„Oto pary, które pójdą na randkę z nocowaniem”.
Kazuto i…
Chciałbym pójść z tobą na randkę.
RYOTA (28) MODEL I KIEROWNIK KAWIARNI
Kiedy poznałem Kazuto, poczułem iskrę.
ALAN (29) Z BRAZYLII, INFORMATYK
Wybiorę ciebie. Chcę pójść z tobą na randkę.
USAK (36) TANCERZ GO-GO
PIERWSZA PARA KAZUTO I ????
Tak! Ale się cieszę!
Ja, Alan.
- Alan! - Oczywiście.
Kazuto pierwszy zdradził swoje uczucie.
Alan!
Ale się cieszę!
DAI (23) STUDENT
SHUN (23) ARTYSTA
„To wszystko”.
Co? Poważnie?
Tak. „To wszystko”.
- To wszystko? Nie! - Niemożliwe!
Poważnie?
Czyli Shun jest jednak na „nie”.
Co?
Rozumiem.
Dobrze…
Chodźmy. Wezmę twoją torbę.
- Nie trzeba. - Wezmę tę.
Ja go już nie rozumiem.
TO WSZYSTKO
Chciałem pójść!
Wspólna noc. Wiadomo, co to znaczy.
- Możemy pogadać? - Okej.
Gdzie?
- W jadalni. - Okej.
Co się stało?
Dziś.
Co?
- Czemu cię nie wybrałem? - Tak.
Dobrze to przemyślałem
i podjąłem taką decyzję.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Czułem to od samego początku.
Nie masz mroczniejszej strony.
Jesteś bardzo energiczny.
Bardzo się w tym różnimy.
Pamiętasz naszą randkę?
Tak.
Słodki!
Słodki, prawda?
Ale słodkie!
Dobre?
Pycha?
Ale słodziaki!
Dobrze się bawiłem,
ale i poczułem, jak bardzo się różnimy.
Kiedy ja dobrze się bawię, chwilę później jestem przybity.
Raz tak, raz tak.
Bez końca. To wyczerpujące.
Chcę być z kimś, kto nadaje na tych samych falach.
Nawet nie musielibyśmy rozmawiać.
Myślę, że jesteśmy…
niekompatybilni.
Powinniśmy pozostać przyjaciółmi.
Myślę, że tak będzie dla nas lepiej.
Zeszłej nocy uściskaliśmy się, zanim wróciliśmy do swoich pokoi.
Moim zdaniem
takie rzeczy robi się z kimś wyjątkowym, kto jest nie tylko przyjacielem.
Dzisiaj myślałem o tym w moim pokoju.
Jeśli naprawdę chcesz, żebyśmy byli tylko przyjaciółmi,
jeśli tak postanowiłeś,
zaakceptuję to.
Naprawdę chcesz, żebyśmy zakończyli tę relację
i zaczęli od nowa jako przyjaciele?
Okej.
Więc…
Okej.
Dziękuję za szczerość.
Serce się kraje.
Dai słusznie postąpił, wycofując się.
Niewiele osób tak potrafi, prawda?
Raczej nie.
Gdyby dalej go naciskał,
to nie skończyłoby się dobrze.
Tak. Był wspaniały.
Słusznie się wycofał.
Ale trudno tak siedzieć cicho w akwarium, prawda?
- Bardzo. - Aż chce się gadać.
Gdyby to była wystawa sztuki,
to co innego.
- Tak. - Ale w akwarium…
Cały czas komentuje się zwierzęta.
To skomplikowana osoba.
A może, jeśli Dai się wycofa, to ponownie wzbudzi zainteresowanie Shuna.
- To możliwe. - Absolutnie.
Cześć.
Hej.
Byłeś w pokoju?
Tak.
Co robiłeś?
Trochę rysowałem.
Rysowałeś?
- Jak się dziś masz? - Dziś?
Tak.
Ciężko mi z tym.
A tobie?
Wiedziałem, że go wybierze.
Ale to i tak frustrujące.
Wybrałeś dziś Kazuto?
Tak.
Wczoraj, kiedy Alan powiedział przy wszystkich, że interesuje go Kazuto,
pomyślałem: „Nie chcę, by mi go odebrał”.
Wtedy to zrozumiałem.
Ale kiedy Alan to zrobił…
Widać to spodobało się Kazuto.
No tak.
Ciekawe, czy dostaną jedno łóżko.
Miejmy nadzieję, że osobne.
Zgadzam się.
Osobne łóżka.
Tak.
