„Dzisiaj zmiana Shuna”.
DAU (23) STUDENT
To mnie martwi.
Takie zdjęcia.
To Shun.
Podoba mi się.
Wybrał go.
- Teraz już wiemy. - Wybrał go?
Myśleliśmy, że wybierze Ryotę.
Pogłębią swoją więź.
Absolutnie.
- Pomożesz mi w pracy? - Chętnie.
GENSEI (34) POCHODZI Z TAJWANU, FRYZJER I MAKIJAŻYSTA
Jedziemy.
Dobrej zabawy.
Pa!
Byłem zdziwiony.
Że Shun wybrał Daia.
USAK (36) TANCERZ GO-GO
Podejrzewałem, że może go wybrać.
Wszyscy tak myśleliście?
Dai wybrał Shuna,
a Shun wybrał Daia.
Idealna para.
Jeśli interesują się sobą nawzajem,
to może być prawda.
Tak.
Przepraszam.
Proszę ciastko i małą mrożoną kawę.
Jasne.
Będą gotowe za niecałe pięć minut.
Będziemy tutaj.
Dam im zamówienie. Gdzie oni są?
Smacznego.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Shun milczy.
Czeka na coś.
Chyba tak.
Gdyby ktoś ci się spodobał,
powiedziałbyś mu?
Że mi się podoba?
Zwykle tego nie robię.
- Nie? - Nie.
Naprawdę?
Dlaczego?
Nie chcę, żeby wiedział.
Czy to kiedykolwiek wyszło ci na dobre?
Nigdy.
A ty, Ryota?
Jeśli ktoś mi się podoba?
Tak.
Nie jestem bezpośredni,
ale próbuję spędzić z nim więcej czasu.
Kiedy ktoś mi się podoba
i spędzam z nim więcej czasu,
to i więcej rozmawiamy.
DZIENNY UTARG 8950 JENÓW
Dziękuję za dziś.
Dziękuję.
Ucieszyłem się, kiedy mnie wybrałeś.
Zawahałem się.
- Tak? - Tak.
Dlaczego?
Czasem brak mi pewności.
Dlaczego?
Moje uczucia wobec ciebie mogą nie być prawdziwe.
Wiem, że ty jesteś zainteresowany mną,
więc mogłem sobie wmówić, że mi się podobasz.
Nie jestem pewny swoich uczuć.
Myślę…
że pocałunek…
mógłby wyjaśnić sprawę.
Więc…
jeśli się pocałujemy,
przekonam się.
Rozumiem.
Co on powiedział?
Szybko, przed zachodem słońca!
Nie mam pewności.
Za dwa tygodnie…
mogę czuć coś innego.
Tak to widzę.
Chcę się przekonać,
ale stresuję się.
Chcę się przekonać, żeby uciszyć te nerwy.
To właśnie czuję.
Pójdziemy już?
Okej.
Chodźmy.
Wstań.
- Co? - Daj rękę.
- Co? - Pocałujmy się.
- Nie. - Czemu?
Nie chcę.
Nie teraz.
Pocałuję cię, kiedy poczuję się bardziej komfortowo.
Gdybyśmy zrobili to teraz,
wszystko pomieszałoby mi się jeszcze bardziej.
- Czemu nie? - Czemu?
- To był idealny moment! - A jednak.
Nie był gotowy na pocałunek,
ale Dai przynajmniej wie, że wciąż jest szansa.
Shun potrafi nieźle zakręcić.
Wie, jak wzbudzić zainteresowanie.
Można się uzależnić.
- To skomplikowany facet. - Ale emocje.
Ale dobrze.
Naprawdę.
W sumie to oni obaj tacy są.
Teraz zobaczymy, który z nich przyciąga mocniej.
Tak.
Obaj potrafią zakręcić.
Myślę, że w ciągu kilku dni zaczną się całować.
Napięcie będzie tylko narastać.
Aż się pocałują.
No nie wiem.
I…
To twoja bielizna?
Reszta jest twoja.
Ale on go kocha.
Tak.
- Zakryć worki pod oczami? - Proszę.
