ربات دانلود فیلم و سریال: T.me/FileMovieBot ‫« دکستر فمیلی تقدیم میکند » ‫.:: DexterFamily ::.
‫آنچه گذشت...
‫- چرا؟ ‫- مراسم آخر هفته.
‫آستین چپ کتت
‫یه کم از آستین راستت کوتاه‌تره.
‫حرومزاده.
‫یکی از رفیقام دنبال ‫پیشخدمت برای مهمونیه.
‫کجای شهره؟
‫عمارت اون یارو، لئون پریتر.
‫دور و بر پسر من آفتابی نشو.
‫اوه. حتماً.
‫روم سرویس.
‫چارلی امروز اومده بود سر کارم.
‫اون رفته سراغ پسرت.
‫وقتشه منم یه سر برم پیش چارلی.
‫داره از مادرش مراقبت می‌کنه.
‫تو... تو مامانم رو کشتی؟
‫من همچین آدمی نیستم. ‫دست از سر پسرم بردار.
‫بله، من باید با...
‫آقای لئون پریتر صحبت کنم.
‫کنجکاوم بدونم ‫شما این یارو رو از کجا می‌شناسین.
‫- منظورتون "آقای اشمیت‌"ـه؟ ‫- نه.
‫اون دکستر مورگانه.
‫بیشتر از 20 سال باهاش ‫توی بخش جنایی پلیس میامی
‫کار کردم.
‫فکر کردم با این شلوغی ‫که امروز اینجاست،
‫بهتره تو کلکسیون ببینمت.
‫دکستر مورگان.
‫آروم باش. خیلی آروم.
‫من دقیقاً می‌دونم تو کی هستی.
‫عاشقشم!
‫من پرونده‌های کاملی از ‫قاتلای سریالی سراسر دنیا دارم.
‫و برای انجل چه نقشه‌ای داری؟
‫اون بهای ورود تو به اینجاست.
‫اینم از همکاری ما.
‫دکستر مورگان... کون لقت.
‫باورنکردنی بود.
‫فکر کنم منظورت "احمقانه" بود.
‫یه حماقت به تمام معنا.
‫من کشتمش.
‫تو یه پلیس رو کشتی.
‫من سال‌هاست این روانی‌ها رو تحمل کردم.
‫حتی برام مهم نیست ‫که بخاطر تو کلکشون رو بکنم،
‫ولی اتفاقی که اون تو افتاد،
‫من برای اون کار نیومده بودم.
‫می‌دونم. ‫اوضاع خیلی از کنترل خارج شد.
‫تو گوش نمیدی؟ ‫یه پلیس رو کشتی،
‫درست وقتی که همه پلیسای شهر
‫دارن میان اینجا برای مراسمت.
‫من حواسم به مراسم هست،
‫همونطور که همه چی تو اون اتاق ‫خود به خود حل میشه.
‫میخوای همینجوری ‫ولش کنی اون تو؟
‫میخوای چیکار کنم؟ ‫بذارم بیاد بیرون؟
‫معرفیش کنم به رئیس پلیس؟
‫دعوتش کنم برقصه؟
‫باشه. گرفتم چی میگی.
‫آه.
‫قانون سه رو یادت باشه.
‫سه دقیقه بدون اکسیژن. ‫سه روز بدون آب.
‫سه هفته بدون غذا.
‫از نظر اکسیژن مشکلی نداره.
‫پس، سه روز دیگه.
‫باهاش کنار میایم، نه؟ ‫حتی اگه اون نتونه.
‫طبقه پایین به من احتیاج دارن.
‫تو اینجا بمون. ‫هیچکس نباید به اون کلکسیون نزدیک بشه.
‫جعبه کمک‌های اولیه ‫توی اون کمده.
‫به اون زخمت برس. ‫باید سر حال باشی.
‫لعنتی.
‫این اسلحه انجل رو کشت. ‫نباید اثر انگشتم روش بمونه.
‫باید یه راه دیگه‌ای برای بیرون رفتن باشه.
‫این تو لیست روش‌های مُردن من نبود.
‫شرط می‌بندم تو لیست باتیستا هم نبود.
‫در آرامش بخوابی، انجل.
‫تو پلیس خوبی بودی...
‫و علاوه بر اون آدم خوبی هم بودی.
‫اوه. بازم انجامش دادی.
‫وقتی سعی می‌کنی کسی باشی ‫که نیستی، همین میشه.
‫من به انجل گفتم بره خونه.
‫باتیستا نمی‌تونست بره خونه.
‫اون 20 سال فکر می‌کرد ‫تو بهترین دوستشی،
‫و بعد ده سال دیگه ‫برای مرگت عزاداری کرد،
‫فقط برای اینکه بفهمه ‫تو یه روانی قاتلی،
‫و هیچوقت هیچ حسی بهش نداشتی.
‫پس چرا مرگش اینقدر دردناکه؟
‫چون هنوز داری به حرف ‫پدر قلابیت گوش میدی
‫به جای برادر واقعیت، ‫هم خونِت.
‫من بهت یه زندگی پیشنهاد دادم
‫با کسی که واقعاً درکت می‌کنه،
‫و تو منو کشتی.
‫و بعد، ‫یه شانس دوباره گیرت اومد
‫با اون باشگاه کوچولوی پریتر،
‫و اونم به گند کشیدی. ‫برای چی؟
‫برای آدمایی مثل باتیستا؟
‫اون مثلا رفیقت،
‫که آخرین کلماتش بهت این بود: ‫"کون لقت."
‫خوشحالم وقتی فرصتشو داشتم کشتمت.
‫« دکستر: رستاخیز »
‫« و عدالت برای همه... »
‫سه روز، هان؟
‫موفق باشی.
‫اگه من قصاب لنگرگاه رو
‫توی یه اتاق پر از اسلحه ‫زندانی کرده بودم،
‫تا یه ماه اون در رو باز نمی‌کردم.
‫خب، مگه اینکه بخوای شروع کنی
‫با باتیستا سوشی درست کنی،
‫وگرنه همینجا می‌میری.
‫و جسد پوسیده‌ت،
‫بزرگترین غنیمت پریتر میشه.
‫من اینجا نمی‌میرم!
‫تــرجمه از « محمد گلبادی و محمدرضا شهسواری » ‫:::. TheLynchian & Rezash37 .:::
‫لعنتی. فقط یه راه ‫برای باز کردن این گوشی هست.
‫خیلی متأسفم، داداش.
‫هی، انجل. ام...
‫یه کارآگاه از نیویورک بهم زنگ زد.
‫اونجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫برگرد خونه.
‫نگرانتم، و ببین،
‫دلیل اصلی که زنگ زدم... ‫دیگه نمی‌تونم
‫یه روز دیگه ماسوکا رو تحمل کنم. ‫داره دیوونم می‌کنه.
‫دلم براشون تنگ شده،
‫ولی فقط یه نفر هست که ‫می‌تونم بهش زنگ بزنم.
‫گفتی اومدی اینجا
‫تا از پسرت محافظت کنی.
‫حالا می‌خوای بیاریش تو لونه شیر؟
‫من قول دادم هریسون رو ‫امن نگه دارم.
‫اگه اینجا بمیرم ‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫پس همش به خاطر اینه که ‫پدر خوبی باشی؟
‫نه به خاطر اینکه از مردن می‌ترسی؟
‫هر دوتاش می‌تونه درست باشه.
‫باید اینو جواب بدم.
‫باتیستا دیگه کدوم خریه؟
‫یه عوضی که ولم نمی‌کنه،
‫همونطور که می‌بینی.
‫هی، عوضی.
‫هریسون الان نمی‌تونه حرف بزنه.
‫دهنش پره... از من.
‫آها، باشه.
‫بابات می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫هی، بابا.
‫چه خبر؟
‫از این کار متنفرم، ‫ولی به کمکت احتیاج دارم.
‫چرا داری از گوشی باتیستا زنگ می‌زنی؟
‫- پریتر می‌دونه من کیم. ‫- بابا، بس کن.
‫چرا داری از گوشی باتیستا زنگ می‌زنی؟
‫آخرین باری که از گوشی ‫یه پلیس بهم زنگ زدی...
‫آره، لوگان. می‌دونم. ‫هریسون، به من گوش کن.
‫پریتر باتیستا رو کشت.
‫و نفر بعدی منم.
‫لعنتی.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫گندش بزنن.
‫یو، هریسون. خوبی؟
‫یو. میخواستم ببینم اون پیشنهادت
‫برای کار تو مراسم هنوز هست؟
‫هی، رفیقمون بالاخره یه پولی می‌خواد.
‫آره، داشتم یه سری وسایل می‌گرفتم.
‫آدرسو برات پیامک می‌کنم.
‫عالیه.
‫این چیه؟
‫پرونده‌های پریتر ‫از همه قاتلای سریالی‌ش.
‫شاید رمز کلکسیون ‫همین دور و برا باشه.
‫فکر می‌کنی پریتر یه ‫یادداشت چسبونده
‫که روش نوشته "رمز مخفی کلکسیون"؟
‫می‌تونم پیداش کنم. ‫یه عدد هشت رقمیه.
‫فقط یه شانس داری.
‫و اگه کسی رمز اشتباه رو وارد کنه
‫فقط یک بار...
‫صبر کن، شارلوت؟
‫چارلی براون. ‫(نام شخصیتی داستانی)
‫پس بگو چرا همیشه اینقدر عصبیه.
‫پریتر دوست داره ‫حواسش به افرادش باشه.
‫پریتر دوست داره ‫حواسش به همه باشه.
‫می‌تونی تصور کنی چقدر مسخره میشه
‫که تو به عنوان ‫«مسافر تاریک» گیر بیفتی؟
‫آره. باید اینا رو از بین ببرم.
‫اگه اصلاً از اینجا سالم بیرون بری.
‫باید یه چیزی یه جایی ‫یادداشت کرده باشه.
‫کوپر موریس.
‫این همون یاروئه که پریتر ‫در موردش بهت گفت. پدر و مادرشو کشته.
‫و بقیه رو.
‫شاید پریتر رمزو جایی ننوشته
‫چون عددیه که ‫هیچوقت فراموش نمی‌کنه.
‫تاریخ امروز.
‫پریتر مراسمش رو در سالگرد
‫مرگ پدر و مادرش برگزار می‌کنه.
‫شبی که کوپر موریس ‫پدر و مادر پریتر رو کشت
‫لحظه تعیین‌کننده زندگیش بود.
‫عدد هشت رقمی خیلی مهمیه،
‫- اینطور فکر نمی‌کنی؟ ‫- اون آژیر به صدا در بیاد،
‫صد تا پلیس می‌ریزن بالا. ‫باید مطمئن باشی.
‫مطمئن؟ دارم سر زندگیم شرط می‌بندم.
‫زندگی هریسون چی؟
‫توجه کنید، پیشخدمت‌ها.
‫پشت اون پرده‌ها قدرتمندترین آدمای
‫شهر نیویورک هستن.
‫می‌خوام ببینم لیوانای نوشیدنی ‫همیشه پر باشن.
‫می‌خوام ببینم ظرفا ‫سریع جمع میشن.
‫می‌خوام همه‌تون در دسترس باشین. ‫فهمیدین؟
‫و از چشم و گوش و دهنتون استفاده کنین.
‫- من داخلم. ‫- عالیه.
‫می‌تونی یه دید بهتر بهم بدی؟
‫خب بچه‌ها، راه بیفتین. ‫منتظر چی هستین؟
‫- بجنبین. بجنبین. ‫- بله خانم.
‫باید برم سر کار.
‫باشه.
‫خب، کجا باید برم؟
‫پنت‌هاوس بالای بخش شرقی عمارته.
‫گرفتم.
‫اجازه بدین. وای. تو...
‫این رنگ واقعاً بهت میاد.
‫آستینات هنوزم نامیزونه.
‫حالا باید کجا برم؟
‫امم، من فقط شامپاین می‌بینم.
‫لعنتی.
‫خب، از اون پله‌ها برم؟
‫نه. اونا به پنت‌هاوس نمی‌رسن.
‫اونجا. اون در چیه؟
‫امم، آشپزخونه خدمه؟
‫برو اونجا. حواست به ‫پریتر و چارلی باشه.
‫اگه ببیننت می‌فهمن یه خبراییه.
‫من همیشه با آدمای پولدار کار می‌کنم.
‫اونا هیچوقت به خدمه توجه نمی‌کنن.
‫ببخشید.
‫لئون، دیدم تو مزایده ‫یه سفر با قایق تفریحی تو رو گذاشتن.
‫تازه از سنت بارتز آوردمش. ‫جناب شهردار.
‫تو اسکله چلسیه، درسته؟
‫- چطوریاست اونجا؟ ‫- اوه، پسر.
‫می‌تونم یه چیزایی ‫در موردش بهت بگم.
‫امم، ما داریم فکر می‌کنیم جامونو عوض کنیم.
‫لعنتی.
‫خب، از این یکی رد شدیم.
‫بیا زیاد جوگیر نشیم.
‫اونور اون فریزر سمت چپ. ‫اون یه راه پله‌ست؟
‫لعنتی.
‫هریسون، از اونجا بیا بیرون.
‫کجا فکر کردی داری میری؟
‫امم، راستش، ‫دنبال شما می‌گشتم.
‫امم، یکی از پیشخدمتامون ‫خیلی نشئه‌ست.
‫امم، می‌ترسم اون بیرون تو سالن
‫دردسر درست کنه.
‫نشونم بده کیه.
‫اون... اونجاست.
‫ممنون که خبر دادی.
‫کارت درست بود، پسر.
‫آره، یادم بنداز برای لنس جبران کنم.
‫چه جمعیتی.
‫همگی، به شب مورد علاقه من ‫در سال، خوش اومدید.
‫دهمین جشن سالانه ‫برای بهترین‌های نیویورک.
‫آره!
‫پنت‌هاوس پنج طبقه بالاتره.
‫این پله‌ها تا اون بالا میرن؟
‫امم... آره.
‫این طبقه پنجه.
‫امم، اون میره به پشت‌بوم.
‫امم، فکر کنم رسیدم.
‫ قفله.
‫چیزی داری که باهاش بازش کنی؟
‫می‌تونی قفل رو باز کنی، ‫همونطور که تو آیرون لیک بهت یاد دادم؟
‫گیر نمی‌کنه، ‫درست گیر نمی‌کنه.
‫هریسون مورگان.
‫داری خیلی خودتو ‫به زحمت میندازی
‫برای مردی که به زور می‌شناسیش.
‫بشین.
‫بابا، چیکار کنم؟
‫گوشی رو بده به چارلی.
‫بابام میخواد باهات حرف بزنه.
‫آه، چارلی براون.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫باید کلکسیون رو باز کنی.
‫با اینکه خیلی باحال به نظر میرسه،
‫فکر کنم ترجیح میدم ‫"قصاب لنگرگاه" رو
‫همونجا امن و قفل شده نگه دارم.
‫آره،
‫حدس می‌زدم همینو بگی.
‫این چیه؟
‫یه چیز کوچولو که ‫تو کمد پرونده‌های مخفی
‫رئیست پیدا کردم.
‫تاریخ و ساعتش درست مال قبل از ‫خودکشی غمگین میاست.
‫یه پرونده کامل از تو هست...
‫مدارک کاغذی، گزارش تماس‌ها، ‫عکس‌های نظارتی.
‫به نظر میاد پریتر برای مدت خیلی طولانی،
‫داشته کثافت‌کاریاتو ثبت می‌کرده.
‫اون مادر جنده.
‫مسئله اینه، چارلی،
‫که اون پایین کلی پلیس هست.
‫باورت نمیشه چندتاشون
‫ایردراپشون رو باز گذاشتن.
‫فقط یه ثانیه طول می‌کشه.
‫و اگه تو بری زندان، ‫کی از مادرت مراقبت می‌کنه؟
‫پس معامله اینه، ‫من همه چیو از بین می‌برم،
‫از جمله کپی‌هایی که ‫با گوشی باتیستا گرفتم.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه
‫که بذاری هریسون بره ‫و کلکسیون رو باز کنی.
‫دیگه هیچوقت ما رو نمی‌بینی ‫یا ازمون خبری نمی‌شنوی.
‫تو گذاشتی مامانم زنده بمونه.
‫پس، این کاریه که می‌کنیم،
‫من میذارم پسرت بره،
‫و بعد منم میرم.
‫تو همونجا می‌میری.
‫اگه زودتر از موعد اون فایل‌ها رو پخش کنی،
‫خب، خودت می‌دونی چقدر ‫تو پیدا کردن آدما خوبم.
‫یه ماه دیگه، ‫یه سال دیگه،
‫دو سال دیگه، ‫پسرتو می‌کشم،
‫بعد از اینکه شکنجه‌ش کردم.
‫تا وقتی پرونده‌م دستته، ‫یه نگاهی بهش بنداز.
‫می‌بینی که چه کارایی ازم برمیاد.
‫حالا، اگه اجازه بدی،
‫یه کار ناتموم با کارفرمای سابقم دارم.
‫اگه عقل داشتی، ‫تو هم می‌رفتی.
‫چیز خوبی اونجا نیست.
‫هریسون، هنوز اونجایی؟
‫بابا، من اینجام.
‫باتری این داره تموم میشه.
‫امم، بذار رو حالت فقط صوتی.
‫تقریباً مطمئنم که ‫رمز کلکسیون رو دارم.
‫از توی اتاق نوشیدنی‌هاست.
‫یه کی‌پد روی دیوار کنار در هست.
‫ولی فقط یه شانس داریم.
‫اگه اشتباه کنم، ‫آژیر به صدا در میاد.
‫و اگه این اتفاق بیفته، ‫باید گورتو از اینجا گم کنی
‫قبل از اینکه صد تا پلیس بریزن بالا.
‫مشکلی نیست.
‫هریسون، ‫مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫می‌تونی همین الان بری. ‫من درک می‌کنم.
‫فقط رمزو بده، بابا.
‫صفر.
‫سه.
‫دو. شش.
‫یک. نه.
‫هشت.
‫- صبر کن. وایسا. ‫- چیه؟
‫شاید این رمز درست نباشه. ‫می‌تونی از اول شروع کنی؟
‫مطمئنی؟
‫چون این دودلی تو ‫اصلاً بهم اعتماد به نفس نمیده.
‫همه چیو پاک کن. از اول.
‫آماده‌ای؟
‫آره.
‫هشت. دو. شش.
‫شش. یک. نه. سه. چهار.
‫همه رو زدی؟
‫اوکی.
‫لعنتی.
‫بابا؟
‫گندش بزنن.
‫بابا! میخوای من...
‫عالی بودی.
‫- اینجا چه جهنمیه؟ ‫- گوش کن.
‫همینجا وایسا.
‫من میرم چند تا چیز بردارم. ‫نذار اون در بسته بشه.
‫پسر. بهتره تا جلو هستی بیخیال بشی.
‫من اینا رو می‌خوام.
‫اول باید پریتر رو ردیف کنی.
‫می‌کنم، ولی درست موقع یه مراسمی ‫که پر از پلیسه
‫وقتش نیست. ‫باید کنترل اوضاع دستم باشه.
‫اینا مال منن.
‫[کیف مخصوص سالواتوره پرونه]
‫دمت گرم بابت کیف، سَل.
‫بریم.
‫بگو که داریم از اینجا میریم بیرون.
‫- چی شده؟ ‫- لعنتی.
‫بابا؟
‫یه چیزی تو کلکسیون جا گذاشتم.
‫- چیه؟ ‫- یه اثر انگشت قلابی.
‫اینو هم اضافه می‌کنم به لیست چیزایی که قراره
‫بعداً برام توضیح بدی.
‫اون اثر انگشت تنها راه فرار منه،
‫ولی تو می‌تونی از همون راهی ‫که اومدی برگردی پایین.
‫از وسط مراسم؟ دیوونه شدی؟
‫همونطور که خودت گفتی، ‫"هیچکس به خدمه توجه نمی‌کنه."
‫نه. یعنی، من تنهات نمیذارم.
‫همین الان ممکنه چارلی ‫به پریتر بگه تو اینجایی.
‫نمی‌خوام وایسی ببینی ‫اون چیکار می‌کنه.
‫- باید بدونم که تو در امانی. ‫- تو چی؟
‫من خوبم.
‫هریسون.
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫فقط می‌خوام بدونی که
‫خیلی خوشحالم که منو نکشتی.
‫منم همینطور.
‫ال.پی!
‫- هی. هی. آره. ‫- جشن عالیه.
‫ببین، کی می‌تونم تو رو برای ‫یه عکس با افسرام بیارم؟
‫- ویو؟ ‫- اضافه می‌کنم به برنامه.
‫باشه. فقط می‌تونین یه لحظه صبر کنین؟ ‫ الان برمی‌گردم.
‫- بیا بریم دفترم. ‫- همینجا خوبه.
‫چه خبره؟ ‫تو اصلاً نباید اینجا باشی.
‫جوری حرف می‌زنی انگار ‫هنوز برات کار می‌کنم.
‫من استعفا دادم. دیگه ازت محافظت نمی‌کنم.
‫- تو هیچ‌جا نمیری. ‫- چرا نرم؟
‫چون یه پرونده با عکس‌های خطری از من داری؟
‫کافی نبود که سلامتی ‫مادرم رو گروگان گرفتی؟
‫باید صاحب منم می‌شدی.
‫تو از کجا در مورد اون پرونده می‌دونی؟
‫اون اثر انگشت لعنتی کجاست؟
‫من غیبم می‌زنه.
‫تو هم به پرداخت هزینه‌های ‫درمانی مادرم ادامه میدی،
‫و همه رازهای ما، ‫راز باقی می‌مونه.
‫یا... می‌تونیم بزنیم ‫کل بازی رو بهم بریزیم.
‫تصمیم با خودته.
‫خداحافظ، لئون.
‫ام...
‫خیلی خب، بیاید این مهمونی رو ‫یه پله ببریم بالاتر.
‫به همه داره خوش میگذره؟
‫خب. اوه-اوه.
‫به نظر میاد یکی ‫باید چند تا بطری دیگه
‫اونجا باز کنه.
‫اما، یادتون باشه، ‫این جشن در مورد...
‫شامپاین و خاویار نیست. ‫بلکه در مورد جمع کردن پوله.
‫تا از افسرای شجاعی که
‫در حین انجام وظیفه ‫زخمی شدن مراقبت بشه.
‫به همین دلیله که امشب، ‫من هر کمکی که
‫تا ساعت 9 شب انجام بشه ‫رو دو برابر می‌کنم.
‫با اولین کمک خودم ‫به مبلغ 1 میلیون دلار شروع می‌کنم.
‫فکر کنم اینجوری میشه ‫2 میلیون دلار.
‫آه!
‫بله.
‫خب، من... ‫من نمی‌خوام همه توجه‌ها رو،
‫تمام شب به خودم جلب کنم، ‫پس بیاید یه استقبال گرم کنیم
‫از هم‌دست من در این شیطنت‌های امشب،
‫رئیس پلیس نیویورک ‫فرانکلین مک‌نامارا.
‫بیا بالا، فرانکلین.
‫خب... ام...
‫من، ام...
‫- آقای پریتر. ‫- همه دوربین‌های،
‫خروجی شمالی سالن رو بهم نشون بده.
‫داخل و بیرون.
‫همه دوربینا رو خاموش کن.
‫- قربان، مطمئنید می‌خواید... ‫- انجامش بده.
‫اسلحه‌تو بده من. ‫اسلحه‌تو بده من.
‫سلام، هریسون مورگان.
‫هوم. لطفاً، برگرد ‫پایین پله‌ها، همین الان.
‫ممنونم.
‫پریتر کلی اسباب‌بازی گرون‌قیمت داره،
‫ولی من هیچوقت یکی از اونا نمیشم.
‫تقریباً بیرونم. تو کجایی؟
‫چرا برنمی‌گردی بالا؟
‫باور کن،
‫نمی‌خوای این افتر پارتی رو از دست بدی.
‫پسرم کجاست؟
‫زنده‌ست.
‫پسرم کجاست؟
‫به بابات بگو کجایی.
‫ما تو اتاق نوشیدنی‌هاش هستیم.
‫هریسون؟
‫خداحافظ، بابا.
"Badoom" By Scrounge ♪
‫اگه برام مهم نبود ‫اوضاع خیلی راحت‌تر بود.
‫این بهای دوست داشتن کسیه؟
‫اون عوضی رو بگیر.
‫خوشحالم که به ما ملحق شدی.
‫ما هر دو از هم اطلاعات ‫حساس داریم.
‫پسرمو آزاد کن، ‫دیگه هیچوقت منو نمی‌بینی.
‫مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫راستش، هوم، مجبورم.
‫من همیشه آدمایی مثل تو رو ‫تحسین می‌کردم،
‫ولی امروز، بالاخره یه مزه‌ای چشیدم
‫از اینکه جای تو بودن چطوریه، ‫و حس هیجان‌انگیزی داشت.
‫پس ازت ممنونم که بهم اون، امم،
‫چی بهش می‌گفتی؟ اون...
‫خارش؟ نیاز؟ ‫اون... اون اشتیاق بزرگ؟
‫- میل. ‫- آره، میل. خودشه.
‫خودشه. من بالاخره اونو دارم.
‫فقط با حرف زدن در موردش قلبم تند میزنه.
‫شاید از اول این سرنوشت من بوده.
‫ولی هیچوقت نمی‌فهمیدم ‫اگه تو منو هل نمی‌دادی.
‫به همین دلیله که خیلی مفتخرم
‫که تو اینجا هستی تا شاهد،
‫اولین قتل درست و حسابی و
‫غیر آنی من باشی.
‫عشق بها داره.
‫و این بهای نهاییه.
‫اگه این قراره "نمایش و تعریف" بزرگت باشه...
‫می‌تونی بهتر از این باشی.
‫به جاش منو بکش.
‫تو شکارچی رأس هرم میشی،
‫بهترین بهترین‌ها،
‫مردی که "قصاب لنگرگاه" رو از پا درآورد.
‫منو بکش
‫و هریسون رو بذار با ‫عواقبش زندگی کنه،
‫درست مثل کاری که مردی که ‫پدر و مادرت رو کشت با تو کرد.
‫آره، ولی برخلاف کوپر موریس، ‫من نمی‌تونم شاهدی باقی بذارم. هوم.
‫متأسفم که نتونستم ‫اون محافظتی که نیاز داشتی رو بهت بدم.
‫اگه قراره شب رو اونجا بمونی، ‫شاید به یه...
‫محافظ نیاز داشته باشی.
‫امیدوارم این آخرین باری باشه ‫که به یکی میگی
‫به سینه‌ت شلیک کنه.
‫با این چیکار کنیم؟
‫"ما"یی در کار نیست. ‫تو میری، همین الان.
‫کلودت هنوز تو سالن مراسمه.
‫اگه یکی از ما رو ببینه، ‫باتیستا رو پیدا کنه، اصلا خوب نمیشه.
‫بیا.
‫از این استفاده کن.
‫با آسانسور برو پایین ‫و از پارکینگ برو.
‫تو چجوری میخوای بری بیرون؟
‫من یه فکری می‌کنم.
‫باشه.
‫کمک!
‫چی شده؟ ‫فکر کردم اینجا رو دوست داری.
‫خواهش می‌کنم، بهم آسیب نزن. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫اوه، خدایا. اوه، خدایا.
‫نترس.
‫همونطور که خودت بهم گفتی، ‫"مرگ یه بخش طبیعی و
‫ضروری از زندگیه."
‫هر چی بخوای بهت میدم.
‫یه زندگی لوکس.
‫نمی‌خوام.
‫پسرت چی؟ هوم.
‫نمی‌خوای هریسون ‫بره یه کالج خوب؟
‫اینقدر بهت پول میدم
‫که نوه‌هاشم بفرستی کالج.
‫دیگه اسم پسرمو به زبونت نیار!
‫باشه. باشه. اوه، خدایا.
‫هیچکدوم از اینا اتفاق نمی‌افتاد
‫اگه همون موقع که باید ‫اون پلیس رو می‌کشتی.
‫آره، ببخشید ناامیدت کردم. ‫سعی می‌کنم آدمای خوب رو نکشم.
‫یه قاتل سریالی با وجدان؟
‫یه "قانون."
‫که پدرم بهم داد.
‫اون می‌فهمید که بچگیم ‫باعث شده اینجوری بشم.
‫درست مثل بچگی تو که باعث شد
‫تو اینجوری بشی.
‫ولی پدرم یه چیزی ‫در مورد عدالت می‌دونست.
‫اون بهم یاد داد ‫فقط آدمای بد رو بکشم.
‫برای همین وقتی دعوت‌نامه رِد رو ‫پیدا کردم، برام جالب بود.
‫شام تو،
‫یه بوفه از قاتل‌ها رو ‫برای ارضای میلم پیشنهاد می‌داد.
‫ولی بعد رسیدم اینجا.
‫بودن کنار آدمایی مثل خودم.
‫اوه، مست‌کننده بود.
‫این... این... این چیزیه که ‫من همیشه می‌خواستم.
‫- می‌دونم. ‫- یه جا
‫برای آدمایی مثل تو، ‫جایی که بهش تعلق داشته باشن.
‫همه ما می‌خوایم تعلق داشته باشیم.
‫آره، تونستم حرفای اَل و لوول
‫و میا
‫و گَرِت رو بشنوم، ‫که خیلی راحت، آزادانه...
‫با خوشحالی،
‫در مورد قتل‌هاشون حرف می‌زدن.
‫و یه کشف بزرگ بود.
‫می‌دونستم که ازش لذت می‌بری. ‫می‌دونستم.
‫ولی...
‫بعد فهمیدم همه ‫قربانی‌هاشون آدمای بی‌گناه بودن.
‫پس آخرش اونقدرام شبیه هم نبودیم.
‫پیشنهاد وسوسه‌انگیزی دادی.
‫شانس اینکه به پسرم ‫ثروت نسل به نسل بدم
‫به جای ترومای نسل به نسل.
‫ولی...
‫من اینجا یه چیزی ‫در مورد خودم یاد گرفتم.
‫اون چیزی که در مورد عدالت بود،
‫شاید تو خانواده ما ارثیه.
‫امم... پس به خاطر هیجان قتل نیست؟
‫هر دوتاش می‌تونه درست باشه.
‫خب. همه لبخندای گنده بزنن.
‫منظورش تویی. خوشحال به نظر برس.
‫ترجیح میدم بی‌دلیل لبخند نزنم.
‫چقدر دیگه باید اینجا باشم؟
‫هنوز باید با پریتر عکس بگیریم. ‫همین الاناست که بیاد.
‫کجاست؟ من نمی‌بینمش.
‫شهردار تامپسون. به ما این افتخار
‫رو میدین که مبلغ نهایی جمع‌آوری شده ‫امشب رو اعلام کنین؟
‫اوه، فکر کردم لئون قراره این کارو بکنه.
‫- امم، هنوز خبری ازش نیست؟ ‫- من دارم میرم خونه.
‫لطفاً، همه باید روی صحنه بمونن.
‫الان می‌خوایم اعلام بزرگ رو انجام بدیم.
‫نمی‌خواید اینو از دست بدین.
‫امم، سلام به همه. ‫امم، لطفاً توجهتون رو
‫به ساعت جلب کنین.
‫تقریباً وقت اعلام مبلغ نهایی ماست.
‫در پنج.
‫چهار.
‫سه. دو. یک.
‫و این مبلغ نهایی ما رو،
‫با دو برابر کردن سخاوتمندانه لئون پریتر،
‫به 22.8 میلیون دلار می‌رسونه.
‫لئون، کجایی؟
‫پریتر!
‫پریتر! پریتر! پریتر! پریتر!
‫صداشو می‌شنوی؟
‫حالا ازش لذت ببر
‫چون، بعد از اینکه غیبت بزنه،
‫فقط به عنوان یه پلیس-کُش یادت می‌کنن،
‫که فتیش قاتل سریالی داشته.
‫آه! نه.
‫منو نمیذاری تو جعبه لام‌های خون؟
‫نه.
‫تو رو نه.
‫اوه، خدایا. اوه، خدایا. آره.
‫می‌دونستم نظرت عوض میشه.
‫هیچکس نمی‌تونه همچین پولی رو رد کنه. ‫ نه.
‫اوه. نه.
‫من قراره تو رو بکشم.
‫ولی... ولی تو...
‫من یادگاری نگه می‌دارم که یادم بمونه،
‫و نمی‌خوام تو رو یادم بمونه.
‫تــرجمه از « محمد گلبادی و محمدرضا شهسواری » ‫:::. TheLynchian & Rezash37 .:::
‫حالا، من دارم میرم. ‫وقت من باارزشه،
‫و می‌خوام ازش برای خوابیدن استفاده کنم.
‫- بذار تا دم در باهات بیام. ‫- نیازی نیست.
‫خودم می‌تونم تاکسی بگیرم.
‫ممنونم.
‫چه خبره؟
‫به من ملحق میشی،
‫یا ترجیح میدی فقط ‫اونجا وایسی و تماشا کنی؟
‫خداحافظ.
‫این بار واقعاً.
‫به نظر میاد اون مزایده دیگه خالی شده باشه.
‫وقتشه دنیا چهره واقعی ‫لئون پریتر رو ببینه.
‫صدا از پنت‌هاوس میاد.
‫یکی اون آژیر لعنتی رو خاموش کنه.
‫اینجا چه جهنمیه؟
‫باید اینو گزارش بدیم.
‫کسی نیست که بهش زنگ بزنیم، بچه. ‫همه اینجاییم.
‫یه جسد اینجاست.
‫و یه اسلحه.
‫♪ "Cristo Redentor" ‫By Donald Byrd
‫خدای من.
‫دوباره روی قایق بودن،
‫یه جورایی مثل دوباره زنده شدنه،
‫ولی این بار فرق می‌کنه.
‫هری "قانون" رو بهم یاد داد تا گیر نیفتم،
‫تا امیالم رو کنترل کنم.
‫هنوز خبری از پریتر نیست؟
‫نه، ولی حدس بزن اثر انگشت ‫کی روی اون اسلحه بود.
‫صبر کن.
‫مال سروان باتیستا بود.
‫کلودت.
‫اینو ببین.
‫به این نگاه کن.
‫[دان، فرامت] ‫[نیویورک ریپِر]
‫ولی امیال من داره تکامل پیدا می‌کنه.
‫وقتی از مرگ برگشتم،
‫فکر می‌کردم سرنوشتم ‫یه زندگی تنها و منزویه.
‫چه خبر شده؟
‫داریم این شهر لعنتی رو ترک می‌کنیم.
‫- چی؟ کجا داریم میریم؟ ‫- خونه.
‫خونه؟
‫برمی‌گردیم امهرست.
‫خونه‌ای که توش بزرگم کردی رو خریدم.
‫کارت چی؟ ‫شاگردات چی؟
‫باید کلی با هم حرف بزنیم.
‫ولی شاید من برای تنهایی ساخته نشدم.
‫من به آدمایی مثل بلِسینگ ‫و خانواده‌ش احتیاج دارم.
‫همونطور که اَل گفت، حتی آدمایی ‫مثل من هم نیاز دارن تعلق داشته باشن.
‫هری همیشه منو تشویق می‌کرد ‫که به دب تکیه کنم،
‫ولی اون دیگه نیست.
‫دلم براش تنگ شده.
‫ولی حالا، هریسون رو دارم.
‫اون می‌تونه به من تکیه کنه.
‫و وقتی امیال تاریکترم ‫شروع به طغیان می‌کنن...
‫من می‌تونم به اون تکیه کنم،
‫تا انسان‌تر بشم،
‫تا ارتباط بیشتری داشته باشم.
‫تا بهم یادآوری کنه چرا، ‫این کارهارو میکنم.
‫من قبلاً آرزو می‌کردم که ‫می‌تونستم متفاوت باشم، عادی باشم.
‫یه زندگی بدون "مسافر تاریکم."
‫ولی کیو دارم گول میزنم؟
‫این کسیه که من هستم، ‫این چیزیه که من هستم.
‫من دکستر مورگانم.
‫من دقیقاً همونیم که باید باشم،
‫دقیقاً همونی که شما می‌خواید باشم.
‫« امیدواریم از تماشای این فصل لذت برده باشید »
‫« دکستر فمیلی، محفل طرفداران سریال دکستر در ایران » ‫.:: DexterFamily ::.