PRACOWNIK MARKETINGU – PROJEKTANT
- Niezręcznie. - Wszystko gra?
- Co? - Pójdą spać bez słowa?
Serio?
Porozmawiamy?
Ciemno tu.
Nie chcę tak kończyć dnia.
- No to mów. - Okej.
Ta rozmowa o coming oucie…
Poczułem się bardzo niezręcznie.
Trudno się tego słuchało. Musiałem wyjść.
Mam inną sytuację.
Moi rodzice nie mają nic przeciwko gejom.
Gdybym się odezwał, zachowałbym się nieodpowiedzialnie.
O to chodziło?
Tak.
Mogłeś powiedzieć wcześniej.
Przepraszam.
Mamy inną relację niż pozostali.
Rozmawiaj ze mną. Mów mi o tym, co myślisz.
Bo nie wiem tego.
Przepraszam, że nie powiedziałem ci od razu.
- Bardzo dobrze. - Brawo.
Jak było rano?
- Kurczę. - Co?
- Całowali się! - Jak to?
Co jest?
Kłótnia tylko wzmocniła ich uczucie.
Dzień dobry.
Szkoda, że Taeheon nie opowiedział mi o swoich uczuciach.
Ciągle na to czekam.
Chcę wyjść z nim.
Ale nawet jeśli wyjdziemy razem,
niewiele o nim wiem. Chcę się tyle dowiedzieć.
Muszę spędzić z nim więcej czasu.
Dlatego chcę z nim wyjść.
- Wystroją się? - Super.
- Słodko. - Ekstra.
Uwielbiam to.
O rany.
Sami przystojniacy! Eleganccy.
Klasa!
Za ostatnią wycieczkę.
Ostatni wieczór.
Na zdrowie.
- Czy to możliwe? - Co?
Chyba tak.
Idą.
Jest trochę smutno.
HANDLOWIEC Z BRANŻY IT KIEROWNIK PROJEKTÓW IT
Tęskniłem!
Trochę minęło.
Co słychać?
Ja też tęskniłem.
Brakowało mi was.
Dobrze wyglądasz.
Długo cię nie widziałem.
Za długo.
Nic się nie zmieniłeś.
Idzie!
- Pewnie. - Kazu!
Dlaczego wszyscy się śmieją?
Jestem.
Tęskniłem.
Wróciłem.
- Witamy. - Śmieszna scena.
Co jest takie zabawne?
Ciekawe, co u Kazuyukiego.
- Jesteśmy razem. - Wszyscy.
„Witam ponownie”.
Jesteśmy.
Nie.
Na zdrowie.
Za spotkanie!
- Tak! - Należą nam się brawa.
Wspaniale.
Nie kłócicie się?
- Kłócimy. - Wiedziałem.
Tak myślałem.
- Do przewidzenia. - No jasne.
Dyskutujemy tak długo, aż się dogadamy.
- Właśnie. - Rozumiecie?
Tak.
- Dyskusje trwają. - To zrozumiałe.
Widziałem to.
Kiedy mam dość, mówię, że jestem śpiący. Wtedy na mnie krzyczy.
Wyobrażacie sobie?
- Jesteśmy ciągle razem. - Tak?
Na okrągło.
Ale dogadujemy się.
Widzę. Nic się nie zmieniło.
Cieszę się.
Zostaniecie w Hiszpanii?
Polecimy na trzy miesiące. A potem do Australii.
Ale…
- Świetnie. - Tak.
A ty, Kazuyuki?
Chcę wiedzieć.
Tak.
Pojechałem do niego
i powiedziałem, że chcę kontynuować naszą wspólną drogę.
Powiedział, że on też tego chce.
Naprawdę?
Chciał tego samego.
To znaczy?
Czyli czego?
Spróbujemy jeszcze raz.
Gratuluję.
- Cudownie. - Świetnie.
Wspaniale!
Świetnie.
- Gratulacje. - Płakać mi się chce.
Powiedział, że to dobry moment,
żeby się wyciszyć i pomyśleć o przeszłości i przyszłości.
Zdrówko!
Za kontynuację tych 15 lat.
Cieszę się.
- Gratuluję. - Myślałem o tobie.
- Jest dobrze. - Tak.
Ale tęskniłem za wami.
Nie mogłem się doczekać tego spotkania. Chciałem was zobaczyć.
Ja też.
Nie sądziłem, że się tak z wami zżyję.
To prawda.
Na początku nie wiedziałem, jak będzie.
Nie sądziłem, że nie będę chciał odejść.
Zostały dwa dni.
Z czego jesteście zadowoleni?
Ja sporo myślałem.
Udało mi się wrócić do byłego. Zawdzięczam to wszystkim.
W Green Roomie spotkałem was po raz pierwszy.
Nie wiedziałem, co każdy z was czuje.
Słuchałem, jak mówiliście o uczuciach.
Poznając wasze myśli i doświadczenia,
zaprzyjaźniałem się z wami. Od dawna się tak nie czułem.
Powoli tworzyły się wspomnienia.
Cieszę się, że wziąłem udział w programie.
Udało mi się…
znaleźć miłość.
Nie wiem, czy zasłużyłem na takie szczęście.
Ale cieszę się.
Mam nadzieję, że pozostaniemy przyjaciółmi.
A ty, Jobu?
Gdy rozstałem się ze swoim byłym,
przeżywałem okres, który…
Było mi bardzo trudno. Byłem przygnębiony.
Przestałem nawiązywać kontakty z innymi.
Nie dawałem się lepiej poznać.
Ale chciałem to zmienić. I dlatego tu jestem.
Rozmawiając ze wszystkimi…
udało się…
Poczułem, że chcę poznać kogoś lepiej.
Po raz pierwszy od dawna
zapragnąłem poznać kogoś lepiej.
I chcę, żeby ten ktoś poznał mnie.
Nigdy nie zapomnę poprzedniego związku.
To cudowne wspomnienie.
Ale to już przeszłość.
Doceniam dawne wspomnienia,
ale teraz chcę tworzyć z kimś nowe.
Uważam, że to wasza zasługa.
Tych dwóch miesięcy rozmów, śmiechu i płaczu.
Dziękuję wam wszystkim.
Cudownie.
Ciekawe, co na to Taeheon.
Wiśnie.
Kwitną.
Śliczne.
- Hurra! - Wiosna.
- Zmiana pór roku. - Śnieg stopniał.
Kwitną wiśnie.
Iza, Will, Kazuyuki, mamy dla was prezent.
Zamieszkaliśmy razem jako pąki, ale rozkwitliśmy.
Słodkie. Bardzo.
- Tak! - Wow!
Do widzenia.
Na razie.
- Do widzenia. - Na razie.
Spotkajmy się niedługo.
Trzymajcie się.
Wspaniały obiad.
Naprawdę.
Był William z Izayą.
I Kazu. Ucieszyłam się.
To niesamowite, że były związek Kazu odżył.
- Całe życie myślałam, że to niemożliwe. - Ja też.
- A jednak. - Udało im się.
To musiało być cudowne 15 lat.
Dołączył do Green Roomu, żeby o nim zapomnieć.
Czytał pamiętnik, przypominał sobie szczegóły.
Przemyślał wszystko i wrócił do byłego. Historia jak z filmu.
Nie przeanalizowałby związku, gdyby nie wziął udziału w programie.
Miał pracę.
Właśnie. Skonfrontował się z własnymi uczuciami i podjął decyzję.
- To musiał być dla niego ważny czas. - Wspaniale.
Izaya i William nadal dyskutują.
- Mają spotkania. - Wciąż.
Mimo że są razem?
- Można dyskutować do woli. - W nieskończoność?
Codziennie, żeby pracować nad lepszą przyszłością.
- Po osiągnięciu pewnego etapu… - Nie wystarczy?
Wspinasz się na szczyt i myślisz, że to ostatni,
ale za nim są kolejne.
- Wszyscy tak mają? - To kiedy mamy odpocząć?
William powiedział, że znalazł kogoś, kogo kocha.
Tak.
Pewnie mają podobną energię.
To słodkie, że Jobu się rozkleił.
Ciekawe, czy Taeheon to widział.
I co sobie pomyślał?
CZEKAM NA ZEWNĄTRZ PRZY SZYLDZIE
Jesteś.
Może powspominamy wycieczkę nad jezioro?
Przejdźmy się.
Chodźmy.
Nostalgicznie.
Tak.
- Pamiętasz naszą pierwszą randkę? - Pamiętam.
Padał śnieg i było ślisko.
- Bardzo ślisko. - Poślizgnąłem się.
Widok się zmienił.
I kupiliśmy…
sobie prezenty.
Wracają wspomnienia.
Tutaj.
Nostalgia.
Tu sprzedawaliśmy kawę pierwszy raz.
- Było zimno. - Bardzo.
- Wtedy cię wybrałem. - Wybrałeś mnie.
Miałem tremę. Tak się zaczęło.
Było fajnie.
Nostalgicznie.
Zajęło im to dwa miesiące.
Teraz…
jest tu zupełnie inaczej.
Nasze uczucia się zmieniły. Krajobraz też.
Nie spodziewałem się ciebie w Green Roomie.
Byłem zaskoczony.
Mogliśmy się już nigdy nie spotkać.
Kto wie.
Może nasze życie wyglądałoby inaczej.
Dziwne.
Takie jest życie.
Usiądź tam.
Pogadajmy.
Siadamy. Ale ciemno.
Jak wspominasz te dwa miesiące?
Zastanawiasz się.
- Przepraszam. - Co?
Znałem cię,
zanim zamieszkałem w Green Roomie.
Ale poznałem cię naprawdę dobrze,
gdy razem pracowaliśmy.
Nasze prawdziwe spotkanie zaczęło się,
kiedy odwróciłem tabliczkę z twoim imieniem.
To musiało być zrządzenie losu.
Tak pomyślałem pierwszego dnia, gdy cię zobaczyłem.
Potem byliśmy w Niseko.
Moje uczucia przyspieszyły.
Byłeś zazdrosny?
Tak. Nie chciałem, żeby ktoś mi cię odebrał.
Ach tak.
Kiedy wyjechaliśmy do pracy drugi raz,
mówiłem ci, że nadal nie wiem.
Ale pomyślałem sobie,
że byłbym smutny, gdybyś wybrał kogoś innego.
Uświadomiłem to sobie.
Pomyślałem:
„Czy to znaczy, że go lubię?”.
Kiedy wróciłem do Kansai na ceremonię olimpijską,
zastanawiałem się, co cię uszczęśliwi.
Tak wymyśliłem te kubki.
Byłem bardzo szczęśliwy.
Zrobiłeś mi niespodziankę.
Byłem wzruszony.
I przeszczęśliwy.
Zawsze będę to pamiętał. Do końca życia.
Kiedy powiedziałeś mi o coming oucie
i rozmawialiśmy o tych sprawach,
poczułem, że chcę cię wspierać.
I…
niedługo wychodzimy z Green Roomu
i już pewnie nie będziemy się widywać codziennie.
Będą chwile, gdy będziemy działać sobie na nerwy.
Ale po dwóch miesiącach tutaj,
po rozmowach i tworzeniu wspomnień,
czuję, że przezwyciężymy wszystko.
Kiedyś spytałeś mnie w łaźni,
jaki związek chciałbym mieć.
Obawiałeś się, że nie spełnisz moich oczekiwań.
Ale nie musisz się o to martwić.
Dopóki jesteś przy mnie,
jestem szczęśliwy.
A więc…
czy zostaniesz…
moim pierwszym…
chłopakiem?
Ja chciałem cię o to spytać.
Ja…
No powiedz już!
Zaraz się rozpłaczę.
Razem jest…
Pewnie razem…
będziemy przechodzić przez różne rzeczy, ale chcę robić to z tobą.
Rozpłaczę się.
Nie mogę przestać. To łzy szczęścia.
Nie mogę się doczekać.
Zimno. Wracamy?
Tak, zimno.
Zimno.
Weźmy się za ręce.
Było fajnie.
Tak.
Szybko zleciało.
Zanim się obejrzałem, minęły dwa miesiące.
Nigdy tego nie zapomnę.
Mam wspomnienia na całe życie.
Cieszę się. Dziękuję wam.
Jak wiecie,
mieszkam w Green Roomie po raz drugi.
Na początku nie wiedziałem, jak będziecie mnie odbierać.
To było intensywne pięć tygodni.
Ten czas zleciał błyskawicznie.
Zadomowiłem się tu szybciej, niż się spodziewałem.
Dzięki wam
poznałem tu wersję siebie, o której nie miałem pojęcia.
Zmierzyłem się z własnymi uczuciami.
Kocham was wszystkich.
Muszę wam coś powiedzieć.
Wczoraj ja i Huwei
trochę wspominaliśmy.
Poznałem go tu.
Pracowaliśmy razem pierwszy raz.
Z czasem zaczął traktować mnie poważnie.
Nigdy jeszcze nie otworzyłem przed nikim serca tak jak przed nim.
I nikt nie potraktował mnie tak poważnie.
Poczułem, że mogę z nim iść przez życie.
Wczoraj powiedziałem mu, co czuję. I postanowiliśmy zostać parą.
- Serio? - Gratuluję!
Tak się cieszę!
Wczoraj Bomi wyznał mi, co czuje. Chciałem się do tego odnieść.
Poczułem się…
Kiedy byliśmy w Sapporo,
jego słowa zrobiły na mnie wielkie wrażenie.
Powiedział, że nie może się doczekać tego, co będzie po wyjściu.
Że to będzie prawdziwy początek.
Te słowa chciałem usłyszeć.
Na pewno będziemy mieć problemy,
ale mam nadzieję, że będę dla niego oparciem.
Dlatego…
Bomi jest wyjątkowy.
Ale wszyscy tutaj jesteście mi bardzo drodzy.
Cokolwiek się wydarzy,
mam nadzieję, że będziemy sobie pomagać.
I myślę, że to początek.
Chcę powiedzieć…
„Dziękuję”.
A teraz wyjdziemy.
Taeheon.
Jestem z was dumny.
Życzę wam szczęścia.
Rozpłaczę się.
Dziękuję.
Świetnie się tu bawiłem.
Wiesz,
ucieszyłem się, gdy powiedziałeś mi, co czujesz.
Trzymam za was kciuki.
- Ja za ciebie też. - Kocham cię.
Dzięki.
Tobie też dziękuję.
Jestem z ciebie dumny.
Kibicuję ci we wszystkim.
Odzywaj się. Będę cię prosił o rady.
Spotkamy się jeszcze.
Trzymaj się.
Ekipa gyaru.
- Dziewczyny! - Dziewczyny!
Właśnie.
Musimy się jeszcze spotkać.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Dziękuję. - Kibicuję wam.
Dzięki.
Nigdy się tak dużo nie śmiałem.
Dałeś mi mnóstwo szczęścia.
Gratuluję.
Gratulacje.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Na razie.
Serce cierpi.
Na razie.
Weźmiemy się za ręce?
To było coś.
Cudownie.
Stworzyli świetny związek.
Bomi i Huwei wspominali.
Chwila luksusu.
Tak.
Sporo się wydarzyło. Mnóstwo rzeczy.
To z uchem było niezłe.
- Tak! - Podobało mi się.
- Od tego się zaczęło. - To prawda.
„Chciałem być przy tobie”.
Wspaniały komentarz.
Bang!
Chciał powiedzieć to pierwszy.
Prawdziwa miłość.
Pamiętasz ją jeszcze?
Czy pamiętam? Nie wiem, czy w ogóle jej zaznałem.
Jasne.
Kolej na mnie.
Wyjdę z Green Roomu cały w skowronkach.
Przez całe życie…
bałem się zranienia,
czy to przez partnera, czy przyjaciela.
Chciałem być lubiany.
Dlatego unikałem bycia blisko z innymi.
Ale tutaj…
przekonałem się, że każdy ma własne problemy
i doświadczenia.
To dodało mi odwagi.
Gdybym tu nie przyszedł,
nie zdecydowałbym się na coming out.
Będąc tutaj,
napisałem list do rodziców.
Może ten list…
da nadzieję…
i odwagę komuś jeszcze.
Jest przydługi, ale chcę go przeczytać na głos.
Posłuchajmy.
„Drodzy rodzice, przepraszam za niespodziewany list.
Wziąłem długopis do ręki, bo chcę wam coś wyznać.
Jestem gejem.
Podobają mi się mężczyźni.
To niczyja wina. Nic tego nie wywołało.
Tata zakochał się w mamie.
Ja też się tak zakochuję.
Tak się składa, że w mężczyznach.
I tyle.
Wiedziałem o tym od małego.
Ale zawsze powtarzaliście,
że najważniejsze, abym był zdrowy i normalny.
Żałowałem, że nie jestem tak normalny, jak byście chcieli.
Wierzyłem, że zachowując to dla siebie,
zapewnię naszej rodzinie szczęście.
Z czasem, wracając do domu,
zauważałem, że za każdym razem odrobinę się kurczycie.
Zrozumiałem, że nie zostało nam zbyt wiele czasu.
Zastanawiałem się, czy powinienem trzymać to w tajemnicy.
Postanowiłem wam powiedzieć.
Poświęciliście życie, żeby mnie wychować.
Bałem się, że mówiąc to, okażę niewdzięczność.
Przerażała mnie myśl, że mi nie wybaczycie.
Ale potem poznałem dziewięciu przyjaciół.
W różnym wieku i o różnym pochodzeniu.
Śmialiśmy się i płakaliśmy razem.
Wiele się od nich nauczyłem.
Gdybym ich nie poznał, uciekałbym do końca życia.
Nie napisałbym tego listu.
Tato, zawsze ciężko pracowałeś.
Nie było cię w domu od rana do wieczora.
Byłeś surowy i zawsze rozgniewany. Nienawidziłem cię w dzieciństwie.
Ale kiedy dorosłem i sam zacząłem pracować,
zrozumiałem twoją siłę i wielkość.
Dziś szczerze cię szanuję.
Mamo, kocham cię za twoje dobre serce.
Staram się być dobry dla innych na swój sposób.
Dziękuję za to, że mnie urodziłaś i wychowałaś.
Chcę, żebyś zrozumiała, że dla mnie szczęście oznacza coś trochę innego.
Jeśli mi wybaczycie,
chcę iść przez życie z wami. Jako rodzina.
Dziękuję wam za wszystko. Wasz Tomoaki”.
Na pewno zrozumieją.
- Przepraszam za to. - Nie szkodzi.
Dziękuję, że to przeczytałeś.
Ja też.
Przytulicie mnie?
Dziękuję.
Byłeś najweselszy z nas wszystkich.
Dziękuję.
Ja też.
Dawaj z siebie wszystko.
Wszystko okej? Powodzenia.
Staraj się być najlepszy.
Ty też.
Dziękuję.
Wiem, że ci ciężko.
Będzie dobrze.
Tomoaki…
Dziękuję.
Dziękuję, że mnie wybrałeś.
- Przepraszam. - W porządku.
Dziękuję.
Powodzenia.
Dziękuję.
Pamiętajcie mnie.
Będę pamiętał.
Inaczej was odwiedzę.
Walnąłem w coś!
Hałasuje do samego końca.
- To było ciężkie. - Wspaniały list.
Na początku był…
- Bardzo wrażliwy. - Z wrażliwca zmienił się w imprezowicza.
Potrafił napisać taki list.
- I ta jego mina… - To ważne.
Czy chodzi o list, czy o rozmowę,
wyrażanie uczuć jest bardzo istotne.
To prawda.
No to…
teraz ja.
Przyszedłem tu,
bo w poprzednim związku zaznałem bólu.
Nikomu już nie ufałem.
Nie mogłem się odważyć na kolejny związek.
Ale zobaczyłem tu, jak Izaya i William
pielęgnują swoją miłość.
Każdy mówił, kogo lubi.
Zwierzał się z problemów i poglądów.
Choć sam nie znalazłem tu miłości,
zrozumiałem, że nie każdy jest okropny.
Poczułem to, kiedy poznałem was wszystkich.
To dobrze.
Jestem gotowy na następny związek.
Cieszę się.
- Czekam na miłość. - Świetnie.
Co do coming outu…
Początkowo nie chciałem rozmawiać o tym przy wszystkich.
Myślałem, że to bez sensu.
Ale po wspólnej pracy w kawiarni poczułem, że mogę o tym mówić.
I wtedy zrozumiałem, że nie tylko mnie jest ciężko.
Kiedy mama Jobu przywiozła oden,
przekonałem się, że miłość istnieje. Nawet po coming oucie.
Hiroya i Jobu mi to pokazali.
To trochę dziwne, ale cieszę się, że się ujawnię.
Jestem ciekawy, jak zareaguje mój tata.
Teraz postrzegam coming out w pozytywnym świetle.
I nawet jeśli nie pójdzie po mojej myśli,
będę miał was.
Wierzę…
że mogę z dumą powiedzieć tacie prawdę.
Jesteś silniejszy. Dojrzałeś.
Zrobię, co mogę.
Dziękuję.
Trzymam kciuki.
Nasz braciszek.
Twoje ostatnie słowa były bardzo pozytywne.
- Serio? - Tak.
Jesteś innym człowiekiem niż na początku.
Będę was informował.
- O życiu miłosnym też. - Oczywiście.
- Do zobaczenia. - Trzymaj się.
- Nie chcę. - „Nie chcę”.
Powodzenia!
Kocham was.
- Słodko. - Tak.
My ciebie też.
- Słodko. - Wielkie wyjście.
Ryuki jest młody i bardzo cierpiał z powodu miłości.
Częściowo powstrzymywała go sytuacja rodzinna, ale zmienił się.
To wspaniale, że ma miejsce, do którego będzie mógł wrócić,
jeśli sprawy nie pójdą po jego myśli.
W Green Roomie zyskał pewność siebie i jest gotów się ujawnić.
Dobrze.
Teraz chyba moja kolej.
Ale…
Teraz czuję się wolny.
To były…
fajne dwa miesiące.
Postanowiłem przyjść tu i mówić szczerze o uczuciach.
Ciężko pracowałem.
I miałem tu przyjaciół.
Nie mogę się doczekać tego, co przede mną. Chcę podziękować wszystkim.
Wychodzę stąd uśmiechnięty.
Dobrze powiedziane.
Zostaliście tylko wy dwaj.
Kibicuję wam. Zawsze będę po waszej stronie.
No dobrze.
Dziękuję.
- Szczupły jesteś. - Cicho.
Dziękuję.
Fajnie było.
- Na razie. - Dziękuję.
Kocham was.
Papugujesz po Ryukim.
Dzięki!
Do widzenia.
Promienieje.
Wygląda lepiej.
Myślę, że pozna kogoś wspaniałego.
Słabo wychodzi mu wyrażanie uczuć.
- Ale zależy mu na innych. - Jest dobrą osobą.
Cieszę się, że to się przebiło.
Hiroya zyskał pewność siebie.
Będzie umiał budować normalne relacje w innych społecznościach.
Teraz mam więcej wiary w związki.
W tych czasach bardzo łatwo wyciąć kogoś ze swojego życia.
Poczułam, że bycie wśród ludzi jest cudowne.
Chcę coś powiedzieć.
Mów.
Mojego pierwszego dnia napisałeś mi list.
Dwa razy wybrałeś mnie do pracy.
Początkowo…
byłem przy tobie ostrożny.
Dopiero się poznaliśmy.
Ale napisałeś, że cię do mnie ciągnie.
Bałem się, że jeśli pokażę ci inne oblicze,
przestaniesz to do mnie czuć.
Nie chciałem cię zawieść.
Ale jednocześnie…
Nie wiem, kiedy to się stało, ale nabrałem ochoty na śniadanie z tobą.
Kiedy prowadziłem kawiarnię, zastanawiałem się,
co jesz na lunch i jaki mija ci dzień.
Czy dobrze spałeś.
Coraz częściej myślałem o tobie.
Kiedy pierwszy raz pracowaliśmy razem, nie byłem zadowolony.
Byłem pewien, że nie będziemy mieć dobrych relacji.
Dlatego początkowo nie chciałem tego zaakceptować.
Ale potem trafiła nam się wycieczka do Sapporo.
I wybrałem ciebie, bo poczułem…
że nie mogę zostawić cię samego.
Chciałem zabrać cię ze sobą.
Potem mieliśmy randkę.
Wtedy, szczerze mówiąc,
jeszcze bardziej zwątpiłem w naszą relację.
Chciałem porozmawiać o wszystkim w innych okolicznościach.
Ale nie wyszło tak, jak chciałem.
Ale im więcej czasu spędzaliśmy tylko we dwóch,
tym smutniejszy byłem, gdy byliśmy osobno.
Tęskniłem za tobą.
Kiedy nie było cię przy wspólnym stole, tęskniłem.
Chciałem dzielić się z tobą pysznym jedzeniem.
Kiedy powiedziałeś, że bolą cię uszy, martwiłem się.
Tak się czułem.
Gdyby ktoś mnie spytał, czy potrafimy o wszystkim rozmawiać,
powiedziałbym, że nie.
Ale jestem ciekaw,
co będzie, kiedy stąd wyjdziemy.
Chcę, żebyś lepiej mnie poznał.
Dziś nasz ostatni dzień w Green Roomie.
Ale czuję, że możemy spokojnie porozmawiać o tym,
co przed nami.
Jestem nieco lepiej nastawiony.
Mam w zwyczaju mówić „zapewne”.
Ale…
Chcę być szczery.
Jobu…
lubię cię.
Nie wiem, dlaczego płaczę.
Dziękuję.
Chciałem powiedzieć ci to z uśmiechem, ale…
Ja też cię lubię, Taeheon.
Chcę, żebyśmy wyszli razem.
Wyjdźmy z Green Roomu razem.
Bardzo się cieszę.
Cieszę się, że możemy tworzyć nowe wspomnienia.
I że mogę być sobą.
Przez parę lat…
wcale nie byłem sobą.
Ale teraz jestem dobrej myśli.
Dziękuję.
Chodź.
Wspaniale!
- Bardzo się cieszę! - Wow!
Idziemy.
Szybko zleciało.
Wychodzimy ostatni.
Czuję się samotny.
Fajnie było.
- Prawda? - Tak.
Uważaj!
Całują się, idąc.
- Sporo się całują! - Uwaga!
Słodki jesteś.
NIGDY NIE ZAPOMNĘ TYCH DNI I TEGO, CO DO WAS CZUJĘ.
ŻEGNAJCIE! DO ZOBACZENIA! HIROYA
Cudownie!
To było wspaniałe. Moje serce się raduje.
Nie do wiary.
Cudowny program.
Coś fantastycznego!
- Wspaniałego! - Prawda?
Taeheon popłakał się przy Jobu.
Wzruszające.
- Tak. - Rozumiem cię.
Jego łzy to sygnał, że serce wzięło górę nad rozumem.
- Tak! - Ładnie powiedziane.
- Brawo. - Ale…
„Serce wzięło górę nad rozumem”.
Chce wszystko zrozumieć.
„Dlaczego? Co myślisz? Chcę wiedzieć więcej”.
Lubi dobrze wszystko przemyśleć, zanim pozwoli sobie coś poczuć.
Ale tym razem pospieszył się z uczuciami,
zanim zdążył pomyśleć.
Mówisz o sobie?
- Puść serce przodem! - Właśnie.
- Przodem! - Co tam logika!
Zrozumiałam, jakie to ważne.
Przekonałam się na własne oczy.
Tak.
Przez te dwa miesiące wszyscy się zmienili.
Nabrali pewności siebie.
Można się zmienić w dwa miesiące.
Niektórzy postanowili się ujawnić.
Kazu wrócił do poprzedniego partnera.
Inni znaleźli miłość.
Wszyscy przeszli transformację.
Rozwinęli się. To był punkt zwrotny w ich życiu.
Wspaniale.
Czy chodziło o przyjaźń, czy o uczucie,
wszyscy podeszli do sprawy z zaangażowaniem.
Gotowość do stawiania czoła uczuciom porusza ludzi.
Jeśli kiedyś będę smutna, obejrzę sobie ten sezon.
- O tak. - Naprawdę.
Szczerość jest najlepsza.
- O tak. - Tak.
Dziękuję wszystkim.
- Dziękuję. - Że tu byliście.
Z wami było tu super.
- Sama nie dałabym rady. - Było miło.
Ja wyjdę pierwszy.
Czekaj!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak