Jaszczur.
Uspokójcie się.
Rozumiem was, ale omówimy to później.
Wygląda na to, że otrzymał porządną opiekę medyczną.
Co za ulga.
Ty...
Co tu robisz?
Będę miał kłopoty, jeśli was teraz złapią.
Nie ścigałeś nas?
Zostaliście oznaczeni jako poszukiwani przestępcy
podejrzewani o przemyt narkotyków i zabójstwo dilerów.
- To nie my... - Kai.
Musimy teraz uciekać.
Dobrze, że staruszek szybko rozumuje.
- Zdecydujmy, dokąd się udacie. - Co?
Nie macie dokąd wrócić.
Wasz warsztat jest właśnie przeszukiwany przez NARKO.
Mamy do niego dołączyć?
To było nieporozumienie.
- Że co? - Wysłuchaj go.
Znalazłam.
Dobra robota.
Papierowa mapa?
Mogą wykrywać nasze urządzenia.
A teraz...
Gdy znajdą się na pozycji,
w mgnieniu oka prześledzą nasze ruchy.
Ale w tej okolicy
Traceability nie jest tak dokładny.
Musimy się przebić tędy.
Skąd znasz te informacje?
Eksterminacja szczurów to moja praca.
Lubią zbierać się w tych miejscach.
Problemem jest kolejny krok.
Macie kryjówkę, która może uniknąć systemu?
Oczywiście, że nie.
Jestem w szoku.
Nawet jeżdżąc na motocyklach,
nie macie wyboru i żyjecie w systemie.
Niestety nie mamy powodu, żeby uciekać ani się ukrywać.
Nie jesteśmy jak wy, hieny,
trzymające się rozpadającej się organizacji.
Ty mała...
Nie ma czasu na kłótnie.
Czułość Muru rośnie.
Dokąd pojedziemy?
Tutaj.
Marginalna wieś?
To może się udać.
Kai, znasz to miejsce?
Ojcze, wjeżdżamy do alejki.
Rozumiem.
Może to teraz wyjaśnisz?
Co tu robisz?
My, NARKO, ścigamy dystrybucję narkotyków,
ale wy się nam wymykaliście.
Nagle wszyscy pojawiliście się przed naszymi oczami.
Jakby ktoś was do nas doprowadził.
Co to znaczy?
Wczoraj na koncercie obraliśmy na cel handlarzy narkotyków.
Ale w drodze na miejsce
dostałem informację, że dilerzy zaczęli się przemieszczać.
Myślałem, że wiedzą o nas i zmienili miejsce transakcji.
Ale gdy dotarliśmy na miejsce,
znaleźliśmy zwłoki dilerów wraz z wami wszystkimi.
Wyglądało na to,
że pokłóciliście się z klientami i ich zamordowaliście.
Jednakże...
Broni użyto w profesjonalny sposób.
- Nie marnowano kul. - Ale nie strzelali do nas.
Może się wystrzelali.
Zabili tu mały tłum.
Profesjonalni zabójcy uciekający po tym, jak skończyły się im kule?
Mamy szczęście, że to idioci.
Mówiłam, że nikogo nie zabiliśmy!
Kiedy przyjechaliśmy, byli już martwi!
Czy ktoś zhakował wasze urządzenia?
Skoro o tym mowa, Kai raz mnie zhakowała.
Gdy wracam myślami do tej chwili,
widziałam znaki, że ktoś inny zhakował urządzenie Watari.
Powiedziałam o tym Hugo, ale potem byliśmy zajęci dostawami...
Ktoś śledził nasze ruchy?
Nie, to nie wszystko.
Wszystkie wasze ruchy były w genialny sposób prowadzone.
Choć pewnie wszyscy wierzyliście, że swobodnie jeździliście na motorach.
Niemożliwe.
Ma rację.
Po tym, jak ktoś zabił dilerów,
gdyby znaleźli idealny moment, żeby wyglądało, jakbyśmy my to zrobili
i natknęli się na NARKO,
wszystko ma sens.
To w ogóle wykonalne?
No właśnie. Gdybym nie uciekła,
nikt by nie przyszedł do sali koncertowej.
A jednak myślisz, że ktoś nas prowadził?
Nie.
Ktoś, kto znał nasze ruchy...
Jest jeszcze ktoś.
Ieuji.
Ieuji to tylko jedna z wielu urzędniczek państwowych,
ale ma jeden wyjątkowy przywilej.
Jej prawa dostępu do Wglądu, danych skanowania Tokio.
Wgląd.
Moc pozwalająca zajrzeć wszędzie.
Zatem zna każdy nasz ruch?
Nie oznacza to jednak, że może nas obserwować w każdej chwili.
Przetwarza wszystkie dane z Tokio,
których jest tak dużo, że ludzie nie zdołają ich pojąć.
Ta część, którą ona zarządza,
to jedyna część systemu zarządzana przez człowieka.
Mur.
Tak.
Kontrolując Mur, Ieuji uzupełnia Wgląd
i wyłapuje informacje o ruchu na poziomie ludzkim.
O ile jesteśmy w sieci systemu.
Traceability nie może ich znaleźć?
Co masz na myśli?
Możliwe, że poruszają się w miejscach, gdzie skany są słabsze.
Jakie to kłopotliwe.
Czego ode mnie chciałaś?
Aby rozszerzyć Traceability,
proszę o zezwolenia przewodnika.
Chcesz samowolnie przemieszczać mieszkańców?
Trochę się waham, czy to zrobić.
Niektórzy mogą źle zrozumieć,
że takie wykorzystanie danych stanowi ograniczenie ich wolności.
To część optymalizacji systemu w nagłych wypadkach.
Prowadząc mieszkańców poprzez ich urządzenia
i poszerzając ich zakres ruchu,
możemy poprawić zasięg i precyzję skanu.
Rozumiem.
Upewnij się, żeby nikt nie powiązał tego ze mną.
Dziękuję.
Jeśli to wszystko było zaplanowane,
czy dzieci przywieziono do Tokio tylko po to, żeby je wykorzystać?
Ieuji zrozumiała,
że kluczem do tego miasta są niezdigitalizowani ludzie.
Te niewidzialne istoty są siłą, która może poruszyć świat.
Używasz ich, kiedy chcesz
i pozbywasz się ich, kiedy masz na to ochotę
w celu zoptymalizowania tego miasta.
Nawet te dzieciaki?
Ej, widzicie to?
To jest...
Przepływ tych aut...
System je prowadzi,
jakby były jedną żywą istotą.
W końcu mobilizują wszystkich mieszkańców jako skanery.
POZIOM EFEKTYWNOŚCI 99,79%
To jest...
miasto Tokio
w swej zoptymalizowanej formie.
ZNALEZIONO
Mam was.
Znalazła nas.
Byliśmy prawie na miejscu.
Wypuszczam motocykle.
Chodźmy, Kai.
Ja...
Kai!
Nie mogę.
Z drogi!
Jeśli pojadę, to...
Poważnie?
Kai, zhakujesz je?
To niemożliwe.
Chyba będziemy musieli je zostawić.
- Jaszczur, nie umiesz jeździć motocyklem? - Nie bądź śmieszna.
Samochody owszem, ale w życiu nie dotknąłem motocykla.
To jest to!
Doganiają nas.
Ojcze, wyprzedź nas.
Rozumiem. Spróbuję.
Teraz!
Trzymajcie się mocno!
Minęło tyle czasu. Już ja wam pokażę.
ZNALEZIONO
ZGUBIONO
Ale tu cicho.
Bo jest z dala od Traceability i wszystkie funkcje miejskie są unieruchomione.
Nikt nie chce już żyć w takim miejscu.
Nigdy wcześniej nie mieliśmy tu dostawy.
Nie jesteśmy tak daleko od centrum, mimo to różnica jest ogromna.
Kai, czy to tutaj?
Tak, stąd pochodzę.
Jesteś mniej więcej urzędnikiem państwowym, prawda?
Tak, a co?
Nie możesz tego zdemaskować?
Mógłbyś nawet użyć Wglądu jako dowodu.
Problem w tym, że Wgląd,
który rządzi prawdą, jest w ich rękach.
Tak, ale...
A jednym z niewielu działów, które mogą zarządzać Wglądem, jest...
Ministerstwo Cyfryzacji, w którym jest Ieuji,
żeby wiedzieli, kto wjeżdża i wyjeżdża z Tokio.
Nasz kluczowy dowód jest w rękach wroga.
Ale siedząc bezczynnie,
pozwolimy Ieuji zrobić to znowu.
W kwestii dowodu
możemy coś mieć.
Hugo.
Co?
Cześć.
Ostrożnie!
Hugo, nic ci nie jest?
Nie forsuj się.
To na nic.
- Co? - Jestem głodny.
Rety.
Rozumiem.
Z tym możemy mieć szansę.
Co to jest?
Rejestr należący do faceta, którego Jaszczur aresztował.
Wiązał koniec z końcem, dokonując nielegalnych dostaw.
Pozwoliłaś im się wymknąć nawet z dodatkowymi uprawnieniami?
Przepraszam.
Naszym obowiązkiem jest, by to miasto funkcjonowało
jako zoptymalizowane miasto bez zbędnych strat.
W tym celu...
Musimy wyeliminować wszystko, co zbędne.
W tym rejestrze
są informacje o tym, gdzie i kiedy były dostawy.
Innymi słowy, wiemy, kiedy przekraczano Mur.
A skoro to wiemy...
Możemy znaleźć dowody, że Ieuji skasowała te dane.
Tak.
Ale jak ją oskarżyć?
Nawet jeśli wyślemy dane do systemu, zostaną odrzucone.
Dostawa.
Co?
Dostarczymy je bezpośrednio do nich.
- Co? - Poczekaj.
Tym razem powinniśmy uciekać.
Nie ma powodu, by tu zostawać.
- Jeśli zmienimy lokalizację... - Myślisz, że zdołamy uciec?
To prawda, że mamy kilka opcji.
Moglibyśmy uciec na motocyklach.
Możemy też dostarczyć te dane do Ministerstwa Cyfryzacji.
Tak czy inaczej, będziemy musieli pędzić z pełną mocą.
A może tak?
Każde z was zastanowi się, co chce zrobić
i wyruszymy jutro rano o wschodzie słońca.
Nieważne, kto wybierze jaką drogę,
odjedzie bez żalu.
- Tak. - Tak.
Ludzie się przemieszczają bez celu, bez przerwy i bez nadziei.
Dawno nie widziałam gwiazd.
Szukając swego miejsca,
nawet gdy chronią, kradną lub są okradani,
o wschodzie słońca znów ruszają w drogę.
RESTART SYSTEMU
- Hugo. - Tak?
Nadal boli?
Trochę.
Chciałam przeprosić.
To dlatego, że przyszłam do warsztatu...
Chciałem ci podziękować.
To ty zauważyłaś, że nasze urządzenia
zostały zhakowane.
Inaczej kto wie, co mogło się stać.
Ale gdybym dziś tak nie wyjechała...
Nie szkodzi. W porządku.
Niektórzy nie potrafią tak ruszyć, nawet jeśli umieją jeździć.
Co?
Motocykle to nie autonomiczne samochody.
Nie mogą nawet same stać.
Jeśli masz motocykl, możesz ruszyć i uratować ukochaną osobę.
Ale bez kogoś trzymającego kierownicę to tylko zimna bryła metalu.
Ale wtedy,
kiedy tak wystartowałaś,
przypomniałaś mi o czymś ważnym.
Aby gnać do przodu po ścieżce, którą się samemu wybrało.
To jest jak odznaka honorowa.
Boli!
Wszystko gra?
Desperacko chciałam stąd uciec.
Myślałam, że bez taga
nigdy nie będę wolna.
Skąd pochodzę...
Taki ślimak bez muszelki jak ty nie ma się gdzie ukryć.
I kim jestem...
Kogo obchodzi, że cię wyrzucą?
Nic o tym nie wiedziałam.
Ale teraz...
Zazdroszczę ci.
Od tej chwili...
Wysłuchajcie mnie.
Dostarczę ten rejestr.
Dlatego tutaj...
Co? Nie słyszę cię.
Jedziemy. Szykuj się.
Gdy zobaczę tę kobietę, trzasnę ją w gębę.
Nie bądź dla niej zbyt surowa.
Naprawdę jesteście bandą idiotów.
Dobra.
Gotowi na dostarczenie naszych serc?
Tak.
Napisy: Grzegorz Marczyk