(โจบุ อายุ 26 ปี นักการตลาดบริษัทผลิตสินค้า)
(แทฮอน อายุ 35 ปี ดีไซเนอร์)
- อึดอัดเลย - จะไม่เป็นไรเหรอ
- เดี๋ยวสิ - จะไม่คุยกันเลยเหรอ
แบบนี้ก็ได้เหรอ
ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
ถึงจะปิดไฟแล้ว แต่คุยกันได้ไหม
ไม่อยากให้วันนี้จบแบบนี้
- งั้นก็คุยมาสิ - อืม
ที่คุยกันเรื่องคัมเอาต์น่ะ
พูดตรงๆ ว่ามันทำให้รู้สึกอึดอัดมาก
ฟังไปนานๆ แล้วมันไม่สบายใจ ก็เลยแค่อยากออกไปสูดอากาศข้างนอก
สถานการณ์ของผมมันไม่เหมือนของทุกคน
พ่อแม่จะไม่พูดอะไรว่าไม่โอเค เรื่องที่เป็นเกย์เลยสักคำแน่นอน
พอฟังเรื่องของทุกคนแล้ว
รู้สึกว่าต่อให้พูดอะไรก็คงดูไม่รับผิดชอบไปหมด
เป็นแบบนั้นเหรอ
ใช่
งั้นก็น่าจะพูดตั้งแต่ตอนนั้นเลยสิ
ขอโทษนะ
ความสัมพันธ์ของเรา มันไม่เหมือนคู่อื่นๆ นะ
อืม
เพราะงั้นถึงอยากให้พูดเรื่องพวกนี้มา
อยากให้บอกความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด
ไม่งั้นก็ไม่มีทางรู้
ขอโทษนะ ทั้งที่อุตส่าห์ตามมา แต่กลับพูดตอนนั้นเลยไม่ได้
- แบบนี้ดีแล้ว - โจบุก็ด้วย
ใช่ ตอนเช้าพวกเขาจะเป็นยังไงนะ
- อ๊ะ! - หืม!
- เอ๊ะ! - อะไรน่ะ
- จูบกันนี่ - อะไรเนี่ย
อะไรกันเนี่ย
- เนอะ! - นี่!
ยิ่งทะเลาะกันก็ยิ่งร้อนแรงนี่นาแบบนี้
อรุณสวัสดิ์
ถ้าจะบอกว่ามีอะไรที่ยังค้างคาอยู่ก็คงเป็น
การที่ยังไม่ได้ยินความรู้สึกของแทฮอนเลย
อืม หวังว่าเขาจะพูดอะไรสักหน่อย
แล้วผมก็อยากออกจากนี่ไปด้วยกันกับเขา
ถึงแม้เราจะออกจากกรีนรูมแล้ว
ยังมีอีกหลายอย่างที่ผมไม่รู้และอยากรู้
อยากคุยกันเยอะๆ อยากเจอกันอีก
ผมถึงอยากออกไปจากที่นี่กับเขา
(The Boyfriend: รถกาแฟเร่หารัก)
(ต่อไปทุกคนจะไปรับประทานมื้อค่ำ เพื่อจบทริปซัปโปโร)
- ทุกคนจะแต่งตัวจัดเต็มเลยใช่ไหม - ดีจังเลย
- น่ารัก - ชอบจัง
ชอบโมเมนต์แบบนี้
- โอ้! - ว้าย!
หล่อมาก! ทุกคนน่ารักหมดเลย!
เท่มากอะ
ทริปสุดท้ายของพวกเรา
คืนสุดท้ายของเรา
ชนแก้ว
ชนแก้ว!
- ชนแก้ว! - ชนแก้ว!
ชนแก้ว!
- เอ๊ะ! หรือว่า… - ฮะ อะไร
- คิดว่าใช่นะ - โอ๊ะ!
มากันแล้ว!
ควรต้องสนุกนะ แต่ก็รู้สึกเศร้านิดๆ
- โว้ว! - หืม!
(อิซายะ อายุ 32 ปี พนักงานขายไอที)
(วิลเลียม อายุ 34 ปี ผู้จัดการโครงการบริษัทไอที)
คิดถึงจังเลย
- ไม่เจอกันนานเลย - ไม่ได้เจอกันนานเลย
- สบายดีไหม - ว้าว
- คิดถึงเหมือนกัน อิซายะ - คิดถึงนะ
เย่!
ไม่เจอกันนานเลย
ดูดีมากเลย
- นานเกินไปแล้ว - ไง!
ไม่เจอกันนานมาก
ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
เขามาแล้ว!
- ก็ต้องมาสิ - คาซึ!
ทำไมคราวนี้ทุกคนหัวเราะล่ะ
มาแล้วครับ
โอ๊ย คิดถึงจังเลย!
กลับมาแล้ว
- กลับมาแล้วนะ - นี่มันฮาเกินไปแล้ว
ฮาตรงไหน หืม
- อยากรู้จังว่าเรื่องคาซึยูกิเป็นยังไงบ้าง - ฉันก็ด้วย
- อยู่กันครบแล้วนะ - ใช่แล้ว
ต้องพูดว่า "กลับมาแล้วนะ"
กลับมาแล้วครับ
ไม่สิ ไม่ๆ
โอเค งั้นก็ชนแก้ว!
ชนแก้ว! ไม่เจอกันนานเลย
- เย่! - สมควรต้องปรบมือ
ดีใจเนอะ
สองคนนี้ไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม
- ทะเลาะกันอยู่นะ - นึกแล้วเชียว
จริงด้วยเหรอ นึกแล้ว
- อย่างที่คิดไว้เลย - ดูออกเลย
เรายังต้องคุยกันตลอดแหละ คือไม่จบจนกว่าเขาจะพอใจ
- ถูกต้อง - ทุกคนเข้าใจใช่ไหม
เข้าใจๆ
- ว่าแล้วว่ายังต้องถกกันต่อ - อย่างที่คิดไว้จริงๆ
เคยเห็นแล้ว
พอคิดว่าคุยจบแล้วก็เลยพูดว่าง่วง
เขาก็จะโกรธแบบ "ง่วงได้ไง ทำไมทำหน้าแบบนั้น"
คงนึกออกใช่ไหม
- เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด - จริงเหรอ
อืม 24 ชั่วโมงเลย
แต่เราเข้ากันได้ดีมากนะ
ดูออก สองคนยังเหมือนเดิมเลย
- ดีจัง - เข้ากันได้ดี
จะไปสเปนแล้วไม่กลับมาเหรอ
จะลองไปสักสามเดือนก่อน แล้วถ้าไปได้ก็ค่อยไปออสเตรเลียต่อ
อืม
แต่ว่า…
- ฟังดูดีนะ - เยี่ยมเลย ใช่
แล้วคาซึยูกิล่ะ
นั่นสิ อยากรู้มากเลย
อยากรู้ อยากรู้
ผมไปหาเขามา
แล้วบอกว่าอยากเดินต่อไปด้วยกันอีกครั้ง
แล้วเขาก็พูดว่า "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"
- จริงเหรอ - ว้าว
เขารู้สึกแบบเดียวกันเป๊ะเลย
- หมายความว่าไง - แปลว่า…
แบบนี้แปลว่า…
เราตัดสินใจร่วมทางด้วยกันอีกครั้ง
- โอ้! - ยินดีด้วย
- ว้าว วิเศษเลย - เยี่ยมมาก
- สุดยอด - ต้องงี้สิ
ดีจริงๆ เลย
- ยินดีด้วยจริงๆ นะ - น้ำตาจะไหลเลย
เขาบอกว่าตอนนั้นมันน่าจะดีต่อเราทั้งคู่ ที่จะสงบจิตสงบใจ
ทบทวนเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็คิดถึงอนาคตด้วย
- ไชโย! - ไชโย!
แด่การเดินหน้าต่อจาก 15 ปี
- ดีใจด้วยจริงๆ - ยินดีด้วย
- ยินดีด้วย คาซึยูกิ - แอบเป็นห่วงอยู่ตลอดเลย
- ดูจะไปได้ดีเลยนะ - อืม ดีเลย
แต่พอกลับไปแล้ว ก็แอบคิดถึงมากเลยนะ
เลยตื่นเต้นมากที่จะได้มาวันนี้ ได้มาเจอทุกคนอีกครั้ง
จริง คิดเหมือนกันเลย
พูดตรงๆ ว่าไม่คิดว่าจะสนิทกับทุกคนได้ขนาดนี้
ใช่เลย
ตอนเข้ามาแรกๆ ยังคิดอยู่เลยว่าจะโอเคไหมนะ
ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะรู้สึก ไม่อยากจากทุกคนไปขนาดนี้
ไหนๆ ก็เหลือกันอีกแค่สองวันแล้ว
เลยอยากฟังทุกคนพูดว่า อะไรที่เจอที่นี่ที่ทำให้รู้สึกมีความสุข
ส่วนตัวผมคือการที่ได้ทบทวนตัวเองอยู่แล้ว
แล้วก็ทำให้ได้กลับไปร่วมทางกับแฟนเก่า ทั้งหมดก็เพราะทุกคนจริงๆ
เลยรู้สึกว่ามาที่นี่ไม่ผิดเลย
ตอนที่มาที่กรีนรูม แล้วได้เจอทุกคนครั้งแรก
ตอนนั้นไม่รู้เลยจริงๆ ว่าทุกคนมาที่นี่ด้วยความรู้สึกแบบไหน
แต่พอได้ฟังทุกคน เปิดใจเล่าความรู้สึกของตัวเองออกมา
ได้ฟังเรื่องราว ความคิด และประสบการณ์ที่แต่ละคนเคยผ่านมา
ก็รู้สึกว่าเรากำลังกลายเป็นเพื่อนกัน ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานมาก
แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังค่อยๆ สร้างความทรงจำร่วมกับทุกคนขึ้นมา
เลยรู้สึกจากใจว่าการมาที่นี่ดีจริงๆ
แล้วในระหว่างนั้น
ก็ได้เจอคนที่ตัวเองรักด้วย
ถึงตอนนี้ก็ยังแอบคิดอยู่ว่า ตัวเองโชคดีขนาดนี้ได้จริงเหรอ
แต่ดีใจที่ได้มาจริงๆ
หวังว่าต่อจากนี้ก็ยังได้เป็นเพื่อนกับทุกคนตลอดไป
- แล้วโจบุล่ะ - อืม
คือหลังจากที่เลิกกับแฟนเก่า
มันเป็นช่วงที่เรียกได้ว่า
หนักที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิตเลยก็ว่าได้ แล้วก็รู้สึกหดหู่มาก
หลังจากนั้นพูดตรงๆ ว่า ตัวเองก็เลิกพบปะเจอหน้าใคร
และก็ไม่พยายามยอมให้ใครรู้จักตัวเองด้วย
แต่เพราะอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง เลยตัดสินใจมาที่นี่
แล้วพอได้คุย ได้ใช้เวลากับทุกคนไปเรื่อยๆ
ก็เป็นไปเอง
อืม
เริ่มรู้สึกว่าอยากรู้จักใครบางคนให้มากกว่านี้
เป็นครั้งแรกจริงๆ ในรอบนานมาก
ที่รู้สึกว่าอยากรู้จักคนคนนี้ให้มากขึ้น
กับอยากให้เขาได้รู้จักผมให้มากขึ้นด้วย
ความรักกับคนก่อนหน้า
ผมจะไม่มีวันลืมมันตลอดชีวิต
มันเป็นความทรงจำที่ดีมาก
แต่มันเป็นอดีตไปแล้ว
ถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่ามันเป็นความทรงจำที่ดี
แต่ตอนนี้อยากสร้างความทรงจำใหม่ที่ดีๆ กับคนใหม่ จากใจจริง
ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เพราะได้พูดคุยกับทั้งเก้าคน
เพราะสองเดือนนี้ ที่เราได้หัวเราะ ร้องไห้ และสนุกไปด้วยกัน
เลยอยากขอบคุณทุกคนจริงๆ
วิเศษมาก
- ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงนะ - นั่นสิ
- ซากุระ - ซากุระ
อ้าว บานแล้วนี่
- สวยจังเลย - สวยมาก
- เย่! - ฤดูใบไม้ผลิแล้ว
- ฤดูกาลเปลี่ยนแล้วสินะ - ใช่ หิมะละลายแล้ว
ซากุระก็บานแล้ว
อิซาวิล คาซึยูกิ พวกเรามีของขวัญให้
แนวคิดคือตอนที่พวกเราเข้ามาเหมือนดอกตูม แล้วพอจบการเดินทางก็ผลิบานเป็นดอกไม้
- โอ้! - น่ารัก น่ารักสุดๆ เลย
- น่ารักมาก - ว้าว
- ลาแล้วนะ - อืม
- แล้วเจอกัน - อืม
- ลาละนะ - แล้วเจอกัน
- ไปนะ
- บ๊ายบาย ไว้เจอกันเร็วๆ นี้นะ - อืม
- โชคดีนะ - ไปก่อนนะ
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
โอ้…
เป็นมื้อค่ำที่ดีมากๆ
ดีมากจริงๆ ด้วย
วิลเลียมกับอิซายะก็มา
- คาซึเองก็มาด้วย ดีใจมากเลย - อืม…
เรื่องความรักของคาซึที่กลับมาสานต่อ มันสุดยอดมากเลยนะ
- ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นไปได้ - คิดว่ามีแต่ในนิยายเนอะ
- แต่มันมีจริงด้วยนะ - เกิดขึ้นแล้วจริงๆ
แสดงว่า 15 ปีนั้นต้องเป็นช่วงเวลาที่ดีมากจริงๆ
ใช่ ตอนนั้นที่เขามากรีนรูม ก็เพราะอยากจะผ่านมันไปให้ได้
เขาเขียนไดอารี่เพื่อทบทวนความสัมพันธ์นั้น
ค่อยๆ นึกทุกเรื่องราว ค่อยๆ จัดระเบียบความคิด
แล้วกลับไปหาคนรักเก่า นี่มันพล็อตหนังชัดๆ
การได้ผ่านขั้นตอนที่ละเอียดขนาดนั้น ถ้าไม่ได้มาร่วมรายการก็คงไม่มีโอกาสทำ
เพราะติดงาน ติดโน่นนี่
ใช่ เขาเผชิญหน้ากับตัวเอง แล้วหาคำตอบได้จากข้างใน
- มันต้องเป็นช่วงเวลาที่ดีมากจริงๆ นะ - งดงามมาก
ส่วนอิซายะกับวิลเลียม ก็ยังคงคุยปรึกษากันเหมือนเดิม
- ยังประชุมกันประจำอยู่ - ยังทำอยู่ ใช่
คบกันแล้วก็ยังต้องทำอยู่ใช่ไหม
- ใช่ค่ะ การประชุมนี่มันไม่มีที่สิ้นสุด - ไม่สิ้นสุดเหรอ
ต้องจัดประชุมกันทุกวัน
เพื่อปรับเข้าหากันเพื่ออนาคตที่ดีกว่า
- คือถ้าพอถึงจุดหนึ่งแล้ว ก็… - ก็พอแล้วไหม
ก็เหมือนตอนปีนเขา พอคิดว่าลูกนี้ใช่แล้ว
ก็มักจะเจอภูเขาลูกใหญ่กว่าอยู่ถัดไป
- แบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ - แล้วแบบนี้จะได้พักเมื่อไหร่ล่ะ
แต่วิลเลียมพูดว่าเขาได้เจอคนที่เขารัก
เขาพูดจริงๆ
สองคนนี้คงพลังใกล้กันในการถกเรื่องพวกนี้
แต่โจบุก็ถึงกับน้ำตาคลอเลยเนอะ
ไม่รู้ว่ามันจะส่งไปถึงแทฮอนไหม
- อยากรู้จังว่าแทฮอนคิดอะไรอยู่ - ใช่
(กำลังรออยู่ข้างนอก ที่หน้าป้ายกรีนรูม)
- โอ๊ะ มาแล้ว - อืม
ไปเดินระลึกความหลัง ที่แถวทะเลสาบอะคังกันไหม
ไปเดินเล่นกันไหม
เอาสิ
(กรีนรูม)
คิดถึงตอนนั้นเนอะ
นั่นสิ
- จำเดตแรกของเราได้ไหม - ได้
วันนั้นหิมะตกหนักมาก ตรงนี้น้ำแข็งเต็มไปหมดเลย
- ตรงนี้ลื่นสุดๆ - เผลอลื่นล้มเลย
- ดูเปลี่ยนไปมากเลย - ใช่
แล้วเราก็ซื้อ…
ของขวัญให้กันและกัน
คิดถึงจริงๆ
โอ๊ะ ตรงนี้
คิดถึงเนอะ
วันแรกของการทำรถขายกาแฟ เรามาเปิดร้านตรงนี้
- หนาวมากเนอะ - วันนั้นหนาวสุดๆ
- เป็นวันที่เลือกหูเว่ย - วันที่ผมถูกเลือก
เช้าวันนั้นตื่นเต้นมากๆ แล้วมันก็เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
แต่ก็สนุกมากนะ
- คิดถึงตอนนั้นจัง - เนอะ
สองคนนี้ต้องใช้เวลาสองเดือนเต็ม กว่าจะมาถึงจุดนี้นะ
มันรู้สึกเหมือน…
เป็นคนละที่กับวันนั้นเลย
ใช่ ความรู้สึกก็ไม่เหมือนเดิม วิวก็ไม่เหมือนเดิม
ไม่คิดเลยว่าหูเว่ยจะมาที่กรีนรูม
ตกใจมากเลย
ถ้าวันนั้นเราไม่ได้เจอกัน เราจะมีวันได้เจอกันอีกไหมนะ
ไม่รู้เหมือนกัน
ชีวิตของพวกเราคงเปลี่ยนไปเลยก็ได้
คิดแล้วมันก็แปลกดีเนอะ
ชีวิตคนเรานี่น่ะ
ไปนั่งข้างนั้นเถอะ
มาคุยกันหน่อยดีกว่า
เอาละ มืดจังเลย
เป็นยังไงบ้าง พอมองย้อนกลับไปสองเดือนที่ผ่านมา
คิดหนักเลยเหรอ
- ไม่รู้สิ โทษที - เอ๊ะ!
ส่วนตัวผมรู้จักกับหูเว่ย
ก่อนจะมาที่กรีนรูม
แต่คิดว่าได้มารู้จักกับหูเว่ยตัวจริง
ก็ตอนที่เลือกหูเว่ยมาขายกาแฟด้วยกัน
ผมคิดว่าเราได้พบกันจริงๆ
คือชั่วขณะนั้นที่พลิกป้ายชื่อหูเว่ย
ที่เราได้มาเจอกันแบบนี้ มันคงเป็นโชคชะตา
คิดแบบนั้นตั้งแต่วันแรกที่หูเว่ยโผล่มาเลย
แล้วเราก็ไปนิเซโกะกันใช่ไหม
คิดว่าเป็นตั้งแต่ตอนนั้น ที่ความรู้สึกที่มีกับหูเว่ยเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ
หึงเหรอ
ทั้งหึง ทั้งไม่อยากให้ใครมาแย่งหูเว่ยไป
อ๋อ…
"อ๋อ… อ๋อ…" ใช่
ตอนที่เราไปขายกาแฟครั้งที่สอง
แล้วผมบอกว่ายังหาคำตอบไม่ได้
ผมก็คิดว่า "เดี๋ยวนะ"
แล้วก็รู้สึกว่าถ้าโบมิไปเลือกคนอื่น ผมคงเสียใจ
พอรู้สึกว่าจะต้องเสียใจ
ก็เลยคิดว่า
"นี่เราชอบเขาเหรอ ชอบเขาเหรอ"
เพราะงั้นตอนที่กลับไปคันไซไปปฐมนิเทศ
ก็คิดว่าต้องทำอะไรโบมิถึงจะดีใจ
ถึงได้คิดขึ้นมาว่าอยากทำแก้วมักให้
ตอนได้รับ ดีใจมากจริงๆ นะ
แบบ "แต่นแต๊น" เซอร์ไพรส์เลย
ซาบซึ้งมากจริงๆ ที่หูเว่ยทำให้แบบนั้นน่ะ
ตอนนั้นมีความสุขมากๆ
มันเป็นความทรงจำล้ำค่าตลอดชีวิต
ตอนที่หูเว่ยเล่าเรื่องไปเปิดเผยกับที่บ้าน
แล้วเราก็คุยกันเรื่องพวกนั้น
มันทำให้รู้สึกว่าอยากอยู่เคียงข้างหูเว่ย
แล้วก็…
ต่อจากนี้เราก็ต้องออกจากกรีนรูมแล้ว
คงไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนตอนนี้
อาจมีบางวันที่หงุดหงิดกันบ้าง
แต่หลังจากเราอยู่ด้วยกันมาสองเดือนแบบนี้
เผชิญหน้ากัน คุยกัน สร้างความทรงจำร่วมกัน
ก็รู้สึกว่าเราน่าจะผ่านทุกอย่างไปได้
เพราะงั้นตอนที่แช่เท้าแล้วหูเว่ยถามว่า
"โบมิอยากมีความรักแบบไหน"
แล้วก็บอกว่า กลัวว่าจะทำไม่ได้ตามที่ผมคาดหวังใช่ไหม
แต่เรื่องนั้นน่ะ หูเว่ยไม่ต้องกลัวเลย
ขอแค่มีหูเว่ย…
อยู่เคียงข้างก็มีความสุขแล้ว
เพราะงั้น…
หูเว่ยจะ…
เป็นแฟนคนแรก…
ให้ได้ไหม
ผมก็อยากถามอย่างนั้นอยู่พอดี
คือ…
พูดสิ! ตอบมาสักที
จะร้องไห้แล้ว จริงๆ นะ
อืม พวกเรามาคบกันเถอะ
คือ ต่อจากนี้…
อาจมีหลายเรื่องเกิดขึ้น แต่ก็อยากผ่านมันไปด้วยกันกับโบมิ
แย่แล้ว จะร้องไห้ แป๊บนึงนะ
ไม่รู้ทำไม หยุดร้องไม่ได้เลย น้ำตาแห่งความสุข
ฝากตัวด้วยนะ
หนาวจัง กลับกันเลยไหม
หนาวใช่ไหมล่ะ
หนาว
จับมือกัน
(เจ อาร์ หู เอชไอ ทีโอ บี แท)
สนุกมากเลยเนอะ
อืม
รู้สึกสั้นมากเลย
มันสนุกมากจนเผลอแป๊บเดียว สองเดือนก็ผ่านไปแล้ว
ใช่ ได้สร้างความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
ต่อให้ตายก็ไม่ลืม
ดีใจและมีความสุขจริงๆ ขอบคุณทุกคนนะ
อย่างที่ทุกคนรู้
ผมกลับมาใช้ชีวิตที่กรีนรูมเป็นครั้งที่สอง
ตอนแรกก็กลัวมากว่าจะทุกคนจะยอมรับไหม
แต่ห้าสัปดาห์ที่นี่ มันมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะมาก และ…
อืม
รู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วเป็นสองเท่า กว่าจะรู้ตัวอีกที
ตัวเองก็ค่อยๆ กลมกลืนไปกับกรีนรูมอีกครั้งแล้ว
ผมได้พบตัวเองในแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน
จากสิ่งที่ได้เรียนรู้จากทุกคน
และสามารถเผชิญหน้า กับความรู้สึกของตัวเองได้ด้วย
รักทุกคนมากนะ
ผมมีเรื่องจะบอกทุกคนสักหน่อย
เมื่อวานนี้หูเว่ยกับผม
ได้ไปเดินย้อนความทรงจำด้วยกัน
แล้วก็ การได้เจอหูเว่ย…
ตั้งแต่วันแรกที่เราขับรถกาแฟไปขายด้วยกัน
เมื่อเวลาผ่านไป หูเว่ยก็เริ่มจริงจังกับผมเหมือนกัน
ผมไม่เคยมีใคร ที่ผมถ่ายทอดความรู้สึกอย่างจริงจัง
แล้วเขาก็ตอบกลับมาอย่างจริงจังขนาดนี้มาก่อน
ผมรู้สึกว่าถ้าเป็นคนนี้ ผมน่าจะเดินไปด้วยกันตลอดชีวิตได้
เมื่อวานผมเลยบอกความรู้สึกของตัวเองไปตรงๆ
แล้วเราก็ตกลงคบกันครับ
- หืม - เอ๊ะ
- จริงเหรอ - ยินดีด้วย
ไม่ทันเอะใจเลย แต่ดีใจด้วยนะ
เมื่อวานโบมิบอกความรู้สึกกับผม และผมก็อยากเผชิญหน้ากับมัน
ที่ผมรู้สึกแบบนั้นก็เพราะว่า…
ตอนที่เราไปเที่ยวซัปโปโร
คำพูดที่โบมิพูด มันติดอยู่ในใจมาก
เขาบอกว่า "ผมตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น หลังจากออกจากที่นี่มากกว่า"
เขาบอกว่า "ผมคิดว่าจุดเริ่มต้นจริงๆ มันเริ่มจากตรงนี้แหละ"
นั่นคือคำพูดที่ผมอยากได้ยินที่สุด
ต่อจากนี้คงมีหลายเรื่องที่เราสะดุดบ้าง
แต่ถึงอย่างนั้น
ก็หวังว่าตัวเองจะเป็นที่พึ่งให้เขาได้บ้าง
เพราะงั้น…
สำหรับผม โบมิเป็นคนที่พิเศษมากๆ และในขณะเดียวกัน
ทุกคนที่นี่ก็น่ารัก เป็นคนที่ผมรักและผูกพันด้วยจริงๆ
ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต
ก็อยากให้เราช่วยเหลือกัน
และคิดว่านี่แหละจุดเริ่มต้น
ก็เลยอยากจะ…
ขอบคุณทุกคนจากใจจริง
เราจะไปกันแล้วนะ
อืม
แทฮอนด้วยนะ
ทำได้ดีมาก
ขอให้มีความสุขด้วยกันนะ
จะร้องไห้แล้ว
ขอบใจนะ ฮิโรยะ
เพราะหูเว่ยเลย ถึงได้สนุกมาก
อืม คือว่า
ตอนที่มาสารภาพความรู้สึกน่ะ ดีใจจริงๆ นะ
จะเป็นกำลังใจให้นะ
- เป็นกำลังใจให้เหมือนกัน - รักนะ
- ขอบคุณนะ - ขอบคุณ
- ขอบคุณแทฮอนด้วยนะ - ขอบคุณ
ภูมิใจในตัวคุณจริงๆ
จะคอยเป็นกำลังใจให้นะ
มีอะไรก็ปรึกษาได้ตลอดนะ ผมเองถ้ามีอะไรก็จะปรึกษาเหมือนกัน
- ไว้เจอกันใหม่นะ - ขอบคุณ
- ดูแลตัวเองด้วยนะ - อืม
- แก๊งสุดแซ่บ - แก๊งสุดแซ่บ
- สุดแซ่บ - สุดแซ่บ
จริงๆ นะ…
- ไว้รวมตัวแก๊งสุดแซ่บกันอีกนะ - เอาสิ
- ยินดีด้วย ดีใจด้วยนะ - อืม ขอบคุณ
- ขอบคุณมาก - เป็นกำลังใจให้นะ
ขอบคุณครับ
เอาจริงๆ นะ ไม่เคยหัวเราะเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย
โทโมอากิทำให้มีความสุขมากจริงๆ
ดีใจด้วยนะ
ดีใจด้วย
- ขอบคุณ - ยินดีด้วย
ไว้เจอกันนะ
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
แบบนี้ไม่ดีต่อหัวใจเลยเนอะ
แล้วเจอกันนะ
จับมือกันไหม
- โอ๊ย… - ดีจังเลย
- เยี่ยมไปเลย - มันแบบ…
ดีมากจริงๆ ค่ะ
ทุกคนสร้างความสัมพันธ์ที่ดีมากเลยนะ
แต่การที่โบมิกับหูเว่ย ได้ไปย้อนความทรงจำด้วยกันแบบนั้น
ไม่ยักรู้ชีวิตเรา จะมีช่วงเวลาหรูหราแบบนี้ได้ด้วย
เนอะ
เราเลยได้ย้อนกลับไปดูไปด้วย มีหลายอย่างเกิดขึ้นเยอะจริงๆ นะ
- อย่างตอนจับหู - จับหู
- เยี่ยมไปเลย - ดีมากจริงๆ ชอบมากๆ เลย
- เหมือนว่านั่นเป็นจุดเริ่มต้นนะ - ตอนนั้นคือจุดเปลี่ยนเลย
"มันทำให้รู้สึกว่าอยากอยู่เคียงข้างหูเว่ย"
โอ๊ย! เป็นประโยคที่ดีมากจริงๆ
โดนเลย
"ผมก็อยากถามอย่างนั้นอยู่พอดี"
นี่คือความรักสินะ
คุณพี่ยังจำได้ไหม นี่แหละคือความรัก
จำได้ไหมเหรอ รู้จักรึเปล่าก่อนเหอะ
- ความรักคืออะไรน่ะ - แบบนี้นี่เอง
ถ้าอย่างนั้น ข้าพเจ้าขอเป็นคนต่อไป
ที่จะออกจากกรีนรูม ด้วยหัวใจที่เข้มแข็งและสดใสครับ
เหรอ
ที่ผ่านมาในชีวิต
ผมกลัวการเจ็บปวดมาก
ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนหรือความรัก
ผมไม่อยากถูกใครเกลียดเลยจริงๆ
เพราะอย่างนั้นก็เลย
ใช้ชีวิตโดยพยายาม ไม่เข้าไปผูกพันกับใครมากเกินไป
แต่พอมาอยู่ที่นี่
ผมได้รู้ว่าทุกคนต่างก็มีความเจ็บปวด
มีเรื่องราวของตัวเอง
เลยได้รับกำลังใจอย่างมาก
ถ้าไม่ได้มาที่นี่
ผมคงไม่มีวันคิดจะคัมเอาต์
เพราะได้มาที่นี่
ผมจึงสามารถเขียนจดหมายถึงพ่อแม่ได้
บางทีจดหมายฉบับนี้ของผม
จะสามารถ
เป็นความหวังหรือกำลังใจให้ใครบางคนได้
อาจกินเวลาหน่อย แต่ช่วยอดทนฟังผมอ่านด้วยนะ
ตั้งใจฟังกัน
"ถึง พ่อกับแม่ ขอโทษด้วยที่เขียนจดหมายมาอย่างกะทันหัน
วันนี้ผมหยิบปากกาขึ้นมา เพราะมีเรื่องหนึ่งที่อยากบอกพ่อกับแม่ให้ได้
ผมเป็นเกย์
เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกัน
เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของใคร และไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเป็นตัวกระตุ้น
มันเป็นเพียงความรู้สึกธรรมชาติ
เหมือนอย่างที่พ่อรักแม่
เพียงแต่คนที่ผมรักบังเอิญเป็นเพศเดียวกับผม
สำหรับผม มันก็เท่านั้นเอง
ผมรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเกย์มาตั้งแต่เด็ก
แต่พ่อกับแม่มักจะพูดเสมอว่า
ขอแค่โทโมอากิแข็งแรงและปกติก็พอแล้ว
ผมรู้สึกผิดมาตลอดที่ตัวเอง ไม่อาจเป็น 'ปกติ' อย่างที่พ่อแม่พูด
และผมก็ใช้ชีวิตมาโดยเชื่อว่าการไม่พูดอะไรเลย
คือการทำให้ครอบครัวมีความสุข
แต่เมื่อผมโตขึ้น ทุกครั้งที่กลับบ้าน
ผมเห็นแผ่นหลังของพ่อแม่ที่ดูเล็กลงเรื่อยๆ
ผมเริ่มคิดว่าเวลาที่ครอบครัวเรามีร่วมกัน อาจเหลือไม่มากแล้ว
ผมจึงถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า การปิดบังต่อไปนั้นมันถูกต้องหรือไม่
และสุดท้ายผมก็ตัดสินใจบอกว่าผมเป็นเกย์
การบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ ที่สละชีวิตเพื่อเลี้ยงดูผมมา
ทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นลูกอกตัญญู
และแค่คิดว่าอาจไม่ได้รับการให้อภัย ผมก็กลัวจนแทบทนไม่ไหว
แต่แล้ว ผมได้พบกับเพื่อนอีกเก้าคน
ทั้งอายุ สัญชาติ และพื้นเพต่างกันหมด
เราหัวเราะและร้องไห้ด้วยกัน แบ่งปันเรื่องราวมากมาย
และได้เรียนรู้ เติบโตไปพร้อมกัน
ถ้าไม่ได้พบกับเพื่อนกลุ่มนี้ ผมคงหนีความจริงไปตลอดชีวิต
และคงไม่มีวันเขียนจดหมายฉบับนี้
พ่อครับ ตั้งแต่ผมยังเด็ก พ่อทำงานหนักมาตลอด
พ่อออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน
พ่อเข้มงวด และดูโกรธอยู่เสมอ ตอนเด็กๆ ผมเคยไม่ชอบพ่อมาก
แต่เมื่อผมโตขึ้น ได้ออกไปทำงานทุกวันเหมือนพ่อ
ผมถึงได้เข้าใจ ความแข็งแกร่งและความยิ่งใหญ่ของพ่อ
ตอนนี้ผมเคารพพ่อจากใจจริง
แม่ครับ ผมรักแม่ที่อ่อนโยนเสมอมา
ผมพยายามอย่างดีที่สุด ที่จะอ่อนโยนกับคนอื่นให้ได้เหมือนแม่
ขอบคุณที่ให้กำเนิดผม และเลี้ยงดูผมมาด้วยความรักมากมาย
แม้ว่าความสุขของผม อาจแตกต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย
แต่ผมอยากให้พ่อแม่ได้รู้จัก 'ความสุขปกติ' ในแบบของผม
และถ้าเป็นไปได้ หากพ่อแม่ให้อภัยผม
ผมอยากใช้ชีวิตเดินไปด้วยกันอีกครั้ง ในฐานะครอบครัว
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งเสมอมา จาก โทโมอากิ"
พวกเขาต้องเข้าใจแน่นอน
- ขอบคุณนะ ขอโทษด้วยที่ใช้เวลานาน - ไม่เป็นไรเลย
ขอบคุณที่อ่านให้ฟังนะ
ขอบคุณ
ก่อนจะไป ขอกอดหน่อยได้ไหม
ขอบคุณนะ
โทโมอากิเป็นคนร่าเริงที่สุดเลย ทำให้ทุกคนยิ้มได้ตลอด
ขอบคุณ
ขอบคุณนะ
- สู้ต่อไปนะ - อืม
- ริวคิไหวนะ สู้ๆ นะ - ไหวครับ
- มาคัมเอาต์ให้ได้ด้วยกันนะ - อืม
- ริวคิก็ด้วยนะ - อืม
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
ถึงจะลำบากแต่ก็…
ผมโอเค
โทโมอากิ
ขอบคุณนะ
ขอบคุณที่เลือกผมไปขายกาแฟด้วยกันนะ
- ขอโทษจริงๆ นะ - ไม่ๆ
ขอบคุณนะ
- สู้ๆ นะ - สู้ๆ
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
อย่าลืมผมล่ะ
ก็อยากลืมอยู่ แต่ลืมไม่ลง
ถ้าลืมละก็ จะตามไปถึงบ้านเลย
บ๊ายบาย
อ๊ะ ชนอะไรเข้า
เสียงดังจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ
- ซึ้งไม่ไหวแล้ว - จดหมายยอดเยี่ยมจริงๆ
โดยเฉพาะตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาใหม่ๆ น่ะ
- เขาอ่อนไหวมาก - แต่ตอนนี้กลายเป็นตัวฮาประจำกลุ่มไปแล้ว
เนอะ
กลายเป็นคนที่เขียนจดหมายแบบนั้นได้
- สีหน้าเขาดูดีมาก - นี่แหละที่สำคัญ
ไม่ว่าจะเป็นการเขียนจดหมาย หรือพูดออกมาเป็นคำพูด
การถ่ายทอดความรู้สึก หรือคำขอบคุณให้ได้ มันสำคัญจริงๆ
สำคัญจริงๆ
งั้น…
จะไปแล้วครับ
เหตุผลที่ผมมาที่นี่
เพราะความรักครั้งก่อนมันเจ็บมาก
ผมไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีก
และก้าวต่อไปกับความรักครั้งใหม่ไม่ได้
แต่พอมาอยู่ที่นี่ ได้เห็นอิซายะกับวิลเลียม
ค่อยๆ หล่อเลี้ยงความรักด้วยกัน
ได้ฟังทุกคนพูดเรื่องคนที่ตัวเองชอบ
เรื่องอุปสรรคที่ตัวเองเจอ และมุมมองด้านความรักของแต่ละคน
ถึงผมจะไม่ได้มีความรักที่นี่
แต่ผมก็ได้รู้ว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่คนแย่ๆ
ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ หลังได้มาเจอทุกคนที่นี่
ดีแล้ว
ผมคิดว่าผมสามารถ ก้าวไปสู่ความรักครั้งต่อไปได้แล้ว
ดีแล้วๆ
- เพราะงั้นเรื่องความรัก ผมโอเคแล้ว - ดีแล้ว
ส่วนเรื่องการคัมเอาต์…
ตอนแรกผมไม่อยากพูดต่อหน้าทุกคนเลย
ผมคิดว่าพูดไปก็คงไม่มีประโยชน์
แต่พอได้ไปขายกาแฟกับโจบุ ก็เริ่มคิดว่าอยากลองพูดดู
พอได้พูด ก็ได้รู้ว่ามีคนอื่นที่กำลังทุกข์ใจเหมือนกัน
แล้วพอคุณแม่ของโจบุเอาโอเด้งมาให้
มันทำให้ผมเห็นว่า ต่อให้บอกไปแล้วก็ยังมีความรักอยู่
ทั้งฮิโรยะและโจบุเป็นแบบนั้น
เพราะงั้นถึงจะฟังแปลกๆ
แต่ผมตื่นเต้นกับการออกไปจากที่นี่
ผมอยากรู้ว่าพ่อจะมีปฏิกิริยายังไง
ผมเริ่มมองการคัมเอาต์ในแง่บวกได้แล้ว
สุดยอด
แล้วถึงแม้ผลลัพธ์จะไม่เป็นอย่างที่หวัง
ผมก็ยังมีทุกคนที่ผมได้รู้จักที่นี่
ผมเลยเชื่อว่า
สามารถพูดเรื่องตัวเองกับพ่อได้อย่างภาคภูมิใจ
เข้มแข็งขึ้นแล้วนะ โตขึ้นมากเลย
อืม
จะพยายามครับ
ขอบคุณครับ
เป็นกำลังใจให้นะ
น้องเล็กของเรา
คำบอกลาคือคิดบวกมาก จนตกใจเลย
- จริงเหรอ - จริง
รู้สึกว่าเปลี่ยนไป จากตอนที่เข้ามาแรกๆ เลยจริงๆ
อืม
ไว้จะมาอัปเดตให้ฟังนะ
- อย่าลืมถามเรื่องชีวิตรักของฉันด้วยล่ะ - ครับ แน่นอนอยู่แล้ว
- แล้วเจอกัน - ดูแลตัวเองด้วย
เอ๊ะ
- ไม่อยากไปเลย - "ไม่อยากไปเลย"
โชคดีนะ ริว
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
รักนะ
- น่ารักจัง - น่ารักจังเลย
รักเหมือนกัน
- น่ารักจัง - ท่าไม้ตายเลยเนี่ย
ริวคินี่จริงๆ ยังเด็กมากเลยนะ แล้วก็เจ็บกับความรักมาอย่างหนักมากด้วย
สถานการณ์ครอบครัวก็เป็นส่วนหนึ่ง ที่ทำให้เขาลังเล แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว
การที่มีที่ให้กลับมา ถ้าอะไรๆ ไม่เป็นอย่างที่หวัง
นั่นคือสิ่งล้ำค่าสำหรับริวคิเลย
การที่เขาได้รับความมั่นใจที่จะบอกเรื่องตัวเอง
คือสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เขาได้จากกรีนรูม
งั้นก็…
คงถึงตาผมแล้ว
แต่แบบว่า…
ตอนนี้รู้สึกโล่งมากเลย
- อืม - อืม
สองเดือนนี้
รู้สึกสนุกมากจริงๆ
ตั้งแต่ตัดสินใจมาที่นี่ แล้วเลือกจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง…
ก็พยายามอย่างเต็มที่ในแบบของตัวเอง
แล้วก็มีเพื่อนๆ ที่พร้อมจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน
ทำให้รู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตที่รออยู่มาก
ก็เลยอยากขอบคุณทุกคน
และจากไปพร้อมรอยยิ้ม
- สีหน้าดีมากเลย - ใช่
ทีนี้ก็เหลือแค่สองคนแล้วใช่ไหม
อยากบอกว่าคอยเอาใจช่วยอยู่นะ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง
ก็จะอยู่ข้างทั้งสองคนเสมอ
เอาละ
- ขอบคุณนะ - ขอบคุณ
- ผอมจัง - เงียบเลย
ขอบคุณนะ
- สนุกมากเลย - อืม
- แล้วเจอกัน ขอบคุณ - แล้วเจอกัน ขอบคุณ
รักนะ
นั่นไง เลียนแบบริวคิแล้ว
- ขอบคุณนะ - ขอบคุณ
ไปนะ
สีหน้าดูสดใสมากเลย
สีหน้าดูดีขึ้นเยอะจริงๆ
คิดว่าหลังจากนี้ ฮิโรยะน่าจะได้เจอคนที่ดีมากๆ แน่ๆ
- เนอะ - ใช่
เขาแค่ไม่ค่อยถนัดเรื่องการแสดงความรู้สึก
แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่ห่วงใยคนอื่น ห่วงใยเพื่อนมากจริงๆ
เป็นคนใจดี
ฉันดีใจที่สุดท้ายความรู้สึกนี้ส่งไปถึงคนอื่น
ประสบการณ์นี้คือความสำเร็จ ที่ช่วยสร้างความมั่นใจให้ฮิโรยะ
ว่าเขาจะยังสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นได้ แม้จะไปอยู่ในชุมชนใหม่
ทำให้รู้สึกไม่อยากยอมแพ้ ต่อความสัมพันธ์กับผู้คน
ทุกวันนี้นะ ถ้ารู้สึกว่าคนไหนยุ่งยากเราก็แค่ตัดทิ้งไป
แล้วไปอยู่ในโลกอื่น
แต่ดูแล้วก็รู้สึกเลยว่า การมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นมันเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ
(โบมิ ฮิโรยะ หูเว่ย โจบุ ริวคิ แทฮอน โทโมอากิ)
ผมมีเรื่องอยากพูดครับ
เชิญครับ
โจบุเขียนจดหมายถึงผมในวันแรก
แล้วครั้งที่สองก็เลือกผมไปขายกาแฟด้วย
บอกตามตรงนะ ตอนแรก…
ผมค่อนข้างระวังตัวนะ
เราเพิ่งเจอกัน
แต่ในจดหมายเขียนไว้ว่ารู้สึกถูกผมดึงดูด
ก็เลยไม่แน่ใจว่าถ้าได้เห็นตัวตนอีกด้าน
โจบุจะยังรู้สึกแบบเดิมไหม
ผมไม่อยากทำให้โจบุผิดหวัง
แต่ระหว่างนั้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่เริ่มคิดว่าอยากกินข้าวเช้าด้วยกัน
เวลาขายกาแฟอยู่ก็เผลอคิดว่า
วันนี้มื้อกลางวันโจบุกินอะไร ทั้งวันทำอะไรบ้าง
เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม
ยิ่งคิดมากขึ้นเรื่อยๆ ผมพบว่าตัวเองคิดถึงโจบุ
ทั้งที่ตอนไปขายกาแฟครั้งแรก ตัวเองรู้สึกไม่สนุกเลย
เลยคิดไปเองว่า คงไม่มีทางพัฒนาความสัมพันธ์ได้แน่ๆ
เพราะอย่างนั้นก็เลย ไม่อยากยอมรับมันในตอนแรก
แต่หลังจากเริ่มรู้สึกแบบนั้น ก็มีทริปซัปโปโร
แล้วก็ตัดสินใจเลือกโจบุ นั่นก็เพราะ…
ปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้
- หืม - อืม
รู้สึกอยากพาไปด้วยกัน
แล้วเราก็มีเดตค้างคืนใช่ไหม
ตอนนั้นแหละที่เริ่ม…
ไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของเรามากขึ้นจริงๆ นี่พูดตามตรงเลยนะ
ที่จริงอยากคุยกันหลายเรื่อง ในสภาพแวดล้อมที่ต่างออกไป
แต่ก็ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง
แต่ยิ่งเราใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น
กลับรู้สึกว่าถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันมันทรมาน
และรู้สึกคิดถึง
ตอนที่กินข้าวกับทุกคน ถ้าโจบุไม่อยู่
จะรู้สึกเหงา อยากได้กินของอร่อยด้วยกัน
ตอนบอกว่าเจ็บหูก็รู้สึกเป็นห่วง
พบว่าตัวเองรู้สึกแบบนั้น
พูดตรงๆ ถ้ามีคนถามว่าเราได้คุยกันเยอะไหม
ก็คงจะตอบไปว่าไม่เท่าไหร่
แต่ตัวเองรู้สึกอยากรู้
เกี่ยวกับสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า และเรื่องโจบุหลังเราออกจากที่นี่
และก็อยากให้โจบุรู้จักผมมากขึ้น
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเราที่กรีนรูม
แต่ผมคิดว่าจากนี้เราสามารถ
ค่อยๆ คุยกันไปได้
ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มคิดบวกมากขึ้น
แบบว่า…
ผมมีนิสัยชอบพูดว่า "อาจจะ"
อือ แต่ว่า…
ตอนนี้อยากซื่อสัตย์กับตัวเอง
โจบุ… คือผม…
ชอบครับ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำตามันถึงไหล
ขอบคุณ
จริงๆ อยากบอกด้วยรอยยิ้มนะ แต่…
- นี่ - อืม
ผมก็ชอบแทฮอนเหมือนกัน
อืม
และอยากออกจากที่นี่ไปด้วยกันกับแทฮอน
เราออกจากกรีนรูมด้วยกันนะ
- อืม - อืม
อืม
คือแบบ… ดีใจมากอะ
ตอนนี้ที่จะได้สร้างความทรงจำดีๆ ใหม่ด้วยกัน มันทำให้รู้สึกมีความสุขมาก
ในที่สุดก็ได้เป็นตัวเองซะที
หลายปีที่ผ่านมา
ผมไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้
แต่ตอนนี้รู้สึกมีความสุข และมองไปข้างหน้าได้แล้ว
ขอบคุณนะ
ดีแล้ว
ดีจังเลย!
- ดีจังเลย ดีใจแทนจริงๆ - สุดยอด!
เอาละ
เวลาแป๊บเดียวเอง
เราเป็นคู่สุดท้ายสินะ
เหงาเนอะ
สนุกดีเนอะ
- เนอะ - อืม
ระวังด้วยสิ
เดินไปจูบไปเนี่ยนะ
- จูบกันรัวมาก - เดี๋ยวก็ตกน้ำหรอก
น่ารักจัง
(โบมิ)
(หูเว่ย)
(โจบุ)
(แทฮอน)
(ฮิโรยะ)
(คาซึยูกิ)
(โทโมอากิ)
(ริวคิ)
(วิลเลียม)
(อิซายะ)
(วิลเลียม อิซายะ)
(หูเว่ย โบมิ)
(โจบุ แท)
(จะไม่มีวันลืมวันนี้ และความรู้สึกที่มีต่อทุกคน)
(ลาก่อน ไว้เจอกันใหม่นะ ฮิโรยะ)
- เย่! - วู้!
สุดยอดเลย
สุดยอดจริงๆ หัวใจฉันพองโตเลย
นี่มันอะไรเนี่ย
เป็นรายการที่ยอดเยี่ยมมาก
เนื้อหาสุดยอดจริงๆ
- ดีมากเลยใช่ไหมล่ะ - ใช่ไง
แทฮอนร้องไห้กับโจบุด้วย
ฉันซึ้งมากเลย
- ฉันด้วย - เข้าใจเลย
ฉันว่าที่แทฮอนร้องไห้ เป็นเพราะตอนนั้นหัวใจเขาวิ่งนำเหตุผลไปแล้ว
- ดีจังเลย - พูดได้ดีมากพี่สาว ถูกต้องเลย
- พูดได้เฉียบมาก - ไม่ แบบ…
หัวใจวิ่งนำเหตุผลไปแล้วเหรอ
เขาเป็นคนที่ต้องเข้าใจทุกเรื่องนี่
แบบ "ทำไม คุณคิดอะไรอยู่ ฉันอยากรู้มากกว่านี้"
เขาชอบรวบรวมข้อมูล เอามาคิดพิจารณา
ก่อนจะยอมให้หัวใจเกิดความรู้สึก
แต่ก่อนที่เขาจะใช้ตรรกะทำความเข้าใจได้
ความรู้สึกของเขาก็เข้าครอบงำเขาแล้ว
นี่พูดถึงตัวเองอยู่รึไง
- โอ๊ย! - ให้หัวใจนำพาไป
- ใช่แล้ว - ให้หัวใจนำไป
- ให้หัวใจนำพาไป - ลืมหลักฐานไปซะ
ฉันรู้แล้วว่าสิ่งสำคัญคือให้หัวใจนำหน้าเหตุผล
ฉันได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว
- ใช่เนอะ - ใช่
ใช่แล้ว
ในช่วงสองเดือนนี้ ทุกคนเติบโตและเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด
สีหน้าของพวกเขาดูมั่นใจขึ้นมากจริงๆ
ฉันเลยได้รู้ว่าคนเราเปลี่ยนแปลงได้ แม้ในเวลาแค่สองเดือน
สำหรับบางคน นี่เป็นช่วงเวลา ที่ช่วยผลักดันให้พวกเขากล้าคัมเอาต์
ส่วนบางคนอย่างคาซึ ก็ได้กลับไปสานต่อความสัมพันธ์กับคนรักเก่า
หรือได้พบใครสักคนที่ตัวเองรัก
ทุกคนต่างได้ผ่าน การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ การเติบโต
และจุดเปลี่ยนที่สำคัญตลอดสองเดือนนี้
ซึ่งมันน่าทึ่งมากจริงๆ
ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพ ความรัก
หรือความสัมพันธ์ในรูปแบบไหน ทุกคนต่างเผชิญหน้ากับมันอย่างจริงใจ
ความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งต่างๆ ตรงๆ นี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้ผู้คนซาบซึ้ง
ถ้าวันไหนหัวใจฉันติดหล่มขึ้นมา ฉันคงจะกลับมาดูซีซั่นนี้ซ้ำอีกครั้ง
- ใช่เลย จริงด้วย - ฉันได้รู้แล้ว
- ความซื่อสัตย์คือดีที่สุด - ใช่
- ซื่อสัตย์คือดีที่สุด - ใช่
แต่ต้องขอขอบคุณทุกคนมากจริงๆ นะคะ
- ขอบคุณทุกคนมาก - ที่มาอยู่ด้วยกัน
ทำให้มันสนุกมากๆ เลย
- อยู่คนเดียวคงไม่รอดแน่ - ดีจริงๆ ที่มาเจอกัน
งั้นผมขอไปก่อนละ
เดี๋ยวสิ
คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์