- Dzień dobry, co podać? - Kawę, czarną.
Jasne.
Dziękuję.
KRZYWDA POWIEŚĆ
KRZYWDA
ZAMÓW 14,99
Na elitarnej uczelni, w cichości i odosobnieniu, młoda kobieta...
Kapitalna powieść.
Skończyłem ją tydzień temu. Niesamowita.
Jestem pełen podziwu.
No dobra.
Wybacz, nie chciałem...
- Serio, zachwycająca... - Słucham?
Tylko zagadywałem. To żaden... podryw.
Ale o co chodzi?
Kocham tę książkę. Poważnie.
Nie słyszę na to ucho.
- Nie słyszysz?! - Tak.
Tylko na to. Tamto ok.
Przewijamy do początku?
Spróbujmy jeszcze raz.
- Znaczy chcesz... od początku? - Tak.
W porządku.
"Dałbym głowę, że ona mnie wkręca,
że mnie nagrywacie i że cały internet będzie miał ze mnie bekę.
Teraz wiem,
że uratowało mnie
drugie podejście do pierwszego wrażenia".
Przezabawne. Mega.
To na początek.
- Potem pierwsza randka. - Git.
Jak ci się podobało zakończenie?
- Czego? - Książki. Podobno doczytałeś.
Chyba go nie zrozumiałam.
Musiałam coś przeoczyć.
Wiem, o czym mówisz. Też chyba nie jarzę.
Ona umarła, tak?
Myślisz, że o to w tym chodzi?
Chyba tak.
Tak myślę.
Ale to bez sensu.
Jak to?
Pamiętasz motyw z lustrem?
Jakim lustrem?
Całą końcówkę wokół lustra.
A to nie była taka...
przenośnia?
Na moje oko to się nie działo w realu...
Tego lustra tam...
Sam się zamotałem.
Nie czytałem tej książki.
- Co? - Chyba się wtedy zaciąłem.
Gdy cię zobaczyłem.
Chciałem jakoś zagadać.
Nic innego mi nie zaświtało.
Trochę dziwne.
No to przepraszam.
Dziwak z ciebie. Świr.
- Mały brytyjski świr. - Tak?
Nie wiedziałem, że się wtedy wysypałeś.
- A co miałem zrobić? - Przeczytać książkę nie łaska?
Tak na pierwszą randkę? To dopiero przypał.
Większy od tego?
Nie wiem czemu. Dla mnie to jakaś abstrakcja.
Tu się różnimy. Kontynuuj.
Chciałbym napomknąć o jej śmiechu.
Niby uroczy,
ale też...
Odpychający.
Jak ona się zaśmieje, mogę rzucić: "A nie mówiłem?".
Mówię im, że skoro z niego taki chujek, to po co ta retrospektywa?
To nieodpowiedzialne! Jak zrobi się dym, będzie już za późno.
Potem dobiorą mi się do dupy.
- Emma, to poważna sprawa. Nic śmiesznego. - Pełna zgoda. Nie ma się z czego śmiać.
Śmiertelna powaga.
Sam się śmiejesz.
"Uwielbiam w tobie obracanie mojego dramatu
w komedię".
Potem... trochę się cykam.
Wspomniałbym, jak się...
- Nie. - Serio?
Opowiesz swojej rodzinie o waszym ruchaniu? Jej rodzinie?
Nie prosto z mostu, tylko aluzyjnie.
Zawsze była...
między nami...
jakaś niebywała więź.
To im pokaż.
A gdybym ją nazwał...
"rozpustną"?
Albo...
- "nieśpieszną"? - Odpuść to w całości.
Od razu przejść do płaczu?
Pierwszy raz to głośno mówię. Do wesela się ogarnę.
Zacznij od czegoś żartobliwego, żebyś nie wybuchła płaczem.
To nawet urocze. Takie ujmujące.
Nie kosztem wyglądu. Rozmazana wyglądasz paskudnie.
- Co? - Nie ty. Kobieta, generalnie.
A to, jak się poznaliście, nie było zabawne?
Kapitalna książka.
O nie. To odpada.
Czemu?
Co im opowiesz?
W trakcie mowy?
Dowiesz się na miejscu.
Powiedz, żebyśmy się nie zdublowali.
KRZYWDA
To, jak się poznaliśmy?
Tak.
Naszą pierwszą randkę?
- Oczywiście. - Noż kurwa!
Ty nie musisz przemawiać.
Pierwszy pocałunek?
MUZEUM SZTUKI - Wchodzisz sobie kiedy chcesz?
- Ciągle. - I sprowadzasz tu wszystkie laski?
No tak.
Gdy pracuję do późna.
Sraty pierdaty.
O tym marzy każdy dzieciak.
Wbić nocą do galerii handlowej albo biblioteki.
No to czeka cię spełnienie.
Masz jakąś awarię?
Zaraz.
On cię tam uwięził?
Nie planował tego, Rachel.
A gdy myślałaś, że masz...
Kto to?
Charlie. Przyniósł mój portfel.
- Kim jest Charlie? - Moim chłopakiem? Tak.
- Wszystko w porządku? - Tak. Wszystko gra.
Mówi, że boli ją klatka piersiowa.
To chyba serce...
Co to było?
Natłok... emocji.
Emocji?
Co ty mówisz?
- Zmasowany atak motyli. - To bym zrozumiała.
Ale chyba nie pierwszy raz.
No nie wiem.
Charlie miałby być twoją pierwszą...
Miłością? Tak.
Miłością czy zauroczeniem?
I tym, i tym.
- To takie nienormalne? - U trzydziestolatki?
Gdy go poznałam, miałam 28 lat.
Późno!
- Wcześniej byłam brzydka. - Bez jaj.
Nie panikuj.
Po plecach sunie ci ogromny pająk.
Zaraz wlezie ci we włosy. Nie stresuj się.
Nic?
Nic.
Musisz mówić głośniej.
Kocham cię tak mocno, że aż czuję ból.
Nie przeżyję bez ciebie.
Boję się, bo nie wyobrażam sobie...
Chcę cię prosić o rękę, ale boję się nawet zapytać.
Chyba wszystko załapałam.
Serio?
Włochaty nóż.
- Że co? - Mówiłeś o jakimś włochatym nożu.
- Nie. - Na pewno?
Nie ma czegoś takiego.
Coś nie tak?
W porządku. Jest git.
Możesz konkretniej?
Ckliwe, jak to w weselnej przemowie, ale...
wszystko się zgadza.
Masz to.
Nie możesz ryczeć i mówić, że jest do bani.
Patrzycie na siebie.
Ładnie.
W rolach głównych
W bok i obrót.
DRAMA
Nieźle.
W pozostałych rolach
I pocałunek.
Świetnie.
Gotowi? Powoli.
Krok, krok.
Krok, krok i powoli.
Krok, krok i obrót.
Podnosimy.
I krok ochodzący.
Muzyka
Teraz lewa ręka.
W dół i w górę.
Zamiana.
Zdjęcia
Emmo, tym razem zrób pełen obrót.
Świetnie.
I znowu krok.
Obrót.
Krok.
I znowu obrót.
Krok.
Spokojnie i wleczemy nogę. Krok do środka
i na zewnątrz.
Scenariusz i reżyseria
Już prawie.
Jest nieźle.
W porządku.
Parę niedociągnięć w środku, ale generalnie wielki postęp.
- Dziękujemy. - Powtarzamy?
Dobrze.
Co jest?
Nie masz ochoty normalnie potańczyć?
W sensie?
To wszystko wygląda za bardzo na pokaz.
Wesela są z zasady na pokaz.
Poćwiczymy parę razy i wyjdzie idealnie.
Nie wymyślę na poczekaniu nowego układu.
Mam pomysł.
Proszę, daj mi szansę.
- Błagam cię. - Emma!
Co to ma być?
Zawsze to puszcza, żeby mnie jeszcze bardziej wkurzyć.
Lubisz tę nutę. Naprawdę.
Nogi ci, kurwa, chodzą.
Tańcz! Dawaj!
No ślicznie.
Możecie się już nie opierdalać?
Co jej odwaliło?
Nagle jej tak zależy?
Nie lubi, gdy jej nie traktujesz poważnie.
Pierdzielisz. Wiesz, o co mi chodzi.
Ona jest taka spięta.
Za Chiny się nie uśmiecha. W życiu jej warga nie drgnęła.
"Z zasady są na pokaz".
Co?
To była Pauline.
Gdzie?
Na rogu. Paliła herę.
Co ty, poważnie?
- Tak. - Nasza Pauline?
Nie.
To nie może być ona.
Ona, na bank.
Sama zerknij.
To była ona. Nasza weselna didżejka.
Chrzanisz.
- To na pewno była hera? - Nie pokażemy ci dowodu.
Jarała coś ze sreberka.
Co to mogło być innego?
- Rozmawialiście z nią? - Nie. Nie widziała nas.
I co teraz?
Znajdziemy zastępstwo.
- Wesele już w sobotę. - To muza poleci z playlisty.
Uwierz mi, musi być DJ.
- Kto u was grał? - Nikt i była katastrofa.
Boicie się, że nikogo nie znajdziecie?
Bez przesady. Świat się od tego nie zawalił.
- Ludzie po prostu ćpają. - Mała, ćpanie to jedno, ale to heroina.
To ją przekreśla?
Nie będzie nas operowała, tylko puszczała muzę.
Nie przeszkadza ci, że robiła to na ulicy?
To coś mówi o jej stanie.
Nie była "na ulicy".
Robili tam sobie... taką imprezkę.
Z jeszcze paroma ćpunami.
Teraz robisz za jej rzeczniczkę?
Nie można tak spisywać człowieka na straty.
Ja tylko na chwilkę.
Jak risotto z grzybami?
Palce lizać.
Chwila do namysłu czy już zobowiązanie?
To jak? Zobowiązanie?
- Tak, wchodzimy w to. - Zobowiązujemy się.
Dla jasności: od tego już nie będzie odwrotu.
Jasne. Rozumiemy.
Możemy jeszcze dostać tego wina pomarańczowego?
Jeszcze nie jestem przekonany.
- Tak. - Ja też poproszę.
Mike.
To nie bar.
Zdrówko!
Kocham was.
Z tego przejęcia na własnym weselu ledwo coś skubnęłam.
O drugiej w nocy szukaliśmy na mieście knajpy z pizzą.
My też pójdźmy do baru.
- Do Andy'ego? - Dokładnie.
Mają otwarte do rana.
Do takiej nory w noc poślubną?
Zwycięzcy Oscarów idą w wypasionych smokingach
na zwykłe hamburgery.
Jak słodko!
No, może.
Nie sprzedają tam przypadkiem koki?
A tak w temacie, co robimy z DJ Narko?
Nie bądź wredny.
Znajdziecie kogoś na luzaku.
Nie byłoby tematu, gdybyśmy na nią dzisiaj nie wpadli.
Tego się już nie odwidzi. Teraz mam fiksację.
Twoja strata.
A gdyby była pedofilem?
Mike.
- Co? - Za co byście ją zwolnili?
Jest kurewsko wielka różnica między tym a ćpaniem.
Wiadomo, że pedofil na weselu tylko psuje klimat.
- Na maksa. - Fakt, ale heroinista...
Rozkręca imprezkę.
- Od razu idziesz w melo. - Dokładnie.
Może miała gorszy dzień.
Ale sprawa się rypła.
- Ty nigdy nie nabroiłeś? - Nie tak!
- A z tym psem? - Przestań.
Co?
Co zmalowałeś z tym psem?
Nic takiego.
Już powiedz.
Rachel, proszę cię.
Przed ślubem wyznaliśmy sobie, co najgorszego mamy na sumieniu.
I mieliśmy o tym nie mówić.
Przecież...
nic się nie stanie.
- Ja mam opowiedzieć? - Nie, nikt.
Z psem się bzykałeś?
- Żadnego psa nie bzykałem. - Już się bałem.
Ja też się przyznam.
Ja pierdolę.
Opowiem, ale wy też.
Super.
Słowo?
Przyrzekamy.
No co?
Byłem wtedy z moją byłą z college'u.
- Tessą? - Tak.
Chodziliśmy ze sobą od roku.
Pojechaliśmy do Meksyku świętować jej urodziny.
Ona nie umiała kontrolować gniewu
i nie wyglądała na zadowoloną z tego wyjazdu.
- Kłóciliśmy się na okrągło. - Nie owijaj w bawełnę.
Tylko tłumaczę, że klimat był niesprzyjający.
No więc któregoś wieczoru wracaliśmy z knajpy
dokładnie w jej urodziny
i szliśmy na skróty ciemną uliczką.
Nagle wyskoczył na nas pies i zaczął szczekać jak szalony.
Żadnego właściciela. Jakiś wściekły bezpański burek.
W pierwszym odruchu ona zaczęła go kopać,
co jeszcze bardziej go rozwścieczyło
i zaczął ją gryźć.
A ty jak zareagowałeś?
- Tak jakby stanąłem za nią... - Użył jej jako żywej tarczy.
Twoje słowa! Trzymałeś ją przed sobą, żeby cię nie ugryzł.
- Dobrze, była moją żywą tarczą. - Dziękuję!
I to w jej urodziny.
A co za różnica?
- Wyszła z ciebie podła kutasina. - I do dziś została.
Tak? Pochwal się swoją.
Nie, teraz żałuję.
Rachel, musisz.
Nie dam rady, przepraszam.
Jak spękasz, ja opowiem i zrobię z ciebie jeszcze gorszego potwora.
Daj mi chwilkę.
Potrzebuję czasu.
- No więc ona... - Zamknęłam szczyla w szafie.
Opowiedz wszystko.
Gdy dorastałam, miałam zdrowo pokręconego sąsiada.
Kilka lat młodszego.
I trochę opóźnionego.
Któregoś dnia przyszedł do mnie
i namawiał do obejrzenia jakiegoś opuszczonego kampera w lesie.
Poszłam tam chyba z nudów.
To było na prawdziwym wygwizdowie. W samym środku lasu.
Na miejscu było totalnie obleśnie.
Waliło jak w stodole. Wszędzie walały się butelki po piwie i pornosy.
