มาถึงสักที
โอกุ
ข้าจะเป็นคนรับเครื่องเซ่นสําหรับพิธีแบกโมจิ
ตั้งแถวซะ
โอกุไม่อนุญาตให้บุรุษเข้า
สตรีผู้มีป้ายผ่านเท่านั้นถึงจะเข้าได้
นี่น่ะเหรอโอกุ
ต๊าย ตื่นเต้นจังเลย
ขอบคุณนะ
โล่งอกไปที พวกมันยังไม่เละ
รู้ไหมว่านี่อะไร
ไม่รู้หรอก แต่มันต้องอร่อยมากแน่ๆ
ข้าวปั้นใส่โฮบะมิโซะไงล่ะ
หอมจัง
- เอาสักลูกไหม - เอ๋
เพื่อให้ทุกคนที่จะช่วยดูแลข้าในโอกุได้ทาน ท่านย่าเลยทําให้ข้ามาเพียบเลย
ข้ามาที่นี่เพื่อทํางานในโอกุ
คาเมะเจ้าค่ะ
ข้าเองก็จะเริ่มทํางานที่โอกุตั้งแต่วันนี้
อาสะเจ้าค่ะ
เกินจะหักห้ามใจได้จริงๆ...
กลิ่นมิโซะและใบโฮบะที่ถูกย่างจนเกรียมน่ะ
เอ่อ ถ้าอยากชิมก็หยิบไปสักลูกสิเจ้าคะ
ถ้างั้นก็ขอบคุณมาก
นี่
สองคนตรงนั้น ใช่แม่นางอาสะกับแม่นางคาเมะไหม
โอ้โฮ งดงามตามคําร่ําลือทั้งคู่เลย
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ
เดินทางไกลคงลําบากมาก
ข้าคือองครักษ์วังหลวง ซากาชิตะ
ในฐานะนายประตูของโอกุ ข้าเฝ้าประตูนานัตสึอยู่ที่นี่
มาเถอะ เดี๋ยวข้าแบกสัมภาระให้
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
แต่ข้าน้อยพกของมาเท่านี้ ข้าน้อยถือไปเองได้
เข้าใจแล้ว แต่แม่นางคาเมะดูจะมีสัมภาระเยอะ
ท่านซากาชิตะเจ้าคะ ชิมข้าวปั้นฝีมือท่านย่าของข้าสักลูกสิ
โอ้โฮ กลิ่นหอมเย้ายวน
จะให้ข้าเตรียมยาเสน่ห์เผื่อไว้ไหมขอรับ
เฮ่ย เจ้าเป็นใครกันเนี่ย
แค่คนขายยาต่ําต้อยขอรับ
ข้าขายของอย่างยาเสน่ห์ของพวกอังกฤษ ที่ทําให้สตรีทุกนางลุ่มหลง...
ข้าไม่สนใจ
เจ้ามันไม่น่าไว้วางใจสักนิด
แล้วชุดนั่นมันอะไรกัน
แม่นางอาสะ แม่นางคาเมะ
อยู่ให้ห่างๆ ผู้ชายพรรค์นี้เอาไว้นะ
คนพรรค์นี้มีแต่จะทําให้เดือดร้อน
เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟังต่อทีหลัง
ท่านนี่ช่างตลกจัง
แล้วเจอกันเจ้าค่ะ
ฮิราโมโตะ ตอนนี้เราอยู่ในโอกุ
ทําตัวดีๆ หน่อย
เดี๋ยวนะ ซาบุโร่มารุ ข้าสัมผัสได้ว่าหญิงงามกําลังมา
สองคนนั้นงดงามจริงๆ เลยเนอะ
ช่วยควบคุมตัวเองหน่อยเถอะ
ถ้ายังเอาแต่เที่ยวเล่น ข้าจะโยนป้ายผ่านของเจ้าทิ้งซะ
อย่าเครียดนักสิ เรามาสนุกกันดีกว่า
เพื่อเป็นการยืนยัน ขอดูป้ายผ่านหน่อย
เอ๋ อยู่ไหนนะ
หัวหน้านางใน ท่านอาวาชิมะ และท่านมุกิทานิกําลังรออยู่
ความประทับใจแรกสําคัญมาก ขอให้โชคดีล่ะ
ข้าน้อยจะแนะนําตัวทันทีเจ้าค่ะ
ท่านอย่าลืมกินข้าวปั้นนะเจ้าคะ
ขอบใจนะ
เฮ่ย เจ้าน่ะ
ท่านจะเอายาเสน่ห์นั่นหรือขอรับ
โอกุไม่ใช่ที่สําหรับคนอย่างเจ้า
นี่เป็นที่สําหรับสตรีที่มารวมตัวกันเพื่อรับใช้ฝ่าบาท
เจ้ามาได้ไกลสุดแค่ประตูนานัตสึนี่แหละ
ถ้าคิดจะเข้าไปโดยมิได้รับอนุญาต
เจ้าจะถูกตัดหัวทันที
คุณคนขายยา แล้วเจอกันนะเจ้าคะ
และข้าก็ไม่เอายาเสน่ห์โว้ย
หนึ่ง สอง...
(โมโนโนเกะ เดอะ มูฟวี่: ปีศาจในสายฝน)
ขอสวัสดีนะ
- ขอสวัสดี - ขอสวัสดี
ท่านนี้คือท่านอาวาชิมะ ผู้คอยจัดการเรื่องแขกเหรื่อ
ส่วนข้ามุกิทานิ ดูแลงานการประจําวัน
อาสะเจ้าค่ะ
คาเมะเจ้าค่ะ
ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยเจ้าค่ะ
เชิญเลย จงดื่มนั่นซะ
นั่นคือน้ําจากเทพีวารีผู้ปกปักษ์คุ้มครองเรา
สตรีทุกนางที่อาศัยในโอกุต้องดื่มน้ํานั่นทุกเช้า
และด้วยการปกปักษ์ของเทพีวารี
พวกเราจะพร้อมให้กําเนิดองค์รัชทายาทอยู่เสมอ
ขั้นต่อไป นําของที่พวกเจ้ารักถนอมที่สุด ซึ่งพวกเจ้านําติดตัวมาจากบ้าน
ไปถวายให้แก่บ่อน้ํานี้
จงละทิ้งตัวตนที่เจ้าเคยเป็นมาจนถึงบัดนี้
ตัวตนที่ข้าเคยเป็นมา...
ละทิ้งเหรอ
เราทุกคนคือทรัพย์สินของฝ่าบาท
- เราต้องถวายทั้งร่างกายและหัวใจ - พวกนางเป็นเพียงสิ่งของ
จริงด้วย
ฮึบ
นี่คือข้าวปั้นที่ท่านย่าให้ข้าน้อยมา
ข้าน้อยคิดว่าเราทุกคนน่าจะ...
ทานมันด้วยกัน แต่ว่า เอ่อ...
เอ๋
ข้าเชื่อว่านี่คงช่วยเสริมความมุ่งมั่นให้กับเจ้าแล้ว
- ท่านอุตายามะ สวัสดีเจ้าค่ะ - ท่านอุตายามะ สวัสดีเจ้าค่ะ
หากเจ้ายึดติดกับข้าวของที่เจ้ารักถนอม
เจ้าจะมิอาจปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าได้
ขออนุญาตเจ้าค่ะ
หน้าที่ของเราจําเป็นต้องโยนทิ้ง ข้าวของที่เรารักด้วยเหรอเจ้าคะ
ต๊าย เจ้าเป็นคนที่พูดตามใจคิดสินะ
ข้าน้อยฝึกหัดเขียนอักษรมาตั้งแต่ยังเยาว์
ข้าน้อยได้รับโอกาสให้มาอยู่ที่โอกุ เพราะความสําเร็จของข้าน้อย
ดังนั้นท่านพ่อของข้าน้อยจึงสั่งให้ฝึกหัดต่อไป
แต่ว่าข้าน้อยไม่มีสิ่งสําคัญใดให้ละทิ้ง
ไม่มีอะไรให้ละทิ้งเนี่ยนะ
- นี่คือหวีที่ท่านย่าให้ข้าน้อยมา - คาเมะจัง
ท่านให้ข้าน้อยพกติดตัวเป็นเครื่องราง
หยุดนะ เจ้าไม่เห็นต้องทําแบบนี้เลย
จําเป็นสิ
ข้าต้องทําผลงานได้ดีที่โอกุ
บางอย่างเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง
เดี๋ยวก็เปียกหมดหรอก
ท่านอุตายามะ
ขออภัยที่ต้องให้ท่านมาเห็นเรื่องนี้นะเจ้าคะ
พวกเจ้าน่ะ มัวทําอะไรอยู่ รีบมาคํานับเข้าสิ
ท่านนี้คือผู้ดูแลโอกุ ท่านอุตายามะ
ส่วนนี่คือท่านโบตั๋นซึ่งเป็นพระสนม
คุณอาวาชิมะ เด็กใหม่ผู้นี้ช่างมารยาทดีจริงๆ เลย
ขออภัยเจ้าค่ะ ดูเหมือนนางยังขาด ทัศนคติที่เหมาะสมต่อการทําหน้าที่
ข้าน้อยพร้อมอุทิศชีวิตเพื่อทําหน้าที่เจ้าค่ะ
โอกุไม่ใช่ที่ให้เจ้ามาทําความฝันให้เป็นจริง
หมายความว่าไงเจ้าคะ
กล้าต่อปากต่อคําท่านอุตายามะได้ยังไง
เจ้าจะต้องอุทิศตนให้แก่โอกุ มิใช่แผ้วถางเส้นทางของตนเอง
ทั้งเจ้าและข้ามาที่นี่เพื่อจุดประสงค์นั้น
พอเจ้าได้ทําหน้าที่แล้ว มุมมองของเจ้าก็จะกว้างขึ้น
มุมมองกว้างขึ้น...
อีกไม่นานเจ้าจะเข้าใจว่า ความกังขาในใจเจ้านั้นมิได้สลักสําคัญใดๆ
ข้าน้อยเองก็จะจดจําเรื่องนั้นไว้เจ้าค่ะ
ท่านอุตายามะ ไปกันเถอะ
จะปล่อยให้เหล่าสุภาพบุรุษรอมิได้นะเจ้าคะ
คุณมุกิทานิเองก็อย่าร้อนรนนักเลย
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
ท่านซากาชิตะ
อะไรเหรอ
ทําไมที่นี่ถึงได้วุ่นวายนักล่ะขอรับ
นี่เจ้าไม่รู้เรื่องพิธีหรอกเหรอ
ข้าน้อยแค่มองเห็นโอกาสทํากําไร
เหลือจะเชื่อ
พระมเหสียูกิโกะเพิ่งประสูติทายาทแก่ฝ่าบาท
เทศกาลใหญ่นี้ก็คืองานฉลอง
ปกติแล้วพิธีฉลองเช่นนี้จะจัดก่อนการประสูตินี่นา
นี่ เรื่องนั้นน่ะ...
คือมันซับซ้อน
ท่านอุตายามะใกล้จะมาถึงแล้วเจ้าค่ะ
ช่วยหยุดทีเถอะเจ้าค่ะ นั่นคือที่ของท่านอุตายามะ...
ไม่เป็นไร
ขออภัยที่ปล่อยให้พวกท่านต้องรอ
ข้าคือโทกิตะ ซาบุโร่มารุ ส่วนนี่คือซากะ ฮิราโมโตะ
พวกเราเองก็เพิ่งมาถึงขอรับ
เหตุใดเมื่อสองเดือนที่แล้ว พิธีแบกโมจิถึงได้ถูกเลื่อน...
เรื่องนั้นปล่อยให้ข้าจัดการเถอะ
ที่เราถูกเรียกตัวมาก็เพราะ ไม่ใช่ทุกเรื่องจะฝากไว้ในมือท่านได้
มันเป็นไปตามที่รายงานระบุเจ้าค่ะ
ขาดการเตรียมการเป็นคําอธิบายที่ไม่เพียงพอ
ข้ารายงานเรื่องนี้แก่ผู้อาวุโสโอโตโมะแล้ว
ข้าได้รับคําสั่งให้จัดการเรื่องนี้เป็นการภายใน
ท่านโอโตโมะเหรอ
ข้าเป็นคนตระกูลโอโตโมะและทํางานรับใช้ที่โอกุ
โบตั๋นเจ้าค่ะ
เห็นว่าท่านยูกิโกะให้ประสูติทายาทลําบาก
และท่านก็อ่อนล้าอย่างมาก
มีบางคนบอกว่าเป็นเพราะ พิธีกรรมไม่ได้ถูกจัดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน
พูดอีกอย่างก็คือท่านอุตายามะ ท่านเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบ
เรื่องนั้นข้าเข้าใจดี
เหตุนี้ข้าจึงได้ตัดสินใจ จัดขบวนแห่ภายหลังการประสูติ
ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง
หน้าที่ของเราคือกํากับดูแลโอกุ...
โอกุเป็นของท่านโอรสสวรรค์
รู้ตําแหน่งของตนเองหน่อย
ข้าขออภัยขอรับ
แต่รัฐบาลส่งเรามาที่นี่เพื่อให้กํากับดูแลพิธีกรรม
ให้ดําเนินไปอย่างราบรื่น
ท่านคงได้ยินเรื่องนี้จากท่านโอโตโมะมาแล้ว
แน่นอนเจ้าค่ะ
กระนั้นข้าก็ต้องขอให้ท่าน อย่าสอดรู้สอดเห็นอย่างไร้มารยาท
หรือพูดคุยหยอกล้อกับเหล่านางใน ของโอกุจนเกินเลยนะเจ้าคะ
ที่นี่คือสถานที่ที่ปกติแล้วบุรุษไม่เอาเข้ามาได้ โอกุ
ท่านมาปฏิบัติหน้าที่ก็จริงอยู่ แต่ผู้ละเมิดกฎจะต้องถูกลงโทษ
ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร
เช่นนั้น
ช่วยเตรียมการต่างๆ ให้ที เราจะได้เริ่มงานพรุ่งนี้
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
สุมะกระหายแล้วเจ้าค่ะ
ไม่กระหาย
คิโยะก็กระหายแล้วเจ้าค่ะ
ไม่กระหาย
ฟุกิยังไม่กระหายเจ้าค่ะ
- หมอตําแย - พ่ะย่ะค่ะ
ข้ากระหายแล้ว
ท่านฟุกิอีกแล้วเหรอ
ฝ่าบาทนี่ก็ช่างยึดมั่นเสียจริง
โอกุจ้างนางในไว้ราว 2,000 คน
พวกเจ้าต้องเตรียมมื้อเช้าให้ทุกคนก่อนฟ้าสาง
เอ๋
ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ
ก่อนอื่นเตรียมสํารับสําหรับ 50 คนในหอที่สี่
พอเจ้าชินกับงานแล้วค่อยเพิ่มเป็น 100 คน
ร้อยเลยเหรอ
พวกเจ้าทานมื้อเช้าให้เรียบร้อยก่อนเริ่มงานนะ
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
อาสะจังลายมือสวยเหลือเกิน
แต่ "ก่อนฟ้าสาง" เนี่ย แปลว่าเราต้องตื่นเช้าแค่ไหน
ข้าเคยต้องเตรียมมื้อเช้าให้กับเพื่อนบ้านทุกวัน
งานแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
แต่ข้าน่ะ ขนาดมื้อเช้ายังไม่เคยเตรียมเลย
เห็นว่าท่านซาบุโร่มารุ เป็นน้องชายของพระสนมฟุกิ
เขาเป็นบุตรคนที่สามของตระกูลโทกิตะ
มันไม่ได้ทําให้อะไรเปลี่ยน
พวกเราจะตั้งใจดําเนินพิธีแบกโมจิต่อไป
ระยะหลังมานี้ตระกูลโทกิตะกําลังมีอิทธิพล
ข้าน้อยไม่อยากมีปัญหากับพวกเขา เพราะพวกเขาจะมีไพ่ในมือมากขึ้น
ในฐานะคนตระกูลโอโตโมะ ข้าน้อยคิดเช่นนั้น
ท่านอุตายามะก็อยู่ในความดูแล ของตระกูลโอโตโมะนะเจ้าคะ
เราควรทําให้พวกเขารู้สึกเหมือนว่า พวกเขาได้ทํางานอะไรสักอย่าง
ตําแหน่งของพวกเจ้าทั้งสองคนคือนางกํานัล
พวกเจ้าจะต้องนอนในห้องบนชั้นสอง
พวกเจ้าต้องรับใช้หัวหน้านางใน...
นางใน 2,000 คนเหรอ
มีเพียงแปดคนเท่านั้น ที่จะได้เป็นพระสนมคอยปรนนิบัตรฝ่าบาท
- เรื่องทําความสะอาด... - การเดินทางไกลเริ่มต้นจากก้าวแรก
ก็ลงมือได้เลย
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
อืม
นั่นพระสนม พวกเจ้าต้องหลีกทางให้พระนาง
เราก็เหมือนไม้ประดับ ที่ขับเน้นความงามให้ท่านฟุกิ...
เหล่าพระสนมมา
ดูเหมือนฝ่าบาทจะไม่สนใจใคร นอกจากท่านฟุกิอีกแล้ว
ไม่ได้ยินที่ข้าบอกเหรอ
ขออภัยเจ้าค่ะ
ข้าหวังว่านานๆ ครั้ง ฝ่าบาทจะเลือกไม้ประดับบ้าง
ฝ่าบาททรงตรัสกับข้าเป็นครั้งแรก ตอนที่ข้ายังไม่แรกแย้มเลย
เดี๋ยวเวลานั้นย่อมมาถึงทุกคนเองแหละ
ท่านฟุกิ
สวัสดีเจ้าค่ะ
ตายจริง ท่านงดงามเหลือเกิน
เจ้าเป็นเด็กใหม่สินะ
เจ้าค่ะ ข้าน้อยคาเมะเจ้าค่ะ
ขอให้โชคดีนะ
จะมัวเอ้อระเหยไปถึงเมื่อไหร่
เราจะปิดประตูแล้ว
ข้าไม่ได้ขายเพียงแค่ยาหรอกนะขอรับ
และข้าก็ไม่ได้เอ้อระเหยด้วย
จะไม่ดื่มหรือไง
อืม ข้าตั้งใจจะไม่ดื่มจนกว่างานจะลุล่วง
เจ้ามันน่าเบื่อจริงๆ เลย
งานนี้อาจจะยากกว่าที่ข้าคาดเอาไว้
ที่เราต้องทําก็แค่เหล่หญิงงาม
มันดีจะตายไป
หน้าที่ของโอกุไม่ได้มีเพียงแค่ ประสูติทายาทให้แก่ฝ่าบาทนะ
ข้าเข้าใจน่า
รัฐบาลกับโอกุก็เหมือนสองด้านของเหรียญ
งานของที่นี่ช่วยคงไว้ ซึ่งความสัมพันธ์เชิงอํานาจของโลกภายนอก
ช่างเรื่องการเมืองเถอะ
ถ้าประสูติทายาทไม่ได้ แล้วจะมีโอกุเอาไว้ทําไม
อ้อ ข้าไม่ได้จะว่าร้ายพี่สาวเจ้าหรอกนะ
หน้าที่เราคือกํากับดูแลพิธีแบกโมจิ
แต่พวกคนภายนอกโอกุ กําลังหมายหัวท่านอุตายามะ
ยายแก่คนนั้น...
ข้าไม่ชอบนางเลย
ข้าเข้าใจแล้วว่าทําไมคนภายนอก ถึงดําเนินแผนการในโอกุได้ยากนัก
คงเพราะอย่างนั้น พวกเขาถึงอยากให้ ท่านอุตายามะเสื่อมอิทธิพล
ข้าทนมองสีหน้าเหมือนโลกอยู่ในกํามือนางไม่ไหว
เป็นบุตรคนที่สามของตระกูลโทกิตะคงลําบากสินะ
เจ้าได้งานนี้ก็เพราะท่านฟุกิ
เจ้าจึงต้องได้ผลลัพธ์กลับไป
ทําไมเมื่อสองเดือนก่อน พิธีแบกโมจิจึงถูกเลื่อน
มันต้องมีเหตุผลแน่
บางทีท่านอุตายามะอาจครองอํานาจ ในโอกุนานเกินไปแล้ว
นี่ น้ํานั่นเหม็นมากเลยเนอะ
อืม กลิ่นมันเหม็นเน่า
ท่านอาวาชิมะกับคนอื่นๆ ดื่มมันลงไปง่ายๆ ได้ยังไงกัน
ระวังฟืนไฟ
หรือเพราะพวกนางทําเพื่อฝ่าบาท
โธ่ ข้าอยากเป็นพระสนมเหมือนท่านฟุกิแล้วสิ
นางงามงดมากเลย
ตอนที่ท่านฟุกิเดินผ่านวันนี้ ขนาดท่านมุกิทานิยังตาเป็นประกาย
ท่านฟุกิล่ะ
งามเหลือเกิน
พระสนมก็สวยทุกคนนั่นแหละ
ตาของอาสะจังก็ด้วยใช่ไหมล่ะ
สําหรับข้า แทนที่จะเป็นพระสนมผู้งามสง่า
ข้าอยากเรียนรู้วิชามากกว่า
ตอนนี้เป้าหมายของข้า คือการได้เป็นอาลักษณ์หลวง
ความหลงใหลคลั่งไคล้ที่ฝ่าบาท มีต่อท่านฟุกิในระยะหลัง...
ท่านยูกิโกะก็ประสูติพระธิดาอีกแล้วนี่นา
ท่านฟุกิคงมีพรสวรรค์ชั้นยอดแน่ๆ
หากยังเป็นเช่นนี้ ทายาทของฝ่าบาทก็คงจะเป็น...
อาสะจังดูจะทําทุกอย่างได้ดีไปหมดเลย
ข้าไม่รู้ว่าจะอยู่ที่โอกุได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า
เจ้าไม่เป็นไรหรอก มาพยายามด้วยกันนะ
ท่านยูกิโกะไม่ถูกเลือกมาสักพักแล้ว
ท่านฟุกิกําลังทรงอิทธิพลขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนท่านโอโตโมะ โบตั๋น...
นางดูจะไม่สนใจงานปรนนิบัตรยามกลางคืน
อาสะจัง
ดีใจจังที่ข้าได้เจอกับอาสะจัง
ข้าก็เหมือนกัน
เราต้องเริ่มงานแต่เช้า นอนกันเถอะนะ
อืม ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์
(วันที่สอง)
โชคร้ายประดามี
บาปและมลทินทั้งหลายทั้งปวง
จงถูกชําระล้าง
ให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง
ด้วยประสงค์ของสวรรค์
- เทพีวารีไม่ชอบไฟ - โปรดปกปักษ์เรา
ประทานโชคดีแก่พวกเรา
ท่านอุตายามะ
สวัสดีเจ้าค่ะ
พิธีแบกโมจิที่เพิ่งถูกเลื่อนเมื่อไม่นานมานี้
กําลังจะมาถึงในอีกสามวัน
วันนั้นจะมีแขกเหรื่อมามากมาย
ในเวลาไม่กี่วันที่เหลือ
ข้าอยากให้ทุกคนตั้งใจตระเตรียมการกันต่อไป
อนุญาตให้เข้าเพียงสตรีผู้มีป้ายผ่านเท่านั้น
ข้าจะเป็นคนรับเครื่องเซ่นสําหรับพิธี
ห้ามมิให้บุรุษเข้าไปในโอกุ
มันยังอยู่อีกไกลงั้นเหรอ
บัดนี้ข้าจะประกาศชื่อบุคลากร ที่จะทําหน้าที่ในพิธีแบกโมจิ
หน้าที่ประสานงานสําหรับพิธีแบกโมจิครั้งนี้ ขอมอบหมายอาวาชิมะจัดการ
จากตําแหน่งหัวหน้านางใน นางจะไปทําหน้าที่ต้อนรับเหล่าขุนนาง
ตั้งแต่การตกแต่งไปจนถึงอาหารและเครื่องดื่ม ทุกอย่างต้องถูกจัดการอย่างดีเยี่ยม
ทุกคนต้องทําตามคําสั่งของอาวาชิมะ
ผู้เข้าร่วมพิธีแบกโมจิครั้งนี้ อาจมีมากกว่า 100 คน
ในขั้นตอนเตรียมที่นั่งไปจนถึงการส่งแขก
จะให้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นไม่ได้เลย
มุกิทานิจะได้เลื่อนตําแหน่งจากนางใน มาเป็นหัวหน้านางในเพื่อรับหน้าที่นี้
มุกิทานิจะได้รับการช่วยเหลือ
จากผู้มีความรู้ในเรื่องความสัมพันธ์ ระหว่างรัฐบาลกับเหล่าขุนศึกเป็นอย่างดี
นั่นก็คือพระสนมโอโตโมะ
มุกิทานิก็เรียนรู้จากโอโตโมะเอาไว้นะ
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
และถึงแม้ว่านางเพิ่งมาถึงที่นี่เมื่อวานนี้
แต่ข้าก็มีงานที่จะให้อาสะทํา
นางจะทําหน้าที่เป็นผู้นําทาง
ให้กับท่านโทกิตะ ซาบุโร่มารุ และซากะ ฮิราโมโตะ ผู้ตรวจการของรัฐบาล
เรื่องนี้อาจแปลกสักหน่อย
แต่ข้าขอแต่งตั้งอาสะให้เป็นนางใน
พวกท่านทั้งสองช่วยพูดอะไรหน่อยได้ไหม
อาสะจังเก่งมากเลย
โทกิตะ ซาบุโร่มารุขอรับ
ท่านอาสะ ขอบคุณที่กรุณาขอรับ
- โทกิตะเหรอ ญาติของท่านฟุกิหรือเปล่า - ทําไมดูผ่อนคลายจัง
ข้าเองก็หวังพึ่งท่านมุกิทานินะขอรับ
เพื่อให้การเตรียมการของเราไม่มีอะไรผิดพลาด
ทั้งสองท่านนี้จึงได้มาที่นี่ แม้ปกติแล้วเราจะไม่ให้บุรุษเข้าก็ตาม
อาสะ เพื่อให้พวกเขาเข้าใจว่า เราไม่จําเป็นต้องใครมากํากับ
เจ้าต้องดูแลพวกเขาให้เหมาะสม
นี่คือโอกุ
ทุกคน จงอุทิศตัวให้แก่โอกุ
จงไปประจําตําแหน่งของตนเดี๋ยวนี้
- รับทราบเจ้าค่ะ - รับทราบเจ้าค่ะ
อยากรู้จังว่าแม่นางอาสะ กับแม่นางคาเมะจะไปได้ดีหรือเปล่า
ท่านซากาชิตะ ท่านคาดว่าทั้งสองคนจะเป็นอย่างไรขอรับ
แม่นางอาสะคงไม่เป็นไรหรอก แต่แม่นางคาเมะสิที่น่าห่วง
สาวน้อยที่ใจดีเกินไปมักลําบาก
แต่เมื่ออยู่กับเหล่าเด็กสาวที่ไปได้ดี
พวกนางจะเปลี่ยนไปมาก
พอเจอหน้าอีกที นางก็เหมือนเป็นคนละคนไปแล้ว
อาสะจัง
- ข้าศึกษาเส้นทางในโอกุมาแล้วล่ะ - คาเมะจัง...
ข้าจะช่วยเจ้านําทาง
แต่แน่นอนว่าพอเสร็จงาน ข้าก็จะไปทําหน้าที่ของข้า
- เอ่อ... - นะ
งั้นก็ฝากเจ้าด้วยนะ
เมื่อเร็วๆ นี้ก็มีเด็กสาวนางหนึ่ง ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
แล้วตอนนี้นางอยู่ไหน
ได้ข่าวว่านางออกจากโอกุ และกลับชนบทไปแล้วล่ะ
ได้ข่าวเหรอ
นางในผู้นี้มีนามว่าอะไรขอรับ
อะไรเนี่ย ทําไมข้าต้องบอกคนอย่างเจ้าด้วย
ห้องบรรทมอยู่ข้างหน้านี้เจ้าค่ะ
พอคิดว่าเมื่อวานท่านฟุกิเดินมาตามทางนี้
เพื่อไปปรนนิบัตรหน้าที่ยามราตรี...
ต๊าย ตื่นเต้นแล้วสิเรา
ข้าได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลย ขอบคุณมากนะขอรับ
ทุกอย่างที่นี่ช่างน่าทึ่งเสียจริง
ท่านอาสะ ท่านเข้ามาอยู่ที่โอกุ ตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ
คาเมะจัง สุดยอดเลย
ความรู้ของเจ้าทําให้ข้าแปลกใจ
แป้งโมจิสําหรับพิธีแบกโมจิจะถูกแห่ไปรอบๆ โอกุ
จนในที่สุดก็มาหยุดทีนี่ จากนั้นอาลักษณ์หลวงจะ...
ซาบุโร่มารุ เจ้าชอบคนไหนล่ะ
เราทํางานอยู่นะ อย่าเสียมารยาทสิ
ไม่ต้องเขินไปหรอกน่า
ชู่ว
เกลือปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายควรจะมาถึงได้แล้ว
มันมาถึงช้าเพราะสภาพอากาศไม่ดีเจ้าค่ะ
ข้าน้อยอาจจะไปขอซื้อ จากพ่อค้าส่งในละแวกนี้เผื่อไว้
เรื่องนั้นให้อาสะไปทํา
อาสะเหรอเจ้าคะ
คาเมะจัง
อาวาชิมะ เจ้ามาอยู่ที่โอกุนานเท่าไรแล้ว
- ข้าเดินจนหิวแล้ว - หกปีแล้วเจ้าค่ะ
มันเป็นหลักปฏิบัติของข้า
ข้าจะมอบหมายให้ผู้มีฝีมือ และความมุ่งมั่นทํางานเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
นั่นรวมถึงตัวเจ้าด้วย
แต่การได้เป็นนางในตั้งแต่ทํางานวันแรก...
แม้กระทั่งคิตากาวะ...
คุณอาวาชิมะ ดูนี่สิเจ้าคะ
นี่เหมือนฝีมือของเด็กใหม่หรือเปล่า
คุณอาสะเป็นคนเขียนเจ้าค่ะ
ทุกคนต่างก็รักตัวเองทั้งนั้น
เราต่างอยากเป็นที่ยอมรับ เป็นที่รัก
และมีคนเห็นคุณค่า
เราไม่อาจสนองปรารถนาเหล่านี้ด้วยตนเองได้
เราคาดหวังให้เพื่อนบ้านของเรามาสนอง แต่เราก็ถูกเปรียบเทียบกับพวกเขาเช่นกัน
เพราะพวกเขาคือคนที่แข่งกับเรา เพื่อตําแหน่งอันมีจํากัด
ข้าน้อยสาบานว่าจะพยายาม
ข้าแค่อยากคุยกับท่านน่ะ
ข้ารู้สึกเหมือนวันนี้ยาวนานที่สุดในชีวิตข้าเลย
ห้องส่วนตัวเป็นแบบนี้เองสินะ
ข้าอยากมีห้องของตัวเองเร็วๆ จัง
อาสะจังสุดยอดไปเลย
คนที่ได้รับตําแหน่งอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันแรกที่ทํางานเนี่ย
ข้าว่าคงไม่เคยมีหรอกมั้ง
ท่านอุตายามะเลือกให้ข้ามาทําหน้าที่นี้ ข้าจะต้องตั้งใจ
อืม งั้นข้าไม่กวนแล้วล่ะ
เอ๋ จะไปแล้วเหรอ
ข้าก็แค่อยากเห็นห้องส่วนตัวเฉยๆ
นางกํานัลระดับล่างอย่างข้าต้องไปปูที่นอน
เข้าใจแล้ว
เจอกันพรุ่งนี้นะ
อืม เจอกันพรุ่งนี้
ร่ม...
ขอโทษด้วย
ข้าเป็นคนทิ้งมันไว้ที่นี่เอง
ตอนที่ข้าย้ายห้องหับ
ข้าทิ้งมันเอาไว้
ก่อนหน้านี้นี่คือห้องของท่านเหรอเจ้าคะ
อืม
ข้าชื่อว่าคิตากาวะ
ท่านคิตากาวะ ข้าน้อยอาสะเจ้าค่ะ
ต๊ายตาย ไม่ต้องมีพิธีรีตองนักก็ได้
เมื่อดูจากกิโมโนที่ท่านสวมใส่อยู่
ท่านคิตากาวะคงจะเป็นอาลักษณ์หลวง
ตําแหน่งพรรค์นั้นมีความหมาย แค่ในโอกุเท่านั้นแหละ
ตอนข้าน้อยยังเล็ก ข้าน้อยเคยมาที่โอกุกับท่านพ่อ
พิธีแบกโมจิในตอนนั้นเป็นแรงบันดาลใจให้ข้าน้อย
ข้าน้อยฝันอยากจะทํางาน ในโอกุตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เบื้องหลังนางรําที่งดงาม
อาลักษณ์ตวัดพู่กันอย่างเข้มแข็ง
ข้าน้อยจําได้ว่าภาพนั้นทําให้ข้าน้อยหลงใหล
นั่นควรจะเป็นหน้าที่ของข้า ในพิธีแบกโมจิเมื่อเร็วๆ นี้
ข้าน้อยได้ยินว่ามันถูกยกเลิกด้วยปัญหาบางอย่าง
ใช่
พู่กันนี้วิเศษมาก
ไยเจ้าไม่สมัครเป็นอาลักษณ์หลวงล่ะ
คงไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ
ข้าน้อยยังห่างไกลจากจุดนั้น
ข้าอยากจะคุยกับเจ้าอีก
ยามที่มีแค่เราสอง ไม่ต้องสนใจเรื่องตําแหน่ง
ขอบคุณมากเจ้าค่ะ
เจ้าช่วยดูแลตุ๊กตาตัวนั้นให้ข้าหน่อยได้ไหม
เอ๋
ข้าอยากจะมาหามันอีกเหมือนกัน
สวัสดีนะ พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ
เจ้าค่ะ
ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ
ท่านคิตากาวะ...
(วันที่สาม)
โชคร้ายประดามี...
โธ่ อย่าหลับสิ
ขอโทษนะ...
ข้าต้องพึ่งพาเจ้าตลอดเลย
ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
ให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง
ด้วยประสงค์ของสวรรค์
- ไปกันเถอะ - อืม
- ท่านพ่อ - ท่านพ่อ
โอ๋เอ๋
อะไรกันเนี่ย นี่มันอะไรกัน
ข้าบอกให้เจ้าทําให้เสร็จตั้งแต่เมื่อวานนี่นา
เจ้าลืมงั้นเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ
ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าจะรีบทําเดี๋ยวนี้
มาเริ่มตอนนี้มันจะแห้งได้ไง
เพราะแบบนี้มันถึงต้องทําตั้งแต่เมื่อวาน
นี่ไม่ใช่งานที่เจ้าจะเลื่อนมาทําวันนี้ได้นะ
อีกอย่าง วันนี้เจ้าก็มีงานอื่นต้องทําไม่ใช่เหรอ
ให้ตายเถอะ
ทํางานสุกเอาเผากินแบบนี้ เจ้าไม่ละอายใจหรือไง
มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ
คุณอาสะ หน้าที่ของนางน่ะสิ
นางทํางานของนางไม่เสร็จ
ข้าน้อยต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง
ข้าน้อยพลาดที่ไม่ได้มาตรวจสอบ
ยอมรับไม่ได้
แล้วเกลือปัดเป่าที่ข้าขอไปเมื่อวานนี้ล่ะ
อยากรู้จังว่าเรื่องนั้นเป็นยังไงบ้าง
เจ้าค่ะ
ข้าน้อยส่งคนไปซื้อทันทีที่ได้รับคําสั่งจากท่าน
พรุ่งนี้เช้ามันจะมาถึงก่อนสิ่งอื่นใด
- อ้อ... - อย่างน้อยคุณอาสะก็ทําหน้าที่ได้ดีล่ะนะ
แต่มันก็ยังมีเจ้านี่สิ
ท่านอาวาชิมะ
เมื่อเช้านี้คาเมะไม่ยอมตื่น ไปเตรียมมื้อเช้าเหมือนกัน
ท่านคิดยังไงกับเรื่องนั้นเจ้าคะ
ไม่ใช่แบบนั้นเจ้าค่ะ
ข้าน้อยผิดเองที่ไม่ได้ขอให้คุณคาเมะช่วย
ทั้งที่มันเป็นหน้าที่สําหรับสองคน
แต่ข้าน้อยกลับคิดว่าจัดการคนเดียวได้
ข้าน้อยไม่ได้ไตร่ตรองให้ดีเจ้าค่ะ
งั้นก็แปลว่า
เรื่องเดียวที่เจ้าทําเป็น คือการให้ท่าเหล่าบุรุษงั้นสินะ
- อย่าพูด... - คุณมุกิทานิ
เมื่อวานบุรุษก็ทําเจ้าเขวจนลืมทํางาน ส่วนวันนี้เจ้าก็หลับเกินเวลา
ข้าไม่รู้แล้วว่าเจ้าขี้เกียจหรือใจง่ายกันแน่
- แต่ถ้าท่านเห็น... - ต๊ายตาย
จะบอกว่าข้าใส่ใจไม่พอเหรอ
- ข้าน้อยไม่ได้จะสื่อ... - งั้นจะสื่ออะไร
พอได้แล้ว
คุณคาเมะ เจ้าเก็บข้าวของ และไปที่ห้องของคุณมุกิทานิซะ
เจ้าจะต้องเรียนรู้ใหม่ตั้งแต่ต้นว่า หน้าที่ของเจ้าคืออะไรกันแน่
ส่วนคุณมุกิทานิ
ช่วยทําตัวให้สมเป็นนางในของโอกุด้วย
- เจ้าค่ะ - ข้าน้อยผิดเอง ฉะนั้น...
แหมๆ
ท่านเพิ่งจะได้เลื่อนตําแหน่ง
แล้วท่านจะรับหน้าที่สั่งสอนคาเมะด้วยเหรอ
เจ้าค่ะ หากนั่นคือหน้าที่ของข้า
- ข้าน้อยจะน้อมรับ - เอ๋...
ข้าน้อยจะ...
จากนี้ไปข้าน้อยจะรอบคอบ ข้าน้อยจะตั้งใจ
- ไม่ได้ - ข้าน้อยขอโทษ
ข้าน้อยจะรับหน้าที่สั่งสอนแม่สาวผู้นี้เอง
- ข้าน้อยขอโทษ - คาเมะ...
มือเรียวงามเหลือเกิน...
ดูเหมือนว่าเมื่อสองเดือนก่อน จะมีนางในผู้หนึ่งล้มป่วย
จากนั้นนางก็ออกจากโอกุไป
แล้วเรื่องพิธีแบกโมจิ
ก็ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเหตุใดมันถึงถูกเลื่อน
เราควรให้รัฐบาลมาสืบเรื่องนี้หรือเปล่า
ช่างเป็นเครื่องกลที่วิเศษจริงๆ
มันคือมาตรวัดขอรับ
มาตรวัดเหรอ
แล้วมันทํางานยังไงล่ะ มันใช้วัดอะไร
สิ่งที่มนุษย์...
ไม่อาจมองเห็น วัดว่ามันอยู่ไกลไหม
เจ้าน่ะ...
เจ้าไม่ได้จริงจังกับหน้าที่ของเจ้าเลยล่ะสิ
ข้ารู้นะ
ข้าน้อยพยายามเต็มที่แล้วเจ้าค่ะ
แต่ข้าน้อยตื่นเช้าไม่ไหว
ใครบอกอะไร ข้าน้อยก็พยายามจดจํา แต่สุดท้ายข้าน้อยก็ลืมอยู่เรื่อย
ข้าน้อยทํางานได้ไม่ดีเหมือนคนอื่น
และตามหลังคนอื่นๆ ตลอด
เจ้ามาที่โอกุเพื่ออะไรกันแน่
เจ้ามาที่นี่ทําไม
ข้าเคยเจอคนอย่างเจ้า
พอเห็นตัวเองหน้าตาสะสวยหน่อย
เจ้าก็คิดว่าตัวเองหย่อนยานได้
ที่เจ้าสนใจก็แค่การได้ขึ้นแท่นบรรทมของฝ่าบาท
ไม่จริงสักหน่อย...
มาแล้ว
ไม่นะ หยุด ปล่อยนะ
หากเจ้าคิดจะจริงจังกับงานนี้
ของพวกนี้ก็ไม่จําเป็นเลยสักนิด
ไม่
ข้าบอกไปแล้วใช่ไหม
หากข้ามเส้นนี้เข้ามา หัวเจ้าหลุดจากบ่า
โมโนโนเกะ
ปรากฏแล้ว
หยุดนะ
เอ๋
เกิดเหตุฉุกเฉิน
ด้านหลังเหรอ
เฮ่ย หากไม่ได้รับอนุญาต...
นี่มัน...
เกิดอะไรขึ้น
กล้องสลับลาย...
ท่านซากาชิตะ
แล้วผู้บุกรุก...
ท่านอาวาชิมะ
ข้างบนเหรอ
- อย่าไปนะ - เดี๋ยวสิ...
ท่านอาวาชิมะ
อืม นางได้ยินเสียงกรีดร้อง ซึ่งเหมือนเสียงของท่านมุกิทานิ
ไปแล้วเหรอ
มันอันตราย...
นี่มันเกิดอะไร...
คาเมะจัง
นางยังไม่ตาย
ที่นี่มีแค่คุณคาเมะคนเดียวหรือเปล่า
เห็นว่าท่านมุกิทานิก็อยู่ที่นี่ด้วยเจ้าค่ะ
ดีจังที่ท่านยังใจเย็นอยู่
แล้วคาเมะจัง...
เดี๋ยวนางก็ฟื้นขึ้นมา...
ดูเหมือนว่า...
ข้าจะมาไม่ทันเวลา
- เสียงครืนๆ นั่นมัน... - อะไรกันน่ะ
มุกิทานิ
นี่ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์หรอก
- เจ้าเป็นใคร - ไม่ใช่มนุษย์...
ข้าน้อยเป็นแค่คนขายยาธรรมดาๆ
เจ้ามีความผิดฐานบุกรุกโอกุ และสร้างความวุ่นวาย
ตอนนี้ท่านกําลังเผชิญอยู่กับ สิ่งที่ดาบเล่มนั้นไม่อาจฟาดฟัน
นี่น่ะคือฝีมือของโมโนโนเกะ
- โมโน... - โนเกะ
ต้นเหตุของเรื่องลี้ลับนี้...
- เรื่องลี้ลับเหรอ - ในโอกุไม่มีอะไรพรรค์นั้นหรอก
โมโนโนเกะตนนี้
ข้าน้อยขอสังหารมันเอง
เมื่อพื้นที่เปียกแห้งลง วงกลมก็ปรากฏขึ้น
ครั้งหนึ่งโมโนโนเกะตนนี้...
- มันเคยเป็นอายาคาชินามว่า... - หือ
คารากาสะ
ท่านมุกิทานิ...
นั่นเสียงอะไรน่ะ
ข้าระบุรูปร่างของมันได้แล้ว
รูปร่างงั้นเหรอ
ตราบที่ยังกําจัดโมโนโนเกะไม่ได้ เรื่องพิศวงนี้จะดําเนินต่อไป
กล้องสลับลาย...
ทว่าพลังของมนุษย์ไม่อาจกําจัดโมโนโนเกะ
ส่วนข้าน้อยมีดาบเล่มนี้
หนึ่งในแปดดาบแห่งหยินหยาง ชื่อของมันคือคน
นี่คือดาบชั้นยอดแห่งแดนชูกะ ซึ่งประกอบด้วย 64 ฉักลักษณ์
หรือเรียกอีกอย่างว่า
ดาบไล่ภูตผี
แล้วทําไมไม่สังหารมันด้วยดาบเล่มนั้นซะเลยล่ะ
มีเงื่อนไขที่ต้องบรรลุก่อนจะชักดาบได้
เงื่อนไขเหรอ
รูปร่าง
ความจริง
เหตุผล
หากขาดองค์ประกอบทั้งสามไป
ข้าน้อยก็มิอาจชักดาบเล่มนี้
ความจริงคือวิถีที่สิ่งต่างๆ ปรากฏ
เหตุผลคือเนื้อแท้ของกิเลสตัณหา
ซึ่งสุมแน่นอยู่ในโอกุแห่งนี้
แปลว่าเมื่อดาบได้ประจักษ์ถึงสามองค์ประกอบนั้น
เจ้าก็กําจัดสิ่งที่เรียกว่าโมโนโนเกะได้สินะ
ถูกต้องแล้ว
และเพื่อสําแดงทั้งสามองค์ประกอบที่ว่า...
- ซากาชิตะ - ขอรับ
- จัดหาป้ายผ่านให้ชายผู้นี้ - ท่านอุตายามะ
สิ่งที่เรียกว่า "คารากาสะ" ข้าอยากให้เจ้ากําจัดมันซะ
อย่าเล่าเหตุการณ์คืนนี้ให้ใครฟังทั้งนั้น
และจนกว่าพิธีแบกโมจิจะสิ้นสุด
มุกิทานิยังไม่ตาย
เอ๋
เข้าใจไหม อาวาชิมะ
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
ท่านๆ ทั้งหลาย
ทั้งความจริงของพวกท่านและเหตุผล
ข้าน้อยอยากให้พวกท่านบอกมาให้หมด
(วันที่สี่)
โชคร้ายประดามี
บาปและมลทินทั้งหลายทั้งปวง
จงถูก...
น้ํานี้เลิศรสหรือเปล่า เทพสวรรค์...
ไม่สิ
เทพีวารีสินะ
ประทานโชคดีแก่พวกเรา
ข้าน้อยอยากขอให้ท่าน อย่าเพิ่งปลดคาเมะเลยเจ้าค่ะ
เราไม่มีที่ว่าง
ให้กับคนที่อ่อนแอหรือคนที่มิอาจอุทิศตัว
คนคนหนึ่งมีธาตุแท้ยังไง ปกติแล้วในสามวันก็ดูออก
เรื่องคาเมะนั้น ข้าจะยกให้เจ้าจัดการ
ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร
พ่อค้าเร่จากประตูนานัตสึ
ทุกคน โปรดฟังให้ดี
มุกิทานิมีเหตุให้ต้องกลับไปหาครอบครัวกะทันหัน
- อะไรกันเนี่ย - เฮ่ยๆ
นางออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เลยไม่ได้กล่าวลา
เฮ่ย
การแบกรับภาระหนักอึ้ง ทําให้คนคนหนึ่งมีแรงจะไต่เต้าขึ้นไปอีกขั้น
ข้าจะแต่งตั้งให้อาสะเป็นหัวหน้านางใน
และให้นางรับหน้าที่แทนมุกิทานิ
หัวหน้านางในเหรอ
เคยมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ
ท่านอาสะ...
เจ้าคงจะทําได้ใช่ไหม
โปรดไว้ใจ...
ได้เลยเจ้าค่ะ
นางกลับไปไม่ถึงบ้าน นางในคนที่เราเคยพูดถึงน่ะ
ว่าไงนะ
นามของนางในผู้นั้นคือ...
เหตุใดจึงมีพ่อค้าเร่อยู่ในโอกุ
เจ้าสมควรโดนตัดหัว
ไยไม่ไปถามท่านอุตายามะเองล่ะขอรับ
ท่านอุตายามะเป็นบุคคลสําคัญทางการเมือง
ข้าน้อยคงต้องเอาอย่างนางบ้างแล้ว
หือ ดาบ
ข้าอยากถามเจ้าเรื่องนางในผู้หนึ่ง
น้ํารสชาติดีหรือเปล่า
ท่านคิตากาวะ...
บางครั้งคนเราก็ต้องละทิ้งบางสิ่ง เพื่อที่จะก้าวต่อไป
คุณอาสะ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะละทิ้งอะไร
ข้าน้อยมีแต่ของที่อยากละทิ้งเจ้าค่ะ
แต่ก็มีบางสิ่งที่เจ้าจะละทิ้งไปไม่ได้
ไม่ใช่ทุกอย่าง...
ที่จับต้องได้
หากละทิ้งมัน ตัวเจ้าจะแห้งเหือด
ข้าน้อยมีบางสิ่งที่ไม่อยากให้แห้งเหือดอยู่เจ้าค่ะ
เพราะอย่างนั้น ข้าน้อยต้องละทิ้งมันไป
ท่านอาสะ
ข้าไม่อยากเจอ
ข้าไม่อยากเจอคุณมุกิทานิแล้ว
ไม่ต้องห่วง
วันนี้เจ้ามาทํางานกับข้าได้
จริงเหรอ
อืม
เจ้าช่วยทําหน้าที่ดูแลแขกเหรื่อ
ในงานพิธีได้หรือไม่
ข้าน้อยไม่ใช่ผู้ใต้อาณัติของท่านอุตายามะ
ในฐานะคนตระกูลโอโตโมะ
หน้าที่ข้ามีเพียงรักษาพลวัต ระหว่างโอกุกับโลกภายนอก
พูดตรงจังเลยนะ
พวกเรานางในต้องไม่เข้าไปในห้องบรรทม
นั่นคือกฎของโอกุ
เป็นนักเล่นกลหรือนี่
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
คารากาสะอยู่ใกล้ๆ
คารากาสะเหรอ
ได้ตัวแล้ว
หรือว่าเป้าหมายของเจ้า
คือการก่อปัญหาที่ทําให้ตําแหน่งของข้า
ผู้เป็นหัวหน้าต้องสั่นคลอน
ลายมือประณีตจัง
เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ
ตั้งแต่ได้เจออาสะจังที่โอกุ ข้าน้อยก็รู้ว่าตนเองแย่แล้ว
ข้าน้อยคงไม่มีวันทําได้แบบนาง
หากเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยคงถูกไล่ออก
ข้าน้อยเลยคิดว่า
ถ้าฝ่าบาททรงถูกใจในตัวข้าน้อย...
เจ้าสร้างหายนะให้เรา เพราะเราบังคับให้เจ้าโยนหวีทิ้งไปสินะ
เอ๋
โมโนโนเกะอะไรนั่นมันไม่มีอยู่จริงใช่ไหม
โมโนโนเกะเหรอ
เจ้าเอาตัวมุกิทานิไปซ่อนไว้ใช่ไหม
เป็นฝีมือของเจ้ากับอาสะนี่เอง
ข้าน้อยไม่รู้ว่าท่านพูดเรื่องอะไร...
อาสะเป็นคนสั่งให้เจ้าทําเรื่องพวกนี้เหรอ
เจ้าเอาแต่ทําอะไรตามใจ
พอเจองานที่ไม่ชอบ เจ้าก็เอาแต่อู้
- แบบนั้นมันขี้ขลาดเป็นที่สุด - หยุดนะ
นี่เราฝันอยู่หรือเปล่า
ตามเขาไปเถอะน่า
สายตาเจ้าเล่ห์นั่น
นังผู้หญิงน่ารังเกียจ
ทําไมกัน
ท่านอุตายามะ
ข้าไม่เคยอยากโยนมันทิ้งไปเลย
ยกโทษให้ข้าด้วยเถอะ
เปิดไม่ออก
ข้าขอโทษ
ข้าขอ...
ข้าน้อยจะรับผิดชอบ
อบรมสั่งสอนนางผู้นี้เอง
คนขายยากับผู้ตรวจการทั้งสอง กําลังก่อความวุ่นวายเจ้าค่ะ
อะไรนะ
เห็นว่าเป็นโมโนโนเกะเจ้าค่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - อย่าเข้ามา
รับไว้
เดี๋ยวสิ...
คนนี้ไม่อาจช่วยได้แล้ว
มันเปลี่ยนมนุษย์เป็นน้ําฝนสินะ
ท่านจะเจอคุณคาเมะข้างพื้นโดมะ
คาเมะจัง
เมื่อสองเดือนก่อนมีนางในหายตัวไปจากโดกุ
หลังถูกปลด นางควรจะกลับไปยังตระกูลของนาง
ทว่านางกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่านางอยู่ที่ไหน
เมื่อเช้านี้ท่านมุกิทานิกลับบ้านจริงๆ งั้นเหรอ
เมื่อสองเดือนก่อน
พิธีแบกโมจิก็ถูกเลื่อนออกไป
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เหรอ
เปล่าประโยชน์เหรอ
อยู่ใกล้ๆ
นั่นเสียงอะไรน่ะ
เรื่องนั้นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของท่าน
บอกแล้วนี่ว่าข้ารายงานผู้อาวุโสโอโตโมะไปแล้ว
บอกข้าน้อยที
นางในที่หายตัวไป นางชื่อว่าอะไร
- ท่านคิตากาวะ... - อดีตอาลักษณ์หลวงแห่งโอกุ
ท่านคิตากาวะ
ระบุความจริงของมันได้แล้ว
ท่านคิตากาวะคือความจริงเหรอเจ้าคะ
โมโนโนเกะ...
กําลังมา
อะไรน่ะ
ที่อยู่ตรงนั้นคือโมโนโนเกะ
คารากาสะ
ขออภัย
นี่ยังไม่ใช่ร่างสุดท้ายของคารากาสะ
เมื่อมันก่อเกิดเป็นรูปร่างในภพนี้ อะไรก็หยุดยั้งมันไม่ได้
อาวาชิมะ
มันเกิดอะไรขึ้นในโอกุกันแน่
พิธีแบกโมจิ
จะดําเนินต่อไปตามแผนที่วางไว้
กลัวจังเลย
อาสะจัง จับมือข้าไปจนเช้าเลยนะ
อืม
สัญญาสิ ถ้าปล่อยล่ะก็ ข้าจะไม่คุยด้วยอีกเลย
ข้าสัญญา ข้าไม่ปล่อยหรอก
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
ข้าได้เจอกับท่านคิตากาวะ
เจอนางเหรอ แต่ว่าคุณคิตากาวะเขา...
ข้าจะต้องไม่แห้งเหือด
เอ๋
นางสอนข้าไว้
เพราะท่านคิตากาวะสั่งสอน
ข้าถึงได้รู้ว่าอะไรที่ล้ําค่า
อะไรที่ข้าต้องไม่ทิ้งมันไป
ดีจังเลยเนอะ
อืม
- แล้วมันคืออะไรล่ะ - เอ๋
สิ่งล้ําค่าของอาสะจังน่ะ
ข้าบอกไม่ได้
ข้าอยากรู้อ่ะ
คาเมะจัง ข้ามีเรื่องอยากบอกเจ้า
หือ อะไรล่ะ
เรื่องที่สําคัญ
(วันพิธีแบกโมจิ)
โปรดอย่ามาขวางทางเรานะเจ้าคะ
หมายความว่ายังไงขอรับ
ท่านอาวาชิมะเสียชีวิตภายหลังพิธีแบกโมจิ
แต่ว่า...
การประกอบพิธีเป็นแค่หน้าที่ก็จริง
แต่มีคนมากมายทุ่มเทหัวใจ และจิตวิญญาณให้กับหน้าที่นี้
หน้าที่มันสําคัญขนาดนั้นเลยหรือไง
แต่ท่านเองก็มีหน้าที่
ต้องขุดคุ้ยเรื่องของท่านอุตายามะ เพื่อทําลายนางไม่ใช่เหรอเจ้าคะ
ท่านอาสะ...
งานของท่านรอพรุ่งนี้ได้ ข้าจะส่งคนนําสารไปหาทีหลัง
จนกว่าพิธีจะสิ้นสุด
ข้าจะไม่ยอมให้มีความวุ่นวายในโอกุ
ประทานโชคดีแก่พวกเรา
ท่านได้คุยกับท่านคิตากาวะสินะขอรับ
ข้าคิดว่าคุณคนขายยาอาจจะปกป้องอาสะจังได้
เหตุผลของโมโนโนเกะ บางทีเราอาจจะเข้าใกล้มันได้
เรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านคิตากาวะ ข้าน้อยไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ
แต่ว่า...
ความรู้สึกที่ท่านคิตากาวะมี
ตอนนี้ข้าน้อยรู้สึกว่าเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ความรู้สึกของนางเหรอ
ข้าน้อยไม่รู้อะไรที่เป็นประโยชน์เลย ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ
ไม่หรอก มันช่วยได้นิดหน่อย
แต่ปริศนาที่แท้จริงคือท่านอุตายามะ
- เหตุใดนางจึงมองข้ามเรื่องประหลาดนี้ - จริงด้วย
และยืนกรานจะทําพิธีแบกโมจิต่อ
ที่นี่คือโอกุ
บางครั้งเราก็ต้องข่มความรู้สึก เพื่อทําหน้าที่ของตัวเอง
มันเป็นคุณสมบัติที่ข้าใช้ตัดสิน
ว่าคนคนหนึ่งเหมาะสมหรือไม่ที่จะรับหน้าที่สําคัญ
- ท่านคิตากาวะก็ด้วย - ใช่แล้ว
แปลว่าเป้าหมายต่อไปของโมโนโนเกะก็คือ...
หากท่านยกเลิกพิธีแบกโมจิ เหมือนเมื่อสองเดือนก่อน
เหตุการณ์ลี้ลับอาจสงบลงก็ได้นะเจ้าคะ
เจ้าคิดแบบนั้นเหรอ
ท่านอุตายามะ...
นี่คือหน้าที่ของเราเจ้าค่ะ
ใช่แล้วล่ะ
โมโนโนเกะเหรอ น่ากลัวจัง
แล้วพิธีแบกโมจิล่ะ
มีคนตายไปแล้วนะ ต้องยกเลิกแน่...
พิธีแบกโมจิจะดําเนินต่อไปตามแผน
สภาพนางเหมือนโซกุชินบุตสึเลย
- หน้าที่ของท่านอาวาชิมะผู้ล่วงลับ... - ศพของนางเหลือเพียงซากแห้งๆ
ท่านอาวาชิมะต้องทรมานมากแน่ๆ
ใกล้จะถึงพิธีแบกโมจิแล้ว
ข้าจึงอยากขอความกรุณาจากทุกท่านด้วย
- ทั้งฝ่าบาท พระมเหสีและทายาท... - ไม่สั่นคลอนเลยนะเนี่ย
- ต้องการให้พิธีดําเนินต่อไปอย่างราบรื่น - แบบนี้มันดีแล้วเหรอ
เพราะฉะนั้นทุกท่าน มาเริ่มพิธีแบกโมจิกันเถอะ
เชิญไปประจําตําแหน่งได้เลยเจ้าค่ะ
- รับทราบ - รับทราบ
หนึ่ง สอง...
เอ้าฮึบๆ
เมื่อเวลามาถึง ความตื่นเต้นก็มลายหายไปเร็วเหลือเกิน
เวลาน่ะไม่เคยรั้งรอใครหรอก
ไม่ได้ไปร่วมพิธีแบบนี้ ท่านคงเศร้าสินะเจ้าคะ
ไม่เป็นไรหรอก
หลังฉากมันก็เป็นแบบนี้แหละ
อย่างน้อยถ้าข้าอยู่ที่นี่ตอนที่โมโนโนเกะ...
ข้าน้อยจําคําพูดท่านตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้
ที่ว่าเมื่อข้าน้อยก้าวหน้า มุมมองก็จะกว้างขึ้น
ท่านอุตายามะพูดถูกต้องเลยเจ้าค่ะ
ตอนนี้ข้าน้อยเข้าใจแล้วว่า
ความเจ็บปวดที่ข้าน้อยได้รับจนถึงตอนนั้น มันไม่ได้สําคัญอะไรเลย
เมื่อเจ้ายืนอยู่เหนือผู้อื่น
สิ่งที่เจ้าเห็นจะแตกต่างไป
ข้าน้อยมองเห็นตัวเอง ที่ไม่มีสิ่งใดทําให้สะทกสะท้านได้
เอ้าฮึบๆ
แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีบางอย่างที่รั้งความรู้สึกข้าน้อยในสงบ
สิ่งนั้นคือ...
คาเมะเจ้าค่ะ
คาเมะงั้นเหรอ เจ้าตัดสินใจเรื่องนางหรือยัง
- ข้าเขียนสารขอให้คาเมะไปจากโอกุ - ข้าอยากเป็นพระสนม
ข้าอยากสวมกิโมโนสวยๆ เพื่อฝ่าบาท...
เจ้าเป็นคนแน่วแน่ และไม่หวั่นไหวไปกับอารมณ์จริงๆ
ก็เหมือคาเมะจัง ข้าน้อยอยากให้เราได้กินข้าวด้วยกัน
อยากได้อยู่พูดคุยกับนางจนดึกดื่นให้มากกว่านี้
ข้าน้อยต้องขอบคุณท่านคิตากาวะ
คิตากาวะเหรอ
ต่อใครหรอกเจ้าค่ะ
ท่านอุตายามะ
โมโนโนเกะงั้นเหรอ
ข้าโยนมันทิ้งไป...
คนขายยา
ถ้าไม่รีบสังหารมันล่ะก็ เราแย่แน่
ข้าน้อยต้องการเหตุผล
หากข้าน้อยไม่ชักดาบ เราก็จบเห่
ท่านอุตายามะ
- ท่านทิ้งอะไรไป - เอ๋
มันพยายามจะข้ามมาฝั่งนี้
เพราะอะไรคารากาสะถึงไล่ตามท่าน
เรื่องนั้นข้าไม่รู้
เพดาน
ฮึบ
ซาบุโร่มารุ...
แห้งเหือดหมดแล้ว...
ท่านคิตากาวะ
คิตากาวะ...
ข้านั้น...
แห้งเหือดหมดแล้ว
นั่นคือท่านคิตากาวะสินะ
คารากาสะนั้น...
สําแดงกายในภพนี้แล้ว
ครั้งแรกที่ข้าถูกบีบให้ละทิ้งสิ่งของที่ข้ารัก
ข้าทิ้งมันไปอย่างไม่ลังเล
เมื่อทิ้งมันไปแล้ว
ข้าก็ตั้งใจที่จะเป็นคนใหม่
ด้วยเมตตาของท่านอุตายามะ ข้าจึงไต่เต้าขึ้นมาได้เรื่อยๆ
มีเด็กสาวอีกคนที่เข้ามาในโอกุพร้อมกันกับข้า
นางปรับตัวเข้ากับที่นี่ไม่ได้ ซ้ํายังเป็นคนขี้ลืม
ข้ารู้สึกรําคาญนางมากขึ้นทุกที
แล้วข้าก็ได้รับหน้าที่สําคัญในพิธีแบกโมจิ
วันนั้นข้าบอกนาง
ให้นางไปจากโอกุซะ
ข้าคิดว่าตนเองจะกังวลน้อยลง และสามารถจดจ่อกับหน้าที่
ข้าคิดอย่างนั้น...
แต่ว่าข้าคิดผิด
ข้าเริ่มสงสัยว่าในตัวข้ามีอะไรที่เปลี่ยนไป
ข้าตระหนักว่าตัวข้านั้นแห้งเหือด
แล้วเมื่อรู้ตัว ข้าก็หมดใจที่จะทํางาน
ข้าถูกปลดจากตําแหน่ง
ข้าไม่อาจก้าวขาออกจากห้องได้เลย
เพื่อที่ข้าจะได้แห้งเหือด
ข้าต้องละทิ้งบางสิ่งไป
บางสิ่งที่สําคัญ
ข้าได้โยนมันลงไปข้างล่างนั่น
ไม่นะ
คาเมะจัง...
อาสะจัง
เจ้าจะไม่เป็นไร
คิตากาวะเหรอ
ท่านคิตากาวะได้บอกข้าน้อยไว้ว่า
อย่าให้ตัวเองต้องแห้งเหือด
นางรู้สึกแค้นเคืองหรือเปล่า
ข้าน้อยไม่คิดว่าท่านคิตากาวะจะมีความแค้นเคือง
ต่อใครหรอกเจ้าค่ะ
หน้าที่ของข้า...
นี่คือ...
หน้าที่...
ของข้าผู้นี้
เหม็นจัง
เหตุผลนั้นได้ถูกเปิดเผยแล้ว
รูปร่าง
ความจริง
เหตุผล
ด้วยสามองค์ประกอบนี้
ดาบของข้า
จงถูกปลดปล่อย
คารากาสะ
ข้าจะฟาดฟันเจ้า
ชําระล้างและทําให้เจ้าสงบ
โมโนโนเกะ
จงกลับไปซะ
ดาบประกายแสง
อภัยให้ข้าด้วย
เอ้าฮึบ
- นั่นคือโมโนโนเกะเหรอ - เงียบซะ
ไปด้วยกันเถอะนะ
สิ่งล้ําค่าของอาสะจังคืออะไรเหรอ
ข้าบอกไม่ได้
อ้าว
โธ่เอ๊ย
ข้าจะทําหน้าที่ให้ลุล่วง
เอ้าฮึบ
ข้าน้อยขอตัว...
อําลาไปจากที่นี่เจ้าค่ะ
คุณคนขายยา
ข้ายังมองไม่เห็น
รูปร่างของมัน
นางแย้มยิ้มแล้ว
(ภาคสอง)
(โปรดติดตามต่อใน "เถ้าธุลีแห่งความแค้น")
(ปีศาจในสายฝน)
(อวสาน)
คําบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์