Tu jest linia.
Zacznijmy stąd.
Pod linią?
Tak.
Zacznij od ciemniejszego koloru
i rozprowadź go.
Następnie dociśnij nieco palcami.
I zniknęły.
Ten makijaż ukrywa tylko worki pod oczami?
Nie potrzebuję niczego więcej?
Nie, masz piękną skórę.
Niczego więcej nie potrzebujesz. Masz piękne piegi.
Pełne brwi.
Wyjątkowo długie rzęsy.
I odpowiednio szerokie czoło.
Gensei myśli, że podoba się Ryocie
i teraz sam się w nim chyba zadurzył.
- Tak. - Tak myślę.
Wszyscy mieliśmy już zmianę.
- Gdzie poszło najlepiej? - Chyba trzeciego dnia.
To dobre miejsce.
W weekend moglibyśmy zarobić tam nawet 10 000.
To dobra opcja.
Kazuto i ja byliśmy w parku jakieś 20 minut drogi stąd.
- To blisko. - Tak.
Było tam wiele rodzin i par.
Co jest?
Teraz? Niewiarygodne!
Hej!
Tutaj cumują barki,
więc jest duży przepływ ludzi.
Ludzie zbierają się przy przystankach i portach.
Spróbujmy zatrzymać się przy przystanku.
Ale styl!
- Widać, że silny. - Nadchodzi burza.
Myślę, że uda się nam wyrobić normę…
Nie wszyscy pamiętacie, ale…
W samą porę.
Co?
Znasz go?
Tak.
Niesamowite.
- Cześć. - Dzień dobry.
Miło was poznać.
Mam na imię Alan. Zamieszkam z wami.
Miło nam.
Mam na imię Alan.
Pracuję dla zagranicznej firmy informatycznej.
Jestem Brazylijczykiem, Włochem i Japończykiem.
Kulturowo identyfikuję się z Brazylią, ale mieszkam w Japonii.
Jestem dość asertywny.
Kiedy ktoś jest w moim typie, mówię o tym.
Poczułem iskrę.
Może umyjemy się razem?
Nie mogę.
Niesamowite. Mogę usiąść?
- Śmiało. - Tutaj?
- Pośrodku. - Twój przyjaciel?
Tak.
Usak!
O kurczę!
Muszę cię uściskać.
Niesamowite!
Tak się cieszę. Chcę was wszystkich uściskać.
Co robiliście?
Miło cię poznać.
- Miło mi. - Alan.
Taeheon.
- Jak? - Taeheon.
Miło mi. Alan.
Ryota.
Niesamowite. Dai.
Kopę lat.
Ale śmiesznie.
- Tak się cieszę. - Dobrze się znają.
- Ekstra. - Jak tam?
- Miło mi. - Mnie też.
Jestem Shun.
- Jak? - Shun.
- Shun? - Tak.
- Alan. - Miło mi.
To niespotykane, żeby się tak z wszystkimi ściskać.
Alan. Miło cię poznać.
Jestem Gensei.
- Gensei? - Alan.
Miło mi.
Przepraszam, jestem za głośny?
Skąd. Wszystko gra.
Masz dużo energii.
Ekstra!
Alan, znasz Usaka i Daia?
Tak. Dai, kiedy się poznaliśmy?
Napisałem ci na Instagramie, bo mi się spodobałeś.
Tak?
Kto napisał pierwszy? Ty?
Tak.
Ale byłeś wtedy w związku.
Tak.
Utrzymujemy kontakt od tamtej pory. Bez żadnych dziwnych akcji.
„Dziwnych akcji”?
Nie powiedziałbym, że łączy nas silna więź,
ale poszliśmy do łóżka.
Przespali się.
Tak.
Czyli kiedyś już coś do siebie czuli.
Oczywiście.
Usak, to nie fair!
Poczekaj.
- Nie oparz się. - Gorąco.
Dasz radę.
Zamieńmy się stronami.
- Shun! - Co?
Jest mu ciężko.
- Najlepiej się tu odnajdujesz. - Co ty!
Nie wierzę.
Nie martwi cię moja obecność?
- Nie wiem… - No…
Nie.
Nie?
Myślę, że to będzie wspaniały miesiąc.
Rzadko trafia się taka okazja.
Dobrze się tu bawię.
Tak, nacieszmy się.
Po prostu się nacieszmy.
Przybycie Alana może zbliżyć Shuna i Daia
albo zakończyć ich relację.
Uczucia Shuna do Daia wciąż kwitną, prawda?
Shun dobrze o tym wie.
Ale nie potrafi ich zaakceptować.
Musi być mu teraz bardzo ciężko.
Shun musi zacząć przejmować inicjatywę.
- Do tej pory był pasywny. - To inni ubiegali się o jego względy.
Zastanawiam się, czy coś teraz zrobi.
Tak wiele się tam dzieje.
Tak.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Ładnie pachnie.
- Pycha. - Tak.
Jaki jest twój typ?
Mój typ?
Ktoś z życzliwą twarzą,
ale z mięsem na kościach.
Lubię duże pośladki.
- Czyli… - Usak.
- Sak-Sak. - I Taeheon.
- On też. - Ma duże.
- Ja nie. - Nie.
Pośladki robią się większe, gdy ktoś inny pomaga ci je ćwiczyć.
- Nieskończone możliwości. - Skup się na grillu.
Dobra.
Dlaczego do nas dołączyłeś?
Potrzebuję dużo czasu, by zacząć poważną relację.
Związek to dla mnie spora sprawa.
Ale mam już 29 lat.
Nie chcę z góry zakładać, na co jestem gotów, a na co nie.
Chciałbym doświadczyć nowych rzeczy i uczuć.
Dlatego tu jestem.
Brawo! Wspaniale!
Dobrze, że tu jesteś.
Takie oklaski dobrze mi robią.
Sporo przeszedł.
Wydawał się płytki, więc te słowa…
Teraz wydaje się sympatyczniejszy.
Trzeba kochać samego siebie.
Naprawdę w to wierzę.
Ale nie chcę za bardzo skupiać się na sobie.
W trakcie pandemii wiele osób narzekało na rząd,
w tym moja rodzina.
Ale co zrobilibyśmy bez rządu?
Zamiast obwiniać innych, powinniśmy sami coś zrobić,
żebyśmy ostatecznie byli samowystarczalni.
Wyrażanie siebie nie jest oznaką egoizmu.
Trzeba mówić o swoich potrzebach. „Oto, czego potrzebuję”.
Inaczej społeczeństwo się nie zmieni.
Trudno jest zmienić całe społeczeństwo.
Ale to konieczne.
Stojąca woda pleśnieje.
Zmiana jest konieczna.
Płynąca rzeka pozostaje czysta.
Teraz nasze społeczeństwo sprzyja konwencjonalnym wartościom.
Ale nie możemy obrażać osób, które mają takie wartości.
To nie tak.
Czasem możemy sobie nawet nie zdawać sprawy z własnego przywileju.
Może tak ci się wydaje,
ale widzę w mediach, że społeczeństwo
coraz bardziej sprzyja społeczności LGBTQ.
Nie sądzę…
To twoja pozycja, Dai.
Im silniej w coś wierzysz, im bardziej coś ucieleśniasz,
im głośniej doceniasz to, co jest dla ciebie ważne,
tym bardziej zarażasz innych tym entuzjazmem.
To tyczy się też miłości.
Kiedy budzę się każdego dnia, jestem przekonany, że jestem osobą,
która potrafi przekonać do siebie cały świat.
Wierzę, że żyje na świecie pełnym miłości.
To bardzo proste.
Mięso gotowe w samą porę!
Nieźle!
- Gdzie pałeczki? - Zjedzmy.
Mogłem dodać rozmaryn.
- Nie mamy. - Mamy.
Rozmaryn?
Może oregano.
- Szkoda, że nie dodaliśmy rozmarynu. - Racja.
- Co jest, Dai? - To…
Dai musi być…
Zdenerwowany.
Podajcie talerze. Nałożę wam.
Ale soczyste.
Pycha.
- Dobre? - Tak.
Piątka!
- Dobre? - Dzięki.
- Wezmę kolejne piwo. - Idę do ubikacji.
- Nieźle, Shun. - Brawo.
Tak. To ważna chwila.
Dai się ucieszy.
Dai.
- Shun? - Tak?
Chciałem cię zobaczyć.
Musiałem się uspokoić.
Tak bywa, co?
Znam Alana już od dawna.
Zawsze próbuję przedstawić wszystko w taki prosty sposób.
Tak?
Ale życie nie jest takie proste.
I dobrze.
Ważne, żeby żyć uczciwie.
Tak.
Wiem.
„Jak możesz cokolwiek wiedzieć, skoro nie doświadczyłeś prawdziwych trudów?”
Ludzie tak o mnie myślą.
Więc doceniam to, kiedy ktoś jest gotów usiąść i mnie wysłuchać.
Nie wiem, co sprawiło, że jesteś taką, a nie inną osobą,
ale bez wątpienia są ku temu powody.
Nigdy nie poznałem takiej osoby jak ty.
Myślę, że masz za sobą ciężkie doświadczenia,
które zmusiły cię do bycia silnym
i ukształtowały cię.
Chciałbym, żebyś kiedyś mi o tym opowiedział.
Jeśli naprawdę chcesz mnie wysłuchać…
mogę ci powiedzieć.
Jak mógłbym nie chcieć?
Jak dorastałem?
Tak.
Od urodzenia…
Nigdy nie miałem rodziców.
Prawdopodobnie…
zostałem porzucony jako dziecko.
Sierociniec dla niemowląt…
Tam mnie zostawili.
- Tam? - Tak.
Nie jestem pewien. Nie pamiętam.
Wychowywałem się w domu dziecka, aż skończyłem 18 lat.
W sierocińcu?
Coś w tym stylu.
Nawet tam…
sporo przeszedłem.
Nie wątpię.
Nie wiem, czym jest rodzina.
Ani miłość rodziny.
Nie miałem normalnego życia.
Nie rozumiałem rzeczy, które innym wydawały się oczywiste.
I…
Cóż…
Sporo się działo.
Przyjechałem do Tokio na własną rękę.
W ciągu tych ostatnich pięciu lat w Tokio…
byłem…
wolny.
Rozumiesz?
Nawet sobie nie wyobrażam.
Zagram coś,
żeby cię uspokoić.
Dobrze.
To…
uspokajająca melodia.
To miłe. Układasz ją w trakcie grania?
Wracamy do reszty?
Czemu nie.
Uspokoiłeś się.
- Tak, dzięki tobie. - To dobrze.
Dziękuję.
Wspomniałeś, że zmarły bliskie ci osoby.
Mogę spytać kto?
Mój tata i dziadek.
Tak myślałem. Tata. I dziadek.
- Rozumiem. - Tak…
Mój tata nagle zachorował.
Kiedy objawy były nie do zniesienia, poszedł do szpitala
i usłyszał, że zostały mu trzy miesiące.
To był rak żołądka.
Nie wytrzymał nawet miesiąca.
O Boże.
Pod koniec był nieprzytomny, nie mógł myśleć.
Ale powiedział mi: „Podziwiam cię”.
Byłem…
To musiało być dla ciebie ciężkie.
Chusteczkę?
Nie minął nawet rok.
Po rozpoczęciu pracy praktycznie nie rozmawiałem z tatą.
Byłem niezależny.
Zacząłem pracę bardzo młodo
i nie mogłem często wracać do domu.
Nie mówiłem rodzicom, czym się zajmuję.
Ale i tak mnie wspierali.
Jego ostatnie słowa to:
„Podziwiam cię”.
Nigdy nie wiadomo, co stanie się w życiu.
Chcę cieszyć się każdą chwilą.
Żeby niczego nie żałować.
Cieszę się, że mogłem poznać was wszystkich.
A potem zmarł mój dziadek.
Mój tata podarował mi coś ważnego.
Tak.
Też tak myślę.
Jestem mu wdzięczny.
Każdy ma tu własne historie i doświadczenia.
Poznajemy ich z innej strony.
Prawda?
Tak.
Trudno otworzyć się przed nowymi osobami,
zwłaszcza jeśli mówisz o swoich słabościach.
Ale z czasem zaprzyjaźnili się. Pojawiło się uczucie.
Teraz czują, że mogą się przed sobą otworzyć.
Kiedy Gensei czy Shun mówią tak o sobie,
zaczynamy rozumieć, że Usak, Kazuto i Taeheon
też mają własne historie.
Każdy ma własne doświadczenia.
To pomogło Shunowi i Daiowi
zbliżyć się do siebie emocjonalnie.
Byli po prostu sobą.
Ta scena z pianinem…
To była wspaniała chwila.
Piękna, prawda?
Jak w filmie.
Jak z plakatu filmowego.
Było nawet miejsce na tytuł.
- I to oświetlenie. - W stylu Wonga Kar-wai.
Dai zwrócił się do niego tak ciepło.
Spytał Shuna, dlaczego taki jest.
Spodobało mi się to.
I ten moment z Shunem. „Wiem”.
- To było fajne. - Sporo się stało.
Ich więź wzmocniła się.
- Bardzo. - Tak.
Krępujecie się, pożyczając pieniądze od przyjaciół?
- Nie mógłbym. - Pieniądze…
Nie od przyjaciół.
Strasznie tu nagle wilgotno.
To oznaka desperacji…
- Dzwoni. - Wiadomość.
Coś zadzwoniło.
- Wiadomość. - Dokończysz to?
- Chcę chleb. - Okej.
Co jest?
Co?
- Co? - Powiedz.
„Jutro dwóch z was pójdzie na prywatną randkę”.
Boże!
Tak napisali?
Naprawdę?
- Świetnie! - Ale niespodzianka!
„Napiszcie, z kim chcielibyście pójść na randkę”.
- Ekstra! - Wszyscy możemy?
Chyba tak.
Co?
- Chciałem jechać do Disneylandu. - Słuchajcie.
„Możecie pójść na randkę, tylko jeśli odwzajemniacie swoje uczucia”.
- Może napiszę własne imię. - Własne?
„Jutro rano ogłosimy wyniki”.
Podoba ci się to?
Bardzo!
To stało się tak nagle.
Ale to ekscytujące.
- Ujawnią swoje uczucia. - To może być odwzajemniona miłość.
Po tych rozmowach wszystko może się zmienić.
Dai i Shun to pewniak, prawda?
Dai i Shun. Tak.
Będę w szoku, jeśli się nie dobiorą.
To by nie miało sensu.
Mam nadzieję, że skończą razem.
„Jutro dwóch z was pójdzie na prywatną randkę”.
Oh, my God!
„Napiszcie, z kim chcielibyście pójść na randkę”.
„Możecie pójść na randkę, tylko jeśli odwzajemniacie swoje uczucia”.
Przeczytaj, proszę.
Okej.
- „Dzień dobry”. - Dzień dobry.
„Oto pary, które udadzą się na randkę we dwoje”.
Ale niespodzianka.
- Nie chcę tego czytać. - Rozumiem.
Jestem w nerwach.
Pierwsza para to…
Shun.
Okej.
- Skręca mnie w żołądku. - Shun już wie z kim.
Tak.
- Szczęściarz! - No tak.
Partner Shuna to…
- Kto? - Dai.
Całe szczęście!
PIERWSZA PARA SHUN I DAI
Ulżyło mi.
Gratulacje!
Tak, to było oczywiste.
Usak zrobił długą pauzę.
Spodziewałem się tego.
Wiedziałem, że Shun wybierze Daia.
Widzę w nim, że go lubi.
Może nawet się zakochuje.
To pierwsza para. Czyli jest druga?
Okej, zobaczmy.
Jestem ciekawy.
Wybrałem Ryotę, bo zawsze chciałem z nim porozmawiać.
RYOTA - GENSEI
Ja wybrałem Usaka.
Był dla mnie niespodzianką.
Spodobał mi się, kiedy zobaczyłem, jak je lody.
„To wszystko”.
To wszystko?
Tak napisali?
Tak napisali.
Coś źle zrozumiałem?
Może wcale nie był mną zainteresowany.
Czy nie?
Wyobraziłem sobie to wszystko?
To możliwe?
Gensei wybrał Ryotę.
Zdziwił się.
„Jeśli on nie wybrał mnie, czy ja coś źle zrozumiałem?”
Tak to wygląda.
Ciekawe, co teraz zrobi.
Podda się?
Czy uświadomi sobie, że naprawdę lubi Ryotę?
Ciekawe.
- Miłego. - Żegnamy się?
- Bawcie się dobrze. - Cześć.
Udanej randki.
Jak miło.
Dla nas to też trochę ekscytujące.
Słodcy są.
Cieszę się, że chciałeś pójść ze mną na randkę.
Nie miałem innych opcji.
Mogłeś po prostu powiedzieć, że chcesz się ze mną umówić.
Smacznego.
Myślałem o tym wczoraj w trakcie kąpieli.
Myślałem sobie,
że nie potrafisz okazywać emocji.
- Rozumiesz? - Tak?
Na początku tak myślałem.
- Wtedy nie byłem tobą zainteresowany. - Na to wyglądało.
Nie widziałem w tobie żadnej reakcji.
Cieszę się, że się pomyliłem.
Byłem dość bezpośredni.
Nikt się tak nigdy o ciebie nie starał?
Starali,
ale nie byłem zainteresowany.
Nic nie poradzisz.
Nie lubię, kiedy ktoś tak się o mnie stara.
Jeśli nie jesteśmy parą, ja mogę być 10/10, a ty 0/10.
- Okej. - Rozumiesz?
- Mam na myśli uczucia. - Rozumiem.
Ale w związku powinno być fifty-fifty.
Czyli teraz się zmieniło?
Teraz twój poziom to…
koło ósemki.
Czemu tak mówisz? Jesteś trochę arogancki.
A może jestem dwa na dziesięć?
Ale wyrażasz swoje uczucia częściej niż ja.
To prawda.
Nie przywykłem do tego.
Nie jestem w tym dobry.
- Myślę, że dobrze się dopełniają. - Racja.
Dai może z nim żartować.
Tak, tworzy się silna relacja.
Dawno nie byłem w akwarium.
Ciekawe, co ona robi.
Nigdy nie widziałem takiej ryby.
- Chowa się. - Super.
Patrz, rekiny.
Rety!
Wielki.
Fajne to akwarium, co?
- Bardzo. - I ta randka.
Spoglądają na swoje odbicia.
Tak.
Słodki!
Ciekawe, czy dużo tu pływają.
Ale pływają!
Słodkie!
Płynie! Słodziak!
Bawią się.
On jest prawdziwy? Słodki.
Prawda?
Ciekawe, czy już dziś jadł.
Słodki.
Zobacz.
Rusza się.
Słodziak.
Ale słodkie!
Zrobię zdjęcia.
Dobre? Pycha?
Pycha?
Słodki.
Napisałeś na kartce moje imię,
a teraz jesteśmy na randce.
To dla mnie ważne.
Jeśli po randce wciąż będziesz coś do mnie czuł,
nie musisz być wylewny,
ale byłoby mi miło, gdybyś mi o tym powiedział.
Byłem dziś taki szczęśliwy.
Okej.
To widać.
Bardzo bym się ucieszył.
Moje serce jest całe rozgrzane.
- Tak? - Tak.
Jestem szczęśliwy.
Jesteś dla mnie bardzo ważny.
Dziękuję.
„Dziękuję”?
To wszystko?
Co jest? Co robisz?
Myślę.
Tak?
O czym?
- Wiesz co? - Co?
No…
- Powiedz. - Nie.
Powiedziałeś: „Wiesz co?”.
No co?
Zobaczyłem go z gorszej strony.
To ostudziło moje uczucia.
- Co? - Dlaczego?
- Kiedy to się stało? - Kiedy?
Shun!
W czym problem?
Pokażcie następny odcinek.
- No nie? - Serio!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak