Przejdę przez te krzaki.
32, 42, 3202.
Z powodu zagrożenia życia
zamierzam unieszkodliwić szympansa.
Zrozumiałem.
- Widzisz go? - Tak.
Właśnie się ruszył.
SZYMPANS, MOJA MIŁOŚĆ
JEDEN Z NAJPOPULARNIEJSZYCH MODELI
JEZIORO OZARK, MISSOURI
FAJERWERKI
WITAMY W OZARK
BOŻE, BŁOGOSŁAW AMERYKĘ
Chcesz się pobawić?
Mamusia się zgadza.
Oszust.
Teraz oszukujesz.
REŻYSER ZASTĘPCZY
Śledziliśmy tę historię przez pewien czas
i Tonka podobno nie żył.
Tak.
Więc jak to wyjaśnisz?
Dawaj.
Powiedziałam już wcześniej, że Tonka nigdy nie trafi do schroniska.
Postąpiłam wbrew nakazowi sądu.
Jego stan zdrowia nie pozwala na czternastogodzinny lot na Florydę.
To by go zabiło.
To wszystko tutaj to nie tłuszcz, to krew.
Cierpi na zastoinową wadę serca,
nie ma żadnych wątpliwości.
Chcę, żeby żył najdłużej, jak to możliwe,
w otoczeniu ludzi, którzy będą się z nim codziennie bawić.
Ciągle z nim jesteśmy
i ma iPada, nie prawdziwego, takiego dla dzieci.
Ale ma Internet.
Ma własnego maila.
Mam nadzieję, że nie będzie wysyłał wiadomości,
ale zobaczymy, co będzie.
Widzisz?
Zaraz wyczyści szybę, bo ją pobrudził.
Tutaj gdzie pobrudziłeś.
Teraz chyba jest gorzej.
Tu na dole.
Dobra robota!
To Tonka.
O Boże.
ERIC GOODE REŻYSER
Nie wiem, co powiedzieć.
Z jednej strony to najdziwniejsza historia, o jakiej słyszałem.
Z drugiej zastanawiam się, co zrobić.
O rany.
Zadzwonię do Dwayne'a.
Zrobiło się trochę dziwnie.
Słyszałem.
Teraz zaczyna to wyglądać jak porwanie.
Chciałem się dowiedzieć, co zamierzasz zrobić.
To znaczy...
Nie jestem pewien.
Pytanie, czy z Tonką wszystko w porządku.
Chyba nie robią mu żadnej krzywdy.
Jest w piwnicy,
ale zważywszy na okoliczności, dobrze się nim opiekują.
Teraz chyba musimy podejmować decyzje na bieżąco.
Dobra, będę dawał znać.
Dobra.
To do usłyszenia.
Jeśli poinformujemy o tym policję,
Tonia nie doprowadzi nas do nikogo innego.
A ja mam przeczucie, że może znać inne osoby,
które trzymają w domu szympansy.
Czy to właściwa decyzja?
Nie wiem.
Po prostu nie wiem.
Cofnijmy się do lata.
PETA zabrała pozostałe szympansy.
Gdzie był Tonka?
Tonka ukrywał się wtedy ze mną.
Dosłownie uciekaliśmy.
FUNDACJA NACZELNYCH W MISSOURI
Zanim PETA zabrała maluchy, Tonka miał rozległy udar.
Nie wychodzi na zewnątrz, bo jest chory.
Czuję, że Bóg dał mi szansę
i z niej skorzystałam.
Zdecydowaliśmy się powiedzieć, że on nie żyje.
Zobaczyłam, że jest martwy.
Był w klatce. Nie ruszał się.
Wiedzieliśmy, że czas Tonki się kończy.
Nie miałam powodu pozorować jego śmierci.
Mam pudełko z jego prochami.
Jeśli chcą przebadać mnie wykrywaczem kłamstw...
Dowiedzieli się, że nie żyje... Cieszę się, że nie żyje.
Nie żył.
To się musi skończyć, nie mogę dłużej tego robić.
Zanim przyjechała PETA i zabrała szympansy,
po wyjeździe ekipy filmowej
zaczęliśmy przygotowania do podania Tonce środków uspokających.
Skończyliśmy o 3 nad ranem.
Pojechaliśmy prosto do Holiday Inn
jakieś cztery kilometry od ośrodka,
ale nie mogliśmy zostawić go w przyczepie.
Zamknęliśmy go w łazience,
bo nie chcieliśmy, żeby zniszczył pokój.
PROJEKT SZYMPANSY
Zaczekałam, aż PETA wjedzie na teren ośrodka,
i pojechaliśmy prosto do Cya.
Kim jest Cy?
Wszystko w porządku. Zawieziemy cię do Cya.
Zmienię ci pieluszkę i dam ci butelkę.
Cy wie, że do niego jedziemy?
Tak.
Napisałam do niego, że jesteśmy w drodze.
Cy też ma szympansy, ale nigdy się nie spotkaliśmy.
Aż do dnia, kiedy przywiozłam do niego Tonkę.
Pomyślałam, że najlepiej będzie znaleźć kogoś,
kto już ma szympansy, żeby Tonka się nie wyróżniał.
A Cy był idealny,
bo miał samca szympansa, Ricky'ego.
Ricky zmarł na niewydolność wątroby,
więc nikt nie zgadłby, że to Tonka.
Trzy zestawy Happy Meal z nuggetsami.
I dodatkowe frytki.
Czy możemy w zestawie dostać czekoladowe mleko?
Cześć, tu Cy z Centrum Dzikich Zwierząt Union Ridge.
Jesteśmy zajęci małpowaniem,
więc zostaw wiadomość i oddzwonimy.
Kiedy zastanawiała się, gdzie zawieźć Tonkę,
Connie Casey zasugerowała Cya.
Jego ośrodek jest zamknięty.
To prywatna kolekcja.
Ma kilka tygrysów i inne zwierzęta,
w tym szympansy.
Jak on to utrzymuje?
Skąd ma pieniądze?
Tego nie jestem pewien.
Słyszę moje dziewczyny, a one mnie. Też słyszysz?
Usłyszały mnie.
Znają mnie.
UWAGA SZYMPANSY
Cześć, dziewczyny.
Jesteś szczęśliwa?
Wyglądają naprawdę dobrze, Cy.
Miałem okazję zrobić coś dla kogoś, kto pomógłby mi,
gdybym znalazł się w podobnej sytuacji.
Co słychać, kochanie?
W porządku.
Nie znałem Tonii,
ale widziałem, jak moi przyjaciele w Ohio
tracili zwierzęta, bo nie chcieli dostosować się
do nowych przepisów.
Tonka był tutaj przez co najmniej sześć miesięcy.
Tonia przyjeżdżała regularnie, nawet jeśli miała tylko chwilę wieczorem.
Hej, mała.
PETA nie wiedziała, że znam się z Cyem,
więc było idealnie.
Kiedy do niego jeździliśmy,
zawsze organizowaliśmy też transport w inne miejsce,
więc musieliby nas śledzić przez tysiące kilometrów.
Chcesz nuggetsy?
Proszę.
Tu jest sos.
Cześć, mała.
Przestań.
Centrum Dzikich Zwierząt w Union Ridge zapewnia schronienie zwierzętom,
które muszą znaleźć nowy dom.
Staram się rozszerzyć jego działalność
na małpy człekokształtne.
To jeszcze jeden projekt zewnętrznego wybiegu.
Miał wyglądać jak klatka chomika
i być w jaskrawych kolorach,
ale ostatecznie będzie wyglądał tak.
Tu jest tył budynku,
a tu będą dwie kopuły.
Kiedy uda nam się pozyskać odpowiednie finansowanie,
będziemy mogli trzymać nawet 24 szympansy.
Fantastycznie.
Musiałem przekonać Tonię, żeby mi zaufała.
Kiedyś podjąłem pewne decyzje,
które nadszarpnęły zaufanie wielu ludzi.
Kiedy wpiszecie w wyszukiwarce moje nazwisko,
zobaczycie, że byłem miejskim skarbnikiem.
Wciągnąłem się w kupowanie dziwnych rzeczy na aukcjach.
SOWY ŚNIEŻNE
Kiedy skończyły mi się pieniądze, sięgnąłem do kasy miasta.
Miałem zamiar je oddać,
ale sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Jeśli nie odda tych 340 000 dolarów,
czeka go dziewięcioletnia odsiadka.
Naprawdę chcą go dopaść.
Mogę zobaczyć twój palec?
Wszystko jest w porządku. Pokaż mi swoje paznokcie.
Miałeś wcześniej problemy z prawem,
a teraz pomogłeś Tonii złamać sądowy nakaz.
Nie martwi cię to?
Nie.
Zupełnie mnie to nie martwiło.
Byłem gotowy do konfrontacji.
Kiedy powiedziałam, że Tonka zmarł,
prawnik PETA Jared Goodman
zażądał ode mnie dowodu.
Więc powiedziałam, że został skremowany.
Wyglądają jak pył, są bardzo drobne.
Nie mieliśmy żadnego powodu wierzyć,
że Tonka naprawdę zmarł.
Biorąc pod uwagę wszystkie jej dotychczasowe kłamstwa,
niesamowite było, że sądziła, że ktokolwiek jej uwierzy.
Powiedzieli, że potrzebują próbki prochów.
Pomyślałam sobie: "Skąd ja wezmę te prochy?"
Bardzo chciałem pomóc Tonii chronić jej relację z Tonką.
Powiedziałem, że jest przecież Ricky.
Byłoby wspaniale,
gdyby mógł przysłużyć się jakiejś większej sprawie.
Więc wykopaliśmy jego szczątki.
Były już prawie całkowicie rozłożone.
Wcześniej zabrałem jego głowę,
bo chciałem zachować czaszkę.
Kiedy nasz dom nad jeziorem był gotowy,
pojechaliśmy po Tonkę i Rickiego.
Na pace samochodu były szczątki szympansa i uciekinier,
który jechał z Missouri aż do Ohio.
Gdyby nas zatrzymali, uznaliby,
że to szczątki człowieka,
bo są tak podobne.
- Bez głowy. - Jak seryjni mordercy.
Ten dom był idealny.
Z dala od drogi,
na wsi. Nikt nam nie przeszkadzał.
A czyj to zadek?
Tonka był bardzo spokojny.
Ciągle przychodzili tu ludzie,
ale nie mieli pojęcia, że trzymamy tu szympansa.
Nawet jeśli zostawali na noc, nic nie słyszeli.
Trzymała to w tajemnicy nawet przede mną.
Na początku nie pozwalała mi schodzić na dół.
Nie rozumiałem, dlaczego.
Pewnego dnia tam zszedłem
i zobaczyłem go. To był totalny szok.
To bardzo stresujące. Musisz uważać na każde słowo.
W zasadzie on jest zbiegiem.
Trzeba być bardzo ostrożnym.
Absolutnie uważam, że jest tego wart, bez dwóch zdań,
jednak to stresujące.
Boje się, że mama
trochę się zapędzi i przestanie być ostrożna.
Przez całe życie taka była.
Myślę, że Bóg ma plan dla wszystkich
i dla mnie zaplanował rolę opiekunki.
Bóg dał nam małżeństwo dla dobra społeczeństwa
i abyśmy rodzili i wychowali dzieci.
Młodo wyszłam za mąż.
Mój mąż był ode mnie znacznie starszy.
Uważał, że kobiety nie powinny pracować,
ale wiedziałam, że muszę coś robić.
Pozwolił mi być matką zastępczą.
Miałam 19 lat
i byłam najmłodszą matką zastępczą w stanie Missouri.
Przez lata miałam około 75 przybranych dzieci.
Kilkoro przydzielono mi ze względów zdrowotnych.
Przy dzieciach o specjalnych potrzebach
zaczynasz rozumieć, że zostały pozostawione same sobie.
Więc właśnie im chciałam najbardziej pomóc.
Tak w wieku sześciu tygodni trafiła do mnie moja córka.
Miała alkoholowy zespół płodowy,
więc wymagała bardzo dużo opieki.
Adoptowałam ją oficjalnie,
kiedy miała trochę ponad dwa lata.
Sędzia zapytał, czy na pewno chcę to robić,
bo ona prawdopodobnie nigdy nie będzie samodzielna.
Była ze mną prawie od urodzenia. Dlaczego miałabym teraz zmienić zdanie?
A potem zaszłam w ciążę.
To był mój jedyny biologiczny syn.
Ta dwójka była dla mnie przez lata najważniejsza w życiu.
Ale później zaczęli się usamodzielniać
i zostałam sama.
Pamiętam, że któregoś dnia odebrała mnie ze szkoły
i zobaczyłem z tyłu pieluszki dla wcześniaków.
Zapytałem, czy będę miał nową siostrzyczkę lub brata.
Powiedziała, że coś w tym rodzaju.
Nasze życie kręciło się wokół małp.
Jeśli miałem uroczystość w szkole, a trzeba było pilnować małp,
zostawała z nimi w domu.
Miałem takie poczucie może nie do końca odrzucenia,
ale na pewno zastanawiałem się,
gdzie jest moje miejsce w tym wszystkim.
Kocham te szympansy ponad wszystko,
naprawdę, bardziej nawet niż moje dzieci.
Na przesłuchaniu w sądzie powiedziała, cytuję:
"Zależy mi na małpach bardziej niż na własnych dzieciach".
Bardzo często czułem, że tak właśnie było.
Co robisz, Bubba?
Co robisz?
Nie jestem przywiązany do nich tak bardzo, jak ona.
Lubię je, ale to zupełnie co innego.
Nigdy nie zauważyłem,
żeby do czegokolwiek w życiu miała tak emocjonalny stosunek.
Łącznie z jej synem.
Trochę mnie to przeraża, bo czasami podąża za emocjami
zamiast za logiką. Kilka razy mówiła,
że jeśli go zabiorą, to nic jej nie zostanie.
Chyba wydaje jej się, że nikt jej nie potrzebuje.
Bardzo ją kocham,
ale powiedziałaby, że jej nie potrzebuję
i nie jest częścią mojego życia, ale to nieprawda.
Chyba jednak tak to czuje.
Stąd bierze się jej miłość do naczelnych.
Są jak dzieci, które nigdy nie dorastają.
Ciągle będą potrzebować jej pomocy.
Całą dobę, codziennie.
Tak jest z małpami.
Kiedyś nie znosiłem z nimi przebywać,
ale radość, jaką czerpie z zajmowania się nimi jest niesamowita.
Widać, że jest wtedy szczęśliwa.
I nie mogę jej tego odebrać.
Jest cała społeczność, prawie wyłącznie kobiet,
które wychowują szympansy i inne małpy jak małe dzieci.
Tworzą fikcyjną rzeczywistość, w której zwierzę jest ich dzieckiem.
Musisz przestać mnie gryźć. Przestań.
Jest członkiem rodziny.
Mają stroje na walentynki,
na Dzień Świętego Patryka, Boże Narodzenie, Dzień Niepodległości.
Ale te rodzinne relacje to iluzja,
która zawsze prowadzi do tragedii.
Tak było z Buckiem w Pendelton.
Pendelton to miasto na Zachodzie.
Jesteśmy dumnymi mieszkańcami rolniczej części Oregonu.
Jesteśmy konserwatywnym miastem, ale tworzymy zżytą społeczność.
Wszyscy się tu znają,
ale nigdy nie słyszałam o Bucku.
Aż do dnia, kiedy Tamara Brogoitti weszła do mojego sklepu
z szympansem na plecach.
To mój mały album.
Przez lata zebrałam trochę zdjęć.
To Buck u mnie na plecach, kiedy był mały.
To musiało być na samym początku.
Kiedy poznałam Bucka,
miał jakieś trzy albo cztery lata.
Pewnego dnia, kiedy byłam w pracy, Tama przyszła z nim na plecach,
a on od razu zszedł na ziemię
i podszedł się przywitać.
Przytulił mnie, obwąchał
i dokładnie całą obejrzał.
Bardzo się polubiliśmy,
więc kiedy spytała, czy chcę przyjść się z nim pobawić,
natychmiast się zgodziłam.
To my. Małpko!
Kiedy odwiedziłam go po raz pierwszy i zobaczyłam, jak Tamara go wychowuje,
byłam oczarowana.
Żył jak mały chłopiec.
Kąpał się w pianie,
korzystał z toalety.
Co robisz, kiedy zrobisz siku?
Dziękuję.
Miał deskorolkę
i szczeniaki.
Ona cię zje.
A ty ssiesz kciuk jak mięczak.
Przytulasz się do mojej stopy?
Spędzałam tam cztery do sześciu dni w tygodniu.
Byłam z nim zawsze, kiedy nie pracowałam.
Dwie ręce na kierownicy. Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Łączyła nas silna więź.
Gotowy na następną porcję, Wasza Wysokość?
Wyglądasz śmiesznie, stary.
Szczególnie w jednym bucie.
Tamara zabierała Bucka do wielu miejsc w naszym mieście.
Do sklepów budowlanych, restauracji.
Lokalna pizzeria często dostarczała im jedzenie.
Nigdy wcześniej nie dostarczaliśmy pizzy szympansowi.
Kiedy tam jeździłam, brał mnie za ręce i podskakiwaliśmy.
Uwielbiał pizzę.
Był naszą lokalną gwiazdą.
Ludzie często liczyli, że uda im się go spotkać.
Tamara często zabierała Bucka do tawerny na obiad.
Siedział i jadł jak człowiek.
Zachowywał się bardzo kulturalnie.
Tamara przyjaźniła się z moją mamą
i zachęcała mnie, żebym ją odwiedzał.
To było dobre dla Bucka. Potrzebował kontaktu z ludźmi.
Kiedy szedłem przez podjazd, wskakiwał mi na ręce
i aż się trząsł z radości.
Buck był najbardziej niesamowitą rzeczą,
jaka spotkała to miasto.
Był cudowny i piękny.
A jaka była Tamara?
Tamara Brogoitti.
Była stałą klientką sklepu monopolowego.
Nie przychodziła na małe zakupy.
Braliśmy sześć dwulitrowych butelek w kartonie.
Była samotna.
Jej mąż zmarł, a po jego śmierci
zakładała jego ubrania Buckowi.
Jeśli chodzi o jej dzieci,
to nie było między nimi dobrze.
Kocham moją matkę z całego serca,
ale to...
twarda i wredna kobieta.
Tyle mam o niej do powiedzenia.
To wszystko.
Dobra, włącz to.
Buck był najpiękniejszym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek widziałem.
Wiele szympansów jest paskudnych,
a on był bardzo przystojny.
Tom Brady wśród szympansów.
Kochała go bardziej niż mnie.
Spał z nią w łóżku.
Był jej przytulanką.
Buck był wtedy całym życiem Tamary.
Mówiła, że prowadzi
badania naczelnych.
Zamierzała być pierwszą kobietą,
która wychowa szympansa jak członka rodziny.
I to był koniec dyskusji.
To nieprawda.
Sprawdziłam, skończyła szkołę pomaturalną w Everett w 1986.
Nie miała żadnych potrzebnych kwalifikacji
I nie wiem, czy interesowało ją bezpieczeństwo Bucka,
jego dobrostan.
Bardziej chodziło o zwracanie na siebie uwagi.
Nie sądziłam, że tak się to skończy,
ale wiedziałem, że na dłuższą metę Buck nie będzie bezpieczny pod jej opieką.
Gdzie nasza gwiazda?
Tonka, siadaj.
Wiem, że jesteś moim najlepszym przyjacielem.
To łaskocze.
Mamie zależy na tym zwierzaku.
Łączy ich wyjątkowa więź.
Ona ocaliła jego, a on ją.
Chciałbym, żeby PETA zobaczyła to z punktu widzenia mojej mamy.
Myślą, że robi to dla sławy.
Nie widzą, jak bardzo jej na nim zależy.
Chce ocalić go od czegoś, co uważa za niebezpieczne środowisko.
On nie może być z innymi szympansami, jak chce PETA.
Chcą go umieścić w rezerwacie.
Nie mogą tego zrobić.
Jeśli dojdzie do jakiegoś starcia z innymi szympansami,
on nie będzie walczył.
Jest bardzo ludzki. Nie umie walczyć
i nie chce tego robić.
Po prostu się poddaje.
Nawet u Cya dostawał lanie.
W pewnym momencie miał 360 szwów.
Jest łagodny. Nie ma w nim za grosz złośliwości.
Inne małpy męczą go i atakują.
Zupełnie tego nie rozumiem.
Wiedzą, że nie przeżyje tej sytuacji, więc czemu to robią?
Chcesz coś do picia?
Daj mi ten papier.
Najbardziej boję się o tego dzieciaka, nie o siebie.
Wszyscy mówią, że martwią się o mnie. Ja nie.
Możesz mi pomachać?
Niech mnie wsadzą do więzienia. Nie obchodzi mnie to
Nie jestem nic winna nikomu poza tym dzieciakiem.
Możesz się ukłonić?
Dobry chłopiec.
Wszystkiego najlepszego, Apollo!
Magia z bliska.
Nie spuszczaj piłki z oczu.
Halo?
Cześć, Dwayne. Tu Michael Weinstein.
Oddzwaniam w sprawie twojej przyjaciółki.
Pytam o to czysto hipotetycznie.
Co jej może grozić?
Jeśli wielokrotnie powtarzała mylące
i nieprawdziwe zeznania,
będzie miała mnóstwo problemów.
Kary pieniężne za celowe wprowadzanie sądu w błąd
i potencjalnie oskarżenie o krzywoprzysięstwo,
za co grozi do pięciu lat więzienia.
Czy jest jakieś wyjście z tej sytuacji?
Mogłaby przenieść zwierzę do innego ośrodka,
żeby móc zgodnie z prawdą powiedzieć, że go nie ma.
Mogłaby oczywiście je zabić,
jeśli ciągle je posiada.
Wtedy nie byłoby żadnego dowodu, że żyje.
Mogłaby też oczywiście zdać się na łaskę sądu
przyznać, że zwierzę żyje
i że zależało jej tylko na jego dobrostanie.
Nic z tego nie brzmi za dobrze.
Żadna opcja nie jest dla niej dobra.
Pytanie tylko, jak źle to się skończy.
PETA użyła bardzo wielu zasobów, żeby odnaleźć Tonkę.
A na początku 2022 roku
wyznaczyliśmy nagrodę 10 000 dolarów.
10 000 $ nagrody za zaginioną małpę
Jeśli Tonka wciąż żyję i jest gdzieś ukryty,
są ludzie, którzy o tym wiedzą.
A 10 000 dolarów to niezła zachęta.
NA POLOWANIU!
Narazili nas na niebezpieczeństwo.
Pełno jest świrów,
którzy uważają się za bohaterów
i będą starali się zdobyć tę nagrodę.
Pewnego dnia
ktoś zacznie walić do drzwi,
szukając Tonki.
Ludzie, którzy hodują egzotyczne zwierzęta wiedzą,
że jesteśmy dla nich zagrożeniem. Znamy ich tajemnice.
Im jestem starsza, tym to się robi trudniejsze.
Jak długo opiekowałaś się Buckiem?
Myślę, że prawie siedem lat.
Na początku tylko się z nim bawiłam.
Za każdym razem tworzyliśmy inną relację,
aż stałam się kimś w rodzaju niani.
Najlepsze chwile jakie pamiętam, bez dwóch zdań.
Lubię wspominać, jak pierwszy raz dałam mu gumę do żucia.
Siedział przed lustrem i patrzył, jak przeżuwa.
Był tym zafascynowany.
To, że przestałam tam pracować,
nie miało nic wspólnego z Buckiem.
Małpa była wspaniała. Nie radziłam sobie z człowiekiem.
Tamara, nie chcesz wziąć udziału
w opowiedzeniu historii Bucka?
Bo ona powstanie z tobą lub bez ciebie.
Nikt nie może jej opowiedzieć, bo nikt jej nie zna.
Trzymaj się od tego z daleka.
Jeśli to powstanie,
to pozbawię ich dzieci środków do życia.
Wylądują na ulicy i wtedy dopiero się zdenerwuję.
Tamara chciała przekonać całą społeczność, że ciągle buduje coś,
co w przyszłości posłuży Buckowi.
Miała zbudować dwupiętrowy zewnętrzny wybieg.
Miał mieć porozwieszane węże strażackie i huśtawki z opon,
ale nic takiego nie powstało.
Nie był szczęśliwy.
Nie mógł bawić się w dżungli, wspinać na drzewa,
jeść owoców, poznawać samic,
wdawać się w bójki, kopulować.
Nie miał przyjaciół i kompanów do zabawy.
Tylko moją cudowną matkę.
Mniej więcej wtedy Buck został wykastrowany.
Już nie traktowano go jak małego chłopca.
Traktowano go jak zwierzę.
Na szyi nosił zapięcie.
A potem zamieniono je na obrożę elektryczną.
Kiedy się denerwował, defekował.
Kupili więc przenośną toaletę.
Ale nie sprzątała jej za często
i całymi dniami była pełna.
Tamara pozbawiła Bucka wszystkiego, czego potrzebował,
żeby być małpą.
Stworzyła tę iluzję,
ale każdy, kto wiedział cokolwiek o jej posiadłości,
mógł ujawnić prawdę i zburzyć ten obraz.
Kiedy PETA po raz pierwszy usłyszała o Bucku,
udało nam się znaleźć zdjęcia na Facebooku.
Pozwalała mu biegać swobodnie po domu.
To nas zaniepokoiło.
PETA wystosowała skargę do Służby Przyrodniczej Stanu Oregon
dotyczącą nieprawidłowości u Brogoitti.
Brittany, mówi Tamara Brogoitti.
Właśnie otrzymałam bardzo niepokojące informacje dotyczące PETA.
Pewnego dnia zupełnie niespodziewanie zadzwoniła do mnie kobieta
i przedstawiła się jako Tamara.
Bardzo się niepokoję. Chcę chronić Bucka.
Zachowywała się dziwnie.
Szlochała.
Oskarżała mnie, że chcę jej odebrać Bucka.
A potem zaprosiła mnie do Oregonu, żebym go odwiedziła.
Sądziła, że przekona mnie,
że zapewniała Buckowi cudowne życie.
Chcieli się umówić na jakiś dzień, żeby odwiedzić Tamarę i Bucka,
a Tamara ich ignorowała.
To jej wewnętrzne sprzeczności.
Z jednej strony chciała pokazać go wszystkim
i zwrócić na siebie uwagę.
Ale nie chciała, żeby ktokolwiek ją zobaczył,
bo wiedziałby, że nie jest dobrze.
Chciała przeciągać to do momentu,
aż znajdzie sposób na rozwiązanie tego problemu.
Wszelkimi sposobami staraliśmy się
przenieść go do odpowiedniego środowiska,
ale Tamara nie zamierzała na to pozwolić.
Była pod ogromną presją i panikowała.
Coraz bardziej izolowała siebie i Bucka.
Nie mógł wychodzić do miasta i odwiedzać różnych miejsc.
Nie mogli odwiedzać go przyjaciele. Zauważyliby, jaki był zaniedbany.
Chciała żeby siedział z nią, kiedy piła szkocką.
Chodź tu, Tonk.
Wiem, że chcesz popatrzeć.
Lubi Instagram.
Kto to jest?
To jego dzieci.
Na przykład ten.
To syn Tonki.
Zapraszamy na kolejny odcinek...
Robimy to codziennie.
Oglądamy nowe filmy.
Gdyby PETA cię nie ścigała, pozwolilibyśmy ci wyjść.
Jeśli Tonka jest u Tonii,
to znaczy, że żyje, a ona go ukrywa.
Co może zrobić? Ma szympansa,
ale nie może z nim iść na spacer, bo wszyscy go zobaczą.
Voilà!
Jeśli tak jest,
musi być świadoma, jakie to niebezpieczne.
Załóż to na szyję.
PETA ciągle ją obserwuję
i ludzie w końcu się dowiedzą.
Gdzie jest Tonka?
Tutaj jest?
Ucieka nam.
Ucieka!
Załóżmy je i pokażmy wszystkim.
Nigdy nie poznałem Tonii.
Według mnie skrzywdzono ją i jest wściekła,
że ktoś próbuje jej odebrać miłość życia.
Potrafię zrozumieć to uczucie.
Bardzo kochałem tego szympansa. Łączyła nas wyjątkowa więź.
Rozumiem, że może czuć to samo.
Rozumiem też, że możesz zachowywać się irracjonalnie,
chroniąc kogoś, kogo uważasz za członka rodziny.
Naprawdę jej współczuję.
Rozumiem, co musi czuć.
Ale bardziej współczuję Tonce.
Więc jak PETA wyznaczyłem 10 tysięcy dolarów nagrody,
mając nadzieję, że znajdzie się ktoś,
kto dostarczy nam informacji.
Szorujesz?
Pracuj dzielnie, mały.
Prawie skończyłeś. No dalej!
Dasz radę!
Tonka, używaj widelca.
Bardzo ważne jest dla mnie niedodawanie własnej oceny do tej historii,
tylko jej opowiedzenie
Niech widzowie na końcu sami zdecydują.
To zawsze najlepsza strategia.
Ale nawet w najśmielszych wyobrażeniach nie spodziewaliśmy się
takiej sytuacji.
Czy mamy ją wydać,
czy pozwolić historii biec dalej?
Co byś zrobił w takiej sytuacji?
Jako dziennikarze nie chcemy zrobić czegoś, co jest moralnie
czy etycznie złe,
tylko chcemy opowiedzieć historię
i musimy mieć nadzieję, że jej finał
będzie raczej pozytywny.
Czy jest jakiś wyższy cel?
Czy jesteśmy pewni,
że nie wydarzy się nic złego, jeśli nic nie zrobimy?
Kelly mówi: "Walić was, PETA".
Okładka magazynu Variety.
Ten mały sukinsyn. Patrzcie na ten artykuł.
To bzdury.
Nie obchodził go Tonka,
bo film powstał w 1997 roku.
Nie miał pojęcia o Tonce.
Nigdy nie zaproponował, że nas odwiedzi, nie dał mu prezentu,
nic mu nie przesłał,
nie interesowało go, gdzie jest,
do czasu aż PETA rozpoczęła kampanię przeciwko Connie
i zapłacili mu za udział.
Totalnie mnie to wkurza.
To bardzo złe z ich strony.
PETA chce mnie zniszczyć.
Wkurzam ich tak, jak to tylko możliwe.
Przysięgam, wysłaliby płatnego zabójcę, żeby mnie zlikwidował,
gdyby tylko uznali, że mogą to zrobić.
Wiem, pod jaką jesteś presją przez nagrodę
wyznaczona przez PETA albo Alana Cumminga.
Było naprawdę źle.
Wszyscy o tym mówili, nawet w Wlk. Brytanii.
Tamtejsze gazety o tym pisały, ludzie dzwonili do Jerry’ego.
Nawet najbardziej lojalni ludzie, jeśli potrzebują pieniędzy,
przynajmniej pomyślą o tych 20 tysiącach.
Nie wiadomo, komu można zaufać.
Nie spałam w nocy,
czekając, aż ktoś zapuka do moich drzwi.
Ludzie wjeżdżali pod dom
z nadzieją, że zobaczą szympansa.
Nigdy nie dadzą mi spokoju.
I nie wiem, co mam robić.
Mam przesrane.
To koniec.
Zadam ci pytanie.
Pan T ma poważną zastoinową wadę serca.
Weterynarz chciał poddać go eutanazji,
ale nie mogłam tego zrobić.
Więc umówił wizytę na drugiego czerwca,
bo uważał, że to nie fair w stosunku do Tonki.
O rany...
Nie wiedziałam, czy chcesz przy tym być.
Bo to koniec jego dziedzictwa.
Tak.
Jak się z tym czujesz?
To mój najlepszy przyjaciel, więc jak sądzisz?
Wiem.
Zbiorę ekipę i damy ci znać, kiedy przyjedziemy.
Dobrze.
Co do cholery? Ma zamiar zabić szympansa?
Podda go eutanazji.
- Szympans jest w aż tak złym stanie? - Nie jest z nim dobrze...
Nie jestem weterynarzem,
ale widać, że jego stan się pogarsza.
Naprawdę zamierza go zabić i jeszcze pogorszyć swoją sytuację?
W sumie to nie problem,
bo przecież on nie istnieje.
Jeśli szympans zniknie,
to wszyscy zamieszani w tę sytuację unikną odpowiedzialności.
Nie sądzisz, że to brzmi bardzo podobnie
do sytuacji w Pendleton?
Dokładnie tak.
Nie wiem zbyt wiele o PETA,
ale lubią odbierać zwierzęta ludziom.
Moja mama powiedziała im, żeby się walili.
Zamierza robić to do końca.
Chciała, żebym się tam przeprowadził. Odmówiłem,
więc przekonała moją siostrę April, żeby przyjechała jej pomóc.
Buck był teraz cały czas zamknięty na górze.
Dół domu, gdzie mieszkał przez całe dzieciństwo,
zajmowali teraz obcy ludzie i ich rzeczy.
Buck codziennie wychodził z moja mamą
na kawę i herbatę.
Zasada była taka, że zanim mama wypuściła Bucka,
sprawdzała czy moja siostra
zamknęła drzwi na dole.
Wszyscy zapomnieli o tej zasadzie.
Kiedy tylko mama wypuściła Bucka,
zbiegł na dół, żeby zobaczyć się z moją siostrą.
I się zaczęło.
Trwało to jakieś pięciu do ośmiu minut.
Krwawa jatka.
Leżała na łóżku i kopała go.
Broniła się.
Buck mógłby ją zabić.
Ale nagle przestał.
Kiedy skończył,
spojrzał na mamę, jakby był zagubiony.
Jakby mówił: "Nie wiem co się stało".
Numer alarmowy, co się dzieje?
Potrzebujemy karetki i uzbrojonego policjanta.
Mój szympans zaatakował moją córkę.
Kiedy Tamara zadzwoniła na numer alarmowy...
Przejdę przez te krzaki.
...najdziwniejsze, że była zupełnie spokojna.
Karetka nie może się do niej dostać, bo zamknęłam się z nią w piwnicy.
Z powodu zagrożenia życia zamierzam unieszkodliwić szympansa.
Zwierzę musi zostać zabite.
To musi być strzał w głowę.
- Widzisz go? - Tak.
Właśnie się poruszył.
Tamara miała dość ponoszenia jego kosztów.
Miała dość izolacji.
Pod tarasem jest drugie ogrodzenie.
Szukała jakiegoś wyjścia,
ale nie chciała, żeby to była PETA.
Mały?
Postaram się znaleźć pozycję do strzału.
Hej!
Jest tu ktoś?
Jestem w domu. Musicie go zastrzelić.
Dobrze.
Strzel mu w głowę.
Upadł.
Źle z nią?
Źle.
Ale chyba na razie jest stabilna.
Wyrwał spore kawałki z jej nóg i tułowia.
To był koszmar. Jakby zaatakował ją rekin.
Kochanie, będę z tobą w szpitalu.
Dobrze, mamo.
Kocham cię. Wszystko będzie dobrze, kochanie
Ja też cię kocham.
Będzie dobrze.
Z siostrą wszystko dobrze.
To najtwardsza osoba, jaką znam.
NIE BYŁO ŻADNYCH OPCJI
Ale trzeba było to zrobić.
Zastrzelenie go było słuszną decyzją.
Zastępca strzelił raz...
Powinno stać się inaczej.
Nie powinni strzelić mu w głowę.
Nie powinien umierać.
Kiedy tylko dowiedziałam się, że Buck nie żyje,
zadzwoniłam do Tamary.
Nie rozmawiałyśmy długo,
ale powiedziała, że śmierć Bucka to moja wina.
Zabolało mnie nie to, że Tamara zrzuciła na mnie odpowiedzialność za jego śmierć,
a że była kompletnie bezcelowa,
szczególnie że robiliśmy postępy...
I...
To straszne, że tak się stało.
Gotowy? To już ostatni.
Tak, to moja twarz.
Myślę, że Buck jest ofiarą tej sytuacji
i decyzji ludzi.
Rozumiem, że to cudowne dziecko,
z którym jesteś bardzo związany.
Ta więź jest bardzo silna i pełna miłości.
Ale tylko dla ciebie.
BUCK, JESTEŚ PIĘKNY
I małpa za to płaci.
Nie rozumieją tego.
Bo przychodzi taki dzień,
kiedy niezależnie od tego, jak go kochasz,
on zacznie potrzebować więcej.
Mamy ważne informacje.
Musimy natychmiast z tobą porozmawiać.
To bardzo przypomina historię Bucka i Tamary w Pendleton.
Nie chcemy, żeby tak się skończyło.
To jest rozmowa telefoniczna, którą nagraliśmy.
Pan T ma poważną zastoinową wadę serca.
Weterynarz chciał poddać go eutanazji, ale nie mogłam tego zrobić,
więc umówił wizytę na drugiego czerwca,
bo uważał, że to nie fair w stosunku do Tonki.
Bardzo dziękuję za te informacje. Są kluczowe.
Właśnie tego potrzebowaliśmy.
Zrobimy, co tylko w naszej mocy.
I według mnie
jesteśmy gotowi omówić, co miałoby to być
i jak to zrobimy.
- Powinniśmy rozmawiać bez kamer? - Tak sądzę.
Dla TransPerfect Media