Są tacy słodcy.
Tak.
Wystarczy, że będą w tym samym pokoju.
- Absolutnie. - To wystarczy.
Nawet jeśli nie mieli niczego w planach, będą blisko siebie…
- Wyczują się tam. - Te emocje!
Alan to bezpośredni facet, ale jak się zachowa?
Nagle stanie się dżentelmenem?
Czy pójdzie na całego?
Ciekawe.
Zekuu.
Ale super.
Ekstra!
Świetnie. Cieszę się.
Poczekaj.
To wanna?
Ja cię kręcę!
Czekaj.
Nasza prywatna łaźnia?
- Ekstra. - Tak!
- Którą wolisz stronę? - Obojętnie.
Prawie jak jedno łóżko.
Po co ten odstęp? Przysuńmy je.
Dalej.
- Ale lekkie. - Nie rusza się!
Nie? Co?
- Ruszyło się? - Tak.
Dobra.
Teraz to już na pewno.
Przykro mi, Usak.
Masz mieszane korzenie?
Mój tata jest pół-Włochem, pół-Brazylijczykiem,
a matka Japonko-Brazylijką.
Ale mieszkam w Japonii od drugiego roku życia.
- Urodziłeś się w Brazylii? - Tak.
Ale nigdy tam nie wróciłem.
- Nie? - Nie.
Pewnie chciałeś.
Absolutnie.
Chcę tam kiedyś pojechać.
Nie widziałem taty od szóstego roku życia.
Chcę go tam zobaczyć.
Został aresztowany, kiedy miałem sześć lat.
Kiedy to się stało,
powiedział, żebym zaopiekował się moją młodszą siostrą.
Powierzył mi ją.
Powiedział: „Teraz to ty jesteś głową rodziny.
Liczę na ciebie. Przepraszam”.
To wszystko.
Obietnica, którą mu złożyłem, to nasza jedyna więź.
Mama pracowała od rana do późna.
Zabierałem siostrę do szkoły.
I odbierałem ją.
Często nie mieliśmy co jeść na kolację.
Mieszkaliśmy na blokowisku. Mieliśmy mnóstwo sąsiadów.
Często chodziliśmy do nich na kolację.
Siostra i ja.
A twoja rodzina?
To znaczy?
Jadaliście wspólne posiłki?
Aż do liceum.
- Zanim się wyprowadziłeś. - Tak.
Marzę o wspólnych posiłkach z rodziną.
Nigdy tego nie doświadczyłem.
Rzadko siadałem z rodziną do stołu.
To dla mnie bardzo ważne.
Wiesz, dziś… Co czułeś, pisząc moje imię?
- Stresowałem się. - O czym myślałeś?
Co czułeś?
Jesteś w moim typie.
Bardzo cię lubię.
Założyłeś, że też cię wybiorę?
A co?
No, bo bardzo, bardzo cię lubię.
Powiedziałem to przy wszystkich.
Zawsze otwarcie mówię o swoich uczuciach,
ale to, co czuję do ciebie, to dla mnie nowość.
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Nikt nigdy nie porwał tak mojego serca,
nigdy nie waliło tak mocno.
Chciałem ci o tym powiedzieć już na początku randki.
Co z tobą?
Wyglądasz jak pomnik Buddy.
To wygodna pozycja.
Tak? Nie nadwyrężasz się?
Jutro wracamy do kawiarni.
Randkowicze też jutro wrócą.
Tak, jutro.
- Na zdrowie. - Tak!
Zdrówko.
Powód…
dla którego napisałem twoje imię…
Myślę, że jesteś życzliwą osobą.
Kiedy jemy kolację,
zawsze coś mówisz, by wypełnić ciszę.
Jesteś radosny i wesoły,
ale wyczuwam, że to może być maska
ukrywająca twoją mroczniejszą stronę.
Ta strona mnie pociąga.
Raczej nie miałem szczęśliwego dzieciństwa.
Siostra i ja robiliśmy, co mogliśmy, żeby przetrwać.
Kiedy dorosłem, poznałem osoby, które są dla mnie ważne.
Moje doświadczenia doprowadziły mnie do tego.
Gdybym miał cofnąć się w czasie
i przeżyć to samo dzieciństwo,
byłbym gotowy.
Kiedy to sobie uświadomiłem,
stałem się szczęśliwy.
Kocham osobę, którą się stałem.
Kurczę, rozpłakałem się?
Nie chcę cię krępować.
Skąd.
Dziękuję za szczerość.
Łatwo się z tobą rozmawia.
Kazuto potrafi słuchać.
Dobrze idzie.
Jaki masz typ?
Lubię zwierzęce rysy twarzy.
- Czyli moje. - Co?
- Ja takie mam. - No nie wiem.
Byłem w dwóch związkach.
Bardzo różnili się wyglądem.
Rysy twarzy są dla ciebie ważne? Z początku na pewno tak…
Lubię osoby o sympatycznej aparycji, ale i nieco umięśnione.
Rozumiesz?
Nie.
Po prostu spójrz na siebie.
Nie jestem umięśniony.
Pewnie, że jesteś.
Pójdę się opłukać.
Opłukać?
Masz dość?
- Gorąco tu. - Serio?
Ty zostań.
- Może umyjemy się razem? - Co?!
- Oj! - Ostro.
Powstrzymam się, jeśli zrobi się za gorąco.
Lepiej nie.
- To niebezpieczne. - Racja.
Masz rację.
Nie przeczytał jej.
Napisałem do Kazuto. Wciąż nie przeczytał.
Poważnie?
Przykro mi.
Tak to jest.
Czemu jesteś taki uwodzicielski?
Rozwiąż koszulę. Spróbuj.
Ja tak nie mogę.
Sexy!
To wcale nie było sexy.
Zrobię ci masaż.
Dobra.
Bez koszulki.
Nie no…
- Czemu? - Jest zimno.
- To ma być masaż. - Okej.
- Bez koszulki. - Jak to?
Zdejmij to.
- Co? - Tak.
Poważnie?
Na pewno?
No nie wiem…
To kiepski pomysł.
Moja mama jest masażystką.
- Naprawdę? - Tak.
To przyjemne, ale…
Chcę zrobić ci porządny masaż.
- Kurczę! - Momencik!
Alan jest niezły, co?
Ekspert.
To objęcie…
Wykorzystuje swoją naturę, żeby się do niego zbliżyć.
Ale Kazuto zdaje się mieć mieszane uczucia.
Kazuto chce zmniejszyć tempo.
Przynajmniej trochę.
Ale Alan naciska!
Gaz do dechy.
To wszystko dzieje się tak szybko.
Dziś wracają.
Z miesiąca miodowego.
- Z miesiąca miodowego? - Złe określenie.
Po wspólnym dniu musieli się do siebie zbliżyć.
Mogą wrócić roześmiani.
- Trzymają się za ręce? - Widzę ich.
Nie, nie trzymają się.
- W podobnych ubraniach. - Jak para.
- Racja. - Dopasowali się.
- Przypadek? - Witajcie.
Witajcie z powrotem.
Cześć.
Witajcie z powrotem.
Jecie hanbaagu?
Dobre?
- Dobrze się bawiliście? - Tak.
Wzięliśmy długą kąpiel.
To znaczy?
Lepiej nie wnikać.
Wyspałeś się, Alan?
- Nie spałeś? - Co?
Zasnęliśmy zaraz po masażu.
Po masażu?
Poszliście gdzieś na masaż?
Nie, byliśmy sami.
Tak?
Mieliście maty tatami?
- Co? - Byliśmy nadzy.
- Nadzy? - W trakcie masażu.
Było super.
Wciąż pyta o pokój.
Spaliście na futonach?
Zsunęliśmy łóżka zaraz po wejściu do pokoju.
Cudnie.
Alan gada o wszystkim.
- Tak. - Nie krępuje się.
Nie wie, że ci dwaj też lubią Kazuto.
- Racja, nie wie. - Nie wie.
Zdecydowałeś już, że chcesz być z Kazuto?
Chcę go lepiej poznać.
A ty?
Zdecydowałem się.
Ale żeby do tego doszło,
muszę się jeszcze postarać.
Rozumiesz?
Tak.
Muszę coś zrobić.
Przepraszam, Ryota.
- Długo czekałeś? - Nie.
Więc byliście na randce.
- Tak. - Więc…
wiesz już, co z wami dalej będzie?
Może umyjemy się razem?
Sexy!
Nie, nie jestem pewien.
Mam jeszcze większy mętlik w głowie.
Rozumiem.
Dlaczego?
Nawet nie wiem dlaczego.
Alan był bardzo dominujący fizycznie.
Nie byłem na to jeszcze gotowy.
To jeszcze… Sam nie wiem.
Nie ten moment.
Więc miałem mieszane uczucia.
Muszę się nieco uspokoić.
- Nie byłeś spokojny? - Spokojny?
Nie mogę się uspokoić już od paru dni.
Nie chcę się spieszyć, ale nie mamy tu tak dużo czasu.
Rozumiem.
Może nie powinienem tego mówić,
ale chyba wolałbym…
porozmawiać, gdy będziemy w większym towarzystwie.
Tak będzie mi łatwiej.
- Nie chce rozmawiać na osobności. - Jest przytłoczony.
Alan jest zbyt agresywny,
a teraz Ryota go tak magluje.
Może Kazuto zaczyna myśleć, że najlepiej będzie mu z Usakiem.
Byłoby łatwiej, gdyby po prostu powiedział „nie”, jak Shun,
ale Kazuto, nawet gdy coś mu się nie podoba,
nie wycofuje się tak stanowczo.
- To dla niego ciężkie. - Tak.
- Ryota w tym nie pomaga. - Racja.
Ciekawe, co napisał mu Ryota.
- Nie powinien był nic pisać. - Zgadzam się.
Ale rozumiem, czemu chciał.
- Absolutnie. - Chciał wiedzieć.
Usak powiedział, że jeszcze raz spróbuje.
- Coś planuje. - Tak.
POSTANÓWCIE WSPÓLNIE, KTO POJEDZIE DZIŚ DO PRACY
Ja.
Co?
Chciałbym mieć dziś zmianę.
W kawiarni.
Serio?
Z Kazuto.
- Co? - W porządku?
Kurczę.
Teraz już wie.
Oczywiście, chętnie.
Bawmy się dobrze.
Miłego dnia.
- Do zobaczenia. - Bawcie się dobrze.
A to nowość.
Ciao, ciao.
Dzięki.
- Wziąłeś prawo jazdy? - Tak.
Zwykle nie prowadzisz?
Tylko w rodzinnym mieście.
Pierwszy raz jestem na miejscu pasażera.
Tak jest!
Jedziemy.
- Dobrze prowadzisz. - Serio?
Spójrz na morze.
Kurczę, morze!
Pięknie.
Ale pięknie.
Tak.
Byłeś mentalnie gotowy na zmianę w kawiarni?
Szczerze? Nie.
Uznałem, że to jedyna okazja, żeby móc z tobą porozmawiać.
Dobrze.
Czemu Usak chciał jechać?
Jak myślicie, co się stanie?
Coś na pewno.
Absolutnie.
To było nietypowe.
To niby nic takiego,
ale nie spodziewaliśmy się tego.
Nie jesteś za daleko?
Zrób zdjęcie, jak będę w powietrzu.
Gotowy?
Niezłe zdjęcie.
Skoczymy obaj?
Tak?
Trzy, cztery!
Super.
- Świetne zdjęcie. - Tak.
Słodcy są.
Latte.
Latte, robi się.
Dziękujemy.
- Mrożone latte. - Dzięki.
Sok z gujawy. Dziękujemy za cierpliwość.
Już próbowałam. Pycha.
Naprawdę? Dziękujemy.
Dziękujemy.
Proszę. Dziękuję.
Dziękujemy.
Cieszę się.
Ja też.
Świetnie się bawię.
- Podobają mi się. - Są dobrą parą.
Tak myślę.
Dobrze się dobrali.
Kazuto jest wyczerpany.
Usak może być dla niego odpowiednim wsparciem.
DZIENNY UTARG 10 700 JENÓW
- Mogę wziąć dziennik. - Dzięki. Pięknie tu.
Pięknie.
Aż mam ochotę pójść boso.
Tak. W butach jest nieco…
Uważaj, fala!
O nie!
Zmoczyłem się.
Ty pierwszy.
Proszę.
Twoja kolej.
Zanim coś napiszę, chciałbym z tobą porozmawiać.
Dobrze?
Pewnie.
Nie jestem…
dobry w „konserwacji”…
„Konserwacji”?
Chciałem powiedzieć „konwersacji”.
„Konserwacji”?
Konserwacja zamiast konwersacji.
Gadam trochę bez ładu i składu,
ale wysłuchaj mnie, jeśli możesz.
Nie chcę, żebyś czuł, że musisz coś odpowiedzieć.
Kiedy zamieszkałem w Green Roomie, byłeś pierwszą osobą,
która zrobiła na mnie wrażenie.
Ciężko pracujesz.
Przyrządzasz pyszne, wspaniałe potrawy.
Kiedy zacząłeś ze mną rozmawiać, zrozumiałem, że jesteś dobrą osobą.
Myślę…
że jesteś…
wspaniały na wiele sposobów.
W Green Roomie…
została nam jeszcze połowa czasu.
Ale dla mnie…
ten dzień będzie ostatni.
Co?
Wyprowadzam się.
Poważnie?
Tak.
Niemożliwe!
Ale dlaczego?
Przyjechałem tu,
bo chciałem być w stanie wyrazić swoje uczucia.
I właśnie to robię.
Dlatego…
zaprosiłem cię dziś.
Chciałem ci to powiedzieć.
Poznałem kogoś, kto mi się spodobał,
i byłem w stanie to wyrazić.
I…
to mi wystarczy.
To wszystko, co chciałem powiedzieć.
Dobrze, napiszę coś teraz.
Idź pierwszy.
No to idę.
Dziękuję.
- Co to za dźwięk? - Wrócili?
- Hej! - Wrócili!
Kazuto jest szoferem.
Witajcie z powrotem.
- Ale spokojny. - Dzięki za dziś.
Witajcie.
- Jesteśmy. - Witajcie.
Witajcie z powrotem.
- Jesteśmy. - Witajcie.
Witajcie z powrotem.
Zmęczony?
- Zimno ci? - Szybko poszło.
Wyglądasz poważnie.
Wyczuwam w tobie napięcie.
- Co się stało? - Wyglądasz tak dojrzale.
- Co się stało? - Co?
Co?
Niemożliwe.
- Żartujesz. - Niemożliwe.
Co jest?
- Co się dzieje? - Co jest?
Dziś wyprowadzam się z Green Roomu.
Poważnie?
Poważnie.
Naprawdę?
Jutro jadę za granicę do pracy.
Rozumiem.
Od samego początku
wiedziałem, że nie pobędę tu długo.
Ale tak nagle…
Będzie mi cię brakowało.
Dziś…
O nie.
Nie mogę mówić.
Dziś, kiedy pracowałem z Kazuto,
udało mi się osiągnąć mój cel
i wyrazić moje uczucia.
Dlatego odchodzę stąd z podniesioną głową.
Nieważne, czy szukacie tu miłości, czy przyjaźni.
Myślę, że pewne rzeczy można powiedzieć tylko w tym miejscu.
Mam nadzieję, że wykorzystacie tę okazję, by wyrazić swoje uczucia,
by mówić o tym, o czym myślicie,
i że szczęśliwie dokończycie swój pobyt w Green Roomie.
Jestem Usak, tancerz go-go.
Czasem sam nie wiem, jaki naprawdę jestem.
Co lubisz robić?
Zebrałem się na odwagę, ale totalnie mnie zignorował.
Zmniejszę ilość.
Mniej kurczaka.
Jeśli ja się nie zmienię,
to nie zmieni się też moje otoczenie.
Jesteś w moim typie.
Co?
Tak!
Ale to i tak frustrujące.
Z Kazuto.
W porządku?
Co będzie dziś na kolację?
Zrobiliśmy dziś curry w stylu kima.
Kupiliśmy też kurczaka.
Dziękuję.
Pamiętajcie, by zjeść też kurczaka.
Dziękuję wam.
Nie mogę…
Poważnie, dziękuję.
Cieszę się, że spędziliśmy razem ten czas.
- Dziękuję ci, Usak. - Dziękuję.
Powodzenia.
Usak. Dziękuję.
- Dzięki tobie poczułem się tu pewniej. - Skąd!
Dopiero zaczęliśmy się dobrze bawić.
Dziękuję.
Dziękuję, Shun.
Dziękuję.
- Dopiero się zaprzyjaźniliśmy. - I tak się cieszę.
Dziękuję, że tak ciepło mnie przyjąłeś.
Dziękuję, Kazuto.
- Dziękuję ci. - Dziękuję.
Mogłem wyrazić swoje uczucia dzięki tobie. Dziękuję.
Powodzenia.
Trzymaj się. Powodzenia.
Dajmy z siebie wszystko.
Dziękujemy, Usak.
Trzymajcie się.
Co?
- Niesamowite. - Co?
Co to?
Narysował coś.
Niesamowite.
- A więc to to rysował! - Wspaniałe!
Te dwa tygodnie były dla mnie stymulujące.
Czuję, że rozwinąłem się tu,
mogłem wyrazić swoje uczucia.
Myślę, że to pomoże mi w przyszłych relacjach.
To wspomnienie na całe życie.
Jestem pewien.
Jest dla mnie bardzo cenne.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak