Do roboty.
- Podlewamy rośliny? - Tak.
RYIOTA (28) MODEL I KIEROWNIK KAWIARNI
GENSEI (34) FRYZJER I MAKIJAŻYSTA Z TAJWANU
Nieważne, czy szukacie tu miłości, czy przyjaźni.
Myślę, że pewne rzeczy można powiedzieć tylko w tym miejscu.
Mam nadzieję, że wykorzystacie tę okazję, by wyrazić swoje uczucia,
i że szczęśliwie dokończycie swój pobyt w Green Roomie.
Kiedy słuchałem wtedy Usaka…
Mówił jasno, co chciał tu zrobić i jak udało mu się to osiągnąć.
To zrobiło na mnie wrażenie.
Wierzę, że warto jest wytrwać tak do samego końca.
Zostało jeszcze parę dni.
Chcę zrobić tu wszystko, co mogę.
Pewnie nie mamy tu syropu, co?
- Jest syrop czekoladowy. - Café mokka.
Brzmi pysznie!
- Też chcę. - Przyrządźmy.
Mogę się tym zająć.
- Tak? - Pewnie.
- Mogę też prosić? - Jasne.
Ryota zrobi dla mnie.
Zazdroszczę.
Tak, tylko dla mnie!
Tylko dla mnie!
Tylko dla ciebie?
Tak, wyłącznie dla mnie!
Super!
Ale piękne!
Proszę.
Dziękuję.
Też zrobić?
Na tle Ryoty.
Tak!
„To mój facet”.
Zobaczy to zdjęcie?
POSTANÓWCIE WSPÓLNIE, KTO POJEDZIE DZIŚ DO PRACY
Kto chce dziś pracować?
Ja, z Ryotą.
No to jedziemy.
W porządku?
Czemu chcecie jechać?
Chcę pojechać z Ryotą…
To urocze.
Słodziaki.
Miło to usłyszeć.
Czemu?
To słodkie.
Chcę z tobą pracować.
Jedziemy.
Bawmy się dobrze.
Początkowo błędnie myślałem, że Ryota coś do mnie czuje.
Ale on wciąż mnie pociąga.
Lubię z nim rozmawiać.
Dobrze się przy nim czuję.
Dzień dobry. Zapraszamy na kawę.
To nasze menu.
Macie mrożoną kawę?
Tak.
Proszę poczekać parę minut.
Jesteście na spacerze?
- Tak. - Tylko we dwoje?
Tak.
Jak miło. Synek się uśmiecha.
Proszę. Dziękujemy.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękujemy.
Słodziak.
Dziękujemy.
- Dzień dobry. - Zapraszamy na kawę.
Jak smakuje?
Orzeźwiająca. Wspaniały aromat.
Dziękujemy.
Z etiopskich ziaren.
- Kwaskowa. - Taki mają posmak.
Tak samo jak kolumbijskie ziarna, których też używamy.
- Dziękujemy. - Dziękujemy za odwiedziny.
- Jesteś uroczy, gdy tak poważniejesz. - Zwykle jestem taki w mojej kawiarni.
DZIENNY UTARG 10 500 JENÓW
Wiesz co?
Od samego początku…
chciałem z tobą porozmawiać.
- Prawie od pierwszego dnia. - Naprawdę?
Kiedy po raz pierwszy zaprosiłeś mnie do wspólnej pracy,
ucieszyłem się, ale byłem zaskoczony.
Pamiętasz, jak wybieraliśmy, z kim chcemy iść na randkę?
- Wybrałem ciebie. - Co?
Nie wierzę! Poważnie?
Nie udało się, ale ta wspólna zmiana…
To niemal jak randka, prawda?
Owszem.
Mam też coś dla ciebie.
Mam coś dla ciebie. Proszę.
- Otwórz. - Dziękuję.
Zaraz!
- Kupiłem go dla ciebie. - Co?!
Dziękuję.
Pasuje ci.
Odpowiednia długość.
A może zrób z niego choker?
Tak też dobrze wygląda.
Tak. Świetnie.
Dobrze?
- Pasuje ci. - Dziękuję.
Niech ci dobrze służy.
- Słowa Usaka poruszyły go. - Tak!
Zmiana na lepsze.
Chciałbym cię jeszcze o coś prosić.
Tak?
- Chciałbym zrobić ci makijaż. - Śmiało.
Kiedy na ciebie patrzę, chcę zrobić ci makijaż.
Żebyś wyglądał jeszcze lepiej.
- Okej. - Chętnie.
- Mogę? - Proszę.
Upiększmy mnie.
Dobra.
Myślę, że jasno przedstawiłem mu dziś moje zamiary.
Przekazałem, co czuję.
Powiedziałem mu, że już od dawna chciałem z nim tak porozmawiać.
Teraz wszystko zależy od niego.
Mam nadzieję, że nadarzy się jeszcze okazja, żeby tak porozmawiać.
To prezent od Genseia.
Piękny.
Naprawdę.
Znalazłem taki sklepik, kiedy pracowaliśmy.
Odwiedziłem go przed zmianą i dałem mu go po pracy.
To takie urocze!
Słodko.
Lubię dawać prezenty bez okazji.
O ile znajdę dla kogoś coś odpowiedniego.
Czasem po prostu czujesz, że chcesz coś komuś dać.
To nie zdarza się codziennie.
To wyjątkowe uczucie.
Zgadzam się.
Pomyślałem, że ten naszyjnik może oznaczać, że coś do mnie czuje,
ale potem powiedział: „Chciałbym cię o coś prosić”.
Więc może chodziło tylko o to.
Nie byłem pewien,
jak poważne są jego uczucia wobec mnie.
Nie potrafiłem stwierdzić, czy naprawdę mnie lubi.
- Co? - Nie zrozumiał go?
- Co? - Przecież to jasne.
Ale nie dla każdego.
Na przykład dla Ryoty.
Musi być jeszcze dosadniejszy.
- Może. - Tak.
Gensei naprawdę się zmienił.
- Tak. - Dzięki Usakowi.
- Prezent na pożegnanie. - Dla wszystkich.
Zasadził w nich te nasionka. Zaczęły kiełkować.
Wspaniale.
Kiedy ludzie się zmieniają, widać to w ich twarzach.
To prawda.
- Stają się bardziej stanowczy. - Racja.
My tu gadu, gadu, a zaszła tu transformacja.
Ale co się stało?
- Pięknie! - Dziękuję.
- Ale styl! - To mój strój roboczy.
Wreszcie jestem sobą.
Zrobiłeś je tak szybko.
Dai, chodź do mnie.
Przyzywa cię.
Śmiało.
Proszę.
Hej!
- No proszę! - Nie!
- Dai znów będzie skołowany. - Tak!
Ale dłoń odtrącił.
To nie daje mi spokoju.
Powinniśmy pozostać przyjaciółmi.
Myślę, że tak będzie dla nas lepiej.
A teraz, pomimo tej rozmowy,
wciąż mnie prowokuje.
Nie kumam tego faceta!
Zaczynam…
czuć się przy nim pewniej.
Teraz…
nie jest taki…
Kiedy zgodziliśmy się pozostać przyjaciółmi,
przestał być taki natarczywy.
Jeśli tak będzie dalej, to może się jednak udać.
Czuję się bardziej komfortowo, kiedy nie jest taki agresywny.
Przynajmniej na razie.
Poczuł się pewniej, kiedy Dai dał mu nieco odetchnąć.
Ale to nie znaczy, że i Dai czuje się komfortowo.
Musi być mu ciężko.
On chce wyrazić uczucie.
- O tak. - Właśnie!
- To… - No nie!
Niedobrze.
Ale go kusi.
I odtrąca jednocześnie.
- Nie mogę z nim. - Spójrzcie!
Nic dziwnego, że ma taką minę.
Naturalnie.
Shun może wykonać taki gest,
ale Daiowi już na to nie pozwala.
Jakby przysunął się do niego tylko po to, żeby go odepchnąć.
Próbuje się jakoś określić.
Jasno wyznaczyć granice.
Trudno się połapać.
Trudny facet.
POSTANÓWCIE WSPÓLNIE, KTO POJEDZIE DZIŚ DO PRACY
Podnieście ręce.
Ja się zgłaszam.
Ale szybko!
Ja pojadę.
Chcesz jechać?
Super.
Dobrze, Taeheon.
Kogo wybierasz?
Wybieram…
Kazuto.
- Jedziemy. - Tak.
Dobra…
jedźcie.
- Powodzenia. - Pomożesz mi?
Chętnie.
- Boże! - Znowu Kazuto.
Nie ma sobie równych.
Shunko!
Nie mogłem się sprzeciwić.
- Czemu? - Sam chciałem go zabrać.
Rozumiem.
Nie sądziłem, że Taeheon mnie uprzedzi.
Zastanawiam się, jakie ma intencje. O ile w ogóle je ma.
- Myślałeś, że pojedziesz dziś do pracy? - Nie.
Ale chciałem z tobą pracować.
Jeszcze razem nie pracowaliśmy.
Racja.
Witamy. Dzień dobry.
Witamy.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
Witamy.
Mamy kawę, latte i ciasteczka.
- Proszę. - Dziękuję.
- Przepraszamy za zwłokę. - Dziękujemy.
Dziękujemy.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
- Proszę. - Miłego dnia.
Zostawić tak to mięso?
Nowe związki zmieniają cię jakoś?
Kiedy się z kimś spotykam, moje życie kręci się wokół tej osoby.
- Rozumiem. - Dostosowuję się.
To jak bezwarunkowa miłość.
Bezwarunkowa miłość.
A ty jak się zmieniasz?
Zależy.
Chcę być z kimś, przy kim czuję motyle.
Ja też.
- To ważne, prawda? - Ważne.
Taka osoba musi być dla ciebie atrakcyjna na wiele sposobów.
Wtedy łatwiej wszystko wybaczyć.
Rozmawiałeś ostatnio ze swoim wybrankiem?
Tylko trochę.
Chcę spędzać tu czas z każdym, ale z nim także.
Szukam równowagi.
Nie chcę się mu naprzykrzać.
Powiedziałeś mu już, co czujesz?
Tak.
Powiedziałem mu, że mi się podoba.
Byłeś bezpośredni?
Tak, powiedziałem mu jasno.
- To ciężkie. - Co?
Niełatwo to zrobić.
Sam nie wiem…
W takich sytuacjach chcę być dobrze zrozumiany.
Ryota jest kimś zainteresowany.
I widzę, że w dużym stopniu.
To mnie zabolało.
Tak czuję.
Ale miał na sobie naszyjnik.
Nie wiem, co on dla niego znaczy.
Gensei zrozumiał, że Ryota lubi kogoś innego.
Ale wciąż miał na sobie ten naszyjnik.
- Tak to bywa, prawda? - Tak.
- Przepraszamy za zwłokę. - Dziękujemy.
Zapraszamy ponownie.
- Nadchodzi. - Zbliża się.
- Tak! - Ktoś nowy?
A więc to tak!
Witamy.
Dzień dobry.
- Proszę mrożone latte. - Robi się.
Mamy ciasteczka w promocji.
Poproszę jedno.
Dziękujemy. To będzie 600 jenów.
Dziękuję.
Proszę, reszta.
Mam poczekać tu na kawę?
- Przyniesiemy. - Dziękuję.
Dziękujemy.
Może to nowy uczestnik?
- Tak? - Sam nie wiem.
Bo ma walizkę?
Pójdziemy razem?
- Proszę. - Dziękuję.
Mrożona latte.
Wiecie…
Jestem Ikuo. Od dzisiaj będę z wami mieszkał.
- Miło cię poznać. - Was też.
Miałem rację.
- Miło cię poznać. - Tak.
Ciekawe, jak im poszło.
Zastanawiam się.
- Wrócili. - Jesteśmy.
- Witajcie z powrotem. - Jesteśmy
Fajne ciuchy, Taeheon.
Super wyglądasz.
- Wspaniale. - Elegancko.
Musimy wam powiedzieć coś ważnego.
- O nie. - Co?
- Nie. - Co?
Co?
Dobry wieczór.
Dołączam dziś do was. Jestem Ikuo.
Miło was poznać.
No nie mogę!
Niespodzianka!
- Powiew świeżości. - Ikuo.
Różni się od reszty.
- Znasz go? - Nie.
Zdawało się, że go znasz.
Po prostu przyszedł w samą porę.
Miło was poznać.
Fajnie, że jesteś.
Jestem Ikuo.
Mam 22 lata.
Pracuję w burgerowni.
Lubię czuć w brzuchu motyle.
Chcę móc chodzić razem do łóżka, do łaźni.
Cieszyć się razem prostymi rzeczami.
Lubię się kimś zaopiekować.
Chętnie nawet umyję mu włosy, bawiąc się bańkami mydlanymi.
Nie jestem bierny w miłości.
Mogę się zakochać?
Przepraszam, że się tak wtrąciłem.
Pokazałbym ci, czym jest miłość.
Widzieliście to?
Jest stanowczy.
To musi być pyszne.
Dlaczego dołączyłeś do programu?
Chcę mieć chłopaka.
To proste.
Nie byłem z nikim od półtora roku.
Mam nadzieję, że tutaj poznam kogoś sympatycznego.
Jaki masz typ?
Chcę, żebyśmy nadawali na tych samych falach.
Rozumiem cię.
Shun go rozumie.
Powiedział to szeptem.
I…
Cóż…
Lubię być rozpieszczany.
Gdy ktoś się o mnie troszczy.
Co?
Znaczy…
Zero reakcji!
- Tego chcę. - Zabrało reakcji.
Cieszę się, że mamy tu kogoś nowego.
Przystojny, prawda?
Dużo się uśmiecha. Przyjaźnie nastawiony.
Jest pozytywny.
Jest raczej silny psychicznie.
- Ta koszula może być. - Co?
Może być.
Dobrze wygląda.
Ładna.
Podoba ci się?
Hej, Ryota.
Tak?
Mogę prosić o to, co zwykle?
Café mokka? Dobrze.
Dobrze?
Oczywiście.
- Proszę. - Najpiękniejsza.
Dziękuję.
Proszę.
Ta mokka to coś, co ich łączy.
Racja.
Zaraz przyjdę.
Gensei, co myślisz o Ikuo? Może cię lubić.
Nie sądzę.
Wątpię.
Czemu?
Dzieli ich 12 lat.
To ma znaczenie?
A jeśli woli Kazuto?
Raczej nie są kompatybilni.
Kazuto i Ikuo.
Zgadzam się.
Różne osobowości.
Sam nie wiem.
Nie widzę ich razem.
- To ważne. - Tak.
Bardzo.
Spytamy go, kto zrobił na nim wrażenie?
Pewnie sam nam powie.
Głośno i wyraźnie.
„Lubię Shuna!”
A może Daia?
Czyli mielibyśmy zostać rywalami?
- Tak. - Jasne.
Pewnie.
To może być ktokolwiek.
Którykolwiek z nas.
Może być gorąco.
- „Gorąco”. - „Gorąco”.
Zjawił się Ikuo.
- Witamy. - Nowy uczestnik.
Lubi być rozpieszczany i jest pewny siebie.
To nowy typ. Mamy już młodziaka,
ale nikt nie powiedział otwarcie, że lubi być rozpieszczany.
Racja.
Myślicie, że kto mu się podoba?
Ikuo…
Chce kogoś o podobnym charakterze.
- Alan? - Alan?
Też tak myślę.
- Ktoś dojrzały. - Tak.
Ikuo zainteresuje się Daiem.
Tak myślisz?
Co?
Nadają na tych samych falach. Obu rozpiera energia.
I obaj są ekstrawertyczni.
Dai też jest młodszy
i bywa przylepny.
Mógłby być z kimś, kto potrzebuje takiej uwagi.
Zrobi się zamieszanie?
Ładnie pachnie.
Kurczę!
Moje ulubione danie!
Wyglądają pysznie!
Pycha!
Ziemniaki są twarde?
Dobre.
Tak?
To będzie wyjątkowy piknik.
Tak, wyjątkowy.
Robimy onigiri?
- Zróbmy je razem. - Dobra.
Idziemy.
- Shun się martwi. - Na to wygląda.
Jesteśmy w tym samym wieku.
Jesteś singlem od półtora roku?
Tak.
A ty?
Dwa lata.
Podobnie.
Dokładnie dwa.
Brakuje mi kogoś.
Tak.
Robiłeś kiedyś takie bento dla chłopaka?
Nie przypominam sobie.
To miły gest.
Daj ryż na wierzch.
Poczekaj.
Teraz.
Nie jestem psem.
Przepraszam.
Teraz folia…
Bez nerwów.
No wiem.
Już się dobrze bawię.
A piknik się jeszcze nie zaczął.
- Kiedy byłeś ostatnio na pikniku? - Trzy, cztery lata temu.
Poważnie?
Patrzcie, to latarnia.
Chciałbym na nią wejść.
Piękna.
Możemy wejść do środka?
Na pewno.
Zaczynamy.
Dziękujemy za jedzenie.
Zacznę od owoców.
Pycha.
Pyszne.
Kazuto, pycha.
- Jesteś geniuszem. - Dobre?
Tak.
- Dziękuję. - Ale dobre.
- A sałatka ziemniaczana? - Pyszna.
Z krabem. Taka wykwintna.
Wszyscy powinni jej spróbować.
- Spróbuję. - Dobra.
- Ktoś wpadł ci w oko? - Tak.
Chciałbym go lepiej poznać, więcej z nim pogadać.
Świetnie.
Odbij!
Luz.
- Nieźle. - Luzik.
Tak!
Gorąco tu.
- Chodźmy do cienia. - Przerwa.
- Siatkówka!
Zero litości.
No to gramy.
- Dobry jest. - Tak.
Grał kiedyś na serio?
Zdaje się, że potrafi wszystko.
Jest wysportowany.
Całkiem mi się to podoba.
Wiesz co?
Co?
Podoba mi się ten Ikuo.
Ale może to tylko dlatego, że jest u nas nowy.
Ale kiedy robiliście dziś kanapki i onigiri,
Ikuo był cały czas przy tobie.
Chyba cię lubi.
Nie mogę zaprzeczyć.
Ma dobrą energię.
No…
Jest bezpośredni.
- Co? - Dai?
- Dai!
Już do następnego?
Ikuo różni się od Shuna.
Racja.
Zrobimy sobie tam zdjęcie?
- Co? - Na skale.
Dobra.
- Chodźmy. - Pewnie.
Przy tamtej skale?
- Której? - Chodźmy tu.
Dobrze.
Wróciłem.
Fajnie się nas oglądało?
Dziękuję.
Proszę, Ryota.
Dziękuję.
- Ładnie. - No nie?
Punkt dla mnie?
- Jeden? - Jeden.
Rodzi się nowa para?
Idziemy do latarni?
Ty zdecyduj.
Chcę pogadać z Kazuto.
Kiedy byliśmy na randce,
nie wiedziałem, co czuje Kazuto.
Podrywałem go, nie wiedząc, co czuje.
To nie daje mi spokoju.
- Chodźmy. - Dobra.
Dokąd?
Do latarni.
Tyle różnych uczuć.
Coś tam robią…
Dai nie wygląda na zadowolonego.
Pewnie się martwisz.
Wcale nie.
Nie martwię się.
Nie sądzę, że Dai go wybierze.
Myślę, że wybierze mnie.
Ale…
to…
Ja bym się martwił.
Tak?
Jak pracowało się wczoraj z Taeheonem?
Było fajnie.
Tak?
Muszę ci powiedzieć, że naprawdę się martwiłem.
Kiedy Taeheon powiedział, że chce z tobą pracować.
Chciałbym wiedzieć, co czujesz.
Dlatego teraz z tobą rozmawiam.
Dobrze…
Przed randką czułem co innego niż po niej.
Wcześniej naprawdę mi się podobałeś.
Dlatego…
napisałem wtedy twoje imię.
Teraz jesteś dla mnie bardziej jak przyjaciel.
Tak czuję.
Co za szok.
Ale powiedział jasno.
To ważne.
Płakać się chce.
Połowimy kraby?
Ja chcę!
Chodź.
- Poważnie? No dobra. - Tak.
Mogą nas poszczypać.
Żyją pod wodą?
Ale dużo!
Ostrożnie. Zmoczysz się.
Na pewno.
Z drugiej strony…
nie jestem bardzo stanowczy.
Więc być może…
ktoś taki jak Ikuo jest lepszą parą dla Daia.
Sam nie wiem.
Jaki był twój były?
Spośród nas wszystkich
ty najbardziej go przypominasz.
Przypominam go?
Ta sama aura.
On też był wysoki.
Z wyglądu też go przypominasz.
Poważnie?
Jaki był twój ostatni związek?
Byłem z kimś dużo starszym.
Bardzo mnie rozpieszczał.
- Taki słodziak? - Bardzo słodki.
Wiesz, jak bardzo?
No jak?
- Jak lukier na torcie… - Przestań!
Daj dokończyć!
- Rozgadałeś się. - No co ty!
Dlatego ci przerwałem.
Dobrze się rozumiemy.
- Tak myślę. - Jesteśmy tacy podobni.
- Super. - Lubię się z kimś tak dogadywać.
Kiedy próbuję kogoś rozbawić,
a on odpowiada mi półsłówkami, to mnie odpycha.
Ciekawe, co myśli Dai.
To, że się rozumieją, nie znaczy, że muszą się zakochać.
Trudna sprawa.
Mogą być po prostu przyjaciółmi.
- Żarty to za mało. - Racja.
Dai zadurzył się w Shunie, który ma mroczniejszą osobowość.
Uwaga na żwir.
Wszystko okej?
- Jesteś cały? - Tak.
- To musiało boleć. - Tak.
Chodźmy na trawę.
- To musiało boleć. - Bardzo.
- Naprawdę? - Tak, bardzo boli.
Coś z kostką? Poczekaj!
Ale boli!
Cała?
Tak, nic nie krwawi.
Wszystko okej? Dalej boli?
Nic się nie stało.
Na pewno?
- Okej. - Możesz iść?
Pewnie cię boli.
No, boli.
Zaniosę cię na barana. Łatwizna.
Potrzymaj.
Damy radę.
Czekaj.
W tę stronę?
Czekaj, gdzie?
Tędy.
Tatusiu!
Przestań.
Nie nazywaj mnie tak.
Tu jest stromo.
Spoko.
- To obserwatorium. - Ciężko ci?
Nie. Idziemy.
Ale tu pięknie.
Dziękuję za dziś.
To mój tekst.
Jasno powiedziałeś mi, że jesteśmy tylko przyjaciółmi.
To dla mnie ważne.
Nie wiem, co do mnie czułeś,
ale moje uczucia rozkwitły.
Teraz czuję się przy tobie jeszcze bardziej komfortowo.
Jestem ci wdzięczny, że byłeś ze mną szczery.
Nie traci ducha. Imponuje mi.
Dojrzała reakcja.
Wyraża swoje uczucia z szacunkiem.
- A ty, Ryo? - Co?
- Nie chcesz z nikim pogadać? - Chcę, ale…
Nie mogę.
We trójkę byłoby niezręcznie.
Rozumiem.
Nie zdołałbym tego z siebie wydusić.
Znajdę inną okazję.
Chcę pogadać z Kazuto.
Jestem nim zainteresowany.
Biedny Gensei!
Gensei!
To musi być dla niego ciężkie.
Może jutro albo później.
Albo dzisiaj.
No hej.
Jestem. Mam banana.
Śmiało.
Napijecie się czegoś?
Właśnie piliśmy wodę.
- Spojrzał na niego. - Chciał sprawdzić.
Sytuacja się komplikuje.
Napiję się.
Wszystko okej, Shun?
Denerwuje mnie.
- Denerwuje? - Tak.
Nie chcę go nawet słyszeć.
Zraziłem się do niego.
Czekaj. Jeszcze raz.
Ja nie mógłbym tego znieść.
Tak myśli teraz Gensei.
Właśnie.
Zastanawiam się, co to za uczucie.
Ale to nie zazdrość.
Co to niby za piknik? Poważnie!
Porobiło się.
Serio!
- Tylko Ikuo się podobało. - On o niczym nie wie.
Jest niewinny!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak