Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Porozmawiajmy o szampanie.
Szampan to nie tylko napój.
To świętowanie.
SZAMPAŃSKIE ŚWIĘTA
Szampan zapowiada nowy rok
i wznosi toasty na każdym weselu.
Szampan oznacza, że imprezę czas zacząć.
Już sam dźwięk korka budzi ekscytację.
Widzicie?
Dlaczego musujące wino z niewielkiego regionu we Francji
jest tak wyjątkowe?
Legenda głosi, że wszystko zaczęło się w XVII wieku
od mnicha, który nazywał się Dom Pérignon.
Dom Pérignon miał wytwarzać wino dla swojego klasztoru,
ale pewnego dnia spróbował czegoś innego.
Dodał do wina drożdży i cukru dla fermentacji.
Ku jego zdumieniu
drożdże zjadły cukier i zamieniły się w...
Bąbelki!
Mnich wypił jeden łyk musującego eliksiru i powiedział...
Chodźcie szybko! Ja piję gwiazdy!
Szampan zawsze miał w sobie odrobinę magii.
A teraz TRG ma szansę stać się częścią tej tradycji,
przejmując jedną z najznamienitszych winnic we Francji,
Château Cassell.
Mamy ponad 200 marek.
Czas wejść na rynek szampana.
Kto wie? Może wkrótce wszyscy będziemy pić gwiazdy.
Brawo, Sydney.
Widać, że przemyślałaś sprawę.
Dziękuję, Marvinie.
Dlatego wysyłam cię do Paryża,
abyś osobiście złożyła ofertę Hugo Cassellowi.
Co?
Marvin?
To ja zajmowałem się Francją i Wielką Brytanią.
I radziłeś sobie świetnie, Ryan.
Ale o Château Cassell staramy się bezskutecznie od lat.
Ale coś mi mówi, że to się wkrótce zmieni.
Co ty na to, Sydney? Domkniesz sprawę do piątku?
Idę się pakować.
- Picie gwiazd? - Przesada?
Nie dla Marvina.
Nie wierzę, że powierza mi przejęcie.
Zwykle robię wszystko, a on daje je jakiemuś idiocie.
- Bez urazy. - No wiesz co?
Nikt mi nie wierzył, że Uptown Elle się opłaci.
Stillwater Vodka daje ogromne przychody.
Trafiam w dziesiątkę, a Marvin podnosi poprzeczkę.
- Analogie z różnych sportów... - Nie tym razem.
Udowodnię Marvinowi i całej firmie, że można powierzyć mi kontrolę.
Jeśli już mam tracić przejęcie,
to tylko na rzecz ciebie.
Niezła próba.
Niezła, prawda?
No co?
- Próbuję tylko pomóc. - Jasne.
A pieczenie ciastek i wspólne oglądanie Szklanej pułapki?
- To tradycja. - Wrócę przed Wigilią.
No dobra.
Co odwiedzisz najpierw?
Będę tam pracować, Sky.
Zacznij od wieży Eiffla.
Wiem, że to banał,
ale zobaczenie jej na żywo to nieziemskie doświadczenie.
Nie mam czasu na zwiedzanie. To dla mnie ogromna szansa.
Mówisz jak mama.
Co w tym złego?
Wiesz, o co mi chodzi.
Nie wiem.
Mama marzyła o własnej firmie
i udałoby się jej, gdyby inwestorzy w nią wierzyli.
Pamiętasz, jak mówiła o Wenecji?
Że będzie pić bellini podczas karnawału?
Tak.
A potem było za późno.
Obiecałyśmy sobie, że gdy dorośniemy, zwiedzimy cały świat.
Ja dotrzymałam słowa.
Podróżowałam z plecakiem po Europie.
Zwiedziłam Wielki Mur Chiński, piramidy Machu Picchu.
Masz na koncie 18 dolców.
Nie o to chodzi.
Chodzi o to, że należy ci się przygoda.
Choćby na jedną noc.
Obiecaj mi, siostro...
Obiecaj, że zrobisz tam sobie jeden wieczór wolny od pracy.
Przez jeden wieczór znów będziesz Sydney.
Dobra. Obiecuję.
Na mały palec.
- Cholera. - No już.
Ale mnie wkurzasz.
Też cię kocham.
Cześć, Marvin. Lot był opóźniony, ale już jadę do hotelu.
Przygotowałam trzy wersje oferty.
Zobaczę, ile Cassell da mi czasu.
Dobrze. Podobno nie tylko my tam będziemy.
Mamy rywali o Château Cassell i o uwagę Cassella.
Otto Moller z Weingut,
Brigitte Laurent z Terrebonne
i Roberto Salazar z Ibizy.
Nic o nim nie wiem, ale poradzę sobie.
Miałem rację, wysyłając cię do Paryża.
- Nie zawiodę cię. - Wiem o tym.
Dobry wieczór.
Sydney Price.
Tylko na dwie noce?
- Tak. - Szkoda.
Święta w Paryżu są wspaniałe. Może następnym razem zostanie pani dłużej.
Bardzo dziękuję.
POŁĄCZONO Z INTERNETEM
JEDEN WIECZÓR! OBIECAŁAŚ!
Dobry wieczór.
Czy w pobliżu jest księgarnia?
- Oczywiście. - Z sekcją po angielsku?
Kupię prezent dla siostry.
Dobrze.
Proszę.
Les Étoiles?
Będą tam mieli to, czego pani szuka.
- Potrzebuje pani mapy? - Nie.
Mam tu zaplanowaną całą trasę.
Przygotowała się pani.
Jak zawsze.
Cholera.
Przepraszam.
Parlez-vous anglais?
Oui.
To znaczy tak.
Pomoże mi pan znaleźć dział z poradnikami?
Z poradnikami?
Rozwój osobisty?
Rozwój osobisty...
Tak.
Tak. Pomoże mi pan to znaleźć?
Tak.
Proszę za mną.
Przepraszam.
Co to znaczy?
„Przyjmuję tę wielką przygodę bycia sobą”.
Simone de Beauvoir.
Przepiękne.
Bardzo piękne.
Proszę.
No tak. Dziękuję.
- Nie ma sprawy. - Zobaczmy.
Przewodnik po autosabotażu. Dobre.
Nie...
Wyjdź z łóżka i z długów. Trochę wredne, ale prawdziwe.
Dorastanie w każdym wieku. Rany.
Nada się idealnie.
Wow.
Myśli pan, że to dla mnie?
To nie dla mnie.
- Dla mojej młodszej siostry. - Aha.
Ostatnio przechodzi trochę ciężki okres.
Właściwie to bardzo ciężki.
Ale kocham moją siostrę.
Jeśli mam być szczera, to trochę moja wina,
bo opiekuję się nią, odkąd była mała...
Ale się rozgadałam.
- Przepraszam. - To nic.
Jet lag...
Pewnie ma pan dużo takich klientów.
Ja tu nie pracuję.
Co?
Nie pracuję tu.
Ale pomagał pan tej kobiecie znaleźć książkę.
Les Étoiles to moja ulubiona księgarnia w Paryżu.
Spędzam tu dużo czasu.
Najwyraźniej.
Niedługo otworzę podobną księgarnię.
Ale w mojej będzie winiarnia.
- Szukam odpowiedniej lokalizacji. - Księgarnio-winiarnia.
Tak.
Nie wychodziłabym stamtąd.
Henri.
Sydney.
Miło poznać.
Wzajemnie.
Pierwszy raz w Les Étoiles?
Pierwszy raz w Paryżu.
Coś ty?
I mam tylko jeden wieczór na zwiedzanie.
Lepiej już pójdę.
Jeden wieczór?
To niemożliwe.
Wiem. Mam całą listę rzeczy, które muszę zobaczyć,
i czas wyznaczony na każdy przystanek.
Następna jest wieża Eiffla.
Dlaczego?
Bo to wieża Eiffla.
Chcę zobaczyć widok z góry.
Znam lepszy widok i będziemy go mieli tylko dla siebie.
- My? - Musiałbym cię tam zabrać.
Sama tam nie trafisz.
To bardzo miłe,
ale mam rezerwację w Café de Flore, której nie mogę przegapić.
Café de Flore?
O nie.
Na jarmarkach świątecznych jest autentyczna paryska kuchnia
za kilka euro.
Gdzie one są?
- Niedaleko. - Niech zgadnę. Zabierzesz mnie tam.
Skoro nalegasz. Czemu nie?
Potrzebujesz przewodnika, który pokaże ci miasto
i obroni przed personnes bizarres.
Personnes bizarres?
To nieznajomi, którzy udają, że pracują w księgarni,
i podrywają bezbronne turystki?
- Myślisz, że z tobą flirtuję? - A nie?
Oczywiście.
Miło było cię poznać, Henri.
Powodzenia z księgarnio-winiarnią.
Zaczekaj.
Wiem, że to szaleństwo.
I że nie rozumiesz, co teraz do ciebie mówię.
Ale chcę spędzić z tobą czas.
Chcę cię poznać.
Jeśli przyjmiesz moje zaproszenie...
pokażę ci, dlaczego to najpiękniejsze miasto świata.
Załóżmy, że z tobą pójdę.
Co konkretnie mi pokażesz?
Święta w Paryżu.
Musisz spróbować w Paryżu naleśnika.
Dziękuję.
Dla ciebie.
- Spróbuj makaronika. - Nie.
- Jednego. - Starczy.
Voilà.
To tradycja. Grzane wino.
Jeden kubek. Rano mam spotkanie.
Czym się zajmujesz?
Nie mogę o tym mówić.
Dlaczego? Jesteś szpiegiem?
Jesteś?
Nie.
Obiecałam siostrze, że przez jeden wieczór nie będę mówić o pracy.
Odkąd byłyśmy małe,
jeśli obiecujemy coś na mały palec, musimy dotrzymać słowa.
Co to znaczy „na mały palec”?
To...
- Teraz ty. - Dobra.
To obietnica na mały palec.
Rany.
Obiecałeś mi jeszcze lepszy widok?
Nie byłam na diabelskim młynie od dziecka.
Mama zabierała mnie tu w każde święta.
To była nasza tradycja.
Tylko my dwoje.
- Czy ona... - Tak.
Zmarła, gdy miałem sześć lat.
Przykro mi.
Moja zmarła, gdy miałam 15 lat.
Zostałyśmy z siostrą same.
A twój ojciec?
Odszedł po narodzinach Skyler. Nie pamiętam go.
A twój?
Chciałbym, żeby odszedł.
O rany.
Aż tak?
Mój ojciec to...
un con.
Co to znaczy?
Dupka?
Nie?
Co?
Podoba mi się twoja wersja.
Chce, żebym przejął rodzinny interes.
Ale ja wolę spełniać własne marzenie.
Dlatego ciągle się kłócimy.
„W śmiechu gwiazd kryje się słodycz”.
Piękne.
To z mojej ulubionej książki z dzieciństwa.
Małego Księcia.
Czemu tak ją lubiłeś?
To długa historia.
Chyba mamy czas.
Dobrze.
Mama dała mi tę książkę, gdy miałem pięć lat.
Czytała mi ją co wieczór przed snem.
Ale potem zachorowała
i zostałem sam, jak Mały Książę.
Ale wciąż miałem książkę...
i na jej stronach czułem zapach jej perfum.
Nosiłem ją ze sobą wszędzie.
Aż ojciec zagroził, że wyrzuci ją do kosza.
Więc ukryłem ją przed nim.
Chowałem ją tak często i w tylu miejscach,
że któregoś dnia zapomniałem, gdzie ją położyłem.
Ale gdy patrzę w gwiazdy, myślę o niej.
A jeśli zamknę oczy...
wciąż czuję jej perfumy.
Więc...
tak.
Dlatego to moja ulubiona książka.
Właśnie stała się też moją ulubioną.
Czekaj.
Byłaś mężatką tylko dwa lata?
Nie wierzę, że ci to mówię. To do mnie niepodobne.
Pewnie przez to grzane wino.
Co to znaczy?
Wino wchodzi, rozum odchodzi.
- Francuzi mają świetne powiedzonka. - Odpowiedz na pytanie.
Dobrze.
Zdradził mnie.
Byłam zdruzgotana.
A teraz z tego żartuję.
Jakbym się otrząsnęła, ale to nieprawda.
Po co udajesz, że wszystko gra?
Chyba wciąż próbuję się wykazać.
Przed szefem
i moim byłym.
I ojcem, którego nawet nie znam.
Udaję nieustraszoną, a w środku czuję się jak oszustka.
Jakbym nie była dość dobra.
Wiesz, o co mi chodzi?
O tak.
Wciąż próbuję udowodnić ojcu,
że mogę sam odnieść sukces.
Myśli, że zawiodę.
Nie zawiedziesz. Wierzę w ciebie.
Gdybyś potrzebował pomocy z księgarnio-winiarnią, daj znać,
bo ratowanie małych firm to moja specjalność.
Uważaj. Twoja obietnica na mały palec.
No tak.
Skyler miała rację. Potrzebowałam tego.
Od dawna się tak dobrze nie bawiłam.
Ja też.
Czasem można przeżyć całe życie w ciągu jednego dnia.
Przeżyłem dziś wspaniałe życie.
Ja też.
ZARAZ WRACAM, OBIECUJĘ
Nie!
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Oto śniadanie.
Sydney?
Marcel.
- Mademoiselle. - Pomocy.
Jestem spóźniona. Muszę dojechać taksówką pod ten adres.
Taksówka będzie jechać pół godziny. Są roboty na rue de Rivoli.
- Jest korek. - Co robić?
Można pójść tędy,
przez ogrody Trocadéro. Dotrze pani za 20 minut.
Nie da się szybciej?
Da się.
Proszę biec.
Dobra.
Dzień dobry. Sydney Price. Jestem umówiona na dwunastą.
- Spóźniła się pani. - Wiem. Przepraszam.
Proszę za mną.
Powodzenia.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dzień dobry.
Jestem Sydney Price.
Cześć, Sydney. Jestem Roberto.
Miło cię poznać, Roberto.
A to Otto Moller z Weingut
i Brigitte Laurent z Terrebonne.
Byłam pod wrażeniem pani przejęcia Château Drummond.
- Odmieniła pani ten interes... - Przejdźmy do rzeczy.
Dobrze.
Znam Hugo Cassella od ponad 30 lat.
Kłócimy się prawie o wszystko, ale w jednym się zgadzamy.
Szampan musi zostać we Francji.
Winnica musi być skuteczniej zarządzana,
a nikt nie jest tak skuteczny jak Niemcy.
Cassell zrozumie, że jego problemów nie rozwiąże patriotyzm,
tylko genauigkeit und Präzision.
Nie wiem, co powiedziałeś, ale zabrzmiało przerażająco.
Przepraszam, nie rozumiem. Dlaczego wszyscy się spotykamy?
Hugo uwielbia rywalizację.
Nie składasz oferty tylko jemu, lecz nam wszystkim.
Świetnie.
Dzień dobry.
Brigitte.
Panowie. Pani Price.
A więc...
kto chce zacząć?
Ja.
Monsieur Cassell, będę z panem szczery.
Nie przepracowałem jednego dnia.
Mój ojciec jest wart 30 miliardów,
bo wynalazł jakiś mikrochip, który gdzieś tam się wkłada.
Sam nie wiem.
Wiem za to, że zawsze gdy urządzam przyjęcie,
otwieram Château Cassell Grand Cru.
A urządzam wiele przyjęć.
Jestem tu, bo uwielbiam pańskiego szampana.
I obawiam się, że jeśli ktoś wykupi pana firmę,
to ucierpi na tym jakość
oraz moje przyjęcia.
Chce pan kupić Château Cassell, żeby dalej imprezować?
Château Cassell zamienia moje rozterki w bąbelki.
Proszę usiąść.
Tak jest.
Mademoiselle Price.
Nie wiem, jak mogłaby pani to przebić,
ale na miłość boską, proszę spróbować.
Dwa lata temu Château Cassell sprzedało sześć milionów butelek Grand Cru.
W zeszłym roku – cztery miliony.
Produkcja mocno spadła przez kiepskie zbiory,
ale to nie zatrzymało popytu.
Szampan jest cudowny, ale zaplecze produkcyjne to przeżytek.
Przy wsparciu The Roth Group...
Przepraszam.
Dzień dobry...
- Sydney? - Henri?
Co tu robisz?
Co ty tu robisz?
Henri to wiceprezes Château Cassell
oraz mój syn.
To pana syn?
Znacie się?
Poznaliśmy się wczoraj.
W Les Étoiles.
Ależ oczywiście.
Henri spędza w tej księgarni więcej czasu niż w biurze.
The Roth Group.
Właśnie miałam opowiedzieć panu Cassellowi o mojej firmie.
- Dobrze znam Marvina Rotha. - Tak?
Atakuje małe firmy i rozbija na mniejsze, a potem sprzedaje temu, kto da najwięcej.
- O czym ty mówisz? - Mówię o Château Laberge.
Ryan Garner z The Roth Group nabył jego słynne bordeaux,
a potem wyrzucił Pierre’a Laberge’a z jego własnej firmy.
Nic o tym nie wiem.
Może powinnaś się doinformować
przed kradzieżą kolejnej winnicy.
Henri. Wystarczy.
Proszę wybaczyć.
Henri chce dobrze, ale ma temperament po ojcu.
Zawsze liczyłem, że kiedyś przejmie Château Cassell.
Cassellowie od stuleci przekazywali interes z ojca na syna.
Ale ta tradycja zakończy się na Henrim.
C’est la vie.
TRG może zagwarantować, że pozostanie pan prezesem po sprzedaży.
- To puste słowa. - Mogę zagwarantować to na piśmie.
Tak jak z Château Laberge?
Przyszedłem tu wysłuchać waszych propozycji.
Zamierzałem podjąć decyzję od razu,
ale to był błąd.
Nie chcę, żebyście mi mówili, dlaczego to wy powinniście kupić winnicę.
Chcę, żebyście to pokazali.
Zostaniecie w Château Cassell na weekend.
Do poniedziałku podejmę decyzję.
Moja asystentka Claudine przygotuje wasze plany podróży.
To syn właściciela?
Jak to możliwe?
U mnie to normalka.
Niewiarygodny zbieg okoliczności. Jakby to było przeznaczenie.
- Przeznaczenie tworzymy sami. - Cytujesz Terminatora 2.
Zawsze cytuję Terminatora 2, kiedy się stresuję.
Jesteście coraz mocniejsze! Jak piosenka Kelly Clarkson!
Że co?
Gdzie jesteś?
Na treningu. Przesłałabyś mi 500 dolców? Oddam ci, gdy dostanę kasę z influencingu.
Na kogo wpłynęłaś tym influencingiem? Dzięki tobie mogę zostać bezrobotna.
Niby czemu?
To ty kazałaś mi wziąć wolne i nie gadać o pracy.
Nie kazałam ci spać z synem właściciela.
To jakaś katastrofa.
Dobra, jest mały bałagan.
To cudownie. Wszechświat każe ci znaleźć równowagę między pracą a miłością.
Dasz radę.
Jesteś...
piosenką Kelly Clarkson!
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
- Muszę kończyć. - Pa.
To pierwsza klasa, tak?
Jakoś nie widać różnicy.
- Przyszła Sydney! - Cześć.
- Imprezę czas zacząć. - Jest dziewiąta rano.
- Właśnie. - Przepraszam.
Nie czytałeś, jak alkohol wpływa na organizm?
Czytałem, dlatego rzuciłem czytanie.
Moje ciało to świątynia.
A moje to dmuchany zamek.
Dzień dobry. Mogę zaproponować wino, ser albo kawę?
Ser!
Tak.
Przyłączysz się?
Mam nietolerancję laktozy.
Nietolerancja laktozy? We Francji?
Masz szczęście. Ja nie toleruję tylko ćwiczeń.
Jestem w programie ochrony przed fitnessem.
Bo w żadnych ciuchach nie wyglądam fit.
Nie tknęłaś mimozy.
- Bierz śmiało. - Super.
Dzień dobry, panie i panowie.
Witamy w Château Cassell.
Rodzina Cassell mieszka tu
od 1682 roku, kiedy wybudowano zamek.
Poczęstuję się.
Można płacić później?
Pić mi się chce.
Przytulnie tu.
Zbyt przytulnie.
To Bąbelek.
- Cześć. - Lubi panią.
Tak. Cześć, mały.
Philippe, gdzie jest Hugo?
Obawiam się, że się spóźni. Ma ważne sprawy.
Kazał państwa przeprosić i dołączy do państwa na kolację.
A teraz pokażę państwu pokoje.
Po co pytasz o Château Laberge? To było lata temu.
Bo są wrogo nastawieni po tym, jak Ryan ich potraktował.
Firma była przeceniona.
Musieliśmy tak zrobić, żeby zarobić.
Marvin.
Gdybym miał się martwić każdą niezadowoloną firmą,
to bym zbankrutował.
Co cię napadło?
Zmieniłaś się po wyjeździe do Paryża.
- Jesteś miłą osobą, Sydney. - Dziękuję.
To nie jest komplement!
- Pokaż, że umiesz być bezwzględna. - Potrafię być bezwzględna.
- Musisz być silna. - Jestem.
- Jak piosenka Kelly Clarkson. - Co?
Nie wiem.
Chciałaś tego. Nie każ mi tego żałować.
Nie pożałujesz.
Marvin?
Spakuj się.
Już to zrobiłem.
Dzień dobry.
Jest tu kto?
A to kto?
Cześć, Bąbelku!
Hop.
Tęskniłem za tobą, mały.
Dzień dobry, Henri.
Dzień dobry, Philippe.
- Nie słyszałem, jak podjeżdżasz. - Bo mam nowego elektryka.
Przejedź się nim w weekend.
- Ale uważaj, jest szybki. - Kocham szybką jazdę.
Wiem.
Goście już przyjechali.
Pokazałem im ich pokoje.
Dobrze.
A gdzie Grinch?
W stodole.
Wciąż próbuje zrobić z cytryny lemoniadę.
Zaraz wracam.
Idziesz ze mną? Chodź.
Cholera.
Gotowy przyznać się do porażki?
W życiu!
Zobaczysz. To będzie duma pokazu w Épernay.
Tak.
Co roku zdycha przed wyjazdem ze stodoły.
Nie tym razem.
Citroën znów pojedzie. Gwarantuję!
No dobrze...
Jak się jechało?
Łatwo. Wpisałem adres, a samochód wybrał najlepszą trasę.
Niby co to za frajda?
To się nazywa postęp.
Słyszałeś o tym?
Wszyscy już przyjechali?
Podobno tak.
Co cię napadło w tym roku?
Nie gościsz ludzi w święta.
Skąd miałbyś wiedzieć? Przez trzy ostatnie święta cię nie było.
Nie byłoby cię tu, gdyby nie fuzja.
I Sydney Price.
Co masz na myśli?
Ależ nic.
Widziałem, jak na nią patrzysz. Do twarzy ci z namiętnością.
Chcesz skończyć jak Château Laberge?
To było młode bordeaux po złej stronie Garonny.
A to tradycyjny szampan z wielowiekową historią.
Dla nich dziedzictwo nic nie znaczy.
Jak możesz mówić o dziedzictwie, skoro nie chcesz go kontynuować?
Nie mówimy o mnie!
A powinniśmy!
Cholera!
Najlepszy dzień w życiu.
Odkąd byłem małym chłopcem,
na święta marzyłem tylko o trzech rzeczach.
O lokaju-małpce, lokaju-robocie i o przyjaciołach jak ci z Przyjaciół.
Otaczają mnie durnie.
Pięknie powiedziane, Brigitte.
Jak ty spędzałeś święta, Otto?
Typowe niemieckie święta.
Kucaliśmy w cieniu obsypani prochem,
jedliśmy marcepan, kiełbaski i chowaliśmy się przed Krampusem.
Kim jest Krampus?
Krampus to pół koza, pół demon,
który karze w święta niegrzeczne dzieci.
Brzmi przerażająco.
Straszniejsza jest jego żona Perchta.
W miejsce jelit niegrzecznych dzieci wkłada śmieci.
Zwą ją matką recyklingu.
Miałem dwadzieścia parę lat, gdy odkryłem, że Krampus nie istnieje.
To był przykry dzień. Ale i tak kocham święta.
Mogę usiąść przy martwym drzewie,
wyjadać cukierki z butów, i nikt mnie nie ocenia.
Dobry wieczór.
A więc zaczynamy.
Dobry wieczór wszystkim.
Mam nadzieję, że pokoje wam się podobają.
Są piękne, dziękujemy.
Brigitte.
Droga Brigitte.
Znamy się ile, 30 lat?
Trzydzieści dwa.
Trzydzieści dwa. Całe życie.
Zawsze wiem, kiedy coś nie daje ci spokoju. Słucham.
Poświęciliśmy tej branży nasze życie, w przeciwieństwie do Amerykanów,
którzy nie odróżniają szampana od wina musującego.
Hugo, mój ojciec pracował w winnicach, tak jak ty.
Château Cassell musi pozostać we Francji. Szampan należy do Francuzów takich jak my.
Większości nie zrozumiałam.
Słabo znam francuski.
Oczywiście.
Ale wiem jedno. „Kto nie idzie do przodu, ten się cofa”.
Brawo, Sydney. Tak trzymać.
W 2017 roku ciepła wiosna przyspieszyła pękanie pąków.
A mróz pod koniec kwietnia spowodował śmierć 40% plonów.
Powinien pan mieć rezerwy ze zbiorów z 2015 i 2016 roku,
ale nie miał pan magazynów
i nie mógł wykorzystać tych udanych lat.
Terrebonne spotkał ten sam los.
I to się powtórzy, jeśli utkwicie w przeszłości.
Marka Terrebonne zakotwiczy Château Cassell
w światowej czołówce.
Pan Cassell tonie w długach, a pani proponuje mu kotwicę?
Tak jak pan prosił.
Oto pierwszy test tego weekendu.
Zobaczymy, jak dobrze znacie Château Cassell Grand Cru.
- Zamknijcie oczy. - Ale etykieta jest już zasłonięta.
Każdy rocznik szampana różni się kolorem.
Nie patrzcie oczami.
Chcę, żebyście to zobaczyli nosem, językiem, a nawet uszami.
Zamknijcie oczy.
Macie przed sobą kieliszek Château Cassell Grand Cru.
Unieście go i zbliżcie do nosa.
Powąchajcie.
Powiedzcie, co widzicie.
Melon miodowy, żółte jabłko.
Sydney, a ty?
Grejpfrut i...
imbir.
Doskonale.
Otto?
Nic nie czuję.
Uszkodziłem nerwy węchowe w 2016 roku
podczas brutalnej gry w eisstockschiessen.
Roberto?
Morze Śródziemne.
Saint-Tropez.
Zaskakujące. Opowiedz coś o tym.
Było lato 2012 roku. Mieszkałem na jachcie ojca.
Poznałem Gunthera, żeglarza z agorafobią, który nie opuszczał portu.
Mieliśmy płomienny romans.
Błagałem, by został, ale musiał zmierzyć się z lękiem przed otwartą wodą.
Wtedy Gunther wypłynął do Patagonii.
Jego statek rozbił się na przylądku Horn
i zatonął na dnie oceanu.
Roberto, tak mi przykro.
Albo mnie olał.
Trudno stwierdzić. W każdym razie już go nie zobaczyłem.
Tak czy siak, o tym przypomina mi ten szampan.
No i to Château Cassell Grand Brut Blanc de Noir Millésime, rocznik 1987.
Jasna cholera! Skąd wiesz?
Tym się zajmuję.
Piję szampana, urządzam przyjęcia i wiem różne rzeczy.
Brawo.
A to co?
Nie wiedziałem, co podać,
ale Brigitte wpadła na wspaniały pomysł.
Talerz serów.
We Francji mamy ponad tysiąc odmian. Ser to coś więcej niż jedzenie.
To część naszej kultury, naszej historii.
Aby poznać Francję, trzeba poznać i pokochać ser.
Wszystko w porządku, Sydney?
Tak, oczywiście.
Philippe, podaj jej najpierw camembert, potem brie.
Porządny kawałek roqueforta będzie pasował do sancerre.
Następnie kawałek reblochona.
Nie żałuj munstera.
A na koniec pont-l’évêque.
- Niech żyje Francja. - Niech żyje!
Czego chcesz?
Ojciec mnie do ciebie przysłał.
Martwi się, że tak szybko wyszłaś po kolacji.
Nic mi nie jest. Jestem trochę...
- Czy ty... - Nie.
To nic.
Mam nietolerancję laktozy.
Nietolerancja laktozy?
- Ser mnie nienawidzi. - Nie.
Tak.
Nie ma nic smutniejszego.
Mamy takie powiedzenie.
„Smutne jak posiłek bez sera”.
To właśnie ja.
- Jeden smutny posiłek. - Czemu nic nie powiedziałaś?
Po tej gadce, że Francja to ser?
W życiu.
Nie chciałam pokazać, że Brigitte mi dokuczyła.
Jest bezwzględna.
Muszę tylko odpocząć.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Dlaczego? Co będziemy robić?
O jejuśku.
- Henri? - Chodź, Otto.
Może pojedź z Sydney na przedzie?
- Boję się koni. - Nie martw się.
- To takie duże psy. - Psów też się boję.
A kotów?
Roberto, usiądź, proszę.
Wszystko gra?
Jedźmy na Festiwal Światła!
To najlepszy dzień w moim życiu!
Przeczuwałem, że ci się spodoba, Roberto.
Chodźcie, selfie pod choinką!
O jejuśku.
- Muszę ci to wysłać. - Zdjęcia marnują pamięć.
- Ale wyglądasz uroczo. - Nie wysyłaj mi żadnych zdjęć.
Dobra, nie wyślę. Poszło AirDropem.
A to kto?
Le Père Noël.
Francuski Święty Mikołaj.
Raczej Seksowny Mikołaj.
Dołączę do was później. Spróbuję trafić na listę niegrzecznych.
Brigitte, chodź ze mną.
- Chyba pójdę... - Oczywiście.
Przyszły rok będzie twój.
Zawsze jest przyszły rok, Brigitte.
Wesołych Świąt.
Mam coś dla ciebie.
To.
- Makaroniki? - Tak.
Najlepsze w Szampanii.
Mam ci wybaczyć bycie palantem
w zamian za pudełko makaroników?
- Dobra, zabieram. - Nie, tylko wyjaśniam warunki.
Okej.
Przepraszam.
Ojciec doprowadza mnie do szału i...
Czuję się winny, że nie przejmuję Château Cassell.
Ja też przepraszam.
Wystraszyłam się, gdy okazało się, że nie jesteś, kim myślałam.
Ostatnio nie jest mi łatwo zaufać.
Mnie możesz ufać.
Tak!
Jak mam się stąd wydostać?
Napisz do niego.
Nie, przecież teraz ma najwięcej pracy.
- No i co? - Nie będę pisać.
Będę zgrywał niedostępnego.
Jestem wykończony.
Dobranoc wszystkim.
Lepiej się wyśpijcie.
Jutro jest ważny dzień.
Dobranoc, Brigitte.
Dobranoc.
Słyszeliście go. Powinniśmy się wyspać.
Ale przed snem trzeba sobie golnąć.
- Czemu nie? - Jeszcze ci mało?
Prawda?
Myślę, że powinienem mniej pić,
ale myślę też sobie: „Nie słuchaj go. Jest pijany”.
- Chodź, Otto. - No dobrze.
- Dziękuję, że wywarłeś na mnie presję. - Nie ma sprawy.
Chcesz do nich dołączyć?
Chciałabym, ale muszę przygotować się na jutro.
Tak.
Masz rację. To będzie długi dzień.
Dobranoc.
Dobranoc, Sydney.
Proszę.
Cześć, Sydney.
- Nie mogę spać. - Nic mi nie mów.
Okazuje się, że Père Noël ma OnlyFans.
Co zaprząta ci myśli?
Henri.
Zakochałaś się w Paryżu, najbardziej romantycznym mieście świata.
Ale okrutny los sprawił, że nie możecie być razem.
Jak w Moulin Rouge, ale bez gruźlicy.
To normalne, że tracisz głowę.
Dzięki.
Chcę być taka jak ty.
Zakochiwać się bez lęku.
Że niby ja się nie boję?
Ciągle się potykam.
Tak?
Ale to część mojego tańca.
Miłość to egzamin, do którego się nie uczyłaś.
Możesz tylko improwizować i liczyć, że jakoś zdasz.
- Pokaż. - Tak?
- Tak. - Na pewno?
Dobra.
- O rety. - Tak.
Rany.
On jest prawdziwy?
Hej.
Co się dzieje?
Hej, mały.
Cześć.
Ja tylko...
- Ja też. - Dobra.
- Dobra.
Cholera!
Cześć.
Dzień dobry, Szampanio!
Pora wstawać!
Przed nami cały dzień!
Obudźcie się!
Chodź, Roberto.
- Chodzi o pracę? - Tak, Roberto, o pracę.
Sydney! Otto!
- Jestem gotowy. - Jakim cudem?
Jak mówią: „Der frühe Vogel fängt ein Wurm”.
- Słucham? - Ranny ptaszek łapie robaka.
A ja mam robaków od groma.
Przepraszam.
Ty też, Brigitte.
Henri, ubieraj się.
Chodźcie!
Większość ludzi myśli, że zimą winnice cichną.
Nic bardziej mylnego.
Zimą mamy wręcz więcej pracy niż wiosną.
Zaczyna się od przycinania.
Jeśli zrobimy to źle, winorośl zniszczą zgnilizna i robactwo.
Jeśli zrobimy to dobrze, będą kwitnąć przez dziesięciolecia.
Bierzmy się do pracy i zobaczmy, kto się do tego nadaje.
Dobra.
Każdy ma swój rząd i swoje narzędzia.
Przepraszam.
Wolno mi to robić?
- Tak. - Ojej.
Przycinaj dwa razy.
- Dobra. - Właśnie.
- Dalej, Roberto. - Skończyłem.
- Nie. Jeszcze trochę. - Jakbym uwalniał winorośle.
Najpierw były przerażone,
a teraz je obrzezam.
Musisz zrobić to wszystko.
- Że co? - Tak.
Tu i tu. Raz, dwa.
- Dobra. - Tak.
Przydałaby się przerwa na szampana.
No i to ja rozumiem.
Jeszcze nie nadają się do picia, Roberto.
Najpierw trzeba usunąć osad, który zebrał się w butelkach.
W tym celu butelki są obracane o ćwierć obrotu
przez całą zimę.
To riddling.
Obracacie pierwszą i czwartą butelkę.
I następny rząd.
Żeby była jasność. To wyścig.
Wyścig z czasem,
a do tego ścigacie się między sobą.
- Tak. - Co to znaczy?
Teraz liczy się kiełbasa.
Nic mi to nie mówi.
- Otto. - Tak.
Roberto. Sydney.
Henri, gotowy?
Moje są zakurzone.
Brigitte, pamiętasz to?
Dostaniemy rękawiczki?
Jak myślisz?
Gotowi, do startu, start.
Powiedział „start”?
- Tak! - Zaczynaj.
Daję ci fory.
Nie potrzebuję.
Czyżby?
Jednak potrzebuję.
- Wygrałem! - Wygrałam!
Wygrałem!
- Pierwsza. - Nie.
- Tak. - Sprawdzimy.
Sprawdźmy taśmy.
Jedna na pierwszej, druga na czwartej, i lekko obracasz.
Wygrałem!
Co my tu mamy?
Konkurs ubierania choinki.
Dziwaczne.
Dziękuję. Chciałem oddać wizytę w fast foodzie na grzybkach.
A ty co chciałeś oddać, Otto?
Cierpienie.
No tak.
Macie plany na święta?
Organizuję coroczne przyjęcie świąteczne, potem imprezę sylwestrową,
a potem imprezę z prezentami w stylu filmu Siedem
o nazwie: „Co jest w pudełku?”.
Będę oglądał z rodziną Stirb Langsam, czyli Umieraj powoli.
Wy nazywacie to Szklaną pułapką.
Też oglądacie ją w święta?
Tak, ale w Niemczech to film tragiczny.
Biedny Hans Gruber. Nikt go nie rozumiał.
O ile wiem, był terrorystą.
Dla nas był raczej jak Robin Hood
okradający chciwą korporację.
To Nakatomi Corporation naraziła życie pracowników
dla niewielkiego zysku.
Robin Hood dawał biednym.
Nie wiemy, co Hans zrobiłby z pieniędzmi.
Może chciał otworzyć kilka szkół.
A John McClane?
Ten narwany kowboj?
To on wywołał cały ten chaos
tym swoim: „Jupikajej, skurczybyku”.
Gruber był szlachetnym złodziejem.
Wysadził Nakatomi Plaza.
Nikt nie jest idealny.
- Dobra. - Otto!
Ach tak, czas na moją prezentację.
No dobrze.
Przedstawiam najwspanialszą sieć dystrybucyjną na świecie.
Jak szybko pańskie butelki poruszają się po gospodarce...
Jakby grawitacja, czyli cła, nie istniały.
O nie, to Krampus.
Przybył zepsuć święta
i zatrzymać dystrybucję Château Cassell w całej Europie.
Nie tym razem, Krampusie.
Weingut cię powstrzyma.
Nie!
Weingut Imports ochroni święta przed Krampusem.
Krampus, Krampus.
Ależ to było...
Na tym kończy się moja prezentacja.
Czy chciałby pan obejrzeć ją jeszcze raz?
Raczej nie.
Przygotowałem też wersję reżyserską.
Jest o 68% dłuższa i ma więcej informacji dla pańskiego mózgu.
Szampan musi być jak najzimniejszy.
Przechylamy butelkę pod kątem od 30 do 45 stopni
i szukamy bąbelków.
W tym miejscu szablujemy butelkę.
Roberto, jaki to ma związek z Château Cassell?
Miałeś złożyć mi ofertę biznesową.
Oboje dobrze wiemy, że mogę panu zaoferować
tylko żarty i wygłupy.
Ale umiem się zabawić.
To się nie uda.
Szablowanie wymaga szabli,
jak nazwa wskazuje.
O Boże!
Jak widzisz, gdy Terrebonne nabędzie Château Cassell,
twój szampan będzie dystrybuowany na wielu terytoriach,
zwłaszcza na rynku azjatyckim. Singapur, Korea Południowa, Indie...
Sprzedaż szampana wzrosła tam w ostatnich latach...
Hugo, wszystko w porządku?
Przepraszam. Mów dalej.
Na szczęście
Terrebonne pomoże ci przełamać bariery wejścia na rynek,
które stanowiły wyzwanie dla wszystkich liderów we Francji...
Panie Cassell?
Piękne, prawda?
Patrząc na te winorośle, można by pomyśleć, że śpią...
ale jest odwrotnie.
Pod powierzchnią tyle się dzieje...
Sydney, chodź ze mną na spacer.
Dobrze.
Jak ci się podoba Épernay?
To najpiękniejsze miejsce, jakie widziałam.
Miałem przeczucie, że zrozumiesz.
Nie każdy rozumie.
Widzisz?
Na tym wzgórzu wziąłem ślub.
W wieku 19 lat. Wyobrażasz sobie?
Tam urodził się Henri.
Przycinałem winorośle na polach, kiedy Sophie odeszły wody.
Ledwo dotarłem do zamku przed jego narodzinami.
Henri jest impulsywny.
Żona była dla mnie wszystkim.
Ale potem zachorowała.
Gdy choroba odebrała jej życie,
moje też się skończyło.
Powinienem był być silniejszy dla Henriego, ale...
Ledwo mogłem ustać na nogach.
Robiłem jedyne, co potrafiłem.
Pracowałem.
Po francusku nie mówimy: „Tęsknię za tobą”, tylko: „Tu me manques”.
To znaczy: „Brakuje mi ciebie”.
Właśnie tak się czuję od czasu śmierci Sophie...
i tak się czuję z Henrim nawet teraz.
Przykro mi z powodu Sophie.
Ale nie musi pan tęsknić za Henrim.
On wciąż tu jest.
Nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Nie byłabym tego taka pewna. Jemu też pana brakuje.
Bąbelek!
Henri i Sydney, sprawdźcie piwnice.
Otto, poszukamy na polach. Roberto i Brigitte sprawdzą zamek.
- Chodź. - Bąbelek!
- Bąbelku! - Piesku!
Gdzie jesteś?
Bąbelek!
Często tak robi?
Bez przerwy.
Nie martw się. Znajdziemy go.
Jak poszło spotkanie z moim ojcem?
To nie było spotkanie. Cały czas mówił o tobie.
Niech zgadnę. Przeklinał mnie za to, że nie idę w jego ślady.
Właściwie to nie.
Mówił, że tęskni za twoją matką
i brakuje mu ciebie w jego życiu.
Co jeszcze powiedział?
To on powinien ci to powiedzieć.
Nie wiem, skąd to dochodzi.
Może się rozdzielmy. Spotkamy się przy wejściu.
Dobrze.
Bąbelku!
Cześć, mały.
Co ty tu robisz?
Cześć.
Szukaliśmy cię.
Mam cię.
MAŁY KSIĄŻĘ
Tu jesteś!
Znalazłaś go?
Tak.
Ale z ciebie urwis.
Znalazłam też to.
O Boże.
Poproszę po angielsku.
Najtrudniejsze drogi prowadzą do najpiękniejszych miejsc.
Francuzi mają świetne powiedzonka.
To prawda.
Co pan sądzi o tej nietypowej choince?
Wspaniała.
Henri, zapoznam was.
Cześć, Syd.
Co ty tu robisz?
Marvin martwił się, czy robisz postępy,
więc przysłał mnie do pomocy.
Nie potrzebuję pomocy.
Przepraszam.
Cześć.
- Kim jesteś? - Cześć.
Ryan Garner, The Roth Group.
No tak.
Jeśli pozwolisz, musimy pogadać o interesach.
Siadałem tu z twoją mamą po kolacji.
Pamiętam.
Mogę?
Pamiętasz, jak bawiliście się w berka?
Tak się śmialiście, że brakowało wam tchu...
Wciąż myślisz o tamtych czasach?
Bez przerwy o nich myślę.
Muszę ci coś wyznać.
Już dawno powinienem był to powiedzieć.
Przepraszam.
Przepraszam, że nie byłem silniejszy, kiedy mnie potrzebowałeś.
Ale wiedz, że teraz jestem przy tobie.
I zawsze będę.
Jeśli dasz mi szansę.
Wiem, że...
Zawsze chciałeś, żebym przejął Château Cassell, ale...
Muszę odnaleźć swoją drogę.
Przepraszam, tato.
Nie wyobrażam sobie nic lepszego, niż żebyś podążał własną ścieżką.
Co cię skłoniło do zmiany zdania?
Sydney Price.
Tak.
Ona potrafi to zdziałać...
Udało ci się, Syd.
Prawnicy Cassella zaczęli z nami wstępne rozmowy.
A Marvin negocjuje z Takami Imports.
O czym ty mówisz? Hugo nic o tym nie mówił.
Hugo nie jest informowany o wszystkim,
a o tym nie musi wiedzieć.
Przynajmniej dopóki nie odsprzedamy Château Cassell Japończykom.
TRG zarobi 50 milionów bez żadnego ryzyka.
A to wszystko dzięki tobie.
A co z Hugo?
Obiecałam mu, że pozostanie prezesem.
Gdy Takami przejmie władzę, poprzednie umowy zostaną unieważnione.
Przecież właśnie tego chciałaś.
Przyjechałaś przejąć Château Cassell i udało ci się.
Misja zakończona.
Masz rację.
Przyjechałam zawrzeć umowę,
żeby Marvin był dumny, i żeby zarobić dużo pieniędzy dla TRG.
I wszystko to zrobiłam.
A teraz chcę to cofnąć.
Posłużę się pomieszanymi analogiami sportowymi, żebyś zrozumiała.
Jest dziewiąta zmiana.
Jesteś na linii bramki.
Możesz dobiec z piłką do pola punktowego
albo siedzieć na ławce kar do końca kariery.
Henri?
Hej.
To był błąd.
Co?
Wmawiałem sobie, że przyjechałem tu chronić ojca...
ale tak naprawdę chciałem cię zobaczyć.
Ale teraz wiem, że by nam nie wyszło.
O czym ty mówisz?
Ojciec pokazał mi się dziś od strony...
o której istnieniu zapomniałem.
Henri.
Muszę jutro wspierać ojca,
tak jak ty musisz wspierać swoją firmę.
Lepiej będzie pożegnać się od razu.
Pożegnać się?
Do widzenia, Sydney.
Cholera.
Cześć.
Hej, Hugo.
- Mogę się przyłączyć? - Proszę.
- Jak tam samochód? - Jestem gotów przyznać się do porażki.
Znam to uczucie.
Moja mama też miała fiata z 1965 roku.
- Żartujesz. - Nie.
Zawsze naprawiała go sama, gdy się psuł,
a psuł się bez przerwy.
Często się przeprowadzałyśmy.
Zamieszkiwałyśmy u ciotki, babki
albo u jakiegoś jej chłopaka.
Gdy trzeba było wyjeżdżać, naprawiała fiata i ruszałyśmy w drogę.
Potrafiła ze wszystkiego zrobić przygodę.
Oglądałyśmy do późna filmy, na które byłyśmy stanowczo za małe.
Na przykład...
Terminatora 2.
No i Szklaną pułapkę.
Wszystkie filmy, w których bohater mierzył się z niemożliwym.
A potem dojrzałam i nie było już tak fajnie.
Zaczęłam mieć do niej żal.
Ale teraz rozumiem, że starała się, jak mogła.
Na swój sposób sama była bohaterką.
No cóż.
Przydałaby mi się twoja mama.
Mnie też.
Tak ciężko pracowała.
Chciałam tylko, żeby jej się udało.
Dlatego się tym zajmuję.
Zawsze gdy ratowałam małą firmę, czułam, że ratuję też ją.
Brzmi śmiesznie, prawda?
Wcale nie.
Przez lata próbowałem ratować żonę,
a potem winnicę.
A nie umiem nawet uratować tej starej cytryny.
- Sprawdziłeś gaźnik? - Tak.
A dysze wolnych obrotów?
Dawaj, mały.
Tak!
Szkoda, że przegapiłem pokaz.
Lepiej późno niż wcale.
To prawda.
Sydney,
powiedz, co naprawdę nie daje ci spokoju.
Hej, mały.
Hej.
Przestań gonić zające, dobrze?
Do widzenia, Philippe.
Do widzenia, mademoiselle.
Załóżmy, że z tobą pójdę.
Co konkretnie mi pokażesz?
Święta w Paryżu.
Dzień dobry wszystkim.
Miło mi było was poznać przez ten weekend.
Każdy z was zrobił wrażenie,
przedstawiając swoją propozycję na przyszłość Château Cassell.
Jak wiecie, to dla mnie coś więcej niż firma. To moje życie.
Nie zaczekamy na Sydney?
To nie będzie konieczne.
- Wczoraj wyjechała. - Jak to?
- Kto dostaje kontrakt? - Dogadałeś się z nią?
Gratulacje, Sydney! Przepraszam, cierpię na syndrom przedwczesnych gratulacji.
Dobre, Roberto. Rozśmieszasz mnie.
I dlatego sprzedaję Château Cassell właśnie tobie.
Że co?
- Co? - Co?
Sprzedajesz Château Cassell temu błaznowi?
Tato, jesteś pewny?
Szampan nie jest jak inne wina.
Szampan służy do zabawy, a to specjalność Roberto.
- Popełnia pan ogromny błąd. - Popełniałem je już wcześniej.
Dziś o mało nie popełniłbym kolejnego, podpisując z wami umowę.
Ale Sydney powiedziała mi, co planujecie.
Że wasz szef chce mnie oszukać.
Co za dupka.
Hugo, bądź rozsądny. Roberto to dureń.
Nie rozumie Francji ani naszej branży.
W sumie ma rację.
Francję znam tylko z Ratatouille.
- Uwielbiam tę kreskówkę. - To klasyk.
Ale nie znam się na biznesie.
Może dam ci pieniądze i zostaniemy wspólnikami?
Roberto, potrzebuję 60 milionów euro.
Inaczej bank zajmie posiadłość.
To dobrze. Bałem się, że podasz jakąś bajońską sumę.
To zabawne, bo to prawda.
- Tak. - Jesteście nienormalni.
On ma rację. Oboje jesteście szaleni.
W tej branży to konieczne.
Co teraz?
Pijemy.
Brawo!
- Zdrowie! - Niemcy mają takie powiedzenie.
„Wszystko ma swój koniec, tylko kiełbasa ma dwa”.
Macie wiele powiedzonek o kiełbasie.
Szkoda, że nie zdążyłem pożegnać się z Sydney.
Załóżmy grupowego chata. Pozostaniemy w kontakcie.
- Naprawdę? - Tak.
Nigdy nie miałem tylu przyjaciół, żeby go założyć.
Ludzie mają mnie za ponuraka.
Idź do syna.
Bo widzę szklankę do połowy pustą.
Nieważne, że widzisz szklankę do połowy pustą.
Bo szklankę zawsze można napełnić.
Zwymyślasz mnie od idiotów za wybranie Roberto?
To ja jestem idiotą.
Strasznie się pomyliłem co do Sydney.
To prawda.
Co z tym zrobisz?
Niby co mam zrobić?
Jest za późno.
Lepiej późno niż wcale.
Idź.
Leć.
Och, Philippe!
Kocham szybką jazdę!
Co się stało?
Nie mam samochodu.
Jak?
Sydney!
Cholera.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak było w Szampanii?
Jak się mówi „katastrofa”?
Po francusku wszystko brzmi lepiej.
Co się stało?
No cóż.
Nie sfinalizowałam umowy, rzuciłam pracę i złamano mi serce.
W jeden weekend.
Ale zakochałam się, znalazłam w sobie siłę, o jaką się nie podejrzewałam,
i poznałam paru nowych przyjaciół.
To takie szampańskie problemy.
To znaczy?
Problemy, które wcale nie są złe.
Większość chciałaby mieć takie zmartwienia.
To chyba był udany wyjazd.
Chyba tak.
Dziękuję za wszystko.
Nie ma za co, mademoiselle.
- Zamówić pani taksówkę na lotnisko? - Tak.
Po drodze będzie jeden przystanek.
Dobrze.
Przepraszam. Dzień dobry.
Szukam gościa hotelowego. Sydney Price.
Chwileczkę.
Mademoiselle Price wymeldowała się dziś rano.
Dziękuję.
Proszę pana.
Być może mogę panu pomóc.
Sydney.
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Konsjerż w hotelu.
Marcel.
Oczywiście.
Wróciłaś po książki?
Tak, ale zamiast nich znalazłam to.
JAK BYĆ SOBĄ
To dla siostry?
Nie, dla mnie.
Przepraszam.
Zachowałem się jak idiota.
Znowu.
Zawsze możesz mi przerwać.
Nie.
Dobrze ci idzie.
Wiesz...
Chciałbym umieć wyrazić to, co czuję.
Ale po angielsku nie potrafię.
Nie szkodzi.
Pójdę już. Wylatuję za kilka godzin.
Dobrze.
Sydney.
Tu me manques.
Mnie też ciebie brakuje.
ROK PÓŹNIEJ
- Wesołych Świąt! - Wesołych Świąt!
- Wesołych Świąt. - Przyjdziecie dziś na kolację?
Tym razem nie będzie sera.
- Może trochę sera. - Nie.
„Dzieci krzyczały i krzyczały, ale Krampus nadchodził”.
Może lepiej poczytaj im to.
Ale teraz miał być najlepszy fragment.
Cześć.
Masz na imię Skyler?
Wybierz pracę, którą kochasz, a nie przepracujesz jednego dnia.
Jestem cichym wspólnikiem. Pewnie dlatego Hugo każe mi być cicho.
- Bąbelku! - Uważa, że nie umiem.
Twierdzi, że nie jestem w stanie zamilknąć na pięć sekund.
Potrafię milczeć. Ani mru-mru.
Jak nam dziś poszło?
Roberto wypija większość naszych zysków, więc Le Petit Rêve wciąż jest na minusie.
Ale to się zmieni, gdy podliczymy nasze świąteczne zyski.
Wiesz, że jesteś bardzo seksowną dyrektorką operacyjną?
- Mówiłeś mi rano. - Tak?
Ale niektóre rzeczy warto powtarzać.
Wesołych Świąt, Sydney.
Joyeux Noël, mon amour.
Nie chcę rozzłościć go do czerwoności,
chociaż w czerwonym mu do twarzy.
Pewnie w każdym mieście podrywa inną śnieżynkę.
Napisać do niego, Philippe?
Père Noël i ja mieliśmy niezłą chemię.
Świąteczną.
Bąbelku!
KONIEC
Napisy: Ewelina Zakrzewska