- Tak poznałaś Mike'a. - Goń się.
Najpierw pomyślałam: "Co ja tu robię?".
A potem zauważyłam pustą szafę
i kazałam mu tam wejść.
Nie wiem, co mi odbiło, że zatrzasnęłam drzwi
i przekręciłam klucz.
On zaczął się wydzierać, jakby go odzierali ze skóry.
Nie wiedziałam, co robić, więc uciekłam.
Nie mogłaś go po prostu wypuścić?
On tak ześwirował, że się normalnie spękałam.
Dlatego pobiegłam do domu i nikomu nic nie mówiłam.
Jak to?
- A co z nim? - Nie wiem.
Nie, no co ty?!
Pamiętam, że jego ojciec przyszedł wtedy zapytać,
czy wiem, co się stało z jego synem.
Bałam się, że narobię sobie kłopotów i nic mu nie powiedziałam.
Nazajutrz ruszyły poszukiwania pełną parą.
- Zostawiłaś go tam na noc? - Tak.
Ale go znaleźli. Wyluzujcie.
On żyje.
Nikt mnie nie przesłuchiwał i jakimś cudem mi się upiekło.
Koleś musiał się panicznie ciebie bać.
No, może.
Co byś zrobiła, gdyby go nie odnaleźli?
Przyznałabym się.
- Wygląda, że raczej nie. - Przecież go znaleźli!
- Nie musiałam. - Teraz ty, Charlie.
Kiedy najgorzej nabroiłem?
Nie opierdalaj się. Ma być samo zło.
Żadnej popeliny.
Szlag.
Serio, nic mi nie przychodzi.
Kurwa, musisz coś powiedzieć.
Prześladowałem kogoś w necie.
I to masakrycznie, jeszcze w szkole.
Kiedy?
Miałem jakieś 14 lat.
Pieprzenie.
Ostro nabroiłeś?
Bardzo.
Gość przeprowadził się z całą swoją rodziną.
Przez napastowanie w necie?
Tak.
Chyba tak.
Jak teraz o tym myślę, to mógł być zbieg okoliczności.
- Lamer. - Bez jaj.
- Chłopak ryczał przeze mnie. - Miałeś 14 lat!
Walić to. Mózg rozwija ci się dopiero koło 25-tki!
A ciebie to ominęło?
Czemu się dziś na mnie uwzięliście?
- Ja nic nie mówiłam. - To prawda.
Emma, a ty?
Nie o to mi chodziło. Byłeś jeszcze...
Wykluczamy go. Jedziemy dalej, dawaj.
Dokładnie, zapodaj coś pikantnego.
Wiesz, co to?
Czy ja wiem?
No dalej.
Dajesz.
Nie zgrywaj miękkiej pipy.
O mało nie zrobiłam masakry.
Że co proszę?
Jak to?
No wiesz...
Miałam 15 lat...
i byłam zdrowo pojebana.
Miałam zamiar
przynieść do szkoły karabin.
I zrobić strzelaninę w szkole?
Że co?
Naprawdę miałam taki zamiar.
Serio, mało brakowało.
- Weź. - Żartujesz. To były tylko fantazje?
Nie, już miałam broń.
Przyniosłam ją do szkoły.
- Jaką broń? - Karabin mojego ojca.
W ogóle tego nie kupuję.
To prawda. Odtąd nie słyszę na jedno ucho.
Ćwiczyłam strzelanie w lesie i trzymałam broń za blisko.
Co?
Mówiłaś, że miałaś tak od urodzenia.
Nie chciałam się do tego przyznać.
Trzymałam ją i strzeliło mi w uchu.
Lała się krew.
I tyle.
Ale nic nie zrobiłam.
Do niczego nie doszło. Wiem, że to w ogóle porąbany pomysł,
ale nic w końcu...
nie zrobiłam.
Wiesz, że moja kuzynka jeździ na wózku po takiej strzelaninie?
Nie wiedziałam.
Ty sobie, kurwa, kpisz?
Chwila, ty teraz mówisz poważnie? To się realnie działo?
To jest... naprawdę porażające.
Jak mam na to zareagować?
Przepraszam.
- Nie powinnam była tego mówić. - Planowałaś strzelaninę w szkole?
- Znaczy... - Rachel.
- Miałam 15 lat. - I dlatego to nie jest problem?
- Przez twój wiek? - Nie o to mi chodzi.
Przepraszam, jestem pijana.
Pijana, czyli nas okłamujesz?
Rachel, nie krzycz na nią.
Mam nie krzyczeć? Pierdolę to.
Wychodzimy, Mike!
Wiem, że to szaleństwo. Rozumiem.
Miałam wtedy depresję i wiele...
Zamówię ubera.
Uspokójmy się.
Sam jest po tym sparaliżowana.
- Kim jest Sam? - Moją pieprzoną kuzynką!
- Wybacz, nie wiedziałem. - Samantha, mówiłam ci o niej!
- Wszystko w porządku? - Możemy poprosić o wodę?
- O Boże! - Cholera!
Siedem minut.
- Ty masz klucze, w torbie. - Mówię ci, nie mam.
Sprawdzałam po drodze.
Nie ma ich tam.
Widzisz?
- Słyszę je. - Już sprawdzałam.
- Charlie, ja nie chciałam... - Emma.
Porozmawiajmy o tym rano.
- Na pewno? Ty chyba... - Jesteś narąbana.
- Nie jestem narąbana. - Właśnie, że jesteś. Idziemy do łóżka.
Kiedy się tak skułaś?
To ty?
Tak.
Serio? Ty w okularach?
- Wyślesz mi to? - Nie ma mowy.
- Czemu? - Bo wyglądam okropnie.
Kurwa!
Charlie?
- Ona jest stuknięta, co nie? - Na pewno nie taka, jak myślałeś.
W weekend jebany ślub. W piątek przylatuje moja rodzina.
Wydałem w chuj kasy.
Później będziemy się tym martwić, jasne? Nie żeń się z psychopatką.
Jak najszybciej leć do Londynu.
Nawet nie wracaj do tego mieszkania.
Uciekaj w tej chwili. Ja się wszystkim zajmę.
Zadzwonię na policję.
Spuszczę jej łomot. Co tylko chcesz.
Dziękuję.
Strasznie cię za wczoraj przepraszam.
To było...
Znienawidziłeś mnie?
Skąd.
Tylko...
Co?
To wszystko prawda?
Po prostu...
nie ogarniam. Znaczy...
- Nie mogę w to uwierzyć. - Jak mogłabym to zmyślić?
Nigdy byś mi tego nie powiedziała?
Możliwe.
- Dlaczego to przy wszystkich powiedziałaś? - Nie planowałam tego, do cholery.
Byłam pijana.
Możemy o tym zapomnieć?
Nie będziemy o tym wspominać
i jakoś się zapomni.
O jedno muszę zapytać.
Żeby nie chodziło mi po głowie...
że z ciebie jakaś psycholka.
Skąd ten cały pomysł? Czemu chciałaś strzelać w szkole?
Nie mów w ten sposób.
Powtarzam po tobie. Miałaś zamiar strzelać w swojej szkole.
Nie chcę, żebyś się na tym zafiksował. Ty tak masz.
- Co ty pieprzysz? - Myślisz tylko o jednym.
Później to przegadajmy.
Dlaczego?
Czuję się chujowo i mamy się spotkać z Frances.
Odwołajmy to.
Nie możemy. Ona podobno nie ma terminów.
Chyba że chcesz wszystko odwołać.
Nie chcesz już się żenić?
Emma, oczywiście, że chcę.
Chcę tylko móc z tobą o tym porozmawiać.
Kiedy to było? W liceum?
Gdy miałam 7 lat, w końcu tam osiedliśmy.
Wtedy było ze mną ok.
Miałam jakichś przyjaciół.
Gdy miałam 14 lat, znowu się przeprowadziliśmy.
Dokąd?
- Do Louisiany. - Jasne.
Tam się z nikim nie zaprzyjaźniłam.
Myślałam, że wszyscy mnie nienawidzą.
Sorka.
Pierdol się!
- To wszystko? - Nie.
Były też... inne powody. To był tylko przykład.
Dezodorantu zabrakło?
Suka.
Takie chujostwo.
To jakim cudem potem...
Jak dziecko wpada na taki pomysł?
W sumie...
sama na to nie wpadłam. Ciągle gdzieś się strzelali.
Pewnie mnie to zainspirowało.
Zainspirowało.
Tak.
Co konkretnie?
Jak to wyglądało.
Ale co?
Te strzelaniny.
Ten cały styl w necie. Wtedy wyglądało czadowo.
- Chyba uwierzyłam w postać, którą grałam. NA KOLACJĘ, MAMA
I jeszcze zwracałam na siebie uwagę, jako dziewczyna.
Kurde.
- Co jest? - Już pora.
Najpierw strzelimy ciebie.
Potem twoich rodziców. Potem ciebie z twoimi.
Potem ja świadkową, Graham rodziców.
- Nie masz rodzeństwa, prawda? - Tak.
Potem osobę od obrączek. I cała suknia, od tyłu, gdy zakładasz welon.
Potem strzelam ciebie, tak samo, z rodzicami i bez.
Ze świadkiem, potem z dziadkami.
Chyba nie przyjadą.
Nie będzie ich?
Podróż trochę ich przerasta.
Czyli strzelanie dziadków do potwierdzenia.
Potem twoje stojące.
Potem zbliżenie na obrączki.
Podpisanie aktu małżeństwa, pierwszy taniec, krojenie tortu,
rzut bukietem i po drodze wiele niepozowanych.
Temat wyczerpany?
Tak myślę.
Prześlę wam listę, kogo strzelamy, a wy dodacie swoje pomysły.
Super.
Wyczuwam jakieś zdenerwowanie?
Skrępowani?
To może...
Zróbmy małą rozgrzewkę.
Poćwiczmy dla pobudzenia i żeby w wielki dzień czuć się komfortowo.
Dobrze?
Próbujemy.
Rozgrzeweczka! Wstajemy.
Zostawcie płaszcze.
Stańcie tu w środku. Na oznaczeniu.
Zobaczmy, jak to wygląda.
Charlie, możesz się zbliżyć do miłości twojego życia?
Zastanówcie się, co chcielibyście wyrazić.
Co kochacie w swoim partnerze?
Emma, co najbardziej lubisz w Charliem?
Kocham w nim wielką inteligencję,
opiekuńczość i tolerancyjność.
Też wyrozumiałość.
I że jest przystojny, naturalnie.
W porządku.
Pamiętaj o tym.
Charlie?
Za co uwielbiasz Emmę?
Że jest uprzejma.
Pełna empatii
i zabawna.
Piękno.
Empatia.
Podwójna! Nieźle.
Trzymajcie w głowie te myśli.
Przelejemy je teraz na obiektyw.
Nie zapominajcie o uśmiechu.
Takim prawdziwym.
Uśmiechnijcie się naturalnie.
Jakbyście...
Charlie, taki zwykły, niewymuszony uśmiech.
Jak...
uśmiechasz się na co dzień.
Ben, dorzućmy jakąś muzę. Rozluźnijmy atmosferę.
Zróbmy klimacik.
Dobrze, taki uśmiech to ja rozumiem. Prawdziwy.
Wreszcie to mamy.
Połóż rękę na jego klatce.
O, proszę. Bosko.
I pamiętajcie, że znacie się jak łyse konie.
Czujecie przy sobie pełną swobodę.
Emmo, oprzyj się na nim bardziej.
Kochamy się i chcemy pokazać to światu.
Znaleźliśmy miłość, która będzie trwać wiecznie.
Charlie, jesteś jeszcze z nami?
Trafiła ci się ta zjawiskowa piękność,
pełna empatii. Dobrze to wiesz.
Ładne uśmiechy.
Dobra robota.
I fajnie.
Świetnie wyglądają.
W porządku.
Wydaje mi się, że...
do wesela się ogarniemy.
- Dobrze. - Jasne.
Dziękujemy.
Jezu. Kurwa, to jakieś żarty?!
To przejście dla pieszych! Ludzie tędy chodzą!
- Opanuj swoją laskę! - Emma.
- Sam się opanuj. - Wypierdalaj z drogi!
Ty wypierdalaj, tu chodzą piesi, kretynie!
Kurwa.
Przepraszam.
Co ty odwalasz?
To się nie powtórzy.
Po prostu nie lubię bicia po twarzy.
Dzięki, że czekaliście. Jak się macie?
Przepraszam, w czymś przeszkodziłem?
- Nie, gitarka. - Mega. Mało się spało?
Oj tak.
Wiem, u mnie też.
Sprawdzimy zamówienie?
- Tak. - Te właśnie przyjechały.
Nie da się ich przeoczyć.
Lilie ci się w ogóle podobały?
Mogę to jeszcze odkręcić.
Nie, wszystko gra.
A ty w porządku?
Jak mało brakowało, żebyś...
Pewnie zastanawiacie się, czemu.
"Czemu ona to zrobiła?
Co z nią było nie tak?".
KONIECZNA AKTUALIZACJA KAMERY
Kurwa.
Hej, skurwielu.
Chcesz zdechnąć, skurwielu?
NAGRYWAJ
Cześć.
Gdy to zobaczycie, mnie już najpewniej nie będzie na świecie.
I myślicie sobie, dlaczego.
Dlaczego ona...?
Noż kurwa.
O Boże, jest strzelanina.
W galerii handlowej.
Ludzie wyskakują przez okna.
Jezu, dopiero co tam byłam.
Co tam się odpierdala?
Jak to, była inna masakra?
Nie na tą skalę, ale tak.
W sensie?
Zginęły 3 osoby, a powinny 4.
No jasne.
I to cię powstrzymało?
Że ktoś inny... Dlatego nie ty?
Bo... ktoś cię ubiegł.
Właśnie mnie poinformowano,
że Marcus nie przeżył.
Rano zmarł w szpitalu.
Jakim trzeba być zjebem, żeby zrobić coś takiego?
"Co ci odbiło?".
Czaisz?
Tak.
Jak ktoś mógł na coś takiego...
- Wpaść? - Właśnie.
BRAKUJE NAM CIEBIE, MARCUSIE. - ...być razem w takiej chwili.
Musimy się widzieć, słuchać i współodczuwać.
Niektórzy mogą być przerażeni,
inni rozgniewani
albo zagubieni, prawda?
I w porządku.
Nie będziemy uciekać przed tymi emocjami.
Dzisiaj spróbujemy kilku ćwiczeń.
Wstańcie teraz wszyscy.
Tempo.
Teraz zacznijcie powoli chodzić w kółko.
Dobrze.
Po chwili macie się zatrzymać.
Spójrzcie na osobę, która stoi przed wami.
Spróbujcie wyczuć, co ona właśnie odczuwa.
Jeszcze jakieś spostrzeżenia?
Wydaje mi się, że to czysto męski problem.
Prawda?
To zawsze wściekły, stuknięty typ.
Emmo?
Masz inne zdanie?
Tak, były też inne.
Co innego?
Strzelaniny, spowodowane przez kobiety.
Nie w USA.
Były. Nawet jest taka piosenka "I Don't Like Mondays."
O kobiecie, która strzelała do ludzi z okna, bo nie cierpiała poniedziałków.
Nie chodzi tylko o facetów. Nie wszyscy są stuknięci.
Wielu jest zadziwiająco normalnych.
Normalnych? Co ty chrzanisz?
Spójrzcie im w oczy.
Zauważcie ich.
Bądźcie przy nich. Świadomi, że tam są.
Możecie okazywać emocje.
Chodźcie dalej.
Nie chciałabyś się dołączyć?
Zrobić coś razem?
Z czym?
Przemocy z użyciem broni.
Chcę zorganizować coś małego.
Chyba że...
broń cię kręci.
Nie.
Jak w tym filmie Louisa Malle'a.
- Jakim? - O gościu, który chciał być we francuskim ruchu oporu,
a gdy go odrzucono, dołączył do nazistów.
Tylko z tobą jest odwrotnie.
Nie widziałam tego.
Są jacyś ochotnicy?
Może Emma?
- Ja? - Tak.
Moim zdaniem dobrze przemawiasz.
- Czemu tak myślisz? - Nie wiem. Po prostu.
Gadasz z sensem
i masz na to idealne warunki.
No dobra. Będzie Emma.
Niech świat stanie się lepszym.
Dość broni!
I nie czułaś się jak oszustka?
Nie.
Czułam się jak obudzona z koszmaru.
Tak po prostu.
Chyba tak.
- I już nie miałaś takich problemów? - Jakich?
Takich... agresywnych skłonności.
Boże, nie!
- Ale kiedy... - Charlie, możemy przestać o tym rozmawiać?
Przynajmniej do wesela. Nie chcę wszystkiego zepsuć
i żebyś inaczej na mnie patrzył.
Kocham cię nad życie.
Ja też cię kocham.
Rachel nie odpisuje.
Jest późno.
Na maile też nie odpisuje.
Po co do niej piszesz?
Jak idiotka namówiłam Alice, żeby dała jej fuchę.
Rano zadzwonię do Mike'a.
Oboje mnie pewnie nienawidzą.
Nieprawda.
Wszystko się ułoży, obiecuję ci.
- Skąd to możesz wiedzieć? - To cała Rachel. Wiecznie przesadza.
Ten typ już tak ma.
Wiesz co?
Tak?
Freud kiedyś powiedział,
że niewypowiedziane uczucia są chowane żywcem,
a potem wychodzą na świat jeszcze bardziej popaprane.
Tak to teraz widzisz?
Myślę, że warto rozmawiać.
I rozmawialiśmy.
Tak było.
I między nami już w porządku?
Tak.
AMERYKAŃSKIE MUZEUM HISTORII NATURALNEJ
TWOJA EMPATIA MNIE INSPIRUJE
JESTEŚ NAJMILSZĄ OSOBĄ, JAKĄ ZNAM.
Dzień dobry.
Dobry. Jak się spało?
Niespecjalnie.
Co tam robisz?
A wiesz... Układam przemówienie.
Skoczę pod prysznic.
Całus?
KAWA ALBO STRZELAM
Charlie, czy ty...?
- Jezu, ale mnie wystraszyłaś. - Robiłam tylko smoothie.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Niby jak?
Jakbyś się mnie bał?
To był odruch.
Myślisz, że chcę cię tym pchnąć?
Nie. No skąd.
O co pytałaś?
Bardzo zabawne.
Mówiłaś, że zmarła twoja przyjaciółka?
Co?
Gdy byłaś dzieckiem. W jakimś wypadku?
Tak, sąsiadka.
Byłyście bardzo zaprzyjaźnione?
Nie tak bardzo. Była parę lat starsza.
Ile miała wtedy lat?
- 12 lat. - Cholera.
Przeżyć coś takiego w tak młodym wieku? Schiza.
Nie przeżyłam tego na własne oczy.
Ale jednak. Nie byłaś na żadnej terapii?
- Miałam 10 lat. - Wtedy dziecko jest bardzo wrażliwe.
- Charlie, proszę cię. - No co?
Wiem, do czego zmierzasz. Nie tędy droga.
Skąd możesz to wiedzieć, jeśli nikt tego nie zbadał.
Jasne.
Prawda?
15:00 ok?
- Słucham? - Zezwolenie na zawarcie małżeństwa, w ratuszu.
Tak.
GABINET CHARLESA THOMPSONA KIER. DZIAŁU KURATORSKIEGO
O kurwa, przepraszam.
- Ja przepraszam. - Jezus Maria.
Rozmawiałaś z Rachel?
Nie, nie było okazji.
Mogłabyś ją zagadnąć? Nie ma z nią kontaktu.
Misha, co to jest?
- Położyłaś to u mnie na biurku? - Nie.
- Czyje to może być? - Nie wiem.
Nie przyszło po prostu pocztą?
Wszystko w porządku?
Tak. Jak ci pomóc?
Niech się wreszcie odezwie.
Na pewno jest bardzo zajęta.
- Nie musi od razu. - Ona jest wiecznie zalatana.
- Robi milion rzeczy na raz. - Czyli co? Nie podejmie się tego?
Wydaje mi się, że nie.
Ale sama ją zaproponowałaś.
Namówiła mnie. To geniusz promocji.
Taaa.
Co teraz zrobimy?
Tak szczerze? Zastąpmy ją kimś.
Świetna jest, żeby nie było. Tylko nieogar w planowaniu.
- Przykro mi. - To twoja kumpela.
W porządku?
Tak, ja tylko...
Co?
Nic takiego.
Mogę ci jakoś pomóc?
Nie, ja tylko...
Charlie, nie musimy tego robić, jeśli nie masz ochoty.
Ale mam, mam.
Daj mi tylko... chwilę.
Musisz wreszcie przestać o tym myśleć.
- Mam zakazać sobie myśleć? - Czyli to robisz?
Nie myślę.
Do chuja pana, teraz już myślę.
Zacznijmy od nowa.
Zajęte?
Proszę bardzo.
Mieszkasz w tej okolicy?
Słucham?
Masz znajomą twarz.
Tak, mieszkam niedaleko.
Super.
Tak w ogóle jestem Emma.
A ty?
- To raczej nie... - Jak ci na imię?
Charlie.
Co takie...
ciacho robi samo w taki wieczór?
Emmo...
Akcent? Jesteś z Australii?
Nic z tego.
Z czego?
- Nie róbmy tego. - Czego?
Przestań. To głupie.
Nie mam fiksacji. To był stresujący tydzień.
Już mi to wisi.
Naprawdę?
Tak.
To czemu wyrzuciłeś kubek?
- Jaki kubek? - Ten twój, z jebaną giwerą.
- Wcale nie. - Zrobiłeś to.
Myślałem, że jest potłuczony.
I czemu teraz kłamiesz?
No sorry, nie wiedziałem, że on tyle znaczy.
To nie chodzi o durny kubek.
Ja pierdolę.
- Przepraszam. - Co ty, kurwa?!
Bardzo cię przepraszam. To miał być taki twój kretyński żart.
- Dość. - Nic ci nie jest?
Nic, ale już... Kurwa, to Rachel.
Rachel, jesteś świadkową.
Dzwonisz w środku nocy i ogłaszasz, że nie przyjdziesz na ślub.
- Dla ciebie to nie jest ostre zagranie? - Było kilka minut po 22:00.
Ale ona jest zdruzgotana.
Powiedziała ci, że przez nią Alice mnie zwolniła?
Wcześniej mnie błagała, żebym się tym zajęła.
Nie, czemu miałaby to robić?
Bo to wariatka!
- Nie mów tak. - Jak możesz jej ufać?
W odróżnieniu od ciebie nie zrobiła nic złego.
Ode mnie? O czym ty mówisz?
Zamknęłaś w szafie niepełnosprawne umysłowo dziecko.
Nie mówiłam, że był umysłowo niepełnosprawny.
Owszem. Miał być "opóźniony". Twoje słowa.
Nie kłóćmy się, kochani.
To szczyt hipokryzji.
To był nagły odruch,
a nie planowanie morderstwa z zimną krwią.
Ona przecież niczego...
Sama niczego nie obmyśliła.
- Co ty mówisz? - W tym kraju już tak macie.
No pomyśl.
Skoro właściwie codziennie macie strzelaninę,
ile osób musiało to już kiedyś rozważać,
planować albo w ostatniej chwili z jakiegoś powodu się z nich wycofać.
Muszą być ich tysiące.
Nigdy się nie dowiemy, bo nikomu się nie przyznają.
Chodzą między nami i zwyczajnie sobie żyją.
To może być każdy z nas.
Stara zagrywka. Czyli to wina Ameryki?
Nie wiem. To może być kwestia kultury.
Spójrz na Mike'a. Wychował się przy broni i panikuje na jej widok.
Nie wychowałem się przy niej.
Nie miałeś wujka militarysty?
Był policjantem. Skąd pomysł, że panikuję na widok broni?
I co, nagle lubisz broń?
Mogę się do czegoś przyznać?
To był szok, taki sam jak dla was.
Ale...
przegadaliśmy to.
Podzieliła się paroma wspomnieniami,
które rzuciły na tę sprawę inne światło.
Na przykład?
Sally, ciebie zajebię pierwszą.
Jej przyjaciółka zmarła, gdy Emma była dzieckiem.
Kto?
Sąsiadka, z którą bardzo się przyjaźniła.
Zginęła w wypadku samochodowym.
Emma była świadkiem, jak jej przyjaciółka ginie...
- Boże! - Dzwońcie po karetkę!
To naprawdę ciężka trauma.
Przykro mi, że przez to przeszła.
To na pewno zryło jej psychę.
Nikt nie zaproponował jej terapii ani porady.
Musiała nosić to w sobie latami.
Ciekawe odkrycie.
A właściwie to co?
No to, że...
nikt się tego nie spodziewał.
Czy ja wiem?
Przez to wydaje się jeszcze ciekawszym człowiekiem.
Ciekawszym? Poważnie?
- Jemu chyba chodzi... - Nie mówię do ciebie.
Bo to teraz zupełnie inny człowiek.
Charlie, to nie jest "ciekawe".
- Tylko okropne. - Wybaczcie. Rachel, zatwierdziłaś kampanię Oatly?
Powiedz, że przyklepane.
Chcieliby to usłyszeć z twoich ust.
Oczywiście, już idę.
Musimy już skończyć. Mam lunch z Sam.
Teraz?
Upewniam się, że nie będzie miała nic przeciwko.
- Czy pozwoli przyjść na nasze wesele? - Nie chcę jej zawieść.
Sam?
- Przepraszam. - Tak?
- Kuzynka Rachel? - Tak.
Jestem przyjacielem. Jej i Mike'a.
Super.
No i... Tak w ogóle piękna kurtka.
Dziękuję. Tylko z Uniqlo.
Macie naprawdę bliskie relacje?
To przecież rodzina.
Czyli konkretniej?
Że to moja rodzina.
Ale jakoś wcześniej o tobie nie wspominała.
Mówiła ci, że się tu wybieram?
Właśnie u niej byłem.
Zawsze jakaś drama. Znasz Rachel.
Dobra. A jak ty masz na imię?
Charlie.
Miło cię poznać, Charlie.
Ja tylko...
Ja tylko uważam...
że bardzo polubiłabyś Emmę.
Jestem już spóźniona.
Emmo, prawdziwa miłość to poświęcenia i poniżenia.
To kompletny brak ego
gotowość do wszystkiego, same komplikacje.
To skrajna akceptacja.
Znam ludzi gorszych od ciebie.
Chryste, tylko nie to. Co ja pierdolę?
Misha.
Co masz najgorszego na sumieniu?
Ja, co najgorszego?
Serio?
Zdradę.
Jakaś... świeża sprawa?
Nie, parę lat temu.
Czemu to było takie straszne? Byłaś w poważnym związku?
Sama zdrada nie wystarcza?
No tak, ale... Co to było?
Chodziłam z bardzo miłym facetem.
Naprawdę dusza człowiek.
Mieszkaliśmy razem już dwa lata.
Ale jakoś zbrzydło mi chodzenie z nim do łóżka.
Że za miły?
Możliwe.
Potem zaczęłam sypiać
z jego starszym żonatym kumplem, który mną poniewierał.
To poniewieranie cię kręciło?
Nie jakoś szczególnie.
Ale w łóżku się działo.
Gdy się wydało, zrobił się niezły syf.
A jak ty najbardziej nagrzeszyłeś?
Nie wiem, od czego zacząć.
Bo z ciebie taki szatan?
Tak.
No dobra.
Co zrobiłabyś, gdyby się okazało,
że twój chłopak...
planował strzelaninę w szkole?
Znaczy Blake?
Tak, ale w końcu tego nie zrobił.
Zabierał się do tego.
Miał już broń itd.
I odpuścił. W liceum.
Na pewno przeraziłoby mnie to.
Ale czy zmieniłoby twoje zdanie o nim?
Czemu zrezygnował?
Nie wiem.
Może...
wóz mu wysiadł.
I po prostu odpuścił.
Jasne.
Ale gdyby nie to, pojechałby tam strzelać?
Najważniejsze, że tego nie zrobił.
Dobra, czyli nie strzelał.
No nie wiem. Chyba...
zgłosiłabym to na policję.
Co?
Jasne, dzwonisz na policję.
No tak.
Prawda?
Przecież to zupełnie inny człowiek.
Ale już fakt, że kiedyś był taki...
Ale go kochasz.
Człowieka, za jakiego go miałam.
Dzwonisz na policję, żeby za co go aresztowali?
To nie obowiązek w przypadku potencjalnego zagrożenia?
On miał 15 lat.
Bez jaj. To poważne ostrzeżenie.
Po 2 latach związku?
3 latach.
Trzy lata.
Widziałeś Blake'a.
Wykończyłby mnie w 2 sekundy.
Czyli nawet gdyby wykazał się szczerością i otwartością,
powiedział, że wszystkiego żałuje
i zapewnił ponad wszelką wątpliwość,
że się zmienił?
Psychopata by tak dokładnie nie zrobił?
Gdzie byłeś? Wysłałam ci SMS-y.
W pracy coś wyskoczyło.
Chyba jest w formie.
Tak.
Ja mam z nią porozmawiać?
Nie, zróbmy to razem.
Co to, kurwa, było?
To nic.
Coś ci jest?
To tylko... weselny stres i takie tam.
Przepraszam cię.
I jak? Wszystko gra?
Tak. Kilka kabli do wymiany.
Czyj był ten kawałek?
Właściwie to mój.
- Serio? - Aha, sprzed wieków.
Super. Nadal nagrywasz?
Właśnie nie.
Dlaczego?
Życie chyba chciało inaczej.
Wszystko ok? Co się dzieje?
Masz taki talent. Ona ma talent.
Chcieliśmy o czymś z tobą porozmawiać.
Widzieliśmy cię niedawno na ulicy.
Wszystko się ułoży.
Przepraszam.
Oddychaj głęboko.
- Wybacz. - Nic się nie stało. Już dobrze.
Paliłaś heroinę.
Nie.
Ja tego nie robię.
Możesz być szczera. Nikomu nie powiemy.
Ale to nie ja, do cholery!
Jezu, ja pierdolę.
- Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. - To nic.
Możesz nikomu o tym nie mówić?
- Przyznaj się i problem z głowy. - Wszystko już jasne.
Nie. Widzieliśmy cię przy parku na Arlington, tak?
- Może... - No co?!
Ciemno było.
- Teraz masz wątpliwości? - Chwila szczerości?
Tak, o nic więcej nie prosimy.
- Zachowujesz się jak skończona pinda. - Co proszę?
Zwalniamy cię. Zabieraj graty i wypieprzaj.
- Serio? - Jak najbardziej. Żegnam!
- Wszystko ustawione. - Wynieś ten szajs.
- Zawracanie dupy. - Dziękuję.
Jesteś suką.
A ty miękką pizdą.
Nie wierzę, rozerwałeś mi koszulę.
Z mamami i tatusiami!
Wszyscy do środeczka, bliżej siebie!
Oddychamy i się uśmiechamy. Taki piękny dzień.
Charlie, nie odpływaj mi.
Ślicznie!
Sielanka!
Rozluźnijcie się i uśmiechajcie naturalnie.
Wzrok na mnie! Charlie i Emma znowu w pięknych uśmiechach.
Cudnie.
Dzień dobry. Witam.
Chciałem wszystkich przywitać i podziękować za przybycie
w ten wyjątkowy dzień.
Zaczniemy chyba od toastu za państwa młodych.
Za Emmę i Charliego.
Za Emmę i Charliego!
Jezu.
Zaraz wracam.
Pan młody?
- Nie, świadek. - To ja, Charlie.
Pierdol ją, stary.
Tamtą didżejkę.
Absurd. Podstawa w robocie didżeja, jak myślisz?
Podpowiem, że nie muza.
Pojawić się.
Bez tego nie pograsz.
COVID, jakaś inna wymówka?
Nic nie podała.
To bym zrozumiał.
Zgon w rodzinie też przejdzie.
Gratulacje.
Blake, chłopak Mishy.
A, tak! Oczywiście!
- Dzięki, że przyszedłeś. - Chciałem się przywitać wcześniej, ale...
Urwanie głowy.
- Dobrej zabawy. - Dzięki.
Nie wiem, czy ci wspominała, ale pracowałem z jedną z twoich kelnerek.
- Naprawdę? - Zabawny zbieg okoliczności.
Moim zdaniem to świetnie wam wróży.
Gdzie się rozłożyć?
Mike, możesz wprowadzić?
To super.
Technik od grajdoła?
- Sprzętu didżejskiego? - Tak.
Pytam, bo mam ze sobą EV Esense 8 z zestawem Senny
i Bluettiego do ładowania. Jako znawca tematu
wiesz, że to nietypowy sprzęt.
Proszę państwa...
Pora na parę słów od ojca panny młodej.
Emmo.
Córeczko, wyglądasz dziś zjawiskowo.
Czas leci zdecydowanie za szybko, prawda?
Wyprowadzałaś się z domu jakby 3 dni temu, a tu proszę: ślub.
Zawsze byłaś pełna pasji i pomysłów.
Nie wiem, czy pamiętasz,
że w dzieciństwie wymyślałaś całe tabuny postaci.
Wystawiałaś sztuki dla mnie i mamy. Salon stawał się sceną.
Moja ulubiona to chyba "Ślepy farmer".
Błąkała się po omacku i wpadała na meble,
krzycząc: "Widzieliście brązową krowę?".
W gimnazjum nawiązałaś krótki romans z teatrem.
Dramaty cię kręciły,
ale koniec ze ślepymi farmerami. Nabrałaś powagi.
Ulubiony temat: "życie i śmierć".
Dorastając, stałaś się aktywistką.
Zapaliłaś się do walki o regulację dostępu do broni.
Do tego stopnia, że raz odbierałem cię z posterunku
za rzucanie jajkami w pracowników Walmarta, bo sprzedają broń.
To oczywiście dzięki wielkiemu sercu,
ale pewnie też buntowałaś się przeciwko ojcu,
który pracował w wojsku i miał własny karabin.
Który jakoś wtedy tajemniczo zniknął. Pamiętasz?
Szalony zbieg okoliczności?
Sorka.
Wybaczcie.
Dali mi nie te kable.
To było nieplanowane.
I teraz straciłem wątek.
Emmo, Charlie.
Niech wasza miłość pogłębia się z każdym wspólnym dniem.
Wasze zdrowie.
Zawsze trzymałeś broń w domu?
Co?
Tylko tak...
Świetna mowa. Cudowna.
Tutaj.
Fantastycznie.
- Chcesz jeszcze wody...? - Nie, chcę teraz przemówić.
Ale już!
Ciszej. Jesteśmy na weselu.
Ogarnij się, do cholery.
Mili państwo!
A teraz pora...
na przemówienie świadkowej.
Rachel.
Witajcie, jak miło was tu wszystkich widzieć.
Poznałam Charliego dzięki mojemu mężowi Mike'owi.
Kilka lat później poznaliśmy Emmę.
Gdy Emma poprosiła, żebym została jej świadkową,
byłam trochę zaskoczona.
Pomyślałam: "A swoich przyjaciół nie masz?".
Żart!
Żarcik taki.
Teraz poważnie.
Poznać Emmę
to odkryć wielowarstwową
i złożoną osobowość.
Pełną niespodzianek, takich, że głowa mała!
Charlie zresztą też!
Dlatego moim zdaniem
w tym małżeństwie czeka ich szczęście.
Emmo.
Znalazłaś w Charliem uosobienie tolerancji.
Normalnie czirlidera, co nie?!
Mike gromi mnie wzrokiem.
Czas nam się ewidentnie kończy.
Pasujecie do siebie jak ulał.
Życzę wam wszystkiego, co najlepsze.
Za szczęśliwą, beztroską młodą parę!
...hipotetycznie pyta o strzelanie w szkole.
Pyta w imieniu przyjaciółki, czaisz?
Że niby ona chciała strzelać w szkole?
Cześć, Emmo!
- Wybacz, wystraszyłam cię? - Piękna panna młoda.
Dziękuję.
- Rozmawiałaś z kimś przed chwilą? - Teraz?
- Tak. - Z kim?
Z Susan.
Z Susan?
O czym?
- O głupotach. - Mówisz?
Wydawało mi się, że coś słyszałam.
Pozwolisz?
Przepraszam. Jasne.
Możemy na chwilę? Przepraszam.
Kurwa mać. Zamknij, proszę.
Co jest?
Rachel się rozpruła.
Czemu tak myślisz?
Słyszałam, jak Misha coś o tym mówi.
- Co takiego? - Coś o strzelaniu w szkole i że morda w kubeł.
- Podejrzewasz Rachel, że jej powiedziała? - Nie wiem, cholera.
Jeśli Misha wie, to kto jeszcze, do kurwy nędzy?
Moi rodzice?
O Boże, twoi?
To się nie może dziać.
To nie ma najmniejszego znaczenia.
Wszystko będzie dobrze.
Na pewno nikomu nie mówiłeś?
No jasne. Mogła mówić o innej strzelaninie.
Sprzed tygodnia. Na pewno o to jej chodziło.
Pójdziesz po nią?
- Po kogo? - Po Mishę, żeby z nią pogadać.
Nie róbmy z tego większego zamieszania.
Muszę się dowiedzieć, kto jej powiedział.
Proszę cię.
Sama po nią pójdę.
Emma! Chuj by to strzelił.
Chcę tylko powiedzieć, że to on mnie pocałował.
Szybko skończyliśmy.
I to naprawdę nic nie znaczyło.
Zaraz. O czym ona... O czym ty mówisz?
On chyba nie był sobą.
Był jakby niezrównoważony.
- Płakał i ja... - Dlaczego on płakał?
Nie wiem.
Zapytał, co bym zrobiła, gdyby...
Doszedłem do ściany. Nie kontrolowałem emocji.
Stul pysk. Co mówiłaś?
Zapytał, co by było, gdyby Blake strzelał w szkole.
Gdyby to planował. O to cię pytałem.
Tak, "gdyby planował". Potem się zdenerwował i popłakał.
Chciałam mu tylko poprawić nastrój,
a on bardzo mylnie to odczytał.
To nic nie znaczyło... To wypadek.
Wypadek. Ja...
Żeż kurwa!
To była głupota.
Pogubiłam się.
To była jakaś strzelanina?
W porządku.
A ty?
Tak.
Drodzy goście.
Panna młoda teraz skieruje kilka słów do pana młodego.
Wybaczcie, pierwszy przemówi jednak pan młody.
No dobrze.
Emmo.
Przygotowałem mowę, ale...
wszystko już zapomniałem.
Miałem powiedzieć...
że to, jak się poznaliśmy,
wyglądało trochę jak na filmach.
Urocze pierwsze spotkanie w kafejce.
Czytała pewną książkę.
Tytuł?
Nieważne.
Nie czytałem jej, ale udawałem, że owszem,
bo chciałem do niej zagadać.
Niczego nie słyszała
przez to swoje ucho.
Dla mnie to było sexy...
i urocze na swój, trochę dziwny, sposób.
Potem usłyszałem jej śmiech, rzeczywiście specyficzny.
Miałem zauważyć, że bywa odpychający.
Ale tak zabawnie.
Jest słodki i najlepszy na świecie.
Zakochałem się w niej
od pierwszego wejrzenia.
I to uczucie cały czas rośnie.
Jesteś moją najbliższą przyjaciółką.
Sex też zajebisty.
Przepraszam, to też spierdoliłem. Zapomnijcie tę mowę.
Nie chciałem narobić ci wstydu.
Już nie mogę...
Nie zasługuję na ciebie.
Nie wierzę, jak mogłem narazić cię na taki debilizm.
Możecie już...?
Przestaniecie plotkować?!
To tylko wesele.
Ona nie zrobiła niczego złego, jasne?!
Nic złego.
Emmo, jesteś miłością mojego życia.
Jak mógłbym cię zranić, tym bardziej z jebaną Mishą.
- Że co, kurwa? - Nic.
- Pieprzyłaś się z nim? - Nie. On próbował.
Nie śmiałbym. Nawet gdybyś kogoś zabiła.
To ani trochę nie zmieniłoby moich uczuć.
- Kazałam mu przestać. - Kocham cię nad życie.
Chryste, możecie już zamknąć mordy?!
Blake!
Uspokój się.
Emma?
Nie, tutaj też jej nie ma.
Powinna być z rodzicami. Jej ojciec do mnie pisał.
Nikt nie odbiera.
O kur...
Emma, wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
Daj tylko znać, czy wszystko u ciebie w porządku.
Chociaż SMS-em.
Kocham cię.
Molestowałeś Mishę?
Co?
Tak czy nie?
Nie molestowałem jej...
Blake, cholera! Nie umiesz mówić, tylko lać?!
- Ty sobie nalej! - I żebyś, kurwa, wiedział!
- Pizda jebana! - Spierdalaj!
Spokojnie!
Zabiję cię! Odjebało ci?
Gdzie ona jest?
Pierdol się!
Gdzie Emma?
Ja dziękuję.
Wszystko w porządku?
Tak.
Co podać?
Cheeseburgera i colę zero.
Cześć.
Mogę tu usiąść?
Oczywiście.
Przepraszam.
Przepraszam cię, Emmo.
Mieszkasz tu niedaleko?
Co?
Czasami tu przychodzę i jakbym cię skądś znała.
Tak w ogóle jestem Emma.
A ty jak masz na imię?
Charlie.
Mieszkam 2 przecznice stąd.
Co ci się stało w twarz?
Wdałem się w bójkę.
Okradali kobietę.
Właśnie próbowałem ją ratować.
Facet zwinął jej dziecko z wózka
i mówił, że je zje.
Musiałem go powstrzymać.
Wyszła na spacer z dzieckiem w środku nocy?
Dla mnie też zagwozdka.
Pogratulować wielkiej odwagi.
Dzięki.
Miło cię poznać, Charlie.
Ciebie też, Emmo.
Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Piotr Licki
DRAMA