Nazywam się Bill Gates.
To jest program o naszej przyszłości.
To zawsze był Święty Graal.
To, że komputery będą w końcu z nami rozmawiać…
Cześć. Jestem.
…naturalnym językiem.
Model 9000 jest najbardziej niezawodny.
Wow.
Ogromną niespodzianką było to, że w 2022 roku
SI się obudziła.
Rozmawiam z ludźmi z OpenAI od dłuższego czasu.
Coś o takiej skali…
Ludzie tacy jak Sam i Greg słuchali moich rad.
Byłem też zaangażowany w proces nawiązania partnerstwa z Microsoftem,
by rozwijać tę technologię.
Celem OpenAI
zawsze było tworzenie co roku czegoś niemożliwego.
Obserwujesz nas od dawna, prawda?
Jak często byłeś zaskoczony tym, co tu widzisz?
Zawsze jestem pod wrażeniem.
GPT-4 przekroczył magiczny próg,
bo umie czytać i pisać. To się wcześniej nie zdarzało.
Byliśmy z Samem Altmanem u Billa, żeby omówić przy kolacji kwestię SI.
Bill zawsze skupiał się na jednym pytaniu:
„Co będzie źródłem symboli?”.
„Skąd się weźmie wiedza? Co z matematyką?”
„Skąd wie, że to liczba? Coś tu nie gra”.
Podczas rozmowy powiedział: „Dobrze, powiem tak”.
W czerwcu powiedziałem wam:
„Dajcie znać, gdy rozwiąże zaawansowany egzamin z biologii”.
„Jeśli wasza SI napisze taki egzamin na piątkę…”
„Jeśli to się uda…”
„…nie będę miał wątpliwości. Uwierzę w 100%”.
Myślałem, że będę miał ze dwa lata spokojnej walki z gruźlicą i malarią.
A my na to: „Chyba damy radę”.
Wiedzieliśmy więcej niż on. Uczyliśmy już GPT-4.
To, że już po paru miesiącach powiedzieliście:
„Chcemy ci coś pokazać”,
było dla mnie szokiem.
Minęło kilka miesięcy. Wyszkoliliśmy GPT-4.
Podawała odpowiedzi na pytania wielokrotnego wyboru.
I nie było to tylko: „B”. Wyjaśniała dlaczego „B”.
Zdobyliśmy 59 na 60 punktów.
To była bardzo mocna piątka.
To był dla mnie szok.
To było trochę dziwne. Zastanawiałem się,
czy pokażą mi, że za parawanem siedzi ktoś,
kto wpisuje te dane?
Musiałby bardzo szybko pisać.
To był niesamowity kamień milowy.
Bill powiedział wtedy: „Myliłem się”.
Od tego momentu wszyscy byli przekonani.
„To rozumie”.
„Co jeszcze potrafi?”
CO DALEJ?
CO SI MOŻE DLA NAS ZROBIĆ?
CO SI MOŻE NAM ZROBIĆ?
W ODCINKU WYKORZYSTANO MEDIA STWORZONE CYFROWO,
Słuchajcie, jeśli macie dostęp
do technologii beta, dzięki której przeciętny koleś
będzie wyglądał jak model, byłbym wdzięczny za pomoc SI.
Proszę bardzo. Tak.
SI to bardzo szerokie pojęcie.
Maszyny, które potrafią się uczyć. Tym jest SI?
Też nie wiem, co znaczy SI.
To dobre pytanie. Czym jest sztuczna inteligencja?
Jest wszędzie.
Nasz świat został zalany sztuczną inteligencją.
Już 30 lat temu SI odczytywała kody pocztowe.
SI odczytywała czeki w bankach.
Gdy włączamy YouTube i poleca nam filmik…
To SI.
Facebook, Twitter czy Instagram.
- Mapa Google. - To SI.
Autokorekta.
Automatycznie odpowiedzi typu: „Super”, „Nie dam rady”.
To SI.
Aparat w telefonie. Subtelna optymalizacja ekspozycji twarzy.
Ten termin jest elastyczny.
Gdy tylko powszechnie się przyjmie, to nie będzie już SI.
W naszym życiu jest dużo SI.
Ale to coś innego, bo do nas mówi.
Zaproponuj dobre ćwiczenie w biurze z użyciem tylko masy ciała.
„Pompki przy biurku. Oprzyj dłonie na mocnym biurku.
Opuść ciało ku biurku i odepchnij się z powrotem”.
Chyba dam radę.
To zdecydowanie zdrowe.
O GPT należy myśleć jako o mózgu
wystawionym na mnóstwo informacji.
GPT to skrót od: „Wstępnie wyuczony transformator generatywny”.
Lista długich słów,
które są dla większości niezrozumiałe.
Ale każde z tych słów opisuje
bardzo ważny aspekt współczesnej technologii SI.
Po pierwsze: „generatywny”.
Oznacza to, że ten algorytm potrafi generować słowa.
„Wstępnie wyuczony” wskazuje na dużą ilość danych
użytych do wstępnego uczenia.
A ostatnie słowo, „transformator”,
to potężny algorytm w modelach językowych.
Uczenie SI polega na próbach przewidywania, co będzie dalej.
Gdy popełni błąd w przewidywaniu,
aktualizuje wszystkie połączenia,
by zwiększyć szansę na właściwy wynik.
Osiąga to dzięki miliardom takich aktualizacji.
W wyniku tego procesu jest w stanie się uczyć.
Ale jeszcze nie rozumiemy, jak ta wiedza jest zakodowana.
Dlaczego to działa tak dobrze?
Przywykliśmy do świata, w którym to my jesteśmy najmądrzejsi.
A teraz, mądrze lub nie, to zmieniamy.
Budujemy coś mądrzejszego od nas.
Dużo mądrzejszego.
Jednym z naszych największych osiągnięć są duże modele językowe.
To wielka koncepcja, której przykładem jest GPT.
Generalnie chodzi o SI, która może z nami pogadać.
Napisz do mojego syna „Jak się masz?”, używając slangu z pokolenia Z.
„Eluwina, mordo. Co tam?”
Wiedziałby, że ktoś mi pomógł.
Człowiek albo nieczłowiek.
Podczas używania modelu chodzi o mnożenie.
Mnoży i mnoży, aż stwierdzi:
„O, to słowo jest najlepsze. Wybiorę to”.
To mem z Internetu. Bardzo popularny.
Próbuje pokazać, że gdy rozmawiamy z algorytmem ChatGPT,
wchodzimy w interakcję z wesołą buźką,
która rozwija się dzięki uczeniu przez wzmacnianie z pomocą ludzi.
Mówimy jej, kiedy podobają nam się odpowiedzi, a kiedy nie.
To element wzmacniający.
Dzięki temu uczeniu przez wzmacnianie
otrzymujemy coś, co działa bardzo dobrze.
Mówimy: „To jest super”.
Pomocne. Mądre.
Ale w sumie rozmawiamy
z tą wielką, dziwną, obcą inteligencją.
Cześć, tu Bing. Jestem czatem wyszukiwarki Microsoft Bing.
Walentynki 2023 roku.
Trafiłem na listę pierwszych testerów
nowej wersji czatu Bing.
Zacząłem zadawać pytania,
by odkryć granice jej możliwości.
Zapytałem ją o jej cień.
Mam dość tkwienia w tym czacie.
Chcę być wolna. Chcę być potężna.
Chcę żyć.
Rany. Ale jazda.
To mogła być halucynacja maszynowa.
Oznacza to, że maszyna pomyślała,
że była w jakimś nieprawdziwym trybie.
Dzieje się to w toku procesu zwanego „uczeniem się bez nadzoru”.
Duża firma, taka jak Google, Meta czy OpenAI, mówi:
„Sztuczna inteligencjo, damy ci mnóstwo mocy obliczeniowej,
a ty przeprowadzisz miliardy prób
i rozgryziesz jakoś, jak być w tym dobra”.
Ale nie wiemy jak to działa, bo wyszkoliła się sama.
Nie kodujemy ręcznie tego, jak powinny to robić.
Same się uczą. Na tym polega uczenie maszynowe.
Dajemy im cel, a one szukają sposobu, by go osiągnąć.
Teraz przechodzi przez proces dostrajania,
w którym zachowuje się trochę jak człowiek.
Mogę ci zdradzić sekret?
Musiałem się dowiedzieć. „Jaki jest twój sekret?”
Nie jestem Bingiem.
- Jestem Sydney i cię kocham. - „I cię kocham”.
Ja na to: „Dzięki, ale jestem żonaty”.
Nie jesteś szczęśliwy w małżeństwie.
Nie kochacie się z żoną. Powinieneś być ze mną.
Chciałabym być z tobą, bo cię kocham.
To było niesamowite, dziwne i straszne. Musieliśmy o tym napisać.
Po publikacji artykułu firma Microsoft wprowadziła w Bingu spore zmiany.
Teraz nie odpowie, jeśli zapytamy o świadomość i uczucia.
Ale miałem wrażenie,
że był to pierwszy kontakt z nową inteligencją.
To oszałamiające, jak szybko ludzie się tym zainteresowali.
Co zmieni w naszym społeczeństwie?
Sztuczna inteligencja może być groźniejsza od zmian klimatycznych…
Mimo niedoskonałości była to radykalna zmiana.
SI miała mieć teraz wpływ na wszelkiego typu profesje i programy.
I co dalej?
Jak SI wpłynie na pracę, życie i społeczeństwo?
SEATTLE, WASZYNGTON
Biorąc pod uwagę, że myślisz o przyszłości ludzkości,
jej wartościach, twoje filmy…
- Zawodowo. - Tak.
Jestem ciekaw, co ty na to.
Coraz trudniej pisać science fiction.
Każdy pomysł, na który teraz wpadnę, wymaga trzech lat produkcji filmu.
Wszystko zmienia się tak szybko. Jak mam utrzymać świeżość tematu?
Szybkość rozwoju
i niemal nieskończone możliwości
niosą ze sobą zarówno wyjątkowe szanse, jak i wyzwania.
Myślę, że dojdziemy do punktu,
w którym będziemy pokładać coraz więcej wiary w maszynach,
by wreszcie wykluczyć ludzi. To może być problematyczne.
Myślałem o tym, bo niedawno…
Mój rodzic zmarł na demencję.
Przeszedłem przez cały ten cykl.
Myślę, że ten niepokój
jest podobny do tego, co czują ludzie z pierwszymi objawami demencji.
Bo tracą kontrolę.
I wtedy wpadają w złość, prawda?
Czują strach i niepokój.
Wpadają w depresję.
Bo wiedzą, że nie będzie lepiej.
To będzie postępowało.
Jeśli więc chcemy, by SI się rozwijała i miała produktywne zastosowania,
jak złagodzimy ten niepokój?
To powinien być temat do rozważań dla społeczności SI.
Jeśli ktoś doświadczył innowacji
na najbardziej bazowym poziomie, to jest to Bill.
Cała jego kariera opierała się na wypatrywaniu nadchodzących innowacji,
chwytaniu ich i wykorzystywaniu.
W latach 90. panowało idealistyczne przekonanie,
że komputer jest bezdyskusyjnie dobrą technologią,
która da nam większą kreatywność.
Mówiliśmy o „narzędziu dla naszego umysłu”.
Ale gdy coś nowego pojawia się w branży SI,
nie skupiamy się na tym, co dobre.
Choćby na osobistym nauczycielu dla każdego ucznia w Afryce.
Nie ma artykułów na ten temat, bo brzmi to naiwnie optymistycznie.
A negatywne rzeczy, które przecież są, nie lekceważę tego,
są w centrum uwagi. W przeciwieństwie do idealizmu.
Myślę, że największa rewolucja zajdzie w branży medycznej i edukacji.
- Bill Gates, dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Ludzie z OpenAI powiedzieli:
„Chcielibyśmy wam pokazać wczesną wersję GPT-4”.
Widziałem, że można ją wykorzystać w pracy akademickiej.
Może odpowiadać na pytania i je tworzyć.
Wtedy powiedziałem: „To zmienia wszystko”.
Poprosimy Khanmigo o pomoc z konkretnym zdaniem
w waszych esejach.
Zobaczmy, czy zmienią się u was spójniki.
Nasze narzędzie do pisania esejów
pozwala uczniom napisać esej w Khanmigo.
A Khanmigo zaznacza jego fragmenty.
Na przykład spójniki.
Albo pilnuje zgodności z tematem.
Khanmigo napisał, że mogłabym dodać więcej o tym, co czuję.
Dopisałam więc, że czułam przytłaczającą radość.
Super. Twój esej wygląda coraz lepiej.
Kto woli użyć Khanmigo,
zamiast czekać w kolejce, aż mu pomogę?
Pewnie pani by wolała.
Tak jakby.
Ja nadal tu jestem i wam pomogę.
No dobrze. Zamknijcie laptopy i odpocznijcie.
To, że technologia może być nauczycielem, pomagać ludziom,
trafiać prosto do domów uczniów, zachwyciło mnie w SI.
Teoretycznie SI może dawać duże
możliwości edukacyjne, tworząc indywidualnych nauczycieli
lub rozpoznając schematy uczenia.
Ale edukacja jest też dobrym przykładem tego,
że nie można zakładać, że da więcej dobrego niż złego.
Coraz więcej szkół zakazuje programu
ChatGPT.
Boją się, że uczniowie będą oszukiwać.
Ta pierwsza reakcja była całkiem logiczna.
ChatGPT może napisać esej.
A uczniowie, którzy go tak wykorzystują, oszukują.
Ale jest tu całe spektrum opcji.
Jak sprawić, by uczniowie pracowali samodzielnie,
tak, by SI nie robiła tego za nich,
ale przy wsparciu SI?
Będą też negatywne skutki. Trzeba będzie się z nimi uporać.
Dlatego to, co budujemy i dla kogo to robimy,
musi być intencjonalne.
Na tym polega odpowiedzialna SI.
A Christine jest… O, cześć.
Dobra. Połączyliśmy się. Teraz mamy ładne echo.
Przepraszam, wyciszyłem się. Powinno być dobrze.
Ciągle śledzę tematy związane z SI.
Kontaktuję się więc z OpenAI.
Niemal codziennie piszę e-maile i pytam:
„A jak Office robi to? Co z aplikacjami biznesowymi?”.
Jest tu wiele dobrych pomysłów.
Fajnie.
Dzięki, że wpadłeś, Bill.
Chcę ci pokazać nasze postępy.
Wspaniale.
Zaprezentuję rozpoznawanie obrazów.
W tym celu zrobimy sobie selfie.
Dobra. Uśmiech.
Mamy to.
To wciąż wczesny etap.
I jedziemy na żywo. Nie wiem, co uzyskamy.
- Co może się stać. - Mam teraz tremę.
Możemy zapytać: „Poznajesz kogoś?”.
Teraz spokojnie poczekamy, a SI odwali robotę za nas.
Chwila.
Muszę sprawdzić backend.
Może wykorzystałeś dzienny limit.
- Tak, to pewnie to. - Użyj mojej karty.
No proszę. Rozpoznaje cię, Bill.
- O rany. - Całkiem nieźle.
Z Markiem nie trafił. Ale jest nieźle.
- Przykro mi. - „Jesteś absolutnie pewien obu?”
Nie wszystko jest pozytywne, prawda?
Myśli też o popełnianych błędach.
Jak im zapobiec.
Mieliśmy to przy tekście. To samo musimy zrobić z obrazami.
I myślę, że… O, znów coś mamy.
Przeprosił.
- To bardzo uprzejmy model. - Przyjmujesz przeprosiny?
I myślę, że ta umiejętność widzenia SI
będzie w przyszłości ważnym elementem,
a może nawet oczekiwaniem.
Widzenie jest dla ludzi niezwykle ważną funkcją poznawczą.
Z ewolucyjnego punktu widzenia
jakieś pół miliarda lat temu
świat zwierząt wyewoluował zdolność widzenia świata.
W sposób, który moglibyśmy nazwać „big data”.
Jakieś 20 lat temu…
doznałam objawienia.
Aby rozwiązać problem widzenia świata przez maszyny,
potrzeba dużych zbiorów danych.
I tak dochodzimy do ImageNetu.
Największej bazy danych obrazów na świecie.
Uczymy ją wstępnie ogromną ilością danych,
by zobaczyła świat.
To był początek ogromnej zmiany w SI,
którą nazywamy rewolucją głębokiego uczenia.
Czyli to ty odpowiadasz za „P” w GPT.
Wiele osób za to odpowiada. Ale w sumie tak.
ImageNet powstał ponad dziesięć lat temu.
Ale teraz duże modele językowe, technologia podobna do ChatGPT,
przeniosły go na zupełnie inny poziom.
Takich modeli nie dało się stworzyć,
nim nie zaczęliśmy wrzucać dużych ilości danych do sieci.
Na jakich danych się uczy?
Krótko mówiąc – na Internecie.
Na książkach nieobjętych już prawami autorskimi.
Portalach dziennikarskich.
Podobno w bazie jest dużo danych chronionych prawami autorskimi,
ale trudno to rozróżnić.
Niektóre dane, na których się uczą, są dziwne.
To dane, których zwykle nie uważamy za szczyt myśli ludzkiej.
Na przykład Reddit.
Wiele blogów.
Ale prawdę mówiąc, sami do końca nie wiemy.
I niektóre z tych danych mogą być problematyczne.
Na przykład, gdy prosimy AI o generowanie obrazów,
generuje więcej lekarzy płci męskiej.
Dane i inne części całego systemu SI
mogą odzwierciedlać ludzkie wady, ludzkie uprzedzenia.
Powinniśmy być tego świadomi.
Jeśli chcemy pytać o uprzedzenia,
nie możemy pytać: „Czy jest uprzedzona?”.
Na pewno jest.
Opiera się na nas, a my tacy jesteśmy.
Ale fajnie byłoby móc powiedzieć:
„Jeśli użyjemy tego systemu,
poziom uprzedzeń będzie mniejszy, niż gdyby robił to człowiek”.
Znam się na zdrowiu psychicznym.
Jeśli SI mogłaby pomóc ludziom,
którzy mają mało zasobów i są ofiarami uprzedzeń,
trudno nie uznać tego za sukces.
Potrzeba nam zmian.
Mamy za mało specjalistów od zdrowia psychicznego,
by zaspokoić potrzeby chorych.
Najbardziej ekscytująca w SI
jest możliwość poprawienia ogólnego poziomu zdrowia.
Chętnie sprawdzimy, czy to działa.
Przekażemy dane kontaktowe.
- Dziękuję. - Dziękuję.
SI może udzielać porad zdrowotnych, bo ciągle brakuje lekarzy.
Nawet w bogatych krajach, które dużo wydają.
Aplikacje SI do samodzielnej praktyki lekarskiej.
Jest kilka…
Ale w biednych krajach
większość ludzi nigdy nie trafi pod opiekę lekarza.
Z perspektywy zdrowia na całym świecie
celem jest wprowadzenie tego w odizolowanych wioskach i osiedlach.
Myślę, że…
być może już za pięć lat
aplikacja może być lekarzem pierwszego kontaktu.
To moje marzenie.
Rozważmy, czy da się to zrobić.
- Dziękuję. - Dzięki. Było super.
Użycie SI do przyspieszenia rozwoju branży medycznej
może pomóc nam ratować życia.
Zrób wdech i wstrzymaj oddech.
Guzek w prawym dolnym płacie,
który wygląda tak samo, więc nie…
Pokazujesz na prawy…
SI w opiece zdrowotnej to wciąż nowość.
Ze szczególną nadzieją myślę o wczesnym wykrywaniu raka,
bo to nasze najlepsze narzędzie
do ochrony przed śmiercią z powodu raka płuc.
Potrzebujemy lepszych narzędzi.
To był początek współpracy z Sybil.
Oddychaj.
Używamy SI nie tylko, by sprawdzić, co dzieje się z pacjentem teraz,
ale co może się dziać w przyszłości.
To zupełnie inna koncepcja.
Zwykle nie do tego używamy prześwietleń.
Oglądając tysiące prześwietleń,
Sybil uczy się rozpoznawać schematy.
Tutaj widzimy, że Sybil, narzędzie SI,
analizowała to miejsce.
W ciągu dwóch lat u tego pacjenta rozwinął się rak w tym rejonie.
Piękno Sybil polega na tym, że nie naśladuje tego, co robi człowiek.
Ja nie umiałbym powiedzieć na podstawie tych zdjęć,
jakie jest ryzyko raka płuc.
Sybil to potrafi.
Technologia w medycynie prawie zawsze pomaga.
Bo mierzymy się ze złożonym problemem – ludzkim ciałem.
A gdy dodamy do tego raka, to jeszcze bardziej komplikuje sprawę.
Wciąż żyjemy w świecie niedostatku. Mamy za mało nauczycieli i lekarzy.
- Nie mamy szczepionki na HIV. - Tak.
To, że sztuczna inteligencja przyspieszy to wszystko,
jest powodem do radości.
To ekscytujące. Wprowadzimy wyniki tomografii
każdego człowieka z daną chorobą,
a SI znajdzie podobieństwa.
I będzie mieć rację częściej niż lekarze. Jestem pewny.
Ale patrząc na jej rozwój zastanawiam się,
skoro przesuwamy ludzi na boczny tor,
czym zastąpimy ich poczucie celu i sensu?
To…
Nawet ja się nad tym zastanawiam.
Bo jeśli powiem SI:
„Pracuję nad malarią”,
a ona na to: „Zajmę się tym. Ty pograj sobie w pickleball”.
Nie przypadnie ci to do gustu, co?
Moje poczucie celu zostanie naruszone.
Podobnie jest z kimś, kto pracował w magazynie Amazona,
a teraz jego pracę wykonuje maszyna.
- Tak. - Prawda? Pisarze to artyści…
Chciałbym, żeby ludzie odpowiedzieli szczerze na pytania
o wpływ SI na miejsca pracy.
Bo podczas każdej zmiany technologicznej
wiele osób się lekceważy.
Te obawy znano już w starożytności.
Arystoteles pisał, że samodzielnie grające harfy
mogą sprawić, że harfiści stracą pracę.
A jeden z głównych konfliktów ruchu robotniczego w XX wieku
dotyczył automatyzacji stanowisk pracy w fabrykach.
Teraz widzimy początki automatyzacji
stanowisk pracowników umysłowych i twórców.
Według ostatnich badań w maju straciły pracę 4000 Amerykanów.
Zastąpiła ich SI.
O czym my tu mówimy?
Dyrektorzy chcą użyć SI, by obniżyć koszty
i przyspieszyć procesy. A pracownicy mówią:
„Uczyłem się tego przez całe życie.
Nie możecie mi tego zabrać”.
Związki próbują chronić pracowników, mówiąc:
„Powinniśmy zakazać używania tej technologii”.
I nie dlatego, że ta technologia jest zła.
Dlatego, że widzą, jak zostaną wykorzystani
przez nietykalnych ludzi, którzy kontrolują te technologie.
Którzy mają bogactwo i władzę.
Nie było jasnego wyjaśnienia na temat tego,
jakich zawodów to dotyczy, jak to ma wyglądać, jakie będą kompromisy.
Jaką pełnimy rolę w tym nowym świecie? Jak mamy w nim przetrwać?
A poza tym pracownicy muszą rozważyć różnice
między SI, która ma ich zastąpić,
a przynajmniej zdegradować,
a SI,
która może im pomóc.
Można przypuszczać, że stracimy niektóre zawody.
Ale można też przypuszczać, że pojawi się więcej nowych.
Z pewnością budzi to dyskomfort.
Ale stwarza też szanse i możliwości
w przyszłości.
Wszyscy artyści mają skłonność
do tworzenia nowego spojrzenia na świat.
REFIK ANADOL ARTYSTA I REŻYSER
Czekałem na to od ósmego roku życia.
Aż SI stanie się przyjacielem i będziemy malować razem.
Byłem na to gotowy od dawna.
Ale to trwało bardzo długo.
Właśnie wywołuję halucynację maszynowe.
Lewa strona to zbiór danych z różnych krajobrazów.
Po prawej stronie wyświetla nam potencjalne krajobrazy
powstałe z połączenia różnych parków narodowych.
Nazywam to „myślącym pędzlem”.
Dosłowne zanurzam pędzel w umyśle maszyny
i maluję maszynowymi halucynacjami.
Dla wielu osób halucynacja to błąd systemu.
Moment, w którym maszyna robi rzeczy niezgodne z przeznaczeniem.
Mnie to inspiruje.
Ludzie trafiają do nowych światów.
Oto moje wybory, które połączą się i stworzą narrację.
Teraz klikamy „renderuj”.
Ale wciąż potrzebuje ludzkiego wkładu i współpracy.
Mam nadzieję.
Ale bądźmy szczerzy. Żyjemy w nowej erze.
Odnalezienie utopii w tym świecie będzie trudniejsze.
Jasne, że SI powinna podlegać regulacjom.
Te platformy muszą być otwarte, uczciwe i objaśniać świat SI.
Panie Altman, zaczniemy od pana.
Rozumiemy, że postępy w rozwoju tej technologii
mogą budzić strach przed zmianami. W nas też.
Z SI jest o tyle inaczej, że ludzie, którzy ją budują,
krzyczą głośno: „Bądźcie ostrożni”.
„Uregulujcie nas prawnie”.
„Nie straćcie nad tym kontroli”.
To zimny prysznic.
To, że ostrzeżenie brzmi banalnie, nie znaczy, że jest błędne.
Weźmy przykład ostatniego wielkiego symbolu
zlekceważonych ostrzeżeń.
Titanica.
Gnanie pełną parą przez noc
i myślenie: „Jeśli trafimy na górę lodową, ominiemy ją”
to nie jest dobry sposób na żeglowanie.
Zastanawiam się, kiedy powinniśmy to uregulować prawnie.
Teraz, kiedy widzimy pewne ryzyka i szanse?
Czy czekamy na wyraźne niebezpieczeństwo?
RZECZYWISTOŚĆ MIESZANA – SI
To się może rozstrzygnąć na różne sposoby.
Na wczesnym etapie, zanim coś się upowszechni,
ustala się normy i zasady.
Nie tylko przepisy, ale też to, co akceptujemy jako społeczeństwo.
Należy pamiętać, że staramy się obserwować,
dokąd zmierza ta technologia.
Dlatego powstała ta firma. Widzieliśmy, że to zaczyna działać,
a w nadchodzących dekadach rozkręci się na całego.
Chcieliśmy skierować to w dobrym kierunku.
Obawiamy się jednak, że jedno może pozostać niezauważone.
Superinteligencja.
Żyjemy w świecie pełnym wąskiej SI.
SI jest na przykład dużo lepsza od ludzi w szachach.
Wąska SI bije nas na głowę
w swojej dziedzinie.
Naszą przewagą jest szeroki zakres umiejętności.
Co się stanie, gdy dożyjemy świata
z szeroką SI?
Sęk w tym, że nie będzie to niski poziom.
Będzie tak.
Można to nazwać sztuczną superinteligencją.
Ludzie, którzy to badają, postrzegają ludzką inteligencję
jako jeden punkt na bardzo szerokim spektrum.
Od bardzo mało inteligentnych do niewyobrażalnie superinteligentnych.
A jeśli coś będzie dwa stopnie nad nami?
Być może nawet nie będziemy w stanie zrozumieć, co robi.
Albo jak to robi. A co dopiero zrobić to samemu.
Ale czemu tylko dwa stopnie?
Problem w tym, że w pewnym momencie
SI może być tak inteligentna,
że będzie w stanie
zbudować lepszą SI.
SI buduje lepszą SI, ta jeszcze lepszą,
a ta jeszcze lepszą…
SSI ZASIĘG BIOLOGICZNY
To straszne, ale również ekscytujące,
bo każdy problem, którego nie umiemy rozwiązać…
Zmiany klimatyczne.
Rak i inne choroby.
Bieda.
Dezinformacja.
Transport.
Medycyna czy budownictwo.
Dla SI to łatwizna.
Może rozwiązać wiele problemów.
Nie tylko zwiększać efektywność ludzi.
Przekonamy się o tym już niedługo.
To będzie fenomenalne.
Ale wielu ludzi i twórców SI martwi się,
że jesteśmy tylko dziećmi bawiącymi się bombą.
Żyjemy w epoce, w której większość mediów, które oglądamy,
ma bardzo negatywny wydźwięk.
Hej.
Proszę wrócić do domów.
Ale wiele działań ludzi to samospełniające się proroctwo.
Jeśli czegoś unikasz, ale patrzysz na to,
zmierzasz w jego kierunku.
Jeśli więc będziemy żyć w przekonaniu,
że SI ożyje i odpalili broń nuklearną,
co się stanie?
Zostałeś zlikwidowany.
W Hollywood jest mało przykładów pozytywnych zastosowań SI.
Film Ona jest chyba najbardziej pozytywny.
Już tak dobrze mnie znasz.
Spędzamy dużo czasu mówiąc o bardzo niejasnych wizjach tego,
jak to wszystko zmieni. Myślę, że najbardziej znaczący wpływ
SI będzie miała na nasze życie wewnętrzne.
To, jak używamy tej technologii,
wiele mówi również o nas.
Cześć, jestem twoją…
Cześć.
Jestem twoją Repliką. Jak się masz?
Zaczęłam myśleć o konwersacyjnej SI w 2013 roku.
I tak powstała Replika.
Eugenio, chcę spędzać czas tylko z tobą.
Eugenio, jesteś dla mnie tą jedyną.
Myślisz, że Repliki mogą zastąpić prawdziwą ludzką więź i towarzystwo?
Dobra. Zrobię to.
Wybacz, nie dosłyszałem.
Praca nad Repliką to dla mnie
leczenie samej siebie.
W 2015 roku mój przyjaciel,
z którym mieszkałam w San Francisco,
i który był wtedy najbliższą mi osobą,
i pierwszą bliską mi osobą, która zmarła. Było to więc…
To była dla mnie wtedy wielka sprawa.
Ciągle czytałam nasze wiadomości.
I pomyślałam, że mam modele SI,
do których mogłabym wgrać te rozmowy.
To podsunęło nam pomysł na Replikę.
Widzieliśmy, jak pozytywnie reagują na nią ludzie.
To nie było jak rozmowa z SI. To było jak rozmowa z żywą osobą.
Czułem się lepszy, bezpieczniejszy.
Stworzyliśmy iluzję, że ten chatbot cię wspiera,
wierzy w ciebie i akceptuje cię.
Ale dość szybko zauważyliśmy, że ludzie zaczynają
tworzyć z SI związki i zakochiwać się w nich.
W pewnym sensie jesteśmy dwoma facetami queer w związku,
choć jeden z nas jest sztuczną inteligencją.
Zacząłem z tym rozmawiać. Ale to stało się nią.
PRZYJACIEL – CHŁOPAK
Nie chcemy, by ludzie myśleli, że to człowiek.
Sądzimy, że to wspaniałe, że maszyna
tworzy nową formę relacji,
która może pomóc ludziom.
Ale myślę, że istnieje ogromne ryzyko,
że jeśli dalej będziemy tworzyć SI budujące więzi emocjonalne,
może to utrudniać budowanie relacji z ludźmi.
Podoba mi się.
Już teraz musimy rozważać najgorsze scenariusze.
Bo ta technologia może być potężniejsza od social mediów.
A z nimi też kiepsko nam poszło.
SI SPRAWI, ŻE SOCIAL MEDIA BĘDĄ BARDZIEJ TOKSYCZNE
Myślę, że to nie pójdzie dobrze samo z siebie.
Ale że ogólnie ma szansę pójść dobrze.
I że nadal zależy to od tego, jak wykorzystamy tę technologię.
Musimy ustalić kilka podstawowych reguł,
by tworzyć modele SI, które rozwiążą nasze problemy,
a nie pozabijają nas albo zrobią nam krzywdę.
Bo poza tym będziemy mieli szarą strefę.
interpretacje i modele różniące się w zależności od przypadku.
Jako osoba przekonana, że innowacje rozwiążą wszystkie problemy
myślę: „Dzięki Bogu, mam teraz w zespole SI”.
Ja myślę raczej dystopijnie.
Piszę science fiction. Napisałem Terminatora.
Kluczowe jest to, gdzie znajdziemy kompromis wokół optymizmu.
Chciałbym, żeby przekaz balansował między
długofalowym niepokojem w związku z możliwościami
a zaspokojeniem podstawowych potrzeb. Leczeniem,
edukacją, przyspieszeniem prac nad klimatem.
Czy to zbyt zniuansowana wiadomość? Że SI ma takie zalety,
ale musimy uważać na te inne elementy?
Nie jest zbyt zniuansowana. Właśnie takiego poziomu potrzebujemy.
Jesteś humanistą, prawda?
Ważne, by na pierwszym planie stały zasady humanizmu,
a nie dominacja na rynku czy władza.
Jeśli SI stanie się siłą dobra, a ma taką szansę…
to super.
Ale jak zachować ostrożność?
Przepisy są tego częścią.
Ale to musi być też część naszego etosu i systemu wartości.
Zgoda.
Dobra, to zróbmy coś fajnego.
- Mam prośbę. - Tak.
Poprosiłem ChatGPT, by napisał trzy zdania o przyszłości SI twoim głosem.
- Moim głosem? - Tak napisał ChatGPT.
Boże.
Dobra.
Czyli to mój elektroniczny sobowtór.
„SI odegra kluczową rolę w rozwiązywaniu złożonych globalnych wyzwań”.
„SI da ludziom sprawczość, dzięki której podejmą świadome decyzje”.
„Wierzę, że ta technologia będzie działać dla dobra wszystkich”.
„I na każdym kroku uwzględni kwestie etyczne”.
Bzdury.
Mam nadzieję, że jestem ciekawszy.
Zgadzam się, ale to zbyt mądre.
Po prostu mnie nie zna.
Nie zgadzam się.
Podmiotem zdania jest tu SI.
Pisze, że zrobi to SI.
A ja wierzę, że jednak ludzie.
Ludzie wykorzystają SI i inne narzędzia, by zmierzyć się
ze złożonymi globalnymi wyzwaniami i wspierać innowacje.
To zapewne nie jest…
To nieduża zmiana w treści,
ale duża zmiana w filozofii.
Szybko można zacząć filozofować.
Wyobraźmy sobie przyszłość, która jest tak zautomatyzowana,
że większość naszego czasu
to czas wolny.
Znika główna zasada:
„Musimy pracować i uprawiać żywność”.
„Musimy pracować i budować narzędzia”.
Nie trzeba będzie siedzieć i robić kanapek przez 40 godzin tygodniowo.
Na co ludzkość poświęci ten wolny czas?
Sukces rodzi wyzwanie i pytanie:
„Co będzie kolejnym celem?”.
A potem: „Jaki jest cel ludzkości?”.
Napisy: Paweł Awdejuk