W porządku?
Tak.
To mnie męczy.
Męczy mnie to.
IKUO (22) PRACOWNIK RESTAURACJI
Pomożesz mi w pracy?
Ikuo jest taki słodki.
Dam z siebie wszystko.
Zobaczyłem, że pewna osoba nie podniosła ręki.
Niemal go trzepnąłem.
Pogadasz z nim po powrocie?
Myślę, że sam przyjdzie pogadać.
Czuje się komfortowo w tej relacji.
Owszem.
Nie chcę, żeby mój partner czuł się przy mnie źle.
- Chcesz, by czuł się komfortowo. - Właśnie.
Ale wciąż nie jesteście parą.
Nie.
Więc niczego nie musisz.
Wiesz,
mam wrażenie, że on lekceważy moje uczucia.
Jest rozpieszczony.
Powinien mnie docenić.
Co mam zrobić?
Co się stało, to się stało.
- Martwisz się? - Tak.
Czemu nie podniosłeś ręki?
Myślałem, że już postanowione…
- Byłeś oszołomiony? - Tak.
Rozumiem cię.
Nie chciałem dziś pracować.
Myślę…
że to się będzie powtarzać. Będę wpadać w zły nastrój.
Kiedy rozwiązuje się jeden problem,
zaraz pojawia się kolejny, a ja się dołuję.
Ciężko ze mną.
Ciężko ze mną wytrzymać.
Przynajmniej to rozumie.
Potrzebuje uwagi.
W Shunie podoba mi się to,
że nie próbuje pogodzić się za wszelką cenę
i że mówi szczerze, co myśli.
Myślę, że jest dzięki temu godny zaufania.
Ale rano nie podniósł ręki.
Nie wiem, czemu tego nie zrobił.
Chcę, żeby sam mi to wytłumaczył.
Przynajmniej wysłał mi wiadomość.
Co napisał?
Dobra…
„Byłem zmęczony po tej dyskusji i nie miałem siły pracować.
Przepraszam. Chciałem z tobą pojechać, ale po prostu nie mogłem”.
Nie wybaczyłbym mu po tej wiadomości,
ale godzinę później wysłał mi śmieszne zdjęcie z żabą.
Nie mogę z nim, jak robi takie rzeczy. To naprawdę słodkie.
- Znalazł je. - Słodkie.
Ja też muszę wszystko przemyśleć.
Mógł po prostu powiedzieć, że nie jest mną zainteresowany.
Kazuto?
Niech to po prostu powie.
- To go spytaj. - Może to zrobię.
Niech powie prawdę, żebym przestał się łudzić.
I co potem?
Przemyślę sobie wszystko.
- Ty zrobisz zdjęcie? - Tak.
- Gotowy? - Tak.
Raz, dwa!
I jak?
Niezłe!
Pokaż!
Proszę.
Słodkie.
Niesamowite.
- Pomyślę o tym. - O czym?
O tym, jak robić takie fotki.
Dobra, to ja też.
Możemy razem się nad tym zastanowić.
- Dobrze się bawią. - Zaprzyjaźnili się.
- Jesteśmy. - Witajcie.
Witajcie z powrotem!
Jesteśmy.
Jak było?
- Było fajnie. - O tak.
- Słodkie chłopaki. - Dzięki.
Więc…
Dai.
Mogę cię prosić?
- Teraz? - Tak.
Dobra.
- Jestem. - Dziękuję.
Jesteś zły za dziś?
Nie zły.
Ale byłem w szoku.
Mogę się wytłumaczyć?
Dobra.
Zanim ogłoszono, kto ma zmianę,
coś się stało.
Czułem się źle,
byłem mentalnie wyczerpany.
Napisałem ci już o tym, ale…
Napisałeś coś w stylu: „Chciałbym dziś z tobą pracować, ale nie mogę”.
To zabrzmiało tak, jakbyś mnie odpychał.
Mogłeś załatwić to wszystko w lepszy sposób.
Tak czuję.
- Chcesz powiedzieć coś jeszcze? - Nie.
- I znowu. - Niedobrze.
Co ty, Shun.
Nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli.
Właśnie.
Dai dobrze mu powiedział.
Jest przybity.
Jak tam?
Coś się stało?
Jesteś smutny.
TAEHEON (34) PROJEKTANT Z KOREI
Pogadałem z nim.
Zrobiło się jeszcze gorzej.
Tak?
Bo…
nie przeprosiłem.
Nie mam powodu…
żeby przepraszać.
Dobrze, zraniłem go.
Żałuję tego.
Ale nie musiałem się zgłaszać.
To prawda.
Mam mętlik w głowie.
Masz rację.
Nie musiałeś podnosić ręki.
Nie jesteście parą.
Lubię go, ale nie jestem zakochany.
Nawet jeśli, i tak nie musiałeś się zgłaszać.
Ale…
powiedziałeś, że jest ci przykro, tak?
Tak.
W takim razie…
Tak, nie musiałeś się zgłaszać, ale wiesz, że zrobiło mu się przykro.
Więc nieważne, czy musiałeś się zgłaszać.
Ważne jest to, że…
Było mu przykro.
Żałuję tego.
Tak.
- Taeheon! - Wspaniała rada.
To dobra i życzliwa rada.
Możesz zaprosić go do pracy przy następnej okazji.
Masz rację.
Dziękuję.
Ale nie chcę się mu naprzykrzać.
To twój dialekt?
To znaczy, żeby nie zostawiać resztek.
Dai, to wcześniejsze…
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Spoko.
Wiesz…
nie potrafiłem ci czegoś powiedzieć.
Bo…
dziś…
kiedy nie podniosłem ręki…
byłeś zdenerwowany, zrobiło ci się przykro.
Przepraszam cię.
Dziękuję.
To chciałem usłyszeć.
Dziękuję.
Przyszedłeś tu, żeby mi to powiedzieć.
Cieszę się.
Dziękuję.
Kolacja gotowa. Wszyscy są w jadalni?
Tak?
Dziękuję, Shun.
Zaraz przyjdziemy.
Dobrze.
Tak trzymaj!
Shun powoli próbuje się zmienić.
- Dobra robota! - Przeprosił.
Wcześniej nie potrafił.
Taeheon…
- Zrobił na mnie wrażenie. - Wspaniała rada!
Zmotywował Shuna do działania, nie atakując go.
W końcu nauczą się mówić do siebie „dziękuję” i „przepraszam”.
Niektóre rzeczy wychodzą tylko w kłótni.
Na przykład to, czego nie lubimy.
Ta mina Daia, kiedy Shun powiedział „przepraszam”.
Idealna!
Nawet aktorowi trudno by było ją odtworzyć.
- Tak. - Prawda?
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Zdrówko!
Mogę o coś spytać?
Wszyscy jesteśmy gejami, tak?
Niektórzy z nas mogą być bi.
Powiedzieliście rodzicom o waszych relacjach?
- Mogę powiedzieć im wszystko. - Tak?
Jak zareagowali?
Moja matka zmartwiła się bardziej, niż sądziłem.
A reszta? Wasi rodzice wiedzą?
Tak, wiedzą.
Powiedziałem im, gdy dostałem się do programu.
Serio?
Wspaniale!
Nie chciałem, żeby dowiedzieli się od kogoś innego.
Mama dobrze to przyjęła?
Powiedziała: „Jeśli poznasz kogoś miłego, przyprowadź go do domu”.
Ja próbowałem im powiedzieć przed tym programem.
Ale nie potrafiłem tego zrobić.
Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałem dziesięć lat.
Wychowywała mnie babcia.
Pojechałem do szkoły z internatem w Korei, a potem studiowałem za granicą.
W oczach rodziców wciąż jestem małym chłopcem.
Rozumiem.
Długo się nie widzieliśmy.
To mogłoby być niezręczne i dla mnie, i dla nich.
Nie znamy się tak dobrze,
więc muszę podejść do tego z rozwagą.
Dlatego chciałbym wiedzieć,
jak wy powiedzieliście o tym rodzicom.
Co was do tego skłoniło?
Jak zareagowali?
Chciałbym wiedzieć.
Powiedziałem im podczas ostatniego święta Obon.
Co cię do tego skłoniło?
Miałem problem z moim byłym i potrzebowałem ich rady.
Więc nawet nie chodziło o to, żeby się przed nimi ujawnić,
ale po prostu potrzebowałem rady.
Nie sądziłem, że będą mieli z tym problem,
ale to jednak ich zasmuciło.
Myślałem, że w pełni to zaakceptują,
ale byli smutni.
Więc i ja posmutniałem.
Czy to Korea, czy Japonia,
myślę, że kraj czy kultura nie mają aż takiego znaczenia.
Twoja mama była smutna, tak?
