Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Stop. Przerwijmy.
To jeszcze nie to.
- Co znowu? - Bez nerwów. Pracujemy.
Powtarzamy dziesiąty raz.
Nie moja wina, że nie umiesz jej pocałować. Zrób to!
- Dotykałem ustami jej ust. - Chodzi o sens.
Chcecie razem uciec. Zniszczyć wszystko i się odbudować.
- Ma być dziko. - Intensywniej?
Tak. Bardziej...
no, prawdziwie. W tym celu... usta szerzej,
ruchy warg nierytmiczne, chaotyczne...
- Chaotyczne ruchy warg. - Już!
Szczerze,
czemu go pani poślubiła?
- Jest wyjątkowy. - Kłamstwo.
- Nadal źle. - Przeginasz.
- Zrób to sama. - Dobrze.
Przepraszam...
Ja to ty. On będzie tobą, dobrze?
Kłamstwo.
Właśnie...
- o coś takiego mi chodzi. - Nieźle.
Poczułeś...
Następna scena?
Tak. W tej scenie wszyscy powinniśmy...
Nora?
Widział pan Norę?
- Gdzie jest? - Nie wiem.
GDZIE JESTEM?
PIĘKNA ROLA
Iwanow to postać w depresji.
Człowiek w depresji ma zbyt rozwinięte superego.
Jak Marty McFly w “Powrocie do przyszłości II”.
Wraca i co? Widzi, że wciąż działa.
Plus cytat z Wittgensteina: “Mój język ogranicza mój świat”.
Punkt styku to Marty McFly i Wittgenstein.
Dość. Wiem, premiera już niedługo, ale nie odpuszczajmy.
Dziękuję.
- Masz chwilę? - Jasne.
Myślałaś o tej podłodze?
Jest piękna, ale za droga.
- O wiele. - Zrobiłaby wrażenie.
Proszę państwa, zbliżamy się do końca trasy.
Henri!
Namęczyłem się, żeby ci załatwić ten casting.
Cały Paryż się pcha. Debiut Noémie był mocny. Zachwycił krytyków.
A François Graziani to gwarancja sukcesu.
- Widziałem plakat. - On jest wszędzie.
Na wsi nie macie internetu?
A serio... będą inne castingi, ale nie aż tyle.
Mam motywację.
Jak każdy.
W twoim wieku trudniej się przebić.
Nie przesadzaj.
Przez social media trzydziestka to nowa pięćdziesiątka.
- Więc? - Powiedziałem, że masz 26 lat.
- Pogięło cię? - To bez różnicy.
- Nieprawda. - W czym problem?
- Nie umiem kłamać. - Przecież jesteś aktorem.
François gra socjologa, który traci finansowanie.
Ze swoim przyjacielem zaczyna robić włamy.
- To komedia? - Nie tylko.
To film społeczny, przygodowy...
Zależy nam
na uwypukleniu żyłki awanturniczej.
- Winogrono? - Nie, dziękuję.
- Zaczyna się realistycznie. - Spróbuj.
Jest krytyka systemu...
- a potem dacie czadu. - Pycha.
Postaci zdobywają coś więcej niż forsę.
Coś nienamacalnego, transcendentnego. Rozumiesz?
Smak ryzyka?
- Co ty na to? - Przygodę mam we krwi.
- Długo się znacie? - To nasz drugi wspólny film.
Jej krótkie metraże mnie zachwyciły.
- Musiałem u ciebie grać. - François wyczuwa w ludziach potencjał.
- Włączyć kamerę? - Tak.
Czytałam twoje CV. Dużo grałeś w teatrze jak na 26-latka.
To dlatego, że młodo zacząłem.
Na studiach założyliśmy zespół
- i wystawialiśmy sztuki. - Widziałem je.
- Co? - Spektakle Nory Kerber.
Niesamowite!
- Dzięki. - Zaczynamy?
Jasne.
Przedstawię się. Henri.
- Rodzice lubili Balavoine'a? - Wszędzie stały jego foty.
Koledzy myśleli, że to moja ciocia.
Tak. Dobrze.
Zaklepmy to, szczegóły się obgada.
Cześć, ściskam cię.
To Noémie. Spodobałeś się.
- Jesteś pewien? - Tak, a co?
Nie wyglądało.
Ona chce z tobą pracować.
- Co mówisz? - Że dostałeś rolę.
Jestem dumny.
- Nic nie zrobiłem. - To twoja specjalność.
Powiedz Norze.
Zdarzali się choreografowie.
Ustawiali aktorów.
Widziałem reportaż.
To jak sztuka walki.
Są symboliczne, estetyczne,
polityczne i...
- Co? - Polityczne?
Buty są polityczne.
Wybór butów coś oznacza.
Czy buty głosują?
Nie, ale ubiór jest polityczny.
I to wszystko przed 12. rokiem życia?
Niemożliwe. Wykluczone.
- Patrz. - Przyniosłaś je?
Przepraszam.
- Laptop w porządku? - Tak, tak.
Jeśli musisz popracować, idź.
Nie chciałeś mi czegoś powiedzieć?
To może zaczekać.
Dobrze.
Dzięki.
Wychodzimy?
Cholera!
Co się stało?
Oświeciło mnie.
Przepraszam. Pamiętasz,
jak utknęliśmy pod koniec 2. aktu?
Mam rozwiązanie.
Teraz pracujesz?
Zapiszę, żeby nie zapomnieć.
- Pamiętasz, że miałem casting? - Tak.
Dostałem rolę.
Naprawdę?
- Tak. - Kiedy to będzie?
Teraz.
Jak to? A spektakl?
Grasz w każdej scenie. Co ja zrobię?
Lubisz wielozadaniowość.
Chcę spróbować w filmie.
Nie ja pierwszy będę łączył film z próbami.
Z dobrym skutkiem - może pierwszy.
Zaufaj mi.
- Masz nowy scenariusz? - Nie.
Dostaniesz. Daj Henriemu aktualny scenariusz.
To nie na dziś.
Zmieniłam zakończenie na mniej...
- dosłowne. Powiesz, co myślisz? - Tak.
Wasz salon.
- Podoba ci się? - Bardzo.
- Tylko ta kanapa... - Co jest?
- Raczej czego nie ma. - No tak.
- Duszy. - Albo paru poduszek.
- Pięć minut. - Chodź. Dziś ciężki dzień,
bo zmienił się harmonogram.
Musimy zacząć od razu.
- Nie odpoczniesz. - Odpocząłem w pociągu.
- Szklanki? - Będą pić z butelek.
Przebierz się
i zaczynamy. Na razie.
- Jak tam? - Witaj, stary.
- Poznałeś ekipę? - Część.
- Wszyscy są cool oprócz Lou. - Nie zaczynaj.
- Cześć. - To Henri, wielki aktor.
Miło mi, wielki aktorze.
Twój kostium. Przebierz się tam.
- Pełna profeska. - Nie przeszkadzaj. Śpieszymy się.
Spoko, Henri. Kiedy wszyscy są spóźnieni, to nikt nie jest.
- Drink wieczorem? - Nie, wracam.
- No tak, próba. Co wystawiacie?
- “Iwanowa”. - Uwielbiam!
- Nie byłam na tym. - A mogłaś.
- To teraz zobaczymy Henriego. - Dobrze.
- Gotowi? - Tak.
Dziękuję.
Policja! Stój!
Stój!
Nie może szybciej?
Cholera.
Cięcie!
Cięcie.
Klaps końcowy. Scena 27C, ujęcie 6.
To nieprzekonujące. Za mały odstęp.
Bo on wolno biegnie.
Możemy trząść kamerą, ale i tak musisz przyśpieszyć.
Oni się chyba przygotowują do olimpiady.
Nie zmienię scenariusza, żeby cię złapali.
- Skąd. - No właśnie.
Na pewno dasz radę.
Jeszcze raz.
Policja!
- Jak lustro. - To pokaże jego tchórzostwo.
Cisza na planie.
Kamera... Poszła!
Szlag!
Nie możemy pracować bez ciebie.
Utknąłem przy ważnej scenie.
No trudno.
Do jutra.
Nie martw się, nadgonimy.
Tak.
Mogłem pracować, myśleć bez znużenia.
Teraz nie robię nic.
Cholera.
Mogłem pracować, myśleć bez znużenia,
teraz nie robię nic. Nie myślę o niczym.
Ciężko mi, jestem wyczerpany na ciele i umyśle.
Czuję się winny.
- Ale nie mogę... - Ale nie mogę pojąć dlaczego.
Mój dom budzi we mnie odrazę.
Jest gorszy niż więzienie.
Przeszkadza mi żona...
Jasna cholera!
Straszna jest ta scena, tekst nie płynie.
Tyle lat i wysiłku na nic?
Taka prawda.
Mam pomysł.
- Jaki? - Zobaczysz.
Cięcie!
Dziękuję.
François, super.
Henri, musisz wstać,
- gdy kamera zatrzyma się obok ciebie. - Nie widzę jej.
Nie patrzysz, ale widzisz. Kątem oka.
Patrzę na ciebie,
ale zobaczę, że Pierre podnosi rękę. Podnieś.
Widziałam.
I znowu.
- Rozumiesz? Na pewno? - Tak.
- Mam za mało pizzy. - Damy radę.
- Tylko na sześć dubli. - Spoko.
Słuchasz mnie?
Pamiętaj, kogo grasz.
Marco jest jak słońce.
- Ciepły. - Wiem.
- Domówię pizzę. - Nie, dam radę.
Skup się. Chcę życia, zapału, radości, euforii.
Słuchasz mnie?
Rozumiem, kurwa!
Przepraszam.
Uspokój się i skup. Wszyscy na ciebie czekają.
To nie jest spektakl twojej dziewczyny!
W porządku.
Ona krzyczy: “Kochać, przestać kochać...”
Potem mogłaby wsiąść do auta i wygłosić intymny monolog.
Z Henrim wypróbujemy to w samochodzie.
Henri, jak myślisz?
Henri?
Śpi?
Naprawdę?
Henri!
- Co? - Dojeżdżamy.
Twoja babcia po nas wyjdzie?
Nie wiem.
Coś nie tak?
Wszystko gra.
Tylko cicho, księżniczko.
Wybraliśmy złą drogę.
- Jest niebezpiecznie? - To las czarownika Babybela.
Nie, przecież to Lasek Vincennes.
Babybel, Babybel!
Obudzisz go. I poczuje, jak cuchną ci stopy.
Słyszysz?
- Kogo ja słyszę? - To Babybel!
Jesteście w moim lesie.
Zaraz was pożrę!
Zjem was! Uciekajcie!
Drżyjcie,
nędzne korniki!
Jestem władcą tego magicznego lasu.
Przechadzam się
i pożeram małe dzieci,
nucąc piosenki.
Przepraszam.
Tylko nie wiem, jak was zjeść. Z prostym sosem,
na zasmażce i ze śmietaną? Czy z sosem kremowym?
Henri się rozwija.
Przesadzacie. Do dupy z tym!
Henri powiedział “do dupy”!
Dupa, dupa, dupa!
Mogłam wrócić sama. Mało piłam.
Myliłaś swoje córki.
Twoja mama i ciocia są do siebie podobne.
Wyjaśnisz mi tę akcję z dzieciakami?
Nie rozumiem.
- Dobrze wyszło. - Wszyscy pękali ze śmiechu.
Trzeba mnie częściej bić.
- Za to ty byłeś trochę obok. - Co?
W filmie gra się na pół gwizdka,
stąd złe nawyki.
Bez urazy.
Jestem ciekawa “Iwanowa”.
To miło, Nanette, ale zawiesiliśmy próby.
Nie możecie wznowić?
Dobre pytanie. Powinniśmy, wszyscy.
: - Do kogo to było? - Nie do mnie.
Jesteś irytująca, gdy to robisz.
- Co? - Udajesz, że panujesz nad emocjami.
Ma rację.
- Wyrzuć to z siebie. - Wszystko gra, Nanette.
“Wszystko gra, Nanette”.
- Zapisaliście, kiedy wyprawiam urodziny? - Tak.
- Możesz na nas liczyć. - Na ciebie?
- Co jest? - Wkurzasz mnie.
Cholera.
Co z tym pasem?
- Uspokój się. - Jestem spokojna.
- Dokąd idziesz? - Dlaczego robimy ten spektakl?
- Jak to? - Bo tylko to umiemy?
Bo już zaczęliśmy?
- Przestań. - Bo spłacamy kredyt?
Mamy dobry kontrakt?
- Chcemy zrobić coś wyjątkowego! - Właśnie.
Coś wyjątkowego i naszego.
Pokazujemy naszą więź. Jak zawsze.
Inaczej widzowie niczego nie odczują.
Zgadzam się.
Premiera za dwa miesiące. Wszyscy czekają.
Haruję po 18 godzin dziennie. Produkcja,
technika, ochrona, PR...
I lubię się tym zajmować.
Tylko chcę, żebyś był w teatrze, kiedy przychodzę.
Ale nie. A kiedy wreszcie jesteś,
to jakby cię nie było. I za wszystko obwiniasz innych.
Myślisz, że mi łatwo?
Przecież widzisz. Nie śpię, zawsze w pociągu...
Ale sam tego chciałeś.
Ty mnie wcale nie słuchasz.
Miało być dobrze.
- Staram się. - Za słabo. Trzeba bardziej.
Widzisz? Nawet teraz...
to ja krzyczę, żeby coś się ruszyło.
To ja muszę wspierać cały zespół.
A mnie kto wspiera? Nikt.
Masz rację.
Sądziłem, że możemy coś zmienić. Myliłem się.
- Co oni zrobią? - Kto?
Ekipa filmowa.
Co zrobią, gdy odejdziesz?
Nie odejdę z filmu.
To dla mnie ważne.
Rzucasz mnie?
Nie ciebie. Spektakl.
Myślisz, że to nie to samo?
Mogłam to zobaczyć już dawno.
Co?
Że stałeś się tym, kim przysięgaliśmy nie być.
Czyli?
Oportunistą.
Od miesięcy nic się nie dzieje.
Sam to powiedziałeś. Już się nie rozumiemy, nie kochamy,
jesteśmy obok siebie
- albo i nie. - Mam nowe marzenie.
Moje, nie nasze. Nie możesz tego znieść.
Nie spędzę życia, grając w twoich sztukach.
Pogódź się z tym.
Otwórz.
No, otwórz.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Tak, tak.
Oszalałeś?
- Znowu palisz? - Z Norą rzuciliśmy.
Teraz jestem wolny.
Widzę. Inspirujące.
Nie będę kłamał,
łatwo mi nie jest,
ale czuję, że to okazja.
Coś się kończy, coś zaczyna.
Tylko nie skacz z balkonu. I tak mam na pieńku z sąsiadami.
- Muszę lecieć. - A kolacja?
Mam projekcję.
- No to na razie. - Cześć.
Jak wystawimy “Iwanowa” bez Iwanowa?
Znajdziemy lepszego.
- Masz kandydatów? - Tak.
- Myślimy z Nielsem. - O kim?
Na razie brak konkretów.
Jedno nazwisko.
Thibault “Mewa”.
- Thibault? - Między innymi.
W czym grał?
W “Mewie”.
Znajdziemy aktora.
- Zaufajcie nam. - Nie o to chodzi.
- Nie? - Co teraz? Joga?
Kontynuujemy próby.
Henri grał w każdej scenie.
Przemyślałam to.
Najlepiej, żeby Esther...
- mówiła jego kwestie. - Właśnie.
- Ja? - Tak.
- Żartujesz? - Czemu nie?
Bo mam już rolę.
Sceny z Anną zaczekają.
Wiesz, jak się angażuję emocjonalnie?
Poproś Nielsa.
- Nie jestem aktorem. - Wiemy.
Postarajmy się wszyscy.
Pomóż nam, proszę. Potrzebujemy cię.
- Tylko parę dni? - Tak.
W przyszłym tygodniu załatwimy sprawę.
I gotowe.
Jest dobra wiadomość.
Nie uwierzycie własnym oczom.
Piękna.
- Mogę? - Śmiało.
- Żyjesz? - Tak.
Wdepnąłeś w coś wcześniej?
- Cholera. - Daj rękę.
To ślizgawka.
- Nie nadaje się. - Bez przesady.
Coś wymyślimy.
- Raki? - Odpowiednie buty.
Nie dam tknąć moich butów.
- Zagraj raz bez szpilek. - Szpilkę to ci wbiję.
Noro, Juliette mi grozi.
Przestańcie.
Na tym się nie da stać!
Spokój!
Ta podłoga jest wspaniała.
- To się liczy. - Dziękuję.
Na początku nigdy nie jest idealnie.
Popracujemy z materiałem,
poznamy tę podłogę.
Scena 2. David...
Zaczynamy.
Proszę.
Kocham panią.
Jak było?
Zimno.
Każdy ma lepszy i gorszy profil.
Na zdjęciach widać, że ty nie.
Mam dwa złe?
Masz wesoły i smutny.
Stąd twoja złożoność.
Jesteś zadowolony?
Z życia?
Pytałem o to ujęcie, ale spoko.
Noémie coś powiedziała?
Nie, tylko wyglądasz, jakbyś miał dość.
To twój pierwszy film, musisz się zorientować.
Dobrze sobie radzisz.
- Starasz się być miły. - Masz intuicję.
To twoje powołanie.
Nora mnie rzuciła.
- Współczuję. Nie wiedziałem. - Cóż... takie życie.
Nikt nie umarł.
Gdzie mieszkasz?
Śpię na kanapie u agenta.
- Tymczasowo. - Przyjdź do mnie.
Mam pokój gościnny.
- Nie chciałem... - Jest miejsce.
Będzie super.
Wiem, przez co przechodzisz.
Nie jesteś sam.
Cześć.
- Już się nie dzwoni? - Dałeś mi klucz.
- Na sytuacje awaryjne. - Awaryjnie trzeba się napić.
- Idziesz? - Kraj cię potrzebuje.
Rozmowa z porzuconym to nuda.
- W kółko to samo. - Ja to lubię.
Sercowe smutki innych są ciekawe.
Ciekawsze niż moje.
Zabawne.
- Co, moje problemy? - Nie. “Sercowe smutki”.
Nie zdawałem sobie sprawy, że to mnie nęka.
Stereotyp. Ty, wielki aktorze, jesteś wyrafinowany.
- Myślisz? - Absolutnie.
To ta twoja teatralność.
A twoje smutki?
Już nie mam.
Stałam się twarda.
Proszę, dotknij.
Kamizelka kuloodporna.
- Idziemy. - Dokąd?
Będzie jak w filmie.
- To rzeczywistość. - Tworzymy ją sami.
W barze było miło.
Nie wrócimy tam.
Pomogę ci.
- Tak? - Jedna noga tu, druga na mój bark.
- Kąpiemy się? - Najpierw się przywitajmy.
“Alpianista”.
- “Alpinista”? - Nie, “Alpianista”.
Pianista po wypadku w górach.
- Zły tytuł? - Brzmi jak literówka.
Racja. Trzeba zmienić.
- Nowy film? - Zdziwisz się.
- Reżyseruję. - Nie!
Od dawna miałem ochotę.
- Wspinasz się? - Na skałki?
Raz próbowałem, rozbolały mnie palce.
Więc podstawy znasz. Przyjdziesz na casting?
Do jakiej roli?
Głównej.
Przestań.
- Nie chcesz? - Nie w tym rzecz.
Ty powinieneś zagrać.
Wchodzi sześć moich filmów. Znudzę się widzom.
- Ja nie jestem znany. - Możesz zyskać.
Przeczytaj scenariusz i pogadamy.
- Dobrze. - Umowa stoi?
Zaraz wrócę.
Wielki aktorze, znalazłam szamana.
Mało mówi, ale ma wszystko.
Czego ci trzeba?
Nory.
Tu nie pomogę.
Ale mam ecstasy.
Cięcie! Mamy to. Super.
To była ostatnia scena Henriego.
Brawo.
Byłeś świetny. Genialny!
Przerosłeś moje oczekiwania.
Film jest o przyjaźni
i to ty pomogłeś mi to zobaczyć.
Dziękuję.
Brawo.
Dziękuję.
Co tu robisz?
Przestraszyłeś mnie.
W porządku?
Zaraz zwymiotuję.
Co cię opętało? Co to za akcja?
Starałem się
być kreatywny.
- Nie wiedziałem, jak ci powiedzieć. - Co?
Czekasz na kogoś?
Nie.
Właściwie to...
Ty tutaj?
- Macie pracę? - Drobiazg do omówienia.
To nie praca.
Jasne.
Sypiasz ze stażystą?
Klasa.
Mogę sypiać ze stażystą, jeśli zechcę.
Teraz jestem asystentem.
Przepraszam. I gratuluję.
Nie tracisz czasu. Straszne!
Nie mów mi o empatii!
- Co znowu zrobiłem? - Pytasz?
Załatwiłeś nas, odchodząc ze spektaklu.
- Więc? - Nie ona jest egoistką.
Nie wtrącaj się.
Zrobiłem kolację.
Do stołu. Siadajcie.
Do stołu, gołąbeczki.
Jest lasagna.
Henri, co ty wyprawiasz?
Jest miło, nie?
- Chodźmy stąd. - Nie.
To mój dom i zostanę. Ty też. Siadaj.
Miło mi was widzieć. Jesteś głodna?
Nie, dzięki.
Mówcie, co tam.
- Było bzykanko? - Bzykanko?
Jak mówią w twoim liceum?
Dowcipniś! Młodość to nie wada.
Przeciwnie. Ja cię podziwiam.
Dzieci uratują świat.
- Wszystkim się zajmujemy. - Dzięki!
- Graj sobie w gównianych filmach. - Co?
Przestańcie. To naprawdę...
żałosne.
Nic już nie wiem.
Wychodzę. Radźcie sobie.
Wsadzasz nas do jednego worka?
Tak, do wielkiego worka z żałosnymi typami.
Spałeś tam?
Na kanapie.
- W Reims są chyba hotele? - Nieliczne.
Skończ z tym. To niezdrowe.
- Łatwo ci mówić. - Ale tak jest.
Nie znalazła zastępcy.
- Chcesz odzyskać rolę? - Tego nie mówię.
Nie myśl już o tym.
Nie myślę.
Nie chcesz ustąpić miejsca innym.
Dlatego nie idziesz dalej.
- I? - Rewelacja.
Nora?
Pamiętasz dyskusję o współpracy?
A konkretnie?
Zespół traktuje trudności jednostek
jako okazję do rozwoju.
Zmieniłam zdanie.
Albo ta cholerna podłoga Yvana, albo ja!
Po co te buty?
To po prostu niepojęte.
- Ten kretyn nie spieprzy mojej pracy! - Słyszałem!
Buty są tymczasowe?
- Wolisz inny kolor? - Nie.
Widzisz, co muszę znosić?
Czekaj, Juliette.
Yvan, wymyślimy coś, dobrze?
No i już. Próbujemy dalej?
Nie. Musimy porozmawiać.
- Co się dzieje? - Przykro nam...
- Zaczekajmy na wszystkich. - A więc bunt?
- Nie, ale zaczekajmy na Nielsa. - Wątpię, czy przyjdzie.
Serio? Najpierw Henri, teraz Niels?
Nie umarli. Będzie dobrze.
- Nie. - Nie uda nam się.
- Co? - Nie zrobimy dobrego spektaklu.
Co?
Co to za nastawienie?
Skupmy się na pracy, nie na efekcie. Jest tu i teraz.
Teraz nie mamy Iwanowa ani asystenta,
a scena to ślizgawka.
- Kostiumy to “Slalom niespecjalny II”. - Snoby.
“Slalom” jest super.
- Mój terapeuta mówi to samo. - Kazał ci rzucić pracę?
- Przestańmy biec na oślep. - Bo walniemy w mur.
Martwimy się o ciebie, bo cię kochamy.
Kochacie mnie?
Kochacie?
Co mi po tym? Serio!
Nie potrzebuję miłości,
tylko pomocy.
Mam powiedzieć, że bez Henriego nic nam nie idzie?
Że się pogubiłam i wszystko mi ucieka?
Nie mam pomysłów ani zapału,
nie umiem rozwiązywać problemów, jak nie ja.
Kiedyś radziłam sobie ze wszystkim, ale teraz...
poniosę porażkę. Klęskę.
Zadowoleni?
Nora?
Porozmawiamy?
O co chodzi?
Podziwiam twoją pracę i wiem, że szukasz aktora.
Nie rozumiem.
Chciałbym z tobą pracować.
- Mam cię przyjąć z marszu? - Nie,
ale moglibyśmy porozmawiać.
Bo pozujesz do zdjęć i robisz tysiąc pompek?
- Nikt tylu nie robi. - Więc dlaczego?
Jestem gotów.
Znam sztukę na pamięć i żyję pracą.
- Jesteśmy podobni. - Wiesz, co mówisz.
Muszę coś poczuć. Zaryzykować.
Jeśli masz za dużo energii,
zapisz się na crossfit albo boks.
Już boksuję.
Weź LSD.
- Zrób mi przesłuchanie. - Po co?
Spektaklu nie będzie.
Dzięki, zgubiłam klucz.
- W porządku? - Tak.
Jest François? Nie odbiera.
Nie wiem, dokąd poszedł.
Tak?
No i dobrze. Napijmy się.
Co za kolekcja! Wszystkie płyty wszystkich zespołów w historii.
Może to dla kosmitów.
- Co? - Do kapsuły czasu.
Zapis życia na Ziemi.
Jestem nawalony.
Czasami ciężko mi samej.
- Smutno? - Tak, ale nad tym pracuję.
- Jeździsz na pustynię i ćwiczysz? - Chciałabym!
- Z terapeutką szukamy przyczyn. - Macie tropy?
Mój nienasycony narcyzm.
I śmierć mamy, gdy miałam sześć lat.
Myślę, że to z powodu mamy.
Mogę zadać niedyskretne pytanie?
Niczego nie ukrywam.
Jak jest z tobą i François?
To cię intryguje?
Lubisz znać sekrety?
Przyznaj, że to tajemnicze.
Cóż... François jest jak słońce.
Ogrzejesz się przy nim, ale więcej nie oczekuj.
Nie należy do nikogo.
To tak jak ja.
Do nikogo już nie należę.
To cię martwi?
Trochę.
W cholerę z tym wszystkim!
Ja pierdzielę.
- O cholera. - Co się stało?
Przeraziliście się, ale niepotrzebnie.
W nocy dużo wymyśliłam. Olśniło mnie.
Zrozumiałam, co się liczy: kompozycja,
dekompozycja, rekompozycja.
Zniszczenie pomogło mi zrozumieć. Brzydko to wygląda,
ale nie jesteśmy tu dla piękna, tylko dla prawdy.
A mieliśmy to gdzieś.
- Co teraz zrobimy? - Drzewo.
- Jak to? - Drzewo jest lepsze niż podłoga.
Trudno porównywać.
- A Iwanow? - Ty nim jesteś.
Dobrze mówi.
Wciąż brakuje jednego aktora.
Przedstawię się. Henri.
Mam... 26 lat.
Zaczynaj.
Mam córkę.
Mieszka z matką w Marsylii.
- I... - Musisz prowadzić.
To scena w aucie. Siedzisz za kierownicą.
Tak.
Mam córkę.
Mieszka z matką w Marsylii.
Odkładam...
- Skręć. - Odkładam pieniądze,
- Migacz. - ...żeby do nich dołączyć.
Przepraszam.
...dołączyć.
Bez odgłosów.
Włącz się do ruchu.
Czekaj, jak ty wrzucasz...
Masz prawo jazdy, Thierry?
Znajdziesz mi coś innego? Potrzebuję pracy.
Niech pomyślę.
Mógłbym wrócić do teatru.
Jest coś o facecie, który rzuca wszystko
i jedzie na rowerze przez Francję. Umiesz jeździć?
Czasem się dziwię, jak mnie widzisz.
Oddzwonię.
Cześć, Nanette.
- Nora nie odbiera. - I co ja na to poradzę?
Kiedy ma próby, to jakby mnie nie było.
Czy bardziej kocha babcię, czy przedstawienie?
Ledwo zdążyłem.
Wszystko gra?
Czuję się, jakbym cofała się w czasie o pół roku.
- Jak ja, gdy zadzwoniła Nanette. - Dzwoniła do ciebie?
- Dlaczego? - Bo nie powiedziałaś, że zerwałaś.
- Nie ja zerwałam. - Cóż, udawałem.
Pomyślałem, że pojadę na urodziny,
to nie będziesz się tłumaczyć.
Ale mogę wysiąść.
Nie trzeba. To miłe.
Nie zniosę rodzinnego przesłuchania.
Życzliwość mam w genach.
Zawsze skromny.
Uwielbiam Nanette.
- Naprawdę. - Aż tak?
Ostatnie lata byłem z tobą ze względu na nią.
Naprawdę ją uwielbiam.
Najbardziej na świecie.
Wytrzymasz?
- Tak, a co? - Nie wyglądasz.
Umiem zagrać idealnego narzeczonego.
Dlaczego idealnego? Zauważą różnicę.
Bardzo śmieszne.
Oboje musimy grać.
Nie dotykasz mnie, to dziwne.
- Chcesz, żebym dotykał? - Tak.
- W ten sposób? - Za grzecznie.
Tak?
Nie będę cię obmacywał.
Boisz się?
To kwestia szacunku.
Wiem: roześmiej się.
- Dlaczego? - Bez powodu.
Kiedyś cię rozśmieszałem.
Nie pamiętam.
O, tak.
Zabawny jesteś.
Zapomniałem, jaki to hałas.
Masz rację, dajmy czadu.
Tu brzmi lepiej.
Cholera.
Zobaczyć, czy krwawi?
Gdzie to jest? Gdzie?
Tak nie można!
Pożałujesz!
Dzień dobry.
- W porządku? - Tak.
Moglibyśmy razem wrócić.
Moglibyśmy.
- To tylko taki pomysł. - Pomysł.
Ktoś na ciebie czeka?
A na ciebie?
Dzieci?
- Jak tam “Iwanow”? - Do przodu.
Tylko tyle?
- Co? - Wszystko muszę z ciebie wyciągać.
Przestań.
Przesadzasz, dużo ci mówię.
Po prostu jestem ciekawa.
Spektakl będzie się różnił od poprzednich.
Jak to?
Np. nie będzie w nim grał Henri.
- Ale to nic. - Pomówmy o tym.
- Wyrzuciła cię? - Nie wyrzuciłam.
- Robi coś nowego. - Pogadajmy.
I dobrze.
Bo ja też potrzebowałam odmiany.
- Jakiej? - Zmieniłam obsadę.
- I zaangażowałam kogoś. - Kogo?
- Przecież wiesz. - Nie wiem.
- François. - Cluzet?
- Nie wiem. - Ja go lubię.
Byłam pewna, że ci powie.
Nie powiedział.
Wybacz, że tak to wyszło.
To świetnie, naprawdę.
- Jesteś pewien? - Tak.
Po co ci torba?
Wynoszę się.
- Masz mnie dość? - Przestań.
Wiem o Norze.
To zabrzmiało dwuznacznie.
- Pogadamy? - Nie ma o czym.
Ja zagram w sztuce, którą rzuciłeś, a ty w moim filmie.
- Idziemy do przodu. - Wcale nie!
Wiedziałeś, że się wkurzę.
Ale myślisz tylko o sobie, innych masz gdzieś.
Wszystkich obwiniasz. Weź odpowiedzialność!
Masz przerąbane przez swoje błędy, nie moje.
Tak, ale zostając tu, niczego nie naprawię.
Tchórz i niewdzięcznik.
Przyjąłem cię, przedstawiłem ludziom...
Nie wiedziałem, że jest cena. Ile?
- Nie o to chodzi. - Mam kasę.
To ja nalegałem, żebyś zagrał w tamtym filmie.
Pamiętaj o tym w swoim aktorskim życiu.
Jestem ci wdzięczny za pomoc, ale, bądźmy szczerzy,
bierzesz więcej niż dajesz.
Dobra, spadaj.
- Kocham pana. - Saszo, nie możemy.
- Do szaleństwa! - Nie możemy.
Bez pana życiu brak sensu, celu i radości.
Już w dzieciństwie pana kochałam.
Dobrze, dalej.
Już w dzieciństwie pana kochałam.
Pańską duszę. Kocham pana, Nikołaju Aleksjewiczu.
Dla pana...
Powtórz: “Nie możemy”.
Nie możemy. Nie możemy.
Za duży odstęp. To utrudnia.
Nie możemy.
- Poszłabym z panem wszędzie. - Nie możemy.
Szybciej, na Boga!
Zacząć życie od nowa?
Szczęście, młodość, świeżość...
To jest życie.
Wszystko na nowo?
- Było lepiej, nie? - Trochę płasko.
- Dzięki! - Mówię o nas.
- A tobie pasowało? - Tak, tylko byłam trochę spóźniona.
Wytnijmy twoje wejście.
- Jak to? - A może...
cały czas będziesz na scenie?
I zaproponuj coś innego niż krzyk,
bo robi się banalnie.
Dobrze.
- Śpisz? - Koncentruję się.
Pokaż rękę.
Pójdziesz?
- Dokąd? - Na spektakl.
- Który? - Daj spokój.
- Ty go widziałaś? - Tak. François mnie zaprosił.
I jak?
Sam się przekonaj.
- Przeszkadzam? - Nie, skończyliśmy.
- Chciałeś mi coś powiedzieć? - Nic.
Kiedy reżyser rozmawia z aktorem, inni nie podchodzą i jest spokój.
- Więc udajesz. - Nie.
- Robię sobie przerwę, w porządku? - Jasne.
Chciałbym ci podziękować za zaufanie.
Tak czy siak łatwo nie masz.
Ale warto. Bo ty wiesz, dokąd zmierzasz.
To inspirujące.
Już prawie skończyliśmy zdjęcia, więc coś ci powiem.
- Między nami. - Dobrze.
Pojęcia nie mam, dokąd zmierzam.
- Serio? - Tak.
I nie ja jeden.
Ludzie nie wiedzą, co robią, ale nikt się nie przyzna.
- Ty jesteś natchniony. - Akurat.
Tak, mam pomysły,
coraz to nowe, ale w końcu...
nie wiadomo, co będzie. Ja nie wiem.
Nie mów tak.
- Dlaczego? - Jest wiele powodów.
- To niepokojące. - Przeciwnie.
Gdy zaakceptujesz niepewność i odpuścisz, wszystko będzie możliwe.
I tak się tworzy coś ciekawego.
Muszą być jakieś pewniki.
Tak, Bóg umarł, a słońce eksploduje.
Ale teraz może się stać wszystko.
Dosłownie wszystko.
- Jesteśmy gotowi. - Dobrze.
Myśl o tym, grając w tej scenie.
- Dziękuję. - Jest ślisko.
Dzień dobry.
Akcja!
W porządku?
Jest pan ranny,
nie wolno się ruszać.
Jak pan się nazywa?
Wszystko dobrze?
Tak, tak.
Muszę jechać.
Cięcie.
Dobrze, ale patrzysz nie w tę stronę.
Przepraszam.
- W tej scenie byłeś genialny. - To nic takiego.
Dziwne, bo myślałam...
że jako aktora znam cię na wylot.
Ale takiego cię nie widziałam.
- Przy innym reżyserze? - Też.
Dlaczego tu jesteś?
- Zaprosiła mnie Lou. - Ale dlaczego przyjechałaś?
Czego chcesz?
Dziś ostatni spektakl.
Ucieszyłabym się, gdybyś przyszedł.
Wystawiłaś sztukę beze mnie, możemy iść dalej.
Jesteś pewien?
Wybacz, ze zmęczenia nie myślę jasno. Pojadę już do teatru.
Gdzie ona jest?
Pojechała.
- Co ty byś zrobiła? - Ja?
To, co ty. I w tym problem.
- Oboje mamy kamizelki kuloodporne. - Oboje się chowamy.
Nie jesteśmy ostrożni,
- tylko tchórzliwi i dumni. - Bzdura.
Nie zaryzykowałam z François. To głupie.
Trzeba zdradzić to, co się ma, by stworzyć coś nowego.
Kochamy się i zrywamy zawsze z tych samych powodów.
- Nie patrz tak. - Jak?
Słyszę twoje myśli. To opresyjne.
Celowo.
Oddaj kamizelkę kuloodporną.
Posprzątam tu.
- Zostały jakieś auta? - Musisz poczekać, aż wrócą.
Henri.
Jednak przyszedłeś.
Co tu robisz?
Już czas.
Masz rację.
Co to było?
Kto to zrobił?
Dopóki ta osoba się nie zgłosi...
Podbił stawkę.
Fetyszysta.
Nogi do góry, proszę.
Tak nie można.
Nie zaczniemy, póki się nie okaże, kto...
To ty.
Palant. Mogłam się domyślić.
Luz!
Próbuję czytać, a ty przeszkadzasz
i brudzisz mój kostium. Nie masz lepszych zajęć?
- Zasmuciłbym cię, umierając? - Co?
Byłoby ci smutno?
Smutne jest to, że śmierdzisz wódką. Brzydzę się tobą.
Dla niektórych miłość jest nieistotna.
Gawędzić z ukochaną osobą,
przejść się z nią po ogrodzie,
uronić łzę na jej grobie... nic więcej.
Ale dla mnie miłość
jest wszystkim.
Kocham cię.
Chcę ukoić twój smutek,
pójść za tobą wszędzie.
Wespniesz się na górę, i ja też.
Zejdziesz do wąwozu, ja za tobą.
Szczęściem byłoby całą noc przepisywać twoje zdania,
czuwać nad twoim snem,
przejść z tobą sto kilometrów.
Pamiętam, jak do nas przyszedłeś
podczas żniw, cały w pyle.
Chciałeś pić, więc przyniosłam ci wodę,
a ty już mocno spałeś na kanapie.
Przespałeś dwanaście godzin.
A ja czuwałam przy drzwiach, by cię nie budzono.
Było mi tak dobrze!
Im więcej wysiłku wymaga miłość, tym jest piękniejsza
i tym silniejsza.
I?
To twój najpiękniejszy spektakl.
Wiem.
Zawsze skromna.
Zaraz wrócę.
GDZIE JESTEM?
Ernestowi i Josephowi
Wersja polska na zlecenie HBO TransPerfect Media Poland
Tekst: Karolina Bober