‫≡ سی‌نما تقدیم می‌کند ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما در تلگرام ‫@CinamaSub
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫- سلام. سلام. ‫- سلام، اِستیو.
‫عع...
‫- ممنون که اومدی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بفرما بشین. ‫- باشه.
‫اَنگوس بهت میکروفون وصل می‌کنه.
‫ببخشین، باید این رو وصل کنم.
‫- و این رو می‌ذارم توی جیب خودت. ‫- باشه.
‫- ممنون. ‫- قربانت.
‫خیلی خوب. ‫شرمنده معطل شدی.
‫- الان شروع می‌کنیم. ‫- باشه.
‫- آماده؟ ‫- بذار این رو دربیارم.
‫- گفتی مشکلی نداری دیگه؟ ‫- نه، مشکلی نیست.
‫البته فکر کنم مشکل دارم.
‫می‌شه یه‌لحظه ضبط نکنین؟
‫- آره. ‫- حتماً.
‫- می‌تونیم بعداً انجام بدیم. ‫- نه...
‫حالا که اومدیم... ‫باید تمومش می‌کنیم.
‫- شروع کنین. ‫- مطمئنـی؟
‫بله.
‫باشه.
‫خب... یه‌کم از ‫اِستنتون وود برامون بگو.
‫[ اِستیو ]
‫خب.
‫اگه جِنی بعداز جلساتش ‫هنوز می‌خواد بمونه
‫باید ببینیم ماجرا چیـه.
‫بذارشون توی یه اتاق کنار هم.
‫عع...
‫باید جلوی رایلی رو بگیریم، اِستیوِن.
‫ای لامصب. ‫به بابای نابیل زنگ نزدم.
‫پس مورد چهارم اینـه که ‫به بابای نابز زنگ بزنی.
‫خودت می‌دونی، اِستیوِن. ‫یه کاریش بکن.
‫ناسلامتی ۴۸ سالتـه. ‫از پس خودت برمی‌آی.
‫انسان‌ها این‌طوری‌ان.
‫تو یه انسان بالغـی.
‫و بعد می‌رسیم به مشاجره‌ی
‫بین دوستان و اعضای باشگاه.
‫یه مشاجره‌ی قدیمی ‫بین انگلیسی‌ها و اسکاتلندی‌ها
‫که ممکنـه طرف بازنده از مسابقات قهرمانی ‫فوتبال اروپای سال ۱۹۹۶ حذف بشه.
‫یا خدا!
‫- صبح به‌خیر، شای! ‫- ترسیدم.
‫یواشکی می‌آی، اِستیو.
‫به نظرت این وضع درستـه؟
‫- چه وضعی؟ ‫- بس کن، شای.
‫خودت هم می‌دونی درست نیست ‫وقت صبحونه بیای بیرون
‫و سیگار بزنی.
‫این رو بگیر.
‫ایول.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- نه، اتفاقاً...
‫چیز خفنیـه.
‫- چه انرژی‌ای داره. ‫- آره، خفنـه.
‫البته من ترجیح می‌دم ‫ملودی آروم‌تری داشته باشه...
‫- من هم دوست دارم. ‫- که با ذهن هماهنگ بشه.
‫شاید بعداً بیشتر بهش گوش بدم.
‫خب، حالت چطوره؟
‫نگرانت بودم.
‫یه‌کم احساسِ...
‫محدودیت می‌کنم... ‫احساس خستگی...
‫آره.
‫می‌فهمم.
‫امروز نفر اول فهرست منـی، درستـه؟ ‫پس وقت برای صحبت داریم.
‫یکی توی لیوانم شاشید و من هم خوردم.
‫احتمالاً جِیمی بوده.
‫چیـه؟ چرا می‌خندی؟
‫- می‌دونم خنده نداره. ‫- دوست داری خودت شاش بخوری؟
‫باید این چیزها رو بهم بگی، شای. ‫این خیلی بَده.
‫راستی، اِستیو.
‫این رو داشته باش.
‫به‌به.
‫چه خوشگلـه.
‫- آره. ‫- خوشم اومد.
‫دست خودت باشه.
‫می‌خوام بشینم روی کاپوت. ‫من رو آروم تا مدرسه ببر.
‫نه‌خیر. ‫بلند شو ببینم، شای.
‫- گروه فیلم‌برداری ورودمون رو ضبط می‌کنن. ‫- چی گفتی؟
‫موقع ورود، این‌طوری ‫توی دوربین می‌افتیم.
‫ای وای، امروز پنجشنبه‌ست! ‫دیرم شده! بیا پایین!
‫- هنوز می‌خوام حرف بزنم! ‫- پیاده شو!
‫- اذیت نکن دیگه، اِستیو. ‫- بیا پایین، شای.
‫- همه اذیتم می‌کنن... ‫- بیا پایین!
‫بیا پایین!
‫- اذیت نکن دیگه. ‫- خیلی خوب.
‫خیلی خوب. ‫بیا پایین دیگه!
‫باشه بابا!
‫گوش کن، حاجی.
‫نشستم جلوی خونه‌م، دنبال برنامه‌ام...
‫- برنامه... ‫- زیدبازی...
‫آره، صبح‌تاشب با زیدها داستان دارم...
‫- زیدها... ‫- عین پاتریک سوویزی...
‫- سوویزی... ‫- دخترها دیوونه‌ی منـن...
‫صبر کن. ‫ببند دهنت رو.
‫من هم که زیدها رو دیوونه می‌کنم... ‫برعکس جِیمی اُسگل که مثل بچه‌هاست...
‫چه گُهی خوردی؟
‫سلام، مامان پوش کال! ‫ما پوش کال رو دزدیدیم.
‫۵۰هزار پوند می‌فروشیمش...
‫۵۰هزارتا، مامان‌جون!
‫یه‌کم صبر کن، اَنگوس...
‫- حالت خوبـه، تارون؟ ‫- آره.
‫- اووِن. ‫- خودش اومد.
‫به‌به. ‫شما همون اِستیو معروفـی.
‫- هروقت آماده بودی بگو، داداش. ‫- باشه.
‫- کامیلا هستم از خبرگزاری پونیتس وِست. ‫- خوش‌وقتـم.
‫بچه‌ها! آروم باشین. ‫بسـه دیگه.
‫جِیمی، لطفاً خلوت کن. ‫برین توی سالن مشترک.
‫بابت جِیمی شرمنده‌ام، خیلی اُسگلـه...
‫برین به سلامت. ‫من معذرت می‌خوام.
‫اِستیو، ایشون جِف هست ‫که کارگردان‌مونـه.
‫- خیلی خوش‌وقتـم. ‫- به‌به. کارگردان؟
‫گفتن قراره یه مصاحبه‌ی کوچیک ‫درباره‌ی ما و مدرسه باشه.
‫مثلاً در حد پنج دقیقه...
‫تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم!
‫در حد پنج دقیقه ‫آخرِ برنامه‌ی اخبار از ما بگن...
‫بله، بخشی از اخبار رو ‫به شما اختصاص می‌دیم.
‫- ولی جای بررسی بیشتر داره. ‫- درستـه.
‫- ایشون اَنگوس‌ـه. مسئول صداگذاری. ‫- سلام.
‫- کلِیر، مسئول فیلم‌برداری. ‫- سلام، دوستان. یه‌لحظه اجازه بدین.
‫- سلام، شولا. ‫- سلام.
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫- بریم اتاق کارکنان. ‫- حتماً.
‫شرمنده، امروز خیلی شلوغـیم...
‫تو حالت خوبـه؟ مشکلی نداری؟
‫نه، خوبـم...
‫حقیقتش... می‌خوام درباره‌ی ‫یه‌سری چیزها حرف بزنم، اِستیو.
‫- درباره‌ی تارون... ‫- درستـه.
‫اِستیو، می‌شه برن طبقه‌ی بالا ‫و فیلم بگیرن؟
‫- و توی باغ هم برن؟ ‫- عع، نه. نه.
‫اتاق پسرها نرن.
‫هرجای دیگه خواستن، برن، ‫ولی اتاق پسرها نه.
‫شولا جان، بله حتماً صحبت می‌کنیم.
‫- تو نفر اول فهرست منـی. ‫- باشه.
‫عع، ببخشین دوستان.
‫ولم کن، کُسکش!
‫- بچه‌ها! ‫- می‌کُشمت!
‫- جِیمی، بس کن! ‫- می‌کُشمت!
‫رایلی! رایلی!
‫- چیـه؟ ‫- جِیمی!
‫ولم کن!
‫- بیا اینجا، بی‌خایه! ‫- گم شو!
‫- بچه‌ها. بچه‌ها. ‫- چه مرگتـه؟
‫اُسگل خیکی!
‫- س کن رایلی! ‫- ولم کن، اِستیو!
‫- آروم باش، رایلی. ‫- تو هم می‌خاری؟
‫نه .نه.
‫بیخیال. ‫این چه کاریـه؟
‫- کُسکش لاشی! ‫- جِیمی، آروم باش.
‫- روی صورتم خط انداختی، لاشی! ‫- گُه نخور، پسره‌ی کونی!
‫- بریم. ‫- لاشی!
‫- سوراخ‌سوراخت می‌کنم! ‫- بیلیارد برای هر دوتون ممنوع شد.
‫- دیگه کافیـه. ‫- پسره‌ی کسخل.
‫رایلی!
‫همیشه...
‫رایلی، این چه وضعیـه؟
‫نه.
‫نه، حاجی. ‫این یارو روانیـه.
‫اول آروم بگیر. ‫نفس عمیق بِکش.
‫می‌گم طرف روانیـه، اِستیو.
‫همه‌تون می‌دونین، ولی ‫مجبوریـم باهاش کنار بیایم!
‫- هرروز به یکی سیخ می‌زنه! ‫- نه...
‫بس کن. سعی کن آروم باشی. ‫باشه؟
‫تو و جِیمی با هم رفیقـین. ‫متوجه نیستی، ولی رفیقـین.
‫با جنگ‌ودعوا به جایی نمی‌رسین.
‫صورتم رو لیس زد، اِستیو. ‫توی دهنم تُف کرد.
‫به این می‌گن تعرض جنسی!
‫ببین، می‌خوام یه چیزی بهت بگم ‫و مطمئنـم باز آه می‌کِشی.
‫- «تو آدم بَدی نیستی، رایلی». ‫- بله.
‫خلاصه‌ی حرفم همینـه.
‫ولی اگه یه‌بار دیگه روی من ‫یا بقیه‌ی کارکن‌ها دست بلند کنی
‫اون‌وقت... اون‌وقت از اینجا می‌ری.
‫اخراج می‌شی.
‫فهمیدی؟ من کنارتـم. ‫باشه؟
‫ممنون، اِستیو.
‫حالا بریم.
‫حواست رو جمع کن. باشه؟
‫بریم.
‫- عده‌ای آن را «آخرین فرصت» می‌نامند. ‫- آخ جون.
‫نه، رایلی! رایلی!
‫- وای... ‫- صبر کن. دوباره بریم.
‫- نه، اتفاقاً خیلی خوشم اومد. ‫- شرمنده‌ام...
‫از عقب‌تر شروع کن و بعد حرف بزن.
‫عجله نداریم.
‫عده‌ای آن را «آخرین فرصت» می‌نامند
‫و بعضی‌ها آن را یک ‫زباله‌دانی گران‌قیمت
‫برای زباله‌های جامعه می‌خوانند.
‫یک مداخله‌ی آموزشیِ ‫پیشرو برای نوجَوانان
‫یا مکانی برای ‫ارسال آن‌ها به ندامتگاه؟
‫شاید در عمارت اِستنتون وود
‫همه‌ی موارد باشد.
‫- خوب شد. ‫- آره، عالی بود.
‫یه جای دیگه هم امتحان کنیم؟
‫- داره ضبط می‌شه؟ ‫- آره.
‫کیر! کُس! کون! گاییدمتون!
‫رایلی هستم، ۱۷ساله.
‫به‌اضافه‌ی نُه ماه.
‫خب خودت رو توی سه کلمه توصیف کن.
‫کلمه‌ی اول: قهرمان کورنوال.
‫دوم: کاردرست.
‫سوم: پُررو.
‫جِیمی چی انتخاب کرد؟
‫جِیمی گفت...
‫«باجذبه، سکسی و دیوونه‌کننده».
‫- چه اُسگلیـه. ‫- آخرین سؤال.
‫رایلیِ سال ۱۹۹۶ برای ‫رایلیِ سال ۱۹۹۰ چه حرفی داره؟
‫سلام، رایلی.
‫نذار کسی بهت زور بگه.
‫یادت باشی کی هستی ‫و سرت رو بالا بگیر.
‫تو رایلی هستی، فهمیدی؟ ‫تو رایلی هستی، لامصب!
‫ای بابا.
‫... که جِیمی بیُفته کنار رایلی.
‫... باعث می‌شه که ‫جِیمی بیُفته کنار رایلی.
‫شاید جای نابز و شای هم عوض بشه.
‫اون‌طوری فایده نداره.
‫مامان، ناراحت نشو. ‫فقط یه‌لحظه عصبانی شدم.
‫فقط همین...
‫حرف نزن، شای. ‫فقط گوش کن.
‫اون کارِت اشتباه بود.
‫خیلی از دستت ناراحت شدم...
‫دیگه من و ایان طاقت نداریم.
‫این آخرین بار بود.
‫واسه همین تصمیم گرفتیم ‫تا وقتی توی اِستنتون وود هستی
‫قطع‌رابطه کنیم.
‫چی... منظورت چیـه؟
‫نه زنگ می‌زنیم و نه می‌آیم ملاقات.
‫یعنی چی؟
‫نمی‌تونی قطع‌رابطه کنی. ‫من پسرتـم.
‫ساکت شو و گوش کن.
‫دیگه تموم شد.
‫این‌که همه‌ش سرم داد بزنی...
‫توهین و تهدید کنی، ‫زندگی‌مون به هم می‌ریزه، شای.
‫زندگی‌تون به هم می‌ریزه؟
‫دیوونه شدی، مامان؟
‫کِی تهدیدت کردم؟ ‫منظورت...؟
‫می‌دونی که بعضی‌وقت‌ها ‫اون‌طوری می‌شم...
‫بله، دقیقاً.
‫منظور من هم همینـه.
‫دار... دارم خواب می‌بینم؟
‫این به نفع همه‌مونـه، باشه؟
‫اگه...
‫اگه... بهت نیاز... داشته باشم چی؟
‫شای هستم، ۱۷ساله.
‫اسم واقعی‌ت همینـه؟
‫(شای به‌معنای «خجالتی»)
‫الان دیگه هست.
‫می‌شه خودت رو توی سه کلمه توصیف کنی؟
‫عع، افسرده...
‫عصبانی و خسته.
‫عع، خیلی ناراحت شدم.
‫پیدی پالِ، می‌دونم صدام رو می‌شنوی!
‫- اُسگل شاشو! ‫- نابز؟
‫الان می‌آم داخل و می‌کُشمت!
‫- نابز. ‫- با توام!
‫دو ساعتـه اون‌توئـه! ‫جدی می‌گم! پیدی پال کُسکش!
‫نکن... اگه واجبـه، ‫از یکی دیگه استفاده کن.
‫برو یه مستراح دیگه. ‫پال، بیا بیرون دیگه.
‫لاشی.
‫رپ، جانگل، جاز، فانکی هاس، فشن.
‫دروغ چرا... ‫از خانوم‌ها هم خوشم می‌آد.
‫به مُد علاقه دارم. ‫دوست دارم مدل بشم.
‫همه می‌گن مثل مدل‌هائـم...
‫البته حق دارن این رو بگن. ‫من رو ببینین.
‫صبح به‌خیر.
‫- بالاخره اومدی، اِستیوِن. آفرین. ‫- اوضاع بیرون چطوره؟
‫- خوبـی؟ ‫- بله.
‫امروز همه‌چی به گا رفته. ‫واژه‌ی مناسب دیگه‌ای براش نیست.
‫گروه فیلم‌سازی هم ‫قراره تا پایان جلسه
‫فیلم ضبط کنه که کمک بزرگیـه. ‫با تشکر از تو، اِستیو.
‫این فرصت به نفع مدرسه‌ست. ‫تبلیغات خوبی می‌شه.
‫- باید ازش استقبال کنیم. ‫- حتماً همین‌طوره.
‫به نظر آدم‌های خوبی می‌آن. ‫من مشکلی ندارم.
‫راستی وقت فیزیوتراپیـه، اِستیو. ‫بخواب.
‫- باشه. ‫- آفرین.
‫بهشون گفتم تا ساعت ۵ تموم کنن.
‫- و نباید مزاحم کلاس‌ها بشن. ‫- آره.
‫- نباید حواس بچه‌ها پرت بشه. باشه؟ ‫- بله.
‫- قرص‌هات رو خوردی؟ ‫- بله.
‫آخ.
‫کلاً پنج دقیقه وقت دارم، بچه‌ها. ‫بعدش باید برم سراغ جِیمی.
‫باشه.
‫مهم‌ترین برنامه‌ی ‫امروز، جلسه‌ی جلب‌اعتماد
‫با جولیان و شارلوت‌ـه.
‫بله، متوجهـم.
‫باز قراره غر بزنن
‫و بگن زمستون بعدی ‫قرار نیست گرمایش داشته باشیم.
‫فعلاً ازتون می‌خوام ‫پرونده‌ی پسرها رو جمع کنین
‫و برنامه بریزین ‫تا به همه‌ی کارها برسیم.
‫ببینین هرکس کجا مستقر شده...
‫جِنی کجاست... ‫و برنامه‌مون برای ترم بعدی چیـه.
‫- روی زمان حال تمرکز کنین. ‫- چَشم.
‫قشنگ بود، رئیس.
‫- آره! ‫- ایول!
‫قربونت.
‫حالا بگو برنامه‌ی امروز چیـه.
‫اَندی و اووِن، شرمنده‌ام ‫ولی نوبت شماست.
‫- امروز شمایـین. شاید فردا هم باشین. ‫- باشه.
‫- شولا. ‫- بله؟
‫برنامه‌ی تو تغییر نمی‌کنه.
‫تارون با جِنی برمی‌گرده به کلاس‌ها.
‫اگه مشکلی نداره...
‫می‌خواد از امروز ‫دوباره فوتبال بازی کنه.
‫عع... مشکلی نداره.
‫به اووِن می‌گم ‫اگه مشکلی بود، خبر بده.
‫ولی حقیقتاً اگه پسرها ‫بازیِ من رو ببینن...
‫اون کیـه؟ ‫بفرمایید، امرتون؟
‫اگه اِشکال نداره، می‌خوام ‫باتری‌هام رو شارژ کنم.
‫- عع... ‫- باشه.
‫راستی شولا... ماجرای...
‫کتاب‌های صوتی اِستیو چطور می‌گذره؟
‫بالاخره ضبط‌شون کرد؟
‫آره، خیلی مفیدن، اِستیو.
‫من شولا مارشال هستم.
‫۲۸ سالمـه.
‫بیشتر از یه ماهـه که ‫توی اِستنتون وود هستم.
‫ما از همه می‌خوایم ‫خودشون رو با سه کلمه توصیف کنن.
‫اوه اوه.
‫عع...
‫«حواس‌جمع».
‫«مصمم».
‫«سازگار».
‫یادتونـه می‌خواستن ‫نماینده‌ی محلی رو بفرستن
‫که یه جلسه با عنوان ‫«آشنایی با اوباش» بذاره؟
‫اسمش چی بود؟
‫جناب فارکوهار دودول‌طلا.
‫- ای بابا. ‫- بس کن.
‫ای وای! از جِیمی یادم رفت...
‫اسمش «هیو مونتاگیو پال»ـه.
‫- عجب. ‫- که «پول» تلفظ می‌شه.
‫- متوجه شدم. ‫- خیلی خوب.
‫۱۲ ظهر می‌رسه اینجا
‫که توی فیلم‌برداری پوینتس وِست باشه.
‫- فهمیدی؟ ‫- آره.
‫با گروه فیلم‌برداری هماهنگ کرده ‫و قراره دور مدرسه بچرخه.
‫ما هم باید جلوی دوربین بهش دست بدیم
‫و ازش تشکر کنیم ‫که کشورمون رو دوقطبی کرده.
‫جیمیِ سال ۱۹۹۶ برای ‫جیمیِ سال ۱۹۹۰ چه حرفی داره؟
‫پشمام. این حرکت رو توی ‫کلاس انگلیسی هم زدیم.
‫ایول.
‫جیمی، برو ننه‌بزرگت رو بغل کن، ‫جذاب لعنتی.
‫مراقب لاشی‌ها ‫و خایه‌مال‌های اینجا باش.
‫به هیچ‌کدوم اعتماد نکن.
‫یه چاقو همراه خودت داشته باش.
‫اصلاً کون لق پلیس‌ها. ‫به اون‌ها هم اعتماد نکن.
‫عع...
‫نوار «آقای صورت‌زخمی» رو ‫به پال هاوارت قرض نده.
‫- خیلی هم عالی. ‫- صبر کنین. هنوز مونده.
‫جیمی، به جشن خونه‌ی فرِیا نرو ‫و کوکایین نزن. تو قرصی هستی.
‫می‌تونم نویسنده بشم. ‫آشغال‌هایی که نِیتِن بهت می‌ده رو نکِش.
‫- به دختر مونارنجیه کله نزن... ‫- کات.
‫منتقدهای چنین مدارسی همیشه ‫به هزینه‌های آن اشاره می‌کنند.
‫هرچه باشد، سالی ۳۰هزار پوند ‫برای هر فرزند در اینجا هزینه می‌شود.
‫آیا منصفانه است که هزینه‌ی مدرسه‌ی ‫خصوصی و لوکس مَردان جوان ناخلف را بدهیم؟
‫یا این در واقع نوعی ‫سرمایه‌گذاری اجتماعی است
‫تا یک میوه‌ی فاسد را ‫به محصولی ارزشمند تبدیل کنیم؟
‫منتقدها بر این باورند که ‫هزینه‌ی چنین مکانی گزاف است.
‫و همچنین محیطی خطرناک است ‫که نیروی کار برایش پیدا نمی‌شود.
‫پلیس در این مکان حضور پُررنگی دارد ‫و حتی برایش افسر مخصوص منصوب کرده‌اند.
‫واقعاً برام عجیبـه که ‫مَردی با سلیقه‌ی ناب تو...
‫مَردی با تخصص تو در زمینه‌ی موسیقی...
‫توپاک رو یه رپر خوب می‌دونه.
‫ارواح عمه‌ت.
‫خب... کال باهام هم‌نظره... ‫اَش و شای هم موافقـن...
‫می‌دونم داری سربه‌سرم می‌ذاری.
‫پوش کال سر از کونش در نمی‌آره.
‫سؤال‌پرسیدن از اَش ‫مثل سؤال‌پرسیدن از...
‫می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫شای هم فرق توپاک و گَری بارلو رو نمی‌دونه!
‫- اون فقط حرف‌های بِنی رو تکرار می‌کنه. ‫- دارم سربه‌سرت می‌ذارم، جِیمی.
‫می‌فهمم. ‫باهات موافقـم.
‫خیلی لاشی‌ای، اِستیو.
‫ببین، مشکل همینـه، جِیمی.
‫نمی‌شه خیلی راحت ‫بهم بگی «لاشی» یا «کونی».
‫یعنی... اصلاً نمی‌شه.
‫باشه.
‫آقا من تسلیم. حلـه؟
‫و ببخشین که توی ‫دهن کثیف رایلی تُف کردم.
‫ادامه بده.
‫می‌دونم اذیت‌کردنِ ‫رایلی فایده‌ای نداره.
‫مخصوصاً وقتی به تو و جِنی ‫قول دادم که این کار رو نکنم.
‫می‌دونم امروز خیلی سرت شلوغـه
‫و دارم مزاحم کارکن‌ها می‌شم.
‫این هم می‌دونم که ‫تعداد تذکرهام تموم شده
‫و اگه به جُرمی بازداشت بشم، ‫نمی‌تونی کمکم کنی.
‫- همین. ‫- آره.
‫دقیقاً همین. ‫به همین سادگیـه.
‫این‌قدر سربه‌سر شای نذار، باشه؟ ‫یه‌روز نابودش می‌کنی.
‫این‌قدر سعی نکن رایلی رو بُکشی، ‫چون ممکنـه یه‌روز موفق بشی.
‫همه‌ش بهم می‌گه «چاقالو».
‫می‌دونم. ‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫ولی اگه بخوایم نرخ ‫توهین‌کردن رو در نظر بگیریم
‫تو نفر اول جدولـی.
‫وقتی دم‌به‌دقیقه خودت رو خالی می‌کنی، ‫باید منتظر جبرانش هم باشی.
‫منصفانه‌ست.
‫- برو بابا. ‫- کجا برم؟
‫سعی کن یه‌بار شروع‌کننده نباشی ‫و غافل‌گیرمون کن.
‫ارواح عمه‌ت.
‫ارواح عمه‌م.
‫چه درس بزرگی بهم دادی، اِستیو. ‫واقعاً استاد بزرگی هستی.
‫من بیخیالت نمی‌شم، جِیمی. ‫هیچ‌وقت بیخیالت نمی‌شم.
‫بیا بریم به کلاس انگلیسی‌ت برس.
‫دیگه کُسشعرگویی بسـه. ‫بدو بدو بدو.
‫بعله... به این می‌گن بدن.
‫یه بدن زیبا و بی‌نقص.
‫این قسمت جلوبازوئـه ‫که دو بخش کوتاه و بلند داره.
‫پشتش پشت‌بازو داریم.
‫می‌خواین یه‌چیز خفن نشونتون بدم؟
‫خیلی خوب.
‫- به این می‌گن یه اثر هنری. ‫- داداش، چرا لخت کردی؟
‫اون روز مَد ویز خورده بودم.
‫اون زمان با ویز خیلی حال می‌کردم، ‫مخصوصاً مشروب «کاپیتان مورگان».
‫تو هم خوردی؟ ای ناقلا! ‫دوران خوشی بود.
‫بگذریم... ‫خلاصه‌ش اینـه که...
‫با ماشین رفتم توی ‫باجه‌ی بلیت‌فروشی مترو
‫و نزدیک بود خیلی‌ها رو بُکشم. ‫ولی نکُشتم‌ها.
‫شیشه‌کاری اصلیـه.
‫- نه، بازسازی شده. ‫- نه، اصلیـه.
‫- احتمالاً چندصد سالشـه. ‫- بله، آثار باستانیـه.
‫تصمیمی که به شوالیه سپرده شده، ‫چه مفهومی داره
‫و چاسر چطور از ایهام برای توصیف ‫مضامین و شخصیت‌هاش استفاده می‌کنه؟
‫- خب، کجای مقدمه بودیم؟ ‫- اَش!
‫- و نوبت کی بود... ‫- چیـه؟
‫رایلی. اَش. چی شده؟
‫- پشمام! ‫- بچه‌ها.
‫آهای!
‫- پول زیادی خرج شده. ‫- اونجا رو.
‫ای وای، پنجره‌ها رو نشکن، رفیق.
‫باید ضبطش کنم!
‫- آره، آفرین. ‫- فکر نکنم اجازه بدن...
‫- مهم نیست. ‫- بهمون اجازه نمی‌دن.
‫- صورت‌هاشون رو مخفی می‌کنیم. ‫- عالیـه!
‫- خدای من. ‫- ببینشون!
‫بچه‌ها!
‫دقیقاً همین رو می‌خوایم.
‫واقعاً داری ضبط می‌کنی؟ ‫اجازه‌ی پخش نمی‌دن‌ها.
‫امیدوارم منظور پسره تو باشی، نه من.
‫چرا من؟ ‫واقعاً که، جِف.
‫خب...
‫مثل حیوون‌های باغ‌وحش رفتار می‌کنین.
‫- می‌گه حیوون‌های باغ‌وحش. ‫- تارون، خوش‌حالـم که برگشتی.
‫- چه مرگتـه؟ ‫- ادامه بدیم؟
‫بسیار عالی. برو به سلامت. ‫خب، شای!
‫- می‌شنوی؟ ‫- گُه نخور!
‫ردیفـی، رفیق؟
‫اگه خواستی صحبت کنی، خبرم کن.
‫خب، دوستان. ‫دَه دقیقه استراحت و بعدش...
‫ای کُسکش!
‫- اوناهاشن! ‫- ناخن‌هات رو نخور.
‫آخه...
‫می‌دونی چیِ اینجا رو دوست دارم؟ ‫هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫این هم از سه شیر روی پرچم. ‫روح ژول ریمه رو زنده نگه داشتین.
‫(سه کله‌ی شیر نمادی از تیم ملی فوتبال انگلیس هست. ‫ژول ریمه رئیس فیفا و فدراسیون فوتبال فرانسه بود.)
‫سلام، اووِن. چطوری؟
‫نیازی به چایی، قهوه ‫و این قرتی‌بازی‌ها نیست.
‫حالا چیزی هم نداریم.
‫البته یه لیوان شامپاین ‫جای دوری نمی‌ره.
‫بگذریم... ‫حال‌وهوای اینجا عالیـه.
‫هربار که می‌آم اینجا، انگار...
‫پُر از انرژیـه. ‫داستان اصلی اینجا اتفاق می‌افته.
‫خوش اومدین. خوش‌حالـم می‌بینمت، شارلوت. ‫ممنون که اومدی، جولیان.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- بله.
‫ما در خدمتـیم.
‫- بله، جولیان. امروز... ‫- بله؟
‫اگه می‌شه، برین سر اصل مطلب. ‫فکر کنم شارلوت همین رو می‌خواد...
‫- قصد جسارت ندارم، فقط... ‫- نه، می‌فهمم. منطقیـه.
‫هیچ مشکلی نیست...
‫خب، اجازه بدین مثل همیشه ‫با این جمله شروع کنم...
‫«دمتون گرم».
‫دمت گرم، اِستیو و بقیه‌ی دوستان.
‫دستاوردی که با مدیریت ‫اینجا بهش رسیدین...
‫خیلی...
‫توی ماشین به شارلوت داشتم می‌گفتم...
‫دستاوردی که با مدیریت اینجا ‫بهش رسیدین، خیلی...
‫دارم چرت‌وپرت می‌گم. ‫شارلوت، تو حرف بزن.
‫باشه. ‫عع...
‫ما قبلاً درباره‌ی ‫دو مرحله‌ی مجزا حرف زدیم.
‫یعنی توی آخرین ملاقات‌مون.
‫و ظاهراً این دو مرحله ‫به دلایلی می‌تونن
‫به یک مرحله تبدیل بشن.
‫واسه همین اِستنتون وود ‫به فروش گذاشته می‌شه
‫و این یعنی...
‫عع...
‫ماه دسامبر اینجا تخلیه می‌شه.
‫ببخشین، یه‌لحظه اجازه بدین...
‫- منظورتون... منظورتون چیـه؟ ‫- یعنی چی؟
‫- متوجه نمی‌شم... ‫- تخلیه می‌شه؟
‫دارین درباره‌ی فروش ‫مدرسه حرف می‌زنین؟
‫عع...
‫بله.
‫موضوع اینـه که ما تونستیم...
‫نه، صبر کنین.
‫باورم نمی‌شه الان چی شنیدم...
‫صبر کنین. الان ما...
‫شما چندین بار...
‫به‌طور فرضی به این اشاره کردین
‫که شاید فروشِ اینجا ‫در طولانی‌مدت لازم بشه.
‫فقط همین. درستـه؟
‫- درستـه؟ ‫- آره.
‫- و حالا یه‌هویی اومدین می‌گین...
‫می‌خواین بفروشینش؟
‫آخه...
‫شارلوت، تو گفتی مدرسه رو ‫توی دسامبر تخلیه کنیم...
‫پس یعنی... یعنی...
‫یعنی قراره تا حداکثر ۱۸ ماه دیگه ‫مدرسه تعطیل بشه؟
‫- منظورت اینـه؟ ‫- وای خدا.
‫عع...
‫عع... اِستیو...
‫منظورمون دسامبر سال ۱۹۹۶ بود.
‫- قراره که... ‫- یعنی شیش ماه دیگه؟
‫- وسط دوره‌ی تحصیلی؟ ‫- آروم باشین، دوستان!
‫- شوخی‌تون گرفته؟ ‫- اجازه بدین...
‫اجازه بدین حرف بزنم.
‫یه‌کم از اِستنتون وود برامون بگو.
‫[ اِستیو - مدیر مدرسه ]
‫اینجا یه‌جور نمونه‌ی اولیه‌ست.
‫می‌خوایم یه رویکرد درمانگرایانه
‫برای مدارش شبانه داشته باشیم. ‫براساس یه نظریه‌ی فنلاندی هست.
‫ببخشین، اِستیو. ‫می‌شه دوباره بریم؟
‫هنوز خیلی احساساتی هستی...
‫نه بابا. ‫واقعاً؟
‫توی بازار امروز اصلاً ثبات نداره.
‫خفه شو، داداش.
‫- ببخشید؟ ‫- خفه شو.
‫اِستیو، بی‌خیال، رفیق. ‫هر دو می‌دونستیم این روز می‌رسه...
‫جون مادرت حرف نزن. ساکت باش.
‫حرف نزن!
‫وگرنه می‌آم اون‌طرف ‫و با دست‌های خودم خفه‌ت می‌کنم!
‫- اون‌جوری دوست داری، جولیان؟ ‫- تهدید به مرگ دیگه زیاده‌رویـه.
‫خفه شو!
‫- خفه شو! خفه شو! ‫- آروم باش، اِستیو!
‫خفه شو!
‫وای.
‫- وای خدا. ‫- اِستیو...
‫دارمت.
‫این بچه‌ها شخصیت ‫بسیار پیچیده‌ای دارن.
‫بسیاربسیار پیچیده.
‫و همون طور که می‌دونین، ما برای ‫نگهداری‌شون مجوز قانونی نداریم.
‫و جدا از تمام آسیب‌های ‫اخلاقی، سیاسی، اقتصادی...
‫و تربیتی که قراره بهشون وارد کنین...
‫به نظرم اگه...
‫مدرسه رو وسط سال تعطیل کنین...
‫کارشون تمومـه.
‫باید مراقب این بچه‌ها باشیم.
‫اینجا خونه‌شونـه.
‫اینجا سعی می‌کنیم ‫زندگی‌شون رو عوض کنیم.
‫متوجهـین؟
‫فرایند به‌شدت پیچیده ‫و درهمی اینجا در جریانـه.
‫هر روزِ خدا همینـه.
‫اصلاً شما...
‫نمی‌تونین...
‫یه‌هو تعطیل کنین.
‫نمی‌شه با زدن یه دکمه ‫یه‌هو جمعش کنیم.
‫متوجهـین؟ ‫زمان زیادی لازم داریم.
‫بسیار خوب.
‫ادامه بده، شارلوت.
‫دیگه...
‫دیگه دیره.
‫ما اِستنتون وود رو فروختیم.
‫- ای وای... ‫- شرمنده‌ام.
‫- اجازه بدین. نمی‌تونم تحمل کنم. ‫- راحت باش.
‫خلاصه‌ای از رابطه‌تون با پسرها بگین.
‫نظرتون درباره‌شون چیـه؟
‫می‌خوام جواب رسمی بدم.
‫[ آماندا - معاون مدرسه ]
‫اون‌ها انسان‌هایی بسیار ‫پیچیده و ظریف هستن
‫که به حجم زیادی از مراقبت‌های ‫آموزشی ویژه نیاز دارن.
‫این کار به‌شدت خسته‌کننده ‫و پیچیده‌ست و داره نابودمون می‌کنه.
‫هم حقوق کمی داریم ‫و هم نیروی کارمون کمـه.
‫امکانات کمی داریم.
‫من گاهی نگهبان زندانـم ‫و گاهی پرستار.
‫گاهی مادر فولادزره هستم ‫و گاهی یه مادر مهربون.
‫گاهی... متوحهـین؟
‫- بله، متوجهـم. ‫- عع...
‫- حالا جواب غیررسمی. ‫- بفرمایید.
‫من عاشق‌شونـم.
‫ای لامصب.
‫چرا کُسشعر می‌گی؟ ‫منظورشون این نبود...
‫اِستیو.
‫- خیلی عصبانی‌ام. ‫- می‌دونم.
‫می‌دونم.
‫من کنارتـم.
‫عصبانی‌ام و نمی‌دونم چی‌کار کنم.
‫خدایا.
‫پسرهای ناخلف عزیزمون.
‫آره.
‫- پسرهامونـن. ‫- آره.
‫آره...
‫پشت‌شون رو خالی نمی‌کنیم...
‫کنار همه‌شون می‌مونیم. ‫مثل همیشه.
‫- مثل همیشه. ‫- آره.
‫بعدش نمی‌ذارن بهشون نزدیک بشیم.
‫می‌دونی دیگه؟
‫اِستیو، به‌زودی ‫من و تو رو می‌ندازن بیرون
‫و می‌شیم یه‌مُشت غریبه‌ی بیکار.
‫- می‌دونم، ولی الان اینجایـیم... ‫- و بعدش...
‫فوقش تا کریسمس وقت داریم...
‫فعلاً هستیم، آماندا.
‫- شاید دیگه هیچ‌وقت نبینیمشون. ‫- بفرمایید.
‫اگه کمک خواستین، صدام بزنین.
‫خب شای و بِنی که ‫از جاززن‌های مدرسه‌ان، درستـه؟
‫نه، ببین. ببین.
‫استودیوی اتمیک بِیس ‫خفن‌تر از چیزیـه که فکر می‌کنی.
‫داش‌مون شای مدیر عاملـه ‫و مسئول قرارداد و این‌هاست.
‫من هم رئیس بریز و بپاشـم؛ ‫مسئول کلوپ.
‫- کلوپ شبانه؟ ‫- آره، یه ساختمون بزرگ داریم.
‫از دفتر رئیس می‌آیم به فروشگاه ‫و استودیو و می‌رسیم به زیرزمین که کلوپـه.
‫روی پشت‌بوم هم گُل‌خونه ‫راه می‌ندازیم و صفاسیتی.
‫- بعله. ‫- کلوپ توی لندنـه؟
‫- بله، شک نکنین. ‫- هنوز مونده.
‫تازه باید اونجا رو حصارکشی کنیم ‫چون داش‌مون شای...
‫تحت تعقیبـه. ‫باید از رئیس محافظت کنیم.
‫از رئیس خجالتی‌مون.
‫چرا تحت تعقیبـه؟ ‫می‌شه بدونم؟
‫پلیس دنبالشـه. ‫صورت یه بنده‌خدا رو با شیشه...
‫- هیس! ‫- نابیل، حرف نزن!
‫حرف نزن. ‫این درست نیست.
‫- اِستیو. ‫- فیلم نگیرین.
‫لطفاً. ‫ما... با هم طی کردیم...
‫حتی اگه صورت‌شون مخفی می‌شه، ‫دلیل نمی‌شه حرف بزنن...
‫- اومد! ‫- اصلاً درست نیست!
‫- متوجهـم. ‫- با هم طی کردیم...
‫- توی سالن منتظرن. ‫- ممنون. الان می‌آم.
‫می‌شه فیلم نگیرین؟
‫- ببین، نمی‌تونم... ‫- خیلی کار زشتی کردین...
‫همه‌ش رو پاک کنین.
‫- باید همه‌ش پاک بشه. ‫- بله، متوجهـم.
‫اِستیو، خیلی عذر می‌خوام. ‫نگران نباش.
‫من هم عذر می‌خوام، ولی نگرانـم.
‫- بهت اطمینان خاطر می‌دم... ‫- طرف منتظره، اِستیو...
‫نه، این بنده‌خدا هم ‫به‌خاطر شما اومده.
‫وقتی ازش فیلم گرفتین، برین به سلامت.
‫ریدم به این شانس.
‫- سلام عرض شد. من اِستیوِن هستم. ‫- سلام، اِستیوِن.
‫سلام، خوش‌وفتـم. ‫تشریف بیارین.
‫بسـه دیگه!
‫- ایشون آمانداست. ‫- به اِستنتون وود خوش اومدین.
‫- آماندا. ‫- آماندا هستم، معاون مدرسه.
‫هِنری هاروی هستم.
‫ایشون سارا هست؛ ‫بخشی از گروه فوق‌العاده‌مون.
‫سلام، سارا.
‫از این‌طرف بفرمایید.
‫چه فضای... جالبی.
‫اینجا یه‌جورهایی محل دورهمی‌هاست.
‫عع، اومد.
‫و همه منتظرتونـن.
‫دوستان، بفرمایین بشینین. ‫صندلی برای همه هست.
‫عالیـه.
‫دوستان، ایشون آقای هیو مونتاگیو...
‫- عذر می‌خوام. نمی‌دونم چجوری باید... ‫- «سِر هیو مونتاگیو..»
‫(«سِر» یه عنوان افتخاری هست که ازطرف پادشاه یا ملکه‌ی انگلیس ‫به مَردهای موفق در زمینه‌ای خاص اهدا می‌شه.)
‫پول. مونتاگیو پول.
‫«پال» نوشته می‌شه ‫ولی «پول» خونده می‌شه.
‫- مثل «آنتونی». ‫- پول.
‫(بچه‌ها اسمش رو جوری تلفظ می‌کنن که شبیه واژه‌ای به‌معنای «لوله»‌ست؛ ‫این واژه توی اصطلاحات عامیانه به آلت تناسلی مَردانه اشاره داره.)
‫حالا چندان مهم نیست.
‫- به اِستنتون وود خوش اومدین. ‫- ممنون.
‫جناب پول، من سِر بنجامین گریفیت هستم.
‫باریکلا. خوش‌وقتـم، بنجامین.
‫خب، از اونجاکه پسرهای باهوشی هستین، ‫حتماً خودتون می‌دونین
‫که من نماینده‌ی محلی شما هستم.
‫فعالیتم توی وستمینستر هست ‫و کارم اینـه که
‫درباره‌ی چیزهای مختلف ‫مثل جنگ‌های خارجی...
‫قیمت حبوبات...
‫حقوق معلمان تصمیم بگیرم.
‫و به‌زودی بهتون حق رأی داده می‌شه
‫که اگه تا اون‌موقع توی زندان نباشین
‫باید از رأی‌تون ‫استفاده‌ی هوشمندانه کنین.
‫به این فکر کنین که چه‌کسی ‫قراره از پول‌تون محافظت کنه...
‫از متعلقات‌تون... از آزادی‌تون...
‫ما هیچ‌کدومش رو نداریم.
‫نشنیدم، دوباره می‌گی؟
‫مهم نیست.
‫بچه‌ها تازگی درس دموکراسی می‌خونن.
‫کلاً... درباره‌ی دموکراسی ‫و این چیزها حرف می‌زنن...
‫مربوط به درس تاریخ ‫روسیه و کمونیسم‌ـه.
‫خیلی هم عالی.
‫من هم همیشه...
‫وقتی مشغول ملاقات ‫افرادی مثل شما نیستم...
‫تلاش می‌کنم کاری کنم ‫که به کمونیسم نزدیک نشیم.
‫بریتانیای کمونیستی دیگه ‫مثل سرزمین سرسبزی نیست
‫که الان ازش لذت می‌بریم.
‫بسیار عالی.
‫خیلی هم عالی.
‫بچه‌ها انگیزه گرفتن. ‫حالا چندتا عکس...
‫کسی درباره‌ی اوضاع کشور سؤال نداره؟
‫بچه‌ها، شما که همیشه سؤال دارین.
‫نمی‌خواین از شاهدخت دایانا بدونین؟ ‫از رازهای دولت؟
‫زود باشین، آقایون. بپرسین.
‫بگو، پسرم.
‫قربان، می‌خواستم بدونم...
‫بخشی از تمرینات ‫نماینده‌شدن همین‌طوریـه
‫یا همیشه این‌قدر کُسکش بودین؟
‫- چی... ‫- شای!
‫دهنت سرویس.
‫چتـه، پسر؟
‫جناب.
‫آخه برام سؤال شده.
‫این قسمت رو حذف کنین.
‫خب سؤال پرسیدم دیگه.
‫خودتون گفتین سؤال بپرسیم.
‫- من هم سؤال دارم! ‫- پول!
‫خودت گفتی بپرس...
‫کافیـه، بچه‌ها.
‫پول!
‫لطفاً جواب بده، آقای پول.
‫همه‌ش کُسشعره. ‫یه‌مُشت نژادپرست.
‫جالبـه، تارون. ‫چرا می‌گی نژادپرستـن؟
‫نمی‌دونم. شما بگین.
‫پس این‌جوریـه. ‫باشه.
‫شاید همین‌طوری بهتره.
‫شاید احساس می‌کنی
‫اگه یکی از پسرهای دیگه
‫اون حرف‌هایی که ‫زدی رو به شولا می‌زد...
‫تنبیه سبک‌تری می‌گرفت.
‫پس منظورم رو فهمیدین.
‫هم سیاه‌پوستـم و هم شولا. ‫اون کسخل‌ها هم هیچی حالی‌شون نیست.
‫فکر می‌کنن من توی فاز تجاوزم...
‫نه، ببین. ادامه نده. ‫کاملاً باهات مخالفـم.
‫معلومـه که مخالفـی، جِنی. ‫همه‌تون لنگه‌ی همـین.
‫مراقب باش، تارون.
‫می‌شه نظر خودم رو بگم؟
‫بگو.
‫یک ماه تعلیق ویژه ‫و جلسات اضافه با من
‫به‌خاطر طعنه‌های جنسی و تعرض
‫و یک مورد رفتار فیزیکیِ ‫بسیار نامناسب با شولا.
‫اگه جای دیگه‌ای بودی ‫و به پلیس زنگ می‌زدن...
‫آره.
‫فکر نکنم اون‌ها همچین ‫تنبیه سبکی در نظر می‌گرفتن.
‫رایلی رو ببین.
‫جِیمی رو اوایل سال یادتـه؟
‫به نظرم این تنبیه بیش‌ازحد مناسبـه.
‫یه تنبیه مفید و ملایم.
‫اگه توی یه مدرسه‌ی معمولی
‫همچین حرف‌هایی به شولا می‌زدی، ‫بدون شک اخراج می‌شدی.
‫و شاید شولا ازت شکایت می‌کرد.
‫سارا، چه غذای خوش‌مزه‌ای پختی!
‫- ممنون، سارا. ‫- خیلی خوبـه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- مال من هم گرفت. ‫- ولش کن دیگه.
‫آلن شیرر که نیستی. ‫کلاً یه گُل زدی.
‫- مال منـه. ‫- نه.
‫تو که... ‫چه مرگتـه؟
‫مثل بچه‌ها ازت دزدیدش.
‫نه، داداش مال منـه.
‫- شروع نکنین. ‫- چتـه، حاجی؟
‫ببین.
‫خدا رو شکر حداقل امروز ‫به شولا تجاوز نکردی.
‫چی؟
‫بدن نابی داره، نه؟
‫اوه...
‫- پشمام! ‫- آره؟
‫بس کنین!
‫بیا ببینم. ‫بیا، کُسکش.
‫از آشپزخونه برین بیرون!
‫پاره‌ش کن!
‫- بس کنین! ‫- حالش رو بگیر!
‫چند بار بهتون بگم؟
‫اوه اوه!
‫چرا فرار می‌کنی، حاجی؟ ‫کجا می‌ری، جِیمی؟
‫اوه!
‫لاشی!
‫مادرتو!
‫بدو بدو!
‫- برو کنار! ‫- پاره‌ش کن!
‫نــه! ‫بسـه!
‫همه آروم بگیرین!
‫- بچه‌کونی! ‫- یا خدا!
‫پشمام.
‫چرا همیشه لاشی‌بازی درمی‌آری؟
‫چی؟
‫چرا همیشه لاشی‌بازی درمی‌آری؟
‫- زنده‌ت نمی‌ذارم، شای! ‫- نه!
‫- زنده‌ت نمی‌ذارم! ‫- بسـه! بسـه!
‫شایِ سال ۱۹۹۶ برای ‫شایِ سال ۱۹۹۰ چه حرفی داره؟
‫حقیقتاً حوصله‌ش رو ندارم.
‫باشه. ادامه نمی‌دیم.
‫نه، می‌خوام مصحبه کنم. ‫فقط بعضی‌وقت‌ها...
‫حالم از خودم به هم می‌خوره.
‫باشه. پس ادامه نمی‌دیم.
‫نه، ادامه بدیم.
‫باشه.
‫خیلی دنبال سیگار و گُل بودم...
‫و الکل‌های ارزون...
‫و آبجو.
‫می‌خواستم همیشه مست و چِت باشم
‫و مامانم و بابای ناتنی‌م رو اذیت کنم.
‫به یه بچه آسیب بَدی زدم.
‫به بابای ناتنی‌م هم چاقو زدم.
‫ای وای.
‫به انگشتش خورد. چیزیش نشد.
‫اتفاقاً...
‫آخرش...
‫باعث شد با هم صمیمی‌تر بشیم.
‫البته انگشت‌هاش هم خیلی چاقـه.
‫خودش هو عوضیـه.
‫اِستیو گفت این کار رو نکنیم.
‫منظورش وقتی بود ‫که پسرها توی اتاق‌شونـن.
‫- این درست نیست. ‫- نگران نباش. اتاق‌ها خالیـه.
‫بیا، کلِیر. ‫از این آثار هنری بگیر.
‫- کلِیر، فیلم نگیر. ‫- اِشکال نداره.
‫اِستیو دوست نداره درباره‌ش حرف بزنه، ‫ولی یه‌بار با ماشینش تصادف بَدی داشت.
‫حدوداً دو سال...
‫نه، حداقل سه سال پیش بود.
‫خیلی بَد بود.
‫تیکه‌های ماشین رو بُریدن تا درش بیارن.
‫عجب.
‫- حالا می‌شه بریم؟ ‫- وای.
‫عع...
‫خدایا.
‫- «شای». ‫- شای.
‫- یه بچه‌ی مثبت به نظر می‌رسه. ‫- آره.
‫- جِف، می‌شه بری کنار؟ ‫- من...
‫درست نیست توی کشوها رو بگردیم.
‫- همون قفسه کافیـه. ‫- داره می‌شکنه.
‫- ای وای. توی این کیف چیـه؟ ‫- «استودیو اتمیک بِیس».
‫دیدی چقدر سنگینـه؟
‫بین توش چیـه.
‫عع...
‫یه کیف پُر از سنگـه.
‫ممنون.
‫لطفاً اون‌قدر برام احترام قائل باش ‫که به حرف‌هام گوش بدی.
‫و به نظرم...
‫دلیل این‌که نمی‌تونی درست بخوابی
‫همین موسیقی‌ای هست که گوش می‌دی.
‫ریتم خیلی تندی داره و پُرهیجانـه.
‫خیلی انرژی داره.
‫درستـه، شای؟
‫تازگی خیلی با هم پیش رفتیم.
‫ای وای. باشه.
‫از مامانت و ایان خبری شده؟
‫مشکلی پیش اومده که من خبر ندارم؟
‫اوضاعت با بِنی چطوره؟ ‫استودیو خوب پیش می‌ره؟
‫هنوز علوم تجربی دوست داری؟
‫زمین‌شناسی؟
‫بذار یکی از کارنامه‌هات رو دربیارم.
‫جوری رفتار نکن انگار می‌شناسیم!
‫من رو نمی‌شناسی!
‫فقط از حرف‌هام قضاوت می‌کنی!
‫خیلی خوب، شای.
‫- کارِت تمومـه، شای. ‫- لهش کردی.
‫بزن بچه‌اُبنه‌ای رو.
‫بوم!
‫مثل دخترها نباش. ‫زود باش، کال.
‫تو هم بزنش.
‫شای. ‫می شه...
‫ها؟
‫- می‌شه دو دقیقه باهات حرف بزنم؟ ‫- می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫بیا همین بیرون باهات حرف بزنم. ‫دو ثانیه.
‫همه‌ش می‌گفت من مثل دخترهائـم. ‫دلم برای اون‌روزها تنگ شده.
‫عع...
‫خب...
‫شنیدم جلسه‌ت با جِنی چطور پیش رفت.
‫خدا رو شکر صندلی شکایت نکرد.
‫خیلی بامزه‌ای، حاجی.
‫شای...
‫باشه، جوک بی‌مزه‌ای گفتم.
‫خیلی... مسخره بود.
‫ببین، ما همیشه با هم روراست بودیم.
‫سریع می‌فهمم یه‌چیزیت هست.
‫ازت می‌خوام از ما استفاده کنی.
‫از آدم‌های اینجا که ‫بهت اهمیت می‌دن، استفاده کن.
‫با ما حرف بزن.
‫با من، آماندا یا حتی بچه‌ها. ‫اصلاً هرکی.
‫منظورم اینـه که تو تنها نیستی، شای.
‫بگو ببینم.
‫اصلاً می‌خوای به مامانت ‫زنگ بزن بگو با ایان بیاد
‫تا یه جلسه داشته باشیم.
‫- وای وای. ‫- با هم حرف بزنیم.
‫از من بِکش بیرون، اِستیو.
‫نمی‌خوام حرف بزنم، داداش. ‫حالم به هم می‌خوره از حرف‌زدن.
‫حالم از جِنی به هم می‌خوره.
‫حالم از تو به هم می‌خوره.
‫باشه. می‌فهمم.
‫- متوجهـم. ‫- تو چی، اِستیو؟
‫بیا درباره‌ی تو حرف بزنیم.
‫چرا اهمیت می‌دی؟
‫مرتیکه روانی.
‫- شای. ‫- داستانت چیـه؟
‫معتاد الکلی چیزی بودی؟
‫ما از همه می‌خوایم خودشون رو
‫توی سه کلمه توصیف کنن.
‫آها.
‫خب...
‫خیلی خیلی خسته.
‫و بچه‌ها چطور؟
‫نظرشون درباره‌ت چیـه؟
‫یه گُهی بخور، کال! ‫بزن دَرِ کونش!
‫خب، دوستان. بشینین. ‫بشینین، لطفاً.
‫عع...
‫امروز به دلایل مختلف ‫برنامه‌ها به هم ریخت...
‫فکر کنم قبولم دارن.
‫اَش، ردیفـی؟ ‫تو چی، رایلی؟
‫البته بهم می‌گن «لاشی»، «عوضی»، ‫«اُسگل»، «خودخواه» و...
‫می‌تونم همه‌شون رو ‫به جُرم اهانت بدم دستگیر کنن.
‫و نژادپرستی علیه ایرلندی‌ها.
‫ولی فکر می‌کنم... ‫یعنی امیدوارم بهم اعتماد داشته باشن.
‫یادتونـه داشتم درباره‌ی ‫عمر سیاره‌مون حرف می‌زدم؟
‫این خطی که اینجا کشیدم، بچه‌ها...
‫این نمادی از عمر سیاره‌ست.
‫همین‌طور می‌آد... می‌آد... ‫می‌رسیم به شهر.
‫گاهی پیش می‌آد که وارد ‫یه موقعیت هیجانی و حساس می‌شیم
‫چون مثلاً بچه‌ها با هم دعواشون شده...
‫از بالاسری‌ها عصبانی‌ان...
‫از کارکنان...
‫یا از مامان‌باباشون.
‫- بشر یعنی همین. فهمیدین؟ ‫- پشم‌هایم!
‫منظورم اینـه که...
‫مردم به دلایل مختلف رهاشون کردن.
‫این یعنی کارکنان من ‫داوطلبانه اینجا اومدن.
‫متوجهـین؟ ‫منظورم اینـه که...
‫و به نظرم این خیلی مهمـه.
‫- به نظرتون این سنگ‌ها چند سال‌شونـه؟ ‫- نمی‌دانم!
‫این‌ها گچـه، جِیمی. ‫چندتا گچ معمولی.
‫- کسی نمی‌دونه؟ ‫- پنجاه‌میلیون سال!
‫- نه‌خیر. ‫- آفرین، بِنی.
‫- چیـه؟ ‫- و...
‫عع...
‫می‌تونین... ‫کسی می‌دونه گچ از چی ساخته شده؟
‫- کسی نبود؟ ‫- چقدر کُس می‌گی.
‫- خفه شو، داداش. ‫- خفه شو.
‫میلیاردها ذره‌ی...
‫- چی گفتی، شای؟ ‫- میلیاردها ذره‌ی...
‫- آفرین. بگو. ‫- نه، نمی‌دونم.
‫نه، درست گفتی.
‫نه، نمی‌دونم.
‫درست گفتی‌ها.
‫میلیاردهامیلیارد ذرات فسیلی ‫که روی هم جمع شدن.
‫مثل صدف‌های دریایی...
‫اگه معلم‌هات توی سه کلمه ‫تو رو توصیف می‌کردن
‫به نظرت چی می‌گفتن؟
‫منظور من هم همینـه. ‫ممکنـه هرروز نظرشون فرق کنه.
‫بعضی‌روزها می‌گن ‫«پُرحرف»، «باهوش» و «آروم».
‫و روز بعدش می‌گن...
‫«بَدبخت»، «دردسرساز» و «عصبی».
‫اگه ناراحت نمی‌شی، باید بگم
‫به نظرم تو هوش هیجانی بالایی داری.
‫آره، انگار به آسمون شب نگاه می‌کنی ‫و می‌خوای تصویرش همیشه یادت بمونه.
‫- حالا گریه نکن، اِستیو. ‫- چی؟
‫شما هم دیدین. ‫وضعیت عجیبیـه، نه؟
‫ولی به نظر ما داره جواب می‌ده.
‫می‌شه این بچه‌ها رو تا ابد ‫انداخت توی سلول زندان
‫ولی ما داریم کار متفاوتی می‌کنیم.
‫یه روش متفاوت.
‫- گم شو! ‫- بیا دنیالم، اُسگل!
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫آتیش‌سوزی!
‫اِستیو!
‫آتیش‌سوزی!
‫کی فعالش کرد؟
‫یکی فعالش کرده.
‫همکارهات رو با سه کلمه توصیف کن.
‫خوشم اومد. ‫ضبط که نمی‌شه؟
‫بله. بله. فقط محض سرگرمی ‫و جنبه‌ی روان‌درمانی.
‫آها.
‫آِستیو...
‫اِستیو خیلی...
‫مرتبـه.
‫خیلی آدم خوبیـه.
‫اصالت داره.
‫آره. رئیس‌مونـه.
‫می‌فهمم.
‫خب؟
‫از کلاس درس متنفرم.
‫تازگی همه‌ش استرس دارم.
‫حتی نمی‌تونم بیلیارد بازی کنم ‫و زندگی‌م نابود شده!
‫دلم واسه مواد و کُس تنگ شده.
‫- کاش توی این مدرسه نبودم. ‫- کافیـه. ممنون.
‫راستی.
‫بذار یه‌چیزی بهت بگم که حال کنی.
‫یه‌کم پیش با خرگوش‌مون حرف می‌زدم.
‫- شای؟ ‫- آره.
‫و می‌گفت چقدر مامان‌هامون ‫بهمون گیر می‌دادن.
‫می‌دونی؟
‫همه‌ش غر می‌زدن.
‫«این کار رو بکن، اون کار رو نکن».
‫«اینجا برو، اونجا نرو».
‫«تو این خونواده رو نابود کردی».
‫بهم گفت ‫«دل‌تنگ اون روزهائـم، داداش».
‫من هم بهش گفتم...
‫«من هم دل‌تنگ مادرم هستم».
‫مامانم...
‫زندگی‌ش رو نابود کردم، مگه نه؟
‫ولی تو حالش رو ببر، جِنی.
‫این هم سوژه‌ی جدید.
‫آخ جِنی... جِنی...
‫حالا کاغذ رو دور سوژه بپیچ ‫و دودش کن و عشق کن.
‫دقیقاً همون‌طوریـه که به تارون گفتم.
‫اگه یه مدرسه‌ی معمولی بود...
‫سریع دستگیرش می‌کردن.
‫آره، دارم سعی می‌کنم ‫همین رو بهتون بفهمونم.
‫ولی از نقطه‌نظر شولا، ما...
‫منظورم از «ما» شمایـین...
‫مدرسه نسبت به موارد زیادی ‫بی‌دقتی کرده و...
‫ببخشین، جِنی.
‫فیلم‌بردارها اینجا قایم شدن؟
‫فکر کنم کارشون تموم شد.
‫- لامصب‌ها همه‌جا بودن. ‫- امیدوارم تموم شده باشه.
‫سلام، اِستیو. ‫امروز عجب روزی داشتین.
‫نگم برات.
‫شای به یه سِر توهین کرد
‫ولی شانسی تونست قسر در بره.
‫طرف سِر بود یا لُرد؟
‫- آره، آماندا بهم گفت. ‫- وای اون مرتیکه.
‫تا حالا اون‌قدر ‫از یه آدم متنفر نبودم.
‫و چه به‌موقع گفت.
‫بیچاره شای. با اون وضعیت روانش... ‫یه‌هو یه جوک معرکه انداخت وسط.
‫آره۷ می‌خوام درباره‌ی همون حرف بزنم.
‫یا، اِستیو، ترجیح می‌دی که...
‫نه، بگو. بگو.
‫باشه. ‫چیزه...
‫امروز بعدازظهر یه جلسه‌ی ‫افتضاح باهاش داشتم.
‫به یه صندلی حمله کرد، ‫ولی فکر کنم باید برم عقب‌تر...
‫به پنجشنبه‌ی هفته‌ی پیش ‫یا دو هفته پیش...
‫متوجه شدم که توانایی ‫درکش پایین اومده...
‫به کارهای هفتگی‌مون توجه نمی‌کنه.
‫دیگه حتی خاطره نمی‌نویسه.
‫جملات صبحگاهی‌ش رو نمی‌گه. ‫تمرین تنفس نمی‌کنه.
‫می‌گه همه‌ش بی‌هدفـه.
‫قبلاً همیشه ‫از کابوس‌های شبانه‌ش می‌گفت
‫و از...
‫احساس خستگی‌ش.
‫ولی توی یه ماه اخیر...
‫آره، انگار دیگه کشیده بیرون.
‫آره، اِستیو. واقعاً همینـه.
‫- و من نگرانـم. ‫- آره خب.
‫ولی فکر کنم اوضاعش ‫توی گروه موسیقی خوبـه.
‫- منظورم گروه جاززن‌هاست. ‫- ظاهراً همین‌طوره.
‫اوه اوه.
‫چه بارون شدیدی.
‫آره، تازگی همه‌چی رو جدی می‌گیره...
‫رابطه‌ش هم با بِنی خوبـه... ‫هم با کال خوبـه...
‫فقط تازگی خیلی ساکت شده.
‫آره... ‫شای...
‫چیزه...
‫ازش خواستم مامان‌باش ‫بیان جلسه بذاریم...
‫و واکنش بَدی به حرفم نشون داد.
‫ولی تازگی خیلی ساکت بوده... ‫به‌جز موقعی که پول رو با خاک یکی کرد.
‫وای، آره.
‫ببین، می‌دونم به ‫مخفی‌کاری‌هاشون اهمیت نمی‌دی.
‫منظورم مصرف ماریجواناست.
‫دیگه اهمیت که می‌دیم.
‫- اکثرشون گروهی مصرف می‌کنن. ‫- نمی‌تونیم همه‌چی رو کنترل کنیم!
‫ولی شای ترجیح می‌ده ‫تنهایی سیگار بِکشه.
‫داستان سیگار رو قبول دارم. ‫من و اووِن باید بیشتر روش کار کنیم.
‫ولی این مشکل همیشه باهامون بوده.
‫آره، اووِن بچه‌ی خوبیـه.
‫خیلی دلم براش می‌سوزه.
‫واقعاً دوست داره اصلاح بشه.
‫دستت خورد، اووِن!
‫ببینین...
‫باور کنین قصدم ‫قضاوت شخصی نیست، ولی...
‫تا حالا توی اِستنتون وود همچین ‫احساسی بهم دست نداده بود.
‫دو هفته پیش ازت خواستم ‫درباره‌ی شای حرف بزنیم
‫و این هفته هم دو بار ازت خواستم.
‫این اصلی‌ترین وظیفه‌ی توئـه.
‫جِنی، این‌روزها اوضاع سخت شده.
‫می‌دونین که خودم دوست دارم اینجا باشم ‫و برای کاری که می‌کنین، احترام قائلـم
‫ولی اِستیو، نمی‌تونی ‫همه‌چی رو کنترل کنی.
‫مخصوصاً با شخصیتی مثل شای...
‫پس برامون چندتا ‫نیروی کار پیدا کن، جِنی.
‫قصد توهین ندارم، اِستیو...
‫ولی شاید تو هم تا یه حدی می‌تونی...
‫همین‌جا حرفت رو قطع می‌کنم ‫که دل‌خوری پیش نیاد.
‫درهرصورت کار ما تمومـه.
‫چی تمومـه، آماندا؟
‫دارن مدرسه رو تعطیل می‌کنن.
‫اتفاقاً دوست دارم اینجا ‫توی اِستنتون وود باشم
‫ولی بعضی‌وقت‌ها می‌خوام ‫برگردم به چهارسالگی
‫و دوباره شروع کنم تا دیگه گند نزنم.
‫یه دور دیگه زندگی رو طی کنم، ‫ولی نه فقط توی ذهنم.
‫نرینم به همه‌چی...
‫و احساس نکنم همه‌ی ‫گُه‌کاری‌ها تقصیر منـه.
‫انگار همه‌ی کارها رو من کردم.
‫تو چی، اِستیو؟
‫بیا درباره‌ی تو حرف بزنیم. ‫چرا این‌قدر اهمیت می‌دی؟
‫- شای. ‫- داستانت چیـه؟
‫معتاد الکلی چیزی بودی؟
‫نه زنگ می‌زنیم و نه می‌آیم ملاقات.
‫نمی‌تونی قطع‌رابطه کنی. ‫من پسرتـم.
‫ساکت شو و گوش کن.
‫این‌ها تقصیر توئـه، اِستیو.
‫تقصیر توئـه.
‫می‌رم به کارهام برسم. ‫می‌بینمت، جِنی.
‫اِستیو.
‫متأسفـم.
‫عیب نداره.
‫- حالت خوبـه؟ ‫- آره.
‫آره. مشکلی نیست.
‫- فعلاً. ‫- قربونت.
‫گم شین!
‫همه‌چی ردیفـه، شولا؟
‫آره. مشکلی نیست.
‫خب. آماندا، بی‌زحمت امضاش کن.
‫باشه.
‫توی فوتبال مشکلی پیش نیومد؟
‫نه.
‫آره، فکر کنم تاحدی ‫تونستم تربیت‌شون کنم.
‫شاید هم اشتباه می‌کنم.
‫ولی رفتار همه خیلی خوب بود ‫و تارون هم هیچی بهم نگفته.
‫من برم بهشون سر بزنم ‫و یه سیگاری بِکشم.
‫خیلی خوب.
‫آره.
‫شاعر می‌گه...
‫«تا لب بر چهره داری، سیگار دود کن».
‫عع، شولا.
‫می‌خوای با هم ‫اون صحبت رو داشته باشیم؟
‫الان؟
‫اگه مشکلی نداری، آره.
‫حتماً.
‫آره۷ بیا اینجا.
‫چه روزی بود امروز.
‫آره، تا قبل‌از جنگ توی آشپزخونه
‫همه‌چی داشت خوب پیش می‌رفت.
‫خب... اولین موضوع.
‫این نوارهایی که ضبط می‌کنم... ‫می‌دونم احمقانه‌ست
‫ولی وقت نکردم گزارش بنویسم ‫و می‌خوام نظرت رو بدونم.
‫عالی‌ان، اِستیو.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫شولا می‌گه واقعاً ‫نوارها رو دوست داره.
‫زمان‌بندی شیفت‌ها چطوره؟ ‫راضی‌ای؟
‫آره، شیفت جدید رو دوست دارم. ‫ممنون.
‫می‌دونم...
‫می‌دونم از نظر آماندا، من...
‫آماده نیستم...
‫یعنی چی آماده نیستی؟
‫برای اینجا و این موقعیت.
‫نه، این چه حرفیـه. ‫اشتباه می‌کنی.
‫آخه خودش به زبون آورد.
‫نه، آماندا...
‫آماندا وقتی استرس داره، ‫چرت‌وپرت می‌پرونه...
‫هیچ‌کدوم‌مون آماده نیستیم...
‫هیچ‌کدوم نه حقوق کافی داریم ‫و نه بلدیـم و نه آموزش دیدیم.
‫هیچ‌کدوم. ‫پس...
‫این دلیل نمی‌شه که...
‫- یه‌شبه رَه صدساله نمی‌شه رفت. ‫- آره.
‫اوضاع همیشه تخمیـه.
‫آخه چیزه...
‫واقعاً دوست دارم ‫اینجا کار کنم، اِستیو...
‫این کار رو بلدم.
‫خیلی هم بلدی، شولا.
‫اون ماجرای تارون هم ‫توی زمان بَدی اتفاق افتاد.
‫احساس می‌کنم اگه ‫یه سال پیش اینجا بودم...
‫یه‌جور دیگه رفتار می‌کردم...
‫ببین، اگه...
‫احساس می‌کنم من ‫نتونستم زود اقدام کنم.
‫واگه احساس کردی توی اون قضیه ‫تنهایـی یا حامی نداشتی
‫واقعاً ازت عذر می‌خوام.
‫داری اشکم رو درمی‌آری، اِستیو.
‫نگران نباش. ‫آدم همیشه درحال یادگیریـه.
‫ما خیلی خوش‌بختیـم که تو رو داریم. ‫جدی می‌گم.
‫لطف داری.
‫عع...
‫یه چیز دیگه هم می‌خواستم بگم...
‫شاید هم هنوز نشنیدی...
‫قضیه‌ی تعطیلی...؟
‫توی دسامبر؟
‫آره.
‫خب... این یعنی چی؟
‫- الان باید دنبال شغل جدید باشیم یا...؟ ‫- نمی‌دونم، شائولا.
‫نمی‌دونم...
‫حقیقتاً نمی‌دونم...
‫عع...
‫حداقل...
‫تونستیم یه نماینده رو ببینیم.
‫- یه نماینده‌ی واقعی. ‫- آره.
‫افتخار بزرگی بود.
‫یه نماینده‌ی واقعی.
‫چیز دیگه هم هست که...
‫- نه... ‫- خیلی خوب. پس...
‫- حلـه. ‫- پس...
‫من برم. فردا صبح می‌بینمت.
‫آره. می‌بینمت.
‫امشب می‌مونی؟
‫آره، من و آماندا و اووِن می‌مونیم.
‫- پس یه‌کم استراحت کن. می‌بینمت. ‫- حلـه. خدافظ.
‫خب، به مامان و بابای ‫ناتنی شای زنگ بزن
‫و حتماً همه‌چی رو بهشون بگو.
‫از رفتارش گرفته تا نگرانی‌هامون.
‫عع...
‫یه گزارش کامل ازطرف جِنی ‫و یه گزارش عذرخواهی از خودم...
‫با پزشک حرف بزن ‫که داروها رو عوض کنه.
‫سعی کن اتاق‌ها رو هم مرتب کنی با...
‫مثل آدم پیش برو، اِستیون.
‫ناسلامتی مدیر تخمیِ
‫این گُه‌دونی هستی.
‫مرتیکه‌ی...
‫دارن مدرسه‌ت رو می‌بندن، اِستیون.
‫اِستیون...
‫ناسلامتی مدیر تخمیِ این گُه‌دونی هستی.
‫دارن مدرسه‌ت رو می‌بندن، اِستیون.
‫اِستیون...
‫داری کار می‌کنی؟
‫هَه.
‫- داری مشروب می‌خوری؟ ‫- آره.
‫یه لیوان شراب می‌خورم.
‫چیز خاصی نیست. ‫اونجا زیاده.
‫قرمز کریسمسیـه. ‫تو هم بخور، آماندا.
‫- چیزی مصرف کردی؟ ‫- نه!
‫- آره جون خودت! ‫- بیخیال، آماندا.
‫یه لیوان شرابـه دیگه.
‫فقط یه لیوان شرابـه. ‫تو هم بخور.
‫می‌دونی که این قضیه تقصیر تو نیست.
‫- همم. ‫- اِستیو.
‫ولی هست.
‫نه، نیست.
‫- هست. ‫- نیست!
‫تقصیر تو نیست، اِستیون.
‫تعطیلی مدرسه تقصیر تو نیست.
‫تصادف ماشین هم...
‫- مرگ اون دختر تقصیر تو نیست. ‫- لطفاً بس کن.
‫- آخه ببین... ‫- خواهش می‌کنم.
‫- چرا درباره‌ش حرف نمی‌زنی؟ ‫- حوصله ندارم، آماندا.
‫- یه‌نفر مُرده و اگه فکر می‌کنی بی‌حس شدی... ‫- نمی‌خوام حرف بزنم.
‫- به سلامتی تو. ‫- نه‌خیر.
‫- بیار بالا... ‫- نه. نه.
‫می‌خوام درباره‌ش حرف بزنی.
‫می‌خوام بگی که تقصیر تو نیست.
‫بهم نگاه کن و قشنگ بگو!
‫داری عذاب می‌کِشی، رفیق! ‫داری عذاب می‌کِشی!
‫و نمی‌تونی با دارو ‫خودت رو بی‌حس کنی...
‫نمی‌تونی جلوش رو بگیری...
‫چون اصلاً سعی نمی‌کنی، اِستیو!
‫هیچ کاری نمی‌کنی!
‫من و اِستیو توقع داشتیم ‫اوضاع اینجا متفاوت پیش بره.
‫حداقل ۶۰تا دانش‌آموز داشته باشیم
‫و حدوداً همون‌قدر معلم.
‫قرار بود اینجا ‫یه مرکز تربیت عالی بشه.
‫ولی روزبه‌روز جونِ ‫بیشتری از همه‌مون رفت
‫و دیگه نفس‌های آخرمونـه.
‫انگار یه فاجعه‌ی تموم‌نشدنیـه.
‫و...
‫اِستیو عذاب‌وجدان داره که ‫به نظرم نباید داشته باشه.
‫عع...
‫ولی درکش می‌کنم، چون ‫خودم هم عذاب‌وجدان دارم.
‫ولی همینـه که باعث می‌شه ادامه بدیم.
‫خوب یا بَد، ما به اینجا وابسته شدیم
‫و این باعث می‌شه عذابش بیشتر باشه.
‫کُسکش...
‫از من بِکش بیرون، اِستیو.
‫نمی‌خوام حرف بزنم، داداش. ‫حالم از حرف‌زدن به هم می‌خوره.
‫حالم از جِنی به هم می‌خوره.
‫تو چی، اِستیو؟
‫چرا اهمیت می‌دی؟
‫وای، نه.
‫نه.
‫نه!
‫نه .نه...
‫- آماندا! ‫- چیـه؟
‫- شای نیست. ‫- چی گفتی؟
‫- شای رفته. ‫- چی؟
‫یه نامه گذاشته.
‫- چی؟ ‫- پسرها رو بیدار نکن.
‫- اینجا نیست. رفته. ‫- حالا چی‌کار...
‫- باید بریم پیداش کنیم... ‫- باشه.
‫باز چه غلطی کردی؟ ‫چیزی مصرف کردی؟
‫- چی خوردی؟ ‫- فقط چند لیوان شراب خوردم.
‫بهم دروغ گفتی. ‫مرتیکه‌ی بی‌اراده‌ی...
‫بهم دروغ گفتی. ‫گم شو پیداش کن.
‫برو پیداش کن.
‫شای!
‫شای؟
‫- شای! ‫- شای.
‫شای!
‫شای؟
‫شای!
‫شای.
‫شای!
‫- به پلیس زنگ می‌زنم. ‫- نه!
‫برو اتاق زیر شیروونی رو بگرد. ‫من این اطراف رو می‌گردم.
‫شای!
‫اگه برمی‌گشتم به گذشته...
‫عع...
‫می‌رفتم...
‫می‌رفتم خونه‌ی مامان‌بزرگم ‫و خوش می‌گذروندم.
‫می‌رفتم یه گوشه...
‫می‌نشستم.
‫و به حرف‌زدن مامان‌بزرگم
‫گوش می‌دادم.
‫با بوی خونه‌ش عشق می‌کردم.
‫بیسکوییت‌های نرم ‫و خوش‌مزه‌ش رو می‌خوردم.
‫همین...
‫همه‌چی رو جمع می‌کردم...
‫یه ون بزرگ می‌گرفتم ‫و می‌زدم به دل جاده.
‫یه کلاس جغرافیای ‫بین‌جاده‌ای برگزار می‌کردم.
‫می‌رفتم به‌سمت ابدیت.
‫بابا! بابایی!
‫- سلام! سلام! ‫- بابایی!
‫- بابا! ‫- بابایی!
‫حال و احوال؟ چطوریـن؟
‫بابایی.
‫- بابا. ‫- بله.
‫- بابا! ‫- چقدر گِلی شدی.
‫- آره، خیلی گِلی شدم. ‫- چرا گِلی شدی؟
‫حالم بَد شد.
‫ایش.
‫- بریم، دخترها. ‫- مرسی، مامان.
‫امروز کلوچه داریم!
‫- وای، بابایی رو ببین. ‫- کلوچه داریم، بابا.
‫- صبح به‌خیر. ‫- آتیش‌سوزی شده؟ کسی به قتل رسیده؟
‫- همه خوبـن؟ ‫- آره، خوبـن.
‫پس چرا گِلی شدی؟
‫نه... چیزی نیست.
‫- همه خوبـن دیگه؟ ‫- آره.
‫- از اون داستان‌هاست؟ ‫- آره، دقیقاً.
‫- برمی دخترها. دیرمون می‌شه. ‫- زود باشین، دخترها.
‫یادتون نره رفتارتون خوب باشه، مهربون باشین، ‫باهوش باشین و حسابی بترکونین. مخصوصاً توی...
‫- دویدن. ‫- نه‌خیر، مخصوصاً توی...
‫نقاشی.
‫مخصوصاً توی علوم تجربی.
‫امروز فقط بخواب. استراحت کن.
‫- بعد برامون غذا درست کن. باشه؟ ‫- باشه.
‫- دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫زود باشین بریم، دخترها. ‫دیرمون شد.
‫- بریم! ‫- خدافظ، بابا!
‫- ما علوم نداریم. ‫- بدویین ببینم، وروجک‌ها.
‫خب، شولا. ‫من اِستیو هستم.
‫ولی خودت می‌دونی. ‫نیازی به معرفی نیست.
‫راستی مجبور نیستی ‫به این نوار گوش کنی‌ها.
‫ازطرف من اجباری نیست. خب، از اَش ‫شروع می‌کنم. مطمئنـم ازش خوشت می‌آد.
‫از اون بچه‌های موذیـه
‫و اگه حواست نباشه، ‫لباس تنت هم می‌دزده.
‫بچه‌ی شیطونیـه ولی ‫خیلی باهوش و بامزه‌ست.
‫کلاً اهل خوش‌گذرونیـه.
‫بِنی حضور پُررنگی توی مدرسه داره.
‫حتی گاهی بیشتر شبیه یکی از ‫کارکنان اونجاست تا دانش‌آموز.
‫وقتی مشکلی پیش می‌آد، ‫سعی کن بیاریش طرف خودت
‫چون معمولاً مشکل رو حل می‌کنه.
‫چند وقت پیش باباش فوت کرده ‫و نتونسته باهاش خدافظی کنه.
‫فکر کنم باباش زندان بوده.
‫از درون فقط یه بچه‌ی غمگینـه.
‫رایلی. ‫وای از دست این بچه.
‫مغز رایلی کلاً با همه‌مون فرق داره.
‫این بشر خستگی‌ناپذیر، ‫زیبا و فوق‌العاده‌ست.
‫همیشه یا با خودش ‫دعوا داره یا با بقیه.
‫یه نیروی تموم‌نشدنی و دیوانه‌وار داره.
‫همیشه درحال حمله‌ست.
‫خیلی سرکشـه.
‫بسیار باهوشـه ‫و افتخار می‌کنه که اهل کورنوال‌ـه.
‫نابیل. مطمئنـم ازش خوشت می‌آد، شولا.
‫نابیل ریلکس‌ترین بچه‌ی مدرسه‌ست.
‫و به‌لحاظ تحصیلی ‫پتانسیل بالایی داره.
‫جِیمی. باور کن حقوقی که می‌گیرم، ‫فقط اندازه‌ی جِیمی‌ـه.
‫اگه دعوایی باشه، حتماً اون شروع کرده.
‫همیشه نقطه‌ضعف‌ها رو پیدا می‌کنه. ‫خیلی دوستش دارم.
‫به‌شدت باهوشـه و آدم‌شناس قهاریـه.
‫می‌دونه کی رو چجوری عصبانی کنه.
‫خیلی دوست دارم سربه‌راه بشه. ‫می‌تونه آینده‌ی روشنی داشته باشه.
‫همه‌ش درباره‌ی امور ‫تجاری صحبت می‌کنه.
‫جزئیات رو قشنگ به ذهن می‌سپره. ‫هرچی درباره‌ی رپ ازش بپرسی، جواب می‌ده.
‫خب، حالا شای.
‫احساس می‌کنم از قدیم ‫این بچه رو می‌شناختم.
‫از کجا شروع کنم؟
‫- صدای چی بود؟ ‫- پشمام.
‫یا خدا!
‫- کدوم کسخلی پرت کرد؟ ‫- اوه اوه!
‫- چه خبره؟ ‫- همه‌جا شیشه ریخته!
‫پشمام! شای داره پرت می‌کنه!
‫شای! شای!
‫چه مرگتـه، شای؟
‫یه غم عجیبی توی شای لونه کرده.
‫انگار این بچه ‫حقیقت تلخ دنیا رو دیده.
‫و واقعاً قبول دارم.
‫اصلاً وقتی شای بهت می‌گه ‫اوضاع به گا رفته
‫نمی‌تونی حرفش رو قبول نکنی.
‫شای!
‫ولی هروقت اراده می‌کنه، ‫یه بچه‌ی باهوش و باشعور می‌شه.
‫یه‌جور... چجوری بگم...
‫یه درد مظلومانه‌ای درون خودش داره.
‫نمی‌دونم متوجهـی یا نه.
‫فقط امیدوارم ذهنش آروم بگیره
‫تا یه‌کم نفس بِکشه.
‫امیدوارم این طور بشه. ‫چون وقتی شای ناراحتـه
‫انگار یه بمب توی خونه ترکیده.
‫بعضی شب‌ها کابوس می‌بینه ‫که باعث می‌شه روزش هم خراب بشه.
‫خودت بعداً می‌فهمی.
‫ولی حقیقتاً درکش می‌کنم.
‫واقعاً می‌فهممش ‫و دوست دارم بهش بگم
‫«می‌دونم داره سخت می‌گذره، ‫ولی تحمل کن
‫چون قرار نیست تا ابد این‌طوری باشی».
‫می‌دونی که دارم بهش دروغ می‌گم.
‫می‌گیری چی می‌گم؟ ‫می‌خوام این بچه‌ها...
‫حتی دخترهای خودم هم فرقی ندارن...
‫می‌خوام بدونن همیشه ‫امیدی به زندگی هست.
‫زندگی انتها نداره...
‫موسیقی‌هایی که توی ‫مکان‌های دیگه پیدا می‌شه...
‫آب‌وهوای متفاوت... عشق جدید... ‫یا شاید هم یه زندگی تاریک دیگه.
‫کسی چه می‌دونه؟
‫فاجعه همیشه تغییرشکل می‌ده ‫و به شادیِ فردا تبدیل می‌شه.
‫همیشه یه آدم جدیدی هست ‫که هنوز باهاش آشنا نشدی...
‫خودت می‌دونی منظورم چیـه دیگه.
‫دیگه دارم چرت‌وپرت می‌گم.
‫ولی کافی بود، نه؟
‫[ درصورتی‌که شما یا یکی از عزیزان‌تان با مسائل روحی مواجه هستید، ‫با شماره‌ی ۱۲۳ تماس بگیرید. ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@OfficialCinama