Nandito na kami.
-Buti nandito na kayo. -Nandito na kami.
-Uy, guys. -Ang saya.
-Nag-enjoy ka? -Oo.
Oo, nag-enjoy kami.
Nandiyan na sila.
Nasaan sila?
Ayan na sila.
Uy, buti nandito na kayo.
-Nandito na kayo. -Heto na kami.
Nakauwi na kami.
Nandito ang lahat.
Oo, nandito tayo lahat.
Nakauwi rin kayo.
May mga kaganapan ba?
Masyadong marami.
Talaga?
Mayroon nga.
Ikaw ba? May mga pagbabago?
Oo.
Anong klase?
Magkasama kaming natulog.
-Ano? -Magkasama kaming natulog.
Nag-sex kayo?
Oo.
Ano? Talaga?
Hindi totoo 'yan.
-Hindi totoo? -Hindi, simula pa lang.
Di nila sasabihin kung talagang ginawa nila.
Talaga ba?
Naghalikan kayo?
Ginawa n'yo.
-Kita sa mukha n'yo. -Maaliwalas 'yong dating.
Masarap siguro 'yong halik.
-'Yong halik. -Maaliwas dahil sa halik.
-Pag ganyan, ibig sabihin, 'yong halik… -Sobrang tagal!
Kita 'yon kahit tapos na.
-Ang ganda ng halik na 'yon. -Halata masyado si Shun.
Malamang iniisip ni Dai, "tumigil ka na" at "ang cute mo."
Marami akong tanong sa 'yo.
Sige, tanungin mo ako.
Noong tinawag 'yong pangalan mo kasabay ng kay Ryota, mukha kang masaya.
Talaga?
Pero hindi halata na masayang mukha na gaya kay Dai.
Matagal ko nang alam
na may gusto si Ryota kay Kazuto.
Masaya ako doon sa date, pero halo-halo 'yong nararamdaman ko.
Ganoon pala.
Oo.
-Bumalik kami lahat kaninang umaga, di ba? -Oo.
Tingin ko parang malungkot si Ryota.
Nang bumalik sina Kazuto at Alan,
naramdaman kong medyo nabahala siya.
Ano na'ng gagawin mo ngayon?
Pag sinabi ko sa kanya ang nararamdaman ko ngayon,
tingin ko hindi makakatulong 'yon.
Kasabay ng lahat ng 'to.
Kailangan kong magkaroon ng emosyonal na espasyo
bago ko sabihin 'yong nararamdaman ko. Makakabuti talaga 'yon.
Ang sabi ni Alan,
tanungin mo 'yong sarili mo kung magiging masaya ka o hindi
pag nagdesisyon ka.
'Yon daw ang nasa isip niya lagi.
Sang-ayon din ako do'n.
Sasaya ba ako dito o hindi?
Simple lang dapat 'yong tanong, at kailangan ko lang kumilos.
Pero kahit sabihin ko kay Ryota 'yong nararamdaman ko,
tingin ko hindi ako magiging masaya.
Ganoon.
Pag-iisipan ko mamayang gabi.
Pero wag mo masyadong isipin.
Oo, tama ka.
Ayos ka lang ba?
Noong isang araw, tinanong ko lahat tungkol sa pag-amin nila.
Tama.
Binigyan n'yo ako ng lakas ng loob…
Pero…
Pero natatakot pa rin ako.
Hindi ko alam ang gagawin ko.
Sasabihin ko naman talaga sa kanila.
Pero paano ko ba sasabihin?
Iba-iba 'yong pwede nilang maging reaksyon.
Pero doble 'yong gulat.
'Yong anak mong babae… este lalaki.
Bakla 'yong anak mo.
Maliban pa doon, malalaman din ng buong mundo.
Kaya nag-aalala ako sa kung ano'ng iisipin nila.
Pero pwede rin 'tong maging magandang pagkakataon.
Kung di ka sumali dito sa palabas, kailan mo pa sasabihin sa kanila?
Wala akong pinlanong lugar o oras para sabihin ko sa kanila.
-Pero gusto mo sabihin sa kanila. -Oo.
E, di magandang pagkakataon 'to.
-Tama ka. -Wala kang ginagawang masama.
Sa pagtira ko dito,
ramdam kong may mga tunay akong koneksyon, hindi lang mga kaibigan na nag-iinuman.
Pakiramdam ko suportado ako.
Tingin ko masasabi ko sa kanila nang hindi masyadong nag-aalala.
Buti naman.
Di natin masyado aalalahanin.
-Tama. -Wag kang mag-alala, kaya mo 'yan.
Di pa nakakaranas ng romansa si Taeheon dito sa palabas,
pero may sarili pa rin siyang kwento.
-Totoo 'yan. -At ang ganda lang.
Si Gensei rin hindi sigurado
kung sasaya ba siya pag sinabi niya kay Ryota 'yong nararamdaman niya.
Totoo.
Baka pakiramdam niya di siya sasaya pag naabala niya si Ryota.
-Tama. -Oo.
-Hiwalay kumain? -Ha?
-Bakit? -Teka nga.
Magandang umaga, Taeheon.
Hindi ko alam kung ba't malungkot ni Shun.
Bale…
Baka may ginawa akong di niya nagustuhan.
Alam mo,
baka may nangyaring hindi maganda,
tapos may paparating na reaksyon.
Ano'ng nangyari?
-Kagabi lang? Imposible. -Masyadong mabilis.
Ayan tumunog.
"Magandang umaga."
-Magandang umaga. -Magandang umaga.
"Iaanunsyo ang shift ngayon."
-Heto na. -Sige, sabihin mo na.
"Ngayong araw,
si Gensei ang papasok."
"Gensei, pumili ka ng isang tao na gusto mong makatrabaho."
-Ano? -Isang tao?
Makakapili si Gen.
Malilinawan na rin sa nararamdaman niya si Gen.
Samahan mo naman ako.
Ako?
Ayos lang ba?
Gusto ko, oo.
Mag-enjoy kayo.
Pwede ba kita lagyan ng makeup? Mukha kang pagod ngayon.
-Mukha ka ngang pagod. -Oo naman.
-Ang bastos. -Maitim 'yong sa mata niya, e.
Iwasan nating matakpan 'yong mga pekas.
Oo, kung pwede.
-Parte 'yan ng karisma ko. -Oo.
-Ang galing! -Ang gwapo niya.
Pwede mong pahabain sa likod.
-Simula ngayon? -Oo.
Maganda ayusan ng buhok at makeup 'yong taong mahal mo.
Pag nagme-makeup ka, malapit sa 'yo 'yong seryoso niyang mukha.
Tama. Kakabog ang puso mo.
-Sige. -Ayos.
Nag-practice ka bang mag-drawing?
Hindi.
Pwede kang maging totoong barista kahit saan.
Malumanay at kalkulado 'yong galaw mo.
Salamat. Natuwa naman ako.
Heto 'yong guava juice.
-Pwede kayong kumuha ng straw. -Salamat.
Maraming salamat.
Ayos!
1,900 yen.
-Nalampasan na natin 'yong unang araw. -Oo nga.
Sige, gawin natin 'to.
Masayang alaala.
UNANG ARAW NG COFFEE TRUCK KITA: 1,700 YEN
'Yong tungkol sa sulat-kamay.
Tama, 'yong maling akala.
Ilista natin 'yong gagawin natin ngayon.
-Gym at sun bathing. -Tapos sa pool, tama?
Pwede ba akong mapag-isa?
-Ano? -Bakit?
-Ayos lang, pero ano'ng nangyari? -Hindi ako matutuwa kung magkasama tayo.
Kailangan ko ng kaunting espasyo.
Mula sa amin?
Mula sa taong 'yan.
-Mula kay Dai? -Oo.
Dai, nagtataka ka siguro kung bakit.
Kung may sasabihin ka, kailangan n'yong pag-usapan.
Pwedeng magbago 'yong damdamin.
Abala lang, e.
-Ikaw, Dai? Mayroon ba? -Wala.
-Wala? -Wala.
Baka napuno na si Dai…
-Nakakapagod 'yon. -Bigay siya nang bigay ng pagmamahal niya…
-Pero hindi naman naiipon. -Tama.
Ano'ng nangyari?
May isa akong naiisip.
Bale, kahapon,
bago ako maligo…
Sabi ni Shun, "Pwede mo isuot 'tong T-shirt. Saglit ko lang 'to sinuot."
Sabi ko, "Ayos lang ako, may bago ako dito."
Pero pinipilit niya na malinis 'yon.
Kaya sabi ko, "Sige," tapos kinuha ko.
Pero sinuot ko 'yong balak kong isuot.
Sinuot ko 'yong sarili kong damit, tapos umakyat para sa face mask,
sabi ni Shun, "Hindi mo suot."
-'Yon na 'yon. -Oo.
Alam na ng lahat.
-Oo. -Kung paano mag-isip si Shun.
"Sorry kung di ko sinuot ang T-shirt mo"? Kailangan ko ba mag-sorry para do'n?
Alam mo?
'Yang nakikita mo at nararamdam mo?
Ba't di mo na lang siya tapatin?
Hindi naman sa ayaw kong sabihin sa kanya.
Parang mali kasi na kailangang ako pa ang magkusa.
Mag-usap tayo.
-Sige. Sigurado ka? -Oo.
Medyo nag-aalala ako.
Tungkol saan?
-Tungkol sa 'yo. -Sa akin?
Oo.
Nasasaktan ako na panoorin ka.
Totoo ba?
Nagpipigil ka para sa kanya.
Binabalewala niya 'yong damdamin mo.
Iniisip ko na masyadong masakit 'yon para sa 'yo.
Gusto kong sumubok nang sumubok kahit mapagod ako.
Hindi ko lang alam kung sino sa amin ang unang mapapagod.
Sinuportahan mo talaga ako, kaya gusto kitang suportahan.
Ay, ang sweet mo naman.
Alam mo, kung mayroong kang nararamdaman na ganyan katindi,
ibig sabihin, may nararamdaman ka na parang pagmamahal, tama?
Totoo 'yan. Pero ako…
'Yon ang naisip ko.
Susuportahan kita hangga't kaya ko.
Sige.
Gusto niya ba si Dai?
'Yong itsura niya parang gusto niya si Dai, di ba?
Pero baka di niya mabitawan 'yong nararamdaman niya kay Kazuto, ano?
Oo, posible rin 'yon base sa ekspresyon niya.
-Ano'ng ibig sabihin ng ekspresyon niya? -Alam ko.
Hindi na, Shun…
Gagawin 'to nina Shun at Dai habambuhay.
Habambuhay. Paikot-ikot lang.
Sabi ni Dai gusto niyang subukan kahit pa mapagod siya.
Nakakabilib 'yon, ha.
Kaunti lang ang makakapagsabi niyan.
-Wala pa akong narinig na nagsabi niyan. -Pambihira.
Di pa niya naramdaman 'to dati.
-Tama. -Totoo 'yan.
Importante sa kanya 'to.
Sayang lang.
Oo, alam ko.
Pero ayos lang.
Kakausapin mo ba siya?
Oo, hahanap ako ng tamang oras.
Kakausapin ko siya.
Sabihin mo kung may kailangan ka.
-Masarap ba? -Oo.
Oras na para umidlip.
Ganoon.
Ano'ng nangyayari?
Ano ba 'yon?
Ano'ng dahilan?
-Ayokong sabihin sa 'yo. -Bakit?
Maliit na bagay lang.
Malaki 'to para sa akin, pero sasabihin ng iba, "Ano ba 'yan?"
Ayokong sabihin.
Ano? Hindi ko talaga maintindihan.
Ano'ng iniisip ni Ikuo? Ba't niya kinakausap si Shun?
Hindi natin alam ang sagot diyan.
Sigurado akong may gusto siyang gawin para sa inyo.
Pero malamang, sa tingin mo, di kinakailangan 'yong panghihimasok niya.
Sigurado akong hindi masama ang intensyon niya.
Oo, totoo 'yan.
Madaldal ako,
pero hindi ako magaling magpaliwanag ng mga iniisip ko sa iba.
Nagiging emosyonal ako sa pagkadismaya pag di ko mahanap 'yong mga tamang salita.
-Oo. -Naiintindihan namin.
-Natatakot ako doon, kaya sinasadya kong… -Ayaw mo siyang saktan.
Kaya sinusubukan ko na lumayo nang pansamantala.
Nandoon ako ngayon.
Alam n'yo pareho na naghahalo 'yong nararamdaman n'yo.
Pero kung hindi kayo magsasalita habang magkakasama tayo,
nag-aalala rin ang iba.
Tingin ko dapat n'yong pag-usapan 'to,
pero kung mahirap, pwede rin naman sa harap namin.
Gagawin ko 'yan.
-Gusto mo nandoon kami? -Oo.
Gusto ko ring marinig ang opinyon ng lahat.
Tawagin ko ba sila?
Ayos ka lang ba?
Handa ka na? Kukunin ko sila.
Sige.
Uy, guys.
Pagkatapos naming pag-usapan 'to ni Shun,
bale…
nagkasundo kaming gusto niya sabihin 'yong nararamdaman niya sa harap ng lahat.
Pwede ba kayo sumama kahit sandali?
Uy, ba't mo ginawa 'yon? Seryoso.
-Ba't mo naisip na magandang ideya 'to? -Hindi kita pinipilit…
Pero lahat ng tao dito, inaalala ka.
Ayaw ko namang sabihing, "Dai, kausapin mo siya."
Dahil doon…
-Sinabihan mo ba siyang magsalita? -Hindi.
-Tinanong ka ni Shun? -Nilapitan ko siya…
-Di ba? -Oo.
Ano? Pumangit pa talaga, 'no?
Naku po.
Ang hirap ang mga tao, di ba?
Pero nagmamalasakit si Ikuo.
Para kay Dai, labas na sila doon, na maiintindihan mo rin.
-Pasensya na, pero di ko kayang sumama. -Ayos lang.
Di ako pwede doon.
Kumalma ka at mag-relax saglit. Magpakatotoo ka lang.
Oo.
-Sasama ba siya? -Hindi…
Mas mabuting silang dalawa ni Dai ang mag-usap.
Ganoon.
DAI (23) ESTUDYANTE SA UNIBERSIDAD
Pasensya na kung nanghimasok ako.
-Kumilos ako na walang pasabi. -Pero maganda ang intensyon mo.
-Oo, pero… -Ayos lang 'yon.
May sariling damdamin si Shun, pero si Dai rin naman.
May romansa man o wala,
naisip kong mahalaga na magkaroon ng lugar kung saan matutuwa ang lahat.
Pero ngayon,
pinagsisisihan ko talaga 'yong ginawa ko.
Gusto mong makatulong.
Oo, nakita naman namin 'yon.
Naiintindihan namin.
Alam naming wala kang masamang intensyon.
Gusto mo lang maging masaya ang lahat.
Oo.
Sa totoo lang, pareho tayo ng nararamdaman.
Alan, pwede ka rito?
Salamat.
Ito ang unang beses na naramdaman ko na may nakialam sa ritmo namin ni Shun.
Mahalaga sa akin na makausap ko siya sa tamang oras.
Gusto kong marinig 'yong totoong nararamdaman ni Shun.
Pero nabahiran na 'yon ng opinyon ni Ikuo.
-Hindi ko masikmura. -Mahirap 'to, e.
Ngayon gusto na ni Shun magsalita sa harap ng lahat.
Pero tungkol doon…
tutol ako.
Kung may sasabihin si Shun, dapat niyang sabihin sa 'yo mismo.
Gusto niya marinig ang opinyon ng lahat.
Hindi niya sinabing magsasalita siya, pero makikinig siya sa mga opinyon natin.
Sa tingin ko, kung naiimpluwensyahan ng opinyon ng iba ang nararamdaman niya,
hindi na talaga si Shun 'yon.
Tingin ko nai-insecure siya ngayon.
Wala lang talaga siyang kumpiyansa.
Natatakot siya.
Ewan ko, ako lang 'to.
Paano kung hindi ko kayanin 'yong sasabihin niya?
Kaya mo 'yan.
Natatakot ako.
Siyempre nakakatakot.
Pero mag-isip ka ng positibo.
At wag mo kalimutan 'yang kabutihan mo.
Maging mabait ka sa sarili mo, at kay Shun.
'Yang inis at galit mo, mawawala nang hindi mo namamalayan.
May mahiwagang kapangyarihan ang kabaitan.
Kaya kunin mo na 'yong kamay ni Shun, at kausapin mo siya ngayon din.
Tingin ko, mahalaga 'tong oras na 'to.
Ang galing dumamay ng batang 'to.
-Napakabuting tao. -Ang galing.
Gusto ko siya makasama sa bahay.
-Gusto mo siya makasama sa bahay? -Maganda 'yan.
Shun.
Tara sa hapag-kainan.
Sige.
Salamat, guys.
Kailangan mo ng yakap.
Sorry.
Ayos lang. Mabait ka, isang kahanga-hangang tao.
Wag ka umiyak, baby, wag ka umiyak.
Gusto mong uminom? May tubig ka.
Ganito lumalakas 'yong mga tao.
Pakiramdam niya dapat may gawin siya.
-Parang kailangan niya subukan. -Oo.
Akala niya, kapag nag-usap silang lahat, kaya nilang ayusin.
Gusto kong malaman ang dahilan kung bakit ganoon 'yong kilos mo.
Ba't gusto mong malaman ngayon?
Matagal ko nang gustong malaman.
Ba't di mo ako tinanong kanina?
Hula ko, may kinalaman 'to sa T-shirt.
Hindi ko ginusto na…
balewalain mo 'yon at isipin mo na lagi akong babalik
tuwing may nangyayari.
Pinag-isipan ko 'to nang mabuti.
'Yong T-shirt 'yong simula.
Oo.
Sabi ko sa 'yo kamakailan lang, in love ako noon sa isang tao, tama?
Ikinumpara kita sa kanya.
Oo.
Palagi niyang suot 'yong T-shirt ko.
Pagpapakita 'yon ng pagmamahal.
'Yong pagsuot sa T-shirt mo?
Mahirap ikumpara sa ex.
Mas sensitibo ka pa pala kaysa sa inakala ko.
Magandang paalala 'to na marupok kang tao.
Kung ganoon pala, masaya akong gawin 'yon.
Oo.
Ayos lang naman na ikumpara mo ako sa ex mo.
Pero kung kaya mong bitawan nang basta-basta 'yong pinagsamahan natin,
nakakalungkot 'yon.
Ayaw kong bitawan 'yong mga 'yon.
Sa pag-uusap natin tungkol dito nang harapan,
naniniwala akong kaya nating umabante ulit.
Pero kung may mangyari ulit na gaya nitong sa T-shirt,
tapos kung may sabihin ako na parang, "Wag mo akong kausapin,"
mauuwi tayo…
sa ganito ulit.
Tingin ko, hindi.
Tiwala ako na hindi ko 'to hahayaan.
Oo.
Salamat.
Gusto mo nang bumalik?
Sige.
-Nandito na kami. -Buti naman.
Buti nakabalik na kayo.
Gusto kong makita 'yong mukha mo.
Sige na, nakangiti ka, di ba?
Alam kong nakangiti ka!
Kita mo? Nakangiti ka!
Nahihiya ba siya?
Ang ganda no'n!
-Ang galing ni Dai. -Ang husay ni Dai.
Masyado siyang perpekto, di ba?
Ang ganda ng ekspresyon niya noong sinabi niyang siya na'ng bahala.
Ang galing lang.
"Mauuwi tayo sa ganito ulit." "Tiwala ako na hindi ko 'to hahayaan."
Kaya mo bang sabihin 'yan? Ang gwapo niya do'n!
Parang gusto ko maging katulad ni Shun.
Napalapit na si Shun sa iba noon,
pero noong naging ganoon ang kilos niya, baka napagod sila sa kanya.
Pwedeng nangyari na 'yon noon.
Parang tinitingnan niya kung mananatili 'tong taong 'to sa tabi niya
kahit gaano niya pa kalayo itulak.
Paulit-ulit niyang sinusubukan 'yong pagmamahal ni Dai.
Mapapaisip ka na ang daming tipo ng tao sa mundo.
-Nandito 'yong kung ano'ng nasa lipunan. -Talaga!
Di ba ang sarap sa pakiramdam?
ANG KITA NGAYON 5,150 YEN
Nakakagaan ng loob 'yong tunog ng dagat.
Oo.
Ang sarap sa pakiramdam.
'Yong pagtira natin sa bahay parehong mahaba at panandalian.
Pero pakiramdam ko naging masaya 'yong mga araw ko.
Bale…
Gusto ko sa 'yong sabihin na naging masaya ako sa Green Room
dahil nandoon ka na.
Pero nagkamali ako ng akala noong una.
Akala ko ikaw ang sumulat sa akin.
-Ako? -Oo.
A, gano'n.
Pero hindi ko naman inalala 'yon.
Kabaligtaran pa nga. Dahil doon,
naging interesado ako sa 'yo.
Isa 'yon sa mga pangunahing nagtulak sa akin.
Sa kalagitnaan no'n,
nalaman kong may gusto ka kay Kazuto.
A, ako?
Oo.
At 'yong makita kang hinaharap 'yong nararamdaman mo,
nakita ko kung gaano ka katotoo sa sarili mo.
Tapat ka sa sarili mo.
Ang astig talaga ng katangian mong 'yon.
Gusto ko talaga 'yon.
Tapos siyempre gwapo ka.
Napansin ko na gusto kitang suportahan.
Tingin ko nagawa ko 'yon.
Sa pagtira ko sa bahay.
At tingin ko oras na.
Ngayon…
'yong alis ko sa Green Room.
-Ngayon? -Ngayon.
-Hindi nga. Ano? -Oo.
Wala pa akong pinagsabihan.
Ano?
Seryoso ka ba?
-Ang lungkot ko. -Wag kang umalis.
Wala kang pinagsisisihan?
-Walang pagsisisi. -Wala?
-Ginawa mo lahat ng kaya mo? -Ginawa ko.
Oo, nasabi ko 'yong nararamdaman ko.
Ayokong humingi ng sagot.
Gusto ko lang sabihin 'yong totoo kong nararamdaman.
'Yon ang gusto ko.
Kaya, galingan mo.
Gusto kong gawin mo lahat.
Wag kang mag-alala. Kasi gwapo ka.
Oo, salamat.
-Lakasan mo'ng loob mo. -Oo.
Masaya ako na nakilala kita sa Green Room.
Tingin ko, ang dami ng mga oras na pinagsamahan natin.
Natuwa talaga ako do'n.
Kaya 'tong pamamaalam sa 'yo dito,
malungkot 'to para sa akin.
Mami-miss kita.
-Ito ang unang araw. -Ayos.
Tapos 'yong huling sinabi niya,
"Hinahangaan kita."
Gagawa si Ryota para sa akin.
Ano? Inggit ako.
Gusto kong makatrabaho ka.
-Gensei. -Ayos!
-Maraming salamat. -Salamat.
May iaanunsyo ako.
Ano 'yon?
Aalis na ako sa Green Room ngayon.
Matagal ko nang pina-practice 'yan.
Pero hindi ko mapigilang umiyak sa harap ninyo.
Sa isip ko, nagawa ko na 'yong pinunta ko rito.
Marami akong natutunan.
Nagpapasalamat lang ako.
Nasabi ko na lahat ng gusto kong sabihin.
Nakapag-enjoy ako sa party kasama ang lahat sa huling gabi ko.
Wala akong pinagsisisihan.
Maraming salamat.
I-enjoy n'yo 'yong natitirang oras n'yo dito.
Hindi ko kaya 'to.
Sige.
'Yong sapatos ko…
Sa susunod ulit.
-Sa susunod ulit. -Sa susunod.
Aalis na 'ko.
-Salamat. -Ingat ka.
Míng tiān jiàn.
Bye.
Ginawa ko lahat. Wala akong pinagsisisihan.
Naranasan ko 'yong mga bagay na hindi ko gawain.
Nasabi ko 'yong mga opinyon ko.
Base sa mga 'yon,
sa tingin ko, nakatulong sa pag-unlad ko bilang tao 'yong pagtira na magkakasama.
Lahat ng naranasan ko dito, kayamanan 'to. Lahat 'yon.
Inudyukan ako ni Gensei na sabihin kay Kazuto 'yong nararamdaman ko.
Gusto kong gugulin 'yong oras ko dito nang walang pagsisisi.
Gusto kong gawin lahat ng makakaya ko.
Di ako makapaniwala.
-Gensei… -Umalis siya sa Green Room.
Pero alam mo,
medyo mahiyain na si Gensei sa simula pa lang.
Hindi niya masabi 'yong nararamdaman niya, pero sa huli,
masaya ako na umalis siya na nagawa 'yon.
Nagbago talaga siya.
Sa tingin natin, pwede niyang tapusin 'to hanggang dulo.
-Oo. -Gusto ko manatili siya.
Akala ko marami pa 'yong oras niya para makasama ang lahat.
Gustong-gusto niya ang lahat, pero mahirap siguro
magmahal nang di nasusuklian bawat minuto, bawat segundo.
-Mahirap 'yan. -Napakahirap.
Kaya kahit kaunti na lang 'yong oras,
naiintindihan kong mas gugustuhin ni Gensei na hindi tiisin 'yong sakit
ngayong nagawa na niya lahat.
Nakakadurog ng puso. Umiiyak ang lahat.
Kita mo lang kung gaano kaganda 'yong karanasan nilang magkakasama.
Tama.
Pag gumigising ako,
bubuksan ko 'yong pinto, tapos lalabas si Gensei.
Pero ngayon wala.
Wag mo sabihin 'yan. Miss ko na siya.
Sasabihin ko, "Gensei," at sasagot siya, "Hi, Tae."
-Pwedeng ako? -Sige na.
Sige.
-"Magandang umaga." -Magandang umaga.
"Iaanunsyo ang shift ngayon."
"Si Ikuo ang papasok ngayon."
Ako?
"Ikuo, pumili ka ng tao na gusto mong makatrabaho."
Sige.
Dai.
Pwede mo ba ako samahan?
Sige na.
Oo, gusto ko.
Hello. Sandali lang. Pupuntahan ko siya.
Gusto n'yo ng latte?
Malamig ba? May yelo?
-Isang malamig. -Oo.
Ba't hindi lumalabas 'yong kape?
-Tumigil lang basta? -Oo.
-Kahit na naka-on? -Oo.
Nasira.
Ano'ng gagawin natin?
Tingin ko hindi 'yan 'yon.
Uy, gumagana na!
-Ayos na? -Oo.
-Yehey! -Ayos!
Nakahinga na ako. Maraming salamat.
Nag-panic ako, e.
Pasensya na sa paghihintay.
-Salamat. Suwertihin sana kayo. -Salamat.
Seryoso, nag-panic ako. Salamat, Mr. Ikuo, sa pagiging kalmado.
Walang problema.
Nagsasanay kaming gumawa ng kape.
-Pwede na ba kaming kumuha? -Oo, sige na!
Kukuha tuloy ako ng isa.
Magaling, Mr. Ikuo.
Heto, bago pa lumamig ang mga 'to. Heto ang dalawang hot lattes.
Heto ang maliliit na hot lattes. Dalawa.
Gagawin na namin 'yong may yelo at mainit.
-Oo. -Sige.
-Pwedeng pakuha ng medium na takip? -Sige.
Sorry, alam kong abala ka. Salamat.
Pareho tayong abala.
-Suportahan natin ang isa't isa. -Ang galing mo.
Pasensya na sa gulo. Salamat sa paghihintay.
-Salamat. -Maraming salamat. Ingat.
-Nakikita mo ba sila? -Oo!
-Hindi nga. -Sa may bintana.
-Saan? -Sa may bintana.
Pangalawa mula sa itaas.
Sa harap.
Ang saya ko!
Ang ganda no'n.
-Oo! -Napakahusay.
ANG KITA NGAYON 7,600 YEN
Gusto kong malaman kung ba't pinili mo ako.
Simple lang.
May gusto akong sabihin.
Tungkol sa kahapon.
Uy, ba't mo ginawa 'yon? Seryoso.
Hindi ko naisip na 'yong gagawin ko, gagawa ng malaking problema.
Oo.
Gusto kong humingi ng tawad.
Salamat sa pagiging maalalahanin mo.
Pero, may isa pang personal na dahilan.
Ano 'yon?
Iniisip ng lahat na may gusto ako kay Kazuto.
Pero tapos na 'yon sa isip ko.
-Talaga ba? -Oo.
-Akala ko talaga pipiliin mo si Kazuto. -Alam ko.
Gusto kong ayusin 'yong nararamdaman ko bago 'to ipakita ulit.
-Kanino? -Sa 'yo.
-Sa akin? -Oo.
Si Dai nga.
Tama tayo.
-Si Dai 'yon. -Oo nga.
Pinag-isipan ko talaga 'to.
-Heto 'yong sulat… -Ano?
…na isinulat ko.
Naisip kong basahin 'to.
-"Dear Dai." -Oo.
"Hindi ko yata masasabi nang maayos 'yong nararamdaman ko, kaya isinulat ko."
"Una, gusto kong itanong,
masaya ka ba ngayon?"
"Masaya akong makakilala ng kaedad ko."
"Gusto pa kitang makilala."
"Nagkasundo tayo, at tingin ko masaya ka kasama."
"Noong araw ng go-kart contest,
nagdesisyon akong yayain si Kazuto sa date kung manalo ako,
pero, ang totoo, naiisip kita."
"Kahit may nararamdaman ako para sa 'yo,
nang malaman ko 'yong tungkol sa relasyon n'yo ni Shun,
umatras na lang ako."
"Hindi ko gustong ikumpara,
pero pag iniisip ko 'yong sampung bagay na gusto ko sa crush ko gaya ng sabi ni Shun,
mas madali akong makaisip ng mas marami para sa 'yo."
Gusto mo si Kazuto, di ba?
Ano'ng nagustuhan mo sa kanya?
Sabi nila, magandang senyales daw kung makakaisip ka ng sampung bagay.
"Noong inisip ko 'yong nararamdaman ko, lumago 'yong nararamdaman ko para sa 'yo."
"Minsan nagseselos ako pag kasama mo si Shun."
"Madalas akong humingi ng payo sa 'yo."
"Marami rin akong nalaman tungkol kay Shun."
"Minsan nakikita kitang tinatrato nang hindi ko talaga gusto."
"Di ko hahayaang mag-alala ka."
"Di ko hahayaan sumama 'yong loob mo."
"Ipapakita ko sa 'yo ang pag-aalaga."
"Uunahin ko 'yong nararamdaman mo at papasayahin kita ngayon."
"Matitingnan mo ba ako bilang romantic partner, at hindi bilang kaibigan lang?"
Sinabi niya 'yong totoong nararamdaman niya sa akin.
Masaya ako, pero nalilito ako.
Mas masaya ka bang minamahal, o bilang nagmamahal?
Oo, para 'tong drama sa TV!
-Oo nga. -'Yan ang nangyayari sa mga drama sa TV!
At 'yong susunod na 'yong huli!
-Hindi! -Ayoko niyan!
-Imposibleng matapos nila. -Ano'ng mangyayari?
Paano nila tatapusin sa isang episode lang?
Nagsalin ng Subtitle: Mary Concepcion Lonzano