JOBU, 26 İMALAT ŞİRKETİNDE PAZARLAMACI
TAEHEON, 35 TASARIMCI
-Ortam gergin. -İyiler mi acaba?
-Dur… -Konuşmadan mı uyuyorlar?
Yoksa öyle mi olacak?
Biraz konuşabilir miyiz?
Karanlık ama konuşsak olur mu? Günü böyle bitirmek istemiyorum.
-Konuş o zaman. -Tamam.
Şu açılma muhabbeti…
Açıkçası beni aşırı rahatsız etti.
Uzun süre dinleyince bunaldım, temiz hava alayım dedim.
Durumum herkese göre farklı.
Ailem gey olmama tek bir kelime bile etmezdi herhâlde.
Öyle insanları dinlerken
düşündüm ki ne söylersem söyleyeyim kulağa çok sorumsuzca gelir.
Ondan mıydı?
Evet.
O zaman daha önce söylemeliydin.
Pardon.
Bence aramızdaki ilişki diğerlerine kıyasla farklı.
Evet.
İşte o yüzden bu tür şeyleri bana söylemeni
ve aklındakileri kelimelere dökmeni istiyorum.
Başka türlü bilemem.
Bana bakmaya geldiğinde söylemediğim için pardon.
-Aferin ona. -Jobu'ya da.
Evet, ertesi sabah nasıllarmış?
-Eyvah. -Ne?
-Ha? -Ne?
-Öpüşüyorlar! -Ne…
Ne oluyor böyle?
-Evet! -Hey!
Kavga birbirlerine olan hislerini kızıştırdı.
Günaydın.
Düşüneyim, henüz yapamadığım bir şey varsa
o da Taeheon'un hislerini duymak.
Umarım bir şey söyler.
Buradan beraber ayrılalım istiyorum.
Yeşil Oda'dan gittiğimizde bile
ona dair öğrenmek istediğim çok şey var.
Daha çok görüşüp konuşmak istiyorum.
Bu yüzden buradan beraber ayrılalım istiyorum.
SAPPORO SEYAHATİNİZİ AKŞAM YEMEĞİYLE NOKTALAYACAKSINIZ.
-Herkes şık giyinir, değil mi? -Ne güzel!
-Tatlı. -Bayıldım.
Muhteşem bir an.
-Vay! -Aman aman!
Yakıyorlar! Herkes çok hoş.
Jilet gibi olmuşlar.
Son seyahatimize.
Son gecemize.
Şerefe.
Şerefe!
-Şerefe! -Şerefe!
Şerefe.
-Ne? Yoksa… -Ha, ne?
-Galiba! -Oha!
Geliyorlar!
Tadını çıkaralım, gerçi biraz üzücü.
-Oha! -Ne?
IZAYA, 32 SATIŞ ELEMANI
WILLIAM, 34 PROJE YÖNETİCİSİ
Özledim sizi!
-Uzun zaman oldu! -Epey oldu.
-Nasılsınız? -Vay be.
-Ben de seni özledim Izaya. -Özledim seni.
Oley!
Uzun zaman oldu.
Çok şıksın!
-Aşırı uzun zaman oldu. -Hey!
Çok uzun zaman oldu!
Hiç değişmemişsiniz!
Geliyor!
-Aynen öyle! -Kazu!
KAZUYUKI, 40 SATIŞ ELEMANI
Gene neye gülüyorsunuz?
Ben geldim.
-Özlemişim seni. -Ben geldim.
-Hoş geldin. -Çok komik.
Komik olan ne?
-Kazuyuki için işler yolunda gitti mi? -Göreceğiz.
-Hepimiz buradayız. -Evet, buradayız.
"Hoş geldiniz" deyin.
-Biz geldik. -Hayır, hayır.
Peki, şerefe öyleyse!
Şerefe! Uzun zaman olmuştu.
-Evet! -Alkışı hak ediyor.
Vay be, çok güzel.
Kavga etmiyor musunuz?
-Ediyoruz. -Biliyordum.
Ediyorsunuz, değil mi? Öyle düşünmüştüm.
-Beklediğim gibi. -Hayal edebiliyorum.
Ha bire tartışıyoruz. O tatmin olana kadar bitmiyor.
-Evet. -Anlıyorsun, değil mi?
Anlıyorum.
-Tartışmalar devam ediyor demek. -Beklendiği üzere.
Görmüştüm.
Bitti sanıp "Uykum geldi" diyorum, "Niye uykun geldi?" diye kızıyor.
Hayal edebiliyorsun, değil mi?
-Hep bir aradayız. -Öyle mi?
Aynen, 7/24 beraberiz.
Ama çok iyi anlaşıyoruz.
Belli oluyor, hâlâ aynısınız.
-Sevindim. -Güzel.
İspanya'da kalacak mısın?
Üç ay kalacağız, sonra olursa Avustralya'ya gideceğiz.
-Anladım. -Ama…
-Gayet iyi. -Güzel, evet.
-Kazuyuki, senin iş ne oldu? -Evet, merak ettim.
Merak ediyorum.
Onu görmeye gittim
ve serüvenimize bir kez daha devam etmek istiyorum dedim.
"Ben de aynı şeyi düşünüyordum" dedi.
-Cidden mi? -Vay be.
O da aynı hissediyormuş.
-Demek oluyor ki… -Yani?
Yani?
Serüvenimize devam etmeye karar verdik.
-Vay! -Tebrikler.
-Muhteşem! -Süper ya!
-Harika! -Vay be!
Ne güzel.
-Tebrikler cidden. -Ağlayabilirim.
Şimdi biraz sakinleşip, geçmişi tartıp, geleceğe bakmak için
iyi bir zaman olduğunu söyledi bana.
-Şerefe! -Şerefe!
15 senenin devamına!
-Şahane. -Tebrikler.
-Tebrikler Kazuyuki. -Merak etmiştim.
-İyi gidiyor. -Aynen öyle.
Eve dönünce burayı çok özledim.
Buraya geleceğim için çok heyecanlıydım, hepinizi göreceğim için.
Benim için de öyle.
Açıkçası insanlara bu kadar yakınlaşmayı beklemiyordum.
Kesinlikle.
İlk geldiğimde işler yolunda gidecek mi diyordum.
Sizden ayrılmayı istemeyecek kadar bağlanacağımı hiç düşünmemiştim.
Sadece iki gün kalmışken
burada sizi mutlu etmiş deneyimleri dinleyelim.
İyice tartıp biçtim tabii
ve sizler sayesinde eski sevgilimle barıştım.
İyi ki gelmişim diyorum.
Yeşil Oda'ya katıldığımda ve herkesle ilk defa tanıştığımda
ne tür duygularla buraya geldiğinizi bilmiyordum.
Herkesin içini dökmesi sayesinde,
düşüncelerini ve deneyimlerini paylaşmış olması sayesinde
dostluk kurduğumuzu hissettim ki bunu epeydir hissetmemiştim.
Bir bakmışım herkesle yavaş yavaş anı biriktiriyorum.
Cidden iyi ki gelmişim diyorum.
Tüm bunlar olurken
sevdiğim birini bile buldum.
Bu kadar şanslı olmam normal mi diye hâlâ düşünsem de
iyi ki gelmişim.
Umarım sizinle arkadaş kalmaya devam edebilirim.
-Jobu, ya sen? -Peki.
Eski sevgilimden ayrıldıktan sonra
cidden hayatımda hissettiğim en…
Benim için çok zordu, gerçekten bunalıma girmiştim.
O andan itibaren insanlarla gerçek bağ kurmaya çalışmayı bırakmıştım
veya beni tanımalarına izin vermiyordum açıkçası.
Ama bunu değiştirmek istemiştim, buraya gelme sebebim de o.
Sizlerle her türlü şey hakkında konuşurken doğal olarak ben de…
Öyle…
Daha iyi biriyle tanışmak için ararken buldum kendimi.
Bir de uzun bir süre sonra ilk defa…
…o kişiyi daha yakından tanımak istiyorum.
O kişi de beni daha yakından tanısın istiyorum.
Önceki ilişkimi
asla unutmayacağım.
Güzel bir anıydı.
Ama o geçmişte kaldı.
Benim için hâlâ güzel bir anı
ama artık başka biriyle yeni anılar biriktirmek istiyorum.
Bence bu da dokuzunuz sayesinde oldu.
Birlikte konuşarak, gülerek, ağlayarak geçirdiğimiz iki ay sayesinde.
Herkese gerçekten teşekkür etmek istiyorum.
Muhteşem.
-Ne düşünüyor acaba? -Evet.
-Sakura. -Sakura!
Açmışlar.
-Çok güzel. -Muhteşem.
-Oley! -Bahar geldi!
-Mevsim değişmiş. -Evet, karlar eridi.
Sakuralar çiçek açmış.
Iza-Will, Kazuyuki, size hediyemiz var.
Buraya tomurcuk olarak geldik, çiçek açmış olarak gidiyoruz.
-Ya! -Aşırı tatlı ya.
-Çok tatlı. -Vay be.
-Güle güle. -Evet.
-Görüşelim. -Evet!
-Güle güle. -Görüşürüz.
-Güle güle.
-Güle güle, buluşalım. -Aynen.
-Kendinize iyi bakın. -Güle güle.
-Güle güle.
Hoş bir yemekti.
Cidden öyleydi.
William ve Izaya geldi.
-Kazu da geldi, çok sevindim. -Evet…
Kazu'nun eski aşk hikâyesinin yeniden canlanmış olması süperdi.
-Bunun mümkün olduğunu bilmiyordum. -Yalnız filmlerde olur.
-Gerçekte de oluyormuş. -Oluyormuş!
Geçen o 15 yıl muhteşem olmalı.
Evet, Yeşil Oda'ya onu aşmak için katılmıştı.
İlişkisini düşünüp tartmak için günlük tuttu,
her bir detayı hatırlayıp kafasını toparladı,
sonra da barıştılar, film gibi!
Katılmamış olsaydı bu kadar dikkatli bir süreçten geçmezdi.
-İş güç olurdu. -Evet.
Duygularıyla yüzleşti ve cevabı içinde buldu.
-Onun için verimli bir dönem olmuş olmalı. -Muhteşem.
Izaya ve William hâlâ tartışıyormuş.
-Atışmaları sürüyormuş. -Evet, hâlâ.
Sevgili olunca bunu yapar mısın?
-Sonsuz sayıda toplantı yapmak gerekir. -Sonsuz mu?
Her gün toplantı yapacaksın ki
bir şeyleri değiştirip iyi bir gelecek kurasın.
-Ama belli bir noktadan sonra… -Yetmez mi?
Şu dağa tırmanayım da bitsin dersin, genelde arkasından daha büyüğü çıkar.
-Hepimiz tecrübe etmişizdir. -Ne zaman ara verebiliriz ki?
Ama William sevdiğim kişiyi buldum dedi, öyle dedi.
Bu tartışmalarda muhtemelen enerjileri birbirine uyuyor.
Jobu'nun gözleri doldu ya, çok tatlı değil miydi?
Acaba Taeheon anladı mı?
-Acaba Taeheon ne düşünüyordu? -Evet.
DIŞARIDAKİ YEŞİL ODA TABELASININ ÖNÜNDE BEKLİYORUM
-Geldin. -Evet.
Akan Gölü'nde yaşadığımız anıları yâd edelim mi?
Yürüyüşe çıkalım.
Olur.
YEŞİL ODA
Nostaljik, değil mi?
Öyle.
-İlk buluşmamızı hatırlıyor musun? -Evet.
Çok kar yağmıştı, buraları hep buz tutmuştu.
-Burası acayip kaygandı. -Kaymıştım.
-Şimdi çok farklı. -Evet.
Bir de birbirimize…
…hediye almıştık.
Beni eskilere götürdü.
İşte şurası.
Çok nostaljik.
Burası kahve arabasını işlettiğimiz yer, hatırladın mı?
-Soğuktu. -O gün cidden çok soğuktu.
-Seni seçtiğim gündü. -Seçildiğim gün.
O sabah aşırı gergindim, her şey öyle başlamıştı.
Ama eğlenceliydi.
-Çok nostaljik. -Evet.
Bu noktaya gelmeleri tam iki ay sürdü.
Sanki…
…tamamen farklı bir yer gibi.
Evet, hislerimiz ve manzara bambaşka.
Yeşil Oda'da seni görmeyi hiç beklemiyordum.
Sürpriz oldu.
O gün karşılaşmasak hiç karşılaşır mıydık?
Kim bilebilir?
Belki de hayatlarımız bambaşka olurdu.
Düşününce çok tuhaf, değil mi?
Hayatın nasıl işlediği.
Diğer tarafa otursana.
Biraz hasbihâl edelim.
Hadi bakalım, amma da karanlıkmış.
Geçtiğimiz iki ay nasıldı sence?
Çok düşünüyorsun.
-Bilmiyorum, pardon. -Ha?
Şahsen seni
Yeşil Oda'ya gelmeden önce tanıyor olsam da
sanırım gerçek Huwei'yle tanışmam
seni kahve arabasına seçmemle oldu.
Bence asıl buluşmamız
isim levhanı çevirdiğim an başladı.
Böyle karşılaşmış olmamız bir nevi kaderin cilvesiydi.
İlk gün seni gördüğümde aklımdan geçen buydu.
Sonra Niseko'ya gitmiştik, değil mi?
Sanırım o zaman sana olan hislerim hızlanmaya başladı.
Kıskançlık mı?
Kıskançlık vardı, seni kaçırmak istemedim.
Ha…
"Ha…" Öyle işte.
Kahve arabasını ikinci kez işlettiğimiz zaman
sana hâlâ cevabı bilmiyorum demiştim.
"Bir dakika" demiştim.
Başka yere gidersen üzüleceğimi fark ettim.
Üzüleceğimi fark ettim.
Düşündüm ki
"Bu ondan hoşlandığım anlamına mı geliyor?"
Giriş töreni için Kansai'ye döndüğüm zaman
seni neyin mutlu edeceğini düşündüm.
Sonra aklıma kupa yapma fikri geldi işte.
Çok sevinmiştim.
"Ta da!" şeklinde bir sürprizdi.
Onu yaptığında çok duygulanmıştım.
O an çok mutluydum.
Hayatım boyunca yâd edeceğim bir hatıra.
Açılmaktan ve ailenden bahsettiğin zaman
o tarz şeyleri konuştuğumuzda…
…daha da fazla yanında olmak istedim.
Bir de…
Yakında Yeşil Oda'dan ayrılıyoruz
ve muhtemelen her gün görüşemeyeceğiz.
Birbirimize kızacağımız anlar olsa bile
böyle iki ay geçirdikten sonra
ciddi ciddi konuşup anılar biriktirince…
…her şeyin üstesinden geliriz diyorum.
Ayak banyosunda bana
"Ne tarz bir ilişki istiyorsun?" diye sorduğun zaman
beklentilerimi karşılamak konusunda endişe duyduğunu söylemiştin.
Ama endişelenmene hiç gerek yok.
Sen benim…
…yanımda olduğun sürece mutluyum.
O yüzden…
…benim…
…ilk erkek arkadaşım…
…olur musun?
Ben soracaktım ya.
Yani…
Cevap ver artık.
Ağlayacağım cidden.
Evet, beraber…
Hani muhtemelen…
…bir sürü şey görüp geçireceğiz ama hepsini seninle aşmak isterim.
Hayır, ağlayacağım. Bir saniye.
Niyeyse ağlamadan duramıyorum, mutluluk gözyaşları.
İple çekiyorum.
Soğuk oldu, geri mi dönsek?
Soğuk, değil mi?
Soğuk.
El ele tutuşalım.
-Eğlenceliydi. -Evet.
Çok kısa geldi.
O kadar eğlenceliydi ki iki ay geçtiğini anlamamışım.
Evet, asla unutmayacağım anılar biriktirdim.
Hayatım boyunca yâd edeceğim anılar.
Çok mutluyum, herkese teşekkür ederim.
Hepinizin bildiği gibi,
ben aslında geri döndüm, bu benim Yeşil Oda'da ikinci seferim.
İlk başta nasıl karşılanacağım konusunda ciddi endişelerim vardı.
Ama burada geçen bu beş hafta öyle dolu doluydu ki…
Evet.
Sanki zaman iki kat hızlı akmıştı, yani daha ben anlamadan
çoktan Yeşil Oda'da bir hayat kurmuştum.
Burada herkesten öğrendiklerim sayesinde
kendimin daha önce tanımadığım bir yönüyle tanıştım
ve kendi hislerimle de yüzleşebildim.
Sizi seviyorum.
Herkese söyleyecek bir şeyim var.
Dün Huwei'yle birlikte
geçmişi yâd ettik.
Ve Huwei'yle tanışmış olmak…
Kahve arabasını ilk defa işletmiş olmak…
Zaman geçtikçe Huwei de beni ciddiye almaya başladı.
Daha önce kimseye böylesine içimi dökmemiştim
ve kimse de beni böylesine ciddiye almamıştı.
Onunla hayat yolunda beraber yürüyebileceğimi hissettim.
Dün hislerimi ona resmen aktardım, biz artık bir çift olduk.
-Ha? -Ne?
-Cidden mi? -Tebrikler!
Kaşla göz arasında. Sizin adınıza çok sevindim!
Dün Bomi bana hislerini aktardı, ben de karşılık vermek istedim.
Öyle hissetme sebebim…
Sapporo'ya gittiğimizde
Bomi'nin sözleri bende büyük bir iz bıraktı.
"Buradan gidince olacaklar için daha heyecanlıyım" demişti.
"Asıl başlangıç o zaman başlıyor" demişti.
Duymayı en çok istediğim sözlerdi…
İleride muhtemelen çok kez tökezleyeceğiz
ama yine de
Bomi'ye destek olabileceğimi düşünüyorum.
Bu yüzden…
Bomi benim için çok özel biri ve aynı zamanda
herkes benim için çok sevecen ve çok kıymetli.
Gelecekte ne olursa olsun
umarım birbirimize yardımcı olabiliriz.
Bence başlangıç noktası bu.
O yüzden gerçekten size
teşekkür etmek istiyorum.
Biz artık gidiyoruz.
Evet.
-Taeheon. -Seninle gurur duyuyorum.
Birlikte çok mutlu olun.
Ağlayacağım.
Teşekkürler Hiroya.
Sayende harika vakit geçirdim.
Evet, yani…
Hislerini döktüğünde ben de çok sevinmiştim.
Daima arkandayım.
-Ben de. -Seni seviyorum.
-Sağ ol. -Sağ ol.
-Sağ ol Taeheon. -Sağ ol.
Seninle gurur duyuyorum.
Daima arkandayım.
Ne zaman istersen yaz, tavsiye için geleceğim.
-Görüşelim. -Sağ ol.
-Kendine iyi bak. -Tamam.
-Bizim tayfa. -Tayfa.
-Tayfa! -Tayfa!
Cidden…
-Tayfa toplantısı yapalım. -Evet.
-Sizin adınıza çok sevindim. -Sağ ol.
-Çok sağ ol. -Daima arkandayım.
Sağ ol.
Cidden hiç bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum.
Beni çok güldürdün Tomoaki.
Tebrik ederim.
Tebrikler.
-Teşekkürler. -Tebrikler.
Görüşürüz.
-Hoşça kalın. -Güle güle.
İnsanın kalbi dayanmıyor, değil mi?
Görüşürüz.
El ele tutuşalım mı?
-Vay be… -Hadi ya.
-Muhteşemdi. -Öyle bir…
Müthişti.
Hepsi çok güzel ilişkiler kurdu.
Bomi'yle Huwei'nin geçmişi yâd etmesi…
Hayatta böylesine lüks anlar da oluyormuş.
Evet.
Biz de geçmişi yâd ettik ama köprüden çok sular aktı.
-Kulak olayı. -Kulak…
-Müthişti! -Süperdi, çok hoşuma gitti.
-Her şey öyle başlamıştı. -Orada bir şeyler değişti.
"Yanında olmak istedim."
Vay be! Ne harika bir söz.
Bam!
-"İlk ben söyleyecektim." -Romantizm buymuş demek.
Hatırlıyor musun? Romantizm budur.
Hatırlamak ne kelime? Böylesini hiç görmedim.
-Ne romantizmdi ama. -Evet.
Galiba sırada ben varım.
Mutlu mesut yaşamak üzere Yeşil Oda'dan ayrılmaktayım.
Peki.
Hayatımda şimdiye kadar
ilişkilerde yara almaktan korkmuşumdur.
Arkadaşlık olsun, aşk olsun.
Sevilmemek en istemediğim şeydi.
Sonra bir bakmışım
kimseyle yakınlaşmadan sürüp gidiyorum hayatımı.
Ama buraya geldikten sonra
öğrendim ki herkesin kendince bir mücadelesi var
ve farklı farklı tecrübeleri var.
Bu beni cidden cesaretlendirdi.
Buraya gelmemiş olsaydım
açılmayı kesinlikle düşünmezdim.
Buraya geldiğim için
aileme bir mektup yazabildim.
Belki de bu mektubum
sayesinde
başka birine umut veya cesaret aşılayacağım.
Biraz vakit alacak ama lütfen size okumama izin verin.
Dinleyelim.
"Sevgili anne ve baba, bu ani mektup için özür dilerim.
Bugün bu kalemi elime alma sebebim size çok önemli bir şey söylemek için.
Ben geyim.
Başka erkeklere ilgi duyan bir erkeğim.
Kimsenin suçu yok, öyle tetikleyici bir şey de olmadı.
Babam nasıl anneme âşık olduysa
ben de o şekilde insanlara ilgi duyuyorum.
İşte o insanlar da benimle aynı cinsiyet oluyor.
Bana göre bütün mesele bu.
Eş cinsel olduğumu küçüklüğümden beri biliyordum.
Ama ikiniz hep
önemli olan senin sağlıklı ve normal olman dediniz.
Beklediğiniz gibi 'normal' olmadığım için çok üzgün hissettim.
'Kendime saklarsam ailemiz daha mutlu olur'
şeklinde düşünüp hayatımı o şekilde yaşadım.
Ama büyüdükçe eve her geldiğimde
gözüme yavaş yavaş daha yaşlı gelmeye başladınız.
Fark ettim ki aile olarak çok vaktimiz yok.
Bunu sır gibi saklamak doğru mu diye sorgulamaya başladım
ve size gey olduğumu söylemeye karar verdim.
İkiniz de beni büyütmek için hayatınızı feda ettiniz.
Bunu duymak size nankörlük gibi gelebilir.
Ya beni affetmezseniz diye dehşete düştüm.
Ama sonra dokuz tane arkadaş edindim.
Yaşları, milliyetleri ve geçmişleri bambaşkaydı.
Birlikte güldük, ağladık ve bir sürü deneyim yaşadık.
Beraber öğrenip geliştik.
Bu arkadaşlarımla tanışmamış olsam sonsuza dek kaçmaya devam ederdim.
Bu mektubu da yazamamış olurdum.
Baba, küçüklüğümden beri hep işle meşguldün.
Sabahın erken saatlerinde gider, gece geç gelirdin.
Katıydın ve hep sinirliydin, çocukken senden nefret ederdim.
Ama yetişkin olup her gün çalışmaya başladığım zaman
nihayet senin gücünü ve büyüklüğünü anladım.
Şimdi sana tüm kalbimle saygı duyuyorum.
Anne, o güzel kalbin için seni çok seviyorum.
Ben de başkalarına iyi kalpli olmak için elimden geleni yapıyorum.
Beni doğurup sevgiyle büyüttüğün için çok teşekkür ederim.
Benim için normal mutluluk nedir öğrenmek istiyorum.
Başkalarına kıyasla biraz farklı olsa bile.
Eğer beni affederseniz
bir aile olarak hayat yolunda yeniden sizinle yürümek isterim.
Her şey için teşekkür ederim. Sevgilerle, Tomoaki."
Anlayacaklarına eminim.
-Teşekkürler, vaktinizi çaldım. -Ne demek.
Okuduğun için sağ ol.
Sağ ol.
Gitmeden sarılabilir miyiz?
Sağ ol.
Aramızdaki en neşeli kişi sendin, daima herkesi güldürdün.
-Sağ ol. -Sen sağ ol.
-Güçlü olmaya devam. -Aynen.
-İyi misin Ryuki? Bol şans. -İyiyim.
-Elimizden geleni yapıp açılalım. -Evet.
-Sen de Ryuki. -Evet.
-Sağ ol. -Sağ ol.
Zor, biliyorum ama… Her şey yolunda gidecek.
Tomoaki…
Sağ ol.
Kahve arabasına beni seçtiğin için sağ ol.
-Çok üzgünüm. -Sorun yok.
Sağ ol.
-Bol şans. -Bol şans.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
-Beni unutmayın. -Unutmak isterim ama unutmayacağım.
Unutursanız çalarım kapınızı!
Güle güle.
Bir şeye çarptım.
Son ana dek curcunaya devam.
-Biraz ağır geldi. -Muhteşem bir mektuptu.
Özellikle ilk geldiğinde…
-Çok hassastı. -Sonra ortamın neşesi oluverdi.
Evet.
Böyle mektup filan yazıyor.
-Yüzünde müthiş bir ifade vardı. -Önemli.
Mektupta olsun, konuşmada olsun
minnettarlığını ve hislerini ifade etmek çok önemli.
Önemli.
Neyse…
Benim sıram.
Buraya gelme sebebim
son ilişkimde cidden acı verici bir deneyim yaşamış olmamdı.
Artık kimseye güvenemiyordum.
Başka bir ilişkiye adım atamıyordum.
Ama buraya gelince Izaya'yı ve William'ın
sevgilerini nasıl yeşerttiklerini gördüm.
Millet hoşlandığı kişileri,
zorlandığı şeyleri ve aşka dair görüşlerini paylaşıyordu.
Burada aşkı bulamamış olsam da
herkesin berbat olmadığına kanaat getirdim.
Buraya gelip sizlerle tanışınca bunu fark edebildim.
Güzel.
Galiba başka bir ilişkiye adım atabilirim.
Güzel.
-Artık aşkla sorunum yok. -Güzel.
Açılmaya gelince…
Başta sizlerin önünde bunu konuşmak istemedim.
Çok anlamsız geliyordu.
Ama Jobu'yla kahve arabasını işletince konuşmayı denesem mi dedim.
Konuşunca fark ettim ki zorlanan başka kişiler de varmış.
Jobu'nun annesi oden filan getirdiğinde
açıldıktan sonra bile sevgi hâlâ devam edebiliyormuş dedim.
Hiroya ve Jobu bana bunu gösterdi.
Heyecanlı şekilde ayrılıyorum.
Söylemesi tuhaf ama ayrılma konusunda heyecanlıyım.
Nasıl bir tepki alacağımı merak ediyorum.
Açılmaya olumlu bir gözle bakmayı öğrendim.
Vay be.
Bazı şeyler umduğum gibi gitmezse bile
burada tanıştığım insanlar var.
İnanıyorum ki
babama kendimden gururla bahsedebileceğim.
-Güçlendin, olgunlaştın. -Evet.
Elimden geleni yapacağım.
-Sağ ol. -Daima arkandayım.
Küçük kardeşimiz.
Ayrılık sözlerin o kadar olumluydu ki şaşırdım.
-Cidden mi? -Evet.
Buraya geldiğin ilk hâline göre bambaşka bir insan oldun.
Evet.
Sizi haberdar ederim.
-Benim aşk hayatımı da sor. -Tabii ki sorarım.
-Görüşürüz. -Kendine iyi bak.
Ha?
-İstemiyorum. -"İstemiyorum."
Ryu, bol şans!
-Güle güle. -Hoşça kalın.
Sizi seviyorum.
-Çok tatlı! -Çok tatlıydı!
Biz de seni.
-Çok tatlı. -Özel bir hamleydi.
Ryuki daha çok genç ve aşk hayatında derin bir yara almış.
Ona mâni olan şey ailesel meselesiydi ama artık değişti.
Olur da işler umduğu gibi gitmezse dönebilecek bir yeri olması
Ryuki için bulunmaz bir nimet.
Gururla açılabilecek güvene sahip olmak
Yeşil Oda'da kazandığı en kıymetli deneyim.
Neyse,
sıra bende galiba.
Ama sanki…
Artık kafam net ve özgürüm.
-Evet. -Evet.
Şahsen
çok eğlenceli iki ay geçirdim.
Buraya gelmeye ve hislerimle yüzleşmeye karar verince…
Kendimce çok sıkı çalıştım.
Benimle yüzleşen dostlarım oldu.
Olup bitecekler için çok heyecanlıyım.
Herkese teşekkür ederek
yüzümde gülümsemeyle ayrılmak istiyorum.
-Güzel bir gülümseme. -Evet.
Artık yalnız siz ikiniz kaldığınıza göre
arkanızda olduğumu söylemek istiyorum, sonuç ne olursa olsun
daima arkanızdayım.
Neyse.
-Sağ ol. -Sağ ol.
-Çok zayıfsın. -Sus be.
Sağ ol.
-Eğlenceliydi. -Evet.
-Görüşürüz, sağ olun. -Güle güle, sağ ol.
Sizi seviyorum.
Al işte! Ryuki'yi kopyalıyorsun.
-Sağ ol. -Sağ ol.
Hoşça kalın.
Şu an resmen parıldıyor.
Çok daha iyi görünüyor.
Bence Hiroya buradan sonra muhteşem bir insanla tanışacak.
-Doğru. -Evet.
Duygularını ifade etmekte pek iyi sayılmaz
ama insanlara ve dostlarına çok değer veriyor.
Nazik biri.
Sonda böyle olmasına sevindim.
Hiroya için öz güven artırıcı bir deneyim oldu.
Başka topluluklarda da düzgün ilişkiler kurabilecek.
İlişkilerden vazgeçmemeyi öğrendim.
İnsanlar pürüz çıkarınca onları hayatımızdan çıkarmak çok kolay.
Başka bir dünyaya geçmek de.
İnsanlarla bağ kurmanın muhteşem bir şey olduğunu öğrendim.
Söyleyeceğim bir şey var.
Söyle.
İlk günümde bana mektup yazmıştın.
Kahve arabasında seninle çalışmam için ikinci defa beni seçmiştin.
Dürüst olmam gerekirse başlangıçta…
…sana karşı temkinliydim.
Yeni tanışmıştık
ama bana ilgi duyduğuna dair bir mektup yazmıştın.
Sana farklı bir yanımı gösterirsem
bana olan hislerin değişir diye endişelendim.
Seni hayal kırıklığına uğratmak istemedim.
Ama tüm bunların ortasında, artık her ne ara olduysa
seninle kahvaltı yapasım geldi.
Kahve arabasında çalışırken merak ederdim,
acaba öğlen ne yedin, günün nasıl geçiyordu,
gece iyi uyudun mu.
Gitgide seni daha çok düşünürken buldum kendimi.
Kahve arabasını ilk işlettiğimiz zaman hiç eğlenmemiştim.
Seninle bu tür bir ilişki kurmayacağıma kesin gözüyle bakıyordum.
O yüzden başta kabullenmek bile istemedim.
Ama tam öyle hissetmeye başladım derken Sapporo seyahati oldu.
Ve seni seçtim çünkü…
Seni tek bırakamam gibi geldi.
-Ha? -Evet.
Seni de götürmek istedim.
Ama bir de ondan sonra kalmalı randevumuz olmuştu, değil mi?
İşte şahsen o zaman
ilişkimizden daha da şüphe etmeye başlamıştım açıkçası.
Birçok konuyu farklı bir ortamda konuşmak niyetindeydim.
Ama umduğum gibi olmadı.
Ama baş başa vakit geçirdikçe
birlikte olmadığımız anlarda üzülmeye başladım
ve seni özlediğimi fark ettim.
Ben herkesle yemek yerken sen yoktun.
Yalnız hissettim ve o enfes yemeği beraber yiyelim istedim.
Kulağım ağrıyor dediğinde senin için endişelendim.
Böyle hissettim işte.
Açıkçası birçok şeyi konuşabildik mi diye gelip sorsan
pek sayılmaz derdim.
Gene de buradan gidince
bizi nelerin beklediğini ve seni merak ediyorum.
Beni daha iyi tanımanı istiyorum.
Bu Yeşil Oda'daki son günümüz.
Bence acele etmeden
akışına bırakarak konuşabiliriz.
Kendimi biraz daha olumlu hissediyorum.
Misal…
"Muhtemelen" deme alışkanlığım var da.
Ama…
Kendime karşı dürüst olmak istiyorum.
Jobu, ben…
…senden hoşlanıyorum.
Neden ağladığımı bilmiyorum ama…
Sağ ol.
Gülümseyerek söylemek istiyordum ama…
-Olsun. -Öyle.
Ben de senden hoşlanıyorum Taeheon.
-Evet. -Buradan beraber ayrılalım istiyorum.
Yeşil Oda'dan beraber ayrılalım.
-Evet. -Evet.
Evet.
Çok mutluyum.
Yeni anılar biriktirebileceğimiz için çok mutluyum.
Nihayet kendim olabilirim.
Son birkaç yıldır
bir türlü tamamen kendim olamadım
ama şu an olumlu bakıyorum ve çok mutluyum.
Sağ ol.
Gel bakalım.
Ne güzel!
-Çok sevindim! -Vay be!
Hadi bakalım.
Çok kısaydı.
En son biz kalmışız.
Çok boş geldi.
Eğlenceliydi.
-Değil mi? -Evet.
-Dikkat et! -Yürürken öpüşüyorlar!
-Çok öpüştüler. -Düşecekler.
Çok tatlısın.
BU GÜNLERİ VE SİZE OLAN DUYGULARIMI ASLA UNUTMAYACAĞIM
BİR GÜN TEKRAR GÖRÜŞMEK ÜZERE HIROYA
-Yaşasın! -Vay be!
Muhteşemdi.
Gerçekten muhteşemdi, kalbim kıpır kıpır.
Neydi o öyle?
Müthiş bir program bu ya!
Müthiş bir içerik!
-Müthiş, değil mi? -Öyle!
Taeheon'un Jobu'ya olan gözyaşları… Çok duygulandım.
-Ben de. -Anlıyorum seni.
Taeheon'un ağlaması, kalbinin aklının önüne geçtiği andı.
-Güzeldi. -Güzel söyledin, çok doğru.
-Güzel söyledin. -Ama…
Kalbi aklının önüne geçti.
Anlamaktan hoşlanıyor.
Misal "Niye? Aklında ne var? Öğrenmek istiyorum."
Kalbi harekete geçmeden önce bilgi toplayıp düşünmekten hoşlanıyor.
Ama mantıklı bir şekilde düşünemeden
duyguları onun önüne geçiverdi.
Kendinden mi bahsediyorsun?
-Ah! -Kalbinin sesini dinle!
-Doğru! -Dinle!
-Kalbini dinle! -Boş ver kanıtları.
Kalbinin sesini dinlemenin önemini anladım.
Kendi gözlerimle gördüm.
-Doğru. -Evet.
Doğru.
Bu iki ayda herkes gözle görülür biçimde gelişti ve değişti.
Suratları bile daha öz güvenli bir ifade takındı.
Fark ettim ki insan iki ayda değişebilirmiş.
Kimileri için onları açılmaya teşvik eden bir süreç oldu.
Kazu gibileri için eski sevgiline dönmeye veya aşkı bulmaya vesile oldu.
Geçtiğimiz bu iki ayda herkes inanılmaz dönüşümler,
gelişimler ve önemli dönüm noktaları yaşadı.
Cidden muhteşemdi.
Arkadaşlık olsun, aşk olsun
ya da genel olarak ilişkiler olsun, hepsiyle mertçe yüzleştiler.
Fark ettim ki insanları harekete geçiren olanlarla yüzleşme isteği.
Ruhumun daraldığı bir an olursa bu sezonu baştan izlerim.
-Doğru, çok doğru. -Onu fark ettim.
-Dürüstlük gibisi yok. -Öyle.
-Dürüstlük gibisi yok. -Evet.
Herkese gerçekten çok teşekkürler.
-Teşekkürler. -Geldiğiniz için.
Sayenizde çok keyif aldım.
-Tek başıma yapamazdım. -İyi ki tanıştık.
Neyse, önce ben gidiyorum galiba.
Bekle!
Alt yazı çevirmeni: Harun Dallı