Moja mama pewnie zareaguje podobnie.
Tego się spodziewam.
Boję się ujawnić. To może być onieśmielające.
Martwię się, ale wasze historie…
mogły dodać mi otuchy.
Dlatego spytałem.
Nawet jeśli twoi rodzice nie zaakceptują twojej orientacji,
to, że tu jesteś, ma znaczenie i wartość.
Twoje życie nie powinno być uzależnione od opinii rodziców.
Pomyślałem tak, słuchając twoich słów.
Zgadzam się z Daiem.
Dzieci uczą się wiele od rodziców,
ale i rodzice mogą nauczyć się czegoś od dzieci.
Jeśli postawisz swoje szczęście na pierwszym miejscu,
to może być coś nowego dla twoich rodziców.
Mogą być zaskoczeni, bo tak mało o tym wiedzą.
Nawet jeśli nie zareagują tak, jakbyś chciał,
decyzja, żeby się ujawnić, będzie bardzo ważna dla waszej relacji.
Dziękuję, że mnie wysłuchaliście.
My też dziękujemy.
Coming out nie jest wymogiem.
Nie musisz tego robić. Zrób to, co uważasz za słuszne.
Moja matka zmarła, zanim się ujawniłem.
Po jej śmierci powiedziałem ojcu.
Miałem go za dość konserwatywnego faceta,
ale przyjął to ze spokojem.
Nasza orientacja nie musi dotyczyć seksu, ale tożsamości.
Oczywiście.
Możesz powiedzieć komuś, jaką jesteś osobą.
Jeśli cię zaakceptuje,
to może cię podbudować.
Nie wiemy, dlaczego dokładnie matka Kazuto była smutna.
Dlatego, że jej syn jest gejem?
A może dlatego, że pomyślała,
że jako gej będzie miał więcej trudów w życiu.
Racja.
Należałoby o tym porozmawiać.
Nie musiała być smutna dlatego, że jest gejem.
- Nie wiemy, czy go nie akceptuje. - Właśnie.
O ile będą wieść szczęśliwe życia,
myślę, że ich rodzice będą zadowoleni.
Mam nadzieję.
Jest jedna osoba, którą chciałbym dobrze poznać.
Chciałbym spędzić z nim więcej czasu.
Super.
- Tylko we dwoje? - Czemu nie.
To możliwe.
To pokaż imię.
- Plakietkę? - Dobry pomysł.
Użyjmy plakietek.
Ikuo się zgodził.
Powiedz kiedy, Ikuo.
Okej.
Chodźmy.
Powodzenia.
Do zobaczenia.
Ja też chcę pogadać potem z Kazuto.
- Pogadajmy. - Okej.
Zastanawia mnie coś.
- Ryota nie próżnuje. - Świetnie.
Wciąż jestem tobą bardzo zainteresowany.
Nawet teraz.
Kiedy powiedziałeś, że jeszcze mnie nie znasz,
pomyślałem, że to znaczy, że chcesz to zmienić.
Pocieszałem się tak.
Nie zamierzam się teraz poddać.
Jak mnie teraz spostrzegasz?
Chciałbym to wiedzieć.
Ikuo w większym towarzystwie
i Ikuo, kiedy pracowaliśmy razem w kawiarni,
to dwie różne osoby.
Tego drugiego Ikuo chętnie bym poznał.
Ale tego ekstrawertycznego Ikuo – niekoniecznie.
Chcę być z kimś, kto nie może beze mnie żyć.
Tego potrzebuję
i takie osoby mnie pociągają.
Mam wrażenie, że ja nie jestem dla ciebie taką osobą.
Postanowił być z nim szczery.
Ikuo sam domagał się odpowiedzi.
Właśnie.
Zimno ci?
- Tak. - Chodźmy.
Mam wrażenie, że nie rozmawialiśmy ostatnio za dużo.
Kiedy Ikuo cię wyciągnął, i ja zapragnąłem z tobą porozmawiać.
Parę dni temu…
powiedziałeś, że coś do mnie czujesz.
Gdy to usłyszałem,
zacząłem się zastanawiać, kim tak naprawdę dla mnie jesteś.
Myślę, że twoje uczucia wobec mnie i moje uczucia wobec ciebie
nie są takie same.
Niemal od samego początku dobrze mi się z tobą rozmawia.
Może dlatego, że jesteśmy rówieśnikami.
Czuję się przy tobie komfortowo.
