„Przy mnie nie czułbyś się źle. Pokazałbym ci, czym jest miłość.
Czy mógłbym być dla ciebie kimś więcej?”
DAI (23) STUDENT
Kiedy się tu pojawiłeś,
niemal się w tobie zadurzyłem.
Jesteś radosny i męski zarazem.
Świetnie radzisz sobie w obowiązkach domowych.
To mi się naprawdę spodobało.
Poczułem to w sercu.
Z drugiej strony
czuję się też bardzo komfortowo przy kimś takim jak Shun.
Od dawna nie czułem się przy kimś dobrze nawet bez słów.
Ale z Shunem tak właśnie się czuję.
To nie ma związku z tobą,
ale Shun jest dla mnie po prostu zbyt ważny.
W tym momencie
nie potrafię wyobrazić sobie
bycia z kimś innym niż Shun.
Dziękuję ci za dziś.
Niezachwiana miłość.
- Jest jej pewien. - Prosto z mostu.
Ale Ikuo…
- Świetnie wyszedł. - Zgadzam się.
Może wolał to jasno usłyszeć.
Inaczej wciąż by się zastanawiał.
Każdy ma własne tempo.
Każdy jest inny.
Trudno znaleźć idealną parę.
- To cud. - Tak.
„Dzień dobry.
Zostały wam trzy wspólne dni w Green Roomie”.
Trzy dni…
„Dzisiaj…
zmiana Kazuto.
Kazuto, wybierz osobę, z którą chcesz pracować”.
Jedną?
KAZUTO (27) SZEF KUCHNI
Okej.
Niewiele czasu.
Nie wiemy, co czuje po randce z Alanem.
Też mnie to ciekawi.
- Wybrał Alana. - Alan!
Jedziemy.
Pewnie!
Dobra.
Bawcie się dobrze.
Bawmy się dobrze.
Tu są.
Okej.
- Ty prowadź. - Okej.
- To dla ciebie i Alana. - Co?
- Zrobiłem wam drugie śniadanie. - Serio?
- Dzięki. - Serio.
- Super. - Powodzenia.
Dziękujemy.
Jedziemy.
Dzięki, Ryota!
- Na razie! - Dzięki!
- Na razie! - Cześć!
Zrobił im drugie śniadanie.
To łamie mi serce.
- Ale melodramat! - I to jeszcze w deszczu.
Wciąż chce coś zrobić dla swojego wybranka.
Chciał wyrazić swoją miłość.
To takie bolesne.
Chciałabym, żeby znalazł szczęście.
Hej, Kazuto.
Nieźle.
Spojrzeć w drugą stronę?
Nie, spójrz na mnie i zrób śmieszną minę.
Przepraszam.
Ale słodki.
Co robisz?
Pstryknąłem niechcący.
Dzień dobry.
- Poprosimy kawę z drippera i latte. - Robi się. Dziękujemy.
Proszę, małe latte.
- Dziękuję. - Proszę.
- I kawa z drippera. - Przepraszamy za zwłokę.
Dziękujemy.
Jestem głodny.
- Wyczekuję śniadania od Ryoty. - Ja też.
Pycha.
Dziękujemy, Ryota.
Jest taki życzliwy.
Próbował pogadać z tobą parę razy.
- Tylko we dwoje. - Tak.
Wczoraj robiliśmy razem latte art.
Słyszałem was wczoraj.
- Tak? - Śmialiście się.
- Dobrze się bawiliście? - Tak.
To skomplikowane.
- Skomplikowane? - Ale co?
Latte art czy uczucia?
- No właśnie. - Powiedz.
Jedno i drugie.
- Zamykamy. - Dobrze.
Alan, posłuchaj.
Chcę ci coś powiedzieć.
Dzięki tobie dojrzałem na wiele sposobów.
Jestem…
Jeszcze nigdy…
nie wyrażałem tak swoich myśli.
To dla mnie trudne.
Kiedy cię obserwuję…
Tak łatwo potrafisz ubrać w słowa
to, co czujesz i myślisz.
Często chciałem być taki jak ty.
Cieszę się, że się poznaliśmy.
Jestem wdzięczny.
Zostały nam niecałe trzy dni.
Kiedy o tym myślę…
zastanawiam się, co będzie potem.
Dużo o tym myślałem.
Jesteś tu wyjątkową osobą.
Przynajmniej dla mnie.
Ale wciąż nie potrafię określić,
co dokładnie do ciebie czuję.
Dużo o tym myślałem,
ale wciąż nie jestem pewien.
Kiedy jestem w kimś zakochany, chcę być z tą osobą bez przerwy.
Ale w przeszłości potrzebowałem dużo czasu, żeby coś takiego poczuć.
Więc podjęcie takiej decyzji jeszcze w Green Roomie…
jest dla mnie trudne.
Chciałem ci chociaż powiedzieć, jak cieszę się, że cię poznałem,
póki wciąż tu jesteśmy.
- Dziękuję. - Ja też.
Dziękuję, że podzieliłeś się swoimi uczuciami.
Proszę.
O tak?
Dobrze.
Okej.
Sytuacja Alana komplikuje się.
Wygląda na zmartwionego. To do niego niepodobne.
Pierwszy raz widzę u niego coś takiego.
Ponadto słowa Kazuto
brzmiały poniekąd jak pożegnanie.
Nie musiał nic mówić.
Mógł po prostu pozwolić, by ich relacja powoli się rozwijała.
Powiedział tylko Alanowi, że ten pomógł mu dojrzeć.
„Dziękuje za wszystko”. Tak to zabrzmiało.
Dwa razy spędził noc z Alanem,
ale nie potrafił pozwolić sobie na zbliżenie.
Może nigdy z nim nie zdoła.
- Racja. - Możliwe.
Zostały dwa dni.
O nie.
- Dzwoni. - Wiadomość.
- Proszę, Ikuo. - Przeczytam.
Czytam na głos.
„Kawiarnia skończy dziś działalność”.
Zamykamy interes.
„Ogłaszamy ostatnią zmianę.
Dzisiaj zmiana Shuna.
Shun, wybierz osobę, z którą chcesz pracować”.
Jedną?
- Pomożesz mi w pracy? - Z przyjemnością.
Wybrał Daia.
Wiadomo.
Ma taką szczęśliwą minę.
Dai jest taki czarujący.
Tylko bez kłótni.
No nie?
Musieli to powiedzieć.
Oni już wiedzą.
Czas szybko leci.
Ostatni dzień.
Dobra.
Ostatnia zmiana.
Zmieniłeś się jakoś w tym miejscu?
Tak, myślę, że moje poczucie wartości
stało się bardziej elastyczne.
Tak?
Wcześniej za szybko oceniałem innych.
Po wyglądzie.
„On musi być taki i taki. Lepiej go unikać”.
Rozumiem.
Przez takie zachowanie…
Odcinałeś się od ludzi.
To bardzo ważna zmiana.
Cieszę się.
Powinniśmy nawiązywać kontakt z przeróżnymi ludźmi.
W przeszłości mógł niepotrzebnie trzymać ludzi na dystans.
Pod tym względem wiele zyskał.
Ostatni dzień. Trudno uwierzyć, co?
Chciałbym zostać tu jeszcze z dwa miesiące.
Niespodzianka!
Zaraz!
Ale super!
- To dobrzy kumple. - Młodzieńcza energia!
- Tak! - Ale miło to zobaczyć!
Super!
Zróbmy im niespodziankę.
Przygotujmy bento i…
Weźmy własne fartuchy.
Świetny pomysł!
Dobra.
Zapraszamy na kawę.
Zapraszamy.
To wzruszające.
- Historia młodości, przyjaźni i miłości. - Wspaniale!
Co? Tablet dzwoni.
„Czeka was ostatnia wspólna kolacja”.
Kolacja?
- Co? - Super!
„Wystrójcie się w Green Roomie”.
Ale się cieszę!
- Boże. - Cieszę się.
- „Wystrójcie”? - Ciekawe.
- Ale się cieszę. - Mam gęsią skórkę.
Gęsia skórka!
- Mają się wystroić. - Ale fajnie!
- Fantastycznie! - Dokąd pójdą?
Ale się cieszę!
Słodziaki!
- Super! - Ale przystojni!
Super!
Wszyscy świetnie wyglądają.
Każdy ma własny styl.
Nieźle.
Ale się cieszę.
Niesamowite!
Ekstra!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Fantastycznie.
Wznieśmy toast.
Za ostatnią kolację.
Niewiarygodne, co?
Dzięki, chłopaki!
- Dzięki! - Na zdrowie.
Na zdrowie.
Ale pysznie pachnie!
Ale dobre.
- Super. - Boże!
- Dobre, co? - Naprawdę.
Cieszę się, że jesteśmy tu razem.
A nie na osobnych randkach.
Dobrze być tu całą grupą.
Tak długo razem mieszkaliśmy, że mamy już nawet prywatne dowcipy.
Ktoś z zewnątrz mógłby nas nie zrozumieć.
- Prywatne żarty. - Racja.
Będę śmiał się z nich pod nosem jeszcze długo.
Po resocjalizacji.
Po resocjalizacji?
Tutaj jesteśmy w innym świecie.
W sumie racja.
No nie?
Dlatego tak to nazwałem.
Te wspomnienia będą dla mnie oparciem w przyszłości.
Te codzienne rzeczy. Mycie naczyń, wspólne posiłki,
wieczorna toaleta,
wieszanie prania,
wspólne gotowanie.
Wszyscy razem.
Będę robił to samo…
Tak…
…ale bez was.
Będę was wspominał,
żeby dodać sobie otuchy.
Cieszę się, że postanowiłem przyjść do tego programu.
Kiedy ktoś odchodził z domu albo kiedy przychodził ktoś nowy,
obserwowałem wasze reakcje…
Na początku w ogóle się nie znaliśmy,
ale nasza więź wzmocniła się.
Nic nie zastąpi mi tego doświadczenia.
Nigdy go nie zapomnę.
OSTATNI WSPÓLNY DZIEŃ
Każdy przedmiot wydaje się wyjątkowy.
- Każdy. - Tak!
To było jak obóz letni dla dorosłych.
Są podobni, choć pochodzą z różnych miejsc.
I są w różnym wieku.
Rzadko widzi się takie społeczności.
- To coś wspaniałego. - Zgadzam się.
Mogli na sobie polegać.
Zostali przyjaciółmi.
- Absolutnie. - Tak!
- To właśnie zuttomo. - Absolutnie.
To jest to.
To ich ostatni dzień.
Poznają odpowiedzi na swoje pytania.
Co się stanie?
Niech to się nie kończy!
- Chcę więcej. - Będę za nimi tęsknić.
Trudno uwierzyć.
Tak.
Naprawdę.
To była moja wiosna młodości.
Dużo się nauczyliśmy.
Kiedy widziałem was rano, od razu czułem się lepiej.
Wiecie?
Myślałem, że lubię mieszkać sam.
Ale teraz, gdy o tym myślę, czuję się samotnie.
Chcę wam wszystkim podziękować.
Dobrze się z wami mieszkało.
- Dziękuję wam. - Dziękujemy.
Dobrze, ja odchodzę…
jako pierwszy.
Poważnie?
Chciałem wam coś powiedzieć.
Niestety nie udało mi się znaleźć tu romansu,
ale zyskałem tu coś bardzo cennego.
Wiele się od was nauczyłem.
Prawdę mówiąc,
przed tym programem
nie byłem w stanie…
powiedzieć rodzicom, że interesują mnie mężczyźni.
Przyszedłem tu, bo chciałem im o tym powiedzieć,
ale do połowy programu wciąż miałem wątpliwości.
Myślałem sobie, że może nie dowiedzą się o programie i nie będzie takiej potrzeby.
Wciąż nachodziła mnie ta myśl.
Ale kiedy się wam zwierzyłem w trakcie naszej rozmowy,
znalazłem odpowiedź, której szukałem.
Poznałem ośmiu nowych przyjaciół, dzięki którym jestem w stanie
dumnie powiedzieć mojej rodzinie, kim jestem.
Nie mogę teraz nawet patrzeć, bo zacząłbym płakać.
Ale dziękuję wam.
- Dziękujemy. - Dziękujemy ci.
Chciałbym…
cieszyć się życiem jeszcze bardziej niż wcześniej.
Dajmy z siebie wszystko.
Dziękuję, Taeheon.
Świetnie się z tobą bawiłem.
Dziękuję.
Gdy rodzice obejrzą ten program, zrozumieją cię.
Dziękuję, Taeheon.
Dziękuję.
Trzymam za ciebie kciuki.
Dziękuję, Ikuo.
Wiem, że miałeś tu ciężko.
Trzymam kciuki.
- Dziękuję. - Dziękuję, Ryota.
Nie mogę…
Dziękuję, Shun.
Pamiętaj, bądź uprzejmy, prosząc kogoś o pomoc.
Moje chłopaki z Green Roomu. Dziękuję wam.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
- Trzymaj się.
Na razie.
Dziękujemy.
Są nieco inni niż ludzie, których zwykle nazywam przyjaciółmi.
Zawsze mogę śmiało powiedzieć im, o czym myślę.
Znalazłem przyjaciół, z którymi mogę być szczery.
Wiele się od nich nauczyłem.
Znalazłem w sobie siłę.
Chcę jeszcze ich zobaczyć.
Dziękujemy, Taeheon.
Jako dorośli rzadko płaczemy przy innych.
To prawda.
Będę za nimi tęskniła.
Smutno patrzeć, jak odchodzą jeden po drugim.
Nie tak szybko!
Teraz czas na mnie.
Dołączyłem do was nieco później.
Więc mogłem za bardzo przed wami pozować.
Ale w końcu otworzyłem się tu tak jak wy.
Poprosiłem was o pomoc i uzyskałem ją. Pomogliście mi się zmienić.
Będąc tu, przemyślałem sobie wiele rzeczy.
Jeden obszar mojego życia, nad którym chciałem tu popracować,
to miłość.
Wyrażanie moich emocji.
Zrobiłem, co mogłem, by znaleźć tu miłość.
Myślę, że dzięki temu w przyszłości będę pewniejszy siebie.
Nawet po odejściu z programu będę dalej przyglądał się sobie
i dawał z siebie wszystko.
Dziękuję wam.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
- Do boju. - Dajmy z siebie wszystko.
Dobrze.
Ikuo.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Dajmy z siebie wszystko.
Trzymaj się.
Dziękuję, że nie zlekceważyłeś moich uczuć.
Dziękuję, Ikuo.
Dziękuję.
Życzę ci szczęścia.
To trudne.
Dziękuję wam.
- Dziękujemy, Ikuo. - Dziękujemy.
Uwaga na głowę.
Jesteś cały?
- Pozostał sobą do samego końca. - Cały on.
Zmieniłem tu swoją wizję przyszłości.
Wcześniej widziałem tylko to, co miałem tuż pod nosem.
Chciałbym zgłębić swoje życie.
Będąc tutaj, zacząłem zastanawiać się
nad tym, co mogę zrobić, aby wieść naprawdę szczęśliwe życie.
Moja kolej.
Najpierw chciałbym porozmawiać z kimś na osobności.
Dobrze.
Z Kazuto.
Możemy?
Dziękuję.
- Ale jeszcze wrócisz? - Tak.
Dobra, czekamy.
Wiesz…
Parę dni temu powiedziałeś mi, kim dla ciebie jestem.
Pomyślałem wtedy,
że poradziłem sobie z tymi uczuciami.
Pomyślałem, że moje uczucia wobec ciebie
nieco ostygły.
Ale kiedy wróciłeś z Alanem z drugiej randki,
słuchałem was o wiele uważniej niż Shuna i Daia.
To znaczy, że wciąż muszę coś do ciebie czuć.
Tak myślę.
Więc tak…
wciąż coś do ciebie czuję.
Chciałbym cię o coś prosić.
Byłbym bardzo szczęśliwy, gdybyśmy mogli odejść stąd teraz razem.
Dziękuję, że podzieliłeś się swoimi uczuciami.
Kiedy cię poznałem…
Pierwszy raz…
pracowaliśmy razem w kawiarni.
Nigdy wcześniej nie zajmowałem się czymś takim.
Wiele mnie nauczyłeś.
Doceniam twoją pomoc.
Ale po tamtym dniu…
powiedziałeś mi, że jesteś mną zainteresowany,
i zacząłem czuć się przy tobie niezręcznie.
Potraktowałem to jako komplement.
Ale byłem też przez to przytłoczony,
co musiało odzwierciedlać moje prawdziwe uczucia.
Więc…
Nie…
Nie mogę z tobą pójść.
Dziękuję, że rozważyłeś to jeszcze raz.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Bardzo mi tu pomogłeś.
Dziękuję.
- Dziękuję, Alan. - Dziękuję.
Mnie też pomogłeś.
Dziękuję.
Kazuto.
Dziękuję.
- Cześć! - Na razie.
- Dziękujemy.
Powodzenia.
Cieszę się,
że udało mi się tu wyrazić ważne dla mnie uczucia.
Nauczyłem się, że muszę być sobą,
ale i pamiętać o uczuciach innych.
Muszę pamiętać o tym w przyszłości.
Niczego nie żałuję.
Ryota!
Zaryzykował.
To wymagało odwagi.
Wyznał miłość komuś, kto już raz dał mu kosza.
O tak.
To oznaka osobistego rozwoju.
Racja.
Wydaje się powściągliwy w uczuciach, ale drzemie w nim siła.
Muszę…
powiedzieć coś Daiowi.
Wyjdziesz ze mną?
Dobrze.
W porządku.
A więc żegnamy się.
Będzie mi brakowało twoich uścisków.
Robiliśmy to każdego dnia.
Dziękuję.
Sweetheart!
Byłeś jak mój starszy brat.
- Cieszę się, że się poznaliśmy. - Ja też.
- Na razie. - Ciao, ciao.
Ciao, ciao.
- Pa, pa. - Trzymajcie się.
Czekaj. Dzięki.
- Kurczę! - No nie?
Usiądźmy.
Wracają wspomnienia.
Czuję nostalgię.
O tak.
Kiedy o tym myślę…
Zauważyłem, że mnie lubisz.
Że coś do mnie czujesz.
Zastanawiałem się, czemu wybrałeś akurat mnie.
„Co mu się we mnie podobna?”
- W tobie? - Tak.
W trakcie pierwszej randki…
nie bawiłem się dobrze.
Co? No nie!
- Poważnie? - Tak.
- No dobrze. - Potem…
nie chciałem iść z tobą na całonocną randkę.
To okropne.
Nie chciałem powtarzać tamtych przykrych uczuć.
Nie chciałem zgadzać się tylko dlatego, że ci się podobałem.
- Chciałem wrócić do bycia przyjaciółmi. - Tak.
Potrzebowałem resetu.
Tak powiedziałeś.
Ale potem zacząłem się tobą interesować.
- Pomimo wszystkiego? - Tak.
W końcu było mi łatwiej zaakceptować
to, że naprawdę mnie lubisz.
Że to nie są płytkie uczucia.
Wtedy zacząłem…
zachowywać się jak rozpieszczony bachor, żeby zwrócić twoją uwagę.
Zaczęliśmy się kłócić.
No tak.
Kiedy byłem zły czy smutny,
bałem się, że nie potraktujesz mnie poważnie.
Nie wierzyłem w ciebie.
Ale w trakcie ostatnich sporów…
traktowałeś mnie poważnie.
Dopiero dziś mam pewność,
co może z nami być po tym programie.
Dlatego…
muszę ci powiedzieć o moich uczuciach.
Dai…
kocham cię.
Shun, ja ciebie też kocham.
W końcu.
- Idziemy? - Tak.
- Tak tu ładnie. - Tak.
Jeszcze raz.
Dziękuję ci.
Chcę cię szybko zobaczyć.
Ja chcę cię widzieć każdego dnia.
Ja też, gdy tylko to możliwe.
Cieszę się.
Ale super!
Shun jest naprawdę dobry.
- Shun! - Super!
Ma dobre wyczucie.
To było niesamowite.
Zgrywał grymaśnego, rozpieszczonego dzieciaka,
ale zakończył, mówiąc, że go kocha.
To było takie potężne.
Shun bawił się naszymi uczuciami, aż w końcu doprowadził nas do łez.
- Pokochaliśmy go. - Tak!
My jesteśmy dorośli,
ale jest wiele młodych osób, takich jak Shun,
- które testują… - Z niepewności.
Mogą być nawet pewni siebie,
ale nie wiedzą, czy zaakceptują ich inni.
- Każdy ma w sobie coś takiego. - Racja.
„Jesteś pewien? Na pewno mnie lubisz?”
Potrzebujemy potwierdzenia.
To ludzkie.
Boimy się wyjść ze skorupy i zaufać innym.
Kiedy otwieramy przed kimś serce, to może być bolesne,
ale może też wyjść z tego coś dobrego.
Racja.
Muszę o czymś z tobą porozmawiać.
Dobrze.
Zaczynamy.
Nasz związek…
rozpoczął się całonocną randką.
Potem byliśmy na pikniku.
A potem na glampingu.
Nasze uczucia nie zawsze się zgrywały,
ale czuję, że z czasem dystans między nami…
bardzo się skrócił.
W przeciwieństwie do ciebie nie jestem dobry w wyrażaniu uczuć.
W ogóle rzadko się odzywam.
Więc być może…
czasem czujesz się przeze mnie niepewnie
albo jesteś rozczarowany.
Ale twoja obecność była dla mnie bardzo ważna.
Myślę, że nie chcę tak tego kończyć.
Chcę poznać cię lepiej.
Powoli.
Doświadczając razem nowych rzeczy i tworząc nowe wspomnienia.
Jeśli czujesz to samo…
chciałbym odejść stąd z tobą.
Oczywiście.
Pewnie, że odejdziemy razem.
Do samego końca…
bardzo dużo…
Bardzo dużo o tobie myślałem.
I wciąż myślę, oczywiście.
W trakcie naszego pobytu…
W tym domu…
Chwile, które z tobą spędziłem,
są dla mnie zupełnie inne od tych,
które spędziłem z całą resztą.
Chcę być przy tobie.
Naprawdę.
Chcę lepiej cię poznać.
Jeśli spędzimy razem więcej czasu…
i twoje uczucia…
zbiegną się z moimi…
chcę pozostać przy tobie. Naprawdę cię pokochać.
Uwielbiam patrzeć, jak gotujesz.
Wszyscy już poszli.
Ale jeśli wyjdziemy razem…
nie będziemy samotni.
Jesteś taki słodki. Serio!
Gotowy?
Uśmiech!
Zrobisz z drugiej strony?
Okej?
Uśmiech.
Jedno dla mnie, jedno dla ciebie.
To było super!
Wspaniałe!
Niesamowite!
Brawo! Absolutnie.
- Fantastyczny program! - Super!
Historia Kazuto i Alana była wspaniała.
Są idealną parą.
- Tacy słodcy! - Tak!
Doświadczają uczuć w różnym tempie.
Alan jest bezpośredni. „Kocham cię!”
Kazuto jest o wiele spokojniejszy.
Ciekawe, że razem skończyli.
Kiedy okazujesz komuś uczucie, musisz się nieco dopasować.
Liczy się wyczucie.
Trzeba działać razem.
- To był cud. - Naprawdę.
Cud.
Też tak myślę.
To był program randkowy,
ale doświadczyliśmy w nim też rozwoju osobistego uczestników.
Cieszę się, że mogliśmy tego doświadczyć.
Tytuł The Boyfriend
może oznaczać romantycznego partnera albo po prostu przyjaciela.
Mieliśmy tu jedno i drugie.
Oczywiście w telewizji najlepsza rozrywka to spięcia,
ale ich historie były po prostu piękne.
Wyrażali swoje uczucia.
Kiedy ktoś miał złamane serce, zawsze mógł liczyć, że ktoś go pocieszy.
Wszyscy powinniśmy tak żyć.
Absolutnie!
- Tak! - Mądre słowa.
Czuję, że sama się wiele nauczyłam.
Ten program chwycił mnie za serce i nie puścił aż do końca.
Pokazał, jak wygląda prawdziwa troska o drugą osobę.
Aż sama chcę się zakochać.
Chcę romansów!
Ja też!
O nie, moje życie to kłamstwo!
Nie jest za późno.
To dopiero początek.
Możesz rozpocząć nowe życie.
- Jasne. - Nie martw się.
- Resocjalizacja. - Tak?
Mogę się resocjalizować?
Napisy: Filip Bernard Karbowiak