...آنچه در دکستر گذشت
‫چرا؟ ‫‫به‌خاطر جشن آخر هفته.
‫آستین چپ کتت ‫یه خورده از راستیه کوتاه‌تره.
.حرومزاده
‫یکی از رفیقام داره ‫برای پذیرایی پیشخدمت می‌گیره.
‫کجای شهره؟
‫عمارتِ همون یارو، لئون پرِیتر.
‫لعنتی از پسرم فاصله بگیر.
‫هی. حتماً.
‫سرویس اتاق.
‫چارلی امروز اومد سر کارم.
‫داره پسرت رو بازی می‌ده.
‫فکر کنم وقتشه ‫منم بی‌خبر سری ‫به چارلی بزنم.
‫داره از مادرش مراقبت می‌کنه.
‫تو مامانمو کشتی؟
‫من همچین آدمی نیستم. ‫دست از سرِ پسرم بردار.
‫بله، من باید... صحبت کنم
‫با آقای لئون پرِیتر.
‫کنجکاوم بدونم ‫این یارو رو از کجا می‌شناسی.
‫منظورت آقای اشمیته؟ ‫‫نه.
‫اون دکستر مورگانه.
‫بیشتر از 20 سال باهاش کار کردم
‫تو بخش جنایی پلیس میامی.
‫فکر کردم با این اوضاعی ‫که امروز راه افتاده،
‫بهتره تو گاوصندوق همدیگه رو ببینیم.
‫دکستر مورگان.
‫آروم باش. خیلی آروم.
‫دقیقاً می‌دونم کی هستی.
‫عاشقشم!
‫من فایل‌های کاملی از ‫قاتلای سریالی در سرتاسر جهان دارم.
‫و نقشه‌ات برای انجل چیه؟
‫این بهای بلیت ورودتـه.
‫اینم از همکاری‌مون.
...دکستر مورگان، لعنت بهت
‫باورنکردنی بود.
‫فکر کنم منظورت «احمقانه» بود.
.واقعاً گُه‌مال و احمقانه‌ست
‫من کشتمش.
‫تو یه پلیس رو کشتی.
‫سال‌هاست که این روانی‌ها رو تحمل کردم.
‫اصلا مشکلی ندارم ‫که برات از شرشون خلاص بشم،
‫اما اتفاقی که اون تو افتاد،
‫چیزی نبود که من براش پایه باشم.
‫می‌دونم. ‫اوضاع بدجوری از کنترل خارج شد.
‫مگه گوش نمیدی؟ ‫تو یه پلیس رو کشتی،
‫اونم درست وقتی که همه‌ی پلیسای شهر
‫دارن برای جشن تو میان اینجا.
‫ حواسم به جشن هست،
‫همون‌طور که اون تو .همه‌چی خودش جور می‌شه
‫یعنی می‌خوای همین‌جوری ‫ولش کنی اون تو؟
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫بیارمش بیرون ‫به رئیس پلیس معرفیش کنم؟
‫دعوتش کنم بیاد برقصه؟
‫باشه. گرفتم چی میگی.
‫آره.
‫قانون سه‌گانه یادت باشه.
‫سه دقیقه بدون اکسیژن. ‫سه روز بدون آب.
‫سه هفته بدون غذا.
‫اکسیژنش که ردیفه.
‫پس، سه روز دیگه.
‫با این می‌تونیم کنار بیایم، نه؟ ‫حتی اگه نتونه.
‫پایین بهم احتیاج دارن.
‫تو اینجا بمون. ‫هیچ‌کس به اون گاوصندوق نزدیک نشه.
‫جعبه کمک‌های اولیه ‫تو اون کمده هست.
‫به اون زخمت برس. ‫می‌خوام رو فرم باشی.
‫لعنتی.
‫انجل با اون اسلحه کشته شد. ‫اثر انگشتم نباید روش بیفته.
‫باید یه راه فرار دیگه‌ای باشه.
‫این یکی تو لیست ‫روش‌های مُردنم نبود.
‫شرط می‌بندم ‫تو لیست باتیستا هم نبود.
‫در آرامش بخواب، انجل.
‫پلیس خوبی بودی...
‫و حتی آدم بهتری.
‫اوپس. دوباره گند زدی.
‫وقتی سعی می‌کنی کسی باشی که نیستی، ‫آخرش همین می‌شه.
‫ به انجل گفتم بره خونه.
‫باتیستا نمی‌تونست بره خونه.
‫اون 20 سال فکر می‌کرد ‫تو بهترین رفیقشی،
‫و بعدش هم ده سال ‫عزادار مرگت بود،
‫فقط برای اینکه آخرش بفهمه ‫تو یه روانیِ قاتلی،
‫و هیچ‌وقت، هیچ حسی بهش نداشتی.
‫پس چرا مرگش این‌قدر... عذابم می‌ده؟
‫چون هنوز داری به حرفای ‫بابای الکی‌ت گوش میدی
‫به جای برادر واقعیت، ‫هم‌خونت.
‫من بهت یه زندگی پیشنهاد دادم
‫با کسی که ‫واقعاً درکت می‌کرد،
‫و تو منو کشتی.
‫و بعدش، ‫یه شانس دوباره گیرت اومد
‫با اون باشگاه کوچولوی پرِیتر،
‫و تو اونم به گا دادی، ‫که چی بشه؟
‫به‌خاطر آدمایی مثل باتیستا؟
‫همون به‌اصطلاح رفیقت،
‫که اتفاقاً آخرین حرفاش این بود: ‫«لعنت بهت.»
‫خوشحالم که وقتی فرصتشو داشتم ‫کشتمت.
... :: تـرجمه از سعیـد پردیـس :: ... ‫.:: Saeed_Pardis ::.
«این قسمت: «عدالت برای همه
‫سه روز، ها؟
‫موفق باشی.
‫اگه من «قصاب بِی هاربر» رو
‫تو یه اتاق پر از اسلحه حبس می‌کردم،
‫تا یه ماه اون در رو باز نمی‌کردم.
‫خب، مگه اینکه بخوای شروع کنی
.به تیکه‌تیکه کردن باتیستا مثل ساشیمی
‫وگرنه همین‌جا می‌میری.
‫و جسد خشکیده و لاغرمردنی‌ت
‫بزرگ‌ترین افتخارِ پرِیتر می‌شه.
‫من اینجا نمی‌میرم!
"کوئیـن"
‫لعنتی. فقط یه راه ‫برای باز کردن این گوشی هست.
‫واقعاً متأسفم، رفیق.
‫هی، انجل. ام...
‫یه کارآگاه از نیویورک باهام تماس گرفت.
‫اون بالا چه گهی می‌خوری؟ .برگرد خونه
‫نگرانتم... ببین،
‫دلیل اصلی که زنگ زدم... دیگه نمی‌تونم
‫یه روز دیگه ماسوکا رو تحمل کنم. ‫رسماً داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫دلم براشون تنگ شده،
‫ولی فقط یه نفره ‫که می‌تونم بهش زنگ بزنم.
‫گفتی اومدی اینجا ‫که از پسرت محافظت کنی.
‫حالا می‌خوای بندازیش ‫تو دهن شیر؟
‫قول دادم هریسون رو ‫امن نگه دارم.
‫اگه اینجا بمیرم، ‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫پس همه‌ش به‌خاطر اینه که ،‫پدر خوبی باشی
‫نه به‌خاطر اینکه ‫از مردن می‌ترسی؟
‫جفتش می‌تونه درست باشه.
‫اوم. ‫‫اوم.
‫بهتره چکش کنم.
"باتیستا"
‫باتیستا دیگه کدوم خریه؟
‫یه عوضی که ‫دست از سرم برنمی‌داره،
‫همون‌طور که می‌بینی.
‫هی، اسکل.
‫هریسون الان نمی‌تونه حرف بزنه.
‫دهنش پُره... از من.
‫اوه، باشه.
‫بابات می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫سلام، بابا.
‫چه خبر؟
‫متنفرم از این کار، ‫ولی به کمکت احتیاج دارم.
‫چرا داری از گوشی باتیستا زنگ می‌زنی؟
‫پرِیتر فهمیده من کی‌ام. ‫‫بابا، بس کن.
‫چرا داری از گوشی باتیستا زنگ می‌زنی؟
‫آخرین باری که از گوشی یه پلیس ‫بهم زنگ زدی...
‫آره، لوگان. می‌دونم. ‫هریسون، به من گوش کن.
‫پرِیتر، باتیستا رو کشت.
‫نفر بعدی هم منم.
.گُه توش
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫لعنتی.
‫هی، هریسون. اوضاع چطوره؟
‫هی. می‌خواستم ببینم اون پیشنهاد
‫برای کار تو جشن هنوز پابرجاست؟
‫هی، رفیق‌مون هم بالاخره پول لازم شد.
‫آره، داشتم یه سری وسیله می‌خریدم.
‫آدرس رو برات پیامک می‌کنم.
‫عالیه.
‫این چیه؟
‫فایل‌های پرِیتر درباره‌ی ‫همه‌ی قاتلای سریالی‌ش.
‫شاید رمز گاوصندوق ‫یه جایی همین تو باشه.
"کوپر موریس "
‫فکر کردی پرِیتر یه کاغذ چسب‌دار گذاشته
‫که روش نوشته «رمز سرّی گاوصندوق»؟
‫می‌تونم پیداش کنم. ‫یه عدد هشت‌رقمیه.
‫فقط یه شانس داری.
‫و اگه کسی... رمز اشتباه رو
‫فقط یه بار وارد کنه...
‫وایسا، شارلوت؟
‫چارلی براون.