Ale…
to nie są romantyczne uczucia,
ale raczej…
uczucie przyjaźni.
Nie chcę tego zepsuć.
Nawiedza mnie ta dziwna myśl.
Może to dlatego trzymałem cię na dystans.
Chyba po prostu się bałem.
Nie chciałem zepsuć tego, co między nami jest.
Dobrze, że powiedziałeś mi szczerze o swoich uczuciach.
Chyba.
Kiedy jesteś z Shunem…
Lubię patrzeć, jak się razem wygłupiacie.
Tak, często się śmiejesz.
Podoba mi się to,
jak śmiejesz się z naszych wygłupów.
Zauważam twój śmiech.
Jest dla mnie…
naprawdę bardzo ważny.
Lubię, kiedy się śmiejesz.
Nawet jeśli nie kryje się za nim głębsze uczucie, lubię twój uśmiech.
Ostatnio nie widzę go za często.
Brakuje mi go.
Więc…
Smutno mi, kiedy tak rzadko się uśmiechasz.
Więc…
Teraz, kiedy znamy swoje uczucia,
myślę, że…
możemy spędzić dobrze ten czas.
Tak.
Spędźmy dobrze ten czas.
Dziękuję.
To był dla niego szok.
- Dał z siebie wszystko. - Darzy go silnym uczuciem.
Był mu oddany.
- Dostaliśmy wiadomość. - Dobra.
„Kawiarnia będzie dziś nieczynna”.
Nieczynna.
„Czeka was ostatnia randka we dwoje”.
- Ostatnia? - Tak.
Ostatnia randka.
Ostatnia randka we dwoje.
„Napiszcie, z kim chcielibyście pójść na randkę.
Możecie pójść na randkę, tylko jeśli odwzajemniacie swoje uczucia”.
Dai pójdzie z Shunem.
Ciekawe, co czuje Kazuto.
Za każdym razem była tylko jedna para.
„Oto pary, które udadzą się na randkę we dwoje”.
Pierwsza para to…
Shun.
Dai.
PIERWSZA PARA SHUN I DAI
Ulżyło mi.
Druga para to…
Druga?
Czyli…?
Kazuto.
Alan.
DRUGA PARA KAZUTO I ALAN
Cieszę się.
Trzecia para to…
Trzecia para!
- Co? - Niemożliwe.
- Kto? - No kto?
Ryota.
Ucieszył się.
Naprawdę.
Gensei.
- Naprawdę? - Okej!
TRZECIA PARA RYOTA I GENSEI
Bawmy się dobrze.
Zarumienię się.
- Wspaniale. - Cieszymy się.
- Wyglądają na zadowolonych. - Cieszę się.
- Tak! - To wspaniale!
Aż trzy pary!
Co ja się tak cieszę z cudzej randki?
- Wszyscy się cieszymy. - Tak!
Widzieliśmy, jak zmienił się Gensei.
Do tej pory miał same nieudane próby.
Cieszę się.
Ryota przestawił się.
Nie wiemy, czy jest to dla niego przyjaźń, czy miłość,
ale dobrze, że zrobił krok naprzód.
- To ważne. - Wspaniale.
Słusznie wyraził swoje uczucia.
Zrobił, co mógł.
Teraz może iść naprzód.
Tak to jest.
- A Kazuto nagle… - Alan!
Alan trochę odpuścił.
- Może to podziałało. - Może.
„Nie jesteś gotowy, więc poczekam”.
To mogło zadziałać.
Racja.
Życzę im szczęścia.
Mam nadzieję, że pójdzie dobrze.
Choć chciałbym zobaczyć jeszcze jedną kłótnię Daia i Shuna.
- Jeszcze się przytrafi. - Tak.
Na pewno.
Już się dobrze bawię.
Gdzie nasz pokój?
Gdzie on jest?
Wchodź, wchodź.
Oh, my God!
Ekstra!
Niesamowite!
Ale!
Elegancja.
Tak.
Wiedziałeś, że cię dziś wybiorę?
Tak.
- To była trudna decyzja? - Pewnie, że nie.
Co ty!
Ostatnio zareagowałem naprawdę głośno.
Trochę przesadziłem.
Aż zrobiło mi się głupio.
Nie tym razem.
Tym razem…
Tak?
Tak.
Wstrzymałeś się?
- Tak. - Czemu?
Ci, którzy mogą iść na randkę, mają powód do radości,
ale reszta…
czuje się niezręcznie.
Więc byłem spokojny.
Ale ucieszyłem się.
Ostatecznie dobrze się z tobą czuję.
Cieszę się.
Dobrze to usłyszeć.
Co to za miejsce?
Jak im pójdzie?
Super!
Dzień dobry.
- Dziękujemy. - Miło was poznać.
Wyroby szklane!
Idealnie!
W sam raz dla nich.
Powoli. Rozluźnij ramiona.
Otwórzmy…
Zobaczmy.
Ładne.
Piękne.
Spójrzcie w lustro.
- Świetnie wyszły. - Tak.
Piękne.
Często chadzam na randki do kawiarni.
Ja też lubię kawiarnie.
Chcę zjeść relaksującą, wykwintną kolację w domu.
Rzadko zdarza się okazja.
To idealna randka.
Na co masz ochotę?
Na potrawkę.
Idealna na taką pogodę.
Tak, trochę dziś zimno.
- Naszyjniki i kawiarnia. - Tak, kawiarnia.
- I kolacja w domu. - Wspólne gotowanie.
Idealnie.
To miejsce…
Podoba mi się tu.
- Tak. - Przyjemna bryza.
To będzie świetna noc.
Wspaniale.
Jak miło.
- Tak. - Mnóstwo miejsca.
Martwiłeś się?
Ja?
Dziś?
Dopóki nie usłyszałem mojego imienia, nie mogłem się uśmiechnąć.
Ostatnio nie mieliśmy randki,
więc ta jest dla mnie jeszcze ważniejsza.
Cieszę się.
Jakie były twoje związki?
Były słabe.
W większości?
Tak.
Nie byłem z nikim aż do 18. roku życia.
Wcześniej nawet nikogo nie pocałowałem.
Nie licząc tego ostatniego z Nowego Jorku,
chciałbym wymazać sobie pamięć.
Moje wszystkie inne związki były toksyczne.
Polegały tylko na urodzie.
Aż mi wstyd.
Myślę: „Jak mogłem się w nim zakochać?”.
Jeszcze nigdy nie czułem takiej obsesji.
Rozumiem.
Jedyną osobą,
przy której czułem tak silne emocje,
jesteś ty.
To…
że poznałem kogoś takiego jak ty…
Cokolwiek nas do siebie zbliżyło.
…jest dla mnie cennym doświadczeniem.
I…
bardzo je sobie cenię.
Gotowe.
- Będzie pyszny. - Na pewno.
- Wystarczy sól. - Tak.
Pycha!
Pyszne!
Co to było?
No nie!
Tego się po nim nie spodziewaliśmy.
Spędzimy dziś razem noc.
Chcę wiedzieć, co czujesz.
Przemyślałem to.
Kiedy ktoś mnie interesuje, zwykle obserwuję go z daleka.
Patrzę, jaki jest w towarzystwie.
Lubię poznawać tak kogoś powoli.
Tamta niespodziewana randka…
pozwoliła nam spędzić trochę czasu w samotności.
Poczułem się przytłoczony.
Myślę, że to wpłynęło też na to, jak czułem się po powrocie do domu.
Ale ta randka…
jest inna.
Wróciliśmy do bycia przyjaciółmi…
No, może to nie najlepsze określenie.
Ale przestałem się martwić i mogłem znów być sobą.
Udało mi się to.
Dzięki temu
ostatnie dni były dla mnie bardzo przyjemne.
Dobrze się bawiliśmy.
Tak, czułem się przy tobie komfortowo.
Napisałem dziś twoje imię,
bo chcę powoli poznać cię lepiej.
Kiedy wybieraliśmy, z kim chcemy pójść na randkę,
wszyscy się stresowali,
ale dla mnie…
to okazja, by poznać z innej strony kogoś, kto mnie interesuje.
Nie wiem czemu, ale wolałbym…
nie wnikać teraz za bardzo w naszą relację.
Kiedy Kazuto rozmawia z Alanem
jest bardziej bezpośredni niż ktokolwiek z nich.
Racja.
Nie jest wylewny.
Jest zrelaksowany.
Nie stara się za bardzo.
Alan powoli dostosowuje się do tempa Kazuto.
Proszę, pokrój czosnek.
Dobrze.
Zawsze zwracasz się do mnie tak formalnie.
- Nie powinienem? - Nie.
- Więc przestanę. - Świetnie.
Jak pokroić?
Na cienko?
Na cienko.
Spróbuj. Chyba dobre.
Gorące.
Zjadłeś cały kawałek?
- Pycha. - Pewnie, że gorące.
Na zdrowie.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Z bekonem.
Myślę, że dodał zupie smaku.
Pycha.
Zawsze chciałem pójść na taką randkę.
To dla mnie idealna randka.
Idealny dzień.
Dlaczego mnie dziś wybrałeś?
Nie tylko dziś.
Za pierwszym razem też napisałem twoje imię.
Zawsze chciałem się umówić z tylko jedną osobą.
Dziękuję.
Ale nie miałem okazji.
Aż do dziś.
Długo się zastanawiałeś?
Nie.
Nie tak długo.
- Nie? - Nie.
Z samego rana zastanowiłem się nad moimi uczuciami.
Potem już się nie wahałem.
A więc tak to jest na randce.
Przynajmniej w tym programie.
Cieszę się.
Że obaj chcieliśmy tego samego.
To nowe uczucie.
Myślałem, że cię znam, ale myliłem się.
Coś się zmieniło?
Tak, ale w dobrym znaczeniu.
Dostrzegłem więcej twoich dobrych cech.
W rozmowie mamy podobną energię.
Czuję się z tym dobrze.
- To prawda. - No nie?
Jesteśmy podobni na wiele sposobów.
Cieszę się, że poznałem cię z jeszcze lepszej strony.
Miło mi.
Pasują do siebie. Już są jak małżeństwo.
Mają nawet ten sam ton.
Ale poziom głosu…
To ważne.
- Dobranoc, Kazuto. - Dobranoc.
Widujemy się każdego dnia.
Ciekawe, co byśmy czuli, gdybyśmy nie widzieli się jakiś czas.
Też się zastanawiam.
Pisalibyśmy do siebie co minutę?
Większość ludzi nie jest aż tak zbzikowana.
- Co minutę? - Nie wiadomo.
Często wysyłasz wiadomości?
Tak, w tych toksycznych związkach.
A w ostatnim?
Nie musieliśmy tego robić.
Byliście razem każdego dnia?
Co ci się w nim podobało?
Najważniejsze było to…
jak polecieliśmy do jego rodziny do Atlanty.
Spotkaliśmy się wszyscy razem.
To była idealna rodzina. Bez wad.
Rozumiem.
Jego ojciec, matka,
kuzyni i starsze rodzeństwo.
Wszyscy się dogadywali.
Wspaniale.
Byłem w szoku.
Że coś takiego jest możliwe?
Zapragnąłem mieć taką rodzinę.
Uważasz…
że dwóch mężczyzn może mieć dzieci
i stworzyć szczęśliwą rodzinę?
Wierzysz w to?
O ile mamy na to środki.
I finansowe, i psychiczne.
A co?
Ja wierzę w to bardzo mocno.
Nie ma nic lepszego niż partner, który myśli tak samo jak ty.
Jestem śpiący.
Chcesz iść do łóżka?
- Chcesz tylko sobie poleżeć? - Tak.
Chyba nie zasnę.
W ogóle?
Po prostu posiedzę koło ciebie.
Dobrze.
To musiało boleć.
Ostrożnie.
Obaj mają jasną wizję rodziny.
I on, i Dai.
Zgadzają się w tej kwestii.
To dobra para.
Ale w Japonii
dwóm mężczyznom wciąż jest trudno adoptować dziecko.
Rodzina może mieć wiele form.
Zgadzam się.
Mamy tak wiele opcji.
Społeczeństwo staje się bardziej otwarte,
ale sam system pozostaje w tyle.
Powinniśmy tak dostosować naszą politykę,
aby każdy mógł żyć tak, jak chce.
Taką mam nadzieję.
Tak jest. A teraz: pogoda.
No nie.
Przestań gadać jak prezenterka.
Wiesz…
Co?
Nic.
- Co? - Nic.
Robisz się śpiący?
Wolę spać tutaj.
Hej.
Połóż się na mojej ręce.
Czemu?
Żebyśmy byli bliżej.
Nie wziąłeś poduszki.
- Czy to dobry pomysł? - Tak.
Dobry.
- Tak? - Absolutnie.
Shun…
Czekałeś?
Kazałeś mi czekać zbyt długo.
Nareszcie.
- To było super! - Fantastycznie!
- Tyle czekaliśmy! - Tak!
- Emocje! - Ekstra!
Ten pocałunek przejdzie do historii.
Tak.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak