-Nakakailang 'to. -Ayos lang ba sila?
-Teka nga! -Hindi sila mag-uusap?
Seryoso ba?
Pwede tayong mag-usap sandali?
Madilim, pero pwede ba tayo mag-usap?
Ayaw kong matapos ang araw nang ganito.
-Sige, kausapin mo ako. -Sige.
'Yong usapan tungkol sa pag-amin…
Sa totoo lang, nabahala talaga ako do'n.
Ang hirap makinig nang matagal, kaya ginusto ko lang na magpahangin.
Iba ang sitwasyon ko kumpara sa iba, e.
Tingin ko, hindi magsasabi ng anuman ang magulang ko laban sa pagiging bakla.
Kaya sa pakikinig ko sa lahat,
pakiramdam ko magiging iresponsable ang dating ng anumang sabihin ko.
'Yon ba 'yon?
Oo.
E di sana sinabi mo kanina.
Sorry na.
Tingin ko iba ang relasyon nating dalawa kumpara sa relasyon natin sa iba.
Oo.
Kaya gusto kong kausapin mo ako tungkol sa mga bagay na 'to
at sabihin ang mga iniisip mo.
Kung hindi, hindi ko malalaman.
Sorry kung hindi ko sinabi no'ng pumunta ka para kumustahin ako.
-Mabuti 'yan sa kanya. -Kay Jobu rin.
Oo. Kumusta kaya sila kinaumagahan?
-Naku po. -Ha?
-Ano?
-Naghahalikan sila! -Ano 'to…?
Ano 'yan, ha?
-Ayos! -Hoy!
Lalo lang pinatindi ng away 'yong nararamdaman nila sa isa't isa!
Magandang umaga.
Sige, kung mayro'n man akong hindi nagawa,
di ko nalaman ang nararamdaman ni Taeheon.
Oo, sana may sabihin siya.
At gusto kong umalis kasama siya.
Kahit wala na kami sa Green Room,
ang dami ko pang gustong malaman tungkol sa kanya,
kaya gusto ko pa siyang makita at makausap.
Kaya gusto kong umalis kasama siya.
MAGHAHAPUNAN KAYO BILANG PAGTATAPOS NG BAKASYON NINYO SA SAPPORO.
-Magbibihis ang lahat, di ba? -Ayos, a!
-Ang cute. -Gusto ko 'to!
Gusto ko 'tong parteng 'to.
-Ay! -Grabe, ha.
Ang gwapo! Ang cute ng lahat!
Ang tikas!
Huling bakasyon natin.
Huling gabi natin.
Tagay.
Tagay!
-Tagay! -Tagay!
Tagay.
-Ha? Sila kayo 'to? -Ha? Ano?
-Sa tingin ko! -Ay!
Parating sila!
Dapat nating i-enjoy 'to, pero medyo nakakalungkot.
-Hala! -Ha?
Na-miss kita!
-Matagal na rin! -Ang tagal na rin!
-Kumusta ka? -Wow.
-Na-miss din kita, Izaya. -Na-miss kita!
Yehey!
Ang tagal nating di nagkita.
Ang gwapo mo!
-Sobrang tagal na. -Uy!
Ang tagal na!
Wala kayong pinagbago!
Parating na siya!
-Siyempre naman! -Kazu!
Bakit tumatawa ang lahat ngayon?
Nandito ako.
Hay, na-miss kita!
Eto na ulit ako.
-Buti nandito ka. -Nakakatawa lang talaga 'to.
Ano'ng nakakatawa, ha?
-Ano kaya ang nangyari kay Kazuyuki? -Oo nga, e.
-Nandito tayong lahat. -Oo.
Sabi tayo, "Maligayang pagbabalik."
Nakabalik na kami.
Hindi, hindi, hindi.
Sige, tagay na lang!
Tagay! Ang tagal nating di nagkita!
-Yehey! -Dapat palakpakan 'to.
Ang galing.
Hindi ba kayo nag-aaway?
-Nag-aaway. -Ay, sabi ko na, e.
Nag-aaway kayo, di ba? Akala ko nga.
-Gaya ng inaasahan ko. -Nakikita ko talaga.
Palagi kaming nag-uusap. Hindi natatapos hangga't di siya masaya.
-Tama. -Gets mo, di ba?
Oo.
-Tuloy pa rin 'yong mga usapan? -Gaya ng inaasahan!
Nakita ko 'yan.
Akala ko tapos na at sabi ko antok na ako,
tapos nagalit siya, "Bakit inaantok ka?"
Naiisip n'yo 'yon, di ba?
-Lagi kaming magkasama, e. -Talaga?
Oo, 24 oras.
Pero magkasundo kami.
Kita ko nga. Ganyan din kayo dati.
-Masaya ako. -Ang galing.
Do'n ka lang ba sa Spain?
Do'n kami ng tatlong buwan, tapos pupunta kami sa Australia kung kaya.
Tama.
Pero…
-Ayos 'yan. -Magaling. Oo.
Ikaw ba, Kazuyuki?
Oo, gusto kong malaman.
Gusto kong malaman.
Pinuntahan ko siya
at sinabi ko sa kanya na gusto ko ulit ituloy 'yong paglalakbay naming dalawa.
Tapos sabi niya, "'Yon din ang iniisip ko."
-Talaga ba? -Wow.
Pareho kami mismo ng nararamdaman.
-Ibig sabihin? -Kaya?
Kaya naman?
Kaya nagdesisyon kaming ituloy ang paglalakbay na magkasama.
-Ay! -Congratulations.
-Wow, ang galing! -Ay, ayos 'yan!
-Ang galing! -Grabe!
Ayos talaga 'to.
-Congratulations talaga! -Maiiyak na 'ko.
Sabi niya, malamang tama lang 'yong oras para makapagpahinga kaming dalawa,
pagnilayan 'yong nakaraan, at isipin ang hinaharap.
-Tagay! -Tagay!
Para sa pagpapatuloy ng 15 taon.
-Mahusay. -Congrats.
-Congrats, Kazuyuki. -Iniisip kita, e.
-Maayos ang lahat. -Oo nag.
Pero na-miss ko talaga 'to pagkauwi ko.
Kaya excited akong pumunta rito ngayon, kasi alam kong makikita ko kayo.
Totoo, ako rin.
Sa totoo lang, di ko naisip na magiging close ako sa lahat.
Oo naman.
No'ng dumating ako, di ako sigurado kung magiging maayos ang lahat.
Di ko akalaing mahihirapan ako na umalis at iwan kayong lahat.
Dalawang araw na lang,
gusto ko malaman 'yong karanasan na pinagpapasalamat n'yo dito.
Marami akong pagninilay na ginawa, siyempre.
At salamat sa inyong lahat, nagkabalikan kami ng ex ko.
Kaya natutuwa akong pumunta ako.
Noong pumasok ako sa Green Room at first time kong nakilala ang lahat,
di ko alam kung anong damdamin ang dinadala ng lahat.
No'ng ikinuwento ng lahat ang tungkol sa nararamdaman nila,
at 'yong mga iniisip nila at mga naranasan nila,
pakiramdam ko naging magkakaibigan tayo, na matagal ko talagang hindi naramdaman.
At napansin ko na unti-unti akong bumubuo ng mga alaala kasama ang lahat.
At buong puso akong natutuwa na pumunta ako.
At sa lahat ng 'yon,
nahanap ko rin ang taong mahal ko.
Iniisip ko pa rin kung ayos lang ba talaga na maging masuwerte ako nang ganito,
pero masaya akong pumunta ako.
Kaya sana patuloy ko kayong maging kaibigan.
-Ikaw ba, Jobu? -Oo nga.
Ayun, pagkatapos ko na makipaghiwalay sa ex ko,
pinagdaanan ko 'yong isang beses sa buhay ko na talagang…
Nahirapan talaga ako do'n, at talagang na-depress ako.
At mula noon, tumigil na ako sa pagseseryoso sa mga tao
o 'yong hayaan ang sinuman na makilala ako, sa totoo lang.
Ayun. Pero gusto kong baguhin 'yon, kaya ako pumunta rito.
At habang kinakausap ko ang lahat tungkol sa lahat ng bagay,
natural kong…
Ayun.
Napansin ko na gusto kong makilala nang mas mabuti 'yong isang tao.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon…
Gusto kong mas makilala 'tong taong 'to.
At gusto ko rin na mas makilala ako ng taong 'yon.
Hindi ko makakalimutan
'yong dati kong relasyon.
Magandang alaala 'yon.
Pero nakaraan na 'yon.
Sa tingin ko, magandang alaala pa rin 'yon,
pero ngayon gusto ko na talagang gumawa ng mga bagong alaala kasama ang ibang tao.
Tingin ko dapat ko kayong pasalamatan do'n,
salamat sa dalawang masayang buwan ng usapan, tawanan, at iyakan.
Kaya gusto ko talagang magpasalamat sa lahat.
Napakaganda.
-Ano kayang dating sa kanya no'n? -Oo nga.
-'Yong sakura. -'Yong sakura!
Namumulaklak sila.
-Sobrang ganda. -Ang ganda.
-Yehey! -Tagsibol na.
-Ay, nagbago na ang panahon. -Oo, natunaw ang snow.
Namumukadkad na 'yong sakura.
Iza-Will at Kazuyuki, may regalo kami sa inyo.
Ang ideya, pumasok tayo na papausbong, tapos namulaklak pagka-graduate natin.
-Ay! -Cute. Sobrang cute.
-Sobrang cute. -Wow.
-Paalam na talaga. -Oo.
-Magkita tayo. -Oo!
-Bye. -Kita tayo.
-Bye.
-Ba-bye. Magkita tayo agad. -Oo.
-Ingat kayo. -Bye.
-Ba-bye. -Ba-bye.
Ay…
Ang ganda ng dinner na 'yon.
Talaga lang.
Pumunta sina William at Izaya.
-At pumunta din si Kazu. Sobrang saya ko. -Ayun nga…
Nakakamangha 'yong pagbabalik ng dating pag-ibig ni Kazu.
-Hindi ko naisip na posible 'yon. -Sa kathang-isip lang.
-Pero nangyayari talaga. -Nangyayari!
Kahanga-hanga talaga siguro 'yong 15 taon.
Oo! Sumali siya sa Green Room para maka-move on mula do'n.
May diary siya para balikan 'yong relasyon,
naalala niya ang bawat detalye, inayos ang iniisip niya,
at bumalik sa ex niya, parang pelikula!
Hindi niya siguro magagawa itong maingat na prosesong 'to kung hindi siya sumali.
'Yong trabaho at iba pa.
Oo. Hinarap niya ang nararamdaman niya at nahanap ang sagot sa sarili niya.
-Siguradong napakahalaga nito sa kanya. -Napakaganda.
At nag-uusap pa rin sina Izaya at William.
-May mga meeting sila. -Mayro'n pa rin.
Ginagawa n'yo pa rin 'yan kahit kayo na?
-Walang katapusan ang mga meeting. -Walang katapusan?
Kailangan n'yong mag-meeting araw-araw
para ayusin ang mga bagay para sa magandang kinabukasan.
-Pero darating 'yong punto na… -Hindi pa ba sapat 'yon?
Kapag umakyat ka ng bundok na akala mo 'yon na 'yon,
madalas may isa pang malaking bundok sa kabila no'n.
-Di ba naranasan na nating lahat 'yon? -E kailan tayo pwedeng magpahinga?
Pero sabi ni William nahanap niya 'yong taong mahal niya.
Sinabi niya.
Baka magkatugma 'yong energy nila para sa mga usapang 'to.
Pero ang sweet na naiyak si Jobu, 'no?
Iniisip ko kung tinamaan si Taeheon do'n.
-Ano kaya ang iniisip ni Taeheon? -Oo nga.
NAGHIHINTAY AKO SA HARAP NG MAY SIGN NA GREEN ROOM SA LABAS
-Uy, dumating ka. -Oo.
Balikan kaya natin 'yong mga alaala natin sa Lake Akan?
Maglakad-lakad tayo.
Tara.
Nostalgic, di ba?
Oo.
-Naaalala mo ba 'yong unang date natin? -Oo.
Ang lakas ng buhos ng snow, at nagyeyelo dito.
-Napakadulas dito. -Nadulas talaga ako.
-Ibang-iba ang itsura. -Oo.
Tapos bumili tayo…
ng regalo para sa isa't isa.
Nakaka-miss 'yon.
Uy, ito 'yon.
Nakaka-miss.
Dito natin pinatakbo 'yong coffee truck nang unang beses, di ba?
-Malamig no'n. -Sobrang lamig noong araw na 'yon.
-'Yon ang araw na pinili kita. -Ang araw na napili ako.
Kinakabahan ako noong umagang 'yon. Doon nagsimula ang lahat.
Pero nakakatuwa 'yon.
-Napaka-nostalgic. -Di ba?
Inabot 'tong dalawang 'to ng dalawang buwan para umabot dito.
Para 'tong…
ibang lugar.
Oo, iba ang nararamdaman natin, at iba ang tanawin.
Hindi ko akalain na makikita kita sa Green Room.
Sorpresa 'yon.
Kung di tayo nagkita no'n, iniisip ko kung mangyayari pa 'yon.
Ewan ko lang.
Baka iba ang naging buhay natin.
Kakaiba kung iisipin, di ba?
Pa'no umaandar ang buhay. Oo.
Pwede kang umupo sa kabila.
Mag-usap tayo saglit.
Heto na. Ang dilim, a.
Kumusta naman 'yong huling dalawang buwan?
Ang lalim ng iniisip mo.
-Hindi ko alam, pasensya na. -Ano?
Sa akin naman, kilala na kita
bago ako pumunta sa Green Room.
Pero tingin ko nakilala ko ang totoong Huwei
noong pinili kita para samahan ako na patakbuhin ang coffee truck.
Tingin ko nagsimula 'yong totoong pagkikita natin
noong binaliktad ko ang nameplate mo.
Parang itinadhana 'to na nagkita tayo nang ganito.
'Yan ang naisip ko noong unang araw na nagpakita ka.
Tapos pumunta tayo sa Niseko, di ba?
Doon yata bumulusok 'yong nararamdaman ko para sa 'yo.
Pagseselos ba 'yon?
Selos 'yon, at ayaw kong agawin ka sa akin.
A…
"A… A…" Oo.
Noong pinatakbo natin 'yong coffee truck sa pangalawang beses,
at sinabi ko sa 'yo na wala pa rin akong sagot,
naisip ko, "Sandali nga."
Napagtanto kong malulungkot ako kung may pinuntahan kang iba.
Napagtanto kong malulungkot ako.
Sa isip ko,
"Ibig sabihin ba nito gusto ko siya? Gusto ko ba siya?"
Kaya noong bumalik ako sa Kansai para sa entrance ceremony,
inisip ko kung ano ang magpapasaya sa 'yo.
Kaya nagkaro'n ako ng ideya na gawin 'yong mga tasang 'yon.
Sobrang saya ko do'n.
Parang "Ta-da!" na sorpresa.
Naantig talaga ako noong ginawa mo 'yon para sa akin.
Sobrang saya ko no'ng oras na 'yon.
Isa 'yong alaala na iingatan ko sa buong buhay ko.
Noong sinabi mo sa akin ang tungkol sa pag-amin at sa pamilya mo,
at pinag-usapan natin ang mga bagay na 'yon…
naramdaman ko na gusto kong maging nasa tabi mo.
At saka…
Ayun, aalis na tayo sa Green Room,
at malamang di na tayo magkita araw-araw.
Baka nga may mga oras na mainis tayo sa isa't isa.
Pero pagkatapos nating magkasama nang ganito ng dalawang buwan,
seryosong hinaharap ang isa't isa, nag-uusap, at bumubuo ng mga alaala…
Pakiramdam ko malalampasan natin ang lahat.
Kaya naman, noong tinanong mo ako sa foot bath,
"Anong klaseng relasyon ang gusto mo?"
Sabi mo nag-aalala ka na baka hindi mo matumbasan ang inaasahan ko, di ba?
Pero hindi mo kailangang mag-alala tungkol do'n.
Basta ba ikaw…
ang nasa tabi ko, masaya ako.
Kaya…
pwede bang ikaw…
ang maging una kong…
boyfriend?
Gusto ko sanang itanong sa 'yo 'yan.
Parang…
Sabihin mo na! Sumagot ka na!
Iiyak na talaga ako.
Oo, magkasama, gawin natin…
Parang, malamang tayo…
marami tayong pagdadaanan, pero gusto kong malampasan 'yon kasama ka.
Naku po, iiyak na ako. Sandali lang.
Ewan ko, hindi ko mapigilang umiyak. Luha ng kaligayahan.
Aabangan ko 'to.
Malamig. Balik na tayo?
Ang lamig, di ba?
Malamig.
Maghawak-kamay tayo.
J, R, HU, HI, TO, B, TAE
Ang saya no'n.
Oo.
Parang ang ikli.
Sobrang saya na hindi ko namalayan lumipas na pala ang dalawang buwan.
Oo. Nagkaro'n ako ng mga alaala na di ko makakalimutan.
Mga alaalang panghabambuhay.
Natutuwa talaga ako at masaya ako. Salamat sa inyong lahat.
Alam n'yo naman,
bumalik ako, at pangalawang beses ko na ng pagtira sa Green Room.
Noong una, nag-alala talaga ako kung paano ako tatanggapin.
Pero ang tindi ng limang linggo rito at…
Ayun.
Para bang doble ang bilis nito. Ibig sabihin, hindi ko na namalayan,
naging komportable na ako sa Green Room sa pangalawang pagkakataon.
Sa mga natutunan ko sa lahat dito,
nakilala ko 'yong bersyon ng sarili ko na hindi ko pa nakita dati
at nagawa ko ring harapin ang damdamin ko.
Mahal ko kayong lahat.
May sasabihin ako sa lahat.
Kahapon, kami ni Huwei,
naglakad-lakad kami para balikan ang mga nangyari.
At ayun, ang makilala si Huwei…
Ang pagsasama sa coffee truck sa unang pagkakataon…
Habang tumatagal, naging seryoso na rin si Huwei sa akin.
Hindi ko pa ibinigay ang puso ko sa isang tao nang ganito kaseryoso
at masuklian din nila nang seryoso.
Sa kanya, pakiramdam ko na kaya kong magpatuloy sa buhay nang magkasama.
Kaya opisyal kong sinabi sa kanya ang nararamdaman ko kahapon,
at ngayon, kami na.
-Ha? -Ano?
-Talaga? -Congratulations!
Ang swabe no'n, ha. Masaya ako para sa 'yo!
Sinabi ni Bomi ang nararamdaman niya kahapon, at gusto kong harapin 'yon.
Naramdaman ko 'yon kasi…
Noong pumunta kami sa Sapporo,
tumatak talaga sa akin 'yong mga sinabi ni Bomi.
Sabi niya, "Mas excited ako para sa mga mangyayari pagkaalis natin."
Sabi niya, "Iniisip ko talaga na ang pag-alis natin ang totoong simula."
'Yon talaga ang mga gusto kong marinig.
Malamang magkakamali tayo nang maraming beses sa hinaharap,
pero kahit na gano'n,
sana masuportahan ko si Bomi kahit papa'no.
Kaya naman…
espesyal talaga para sa akin si Bomi, at kasabay nito,
napakamapagmahal ng lahat at tunay mahalaga sa akin.
Kaya anuman ang mangyari sa hinaharap,
sana magtulungan tayo.
At sa tingin ko, ito ang simula.
Kaya gusto ko talaga
na magpasalamat.
Aalis na kami.
Sige.
Taeheon.
Proud ako sa 'yo.
Maging masaya kayo.
Iiyak na ako.
Salamat, Hiroya.
Salamat sa 'yo, naging masaya ako.
Oo, alam mo,
sobrang saya ko noong sinabi mo ang nararamdaman mo.
Suportado kita.
-Suportado rin kita. -Mahal kita.
-Salamat. -Salamat.
-Salamat din, Taeheon. -Salamat.
Proud talaga ako sa 'yo.
Buo ang suporta ko sa 'yo.
Kausapin mo 'ko anumang oras. Hihingi rin ako sa 'yo ng payo.
-Magkita ulit tayo. -Salamat.
-Ingat ka. -Oo.
-Tropa ko. -Ang tropa.
-Tropa! -Tropa!
Talaga lang…
-Magkita-kita ulit tayong tropa. -Tara.
-Congrats. Masaya ako para sa 'yo. -Oo, salamat.
-Maraming salamat. -Suportado kita.
Salamat.
Seryoso, hindi pa yata ako tumawa nang gano'n katindi.
Pinasaya mo ako nang maraming beses, Tomoaki.
Congratulations.
-Salamat. -Congrats.
Kita tayo.
-Ba-bye. -Ba-bye.
Masama ito sa puso, di ba?
Kita tayo.
Hawak-kamay ba tayo?
-Ay, wow… -Hindi nga.
-Ang ganda no'n. -Talagang…
Ang ganda no'n.
Magaganda 'yong mga relasyon na binuo nila.
'Yong pagbabalik-tanaw nina Bomi at Huwei sa mga alaala nila, e.
Sino'ng mag-aakala na ganito karangya ang buhay?
Oo.
Sumabay din tayong magbalik-tanaw, pero maraming nangyari, ha?
-'Yong sa tenga. -'Yong sa tenga.
-Ang galing no'n! -Napakaganda. Gusto ko 'yon!
-Parang doon nagsimula ang lahat. -Doon nagbago.
"Naramdaman ko na gusto kong maging nasa tabi mo."
Wow! Napakagandang linya!
Bang!
"Gusto ko sana maunang magsabi niyan."
Ito ang pag-ibig?
Naaalala mo ba, kuya? Ito ang pag-ibig.
Naaalala ko ba? Baka hindi ko talaga nalaman.
-Kung ano ang pag-ibig. -Gano'n, ha.
Kung gano'n, tingin ko ako na ang susunod
na masayang aalis sa Green Room.
Tama.
Sa ngayon sa buhay ko,
takot na takot ako na masaktan ng mga relasyon,
pagkakaibigan man o pag-ibig.
Ayaw ko talaga na ayawan ako.
Kaya ang nangyayari,
ginugugol ko ang buhay ko na hindi nagiging malapit sa kahit sino.
Pero pagdating ko dito,
natutunan ko na may kanya-kanyang pasanin ang lahat
at iba't ibang karanasan sa buhay nila.
Nabuhayan talaga ako ng loob dahil do'n.
Kung hindi ako pumunta rito,
talagang hindi ko iisipin 'yong pag-amin.
Dahil pumunta ako rito,
nakagawa ako ng sulat para sa mga magulang ko.
Siguro itong sulat kong 'to
ang makakapagbigay
ng pag-asa o lakas ng loob sa iba.
Medyo mahaba, pero hayaan n'yo sana ako na basahin ito nang malakas dito.
Pakinggan natin.
"Mahal kong Mama at Papa, pasensya na sa biglaang sulat na 'to."
"Kinuha ko ang panulat ko ngayon kasi may gusto akong sabihin sa inyo."
"Bakla ako."
"Isa akong tao na nagkakagusto sa ibang lalaki."
"Walang may kasalanan dito, at wala namang kung ano na nag-udyok."
"Katulad ng pagka-in love ni Papa kay Mama,
natural ang pagkagusto ko sa mga tao."
"Nagkataon lang na ang mga taong 'yon, kapareho ko ng kasarian."
"Para sa akin, 'yon lang 'yon."
"Alam ko nang bakla ako mula noong maliit pa lang ako."
"Pero lagi n'yong dalawa na sinasabi
na basta malusog at normal ako, 'yon lang ang mahalaga."
"Nalulungkot lang ako kasi hindi ako 'yong 'normal' na inaasahan n'yo."
"At nabuhay akong naniniwala na ang pagtatago nito sa sarili ko
ang makakapagpasaya sa pamilya natin."
"Pero habang lumalaki ako, tuwing umuuwi ako,
napansin ko na paunti-unti kayong dalawa na mas nakukuba."
"At napagtanto ko na wala na tayong maraming oras bilang isang pamilya."
"Sinimulan kong kuwestiyonin kung tama pa ba na ilihim ito."
"At nagpasya ako na sabihin sa inyo na bakla ako."
"Pareho kayong nagsakripisyo ng mga buhay n'yo para palakihin ako,
at sa pagsasabi ko nito, baka parang wala akong utang na loob."
"Natatakot akong isipin na baka hindi n'yo ako patawarin."
"Pero may nakilala akong siyam na kaibigan."
"Iba-iba ang mga edad nila, nasyonalidad, at pinagkakaabalahan."
"Sama-sama kaming tumawa at umiyak, nagkaro'n ng maraming karanasan,
at natuto at umusad nang magkakasama."
"Kung di ko nakilala ang mga kaibigan na 'to, habambuhay siguro akong tatakas."
"At hindi ko siguro magagawa ang sulat na 'to."
"Pa, lagi ka na lang busy sa trabaho mula pa noong bata ako."
"Nasa labas ka mula madaling araw hanggang gabi."
"Istrikto ka at laging galit, kaya kinamumuhian kita noong bata ako."
"Pero noong tumanda na ako at nagsimulang magtrabaho araw-araw,
napagtanto ko na sa wakas ang kakisigan at kadakilaan mo."
"Ngayon, nirerespeto na kita mula sa kaibuturan ng puso ko."
"Ma, mahal kita dahil sa kabutihan mo,
at sinusubukan ko talaga na maging mabuti sa iba sa sarili kong paraan."
"Maraming salamat sa pagluwal sa akin at pagpapalaki nang may pagmamahal."
"Gusto kong maintindihan mo kung ano ang normal na kaligayahan sa akin,
kahit medyo kakaiba 'to sa iba."
"At kung mapapatawad n'yo ako,
gusto kong magpatuloy sa buhay na kasama kayo bilang isang pamilya ulit."
"Maraming salamat sa lahat. Galing kay Tomoaki."
Sigurado akong maiintindihan nila.
-Salamat. Sorry sa pag-ubos ng oras n'yo. -Hindi, ayos lang.
Salamat sa pagbabasa nito.
Salamat.
Pwedeng payakap bago ako umalis?
Salamat.
Ikaw ang pinakamasaya sa ating lahat at laging nagpapangiti sa lahat.
Salamat.
-Magpakatatag ka lang. -Oo.
-Ayos ka lang, Ryuki? Good luck. -Ayos lang ako.
-Gawin natin ang kaya natin at umamin. -Oo.
-Ikaw din, Ryuki. -Oo.
-Salamat. -Salamat.
Alam kong mahirap, pero…
Magiging ayos ako.
Tomoaki…
Salamat.
Salamat sa pagpili sa akin para sa coffee truck.
-Sorry talaga. -Ayos lang.
Salamat.
-Good luck. -Good luck.
-Salamat! -Salamat.
Wag n'yo 'kong kalimutan, ha.
Gusto kitang kalimutan, pero di ko kaya.
Kalimutan mo ako at bibisitahin kita!
Ba-bye.
Ay, may natamaan ako.
Napakaingay hanggang sa huli.
-Medyo nakakalula 'yon, ha. -Isang magandang sulat.
Lalo na noong dumating siya…
-Napaka-sensitive niya. -Tapos siya ang naging pinakabibo.
Oo nga.
Ngayon kaya niya nang isulat 'yon.
-Maganda 'yong dating ng mukha niya. -Mahalaga 'to.
Kahit pa sa sulat o sa pag-uusap lang,
mahalaga 'yong pagpapasalamat at pagpapahayag ng damdamin mo.
Importante 'yon.
Kung gano'n…
Aalis na ako.
Ang dahilan ng pagpunta ko rito,
'yong napakasakit na karanasan ko sa huling relasyon ko.
Hindi ko na kayang magtiwala kahit kanino.
At hindi ko magawang umusad sa panibagong relasyon.
Pero pagdating ko dito, nakita ko sina Izaya at William
na inaalagaan talaga 'yong pagmamahal nila para sa isa't isa,
at narinig na ikuwento ng iba kung sino gusto nila,
kung ano'ng pinapasan nila, at sariling mga pananaw sa pag-ibig.
Kahit hindi ko mahanap dito 'yong pag-ibig para sa akin,
napagtanto ko na hindi naman pala masama ang lahat ng tao.
Naramdaman ko talaga 'yon no'ng nandito na ako at nakilala lahat.
Mabuti.
Tingin ko makaka-move on na ako sa panibagong relasyon.
Masaya ako marinig 'yan.
-Kaya ayos na sa aking umibig ngayon. -Mabuti naman.
At sa pag-amin naman…
Noong una, hindi ko magawang pag-usapan ito sa harap ninyong lahat.
Akala ko wala 'yong saysay.
Pero pagkatapos makasama si Jobu sa truck, naramdaman ko na baka pwede ko banggitin.
At pagkatapos kong ikuwento 'to, napagtanto ko na may iba ring nahihirapan.
At no'ng nagdala ng oden at iba pa ang mama ni Jobu,
nakita ko na pwedeng may pag-ibig pa rin pagkatapos ng pag-amin.
Parehong pinakita 'to nina Hiroya at Jobu.
Kaya excited na akong umalis.
Alam kong weird sabihin na excited ako,
pero gusto kong makita kung anong reaksyon ang makukuha ko.
Nagkaro'n ako ng positibong pananaw tungkol sa pag-amin.
Wow.
At kahit na hindi mangyari 'yong inaasahan ko,
nandito pa rin ang lahat ng nakilala ko rito.
Kaya naniniwala ako
na kaya ko sabihin sa papa ko ang tungkol sa sarili ko na may pagmamalaki.
Mas lumakas ka. Nag-mature ka na.
Oo.
Gagawin ko ang lahat.
Salamat.
Suportado kita.
Ang bunso natin.
Napaka-positive ng mga sinabi mo bilang pagpapaalam, nagulat ako.
-Talaga? -Oo.
Ibang-iba ka na mula noong una kang dumating dito.
Oo.
Babalitaan ko kayo.
-Kumustahin mo rin ang love life ko. -Oo. Oo naman.
-Magkita tayo. -Ingat ka.
Ha?
-Ayaw ko. -"Ayaw ko."
Good luck, Ryu!
-Ba-bye. -Ba-bye.
Mahal ko kayo!
-Sobrang cute! -Ang cute no'n!
Mahal ka rin namin.
-Ang cute. -Espesyal na galawan 'yon.
Napakabata pa ni Ryuki, at sobra rin siyang nasaktan sa pag-ibig.
Ang sitwasyon ng pamilya niya ang isa sa pumipigil sa kanya, pero nagbago siya.
Sa tingin ko, ang pagkakaro'n ng babalikan kung hindi mangyari ang inaasahan niya,
isang magandang kayamanan 'yon para kay Ryuki.
'Yong kumpiyansa na umamin nang may pagmamalaki,
'yon ang pinakamalaking kayamanan na nakuha niya sa Green Room.
Kung gano'n,
ako na yata.
Pero, parang…
nalinawan at malaya na ako ngayon.
-Oo. -Oo.
Nagkaro'n ako
ng dalawang masayang buwan.
Pagkatapos kong pumunta rito at maging tapat sa nararamdaman ko…
Oo. Nagsikap talaga ako sa sarili kong paraan.
At may mga kaibigan akong hinarap ako.
Excited na ako sa susunod na mga mangyayari.
Kaya gusto kong magpasalamat sa lahat
at umalis dito na may ngiti sa labi.
-Magandang ngiti 'yan. -Oo!
Ngayon na kayong dalawa na lang ang natitira,
gusto kong sabihing suportado ko kayo, at anuman ang kalabasan,
kakampi n'yo ako.
Sige.
-Salamat. -Salamat.
-Ay, ang payat mo. -Tumahimik ka.
Salamat.
-Ang saya no'n. -Oo.
-Kita tayo. Salamat. -Kita tayo. Salamat.
Mahal ko kayo.
Ayan na! Uy, ginagaya mo si Ryuki.
-Salamat! -Salamat.
Ba-bye.
Ang laki na ng ngiti niya.
Mas maaliwalas ang mukha niya.
Tingin ko makakakila ng mabuting tao si Hiroya pagkatapos nito.
-Tama. -Oo.
Hindi lang siya magaling sa pagpapahayag ng damdamin niya,
pero may malasakit talaga siya sa mga tao at mga kaibigan niya.
Mabait siyang tao.
Natutuwa akong nakita 'yon sa dulo.
Nakakadagdag ng kumpiyansa ang karanasang 'to para kay Hiroya.
Makakabuo rin siya nang maayos na relasyon sa ibang komunidad.
Tinuruan ako nito na wag sumuko sa mga relasyon.
Sa panahon ngayon, ang daling mang-iwan ng mga tao kapag nagiging problema sila
at lumipat sa ibang mundo.
Naramdaman ko dito na kahanga-hanga 'yong pakikisalamuha sa mga tao.
May sasabihin ako.
Sige na.
Sinulatan mo ako sa unang araw ko.
At pinili mo akong makatrabaho sa coffee truck sa pangalawang beses.
Sa totoo lang, noong una…
naging maingat ako sa 'yo.
Kakakilala lang natin,
pero inilagay mo sa sulat mo na naaakit ka sa akin.
Kaya nag-alala ako na kung magpakita ako ng ibang katangian ko,
baka iba na ang maramdaman mo sa akin.
Ayaw kong madismaya ka.
Pero sa gitna nito, hindi ko alam kung kailan nangyari,
pero gusto ko na mag-breakfast kasama ka.
Noong nasa coffee truck ako, napapaisip ako
kung ano 'yong tanghalian mo at kung kumusta 'yong araw mo.
Iniisip ko kung maayos 'yong tulog mo noong gabing 'yon.
Pagtagal, napansin kong iniisip kita.
'Yong unang beses nating patakbuhin 'yong coffee truck, di talaga ako natuwa.
Kaya kumbinsido na ako no'n na hindi tayo magkakaroon ng gano'ng relasyon.
Kaya ayaw kong tanggapin 'yon noong una.
Pero pagkatapos kong maramdaman 'yon, dumating 'yong business trip sa Sapporo.
At ikaw ang pinili ko. Dahil 'yon sa…
Pakiramdam ko hindi kita kayang iwan mag-isa.
-Ha? -Oo.
Parang gusto kitang isama.
Pero nagkaro'n din tayo ng overnight date pagkatapos, di ba?
Doon ako nagsimula
na magduda sa relasyon natin, sa totoo lang.
Marami akong gustong pag-usapan na mga bagay sa ibang lugar.
Pero hindi nangyari ang inaasahan ko.
Pero habang tumatagal na magkasama tayo,
lalo akong nalulungkot kapag hindi tayo magkasama,
at napansin ko na nami-miss kita.
Noong kumakain ako kasama ang lahat, at wala ka ro'n,
nalungkot ako at gusto ko pagsaluhan natin 'yong masarap na pagkain.
Noong sinabi mong masakit sa tenga mo, nag-aalala ako sa 'yo.
Naramdaman ko 'yon.
Sa totoo lang, kung tatanungin mo ako kung marami na tayong napag-usapan,
sasabihin ko pa rin na hindi.
Pero gusto kong malaman
ang susunod na mangyayari at ang tungkol sa 'yo pagkaalis natin.
At gusto kong mas makilala mo ako.
Huling araw na natin ito sa Green Room.
Pero sa tingin ko, pwede tayong magdaha-dahan
at pag-usapan ang mga bagay pagtagal.
Mas positibo na ang pakiramdam ko.
Parang…
Ugali kong magsabi ng "malamang."
Oo, pero…
Gusto ko nang maging totoo sa sarili ko ngayon.
Jobu, gu…
Gusto kita.
Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak, pero…
Salamat.
Gusto kong sabihin sa 'yo 'to nang nakangiti. Pero…
-Uy. -Oo.
Gustong-gusto rin kita, Taeheon.
Oo.
Gusto kong sabay tayong umalis dito.
Sabay tayong umalis sa Green Room.
-Oo. -Oo.
Oo.
Masaya lang ako.
Oo. Sa ngayon, puno ako ng kaligayahan kasi makakagawa tayo ng mga bagong alaala.
At pwede na akong maging ako talaga.
Nitong mga nakaraang taon,
hindi ko talaga nagawang magpakatotoo,
pero ngayon, puno na ako ng pagkapositibo at kaligayahan.
Salamat.
Ayan.
Ang saya ko!
-Ang saya ko, talaga lang! -Ay, wow!
Sige.
Ang ikli no'n.
Tayo ang huli, ha?
Ang lungkot.
Ang saya no'n.
-Di ba? -Oo.
Ingat!
Naglalakad at naghahalikan!
-Grabe ang halikan! -Mahuhulog kayo!
Ang cute mo.
DI KO MALILIMUTAN ANG MGA ARAW NA 'TO AT ANG NARARAMDAMAN KO PARA SA LAHAT
PAALAM, KITA ULIT TAYO BALANG ARAW! HIROYA
Yehey!
Nakakatuwa 'yon!
Napakaganda talaga. Ang taba ng puso ko.
Ano ba 'to…?
Ang gandang palabas, ha!
Ang husay ng content!
-Ang husay, 'no? -Oo!
'Yong luha nina Taeheon at Jobu.
Sobra akong naantig.
-Ako rin. -Gets kita.
Sa tingin ko, naluha si Taeheon no'ng nauna ang puso niya sa logic niya.
-Uy! Ayos 'yan! -Magaling, ate! Tama 'yan.
-Ang galing! -Hindi, pero…
Nauna nga ang puso niya sa logic niya.
Gusto niya naiintindihan niya, e.
Parang, "Bakit? Ano'ng nasa isip mo? Gusto ko pang alamin."
Mahilig siyang mangalap ng impormasyon at mag-isip nang mabuti
bago hayaang maantig 'yong puso niya.
Pero bago pa 'to maunawaan ng logic niya,
nauna nang lumabas 'yong nararamdaman niya.
Sarili mo ang tinutukoy mo, 'no?
-Aha! -Hayaan mo ang puso mo!
-Tama 'yan! -Hayaan mo!
-Hayaan mong mauna ang puso mo! -Kalimutan ang ebidensya!
Napagtanto ko ang kahalagahan ng pagpapauna ng puso mo.
Nakita ng mga mata ko.
-Tama. -Oo.
Tama nga.
Sa loob ng dalawang buwan, kapansin-pansin ang pagma-mature at pagbabago ng lahat.
Nagkaro'n talaga ng kumpiyansa 'yong mga mukha nila.
Napagtanto ko na kaya mong magbago sa loob ng dalawang buwan.
Para sa ilan, 'yon ang panahon na talagang nag-udyok sa kanila na umamin.
Ang iba, gaya ni Kazu, bumalik sa dating karelasyon,
o nakahanap ng taong mahal nila.
Nakaranas lahat ng kamangha-manghang mga pagbabago, paglago,
at malalaking desisyon sa loob ng dalawang buwan.
Ang galing talaga no'n.
Pagkakaibigan man ito, pag-ibig,
o mga relasyon lang sa pangkalahatan, seryoso nilang hinarap ang mga 'to.
'Yong kagustuhang harapin ang mga bagay ang umaantig sa mga tao, napagtanto ko.
Kung naguguluhan ang puso ko, manonood na lang uli ako ng season na 'to.
-Tama. Totoo 'yan. -Napagtanto ko 'yan.
-Katapatan ang pinakamabuting paraan. -Oo.
-Pinakaayos ang katapatan. -Oo.
Maraming salamat sa inyong lahat. Talaga lang.
-Salamat sa inyo. -Sa pagpunta dito.
Talagang pinasaya n'yo 'to.
-Di ko kaya mag-isa. -Masaya akong nagkakilala tayo.
Ayun, ako na siguro ang unang aalis.
Sandali!
Nagsalin ng Subtitle: Mary Concepcion Lonzano