‫پس بگو چرا همیشه ‫این‌قدر عُنقـه.
‫پرِیتر دوست داره ‫کارمنداش رو زیر نظر داشته باشه.
‫پرِیتر دوست داره ‫همه رو زیر نظر داشته باشه.
‫می‌تونی طعنه‌ی ماجرا رو تصور کنی
‫که تو به اسم «مسافر تاریکی» ‫به فنا بری؟
.آره
‫باید اینا رو نابود کنم.
‫اگه اصلاً از اینجا زنده بری بیرون.
‫اون باید یه چیزی رو ‫یه جایی نوشته باشه.
‫کوپر موریس.
این همون یاروئه که پرِیتر بهت گفت ‫پدر و مادرش رو کشته.
‫و بقیه رو.
‫شاید پرِیتر رمز رو ننوشته
‫چون عددیه ‫که هیچ‌وقت یادش نمیره.
‫تاریخ امروز.
‫پرِیتر جشنش رو تو سالگرد
‫مرگ پدر و مادرش برگزار می‌کنه.
‫شبی که کوپر موریس ‫پدر و مادر پرِیتر رو کشته
‫نقطه‌ی عطف زندگیش بوده.
‫عدد هشت‌رقمی خیلی مهمیه،
‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟ ‫‫اگه اون آژیر به صدا دربیاد،
‫صدتا پلیس می‌ریزن این بالا. ‫بهتره مطمئن باشی.
‫مطمئن؟ .زندگیم رو روش شرط می‌بندم
‫زندگی هریسون چی؟
‫توجه کنید، پیشخدمت‌ها.
‫پشت اون پرده‌ها ‫قدرتمندترین آدم‌های
‫شهر نیویورک هستن.
‫می‌خوام لیوان‌های شراب ‫همیشه پر باشن.
‫می‌خوام ظرف‌ها ‫در اسرع وقت جمع بشن.
‫می‌خوام همه‌تون در دسترس باشین. ‫فهمیدین؟
‫و از چشم‌ها، گوش‌ها ‫و دهن‌هاتون استفاده کنین.
‫من داخل‌ام. ‫عالیه.
‫می‌تونی یه دید بهتر بهم بدی؟
‫خب، بچه‌ها، یالا. ‫منتظر چی هستیم؟
‫بجنبین. بجنبین. ‫بله، قربان.
‫باید برم سر کار.
‫باشه.
‫خب، کجا باید برم؟
‫پنت‌هاوس بالای بالِ شرقی عمارتـه.
‫گرفتم.
‫اجازه بده. واو. تو...
‫این رنگ واقعاً بهت میاد.
‫آستین‌هات هنوزم نامیزونـه.
‫خب حالا کجا باید برم؟
‫امم، من که فقط شامپاین می‌بینم.
.لعنت بهت
‫خب، از اون پله‌ها برم؟
‫نه. اونا به پنت‌هاوس راه نداره.
‫اونجا. اون در چیـه؟
‫امم، آشپزخونه‌ی خدمه؟
‫برو اونجا. حواست به پرِیتر و چارلی باشه.
‫اگه ببیننت می‌فهمن .یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست
‫من همیشه با پولدارا کار می‌کنم.
‫اونا هیچ‌وقت به خدمه توجه نمی‌کنن.
‫ببخشید.
‫لئون، دیدم تو حراجی مخفی، ‫سفر با قایق تفریحی تو رو هم گذاشتن.
‫تازه از سنت بارتز آوردمش بالا. آقای شهردار.
‫توی اسکله‌ی چلسی، درسته؟
‫اوه، پسر.‫ اونجا رو چطور می‌بینی؟
‫می‌تونم یه چیزایی در موردش بهتون بگم.
‫داریم جامون رو عوض می‌کنیم.
‫خب، اینم به خیر گذشت.
‫جوگیر نشو.
‫بعد از اون فریزر سمت چپ. ‫اون راه پله‌ست؟
.لعنت بهت
‫هریسون، از اونجا بزن بیرون.
‫ داری کجا میری؟
‫امم، در واقع، ‫دنبال شما می‌گشتم.
‫امم، یکی از پیشخدمت‌هامون حسابی نئشه‌ست.
‫می‌ترسم اون بیرون تو سالن .مایه دردسر بشه
‫نشونم بده کیه.
‫اوناهاش... اونجاست.
‫ممنون که خبر دادی.
.خوب بازی کردی، پسر
‫آره، یادم بنداز براش جبران کنم.
‫عجب جمعیتی!
‫به همگی خوش آمد میگم، به ‫شب مورد علاقه‌ی من در سال.
‫دهمین جشن سالانه برای ‫بهترین‌های نیویورک.
‫هووو!
‫پنت‌هاوس پنج طبقه بالاتره.
‫این پله‌ها تا اون بالا میرن؟
‫امم... آره.
‫این طبقه‌ی پنجـه.
‫ این میره به پشت‌بوم.
‫ فکر کنم رسیدم.
‫قفلـه.
‫چیزی داری که باهاش بازش کنی؟
‫می‌تونی قفل رو باز کنی، ‫همون‌جوری که تو آیرون لیک نشونت دادم؟
‫نه، درست گیر نمی‌کنه.
‫هریسون مورگان.
‫داری خیلی خودتو ‫به زحمت میندازی
‫برای مردی که به‌زور می‌شناسیش.
‫بشین.
‫بابا، چیکار کنم؟
‫گوشی رو بده به چارلی.
‫بابام می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫آه، چارلی براون.
‫ خوشحالم که می‌بینمت.
‫باید گاوصندوق رو باز کنی.
‫هرچقدر هم که باحال به نظر بیاد،
‫فکر کنم ترجیح میدم ‫«قصاب بِی هاربور» رو
.‫همین‌جا صحیح و سالم تو حبس نگه دارم
‫آره، ‫تقریباً حدس می‌زدم ‫همینو بگی.
‫این چیه؟
‫فقط یه چیز کوچولو که ‫تو کمد فایل‌های مخفی ‫رئیست پیدا کردم.
‫با تاریخ و ساعت، درست قبل از ‫خودکشی غم‌انگیز میا.
‫یه فایل کامل در مورد تو هست...
‫ردپاهای کاغذی، گزارش تماس‌ها، ‫عکس‌های نظارتی.
‫به نظر میاد پرِیتر خیلی وقته ‫که داره کثافت‌کاری‌هات رو ‫مستند می‌کنه.
‫اون حرومزاده.
‫مسئله اینه، چارلی،
‫اون پایین کلی پلیس هست.
‫باورت نمیشه چندتاشون
‫ایردراپ‌شون رو باز گذاشتن.
‫فقط یه ثانیه ازم وقت می‌گیره.
‫و اگه تو بری زندان، ‫کی از مادرت مراقبت می‌کنه؟
‫پس معامله اینه،
‫من همه‌چی رو نابود می‌کنم،
‫حتی کپی‌هایی که با گوشی باتیستا گرفتم.
‫تنها کاری که باید بکنی
‫اینه که بذاری هریسون بره ‫و گاوصندوق رو باز کنی.
‫دیگه هیچ‌وقت نه ما رو می‌بینی ‫و نه خبری ازمون می‌شنوی.
‫تو گذاشتی مادرم زنده بمونه.
‫پس، اتفاقی که می‌افته اینه،
‫من میذارم پسرت بره،
‫و بعدش... خودمم میرم.
‫تو همون تو می‌میری.
‫اگه اون فایل‌ها رو زودتر پخش کنی،
‫خب، خودت می‌دونی چقدر ‫تو پیدا کردن آدما خوبم.
‫یه ماه دیگه، یه سال دیگه،
‫دو سال دیگه، پسرت رو می‌کشم،
‫بعد از اینکه شکنجه‌اش کردم.
‫حالا که فایل رو داری، ‫یه نگاهی بهش بنداز.
‫اون‌وقت می‌فهمی چه کارایی ازم برمیاد.
‫حالا، با اجازه‌ت،
‫من یه خورده حساب‌ ناتموم ‫با کارفرمای سابقم دارم.
‫اگه عقل داشته داشتی،
‫تو هم گورتو گم می‌کردی.
‫اون تو هیچ خبر خوبی نیست.
‫هریسون، هنوز اونجایی؟
‫بابا، من اینجام.
‫شارژ این داره تموم میشه.
‫امم، صوتی‌ش کن.
‫تقریباً مطمئنم ‫رمز گاوصندوق رو دارم.
‫باید از اتاق شراب بری.
‫یه صفحه‌کلید رو دیوار ‫کنار دره.
‫ولی فقط یه فرصت داریم.
‫اگه اشتباه کنم، ‫آژیر فعال می‌شه.
و اگه این‌طوری بشه باید از این خراب شده بری
‫قبل از اینکه صدتا پلیس ‫بریزن این بالا.
‫اصلاً استرس ندارم.
‫هریسون، ‫مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫می‌تونی همین الان بری. ‫من درکت می‌کنم.
‫فقط رمز رو بگو، بابا.
‫صفر.
‫سه.
‫دو. شش.
‫یک. نُه.
‫هشت.
‫وایسا. صبرکن. ‫‫چی؟
‫شاید اون رمز درست نباشه. ‫می‌تونی از اول شروع کنی؟
‫مطمئنی؟ ‫چون این شک و تردیدت واقعاً
‫بهم اعتماد به نفس نمیده.
‫همه‌شو پاک کن. از اول شروع کن.
‫آماده‌ای؟
‫آره.
‫هشت. دو. شش.
‫شش. یک. نُه. سه. چهار.
‫همه‌شو زدی؟
‫باشه.
‫لعنتی.
‫بابا؟
.لعنتی
‫بابا! ...می‌خوای من
‫کارت عالی بود.
‫اینجا دیگه چه جهنمیه؟ ‫گوش کن.
‫همین‌جا منتظر بمون.
‫من میرم چندتا چیز بردارم. ‫نذار اون در بسته بشه.
...پسر
‫ تا وقتی دست بالا رو داری، ‫باید بی‌خیال شی.
‫ می‌خوامشون.
‫اول باید حساب پرِیتر رو برسی.
‫می‌رسم، ولی درست بالای یه جشنی ‫که پر از پلیسه
‫وقتش نیست. ‫باید کنترل اوضاع دستم باشه.
‫اینا مال منه.
‫واسه کیف ممنون، سال.
‫بزن بریم.
‫بگو داریم از اینجا میریم.
‫چی شده؟ ‫لعنتی.
‫بابا؟
‫یه چیزی تو گاوصندوق جا گذاشتم.
‫چی-چیه؟ ‫‫یه اثر انگشت تقلبی.
‫اینم به لیستی اضافه می‌کنم ‫که قراره ‫بعداً برام توضیح بدی.
‫اون اثر انگشت ‫تنها راه فرار منه،
‫ولی تو می‌تونی از همون راهی ‫که اومدی برگردی.
‫از وسط جشن؟ دیوونه شدی؟
‫همون‌طور که خودت گفتی: ‫«هیچ‌کس به خدمه توجه نمی‌کنه.»
‫نه. منظورم اینه که، تنهات نمی‌ذارم.
‫همین الان ممکنه چارلی به پرِیتر ‫بگه این بالایی.
‫نمیذارم اینجا بمونی ‫تا ببینی اون چیکار می‌کنه.
‫باید بدونم که جات امنه. ‫‫خودت چی؟
‫من چیزیم نمیشه.
‫هریسون.
‫اگه اتفاقی افتاد، می‌خوام بدونی
‫واقعاً خوشحالم ‫که منو نکشتی.
‫منم همین‌طور.
‫ال. پی.!
‫هی. هی. آره. ‫‫جشن عالیه.
‫ببین، کِی می‌تونم برای ‫یه عکس با افسرهام گیرت بیارم؟
‫ویو؟ ‫‫به برنامه اضافه‌ش می‌کنم.
‫باشه. می‌تونین ‫یه لحظه صبر کنین؟ . الان برمی‌گردم
‫بیا بریم دفتر من. ‫‫همین‌جا خوبه.
‫چه خبر شده؟ ‫ اصلاً نباید این پایین باشی.
‫جوری حرف می‌زنی انگار ‫هنوز برات کار می‌کنم.
‫استعفا دادم. دیگه ازت محافظت نمی‌کنم.
‫تو هیچ‌جا نمیری. ‫‫چرا نه؟
‫چون یه فایل با عکس‌های ‫دردسرساز ازم داری؟
‫اینکه سلامتی مادرمو گروگان ‫گرفته بودی کافی نبود؟
‫باید خودمم مال خودت می‌کردی.
‫تو از کجا در مورد اون فایل می‌دونی؟
‫این اثر انگشت کوفتی کجاست؟
‫من غیبم می‌زنه.
‫تو هم به پرداخت هزینه‌های درمانی ‫مادرم ادامه میدی،
‫و همه‌ی رازهامون هم ‫راز باقی می‌مونه.
...یا
‫می‌تونیم همه‌چی رو ‫با خاک یکسان کنیم.
‫تصمیم با خودته.
‫خداحافظ، لئون.
‫امم...
‫خب، بیاین سطح این مهمونی رو ‫یه کم بالاتر ببریم.
‫به همگی خوش می‌گذره؟
‫خب. اوه-اوه.
‫به نظر میاد یکی اونجا باید
‫چندتا بطری دیگه باز کنه.
‫اما، یادتون باشه، ‫این جشن فقط برای،
‫می‌دونین، شامپاین و خاویار نیست. ..‫برای جمع‌آوری پولـه.
برای مراقبت از ‫افسرهای شجاعی
‫که حین انجام وظیفه ‫مجروح شدن.
‫به همین دلیله که امشب، ‫من قراره معادل
‫تمام کمک‌های مالی که تا ساعت 9 شب ‫جمع بشه، کمک کنم.
‫و با ‫اولین کمک خودم .‫به مبلغ 1 میلیون دلار شروع می‌کنم
‫حالا که اینجوری شد ‫2 میلیون دلار.
‫آه!
‫بله.
‫خب، من... نمی‌خوام ‫همه‌ی توجهات رو
‫تمام شب به خودم جلب کنم، ‫پس بیاین یه استقبال گرم کنیم
‫از هم‌دست من ‫تو شیطنت‌های امشب،
‫رئیس پلیس نیویورک، ‫فرانکلین مک‌نامارا.
‫بیا بالا، فرانکلین.
‫خب... امم...
‫من، چیزه...
‫من نمی‌تونستم بیشتر از این ‫به اداره پلیس افتخار کنم...
‫آقای پرِیتر.
‫همه‌ی دوربین‌های ‫خروجی شمالی ،سالن رقص رو نشونم بده
‫چه داخل چه بیرون.
‫همه‌ی دوربین‌ها رو خاموش کن.
‫قربان، مطمئنین می‌خواین... .خاموشش کن
‫اسلحه‌ات رو بده به من.
‫اسلحه‌ات رو بده.
‫سلام، هریسون مورگان.
‫اوم. لطفاً،
همین الان ‫برگرد پایین پله‌ها.
‫ممنونم.
‫پرِیتر کلی اسباب‌بازی ‫گرون‌قیمت داره،
‫ولی هیچ‌وقت یکیشون نمی‌شم.
‫من تقریباً بیرونم. تو کجایی؟
‫چرا برنمی‌گردی این بالا؟
‫بهم اعتماد کن،
‫نباید این اَفترپارتی رو ‫از دست بدی.
‫پسرم کجاست؟
‫زنده‌ست.
‫پسرِ... من... کجاست؟
‫به پدرت بگو کجایی.
‫ما تو اتاق شرابـیم.
‫هریسون؟
‫خداحافظ، بابا.
اگه برام مهم نبود .همه‌چیز خیلی راحت‌تر می‌شد
‫این تاوان دوست داشتن یه نفره؟
‫اون حرومزاده رو بگیر.
‫خیلی خوشحالم که تونستی ‫بهمون ملحق بشی.
‫هردومون اطلاعات دردسرسازی ‫از همدیگه داریم.
‫پسرمو آزاد کن، ‫دیگه هیچ‌وقت منو نمی‌بینی.
‫مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫در واقع... مجبورم.
‫من همیشه آدمایی ‫مثل تو رو تحسین می‌کردم،
‫اما امروز، بالاخره تونستم بفهمم
‫جای تو بودن چه حسی داره، ‫و هیجان‌انگیز بود.
‫پس ممنونم ،که بهم اونو دادی، امم
‫اسمشو چی گذاشته بودی؟ اون...
‫خارش؟ نیاز؟
‫ اشتیاق بزرگ؟
‫وسوسه. وسوسه، آره، وسوسه، ‫خودشه.
‫خودشه. بالاخره منم دارمش.
!ها
‫همین که در موردش حرف می‌زنم ‫قلبم تند می‌زنه.
‫شاید از اول این ‫سرنوشتم بوده.
‫ولی اگه تو هُلم نداده بودی ‫هیچ‌وقت نمی‌فهمیدم.
‫به همین دلیله که خیلی مفتخرم
‫که تو اینجایی تا شاهدِ
‫اولین قتل درست و حسابی و
‫غیرهیجانی من باشی.
‫عشق تاوان داره.
‫و این بزرگ‌ترین تاوانشه.
‫اگه این نمایش بزرگتـه...
‫می‌تونی بهتر از این باشی.
‫به جاش منو بکش.
‫تو شکارچی رأس هرم میشی،
‫بهترینِ بهترین‌ها،
‫مردی که «قصاب بِی هاربر» رو ‫از پا درآورد.
‫منو بکش
‫و هریسون رو با عواقبش تنها بذار،
‫درست مثل کاری که قاتل ‫پدر و مادرت با تو کرد.
‫آره، ولی برخلاف کوپر موریس، ‫نمی‌تونم شاهدی باقی بذارم.
‫متأسفم که نتونستم اون محافظتی ‫که لازم داشتی رو بهت بدم.
‫اگه قراره شب رو اونجا بمونی، ‫شاید یه کم...
‫محافظت بخوای.
‫این آخرین باری باشه که ‫به یکی میگی ‫به سینه‌ت شلیک کنه.
‫با این چیکار کنیم؟
‫«ما»یی وجود نداره. ‫تو میری، همین الان.
‫کلودت هنوز ‫تو سالن رقصه.
‫اگه هرکدوم ما رو ببینه، ‫باتیستا رو پیدا کنه، اصلاً خوب نمیشه.
‫بیا.
‫از این استفاده کن.
‫با آسانسور برو پایین ‫و از پارکینگ برو.
‫تو چطوری می‌خوای بری بیرون؟
‫من یه ماشین می‌گیرم.
‫باشه.
‫کمک!
‫چی شده؟
‫فکر کردم عاشق اینجایی.
‫خواهش می‌کنم، بهم آسیب نزن. ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫اوه، خدای من. اوه، خدای من.
اصلا ‫نترس.
‫همون‌طور که خودت بهم گفتی: ‫«مرگ یه بخش طبیعی،
‫و ضروری از زندگیه.»
‫هرچی بخوای بهت میدم.
‫یه زندگی لاکچری.
‫لازمش ندارم.
‫پسرت چی؟ هوم.
‫نمی‌خوای هریسون یه کالج خوب بره؟
‫این‌قدر بهت پول میدم
‫که نوه‌هاش رو هم ‫بفرستی کالج.
‫دیگه هیچ‌وقت اسم پسرمو به زبون نیار!
‫باشه. باشه. اوه، خدا.
!آه
‫اگه اون پلیسه رو ‫موقعش کشته بودی،
‫هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نمی‌افتاد.
‫آره، ببخشید که ناامیدت کردم. ‫سعی می‌کنم آدمای خوب رو نکشم.
‫یه قاتل سریالی ‫با وجدان؟
...با یه کد
‫که پدرم... بهم داد.
‫اون می‌فهمید که بچگیم، ‫سرنوشتم رو این‌جوری رقم زده.
‫درست همون‌طور که بچگی تو، ...‫سرنوشتت رو
‫این‌جور که هستی رقم زده.
‫ولی پدرم علاقه‌ی خاصی ‫به عدالت داشت.
‫اون بهم یاد داد ‫فقط آدمای بد رو بکشم.
‫واسه همین وقتی دعوت‌نامه‌ی رِد رو ‫پیدا کردم، کنجکاو شدم.
...‫شامِ تو
‫یه بوفه‌ی کامل از قاتل‌ها رو برای ‫ارضای وسوسه‌هام پیشنهاد می‌کرد.
‫اما بعدش رسیدم اینجا.
‫بودن کنار آدمایی که ‫مثل خودم فکر می‌کنن.
‫اوه، مست‌کننده بود.
‫این همون چیزیه که ‫همیشه می‌خواستم.
‫می‌دونم.
‫یه جا ‫برای آدمایی مثل تو، ‫که بهش تعلق داشته باشن.
‫همه‌مون می‌خوایم .به یه جایی تعلق داشته باشیم
‫آره، تونستم بشنوم ‫که اَل و لووِل
‫و میا
‫و گرث چقدر ‫آزادانه، بی‌پرده...
‫و با شادی
‫در مورد قتل‌هاشون حرف می‌زنن.
‫و رسماً برام یه الهام بود.
‫می‌دونستم که ازش لذت می‌بری. ‫می‌دونستم.
‫ولی...
‫بعدش فهمیدم همه‌ی ‫قربانی‌هاشون آدمای بی‌گناه بودن.
‫آخرش معلوم شد اون‌قدرها هم ‫شبیه هم فکر نمی‌کنیم.
"جمنای... مسافر تاریکی"
‫پیشنهاد وسوسه‌انگیزی دادی.
‫فرصتی که به پسرم به جای ‫آسیب روحی نسل به نسل
‫ثروت نسل به نسل بدم.
‫ولی...
‫ اینجا یه چیزی ‫در مورد خودم یاد گرفتم.
،‫اون علاقه‌ی به عدالت
‫شاید تو خانواده‌ی ما ارثیه.
‫ پس ربطی به ‫هیجان کشتن نداره؟
‫هر دوتاش می‌تونه درست باشه.
‫خب. یه لبخند گنده از همگی.
‫منظورش تویی. خوشحال به نظر بیا.
‫ترجیح میدم بدون ‌دلیل مشخصی ‫لبخند نزنم.
‫چقدر دیگه باید ‫این بالا بمونم؟
‫هنوز باید با پرِیتر عکس بگیریم. ‫الاناست که پیداش بشه.
‫کجاست؟ من که نمی‌بینمش.
‫شهردار تامپسون. ممکنه این افتخار رو ‫بهمون بدین
‫و مبلغ نهایی جمع‌آوری‌شده‌ی امشب رو ‫اعلام کنین؟
‫اوه، فکر کردم لئون ‫قراره این کارو بکنه.
‫ هنوز خبری ازش نیست؟ ‫‫من دارم میرم خونه.
‫خواهش می‌کنم، همه باید ‫روی صحنه بمونن.
‫الان می‌خوایم ‫اون اعلان بزرگ رو انجام بدیم.
‫نباید از دستش بدین.
‫امم، سلام به همگی. ‫امم، لطفاً توجهتون رو ‫به ساعت جلب کنین.
‫دیگه تقریباً وقت اعلام ‫مبلغ نهایی‌مونه.
‫پنج.
‫چهار.
‫سه. دو. یک.
‫و این مبلغ نهایی ما رو می‌رسونه،
‫با کمک سخاوتمندانه‌ی ‫لئون پرِیتر،
‫به 22.8 میلیون دلار.
‫لئون، کجایی؟
‫پرِیتر!
‫پرِیتر! پرِیتر! پرِیتر! پرِیتر!
‫صداشونو می‌شنوی؟
...‫فعلاً ازش لذت ببر
‫چون بعد از اینکه غیبت بزنه،
‫ به عنوان یه قاتل پلیس
‫با فتیش قاتل سریالی ازت یاد می‌شه.
‫آه! نه.
‫یعنی تو جعبه‌ی لام‌های خون نمیرم؟
‫نه.
‫نمیری.
‫اوه، خدای من. خدای من. آره.
‫می‌دونستم باهام راه میای.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه همچین پولی رو ‫رد کنه، نه.
‫اوه. نه.
‫من قراره بکشمت.
‫ولی-ولی تو...
‫من یادگاری‌ها رو نگه می‌دارم ‫که یادم بمونه،
‫و نمی‌خوام تو رو به یاد بیارم.
... :: تـرجـ‌مه از : سعیــ‌د پردیــ‌س :: ... کـانـال تلگـ‌رام : Saeed_Pardis_Sub
‫حالا، من دارم میرم، ‫وقت من باارزشه،
‫و مایلم ازش ‫برای خوابیدن استفاده کنم.
‫بذار تا بیرون همراهی‌ت کنم. ‫نیازی نیست.
‫خودم می‌تونم یه تاکسی بگیرم.
‫ممنون.
‫چه خبره؟
‫بهم ملحق میشی، ‫یا ترجیح میدی ‫اونجا وایستی و تماشا کنی؟
‫خداحافظ.
‫این دفعه واقعاً.
‫به نظر میاد اون سفر خصوصی با قایق ‫دوباره آزاد شده.
‫وقتشه دنیا چهره‌ی واقعی ‫لئون پرِیتر رو ببینه.
‫صدا از پنت‌هاوس میاد.
‫یکی اون آژیر کوفتی رو ‫خفه کنه.
‫اینجا دیگه چه جهنمیه؟
‫باید به مرکز خبر بدیم.
‫کسی نیست که بهش خبر بدی، بچه. ‫همه‌مون اینجاییم.
‫اینجا یه جسد هست.
‫و یه اسلحه.
.خدای من
‫دوباره رو قایق بودن
‫یه جورایی مثل رستاخیزه،
‫ولی این دفعه فرق می‌کنه.
‫هری کد رو بهم یاد داد ‫تا گیر نیفتم،
‫تا وسوسه‌هام رو کنترل کنم.
‫هنوز خبری از پرِیتر نیست؟
‫نه، ولی حدس بزن اثر انگشت کی ‫رو اون اسلحه بود.
‫وایسا.
‫مال کاپیتان باتیستا بود.
‫کلودت.
‫اینو ببین.
"سلاخ نیویورک"
اینو ‫نگاه کن.
«دان فرامت» "سلاخ نیویورک"
‫ولی وسوسه‌های من .دارن تکامل پیدا می‌کنن
‫وقتی از مرگ برگشتم،
‫فکر می‌کردم سرنوشتم ‫یه زندگی تک و تنهاست.
‫چه خبر شده؟
‫داریم این شهر لجن رو ‫ترک می‌کنیم.
‫چی؟ کجا داریم میریم؟ ‫‫خونه.
‫خونه؟
‫داریم برمی‌گردیم "ام‌هرست".
‫خونه‌ای که توش بزرگم کردی رو ‫خریدم.
‫کارت چی میشه؟ شاگردات چی؟
‫کلی حرف برای زدن داریم.
‫ولی شاید ‫برای تنهایی ساخته نشدم.
‫من به آدمایی مثل بلِسینگ ‫و خانواده‌اش احتیاج دارم.
‫همون‌طور که اَل گفت، حتی آدمایی ‫مثل منم باید به یه جایی تعلق داشته باشن.
‫هری همیشه بهم فشار میاورد ‫که به دب تکیه کنم،
‫ولی اون دیگه رفته.
‫دلم براش تنگ شده.
‫ولی حالا، هریسون رو دارم.
‫اون می‌تونه بهم تکیه کنه.
‫و وقتی وسوسه‌های تاریک‌ترم ‫شروع به غلیان می‌کنه...
‫می‌تونم به اون تکیه کنم،
‫تا بیشتر... انسان بشم،
‫بیشتر متصل.
...تا بهم یادآوری کنه ‫
.چرا این کارو می‌کنم
‫یه زمانی آرزو می‌کردم کاش ‫می‌تونستم متفاوت باشم،
،معمولی
‫یه زندگی بدون ‫«مسافر تاریکی».
‫ولی دارم کیو گول می‌زنم؟
‫این چیزیه که هستم، ذاتم اینه.
‫من دکستر مورگانم.
‫دقیقاً همون کسی‌ام که باید باشم،
‫دقیقاً همون کسی که تو می‌خوای باشم.
‫ترجمه شده توسط : سعیـد پردیـس :کـانـال تلگـرام Saeed_Pardis_Sub
‫آيدی تلگرام جهت ارتباط @Saeed8362