ปราสาทลอยฟ้ามัน…
เคนเซล
เขาอยู่ตรงนั้นแน่ๆ
ไปเร็ว
เคนเซล
(ÜBEL BLATT ดาบคลั่งทวงแค้น)
(ตอนที่ 12 นอยเอิส ชแวร์ท - ดาบเล่มใหม่)
ใช่แล้ว
คนที่สองยังไงล่ะ
พอสักทีเถอะนะ
ขืนเป็นแบบนี้เจ้าจะ…
ขอโทษ
แต่ตอนนี้ข้าหยุดไม่ได้แล้ว
เหลืออีกห้าคน
นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ
ถ้าข้าจัดการคนที่สังหารผู้กล้าทั้งเจ็ดได้
ข้านึกไม่ออกเลยว่าจะได้รางวัลก้อนโตขนาดไหน
อิกเฟส
อย่าโกรธสิ
ไม่ว่ายังไง ถ้าท่านเกล็นถูกสังหารไปด้วย ข้าเองก็คงแย่แน่
เอ้า สองคนก็พอแล้วมั้ง
ชายคนนี้…
เมื่อตอนนั้นนี่
ยินดีที่ได้รู้จัก… แต่เราคงไม่ได้เพิ่งเคยเจอกันมั้ง
เจ้าคงจะเป็นกบฏมือสังหารผู้กล้า
เคนเซล
ข้าคืออิกเฟส อัศวินทาสต้อยต่ำ
ที่ท่านมาร์ควิสเกล็นเมตตาชุบเลี้ยง
ด้วยคำสั่งของนายท่าน…
ข้าจะบั่นคอเจ้าเอง
การตั้งท่านั่น
เตรียมตัวซะ
อย่างที่คิดเลย
แข็งแกร่ง
ผู้ชายคนนี้…
อย่างนี้นี่เอง
สำนักดาบยังคงอยู่สินะ
เจ้าเก่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก
ในยุคสมัยนี้ยังมีผู้ที่ใช้ วิชาดาบสายอาจารย์ลูดิฟท์ได้ขนาดนี้เชียว
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ช่วยแสดงให้ข้าดูหน่อยได้ไหม
ใช้ได้ใช่ไหมล่ะ กระบวนท่านั้น
ปีกสีนิล
เคนเซล
ให้แสดงท่าปีกสีนิลให้ดูงั้นเหรอ
พูดอะไรของเจ้าน่ะ อิกเฟส
เมื่อข้าจัดการมือสังหารผู้กล้าได้แล้ว ข้าก็จะได้อิสรภาพมา
ข้าจะหลุดพ้นจากสถานะทาส
และเมื่อถึงวันนั้น ข้าอาจได้เป็นถึง
ครูผู้ช่วยที่สำนักดาบเชียวละ
และในตอนนั้นข้าก็จะได้ครอง ตราสัญลักษณ์ปีกสีนิลและดาบ
ฉายาที่สูญหายไปเนิ่นนาน
แต่ก่อนอื่นข้าจะต้อง สำเร็จวิชาลับปีกสีนิลให้ได้เสียก่อน
ขอให้เจ้าช่วยสอน ในฐานะศิษย์สำนักเดียวกันจะได้ไหม
หากว่าเจ้าสามารถใช้ปีกสีนิลได้จริงๆ
แสดงให้ข้าได้เห็นซะ
ชายคนนี้…
ไม่สิ
ฝีมือของชายคนนี้ เหนือกว่าท่านอาจารย์เกลียเสียอีก
ข้าไม่เคยสู้อย่างดุเดือดขนาดนี้มาก่อน
แต่ถึงยังไง ข้าก็จะชนะ
เจ้าที่เป็นอมนุษย์ ใช้เพลงดาบของท่านลูดิฟท์ได้แทบจะสมบูรณ์แบบ
เจ้าเป็นใครกันแน่
โศกนาฏกรรมชัดๆ
นี่มันโศกนาฏกรรมเลยละ
นักดาบในตำนานที่ครั้งหนึ่ง เคยถูกยกย่องว่าเป็นบลัทไมสเตอร์
กับเด็กรุ่นใหม่อัจฉริยะที่หมายจะสืบทอดฉายานั้น
ทั้งสองคนกำลังห้ำหั่นจะเอาชีวิตกันอยู่ที่นี่
บ้าเอ๊ย
ร่างกายนี้…
วิชาดาบของเจ้านั้นยอดเยี่ยมมากจริงๆ
แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเจ้า
จะตามไม่ทันกับท่วงท่าที่เรียนรู้มา
เหมือนกับว่าเจ้าพยายามฝืนเลียนแบบวิชา
ที่เรียนมาด้วยร่างกายอื่น
ชั่วขณะนึง เจ้าทำให้ข้าเชื่อว่าเจ้า
อยู่ในระดับที่ข้ามุ่งหมายไว้
แต่ข้าคิดผิด
งั้นก็ได้เวลา…
จบเรื่องนี้กันสักที
เมื่อกี้มัน…
ว่าแล้วว่าต้องใช้ไม่ได้
ข้าอุตส่าห์นึกว่าในที่สุดข้าจะใช้ปีกสีนิลได้สักที
ไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าจะรู้หรือเปล่า
แต่กระบวนท่าที่เกิดจากการขัดเกลา กระบวนท่าพื้นฐานทั้งแปดจนถึงขั้นสูงสุด
นั่นแหละคือวิชาลับปีกสีนิล
ผู้ที่ควรจะปลดปล่อยปีกสีนิลออกมาได้… ไม่ควรได้รับบาดเจ็บ
จากปีกสีนิลที่ไม่สมบูรณ์เช่นนี้สิ
ต่อไปจะได้ปิดฉากของจริงแล้วละ
ยอดเยี่ยมมาก
พวกเขาอุตส่าห์พบคนที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ได้
ไม่นะ อิกเฟส
อิกเฟส
อย่างที่เจ้าพูดนั่นแหละ
การจะเลียนแบบวิชาที่ข้าฝึกมา ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์นี้ย่อมไม่อาจรับภาระได้
ด้วยตัวข้าในตอนนี้ ข้าไม่อาจชนะเจ้าได้หากไม่มีปีกสีนิล
ข้าสัมผัสได้ถึงความลังเลเล็กน้อย ในดาบของเจ้าที่ไม่อาจสลัดให้หลุดออกไปได้
ข้าไม่รู้ว่าต้นเหตุของความลังเลนั้นคืออะไร
แต่ถ้าเจ้าเอาชนะความลังเลนี้ได้ละก็…
เจ้าก็จะสำเร็จวิชาปีกสีนิลได้
ให้ตายสิ…
ศัตรูที่แข็งแกร่งมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลย
เคนเซล
อัท
แล้วพบกันใหม่
ทำใจดีๆ ไว้ อิกเฟส
ผู้ชายคนนั้น…
ใช้ปีกสีนิลจริงๆ
ปีกสีนิล… เป็นวิชาที่ปลิดชีพในครั้งเดียว
แล้วทำไม… ข้าถึงยังไม่ตาย
ผู้ชายคนนั้น…
เมตตาปราณีข้า
จนกว่าจะได้สู้กับเขาครั้งต่อไป
ข้าเองต้องฝึกฝนให้หนัก
นี่เป็นครั้งแรกที่ข้า ขุ่นเคืองร่างกายอันเปราะบางนี้
เอลซาเรียและพรรคพวก ที่ต่อต้านหัวหน้าป้อมปราการอย่างเปิดเผย
และเข้าพวกกับกบฏมือสังหารผู้กล้าและนครเสรี
ได้ถูกกักขังไว้ที่คฤหาสน์ของเจ้าเมือง ตามคำสั่งของภาคีเจ็ดพลทวน
ตอนนี้พวกเขากำลังรอรับคำตัดสิน
ช่วยทำตัวให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม
ให้ตายสิ นี่คิดจะทำอะไร…
ถึงจะอยู่ที่นี่ก็ได้ยินข่าวลือมาเหมือนกัน
ว่าพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ทางระบายน้ำใต้ดิน
และคราวนี้มันถูกพบเห็น
ว่าอยู่ใกล้กับบ้านเรือนของชาวเมือง
จะให้ข้านั่งอยู่เฉยๆ ที่นี่ไม่ได้หรอก
จะปกป้องพวกชาวบ้านที่นี่ไปทำไมกัน
เมืองนี้ถูกปลุกระดมโดยกบฏมือสังหารผู้กล้า
ให้ต่อต้านท่านหัวหน้าป้อมปราการ
- แต่นั่นมัน… - เจ้าก็ด้วย อัศวินเอลซาเรีย
ไปเข้าข้างกบฏซะได้…
ครั้งนี้ที่โดนกักบริเวณอยู่ในคฤหาสน์
ก็เพราะเจ้าเป็นลูกสาวของสิทธิสรรเจ้าหรอกนะ
ถ้าเจ้าสนับสนุนเมืองนี้ต่อไปละก็ ไม่ใช่แค่เจ้าเท่านั้น
แต่อีกสามคนจะต้องรับโทษประหารไปด้วยกัน
จงให้เรื่องนี้เป็นบทเรียน
แล้วเลิกรับบทผู้กล้าเสียทีนะ องค์หญิง
พวกเราคืออัศวินที่มีเกียรติ ได้ชื่อว่าเป็นทวนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดของเหล่าผู้กล้า
จะไม่ให้ช่วยเหลือประชาชนได้อย่างไร
คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในเมืองนี้แล้ว
ข้าก็อยากจะช่วยเหลือชาวเมืองเหมือนกัน
แต่ถ้าพวกพลเมืองที่นี่เผชิญหน้ากับกองทัพใหญ่ได้ สัตว์ประหลาดตัวเดียวคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอกมั้ง
จะให้ประชาชนสู้กับสัตว์ประหลาดงั้นรึ
เจ้ามาเป็นอัศวินเพื่ออะไรกันแน่
นั่นสินะ…
ข้ามาเป็นอัศวินเพื่ออะไรกันแน่
เป็นไงบ้าง เอลซาเรีย
เจ้าจะไปไม่ใช่เหรอ
พวกเจ้า…
พวกเราจะไปกับท่านเอง
เอลซาเรียกับพรรคพวกหนีไปแล้ว
ทหารเฝ้ายามไปไหนหมดวะ
ยังไม่เข้าใจอีกเหรอไง ข้าบอกให้เลิกเล่นบทผู้กล้า…
หนวกหูจริง
ข้าฟังเสียงของเจ้าจนเบื่อจะแย่แล้ว
หน็อยแน่
ถ้าทำแบบนี้ แม้แต่บิดาของเจ้าที่เป็นสิทธิสรรเจ้าก็คง…
ผู้ที่อยู่เหนือกว่าจะต้องใช้เวลาชั่วชีวิต
เพื่อพิสูจน์ให้ผู้ที่อยู่เบื้องล่างเห็นว่า ตนนั้นคู่ควรกับอำนาจ
ท่านพ่อข้าสอนมาแบบนั้น
แล้วถ้าข้าชกหน้าคนที่บอกข้าให้ละทิ้งประชาชน
ก็คงไม่มีเหตุอะไรให้ละอายใจต่อท่านพ่อ
ไปกันได้แล้ว
หลังจากนี้จะเป็นอะไรไหมนะ
ไม่รู้สินะ
แต่แบบนี้รู้สึกว่าถูกแล้วละ
นั่นสินะ
ข้านี่ซวยตลอดเลย
ท่านขุนพลวัลเก
ข้ามาช่วยแล้ว
ข้าคือโปลวิก แม่ทัพเฉพาะกิจ ของกองทัพท่านหัวหน้าป้อมปราการ
หา
ดึงข้าออกไปที
- ไอ้หมอนี่เป็นใครฟะ - นะ ช่วยที
พวกขุนนางจากทางเทือกเขา กำลังบุกนครเสรีงั้นเหรอ
ถูกต้อง
เขาจะรวบรวมกองทัพของหัวหน้าป้อมปราการ ที่เหลืออยู่และยึดจูลลัส-อาบลัส
แม้จะมีขุนนางจากทางเทือกเขามาช่วย
แต่ยังไงเราก็ไม่ชนะหรอก
วางใจได้เลย
เขาว่ากันว่าในทางระบายน้ำใต้ดินนี้
มีสัตว์ประหลาดน่าสยดสยองอยู่ ที่ท่านหัวหน้าป้อมปราการของเรานำมาปล่อยไว้
สัตว์ประหลาดตัวนี้แหละที่จะบดขยี้ศัตรูของเรา
คนของเราปล่อยสัตว์ประหลาดไว้เนี่ยนะ
จะรู้ได้ไงว่ามันจะไม่เล่นงานพวกเรา
เอ๊ะ
เฮ้ย
เป็นไงล่ะ ท่านพี่อัลเทีย
ธงที่ข้าให้พวกลูกน้องช่วยกันทำ
สัญลักษณ์ดวงจันทร์และดาบดำสี่เล่ม
ธงของผู้กล้าของพวกเรา
ธงนี้จะถูกประดับไว้ทั่วเมือง
เอ๊ะ
เจ้าอัลโกร ทำอะไรโดยพลการอีกแล้ว
ถ้าทางเมืองหลวงจักรวรรดิรู้เรื่องนี้เข้าละก็
เฮ้ย อัลโกร
หลีกไปเสีย
เราจะปลดธงนั่นลงมา
ไม่หลีก
นี่คือธงของผู้กล้าของพวกเรา
กล้าชูธงสรรเสริญกบฏ ที่หันคมดาบใส่ท่านหัวหน้าป้อมปราการงั้นรึ
เมืองที่มีไฟแห่งการก่อกบฏที่ยังคุกรุ่นอยู่นี้
ตอนนี้ข้าคือผู้ที่จะ…
กลับไปซะ ไอ้ขุนนางบ้านนอกหลังเขา
ถ้าไม่หลีกละก็ ลูกชายข้าก็จะ
ใช้ค้อนยักษ์นี้เก็บกวาดเจ้าก่อนใคร
จัดการมัน
เคนเซล
ไอ้เปี๊ยกนั่นเป็นใครวะ
ลูกข้า
จัดการมันก่อนเลย
ไอ้ลูกชาย
หมอนี่…
ไม่ไหวแน่
หนีเร็ว
เฮ้ย อย่าหนีสิฟะ เฮ้ย
เป็นถึงขุนนางแต่กลับทำตัวเยี่ยงโจร
ในนครเสรีที่จักรพรรดิ พระราชทานสิทธิ์การปกครองตนเองแบบนี้
ไม่น่าชื่นชมเลยนะ
ฝากไว้ก่อนเถอะ
เคนเซล…
เจ้ามาช่วยพวกเราแล้ว
เราทำธงนี้มาเพื่อเจ้า…
จงสะพรึงกลัวต่อความมืด
มนุษย์ช่างไร้พลัง ต่อหน้าความน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด
ผู้ที่ควบคุมบริวารแห่งความมืดได้ มีเพียงผู้ถูกเลือกที่มีพลังเท่านั้น
และด้วยเหตุนี้
ท่านนักเวทผู้นี้ที่บังเอิญผ่านทางมา
เขาสามารถควบคุมสัตว์ประหลาดได้ และได้ตกลงที่จะช่วยเหลือเรา
ทุกคน
วันที่จะพลิกมาเอาชัย ของกองทัพหัวหน้าป้อมปราการนั้นใกล้เข้ามาแล้ว
การเชิญสัตว์ประหลาดนี่มันใช้เวลานานแน่ๆ
แน่ใจนะว่านักเวทนี่จะอัญเชิญสัตว์ประหลาดได้
เอะอะโวยวายอะไรกัน
มีคนกำลังมาทางนี้พร้อมอาวุธ
หลีกทางไปซะ
ทางนี้ไม่มีสัตว์ประหลาดนะ
รีบจัดการเจ้าพวกนี้ซะตอนนี้เลย
อีกไม่ช้านักเวทจะทำพิธีเสร็จ
และเชิญสัตว์ประหลาดออกมา
สกัดพวกมันไว้
เฮ้ย สัตว์ประหลาดจะโผล่มาเมื่อไหร่
หนวกหูน่า อย่ามากวนข้าระหว่างทำพิธี
ท่านนักเวท
ท่านขุนพลวัลเก
บาดเจ็บหรือเปล่า
นักเวทนั่นไปไหนแล้ว
เอ่อ… ข้าไม่…
ท่านนักเวท
ข้าไม่ใช่นักเวท
ข้าคือหัวหน้าพระนักรบราเชบ
ข้าควบคุมสัตว์ประหลาดไม่ได้
- ไอ้เวร - ไอ้สารเลว
เขาอยู่นั่นไง
หยุดนะ
ข้าจะไม่ยอมถูกจับเด็ดขาด
สัตว์ประหลาดนี่หว่า
สัตว์ประหลาดเหรอ
อุตส่าห์เอาชีวิตรอดหนีมาจนถึงที่นี่ได้แล้วแท้ๆ
แต่กลับต้องมาตายเพราะสัตว์ประหลาดหมึกยักษ์ ในที่แบบนี้เนี่ยนะ
เรียกใครว่าสัตว์ประหลาดหมึกยักษ์
เคนเซลเขาไปแล้ว
อือ
เราไม่ตามเขาไปเหรอ
เกรันเพน
คุณเกรันเพน
พีพีจัง
เจ้ายังไม่ตาย
พวกเขารู้จักกันเหรอ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าคือสัตว์ประหลาด
ในตอนนั้นที่ปราสาทกำลังถล่มลงมารอบตัวข้า
เจ้านี่มันคลานออกมาจากตัวของคุณพี่ แล้วมาเกาะที่ข้าแทน
ในเมื่อข้าได้รับโอกาสให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
ข้าก็อยากใช้เจ้านี่เพื่อชดใช้ความผิดแทนคุณพี่ด้วย
อย่ามองข้าแบบนั้นสิ
ข้าอายเหลือเกิน… ที่กลายเป็นแบบนี้
ไม่ต้องอายหรอก
เจ้ากำลังพยายามทำอะไรบางอย่าง ด้วยกำลังที่เจ้ามีนี่นา
เท่มากเลยละ
พีพีจัง
คุณอัลเทีย
ข้าอยากออกเดินทาง
พีพีจัง…
เคนเซลอาจแข็งแกร่งมากก็จริง แต่เขาดูเศร้าอยู่ตลอด
พอคิดดูแล้ว มันทำให้ข้ารู้สึกแย่มากๆ
และรู้สึกว่าข้าต้องทำอะไรสักอย่าง
งั้นก็รักษาตัวด้วยนะ
อือ
ถ้างั้นข้าไปกับเจ้าด้วยดีไหม
จริงเหรอ
เอาไงดีครับ ท่านหญิง
ถ้าอย่างนั้น พาสองคนนั้นไปด้วยเลยดีไหม
เช่นนั้นก็ดี
การเดินทางของเราต้องสนุกแน่
ไม่พูดอะไรแบบนั้นจะดีเหรอ
อือ
ถึงพูดไป พวกเขาก็อยากตามมาอีกนั่นแหละ
แต่เราพาไปด้วยไม่ได้
มีแต่จะทำให้ต่างฝ่ายต่างเจ็บปวด
ไปกันเถอะ
อือ
ไป
มีอยู่บางคืนที่ฉัน
กอดเข่าและร้องไห้
โอบกอดเศษเสี้ยวของความฝันอันแสนไกล
กอดไว้ กอดไว้ กอดไว้
มีคนเคยบอกว่าความฝันที่ถูกทิ้งไป
ก็คือละอองดวงดาว
แต่สิ่งไร้ค่าที่สวยงามขนาดนั้น
ไม่มีอยู่จริงน่ะสิ
ไม่ว่าจะเกิดใหม่สักกี่หน
ฉันก็ยังจะวาดแผนที่อันไร้ที่สิ้นสุด
บนผืนฟ้าเดิมยามราตรี
ราวกับเป็นกลุ่มดาว ราวกับเป็นผลงานชิ้นเอก
ดวงดาวเอ๋ย แม้จะพร่ามัว ดวงดาวเอ๋ย แม้จะกระจัดกระจาย
แม้ว่าดวงดาวจะหายไป แต่มันก็ยังคงอยู่ที่เดิม
สักวันฉันจะจับดวงดาวไว้ให้แน่น
แล้วกลายเป็นผู้กล้าของความฝันตัวฉันเอง
เสี้ยวพระจันทร์ที่เหมือนใบมีดนั้น
มีคนเคยชี้ไปที่มัน
แต่ฉันไม่เคยรู้จักขอบคมอะไร ที่นุ่มนวลและอ่อนโยนแบบนี้
มันกำลังส่องแสงอยู่
ส่องแสงให้กับวันพรุ่งนี้
คำบรรยายโดย สิริฉันท์ โรจนรัต