Gotowe, dziewczynki?
Chodźmy, rodzinko. Szkoda dnia.
Przejaśnia się. Idealna pogoda.
Wziąłeś moje winko?
A jak myślisz?
Załóżcie przed wejściem kapoki.
Musimy co weekend to robić?
Wiesz w ogóle, jakie masz szczęście? Ile twoich koleżanek ma łodzie?
Nawet nie ma silnika.
- Catherine Alexis. - Teraz jestem Lexy.
Oczywiście.
Wsiadaj na łódkę.
Mogę ci coś doradzić?
Nie wiem, Andrea. Możesz?
Patrz, co sobie robisz.
To nie jest rada.
No i nie wiem. Może postępuj mądrzej?
I zbastuj z tym śmieciowym żarciem.
Przechylisz łódź.
Weźmiesz z blatu mój inhalator?
Catherine! Chodź, żabko!
Moja mama mawiała, że skoro już coś robisz,
to rób to dobrze.
I w życiu zwykle jest tak,
że im częściej coś robimy, tym łatwiej nam przychodzi.
- Masz mój inhalator? - Tak.
Tę samą zasadę można pewnie zastosować
do zabijania ludzi.
Andrea?
Andrea, skarbie?
- Rick! - O Boże!
- Gdzie inhalator? - Pomóż jej, Catherine!
Spokojnie! Oddychaj, skarbie.
Pomocy!
Nie!
Jack, to ja. Jak najszybciej tu przyjedź.
- Wysłałam pinezkę. Słuchaj… - Nie żyje.
Jezu. Moja siostra nie żyje.
Jak to nie żyje?
Ktoś ją zabił.
A obiecałem jej, że nic jej nie będzie.
- O Boże, Jack. - Powiedziałem jej…
Wiem, kto ją zamordował. To była Lexy Jones.
Zabiła też Rachel i Helen. Możliwe, że Richard pomógł.
Z kim rozmawiasz?
Kto to?
Kurwa. Kto to?
Już jadę. Anna!
Już jadę, dobrze?
Już jadę. Słyszysz mnie?
- Wyjeżdżam. - Musimy pogadać, Jack.
- Co robisz? - Co się stało?
Anna ma kłopoty. Jest nad jeziorem Zwerner.
To Lexy zabija. Richard jej pomaga.
- Lexy Jones? - Tak.
- Musimy pogadać. - Jeśli chcesz, jedź ze mną.
Stój. Zatrzymaj się.
Stój.
- Pojebało cię? - Musimy porozmawiać.
Mierzysz do mnie, kurwa?
Czemu szukałeś w kostnicy nieistniejącej obrączki?
Moja żona ma kłopoty.
- Nie mam na to czasu! - Stój.
Musimy porozmawiać.
Jesteś cały we krwi!
Odłożysz, kurwa, tę broń?
Oddałeś skażone DNA. Ciągle napuszczasz mnie na Clyde’a.
- Skasowałeś połączenia Rachel. - Odłóż to.
- Musisz mi powiedzieć. - Odłóż tę broń.
- Możesz… - Stój!
- Jezu. - Ani kroku.
Bo co zrobisz? Strzelisz do mnie, Priya?
Nigdzie nie pojedziemy, póki nie odpowiesz na moje pytania.
Kurwa.
Tu detektyw Patel. Wzywam wsparcie do domu detektywa Jacka Harpera!
O mój…
Wy jebańce.
My, czyli kto, Richard?
Bogate, roszczeniowe,
podstępne mendy.
A, o nich mówisz.
Myślicie, że możecie robić, co chcecie, mówić, co chcecie,
spać, z kim chcecie, bez żadnych, kurwa, konsekwencji.
Wiesz, że taka nie jestem.
Jesteś dokładnie taka.
Chyba nie zdajesz sobie sprawy, kogo poślubiłeś.
- Stój! Czekamy tutaj! - Priya…
Poczekaj. Proszę tylko, żebyś się zastanowiła.
Zastanów się. To przecież ja.
Musisz mi zaufać.
Jestem Jack. Twój kolega Jack.
Tylko tyle.
Obiecuję, że to wszystko nabierze sensu.
Obiecuję.
Kurwa.
Richard, nie musisz już tego robić.
Nie musisz jej pomagać.
Niby w czym?
W zabijaniu tych kobiet?
Takiej historyjki użyjesz, żeby wskrzesić tę swoją karierę?
Jesteś, kurwa, żałosna.
- Czyżby? - Tak.
Ja pierdolę!
Przestań!
Kurwa jego mać!
Powinnaś była nauczyć się strzelać!
Czekaj, nie! Otwieraj, kurwa!
Jezu Chryste!
Uważaj na nią!
Anna, odbierz!
No już!
Odbierz, do cholery!
- Sprawdź w domu! - Już.
Pani detektyw, wszystko dobrze?
Tak.
Kochanie!
- Kochanie! - Richard!
Ty wariatko!
- Oszalałaś! - Ja?
Od kiedy planowałaś mnie tu zwabić?
To ty 20 lat temu zwabiłaś mnie do lasu!
Nie wiedziałam, co zrobią!
Ty pieprzona krętaczko! Kłamiesz!
Zawsze kłamałaś! Śmiałaś się ze mnie!
„Usiądź z nami, Catherine!”
„Przyjdź na moje urodziny, Catherine!”
Już nie piję sików!
Nie!
Przestań!
Nie!
Kochanie!
Patel, co się dzieje u Jacka?
Zoe Harper nie żyje.
Co? Kurwa!
Jestem u Duffiego. Jest też jego prawnik.
Duffie twierdzi, że jego żona i Helen Wang próbowały szantażować Lexy Jones.
- Rachel dostała w twarz. - Próbowała szantażować Lexy Jones?
- Czemu? - Chodziło o śmierć jej siostry.
Co? Siostry Lexy Jones? Rachel Hopkins znała Lexy Jones?
Chodziły razem do szkoły.
Według Clyde’a Lexy nieopatrznie zwierzyła się Rachel.
Jak miała na imię tamta siostra?
Andrea. Andrea Kelly.
- Siostra Catherine Kelly. - Właśnie.
Proszę pana, Catherine Kelly to Lexy Jones.
Spotkajmy się w domu Kellych. Wyślę panu adres.
Jedź!
O Boże!
Odbierz, kurwa, ten telefon!
- Anna! - Jack…
Kochanie?
Już ci lepiej?
Tak.
Bardzo mi przykro z powodu Zoe.
Nie wiem, co powiem Meg.
Może pomogę.
Tak, może.
Co się między wami stało?
Tobą, moją siostrą i Lexy?
O co w tym chodzi?
Rachel była…
prowodyrką.
Ale Helen i…
Zoe też o tym wiedziały.
Zaprowadziły…
Zaprowadziły Lexy… Catherine i mnie do lasu.
W moje szesnaste urodziny.
Miała tam być impreza.
A potem…
przyszli tacy faceci.
Faceci, którym Rachel…
wysłała nasze zdjęcia.
I oni…
zaatakowali Catherine.
Rachel, Helen i twoja siostra patrzyły.
Chciałam ci powiedzieć.
Zaczynałam ze sto razy, ale…
Nie mogłam. Myślałam, że może…
ze względu na Zoe nie powinnam.
I prawda jest taka, że…
nigdy nie byłam w stanie nikomu powiedzieć.
Nie wiem. Myślałam, że może mogę udawać, że to się nie stało.
I tak właśnie zrobiłam.
- Przepraszam. - Nie musisz.
Żałuję, że ci nie powiedziałam.
Cholera. Tak mi przykro.
Przykro mi.
Słodki Jezu.
Pamiętam, jak umarła Andrea, starsza siostra tej tutaj.
Chyba na atak astmy.
Żeglowali po jeziorze, wyobrażasz sobie?
Biedna dziewczyna udusiła się, zanim zdążyli dotrzeć na ląd.
Cały wydział był na pogrzebie. Smutno jak diabli.
I dziwnie.
Co było dziwne?
Chyba nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak płakał.
Tak bardzo szlochała, że myślałem, że zwymiotuje.
Jej siostra zmarła.
Zszedłem do piwnicy domu pogrzebowego na kawę czy pączka.
Patrzę, a tam Catherine Kelly. Je pączki i się uśmiecha.
Jakby dorwała ostatnie miejsce parkingowe.
Panie szeryfie.
Co to, do cholery?
Niech mnie diabli.
Paznokcie Rachel?
Mam taką nadzieję.
Panie szeryfie.
Mamy nóż.
Zabieraj, kurwa, łapy!
Dlaczego mnie aresztujecie?
Nic nie zrobiłem! Moja żona nie…
Chcecie kogoś zgarnąć? Zgarnijcie tę sukę!
To ona jest wariatką! Ja nic, kurwa, nie zrobiłem!
- Proszę się uspokoić. - Pierdol się!
- Proszę pana! - Zostaw mnie!
Musisz iść do pracy, nie?
Tak. Chyba tak.
Chcesz się najpierw trochę umyć?
Nie trzeba.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Pani Andrews?
Pani Andrews!
Jak to świadczy o poziomie bezpieczeństwa w hrabstwie?
Sprawdzaliście rodzinę Kellych?
Co się według pani dzieje?
Bardzo mi przykro z powodu Zoe.
Myślisz, że się wywinę?
Tak.
- Mimo że nie miała naładowanej broni? - Tak.
Nie martw się, Boston.
To Dahlonega.
A na koniec… Ale miłe wieści.
ROK PÓŹNIEJ
Gratulacje dla Jiwoo Park z Atlanty.
Ledwie 13-letnia Jiwoo przeszła do finału krajowego konkursu literowania.
- 13-letnia? - Tak.
- Genialna młoda dama. - Tak.
Kto umie przeliterować zwycięskie słowo Jiwoo, „szacherka”?
- Chętni? - Definicja.
- Oszukańcze działanie… - Meg, musimy się śpieszyć.
Chodźmy.
- Graliśmy w zbijaka miękkimi piłkami. - Pomożesz mi pozbierać ubrania?
Bo Lauren dostała w twarz.
- Dostała w twarz? - Tak.
Nic się jej nie stało?
Nie, ryczała jak dzidzia.
Pytałaś ją, czy wszystko dobrze?
- Chyba nie potrzebujemy biurka. - Potrzebujemy!
Jest niezbędne?
Dobra, połóż je tam.
- Wujku, wiesz co? - Słucham.
Mieliśmy coś w klasie zaprezentować i Andre przyniósł żółwia,
choć nie było wolno.
- Dlaczego? - Tak powiedziała pani.
- Ale i tak przyniósł? - Tak. Myśli, że sra perfumami.
Ale wiesz, że nie sra?
- Tak. - Jasne.
Dobra. Wskakuj, złotko. Zapnij pasy po wsze czasy.
Uwielbiam być tutaj rano.
Teraz państwa zostawiam, ale w dobrych rękach.
Do zobaczenia w poniedziałek. Żegna się Anna Andrews z WSK.
- I Brenning Dunnington. - Miłego poranka.
I już. Świetna robota.
- Dzięki. - Odpocznij.
- Spróbuję. - Na razie, Anno.
- Dobrze. - Pozwoli pani, że pomogę.
Co ja bym bez ciebie zrobiła, Danny? Niedługo się chyba dowiem.
Muszę zdjąć te szpilki. Co tam masz, Jim?
Dostaliśmy papiery od prawników Richarda.
- Umowę o zachowaniu poufności? - Wszystko.
No i?
Twój pozew o zniesławienie by go zniszczył.
Zwabił cię do pułapki swojej świrniętej żony i próbował wrobić.
Na twoim miejscu puściłbym go z torbami.
Daj spokój.
Myślałam o tym, ale gniew i uraza ranią tylko tego, kto się ich trzyma.
À propos gniewu, pogadałabyś ze swoją agentką?
- Jakiś problem? - Nie.
Ale w sprawie twojego kontraktu jest trochę… jak to się mówi?
- Asertywna. - Nie, nachalna.
Powiedz jej, żeby zbastowała. Była bardziej…
- Uległa. - Rozsądna.
Dobra. Załatwię to.
Świetnie. Dziękuję.
Po prostu czasem bywa zadziorna.
- Sorry. - Spoko.
Pewnie zaatakowała cię ofertą z Today Show?
Chwileczkę. Czym?
Ponoć to tylko wierzchołek góry lodowej. Cieszy się.
10% z czterech milionów? To pułap Vuittona i Louboutina.
Dobra, zrobię tak.
Pogadam z górą. Powiem, że jeśli ty odejdziesz, to ja też.
Zrobiłbyś to dla mnie?
Zostaw to szefowi.
Dziękuję.
Baw się dobrze.
- Miłego weekendu. - Dziękuję.
- O rajuśku! - A oto i ona!
Ograniczmy to podnoszenie do minimum.
Każda historia ma co najmniej dwie wersje.
Twoją i moją.
Naszą i ich.
Jego i jej.
12 STYCZNIA 2023 – 2 WRZEŚNIA 2023
A to znaczy, że ktoś zawsze kłamie.
Długo mi to zajęło,
ale już rozumiem, dlaczego wszystko poszło źle.
Wszystko prowadzi tutaj.
Do tego miejsca.
Do ludzi, którzy postąpili niewłaściwie.
Ludzie mogą rozpoznawać moją twarz.
Mogą nawet znać moje imię.
Ale nigdy nie dowiedzą się, kim jestem.
Wszyscy chowamy się za tą wersją siebie, którą pokazujemy światu.
Cześć, Claro.
Ale ludzie się nie zmieniają.
Nie tak naprawdę.
Nie w środku.
My, ludzie, jesteśmy zdolni do zadawania wielkich ran.
Wielkiego cierpienia.
Wielkiego bólu.
A jednak najgroźniejsi jesteśmy wtedy, gdy okłamujemy…
innych…
i siebie samych.
Podobno gniew rani tylko tę osobę, która kurczowo się go trzyma.
Ale ja tak nie sądzę.
Gniew pozwala mi co rano wstać.
Tak, może nas zniszczyć,
ale może też podtrzymywać nas przy życiu.
Wszystko sprowadza się do tego, jak go użyjemy…
i przeciw komu skierujemy.
KAŻDA HISTORIA MA PRZYNAJMNIEJ DWIE WERSJE.
„Moja mama mawiała, że skoro już coś robisz,
to rób to dobrze.
I w życiu zwykle jest tak,
że im częściej coś robimy, tym łatwiej nam przychodzi.
Tę samą zasadę można pewnie zastosować…
do zabijania ludzi.
Zawsze chciałam tylko, żebyś była szczęśliwa.
I byłaś.
Myślałam, że nie mogę być z ciebie bardziej dumna,
dopóki nie zobaczyłam cię z Charlotte.
Kiedy Jack poprosił mnie, żebym popilnowała mojej wnusi,
byłam zachwycona.
Co się dzieje?
Alice?
Alice!
Lekarz powiedział, że to śmierć łóżeczkowa…
i nikt nie ponosi winy, ale to ja odpowiadałam za Charlotte.
I zawiodłam cię.
Parę miesięcy później zniknęłaś.
Zostały mi tylko twoje stare nagrania.
Życzymy wesołych świąt. Nie utknijcie w korkach…
Tak zatrzymałam cię przy sobie.
Jestem Lexy Jones…
Dzięki temu byłaś blisko.
Martha Stewart nie dokonywała…
Pozwalałam sobie na pięć minut przed snem.
Żebyś wystarczyła mi na długo.
Przeważnie chodziłam tam, gdzie myślałam, że możesz wrócić.
Nigdy nie przyszłaś.
Ale przychodził ktoś inny.
Jak w zegarku.
Dzięki, skarbie.
Wiem, że byłam wścibska.
- Wracaj bezpiecznie. - Śnij o mnie.
I co z tego?
Do zobaczenia za tydzień!
Ale zależało mi tylko na tobie.
Twoje nagrania wystarczyły mi na prawie pół roku.
Jestem Lexy Jones, a to był program WSK News.
Miłego wieczoru, Atlanto.
Aż została mi tylko jedna kaseta.
Była niepodpisana, ale kiedy tylko ją włożyłam,
wiedziałam, co to jest.
Twoje szesnaste urodziny.
Chodź, nie martw się.
Nieźle, Anna!
Spróbuj, Catherine. Usiądź wygodnie.
- Anna? Zostaw mnie! - Co wy robicie?
Przestań!
Zostaw mnie!
- Czemu nikt mi nie pomoże? - Uspokój się, suko.
Chwila…
Catherine!
- Pomocy! - Leż, suko!
Weźcie tylko ją. Dam wam zniżkę.
- Leżeć. - Catherine! Proszę!
- Catherine! - Pierdol się.
- Proszę! - Kurwa, Rachel.
Przestańcie!
Dam tej suce prezent urodzinowy, którego nigdy nie zapomni.
Nie!
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
W rocznicę śmierci Charlotte modliłam się, żebyś nie wróciła.
Ale wróciłaś.
Widziałaś ich.
Chciałam do ciebie krzyczeć: „Uciekaj stamtąd!
Wróć do domu.
Mama tu jest.
Rachel cię już nie skrzywdzi”.
Poważnie?
Jack!
Kurwa.
Halo?
Ktokolwiek powiedział, że zemsta nic nie daje…
nie miał dość wyobraźni.
Ani ostrego noża.
Nikt nie spodziewa się, że zabójcą będzie kobieta.
Dodaj do tego grzech starości.
Pomyl determinację z demencją.
Oto ja.
Wcielona słabość.
Ale jeśli chodzi o mój umysł…
to moja pamięć…
jest mocna jak pułapka na niedźwiedzie.
Pierdol się.
To był program WSK News.
Miłego wieczoru, Atlanto.
Mam cię, ty mała suko.
Tak to jest ze staruszkami.
Tak jak o tylnych drzwiach i tych, którzy ich używają,
zwykle się o nas zapomina.
Hej, mamo, po szkole idę do Rachel.
Ignoruje się nas.
Nie dostrzega.
Rok za rokiem
za rokiem.
Te same zamki.
Te same drzwi.
Te same klucze.
Mogli mnie powstrzymać.
Ale widzimy to, co chcemy zobaczyć,
nawet jeśli prawdę mamy tuż przed oczami.
Albo tuż pod stopami.
Nie zamierzałam zabijać Catherine.
Uznałam, że więzienie za to, że cię zostawiła, wystarczy.
Potrzebowałam morderczyni do barwnej historii.
- Pensjonat, słucham. - Halo? Chciałabym odwołać rezerwację.
Wiedziałam, że nic ci nie grozi.
Jack zawsze będzie przy tobie.
Nie przewidziałam jednak, że detektyw Patel tak dobrze strzela.
Ale skłamałbym, mówiąc, że spędza mi to sen z powiek.
Zabójstwo Rachel cię tu sprowadziło.
Zabójstwo Helen…
cię tu zatrzymało.
A zabójstwo Zoe…
dało ci rodzinę, którą straciłaś.
Piszę to teraz, kochanie,
bo niedługo znów będziesz matką.
Kochaj moje wnuki tak, jak ja ciebie.
Naucz ich wartości ciężkiej pracy
i planowania.
Przygotuj ich na to, że życie może być zarówno brzydkie…
jak i piękne.
Nieprzewidywalne.
Zawsze zmienne.
Z jednym wyjątkiem.
Pokaż im, że miłość matki
nigdy nie przygasa,
nigdy nie słabnie.
Jest stała.
Nieustanna.
Nieugięta.
Kocham cię, moja droga córeczko.
Twoja mama.
Napisy: Marzena Falkowska