WIELKA WYPRAWA DO DOMU
WIELKA WYPRAWA NA KONIEC ŚWIATA
Przez 20 lat podczas trzech przygód
odwiedziliśmy najdalsze zakątki świata.
WYPRAWA PRZEZ AMERYKI WYPRAWA DO AFRYKI
To my w drodze, Charley.
A nigdy nie odwiedziliśmy krajów, które mamy pod samym nosem.
- Jedziemy. Do Europy. - Tak.
Spędzimy lato, robiąc niewiarygodną pętlę
po 17 krajach naszych najbliższych sąsiadów.
Zaczynamy w moim domu w Szkocji, potem na kontynent,
przez kraje skandynawskie na koło podbiegunowe,
w dół przez kraje nadbałtyckie, następnie przez Alpy do Francji,
by wrócić do domu dwa miesiące później.
Idziemy na całość,
odbywając podróż na temperamentnych 50-letnich motocyklach,
które dostały nowe życie.
Mój wydaje dziwny dźwięk.
Razem z nimi na trzecim motocyklu
jadą kamerzyści, Claudio i Max.
Będą mieli też swoje małe kamery.
REŻYSER / PRODUCENT
Z Russem będziemy jechać z ekipą.
Będziemy się spotykać w razie konieczności.
Tego lata Europa to nasz plac zabaw.
Będziemy jechać przed siebie i zobaczmy, co znajdziemy po drodze.
Jesteśmy w Austrii.
Robię się głodny.
Co jest daniem narodowym Austrii?
Chyba sznycel i strudel jabłkowy.
O tak. Sznycel i strudel.
By zakończyć na wysokim poziomie,
zmierzamy do największego pasma górskiego w Europie:
w Alpy.
Zaczynamy w Austrii,
przejedziemy przez Szwajcarię,
a potem przez Francję do domu.
Ale najpierw krótki przystanek w Wiedniu.
WIEDEŃ AUSTRIA
Wiedeń
Tyłek mnie boli.
Przesunę się i możesz poklepać mnie po tyłku.
- Lepiej? - Lepiej. Dziękuję.
Jak się nazywa ta rzeka?
- Dunaj. Tak. - Dunaj.
Tak.
- Tak to sobie wyobrażałem. - Tak.
Wiedeń.
Jesteśmy w Wiedniu.
Miasto marzeń, muzyki
i na szczęście dla nas, miasto znane z ciast.
No proszę. To było zsynchronizowane parkowanie.
Usłyszeliśmy o ciekawej kawiarni,
w której podawane są najlepsze ciasta w mieście.
Prowadzą ją starsze emerytki.
- To tu? - Spójrz. Twarz babci.
Super. Prowadzą ją starsze panie.
A może też starsi panowie.
- Spójrz na meble. - Fajowe.
WITAMY W BABCINYM SALONIE
- Pierwszy raz tutaj? - Tak.
- Usiądźcie. - Tutaj?
- Tak. - Wspaniale.
Dziękujemy. Cudnie.
To jadalnia babci.
To kawiarnia dla młodych i starych.
Młodzi i starzy pracują razem.
Podoba ci się tu?
- Tak, podoba mi się. - Jest fajnie.
Pracuję tu dziesięć lat.
Dziesięć lat?
Tak, co mogę wam podać? Kawę czy…
- Tak, proszę. - Pójdę spojrzeć na kawę.
Proszę, usiądź…
Zapytam cię…
Okej.
Jeździcie na motocyklach?
Tak, jeździmy.
Gdy byłam młoda, szukałam mężczyzny z motocyklem…
Nie znalazłam.
- Nie znalazłaś? - Nie.
- Teraz masz dwóch. - Dwóch.
O nie! Jestem za stara.
- Cześć. - Hej!
Mogę poprosić kawałek tego?
- Strudla? - Strudla z jabłkami. Tak. Dziękuję.
- Ze śmietaną? - Tak, poproszę.
- Ze śmietaną? - Tak.
Mamy takie powiedzenie w Szkocji.
„Częstuj się. Jesteś u cioci”.
Tutaj to pasuje.
„Częstuj się. Jesteś u cioci”.
Dziękuję.
- Strudel? - Tak.
Mogę gryza?
- Pyszny. - Dobry, co?
- Jasny gwint. - Dobry.
To nasze wyjątkowe wiedeńskie ciasta.
- Czy to… - Boże.
- To budyń? - Te bułeczki…
W środku jest gorąca marmolada śliwkowa
i sos waniliowy.
- Rety. - Sos waniliowy. Rety.
To coś jak jogurt?
Nie, to…
Prosto na dżinsy.
To krem angielski.
- Boże, pycha. - Potrzebujesz pralki?
Tak.
Babciu, wrzucisz je na szybki program prania?
Tak, niedługo przyniosę.
Bardzo dziękuję. Rety.
Ukradnę trochę.
Bardzo dziękujemy.
Nawet wygląda jak coś, co zrobiłaby dla nas babcia.
Spójrz. Co nie?
Motywują je dwie rzeczy.
WŁAŚCICIEL
Jedną jest ubóstwo finansowe.
Jeśli masz 65 lat lub więcej i potrzebujesz dodatkowego dochodu,
- to nic nie ma. - Nic nie ma.
- A drugą jest ubóstwo społeczne. - Tak.
Gdy ludzie są aktywni, gdy mają coś ważnego do zrobienia,
- to dłużej są zdrowi. - Zdrowi.
- Tak. - Gratuluję.
Wygląda na to, że to się sprawdza. Brawo.
I pomagasz przy tym wielu ludziom.
- A ten krem jest przepyszny. - Tak.
- Smakuje wam? - Jest smaczny.
Rzecz jasna.
- Jak krem babci. - Babciny krem.
Fantastyczny. Zjadłem cały.
- Nie szkodzi. - Nie zostawiłem…
Nie zostawiłem nic dla ciebie.
- Przykro mi. - Ale…
- Świetny pomysł, co? - Genialny.
- Tędy? - Tak.
Tutaj. Prowadź.
Dobra.
Objadłem się.
Wiem. Ja też. Mam brzuch jak balon.
Marzę, żeby się położyć.
Chciałbym zasnąć.
Czas poznać austriacką kulturę.
W tym celu jedziemy w góry.
Latem ten niesamowity krajobraz
staje się naturalnym tłem dla wielu sztuk i koncertów.
Zaproszono nas na przedpremierowy pokaz nowej opery wystawianej na jeziorze.
Austria to piękna część świata. Podoba mi się tu.
Opera opowiada historię wodnika, który zakochuje się w kobiecie z soli
i jest luźno oparta na starej baśni ludowej,
która mówi o tym, że w jeziorze są cenne złoża soli.
- Spójrz. - Ładnie, co?
Tak.
Spójrz. Tam jest. Kobieta z soli, tak?
To jej szuka wodnik.
To reszta obsady.
W łódce.
Spójrz.
PRODUCENTKA
Wysłałam tę legendę do Vanniego Moretta.
KOMPOZYTOR
A on skomponował dla nas operę.
Znalazłam też Andreasa, który jest reżyserem.
Dzięki za zaproszenie.
To pierwsza próba.
REŻYSER
- Nad jeziorem. - To ekscytujące?
- Tak. - Powodzenia.
To najprostszy.
To właśnie tutaj rozgrywa się akcja legendy.
Bycie tutaj jest naprawdę ekscytujące.
Okej. Zaczynamy!
Hej, przyjaciele! Nabierzcie odwagi!
Zarzućcie sieci Ciągnijcie mocno
Dziękuję! Zróbmy to do tego miejsca.
Dziękuję.
Johanna, możesz cofnąć łódkę?
Możesz zrobić to w wodzie?
Zaczynamy!
- To on widział… - Tak.
- …wodnika? - Tak. Widział w wodzie
coś dziwnego.
Nie na linii między mną a śpiewakiem.
Odsuń się.
Odsuń się, proszę.
- Świetna robota z łodzią. - Dzięki.
- Tak. - Nie spodziewałam się.
- Przez chwilę sama ją ciągnęłaś. - Jesteś silna.
Okej, zróbmy przerwę.
- Powodzenia! - Świetnie.
- Bawcie się dobrze. - Dzięki.
Dzięki, że pozwoliliście nam to zobaczyć.
To było wyjątkowe. Dziękujemy.
Tak się powinno oglądać operę.
Cudownie. Podoba mi się tu.
To jeden z najbardziej oszałamiających krajobrazów na świecie.
Jako że tu jesteśmy,
nie przepuszczę okazji, by potrenować nową pasję.
Cieszę się na lot na paralotni.
Uwielbiam to.
Bo marzę o tym, żeby wspiąć się na góry w Szkocji
i z nich zlecieć.
Dlatego chcę się nauczyć być dobrym pilotem.
KOLEJNEGO RANKA
To jest ten dzień.
Wziąłem udział w kursie w Santa Barbara i nauczyłem się latać.
Jeszcze nie mam licencji, ale jestem blisko.
WIDEODZIENNIK
Zaczniemy tutaj, polecimy tu.
Tu zaczniemy obniżać lot. W dół.
I wylądujemy gdzieś tutaj.
Warunki są wyśmienite.
Okej. Jesteśmy na miejscu.
Stąd wystartujemy. Rusza.
Jest wyżej niż w Santa Barbara.
Mam polatać w lewo i w prawo,
- by poczekać? - Nie musisz.
INSTRUKTOR
Będziesz zaraz za mną.
- Wystartuję po tobie. - Okej.
Jeśli ja schrzanię start,
będziesz zdany na siebie.
Co ja wyprawiam? To ma być dobry pomysł?
Węzeł, skręć.
Lecimy w tandemie. Pomyślałem, że polecę z Ewanem.
Byłem tam na dole, a teraz jestem tutaj.
Na dole czułem się pewnie.
Uprzęż jest bardzo lekka. Nie ma klipsów.
To się po prostu zahacza.
A w ten sposób się zaciska.
Gumka i to wszystko.
- Ewanie. - Tak?
Możesz wystartować, gdy zechcesz, przy jakim wietrze chcesz.
Wykonał kilkaset skoków, co mnie cieszy.
Pięknie.
Żeby sterować paralotnią, trzeba się nachylić.
To rozpoczyna skręt. Trochę zwolnię.
I skręcamy.
Rozluźnij nogi, Ewanie. Rozluźnij.
Zobacz, gdzie jesteś.
Charley! Hej!
W porządku?
Całkiem nieźle. Pomyślałem, że wpadnę przelotem.
Miło cię tu widzieć.
O Boże.
To jest jak przeżycie duchowe.
Uwielbiam to robić.
Lecimy w stronę lądowiska?
Boże.
- Stopy do góry. - Tak.
Okej.
- Okej? - Tak.
Trochę mnie mdliło, gdy robiliśmy te małe kółka.
Czułem się…
Trochę kręciło mi się w głowie, ale to było niesamowite!
Ewan ląduje.
Charley!
- Super, co? - Rety!
Widzieliśmy się na górze,
ale byliśmy na różnych wysokościach…
Tak, dobrze wyglądałeś.
- Jeśli mógłbyś mi pomóc… - Tak.
…ją spakować i…
Weź od góry. Tak jest.
Mam zapiąć od tej strony?
Tak.
Dzięki obozowaniu mamy wprawę w pakowaniu.
Może dlatego lubię namioty, bo przypominają mi paralotnie.
Niesamowite, co?
Wrzucasz to do samochodu.
Masz własny statek powietrzny.
To wszystko.
- Jak się podobało? - Boże.
Było pięknie. Uroniłem łezkę.
Bardzo się wzruszyłem.
Podobało mi się.
Nigdy nie startowałem z tak wysoka.
Trochę się bałem.
Było zabawnie w tandemie, bo dwa razy sprawdził klipsy.
Nie mogłem się powstrzymać. Sam musiałem sprawdzić,
żeby zobaczyć, czy on sprawdził.
Słyszeliśmy o artyście,
który pracuje w zamku w tej części Szwajcarii.
Mówią na niego Not Vital
i był członkiem grupy nowojorskich artystów w latach 80.,
w której byli też Warhol i Basquiat.
Zdecydowanie jest na uboczu.
Spójrz.
ZAMEK TARASP SZWAJCARIA
Wielgaśny ten dom.
To jego galeria czy tu mieszka?
Nie wiem. Chyba jedno i drugie.
- Cześć. - Mieszkasz tu?
- Czasem. - Czasem?
Ty byś nie mieszkał?
- Mieszkałbym. - Ja też.
Zdecydowanie.
Okej.
Podoba mi się to.
Nazywa się Nieprzyjemny Obiekt.
Nieprzyjemny Obiekt.
Możemy tam iść?
- Chcecie? - Pewnie.
Spójrz na to.
W 1900 roku przyjechał tu człowiek o nazwisku Lingner.
Wymyślił płyn do płukania ust Odol.
Dzięki temu stał się tak bogaty,
że mógł robić, co zechciał.
Przyjechał tu, zobaczył ruiny,
kupił zamek i odbudowywał go przez 16 lat.
Zamek odbudowano dzięki płynowi do ust, przy wsparciu świeżego oddechu Niemców.
Genialne.
Tak, to są jądra.
Jeśli zobaczycie Dawida Michała Anioła
- we Florencji… - Tak.
…powiedzmy, że jeśli Dawid byłby taki duży jak Palazzo,
jego jaja byłyby tej wielkości.
Fajnie je zobaczyć.
Co za miejsce.
Niesamowite.
Zrobiłem to drzewo.
Z brązu.
Piękna robota. Duże.
Z ilu kawałków je zrobiłeś?
Nie wiem. Wielu. Nie?
Ale to technika,
- a technika nie jest ważna. - Tak.
Tak mówił Michał Anioł.
- Technika… - Technika nie jest ważna.
Chodźmy. Pojedziemy windą.
Jest winda.
Pewnie, że jest. To jest przezabawne.
Właściciel, Lingner, chciał zostać organistą.
Tu zamierzał grać?
Tak. To jego organy. Największe prywatne organy w Europie.
Rety.
Spójrz na te rurki.
Wcześniej myślano, że muszą być proste.
Tak.
A mogą być jak spaghetti, byle powietrze przelatywało.
Dlatego mogli zmniejszyć organy.
Kiedy je zbudowano?
W 1916 roku. W tym roku zmarł.
- Są sprawne? - Tak.
- Pozwól. - Spróbuj.
Nigdy nie grałem na organach.
Należało do Benjamina Brittena.
To jego instrument. Komponował tutaj.
Gram na pianinie Benjamina Brittena.
No proszę.
- Pięknie. - Zamkniemy…
- Zostawcie. - Martwię się.
Masz rację. Zamknijmy.
- Czemu? - Martwi mnie to.
- Martwi nas ta część. - Złożę to, bo…
Zrobiono je w Anglii.
- Tak. - Właśnie dlatego…
Tak.
Miałeś angielskie auto?
Pojawił się znikąd.
Spójrz.
To miejsce dla miłośników gór.
To park narodowy.
O tak.
- Uwielbiam podróżować. - To fantastyczne.
Może wieże zbudowano dla widoku.
- Nie. - Żartuję.
Widok nikogo nie obchodził.
Idea patrzenia na zewnątrz jest nowa.
Kiedyś było się albo na zewnątrz, albo w środku.
Idea podziwiania krajobrazu jest dekadencka.
- Zabawne. - Dekadencka.
Miło było cię poznać. Absolutnie fantastycznie.
Podobało mi się twoje towarzystwo.
Zrobiłem zdjęcie tęczy.
Wygląda, jakby wychodziła z wcięcia.
Tak.
To było niesamowite przeżycie.
Niezwykła postać. Rozśmieszył mnie.
Miał komiczny sposób mówienia.
Zabawnie było przy organach.
Ten organista.
Skąd on się wziął? Jakby czekał w pogotowiu.
- To było dziwne. - Tak.
Wyglądał jak z włoskiego filmu z lat 50.
Nim wyjedziemy z Alp,
zatrzymamy się na noc w domu naszego kamerzysty, Claudio.
Nieziemskie miejsce do dorastania!
Spójrz na to. Jest motocykl Claudio.
Popatrz tylko. Motocykl z Wyprawy na koniec świata.
- Tak. - Były świetne.
Wciąż bardzo je kocham.
Cześć.
Ma 92 lata.
TATA CLAUDIO
- Byłem na olimpiadzie. - Na olimpiadzie.
Miło poznać. Jestem Ewan.
- Olimpiada w schodzeniu po schodach. - Schody.
- Złoty medal. - Tak.
Dwadzieścia lat podróżowania
i nigdy nie widzieliśmy twojego domu.
Opowiadałeś o nim. Fajnie tu być.
Rety, piękne drewno.
Tak, to tu typowe,
- bo zimą jest lodowato. - Tak.
- Dziękuję.
Tschüss. Dobranoc. Bardzo dziękujemy.
Do zobaczenia. Pa, pa.
KOLEJNEGO RANKA
Jest wcześnie rano. Nie spałem zbyt dobrze.
WIDEODZIENNIK
A spać mi nie dał ten oto maluch.
To jest winowajca. Szósta rano, kakofonia dzwonów.
Ponoć można się przyzwyczaić.
Pa, pa.
Ty przodem.
Wyjeżdżamy ze Szwajcarii,
ale najpierw spróbujemy sił w lokalnym sporcie, hornussen,
czyli golfie rolników.
Bieg neutralny. Niedobrze.
Zauważyłem, że nie wchodzą dobrze w zakręty
na neutralnym.
Wiecie, co mi to przypomina?
Wiem. Sally Gap w górach Wicklow w Irlandii.
Nie…
Nie znam ich.
Przypomina mi Glencoe.
Okej, to tutaj.
Nie wiem, co to jest.
Ale się dowiemy.
To tutaj J.K. Rowling wpadła na pomysł quidditcha w Harrym Potterze.
- Tak? - Nie wiem. Zgaduję.
- Zmyśliłeś to? - Tak.
Okej.
Wziąłem to z Księgi Boormana.
Spójrz na tę dziwną rynnę.
To tutaj oni…
- To są kijki? - Tak.
- Nie spodziewałem się wędki. - Giętkie.
To tutaj uderzamy w krążek.
- Przypomina krążek hokejowy. - Okej.
- Jest mniejszy, ale twardszy. - Jasne.
Leci szybko. Około 300 km/h.
Próbują posłać krążek tak daleko jak się da.
- Krążek. - Tak, z gliny.
Gdzie się go kładzie?
Na końcu.
Okej.
- A jeśli trafisz w drzewa? - To linia śmierci.
Linia śmierci.
Tak, linia śmierci.
- Linia śmierci. - Linia śmierci.
- Uwaga. - Uderza.
Przypomina mi sąsiada, Jimmy’ego Wileya.
Jest do niego podobny.
Ja bym przypadkiem uderzył go tam.
Klasyk.
Dookoła.
- Co? - Nad chmurą.
Teraz jest w chmurze.
Już go nie widać.
Tak.
- Czuję… - Zrób to.
- …że powinniśmy spróbować. - Chcesz?
Tak, chcę spróbować.
Robisz zamach dookoła.
Dołączcie do Charleya i Ewana w serialu Rzadko spotykane sporty świata.
Wielka podróż sportowa.
Gdy się cofasz, rób to powoli.
Uderz przez krążek.
Ma wrodzony talent.
Charley odnalazł powołanie.
Dam ci członkostwo w naszym klubie.
To będzie kosztowało.
- To miłe. - Dobra robota.
Bardzo dobrze.
- Świetnie. - Dzięki.
Ewanie.
Gdy tu staniesz, żarty się kończą.
Jak wyglądam? Jestem w połowie?
Musisz być w połowie.
- Nie jestem? - Tu jest połowa.
- Okej. - Okej.
- Musisz… - Jest trenerem.
Nie używaj mocy.
- Nie? - Nie.
Mam nie używać Mocy?
Nie używać Mocy.
- Dobrze! - Idealnie.
Idealnie w środek.
- Dobrze. - Użyłem Mocy.
- Dobra robota.
Dwa wrodzone talenty. Mamy dwóch graczy więcej.
Tak, dwóch więcej.
Dzięki. To było genialne. Naprawdę mi się podobało.
Powinniśmy zostać i kontynuować.
- Podoba mi się ta gra. - Chcę ją zobaczyć.
Zobacz, jak daleko idą. Są daleko stąd.
W obronie
trzeba się upewnić, że krążek nie spadnie na ziemię,
- nim go zatrzymasz. - Okej.
Spójrz na wgniecenia. To drewno.
Nie dziwię się kaskom.
Tak!
To był sztos.
O tak. On poszedł w tę stronę. Tablica w drugą.
Miło było cię poznać.
- Trzymaj się. Dzięki. - Dzięki. Pa.
To był dziwaczny sport.
Jak oni wymyślili ten dziwny kijek?
Bóg wie.
Podoba mi się ich entuzjazm.
To ostatni etap podróży, jedziemy prosto do Calais,
a rano przekroczymy kanał.
Witamy we Francji.
- To koniec. - A niech mnie.
To ostatni kraj, nim dotrzemy do domu.
Tak. To ostatni etap podróży.
Tak.
Francja, którą znamy i kochamy.
- Ładnie. - Spójrz.
REIMS FRANCJA
Wygląda znajomo.
Byłem tu 25 lat temu.
Jest tu piękna katedra gotycka.
Zatrzymamy się i rozprostujemy nogi?
Okej, jasne.
To tutaj? Nie mam pewności.
- Super, co? - Ekstra.
Sześć dni jeździłem po Francji.
Mam zdjęcia motocykla z tą katedrą w tle.
Chciałem pobyć sam,
więc zrobiłem sobie prawdziwego irokeza.
Nikt się do mnie nie odzywał przez pięć dni.
Okropność. Czułem się samotny.
Zachwycająca z tej perspektywy, co?
Jest wielka.
Zajrzyjmy do środka.
- Spójrz na witraże. - Na końcu.
To niesamowity wyczyn zbudować coś takiego.
Te szczegóły to czyste szaleństwo.
Spójrz na te rzeźbienia.
- Rzeźbiarze mogli wyrzeźbić… - Własne twarze.
…własne twarze jako swego rodzaju podpis.
Tutaj koronowano francuskich królów.
Szaleństwo.
Za Telsche…
moją siostrę.
Okej, jedziemy.
Dalej do celu.
„Calais”. Pierwszy znak na Calais.
Popatrz.
Zobaczyliśmy spory kawałek Francji, którego nie zobaczylibyśmy z autostrady.
Podobało mi się.
Ale mój tyłek ma już dość.
Chciałbym umyć motocykl.
- Zmyć ten olej. - Tak.
Będą mieć jakiś szlauch.
Na pewno.
Cześć.
Ślicznie tu. Serio.
Cóż…
Kurka wodna.
Ale ładnie.
Fajne miejsce na ostatnią noc.
Zobaczcie przemianę.
Pod spodem wciąż był biały.
Myślałem, że zardzewiał.
Ale tylko z wierzchu.
Nikt nigdy go nie umył, nawet ja.
Jest biały.
Musi wyglądać jak gwiazda programu.
Jest gwiazdą.
Na nasz ostatni posiłek
robię makaron z porami, a do tego wołowinę.
Obsmażę ją i wrzucę do piekarnika.
Niesamowite, co?
To nie była najdłuższa trasa świata,
ale dla pięćdziesięcioletniego motocykla w zimnie, cieple, deszczu,
to imponujący wynik.
Jestem mu wdzięczny.
Boże, to dobry motocykl.
Szlag, to naprawdę dobry motocykl, co?
Cały czas…
Gdy nikogo nie ma, idę tam
i patrzę na niego z boku.
Bo jest taki piękny.
To piękny motocykl.
Te dwa i pół miesiąca były niesamowite.
Mnóstwo zrobiliśmy.
Cieszyłem się każdą chwilą.
Wspaniale jest spędzać czas z Ewanem,
mieć kogoś ciągle blisko
i wspierać się nawzajem.
Naprawdę to cenię.
Idealnie.
Piękny.
Podpiekłem je.
- Wyciskasz je? - Tak.
Jeśli rozgnieciesz, a potem ugotujesz,
czasem ma inny smak.
Tak smak jest bardziej ziemisty.
- Zawsze będę tak robił. - Spróbuj.
I zawsze będę gotował młode ziemniaki
- w koperku. - W koperku.
- Nauczyłem się dwóch rzeczy. - I trzeba je odstawić.
- Ziemniaki. - Tak.
Proszę.
Kto chce buziaka?
KOLEJNEGO RANKA
Jest po 6.30. Wyjeżdżamy o 8.00.
Jedziemy do Calais.
Wracamy do domu Charleya i spotykamy się ze wszystkimi.
WIDEODZIENNIK
Mary będzie czekać.
Nie mogę się doczekać.
Chcę się do niej przytulić.
A jutro
wracamy do Szkocji, skąd wyruszyliśmy.
To koniec. To ostatni dzień.
Nie mogę zapiąć. Zabawne, co? Ostatniego dnia.
Przestraszyłem się.
Jak wyglądam z białymi błotnikami?
Nie wiedziałem, że są białe.
Ja też nie wiedziałem. Myślałem, że to rdza.
- Tak. - Zabawne.
Nie wierzę, że to ostatni dzień.
Tam jest morze.
Rety. To białe klify w Dover, prawda?
- Tak. - Tak?
- Tak. - Są tak blisko!
Jest mi trudno
spamiętać wszystko, co robiliśmy podczas tej podróży.
Była naprawdę wyjątkowa.
Napakowana doświadczeniami.
Odbyliśmy tę długą podróż na 50-letnich motocyklach.
Była naprawdę rozległa.
Nigdy nie byłem w większości tych krajów.
Nigdy nie byłem w Danii.
Ja też nigdy nie byłem w Danii.
Widzisz, jak zmieniają się krajobrazy.
Jedziemy.
Ładna ściana śniegu.
Doświadczasz żywiołów.
Atakują mnie komary w lesie w ulewnym deszczu.
Chcą mojej krwi.
O rety.
Moim ulubionym wieczorem było obozowanie na wyspie.
Zostawili nas tam.
Doświadczyliśmy wielu rzeczy.
Poznaliśmy niezwykłych ludzi.
Jest w tym coś, co karmi duszę.
Ka-tung.
To termin techniczny.
Musisz być otwarty na podróż.
Musisz być otwarty na to, że motocykl się psuje
i że utkniesz na środku drogi.
Będziesz moim rycerzem w lśniącej zbroi?
O to chodziło w tej wyprawie.
By jechać wolniej na starych motocyklach,
zobaczyć więcej, więcej się śmiać.
I to dokładnie się stało.
Niesamowite!
Rety. Cieszę się, że jedziemy do twojego domu.
Ale fajnie.
Każdą wyprawę kończyliśmy gdzieś indziej.
- Tak. - A teraz wracamy
Eurotunelem do Wielkiej Brytanii.
Wielka wyprawa do domu.
Dojechaliśmy.
- Super. - Prawie się przewróciłem.
To by było żenujące.
„Ostatnio widziałem Charleya i Ewana.
Ewan zarył twarzą w ziemię i upadł na tyłek”.
Stoimy w pociągu.
Witamy w Anglii. Mamy nadzieję, że podróż była przyjemna.
Jesteśmy na brytyjskiej ziemi. Jedziemy.
FOLKESTONE ANGLIA
Musimy jechać po lewej stronie.
Boże. Po lewej.
Jedziemy do domu Charleya w Surrey.
Dla mnie to nie koniec podróży,
bo jutro zostawiam Charleya
i sam jadę do Szkocji.
DOM EWANA
Za kilka godzin będziemy…
- W twoim domu! - W moim domu.
Ale najpierw spotkamy się z motocyklistami.
WYPRAWA DO AFRYKI
To taka nasza tradycja.
WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Próbujemy skoordynować osoby, które zaczęły przyjeżdżać.
Jest 13.04.
Tata zwykle jest punktualny.
Tu jest!
Brawo! Udało się!
TATA RUSSA
Słyszeliśmy cię zza zakrętu.
- Tak? - Tak…
Motocykl.
Fajnie widzieć te motocykle w lusterku.
Oni są motocyklistami.
Ewan opowiadał historię, że gdy kręcił film,
zakazano mu jeździć na motocyklu.
Powiedział: „Zakazanie mi jazdy na motocyklu
jest jak zakazanie mi słuchania muzyki”.
To część ich osobowości.
Pamiętasz wjazd do Nowego Jorku?
WYPRAWA NA KONIEC ŚWIATA
Pamiętam to uczucie, gdy cię zgubiłem
- wśród ludzi. - Tak.
Podróżowanie z Charleyem
jest czymś, co dzielę z nim i z nikim innym.
Widzę go w lusterku, a on widzi mnie.
Znamy to uczucie.
Przejechaliśmy razem tysiące kilometrów.
Myślę, że z wiekiem
staranniej dobierasz ludzi, z którymi spędzasz czas.
Ewan jest taką osobą.
Będąc na motocyklu, czujesz się jak chłopak.
Jak gdy kiedyś spotykaliśmy się z kolegami na ulicy
i dokazywaliśmy.
Robimy to jako dorośli.
Moje życie stało w miejscu, póki nie pojechaliśmy Na koniec świata.
Pamiętam, że myślałem, że zawiodłem rodzinę.
Jestem wdzięczny, że poznałem Ewana.
- Było niesamowicie. - Tak.
Dziękuję, Ewanie. Świetnie się bawiłem.
To ja dziękuję.
To była wielka wyprawa, by dotrzeć do twojego domu.
Bez dwóch zdań.
Następnym razem sugeruję A1 albo M1.
M6.
To jest mój podjazd.
Niemożliwe.
Cześć!
Hej!
Moja piękna żona.
A niech mnie.
Gdzie jest Mary?
Spójrz.
To była długa podróż.
Kocham cię.
Dobrze cię widzieć.
Cześć, kochanie.
- Udało się. - Boże!
Cześć, tato. Miło cię widzieć.
Czekałem na ciebie cały ranek.
TATA CHARLEYA
Pięknie wyglądasz.
Dobrze.
Tato!
- Tatuaż? - Tatuaż. Patrzcie.
Mniejszy niż sądziłam!
Wyglądał na większy.
- Jestem pierwsza, ty druga. - Co? Czemu ona jest…
Tak. Nigdy nie widziałem domu Charleya.
KOLEJNEGO RANKA
Wsiądę na motocykl i pojadę do Szkocji, ale przez Manchester,
bo mam plan, żeby nie jechać aż tak długo.
Do pięknej Szkocji!
Mój przyjaciel Chris złożył mi volkswagena garbusa.
Wrzucę motocykl na przyczepę
i wieczorem będziemy w domu!
Zadzwonię do Ewana.
Nie odbierze.
Wyprawa się skończyła.
Charley?
Hej! Jak leci?
Też za tobą tęsknię.
Zgadnij, co się dzieje.
Pada deszcz.
Manchester.
Wygląda super.
Od dziesięciu tygodni nie jechałem autem.
- Dziesięciu? - Obym wciąż potrafił.
Szkocja!
WITAMY W SZKOCJI
Odcisk nierozpoznany.
Nie mogę wejść do domu, bo mnie nie wpuszcza.
Odcisk rozpoznany.
KOLEJNEGO RANKA
Masz. Naciśnij. Tutaj. Ten. Naciśnij.
Napisy: Agnieszka Otawska