Pysznie to wygląda.
- Ty zrobiłeś? - Tak.
Świetnie wygląda.
Dziękuję.
- Podmuchaj. - Dzięki
IKUO (22) PRACOWNIK RESTAURACJI
Sam to zrobiłeś?
Nikt nie pomógł ci z przyprawami?
- Sam przyprawiłem. - Super.
Pałeczki…
Pycha.
Podpórki na pałeczki?
Nikujaga.
A co to za zupa?
Rosół tonjiru.
Ale dania główne to potrawka nikujaga i sashimi.
Okej.
Tonjiru…
Ikuo zrobił nikujagę?
- Tak. - Pycha.
SHUN (23) ARTYSTA
Podobało się wam na pikniku?
- Mnie tak! - Tak?
A tobie?
No.
Dziękuję.
Leniuch.
- Jestem leniuch? - Tak.
Po prostu proszę o pomoc.
Dziękuję.
- Niezręcznie. - Tyle emocji.
- Tak. - Nie mogę.
Niedobrze.
Włóżmy resztki z bento do lodówki.
Ja umyję pudełko.
Zmoczysz się tak.
KAZUTO (27) SZEF KUCHNI
To jest…
Pycha.
Możemy pogadać?
O czym?
Po prostu.
Okej.
Tak?
Czuję, że zostawiłem cię wczoraj samego.
- Nie myślę tak. - A jednak.
Potrafisz tylko gadać.
Jak to?
Udajesz teraz, że jest ci przykro.
Mówisz i robisz co innego.
Zaczynam myśleć,
że po prostu jesteś niesłowny.
Mam dość.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Nie.
Możesz sobie gadać…
co chcesz.
Samym gadaniem do niczego mnie nie przekonasz.
Tyle.
Dobrze było z nim pogadać.
Myślę, że…
Shun wreszcie zaczął się mną interesować.
To jeszcze nie pora na radość.
Poza tym podoba mi się wiele rzeczy w Ikuo.
Ale ostatecznie,
po tym wszystkim, co się tu działo,
kiedy zobaczyłem, że Shun jest osamotniony
i nie potrafi wyrazić swoich uczuć,
po prostu chciałem go przytulić.
Pociąga mnie.
Jest przystojny i uroczy. Lubię go…
Chyba się w nim zakochałem.
Pociąga go.
Dai dojrzał. Zaczął lepiej rozumieć Shuna.
Cieszy się, że zwrócił uwagę Shuna.
Nie może zostawić go już samego.
Pijesz kawę?
To dla Kazuto.
Co?
Mokka?
Myślałem, że robisz ją tylko dla mnie.
To zabolało.
Oj!
Nie wiem, co powiedzieć…
Po raz pierwszy w pełni zrozumiałem uczucia Ryoty.
Myślę, że bardzo zależy mu na Kazuto.
Nie widzę dla nas przyszłości.
Myślę, że z nic z nami nie będzie.
Zrobiłem, co mogłem.
Ta mokka…
Miała być tylko dla Gensei.
To łamie mi serce.
Co teraz zrobi Gensei?
Miał zrobić makijaż Ryocie.
Właśnie, wciąż tego nie zrobił.
A powinien.
Będzie robił mu makijaż i fryzurę
ze łzami w oczach.
Ale Ryota nie zauważy, bo będzie odwrócony.
Tak to widzisz?
- Dzwoni. - Wiadomość.
- „Kawiarnia będzie dziś nieczynna”. - Okej.
Więc co?
„Pojedzie pościgać się na torze gokartowym”.
Niesamowite!
- Ale zabawa! - Super!
„Zwycięzca będzie mógł poprosić kogoś…”
Tak?
„…o spełnienie życzenia”.
Życzenia?
Ciekawe.
- Słyszeliście? - Co?
To ważne.
Chcę być tylko z Shunem.
Z Shunem.
Chcę pogadać z Ryotą.
Powiem Kazuto, że chcę iść z nim na randkę.
Pomyślałem o Kazuto.
Niekoniecznie chcę się z nim umówić.
Chcę po prostu zrozumieć, czemu tak o nim myślę.
Chcę znów spędzić nieco czasu z Kazuto. Tylko we dwoje.
Choćby w kawiarni.
Chcę po prostu zrobić coś we dwoje.
Co myśli Kazuto?
Nie wiem, czego sobie życzyć.
Może mógłbym zrobić śniadanie z Ryotą?
Sam nie wiem…
Chcę spędzić z nim więcej czasu.
Chciałbym pójść na randkę.
Nie jestem pewien.
Nie wiem.
- Niesamowite. - Ale zabawa!
Ja też chcę!
Tor z prawdziwego zdarzenia.
To nasze imiona.
Pierwsza dwójka przechodzi do finału.
Czyli na razie miejsca są losowe.
Dalej!
Jazda!
- Wystartowali? - Tak.
Tak! Taeheon!
Ale szybki!
Dobry start, Taeheon!
Ale zabawa!
TRZECI: KAZUTO
Szaleństwo!
- Ikuo jest dobry. - Tak.
Ale szybki!
Spoko.
PIERWSZY: IKUO
Co?
- Ale szybki. - Niesamowite!
- Shun drugi. - Jedzie!
To Shun.
- Dalej, Shun! - Dalej.
Przed Ikuo.
PIERWSZY: IKUO
Tak!
- Jest dobry we wszystkim. - Fajnie się go ogląda.
DRUGI: SHUN
To Shun.
- Shun! - Tak!
Byliście super!
Myślicie, że kto wygra?
- Ja stawiam na Alana. - Ja na Daia.
A ja na Genseia.
Nie dosięgam.
Nie dosięga do pedałów.
Ale słodki!
Powodzenia.
Alan!
Powolniak!
Trzymaj się!
Został w tyle.
Nie zwolnił hamulca?
Zaraz, minął go!
To Dai.
PIERWSZY: DAI
TRZECI: GENSEI
To Ryota.
Ryota!
Łeb w łeb!
Super!
Dai się wściekł.
Ostrożnie.
Świetny wyścig.
Docisnął!
Nie poddaje się.
- Ryota jest nadzwyczajnie agresywny. - Niesamowite.
PIERWSZY: RYOTA
Wyprzedził go.
DRUGI: DAI
Czemu mnie minąłeś?
- Kto? - Chciałem wygrać.
- Masz życzenie? - Nie wiem.
- Ja też. - Pójdę na randkę.
Ja też bym chciał.
Pewnie, że ja też.
- Shun. - Nie ściąga kasku.
- Czemu? - Powodzenia!
Jest taki śmieszny.
Dalej, Ikuo!
Zaczynamy!
Co z Shunem?
Trzymaj się!
Shun, jazda!
Zwolnij hamulec.
No dalej.
Ikuo prowadzi?
Tak, to Ikuo.
Nie ma sobie równych.
- Wykręciło go. - Ikuo!
Był zbyt agresywny.
- Minęli go. - Dai pierwszy.
- Objął prowadzenie. - Trzymaj się, Ikuo.
- Ikuo jest drugi? - To Shun!
Ale super.
- Co jest? - Shun i Dai!
Dai i Shun.
Niesamowite!
- Co? Shun? - Zaskoczył mnie.
Obudził się.
To dopiero pierwsze okrążenie.
Szaleństwo!
To Shun.
Dobry jest.
PIERWSZY: SHUN
ZWYCIĘZCA: SHUN
Wygrał.
- Jesteś za szybki. - Super!
Był zdeterminowany.
Absolutnie.
Naprawdę chciał wygrać.
Ciekawe, czego sobie życzy.
Ale pewny siebie.
Zadowolony.
Minuta i dziesięć sekund.
Niespodzianka.
Dobra robota.
No to powiedz.
Powiedz.
- Co? - Życzenie.
Poczekajcie.
Życzenie?
Co?
Niczego sobie nie życzę.
Nie masz życzenia?
Zaraz, co?
Zabawne.
Zjawił się Shenron.
A ty nie masz życzenia?
- Ciekawy ten Shun. - Zabawny.
To część jego uroku.
Taki ma urok.
Trochę mu tego zazdroszczę.
Ja też.
Każdy inny coś by powiedział.
Coś by wymyślił.
Dai go rozumie.
Pewnie myśli sobie: „Cały Shun”.
Czyli ostatecznie ścigali się dla zabawy.
Właśnie.
Dziękuję za jedzenie.
Dziękujemy.
Pycha.
Ale super.
Hej, Ikuo.
Co myślisz o osobie, która wpadła ci w oko?
- Co myślę? - Tak.
Myślę, że…
Wciąż nie wiem do końca, co do niego czuję.
Chciałbym móc z nim więcej porozmawiać.
Nie jestem bierny w miłości.
Nie można tylko czekać na szczęście.
Nie mogę być z kimś w związku bez prawdziwych uczuć.
Więc chcę po prostu,
żeby się we mnie zakochał.
Ten ktoś.
Myślę, że należy próbować,
aż kogoś do siebie przekonasz.
Wszyscy mogą odnaleźć się w tym, co właśnie powiedział.
To daje do myślenia.
Nakręciłem się.
Muszę z tobą pilnie pogadać.
Kto to komu powiedział?
Czyj to głos?
Ikuocchi.
Kazuto jest niesamowity!
- Niesamowity! - Super!
- Który to już? Czwarty? Piąty? - Piąty.
Pięciu amantów.
Łącznie z Usakiem.
Chcę spędzić z nim więcej czasu.
Chciałbym pójść na randkę z Kazuto.
Chciałem z tobą porozmawiać.
Odkąd poznałem cię w coffee trucku,
podkochuję się w tobie.
Naprawdę?
Tak, w tajemnicy.
Pamiętasz, jak wczoraj zostaliśmy sami w kuchni?
W duchu zacząłem panikować.
Panikować?
Waliło mi serce.
To chyba miłość od pierwszego wejrzenia.
Rozumiem.
Mogę powiedzieć szczerze, co czuję?
Kazuto…
mogę się zakochać?
Oto jest pytanie.
Myślę, że znasz mnie bardzo powierzchownie.
Czuję, że chcesz to zmienić.
Jeśli spędzimy razem więcej czasu
i wciąż będziesz mnie lubił, będę bardzo szczęśliwy.
Ale ja ciebie również nie znam.
Prawdę mówiąc, nie próbowałem tego zmienić.
Zauważyłem, że masz ogromne pokłady energii.
Nie sądziłem, że się dogadamy.
Ale…
kiedy tak rozmawiamy,
myślę, że powinienem cię lepiej poznać.
Dziękuję.
Co za niespodzianka.
Wyraziłem swoje uczucia.
Myślę, że to pozwoli mu lepiej mnie poznać.
Mam nadzieję, że coś z tego wyniknie.
Jestem zaskoczony. Oczywiście miło mi, że mu się spodobałem.
Ale żeby zakochać się na podstawie wyglądu?
Przecież on nic o mnie nie wie. Ja również go nie znam.
Nie można tak kogoś oceniać po trzech dniach znajomości.
„Czy mogę się w tobie zakochać?” To trudne pytanie, co?
Nie wiedziałabym, co odpowiedzieć.
Mógł raczej powiedzieć, że się w nim zadurzył.
- To pytanie było nie fair. - Zgadzam się.
Trudna sprawa.
Przekazał mu odpowiedzialność.
Trudno uwierzyć, że to ten sam facet, co na pikniku.
Jest zupełnie inny.
Racja.
Niebieski będzie ci pasować. Przymierz.
Super wygląda. Prawda?
- Tak. - Ale reakcja…
Słodko.
Świetnie wyglądasz. Rzadko nosisz ten kolor, co?
Powinieneś to zmienić.
- Super. - Dziękuję.
Ryota jest dziś w pracy.
W pracy?
Ma sesję zdjęciową.
Rozumiem.
- No tak, jest modelem. - Tak.
Pomalowałeś sobie oczy?
Zauważyłeś!
No tak, w końcu jesteś zawodowcem!
- Musisz powiedzieć, co to za produkt. - Pewnie.
Nie pytał ciebie.
Dzwoni.
„Ogłaszamy dzisiejszą zmianę”.
Już?
„Dzisiaj zmiana Ikuo”.
Moja kolej.
„Podnieście rękę, jeśli chcecie pracować z Ikuo”.
Mamy podnieść ręce?
„Jeśli będzie kilku kandydatów, Ikuo może wybrać dwóch”.
Dwóch?
- Dwóch. - Pracowalibyśmy we trójkę.
Gotowi?
Kto chce dziś ze mną pracować?
Nigdy nie mieliśmy trójki.
To pierwszy raz.
- Trzyosobowa zmiana. - Pierwszy raz.
Będzie fajnie.
Ale nie musi wybierać dwóch.
To wszystko.
- Wybrał Kazuo. - Tak.
Kolejny dzień bez ciebie.
W domu najbardziej lubisz gotować?
Chyba tak.
Nie lubię gotować tylko dla siebie.
Ale dla innych to chętnie.
Nie lubię gotować dla siebie, więc chętnie robię to dla innych.
A ty?
- Ja? - Tak.
Lubię troszczyć się o innych.
W domu robię pranie i inne rzeczy.
Przygotowuję posiłki.
To miło.
Jesteś oddanym partnerem.
To prawda.
Może coś nas łączy.
Zapraszamy na pyszną kawę.
Dobra.
Tak? Dziękujemy.
Mamy sok z gujawy.
Spróbujcie?
Spróbujemy?
Ale słodki.
Dziękuję.
Dwa latka?
Roczek i miesiąc.
Dopiero? Ale słodziak.
- Chodź! - Ma na imię Kento.
- Kento. - Słodki!
Ale przyjazny.
Lubi przystojniaków.
Kazuto tak często pracuje w kawiarni.
Tak.
- Dlaczego nie podniosłeś ręki? - Ja?
Czułem, że nie powinienem z nim pracować.
Dlaczego?
Po prostu pomyślałem,
że to nie jest dobry dzień na pracę z Ikuo.
Potrafisz tylko gadać.
Samym gadaniem do niczego mnie nie przekonasz.
- Drgnęła mu warga. - Cieszy się.
Co?
Co z nimi?
Nie wiem.
Alan, czemu podniosłeś rękę?
- Ja? - Tak.
Bo Kazuto się zgłosił.
To dlatego?
Chciałeś jechać?
Co jest między tobą a Kazuto?
Po prostu jestem ze sobą szczery.
Nie pracowałem z nim jeszcze, a chciałbym z nim porozmawiać.
To miły chłopak.
Jest uprzejmy dla każdego. Lubię takie osoby.
Dzień dobry.
Okej, zamykamy.
Dobra.
Zwijamy się.
Zamknięte.
DZIENNY UTARG 6900 JENÓW
Przeczytaj.
- Sam przeczytaj. - Na głos.
- Na głos? - Tak.
„Drogi Ikuo”.
Tak.
To jest jak list.
„Miałem wrażenie, że jesteś wiecznie nabuzowany.
Ale dzisiaj byłeś spokojny. Zacząłem myśleć o tobie inaczej.
Bardzo miło się z tobą gadało i pracowało.
Powtórzmy to.
Od Kazuto”.
Jak pracowało ci się po raz pierwszy?
Zobaczyłem cię z fajnej strony.
Wcześniej tylko się razem bawiliśmy.
W pracy pokazujemy swoje prawdziwe oblicze.
Zwłaszcza gdy jest mnóstwo roboty.
Zgadzam się.
Pokazujemy, czy potrafimy komuś pomóc
i czy jesteśmy wyrozumiali.
To ważne.
Poczułem dziś twoje wsparcie.
Wcale cię tak nie wspierałem.
Nie?
Co?
Jakby spadająca gwiazda w spowolnionym tempie.
Ale widowisko.
A tak?
- Zrobię ci masaż głowy. - Dobrze.
Masaż głowy?
Za lekko.
- Na pewno? - Tak.
Przyjemnie.
Tak?
Powiedział, że potrafię tylko gadać.
Więc przeszedłem do czynów, żeby pokazać, że go pragnę.
W końcu mnie zrozumie.
Chcę, żeby było między nami tak, jak dawniej.
Czuję coraz bardziej,
że chcę spędzać z nim więcej czasu.
Chcę pójść z nim znów na randkę.
Jeśli poświęcimy temu czas,
myślę, że może wyjść z tego porządny związek.
Shun pozwala Daiowi się zbliżyć.
Ale nie mówi nic o potrzebach Daia.
Nic a nic.
Dai tak się zmienił,
że zaczyna się zatracać.
Można się nieco zmienić, ale trzeba myśleć też o sobie.
Czasem trzeba iść na kompromis,
ale kiedy musisz zmieniać się nie do poznania,
to w końcu…
Ale w miłości często zmieniamy się dla drugiej osoby.
Niektórym daje to radość.
Racja.
Ikuo też nagle się zmienił.
Stał się spokojniejszy.
Kazuto napisał, że chciałby z nim razem pracować.
- Ale to mogło być krzywdzące. - Tak.
Jeśli tego naprawdę nie czuje, daje Ikuo fałszywą nadzieję.
Ale często się tak mówi. „Powtórzmy to”. „Umówmy się jeszcze”.
- To konwenanse. - Zdarza się.
Ale Ikuo może sobie za dużo pomyśleć.
„Dzień dobry”.
Dzień dobry.
„Dzisiaj zmiana Kazuto”.
- Znowu ja? - Znowu.
„Podnieście rękę, jeśli chcecie pracować z Kazuto.
Jeśli będzie kilku kandydatów, Kazuto może wybrać dwóch”.
- Wiesz już? - W porządku?
Gotowi?
Zobaczy las rąk.
- Zaczynamy. - Okej.
Trzy, cztery.
Wszyscy.
Szaleństwo!
Wszyscy?
- Kurczę! - Kogo wybierze?
Niewiarygodne.
- Tak. - Jedźmy wszyscy.
Co ja zrobię?
Trzech czy dwóch?
Dobrze.
Okej, postanowiłem.
Alan.
Gensei.
- Pomożecie mi w pracy? - Chętnie.
Chętnie.
Bawmy się dobrze.
W trójkę. Będzie fajnie.
- Bawmy się dobrze. - Super.
Było mi przykro.
Czemu mnie nie wybrał?
Chcę…
spędzić z nim więcej czasu.
To frustrujące.
Chce mi się płakać.
Żal mi go. Jest taki oddany.
Nie dostał okazji.
Dajmy z siebie wszystko.
I bawmy się dobrze.
- Otwarte. - Otwieramy.
Otwarte.
Dziękujemy.
Dziękujemy. Z cukrem?
- Nie trzeba. - Tak?
- Dziękujemy. - Dziękuję.
Słodziak.
Cześć, Yuzu.
- Ile za jedno? - 250 jenów.
- Wezmę osiem. - Osiem?
Możecie zapakować każde osobno?
Dobrze.
- Tak? - Dziękujemy.
Podoba ci się Kazuto, prawda?
Nie musimy mówić tego na głos.
Co ci się w nim podoba?
Podobno, jeśli możesz wymienić dziesięć rzeczy,
to dobry znak.
Dziesięć…
Był bardzo uważny, kiedy się tu pojawiłem.
Miałem wrażenie, że czuwał nad wszystkimi.
To mi się spodobało.
W rozmowie zobaczyłem, że ma jasną wizję przyszłości.
Ma silny charakter.
Szanuję go za to.
Stresuję się, gdy jestem z nim sam. Serio.
Aż trudno mi się wysłowić.
Przykro mi, że go tu teraz z nami nie ma.
- Może do niego napiszesz? - Właśnie.
Nie powinien.
O nie.
Ale pomysł!
Zawsze ktoś wyskoczy z taką radą.
- Właśnie. - Tak.
DOBRZE SIĘ BAWISZ NA TRZYOSOBOWEJ ZMIANIE?
- Znowu do niego pisze. - O nie.
Ale tu pięknie.
DZIENNY UTARG 11 450 JENÓW
Dziękuję, że mnie dziś wybrałeś.
Dziękuję.
Trudno było wybrać?
- Myślałem, że wybierzesz tylko Alana. - Czemu podniosłeś rękę?
Chciałem popracować z Kazuto.
Pierwszy raz?
Tak.
Nie wiem, czy jeszcze będzie okazja.
To może być ostatni raz.
Więc się zgłosiłem.
Miałem przeczucie, że będą trzy osoby.
Byłem pewien, że tak wybierzesz.
Tak?
Tak, czytam ci w myślach.
Nie pracowałem jeszcze z żadnym z was.
Racja.
Więc to dlatego mnie wybrałeś?
Tak.
Może chciał mieć tam Genseia, żeby ostudzić atmosferę.
Nie chciał być uwięziony.
Jutro zjedzmy wcześniej kolację,
a potem pijmy całą noc.
Całą noc?
Nie wiem, jak wy,
ale ja potrafię mówić o pewnych rzeczach tylko ciemną nocą.
Tak, dobrze się tak czasem napić.
Masz teraz czas?
- Znów się lubią? - Co robią?
Smaruje go olejkiem?
Robi mu masaż?
Na pewno?
Tak, tutaj.
Świetna robota.
Co?
Dobranoc.
Zbliżyli się.
Znowu razem.
Kazuto niczego nie zauważył.
Musi być wykończony.
Zmęczony.
Przytulają się namiętnie.
A on w zmęczeniu niczego nie zauważył.
Czyli dzisiaj nie śpimy do późna.
Jaki mamy plan?
Najpierw kolacja?
Umyjemy się i…
Taka pidżamowa impreza.
Mam problem z tym „pokazaniem swojego oblicza”.
Niektórzy, pijąc alkohol, są bardziej zrelaksowani i mogą być sobą.
Ale myślę, że każdy ma inny sposób, by pokazać swoje prawdziwe oblicze.
Ja wolę być trzeźwy, kiedy wyrażam swoje uczucia
i kiedy inni robią to przy mnie.
Każdy ma różne motywacje…
Wiesz…
zwykle pokazuję, jaki naprawdę jestem, jedząc wspólną kolację.
Jeśli spędzimy więcej czasu przy stole,
poczuję się pewniej.
Ja wolę nacieszyć się posiłkiem.
Poza tym nie lubię się trudzić przed pójściem do łóżka.
Ta rozmowa do niczego nie prowadziła.
Nastawiła mnie negatywnie.
„Dzień dobry”.
- Dzień dobry. - „Ogłaszamy dzisiejszą zmianę.
Dzisiaj zmiana Daia”.
Dobrze.
„Podnieście rękę, jeśli chcecie pracować z Daiem.
Jeśli będzie kilku kandydatów, Dai może wybrać dwóch”.
Gotowi?
Okej.
Podnieście rękę, jeśli chcecie ze mną pracować.
Okej.
Dziękuję.
W porządku?
Tak.
To mnie męczy.
Męczy mnie to.
- Shun! - Co ty!
Nie zostało ci dużo czasu.
Pomożesz mi w pracy?
Ikuo jest taki słodki.
Dam z siebie wszystko.
Niemal go trzepnąłem.
Nie mam powodu, żeby przepraszać.
Byłem w szoku.
- Co? - Co się stało?
Przestańcie nas tak kusić!
Dai rzadko bywa w szoku.
Zwykle to on szokuje.
Wyraził swoje uczucia.
I chciał kogoś trzepnąć?
Napisy: Filip Bernard Karbowiak