Jesteśmy.
Witajcie z powrotem.
- Hej, chłopaki. - Było fajnie.
- Tak? - Tak.
Dobrze się bawiliśmy.
Wrócili.
Gdzie są?
Tam.
- Witajcie! - Hej!
Witajcie z powrotem.
Jesteśmy.
Wszyscy wrócili.
Tak, wszyscy jesteśmy.
Witajcie.
Jakieś postępy?
Aż za dużo.
Tak?
Tak.
A u was?
Tak.
Jakie?
Spaliśmy razem.
- Co? - Spaliśmy razem.
- Uprawialiście seks? - Tak.
Naprawdę?
Ściemnia.
- Ściemnia? - Absolutnie.
Nie powiedzieliby nam o tym.
Prawda?
Całowaliście się?
Tak.
- Widać to po was. - Widać?
To musiał być dobry pocałunek.
- Pocałunek. - Aura pocałunku.
- Aura po pocałunku… - Długo się utrzymuje.
Unosi się w powietrzu.
- To był świetny pocałunek. - Shun nie chowa emocji.
Dai był zawstydzony i zauroczony jednocześnie.
Chcę cię o coś spytać.
Pewnie.
Kiedy ogłoszono ciebie i Ryotę,
- wyglądałeś na zadowolonego. - Tak?
Ale nie zareagowałeś tak entuzjastycznie jak Dai.
Wiedziałem od jakiegoś czasu,
że Ryotę pociąga Kazuto.
Cieszyłem się z tej randki, ale miałem mieszane uczucia.
Rozumiem.
Tak.
Kiedy wszyscy się dziś zebraliśmy,
Ryota wydawał się nieco smutny.
Po powrocie Kazuto i Alana
czułem, że jest niespokojny.
Więc co teraz?
Gdybym powiedział mu teraz o moich uczuciach,
nie wynikłoby z tego nic dobrego.
W takiej sytuacji.
Potrzebuję nieco spokoju,
zanim powiem mu o moich uczuciach.
Pamiętam, co powiedział Alan:
podejmując decyzję, zastanów się, czy na pewno cię uszczęśliwi.
Powiedział, że często o tym myśli.
Zgadzam się z nim.
Czy to mnie teraz uszczęśliwi?
To proste pytanie. Muszę tylko zdecydować.
Nawet jeśli powiem Ryocie o moich uczuciach,
nie sądzę, by mnie to uszczęśliwiło.
Prześpię się z tym.
Ale nie myśl o tym za dużo.
Masz rację.
A u ciebie okej?
Ostatnio spytałem was o wasze doświadczenia z coming outem.
Dodaliście mi odwagi.
Ale…
wciąż się boję.
Nie wiem, co robić.
Na pewno im powiem.
Ale jak to zrobić?
Mogą zareagować na parę różnych sposobów.
To podwójny szok.
Wasza córka… Nie, nie córka!
Wasz syn jest gejem.
A po drugie dowie się o tym cały świat.
Martwię się, co o tym pomyślą.
To może być dobra okazja.
Gdyby nie ten program, kiedy byś im powiedział?
Nie miałem jakichś konkretnych planów.
Ale chciałeś im powiedzieć.
To dobra okazja.
- Racja. - Nie robisz niczego złego.
Będąc tutaj,
nawiązałem prawdziwą więź. Nie jesteście tylko kumplami od kieliszka.
Czuję tu wsparcie.
Myślę, że teraz zdołam im o wszystkim powiedzieć.
Obaj nie powinniśmy teraz za dużo myśleć.
- Racja. - Dasz radę.
Taeheon nie doświadczył tu romansu,
ale jego historia też się rozwija.
- Racja. - To piękne.
A Gensei nie jest pewien,
czy będzie szczęśliwy, jeśli powie Ryocie o swoich uczuciach.
Racja.
Może po prostu nie chce go kłopotać.
Racja.
- Jedzą osobno? - Ale dlaczego?
Dzień dobry, Taeheon.
Nie wiem, czemu Shun jest niezadowolony.
Może…
Może zrobiłem coś, co mu się nie spodobało.
Może…
Może coś poszło nie tak
i zaraz się o tym dowiem.
Co się stało?
- Przez jedną noc? - Za szybko.
Dzwoni.
„Dzień dobry”.
Dzień dobry.
„Ogłaszamy dzisiejszą zmianę”.
- Zaczynamy. - Czytaj.
„Dzisiaj…
zmiana Genseia.
Gensei, wybierz jedną osobę, z którą chciałbyś dziś pracować”.
- Co? - Jedną?
Gen może wybrać.
Pokaże swoje uczucia.
Pomożesz mi w pracy?
Ja?
Dobrze?
Chętnie.
Bawcie się dobrze.
Mogę zrobić ci makijaż? Wyglądasz na zmęczonego.
- Naprawdę. - Proszę.
- Ale gbur. - Masz worki pod oczami.
Nie chcę ukrywać piegów.
Tak, proszę.
- To część mojego uroku. - Tak.
- Świetnie! - Wygląda super!
Mógłbyś zapuścić nieco włosy.
- Już teraz? - Tak.
Miło zadbać tak o swojego wybranka.
Kiedy robi makijaż, ich twarze są bardzo blisko.
Tak. Pewnie wali mu serce.
Ćwiczyłeś rysowanie?
Nie.
Mógłbyś pracować jako prawdziwy barista.
Poruszasz się z gracą i wprawą.
Dziękuję. Miło mi.
Proszę, sok z gujawy.
- Tutaj mamy słomki. - Dziękujemy.
Dziękujemy.
1900 jenów.
- Lepiej niż pierwszego dnia. - Tak.
Zaczynamy.
Wspomnienia.
Incydent ze stylem pisma.
Było nieporozumienie.
Zróbmy listę rzeczy na dziś.
- Siłownia i opalanie się. - I basen, nie?
Mogę iść sam?
- Co? - Czemu?
Okej, ale co się stało?
Inaczej nie czułbym się dobrze.
Muszę pobyć sam.
Bez nas?
Bez pewnej osoby.
Bez Daia?
Pewnie głowisz się, o co chodzi.
Jeśli coś cię trapi, powinieneś o tym powiedzieć.
Uczucia się zmieniają.
To trudne.
- Dai, chcesz coś powiedzieć? - Nie.
- Nic? - Nic.
Dai może mieć dość.
To męczące.
Tyle się stara…
- I nic. - Właśnie.
Co się stało?
Coś przychodzi mi na myśl.
Wczoraj,
przed kąpielą
Shun powiedział, że mogę wziąć koszulkę po nim.
A ja powiedziałem, że wezmę czystą.
Nalegał, że jego też jest czysta.
Więc w końcu ją wziąłem,
ale założyłem swoją.
Założyłem własną koszulkę i poszedłem na górę.
Shun zwrócił mi uwagę, że nie mam na sobie jego koszulki.
- To na pewno to. - Tak.
Oni już wiedzą.
- Tak. - Jak myśli Shun.
Mam go przepraszać, bo nie założyłem jego koszulki?
Wiesz co?
Powiedz, jak ty się z tym czujesz.
Bądź z nim szczery.
To nie tak, że nie chcę z nim gadać,
ale nie czuję, że to ja powinienem teraz inicjować rozmowę.
Pogadajmy.
- Na pewno? - Tak.
Martwię się.
O co?
- O ciebie. - O mnie?
Tak.
Serce mi się kraje, jak na ciebie patrzę.
Serio?
Zmieniłeś się dla niego.
A on bawi się twoimi uczuciami.
To dla ciebie zbyt bolesne.
Będę próbował dalej, póki starczy mi sił.
Nie wiem, który z nas podda się pierwszy.
Ty bardzo mnie wspierałeś, więc teraz ja chcę wesprzeć ciebie.
To miłe.
Jeśli reagujesz na to tak mocno,
to pewnie sam masz w sobie jakieś romantyczne uczucia, co?
To prawda, ale…
Tak myślałem.
Ja też będę cię wspierał.
Lubi Daia?
Jego mina na to wskazuje.
A może wciąż wzdycha do Kazuto?
To też dobre wytłumaczenie.
- Co oznacza ta mina? - No nie?
Shun, znowu?
To nie ma końca.
W kółko to samo.
Dai mówi, że będzie się starał do upadłego.
To imponujące.
Niewiele osób by tak powiedziało.
- Ja na pewno nie. - Niesamowite.
Wcześniej nie czuł czegoś takiego.
Racja.
To dla niego ważne.
Szkoda.
No nie?
Ale to nic.
Pogadasz z nim?
Tak, znajdę odpowiednią chwilę.
Pogadam z nim.
Pomożemy ci w razie czego.
- Dobre? - Tak.
Czas na drzemkę.
Dobra.
Co się dzieje?
Co jest?
Co się stało?
- Nie chcę o tym gadać. - Czemu?
To bzdura.
Znaczy, nie dla mnie, ale wy byście tak powiedzieli.
Nie chcę mówić.
Naprawdę nie rozumiem.
Co Ikuo sobie myśli? Czemu teraz gada z Shunem?
Tego nie wiemy.
Na pewno chce wam jakoś pomóc.
Ale ty możesz uważać, że niepotrzebnie się wtrąca.
Na pewno nie ma złych zamiarów.
Racja.
Nagadałem się,
ale często mam problemy z wyrażaniem siebie.
Kiedy nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, reaguję emocjonalnie.
Rozumiemy.
- Mam to na uwadze i… - Nie chcesz go skrzywdzić.
Dlatego chwilowo się do niego nie zbliżam.
Tak to wygląda.
Macie wobec siebie silne uczucia,
ale kiedy nie mówicie o tym, kiedy jesteśmy wszyscy razem,
reszta z nas się martwi.
Powinniście się dogadać.
Jeśli to dla was trudne, zróbcie to przy nas.
W porządku.
- Przy nas? - Tak.
Chcę poznać opinię innych.
Poprosić ich?
W porządku?
Jesteś gotowy?
Okej.
Hej, chłopaki.
Porozmawialiśmy o tym z Shunem…
i…
Shun chciałbym wyrazić swoje uczucia w obecności wszystkich.
Możemy was prosić?
Po co to zrobiłeś? Serio.
- Co ci strzeliło do głowy? - Nie chcę was do niczego zmuszać,
ale wszyscy tu chodzą przy was jak na palcach.
Nie chciałem po prostu powiedzieć ci, żebyś poszedł z nim pogadać.
Dlatego…
- To poszedłeś do niego? - To nie tak.
- Shun przyszedł do ciebie? - No nie…
- Ty przyszedłeś? - Tak.
Ale się porobiło, co?
O nie.
Ludzie to skomplikowane stworzenia.
Ale Ikuo jest troskliwy.
Ale rozumiem Daia, kiedy mówi, że to nie ich sprawa.
- Przepraszam, ale nie mogę tam iść. - W porządku.
Nie mogę.
Spróbuj się zrelaksować. Bądź sobą.
- Przyjdzie? - Nie.
Lepiej, żeby Dai pogadał z nim sam.
Dobrze.
DAI (23) STUDENT
Przepraszam, że się tak wtrąciłem.
- Nie spytałem go o zdanie. - Miałeś dobre intencje.
- Ale… - Więc w porządku.
I Shun, i Dai mają własne uczucia.
Romans czy nie,
chciałbym, żebyśmy wszyscy czuli się tu dobrze.
Ale teraz…
naprawdę żałuję tego, co zrobiłem.
Chciałeś jakoś pomóc.
Widzimy to.
Rozumiemy.
Wiemy, że nie miałeś złych zamiarów.
Chcesz, żeby wszyscy byli szczęśliwi.
Ostatecznie wszyscy czujemy to samo.
Alan, mogę cię prosić?
Dziękuję.
Pierwszy raz czuję, że ktoś wtrącił się między Shuna i mnie.
Chciałem znaleźć odpowiednią chwilę, żeby z nim porozmawiać.
Chciałem usłyszeć, co naprawdę czuje Shun.
Ale teraz czuję w tym wpływy Ikuo.
Złości mnie to.
Teraz Shun chce gadać przy wszystkich.
Moim zdaniem…
nie powinien.
Shun powinien porozmawiać z tobą w cztery oczy.
Ale mówi, że chce poznać naszą opinię.
Powiedział tylko, że chce nas wysłuchać.
Myślę, że jeśli teraz wszyscy wyrazimy swoją opinię,
to wpłynie na jego uczucia.
Myślę, że czuje się niepewnie.
Brak mu pewności siebie.
Boi się.
Ale to tylko moja opinia.
A jeśli nie mogę sprostać jego oczekiwaniom?
Sprostasz.
Boję się.
Nie dziwię ci się.
Ale myśl pozytywnie.
I pamiętaj, że jesteś dobrym facetem.
Bądź dobry i dla siebie, i dla Shuna.
Irytacja i złość szybko wyparują.
Dobro ma magiczną moc.
Idź, złap Shuna za rękę i pogadajcie razem.
Myślę, że to dobra chwila.
- Jest naprawdę empatyczny. - Wspaniała osoba.
Też chciałabym z nim mieszkać.
- Chciałabyś z nim mieszkać? - Czemu nie.
Shun.
Chodźmy do jadalni.
Dobrze.
Dziękuję wam.
Muszę kogoś uściskać.
Przepraszam.
W porządku, jesteś dobrym człowiekiem.
No cry, baby, no cry.
Masz wodę? Okej.
Tak rozwijamy się jako ludzie.
Poczuł, że musi coś zrobić.
Musiał spróbować.
Pomyślał, że w grupie będzie się łatwiej dogadać.
Chcę wiedzieć, dlaczego się tak zachowałeś.
Czemu akurat teraz?
Zawsze chcę wiedzieć takie rzeczy.
To czemu mnie nie spytałeś?
Domyślam się, że chodzi o tamtą koszulkę.
Nie chciałem…
żebyś mnie lekceważył i myślał, że cokolwiek zrobisz,
zawsze do ciebie wrócę.
Dużo o tym myślałem.
Ta koszulka to dopiero początek.
Powiedziałem ci, że jeszcze niedawno kochałem kogoś innego.
Porównuję cię do niego.
On zawsze nosił moje ubrania.
Okazywał tak miłość.
Nosząc twoje ubrania?
Trudna sprawa, kiedy ktoś porównuje cię do swojego byłego.
Jesteś wrażliwszy, niż myślałem.
Przypomniałem sobie, że jesteś delikatną osobą.
Akurat takie rzeczy mogę w sobie zmienić.
Rozumiem, że porównujesz mnie do byłego.
Ale jeśli wystarczy tak niewiele, żebyś się poddał…
to mnie smuci.
Ja nie chcę się poddawać.
Kiedy rozmawiamy o takich problemach,
możemy sobie z nimi poradzić.
Ale jeśli powtórzy się sytuacja jak z tą koszulką
i znowu powiem, żebyś ze mną nie rozmawiał,
to skończymy w tym samym miejscu.
Nie sądzę.
Nie dopuszczę do tego.
Dziękuję.
Wrócimy?
Dobrze.
- Jesteśmy. - Witajcie z powrotem!
Pokaż się.
Uśmiechasz się, prawda?
Wiem, że się uśmiechasz.
Widzisz? Uśmiechasz się!
Wstydzi się?
Wspaniale!
- Dai jest niesamowity. - Wspaniały!
Idealny facet.
Ta mina, kiedy powiedział, że sobie poradzi.
Niesamowite.
„Nie dopuszczę, żeby to się powtórzyło”.
Taka pewność!
Co za facet!
Aż zazdroszczę Shunowi.
Shun zbliżał się już do innych osób,
ale jego zachowanie mogło ich w końcu męczyć.
Mogło tak być.
Chyba chce sprawdzić, czy Dai na pewno będzie z nim
na dobre i na złe.
Testuje miłość Daia.
Widzimy, jak ludzie mogą się od siebie różnić.
- Mikrokosmos społeczeństwa. - Właśnie!
Przyjemnie, co?
DZIENNY UTARG 5150 JENÓW
Odgłosy morza są takie kojące.
No.
Przyjemnie.
Nasz pobyt w Green Roomie wydaje się długi i krótki zarazem.
Czuję, że dobrze wykorzystałem ten czas.
I…
Chciałem ci powiedzieć, że miło mieszkało mi się w Green Roomie,
bo ty w nim byłeś.
Na początku doszło do nieporozumienia.
Myślałem, że napisałeś mi list.
- Ja? - Tak.
Rozumiem.
Ale nic takiego się nie stało.
Powiem nawet, że dzięki temu
zacząłem się tobą interesować.
To mnie zmotywowało.
Ale w końcu
zrozumiałem, że czujesz coś do Kazuto.
Ja?
Tak.
Kiedy zobaczyłem, jak mierzysz się ze swoimi uczuciami,
zrozumiałem, że jesteś naprawdę wierny sobie.
Jesteś szczery z samym sobą.
To naprawdę fajna cecha.
To mi się spodobało.
I ogólnie jesteś atrakcyjnym facetem.
Chciałem cię jakoś wesprzeć.
Myślę, że mi się to udało.
W trakcie pobytu w domu.
Mówię ci o tym teraz…
bo…
dzisiaj opuszczam Green Room.
- Dzisiaj? - Dzisiaj.
Niemożliwe. Dlaczego?
Jeszcze nikomu nie powiedziałem.
Co?
Poważnie?
- Ale mi smutno! - Nie odchodź!
Niczego nie żałujesz?
- Niczego? - Nie?
- Zrobiłeś, co mogłeś? - Tak.
Udało mi się wyrazić moje uczucia.
Nie oczekuję odpowiedzi.
Chciałem tylko wyrazić moje uczucia.
To wszystko.
Więc… daj z siebie wszystko.
Daj z siebie wszystko.
I nie martw się. Jesteś atrakcyjny.
Dziękuję.
Bądź pewny siebie.
Cieszę się, że mogłem cię tu poznać.
Myślę, że dzieliliśmy tu wiele doświadczeń.
Cieszy mnie to.
Więc smutno mi, że musimy się pożegnać.
Będzie mi cię brakowało.
- To historyczna chwila. - Świetnie.
Jego ostatnie słowa to:
„Podziwiam cię”.
Ryota zrobi dla mnie.
Zazdroszczę.
Chcę z tobą pracować.
- Gensei. - Okej!
- Dziękuję ci. - Dziękuję.
Chciałbym coś powiedzieć.
Tak?
Dzisiaj opuszczam Green Room.
Ćwiczyłem te słowa.
Ale i tak nie mogę powstrzymać łez.
Udało mi się osiągnąć to, po co tu przyszedłem.
Wiele zyskałem.
Jestem wdzięczny.
Powiedziałem wszystko, co chciałem powiedzieć.
Nawet załapałem się na wspólną imprezę mojej ostatniej nocy.
Niczego nie żałuję.
Dziękuję wam.
Bawcie się tu dobrze.
Nie mogę.
Dobrze.
Moje buty.
Do zobaczenia.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Idę.
- Dziękujemy. - Trzymaj się.
Do zobaczenia.
Pa, pa!
Zrobiłem, co mogłem. Niczego nie żałuję.
Doświadczyłem czegoś nowego.
Udało mi się wyrazić moje opinie.
Więc naprawdę czuję,
że mieszkając tak z innymi osobami, rozwinąłem się jako człowiek.
Cenię sobie wszystkie doświadczenia z tego miejsca.
Gensei zachęcił mnie, żebym powiedział Kazuto, co czuję.
Po odejściu z tego miejsca nie chcę niczego żałować.
Chcę zrobić, co w mojej mocy.
Niewiarygodne.
- Gensei… - Odszedł z Green Roomu.
Gensei trzymał się na dystans od samego początku.
Miał problem z wyrażaniem uczuć,
więc cieszę się, że udało mu się to tu osiągnąć.
Naprawdę dojrzał.
Dla nas mógłby zostać do samego końca.
Też bym chciała.
Sądziłam, że spędzi więcej czasu z resztą.
Lubił się tam z wszystkimi,
ale cały czas odczuwał tam nieodwzajemnioną miłość.
- To ciężkie. - Bardzo.
Choć nie zostało już dużo czasu,
rozumiem, dlaczego Gensei wolał tak dłużej nie cierpieć.
Zrobił, co mógł.
To łamie mi serce. Wszyscy płakali.
To pokazuje, jakie to było dla nich cenne doświadczenie
Tak.
Każdego ranka,
kiedy otwierałem moją sypialnię, widziałem Genseia.
Dziś już nie.
Nie mów tak. Tęsknię za nim.
Mówiłem: „Gensei”, a on: „Cześć, Tae”.
- Mogę? - Śmiało.
Dobra.
- „Dzień dobry”. - Dzień dobry.
„Ogłaszamy dzisiejszą zmianę.
Dzisiaj zmiana Ikuo”.
Moja?
„Ikuo, wybierz osobę, z którą chcesz pracować”.
Dobrze.
Dai.
Pomożesz mi w pracy?
Proszę.
Chętnie.
Dzień dobry. Ja obsłużę.
Latte?
Z lodem?
Mrożone. Dobrze.
Czemu kawa nie leci?
Nie działa?
- Ale jest włączony? - Tak.
Zepsuł się.
Co robimy?
To chyba nie to.
Działa!
- Działa? - Tak.
- Tak! - Super!
Ale mi ulżyło. Całe szczęście.
Zacząłem panikować.
Przepraszamy za zwłokę.
- Dziękujemy. Powodzenia. - Dziękujemy.
Zacząłem panikować. Dziękuję, że zachowałeś spokój.
Żaden problem.
Uczymy się robić kawę.
- Możemy się napić? - Pewnie.
Ja też poproszę.
Dobra robota, Ikuo.
Proszę, zanim wystygnie.
Dwa razy małe latte.
Dwa razy.
Zaraz przygotujemy resztę.
Dobrze.
Weźmiesz średnią pokrywkę? Wiem, że jesteś zajęty. Dzięki.
Obaj jesteśmy zajęci.
Musimy sobie pomagać.
Jesteś super.
Przepraszamy za zamieszanie.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
- Widzisz ich? - Tak.
- Niemożliwe! - Przy oknie.
- Gdzie? - Przy oknie.
Drugie od góry.
Na przedzie.
Świetnie!
To było super.
- Tak. - Ekstra!
DZIENNY UTARG 7600 JENÓW
Dlaczego mnie wybrałeś?
To proste.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Po wczorajszym.
Po co to zrobiłeś? Serio.
Nie sądziłem, że to przysporzy takich kłopotów.
Chciałem cię przeprosić.
Dziękuję ci.
Miałem jeszcze jeden powód.
Jaki?
Wszyscy myślą, że czuję coś do Kazuto.
Ale już o nim zapomniałem.
- Serio? - Tak.
- Myślałem, że dziś wybierzesz Kazuto. - Wiem.
Chciałem zrobić krok wstecz przed ponownym wyrażeniem uczuć.
- Komu? - Tobie.
- Mnie? - Tak.
A więc to Dai.
Mieliśmy rację.
To jednak Dai.
Myślałem o tym.
- Mam tu list. - Co?
Napisałem do ciebie.
Przeczytam ci.
„Drogi Dai.
Mam problem z wyrażeniem uczuć, więc wolałem zrobić to na piśmie.
Po pierwsze chciałem cię spytać, czy jesteś szczęśliwy.
Cieszę się, że poznałem kogoś w moim wieku.
Chciałem cię lepiej poznać.
Dobrze się z tobą bawiłem.
W dniu wyścigu gokartów
miałem zamiar zaprosić na randkę Kazuto,
ale z tyłu głowy miałem ciebie.
Pomimo uczuć do ciebie,
kiedy dowiedziałem się o twojej relacji z Shunem,
wycofałem się.
Nie chcę tak was porównywać,
ale kiedy Shun spytał o dziesięć rzeczy, które podobają mi się w mojej sympatii,
szybciej znalazłem rzeczy, które podobają mi się w tobie”.
Podoba ci się Kazuto, prawda?
Co ci się w nim podoba?
Podobno, jeśli możesz wymienić dziesięć rzeczy, to dobry znak.
„Kiedy się nad tym zastanowiłem, moje uczucia stały się silniejsze.
Czasem czuję się zazdrosny, kiedy jesteś z Shunem.
Chadzałem do ciebie po radę.
Często opowiadałeś mi o Shunie.
Czasem nie podobało mi się to, jak cię traktował.
Przy mnie nie czułbyś stresu. Przy mnie nie czułbyś się źle.
Pokazałbym ci, czym jest miłość.
Twoje uczucia byłby na pierwszym miejscu. Uczyniłbym cię szczęśliwym.
Czy mógłbym być dla ciebie kimś więcej niż przyjacielem?”
Wyraził swoje uczucia.
Jestem szczęśliwy, ale i skołowany.
Lepiej jest kochać czy być kochanym?
Jak w jakimś serialu.
- Tak. - Prawdziwy melodramat.
Został ostatni odcinek.
- Nie! - Tylko nie to!
- Nie mogą tak! - Co się stanie?
Nie wystarczy jeden odcinek.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak