Λοιπόν, πρώτη ερώτηση.
Είσαι υπερβολικά πλούσιος;
Είναι περίεργο
κάποιοι να αξίζουν ένα ή δέκα ή εκατό δισεκατομμύρια.
Πρόκειται για απίστευτα ποσά σε σχέση με τις προσωπικές μας ανάγκες.
Θυμάμαι όταν ήμουν νέος που κοίταξα τη λίστα του Forbes
και με συνάρπασε γιατί ήθελα να κατανοήσω πώς λειτουργεί η κοινωνία
και οι περιουσίες ακινήτων και τραπεζών είναι μέρος της.
Είναι όλοι οι τύποι της Γουόλ Στριτ εκεί.
Γιατί αποτελεί τέτοια πηγή πλούτου
και πόσο σχετίζεται ο πλούτος με τις γενιές;
Θυμάμαι κάποιον να μου λέει
"Πιστεύεις ότι θα μπεις ποτέ σ' αυτήν τη λίστα;"
Και σκέφτηκα
"Ίσως το λογισμικό, η δουλειά που έκανα, να με βάλει στη λίστα".
Δεν το πίστευα όντως τα πρώτα χρόνια,
κάτι που μετά αποδείχτηκε λάθος.
Ο Μπιλ Γκέιτς, με 4,2 δις δολάρια, είναι ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στη χώρα.
Μπιλ Γκέιτς, ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας…
Άρα αυτό σημαίνει "ναι" ή "όχι";
ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ;
ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΠΛΟΥΣΙΟΣ;
Είναι κάπως τρελό το ότι έχουμε δισεκατομμυριούχους.
Πρόκειται για τεράστια ποσότητα πλούτου
που θα ήταν κάπως παράλογο ακόμη κι αν προσπαθούσες να τον καταναλώσεις.
Θέλεις τα χρήματα να επιστραφούν στην κοινωνία, όχι απλώς να καταναλωθούν.
Σε μια πλούσια χώρα όπως οι ΗΠΑ,
το ότι ακόμη υπάρχει κόσμος σε στέρηση δείχνει
ότι το κοινωνικό μας δίχτυ ασφαλείας δεν χρηματοδοτείται όπως θα έπρεπε
αλλά δεν θεωρώ ότι φορολογώντας τον πλούτο πάνω από ένα ορισμένο μέγεθος
είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης. Είμαι, βέβαια, προκατειλημμένος.
Αν και καταλαβαίνω γιατί κάποιοι έχουν αυτήν την άποψη,
οπότε είναι καλό θέμα για συζήτηση.
Όταν βλέπουμε τεράστιους καταυλισμούς σκηνών στην άκρη της εθνικής,
νοσηλευτές να σωριάζονται από την εξάντληση στο μετρό,
φτωχά παιδιά να τρέχουν σε αποθήκες τροφίμων,
το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί ξανά και ξανά είναι "Ποιος επωφελείται;"
Στην Αμερική υπάρχουν νικητές επειδή υπάρχουν χαμένοι
και κανείς δεν έχει κερδίσει περισσότερα από τους ζάπλουτους.
Το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών κατέχουν το 40% του πλούτου της χώρας.
Υπάρχουν πάνω από 38 εκ. Αμερικανοί που δεν έχουν τα απαραίτητα.
Αν οι φτωχοί της Αμερικής ίδρυαν μια χώρα,
θα ήταν πιο μεγάλη από την Αυστραλία.
Ένα δισεκατομμύριο δολάρια είναι χίλια εκατομμύρια δολάρια,
και έχουμε δισεκατομμυριούχους που έχουν 200 δις.
Έχουν 200.000 εκατομμύρια
ενώ υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν πού να μείνουν.
Είναι τρελό.
Σε έναν τέλειο κόσμο, νομίζω ότι δεν θα υπήρχαν δισεκατομμυριούχοι.
Μπορείς εύκολα να υποστηρίξεις
ότι η ύπαρξη δισεκατομμυριούχων είναι λάθος πολιτικής
ειδικά αν δεις πώς τα διαχειρίζονται οι πιο πολλοί.
Αλλά, τέλος πάντων,
ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να ασκήσεις εξουσία με αυτόν τον πλούτο,
να επηρεάσεις τις εκλογές, κλπ.
Αν δημιουργήσεις μια κοινωνία όπου υπάρχει τόσος πλούτος
σε τόσο λίγο κόσμο, τότε κάποια στιγμή
δεν θα μπορείς να το λες δημοκρατία.
Όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να καταργήσουμε τους δισεκατομμυριούχους,
κάνουν λάθος.
Αυτές οι μετασχηματιστικές αλλαγές θα κατέστρεφαν την οικονομία
γιατί θα χρειαζόταν ένα νέο οικονομικό σύστημα
που δεν ξέρουμε πώς να φτιάξουμε.
Ο κόσμος φαντάζεται ότι θα υπήρχε μια κοινωνία ισότητας,
αλλά αν δεις τις κοινωνίες που υποστηρίζουν την ισότητα
έχουν δισεκατομμυριούχους και μερικές φορές μάλιστα πολλούς.
Έχεις δισεκατομμυριούχους στην Ιαπωνία και στη Γαλλία.
Όπως και στη Σκανδιναβία.
Πόσοι δισεκατομμυριούχοι υπάρχουν στον κόσμο;
Δεν είναι μεγάλος αριθμός ανθρώπων και μπορείς να πεις
"Ναι, είναι τρελό που έχουν δισεκατομμύρια δολάρια"
αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
Είναι ένα σύμπτωμα κάτι εκπληκτικού. Είναι το αμερικάνικο όνειρο.
Αυτό κάνει την Αμερική ξεχωριστή.
Θα σχηματίσω αυτό αφού μιλάμε για λεφτά.
Εντάξει.
Νομίζω ότι μετράει μόνο δέκα. Σωστά;
ΚΡΙΣΤΙ ΜΠΛΕΪΚ ΑΔΕΡΦΗ
Οι γονείς μας μάς έβαζαν να παίζουμε παιχνίδια.
Δεν είμαστε ανταγωνιστικοί
με το να συγκρίνουμε τα επαγγελματικά μας επιτεύγματα.
Αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο.
Κερδίζεις. Εντάξει.
Είμαστε ανταγωνιστικοί όταν παίζουμε οικογενειακά παιχνίδια.
Θυμάσαι όταν ήταν στην κορυφή των 400;
-Η λίστα Forbes των 500; -Όχι, 400.
Τότε είχαμε αυτό το αστείο όταν έβγαινε κάθε χρόνο
"Είναι ακόμα στην κορυφή;" Μας κινούσε το ενδιαφέρον.
Ήταν μέρος της ανταγωνιστικής φύσης που μας διακατέχει όλους.
"Εντάξει, ακόμα στην κορυφή".
Μετά έδωσα πολλά λεφτά για να αποφύγω το πρόβλημα.
-Προσπαθούσε να κατέβει από την κορυφή. -Δεν σου άρεσε.
Ναι. Είχε να κάνει με το ήθος της οικογένειάς μας.
Θυμάμαι, η μαμά, μόλις μετακόμισες πίσω στο Σιάτλ με τη Microsoft,
μία από τις πρώτες κουβέντες που είχε μαζί σου ήταν
"Πώς θα ανταποδώσεις στην κοινότητα;"
-Πώς λέγεται; Το γαμήλιο γεύμα. -Ναι.
Είπε τη φράση…
"Σε όποιον δίνονται πολλά, αναμένονται και πολλά".
Είπες ότι θα ήθελες να βγεις από τη λίστα των δισεκατομμυριούχων.
Όχι, δεν λέω ότι είναι κάτι φριχτό το να είσαι στη λίστα.
Απλώς ξεκαθαρίζω ότι δεν είναι κάτι θετικό.
Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος
αν οι δισεκατομμυριούχοι επέλεγαν οικειοθελώς να δώσουν περισσότερα λεφτά.
Αν δεν έδινα ποτέ λεφτά,
σήμερα θα είχα πολύ περισσότερα απ' όσα έχω.
Πάντα ένιωθα σαν φοιτητής που προσπαθεί να βρει τη ρίζα του προβλήματος.
Τη δεκαετία του '90, καθώς άρχισα να γίνομαι απίστευτα πλούσιος
μελετούσα τους μεγάλους ιδρυτές.
Τι έκανε ο Ροκφέλερ;
Ο Κάρνεγκι είχε πει "Το να πεθάνεις πλούσιος είναι ντροπή".
Το 2000 έκανα το πρώτο γιγάντιο δώρο 20 δισεκατομμυρίων.
Το ίδρυμα, καθώς μπαίνεις, γράφει "Όλες οι ζωές έχουν την ίδια αξία".
Είναι η κινητήρια αξία κάθε δουλειάς που κάνουμε.
Το μεγαλύτερο έργο μας στις ΗΠΑ θα είναι η εκπαίδευση.
Καλύτερο πρόγραμμα σπουδών και εκπαίδευση των διδασκόντων.
Δουλεύουμε και στην παγκόσμια υγεία.
Είναι πολύ περίπλοκα θέματα,
αλλά κινητοποιηθήκαμε να πάρουμε πάνω από ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο
και να βεβαιωθούμε ότι ξοδεύτηκε σωστά.
Πιστεύω ότι οι πλούσιοι πρέπει να δίνουν ώστε να μειώνεται η ανισότητα,
και στη χώρα μας, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Έχουμε αρκετό πλούτο ώστε να τα πάμε πολύ καλύτερα.
ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ
Νομίζω ότι είμαστε και οι δύο περήφανοι
που οι ΗΠΑ αυτοαποκαλούνται χώρα των ίσων ευκαιριών,
αλλά όσο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός,
αυτή η ισότητα δεν είναι τόσο ισχυρή όσο θα θέλαμε να δούμε.
Είμαι περίεργος,
τι θα έπρεπε να κάνουν οι ΗΠΑ για να μειωθεί η ανισότητα;
Δυστυχώς, νομίζω ότι κινούμαστε προς τη λάθος κατεύθυνση.
Επικρατεί η τραγική κατάσταση
όπου υπάρχουν τρία άτομα, είσαι ένας από αυτούς,
που έχουν περισσότερο πλούτο από τη μισή Αμερική.
Μου θυμίζει, ίσως 150 χρόνια πριν,
όπου ο Τσάρος της Ρωσίας ή οι βασιλιάδες της Ευρώπης είχαν τόσο πλούτο και δύναμη
λόγω του θεϊκού δικαιώματος
"Ο Θεός είπε ότι μπορείς να τα έχεις όλα και να έχεις όλη τη δύναμη".
"Ο Θεός το είπε". Δεν βλέπω θρόνο στο κεφάλι σου, έτσι;
-Δεν είσαι ο βασιλιάς Μπιλ. -Με έπεισες μ' αυτό.
Θα έφτανες, όμως, στο σημείο να επιβάλλεις νόμους
που θα απαγόρευαν τους δισεκατομμυριούχους;
-Πώς θα το αντιμετώπιζες αυτό; -Ναι, θα το έκανα.
Εσύ, αναφέρομαι σε σένα προσωπικά, είσαι ένας πολύ καινοτόμος τύπος.
Σου αξίζει οικονομική αμοιβή γι' αυτό; Ναι. Πόσα αξίζεις;
Ένα δισεκατομμύριο σού φτάνει;
Μπορείς να ταΐσεις τους δικούς σου; Μάλλον.
Να πληρώσεις νοίκι; Ίσως.
-Δεν θέλω να σε κατηγορήσω. -Φυσικά.
Σε όλο τον κόσμο, έχουμε πολυδισεκατομμυριούχους
και τον πλούτο ακολουθεί η δύναμη.
Το θεωρείς αποδεκτό; Εγώ όχι. Αν με ρωτάς,
θεωρώ ότι πρέπει να εξαλειφθεί η έννοια των δισεκατομμυριούχων.
Με ανησυχεί πολύ σοβαρά αυτό που θα αποκαλούσα υπερ-καπιταλισμό,
δηλαδή η απίστευτη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας
στα χέρια λίγων, και τι σημαίνει αυτό για την κοινωνία μας.
Λειτουργεί το σύστημα, κατά την κρίση σου;
Λειτουργεί;
Τι λες;
Πιστεύω ακράδαντα ότι ο καπιταλισμός είναι το σωστό μέρος της λύσης.
Ο καπιταλισμός δημιουργεί την ελευθερία για την καινοτομία και την κινητικότητα
και σε μια χώρα όπως οι ΗΠΑ, επειδή δεν πιστεύουμε στην αριστοκρατία,
είμαστε περήφανοι για την ιδέα της κινητικότητας του εισοδήματος.
Είναι η ιδέα για τη δημιουργία ίσων ευκαιριών
ώστε ο κόσμος να κινείται
και να μη μένει καταδικασμένος μόνο σ' αυτά που είχαν οι γονείς τους.
Όταν μεγάλωνα, ήμουν ένα υγιές λευκό αγόρι
μια ανώτερης μεσαίας τάξης που είχε πρόσβαση σε μια απίστευτη εκπαίδευση,
που μου επέτρεψε να πάω σε ένα σπουδαίο κολέγιο και να ανοίξω επιχείρηση.
Θέλω να πω ότι ήμουν πολύ τυχερός με το περιβάλλον και τη συγκυρία.
Παράτησε το Χάρβαρντ και ίδρυσε μια εταιρεία λογισμικού
με έναν παιδικό φίλο όταν ήταν μόλις 19 ετών.
Ο πλουσιότερος άνθρωπος στη Γη.
Πίστευα στη λιτότητα,
αλλά αγόρασα μια Porsche όταν ήμουν 19.
Για κάποιον στη θέση μου, η ικανότητα να κινηθώ,
η ευκαιρία να διαλέξω ένα επάγγελμα και να τα πάω καλά ήταν κάτι πολύ πιθανό.
Αλλά για τις γυναίκες,
για άτομα που είχαν προβλήματα υγείας, ή που δεν ήταν λευκοί,
κάποιες από αυτές τις ευκαιρίες πραγματικά δεν υπήρχαν.
Έχουμε κάνει πρόοδο σε αυτά τα θέματα
αλλά δεν έχουμε πλησιάσει το επίπεδο που φιλοδοξεί το αμερικανικό όνειρο.
Ξεκινήστε να δίνετε στους νέους αξιοπρεπείς μισθούς.
Ναι!
Τέλος για σήμερα.
Συνολικά 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενοι άφησαν τη δουλειά τους
γιατί δεν πήγαινε άλλο. Δεν θα επιστρέψουν αν δεν…
-Σωστά. -Ναι!
Όσοι αμείβονται με φιλοδωρήματα στο Σικάγο ίσως είναι στα πρόθυρα μεγάλης αύξησης.
Τώρα παίρνουν εννιά δολάρια την ώρα συν φιλοδωρήματα,
αλλά οι τοπικές αρχές ίσως επιβάλλουν να πληρώνονται όσο και οι άλλοι,
σχεδόν 16 την ώρα.
Στις ΗΠΑ, υπάρχουν δύο επίπεδα μισθών.
Υπάρχει ένας γενικός κατώτατος μισθός επτά δολαρίων και είκοσι πέντε σεντς,
και ένας υποκατώτατος για όσους παίρνουν φιλοδωρήματα.
Αυτός ποικίλλει ανάλογα την πολιτεία.
Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, είναι δύο δολάρια και 13 σεντς την ώρα.
Πρόκειται για έναν πληθυσμό
που μέχρι και σήμερα αποτελείται δυσανάλογα από έγχρωμες γυναίκες.
Οι πιο πολλές είναι ανύπαντρες μητέρες κάθε επαγγέλματος
που παλεύουν με τρεις φορές το ποσοστό φτώχειας άλλων εργατών.
-Παίρνουν κουπόνια. -Θέλουμε δίκαιο μισθό…
Αλλά τα τελευταία 15 με 20 χρόνια,
υπήρξαν κάποιες απίστευτες μαύρες γυναίκες που ηγούντο της ομάδας Ένας Δίκαιος Μισθός
στο Σικάγο που παλεύουν να πάρουν πλήρη κατώτατο μισθό συν τα φιλοδωρήματα.
Με αυτά τα λεφτά δεν ζεις.
Τα φιλοδωρήματα δεν είναι πάντα ίδια.
Κάποια πρωινά όταν γυρίζω,
μπορεί να έχω βγάλει από 80 ως 150 δολάρια.
Άλλες μέρες γυρίζω σπίτι με 40 δολάρια.
Μου είπες ότι βγάζεις περίπου 15.000 δολάρια τον χρόνο.
Τον χρόνο.
-Γι' αυτό… -Με το κρατικό βοήθημα.
Πρέπει να πάρεις κρατικό βοήθημα. Πόσο συχνά έβλεπες το παιδί σου;
Όταν τον ξυπνούσα και τον έστελνα σχολείο.
Μόνο τότε τον έβλεπα και αυτό κράτησε δύο χρόνια.
Καλημέρα σε όλους και στον δήμαρχο.
Σήμερα, είμαστε πολλές οι γυναίκες σαν κι εμένα, που ζούμε με φιλοδωρήματα.
Αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρουμε ποτέ πόσα θα βγάλουμε κάθε μέρα.
Θα ήταν πολύ καλό, αν θα μπορούσαμε να έχουμε πραγματικό μισθό.
Ευχαριστώ, αυτά είχα να σας πω, δήμαρχε. Είμαι καλά.
Στο τέλος της ημέρας, έχουμε να κάνουμε με τον καπιταλισμό, έτσι;
Οι ανώτεροι, μας χρειάζονται.
Κάθε χρόνο, το κόστος ζωής αυξάνεται, και πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε,
πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και ακόμη βασιζόμαστε στο κρατικό βοήθημα.
Δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να μας πληρώσουν και να μας πληρώσουν σωστά,
και αν δεν το κάνουν, αυτοί θα χάσουν.
Στην Αμερική, θα θέλαμε όλοι να έχουν κάποια βασικά πράγματα.
Δηλαδή, υγειονομική περίθαλψη, αξιοπρεπή εκπαίδευση, αξιοπρεπή στέγαση.
Πώς μπορούμε να σχεδιάσουμε τα σωστά συστήματα
για να ανεβάσουμε το βασικό επίπεδο που είναι διαθέσιμο σε όλους;
-Χαίρετε. -Μπιλ, πώς είσαι;
-Σ' ευχαριστώ. -Χαίρομαι που σε βλέπω.
Όλο αυτό για τον ρόλο της κυβέρνησης
και του ιδιωτικού τομέα. Μάλλον το σκέφτεσαι όλη σου τη ζωή.
Οι ΗΠΑ είναι η πλουσιότερη χώρα αλλά ακόμη απέχει πολύ απ' το ιδανικό.
Χωρίς καμία αμφιβολία.
Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς, ο καπιταλισμός δηλαδή
έχει δημιουργήσει εκπληκτικό πλούτο.
Δεν είναι τέλειο. Απλώς είναι καλύτερο από κάθε εναλλακτική
που έχουμε δει στον κόσμο.
Πολύς κόσμος έχει ζήσει στη φτώχεια
στον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, για εκατοντάδες χρόνια.
Τελικά υιοθέτησαν την ελεύθερη αγορά.
Η Κίνα, για παράδειγμα, το έκανε και είναι ενδιαφέρον
που εκατοντάδες εκατομμύρια κόσμος βγήκε από τη φτώχεια.
Όταν κοιτάς το αντιστάθμισμα των ΗΠΑ
ίσως εναντίον της Ευρώπης, όπου έχουν λιγότερο δυναμική οικονομία,
αλλά κάποιοι θα προτιμούσαν να είμαστε περισσότερο σαν την Ευρώπη.
Πώς βλέπεις το αντιστάθμισμα;
Αν συγκρίνεις τη ζωτικότητα και την ανάπτυξη
που υπάρχει στις ΗΠΑ σε σχέση με την Ευρώπη, θα πρέπει να πεις
"Οι ΗΠΑ φαίνεται να τα έχουν πάει πολύ καλύτερα".
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πιο καινοτόμοι άνθρωποι στον κόσμο,
αν σκέφτονται την έναρξη μιας επιχείρησης
θεωρούν ότι το σωστό μέρος είναι οι ΗΠΑ.
Σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις δισεκατομμυρίων, βρίσκονται εδώ στις ΗΠΑ.
Οι επιχειρήσεις "μονόκεροι" είναι όλες αμερικανικές.
Γιατί αυτό; Έχουμε παρόμοιο εγκέφαλο.
Θεωρώ ότι εδώ η ανοχή κινδύνου είναι μεγαλύτερη.
Οι νόμοι περί πτώχευσης, το οικονομικό μας σύστημα,
οι επιλογές που έχουν οι επιχειρηματίες,
όλα αυτά δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον για ρίσκο και καινοτομία
που έχει οδηγήσει σε κάθε επιτυχία. Παρεμπιπτόντως,
αν θες ο κόσμος να βγει από τη φτώχεια
και να έχει καλύτερες ευκαιρίες,
δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα πιο ισχυρό ως ελιξίριο από την ανάπτυξη.
Αν η οικονομία αναπτύσσεται,
γεννιούνται νέες επιχειρήσεις και προσλαμβάνουν.
Έτσι δημιουργούνται ευκαιρίες για να βγει οι κόσμος από τη φτώχεια.
Ο σοσιαλισμός ήταν ένα φανταστικό σύστημα για να γίνουν όλοι φτωχοί.
Ο καπιταλισμός κάνει τον κόσμο άνισα πλούσιο.
Στην ιστορία της ανθρωπότητας,
οι χώρες που ακμάζουν είναι αυτές που έχουν τις περισσότερες ροές.
Ροές ιδεών, ροές κεφαλαίων, ροές ανθρώπων και ροές δύναμης.
Μπορούμε να θυμηθούμε γιατί αναπτύσσονται οι οικονομίες;
Είτε είναι ο Χένρι Φορντ με το Model T ή ο Μπιλ Γκέιτς με τη Microsoft,
οτιδήποτε δημιουργεί καλές δουλειές βοηθάει και τον μικρό και τον μεγάλο.
Έτσι δηλαδή ενισχύεται η βάση,
αλλά και το ανώτερο στρώμα και η κυβερνητική πολιτική πρέπει να έρθει
για να μειώσει το χάσμα μεταξύ αυτών των δύο
επενδύοντας περισσότερα σε δημόσια αγαθά.
Μαζικές μεταφορές, δημόσια πάρκα, δημόσια σχολεία
πρέπει να είναι η βάση κάθε υγιούς δημοκρατικής καπιταλιστικής κοινωνίας.
ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ
-Γεια. -Γεια.
Γεια.
-Γεια. -Χάρηκα.
-Ο Κόνορ Μάξγουελ. -Γεια.
Ας ξεκινήσουμε.
Ένα από τα θέματα που μας ενδιαφέρουν πολύ στο Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς
είναι η οικονομική κινητικότητα.
Ωστόσο, βρήκα ότι για να καταλάβω τις προκλήσεις που επιφέρει,
βοηθά να μιλάς στον κόσμο που έχει αποκτήσει εμπειρία
μέσα από τα βιώματά του.
Μάικλ, Αριάνα, Λασάνα, εσείς οι τρεις έχετε αποκτήσει εμπειρία
από την επαγγελματική εκπαίδευση για επανένταξη και επιχειρηματικότητα.
Όλοι σας αντιμετωπίσατε μεγάλες προκλήσεις καθώς μεγαλώνατε
που επηρέασαν τις ευκαιρίες σας.
Θα θέλαμε να ακούσουμε τις ιστορίες όλων σας. Τι λέτε γι' αυτό;
Ωραία; Μάικλ, να ξεκινήσουμε με σένα;
Ναι. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν κάπως σκληρά.
Έχασα και τους δύο γονείς μου λόγω φυλάκισης σε μικρή ηλικία,
και φυλακίστηκα κι εγώ σε νεαρή ηλικία.
Μπήκα φυλακή στα 15 μου.
Στα 15; Φοβερό.
Βγήκα στα 28 μου.
Στα 28;
Είκοσι οκτώ, ναι.
Αυτή, λοιπόν, ήταν μια σημαντική στιγμή για τη ζωή μου.
Όταν βγήκα, δεν υπήρχαν πολλά πράγματα. Όσον αφορά τα προγράμματα επανένταξης
ή βοήθεια για να βρω δουλειά,
ή ακόμα και την πιο απλή βοήθεια για τη δημιουργία βιογραφικού.
Όταν θα έβγαινες, τι σου έδωσαν
για να σε βοηθήσουν στο επόμενο βήμα;
Διακόσια δολάρια μόλις βγήκα.
Αυτό είναι.
Κάποιος που ήμασταν μαζί μέσα μου είπε "Δοκίμασε να οδηγήσεις φορτηγά".
Το σκέφτηκα στα σοβαρά όταν το άκουσε ο γιος μου και είπε
"Καλό ακούγεται. Δοκίμασέ το."
Μάλιστα.
Είναι πολύ ενθουσιασμένος. Ανυπομονεί να τον πάρω μαζί το καλοκαίρι.
Τέλεια. Αριάνα, θέλεις να μας πεις για το παρελθόν σου;
Ναι.
Είμαι ένα από τα μεγαλύτερα αδέρφια. Είμαστε τέσσερις.
Μεγάλωσα σε ένα βίαιο σπίτι τότε.
Όταν ήμουν έξι ή επτά, τα λεφτά μας τελειώσαν
και μετακομίσαμε στο ανατολικό Όουκλαντ.
Δεν είναι η περιοχή με τους περισσότερους πόρους.
Η φτώχεια συχνά συνδέεται με την οικονομική κατάσταση
και δεν μιλάμε για το ψυχικό τίμημα που μπορεί να πληρώσει ένας άνθρωπος.
Η μαμά μου έτρεχε συνέχεια.
Έκανε πολλές δουλειές.
Η έλλειψη πόρων, ειδικά τα λεφτά,
επηρεάζει την κάθε σου κίνηση.
Επηρεάζει το πού μένεις
και αν έχεις πρόσβαση σε μπακάλικα,
αν έχεις πρόσβαση σε ένα αυτοκίνητο, σε σχολεία.
Διαποτίζει κάθε πτυχή της ζωής σου.
Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια τραυματική αντίδραση.
Αυτό που τελικά συμβαίνει είναι ότι είσαι σε μια συνεχή κατάσταση επιβίωσης.
Δεν μπορείς να κοιτάξεις πιο έξω και να κάνεις σχέδια για το μέλλον
γιατί ανησυχείς για το βραδινό.
Όταν έχεις τη νοοτροπία της επιβίωσης,
το μυαλό σου τρέχει συνεχώς.
Δεν προλαβαίνεις να κάνεις σχέδια για το μέλλον.
Δεν υπάρχει χώρος για όνειρα.
Η ανισότητα είναι πολύ δύσκολη.
Δεν είναι απλώς θέμα εισοδήματος
αλλά ποιότητας ζωής.
Ξέρω από πού θα έρθει το επόμενο γεύμα μου.
Ξέρω ότι θα έχω καταφύγιο απόψε.
Έχω την ευκαιρία να μορφώσω τα παιδιά μου.
Θέλουμε να γίνουμε η γη όπου οι άνθρωποι ξεκινούν τις δικές τους επιχειρήσεις
και έχουν μια αίσθηση επιτυχίας και όχι εγκλωβισμού σε ένα σύστημα
όπου στερούνται.
Μ' αρέσει η λέξη "ανισότητα"
γιατί μου φαίνεται, αν και ειρωνικό, ότι είναι περιεκτική λέξη.
Προκαλεί μια σχέση
ανάμεσα σε όσους βρίσκονται στην κορυφή και σε όσους παλεύουν να επιβιώσουν.
Είμαστε όλοι σε αυτό το κοινό φάσμα
που περιλαμβάνει και δισεκατομμυριούχους
και είναι ένα έθνος.
Πώς μπορεί να κλείσει το χάσμα μεταξύ αυτών που έχεις και αυτών που χρειάζεσαι
όχι απλώς για να επιβιώσεις, αλλά για να τα καταφέρεις στην Αμερική;
Το χάσμα γίνεται όλο και μεγαλύτερο.
Αλλά όπως κι αν μιλάμε γι' αυτό είτε η ανισότητα είτε είναι κοινωνικό…
Είναι…
Είναι ελικόπτερο BLADE που πάει στο Χάμπτονς.
-Σοβαρά μιλάω. -Είναι Παρασκευή.
Θεέ μου.
Ένας από τους λόγους που θεωρείται δυσεπίλυτο πρόβλημα
είναι το γεγονός ότι έχει πολλές πτυχές.
Μπορούμε να το δούμε ως πρόβλημα υγείας.
Το ένα τρίτο της χώρας δεν έχει τακτική πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.
Είναι πρόβλημα εκπαίδευσης
και το επίπεδο της εκπαίδευσης που δικαιούσαι να λάβεις,
και είναι και πρόβλημα εισοδήματος.
Αν το κοιτάξουμε από απόσταση,
θα δούμε ότι οι διαφορές είναι απίστευτες.
Αν έχεις έναν μέσο μισθό
σε μια χώρα όπως η Ολλανδία, ή από τις ΗΠΑ,
τότε ήδη ανήκεις στο πλουσιότερο 5% του κόσμου.
Πάνω από το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει με λιγότερα από επτά δολάρια τη μέρα.
Αλλά υπάρχει και ανισότητα μέσα στην ανισότητα.
Συχνά υπάρχει χάσμα μεταξύ φύλων.
Πολύ συχνά είναι κοινότητες έγχρωμων ανθρώπων.
Τα προβλήματα φυλής δεν είναι τα ίδια με της τάξης
αλλά επικαλύπτονται.
Το βλέπουμε ξανά και ξανά
ότι αυτές οι ιδεολογίες είναι αλληλεπικαλυπτόμενες.
Τα συνδικάτα πέτυχαν
και στο μέσο τρίτο του 20ού αιώνα κατακτήθηκαν σχετικά υψηλοί μισθοί
στους οποίους, όμως, οι μαύροι δεν είχαν πρόσβαση λόγω του διαχωρισμού.
Αυτήν τη στιγμή, το μέσο λευκό νοικοκυριό έχει δεκαπλάσιο πλούτο
από μια μέση οικογένεια μαύρων.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα πράγματα που είδαμε εν μέσω της πανδημίας
ήταν ότι οι ίδιες κοινότητες επηρεάζονταν δυσανάλογα
από διαφορετικά ποσοστά θνησιμότητας.
Η αστυνομική βία δρα σε δυσανάλογο επίπεδο,
και έτσι προκύπτει φυλετική συσχέτιση σε αυτήν τη δυναμική
που επιδεινώνει κι άλλο
το γενικό πρόβλημα της κοινωνικής ανισότητας.
Δεν νομίζω ότι έχουμε καταλήξει σε έναν καλό τρόπο αντιμετώπισης,
αλλά οι ΗΠΑ έκαναν καλή δουλειά.
Είχαμε το New Deal.
Εφαρμόσαμε κοινωνική ασφάλιση, ιατρική περίθαλψη για αδύναμες ομάδες
και έτσι φτιάξαμε ένα σοσιαλδημοκρατικό κράτος στην Αμερική.
Αυτοί που φαντάζονται τις ΗΠΑ
σαν μια υπερκαπιταλιστική άγονη γη κάνουν λάθος.
αλλά το να φτιάξουν μια πιο ισότιμη κοινωνία με ένα βασικό επίπεδο διαβίωσης,
το έχουν καταφέρει πολλές χώρες.
Εμείς χρειαζόμαστε ακόμη λίγη βελτίωση.
Ίσως είναι η αισιοδοξία μου, αλλά στη ζωή μας,
η πρόοδος στον συνολικό πλούτο, το δίχτυ ασφαλείας, η εκπαίδευση,
τα καταφέραμε σε πολλές δύσκολες προκλήσεις.
Θεωρείς ότι με τον καιρό θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πρόοδο;
Σήμερα διεξάγονται πολιτιστικές μάχες
και τα αντίπαλα μέτωπα δαιμονοποιούνται.
Άρα, η πολιτική, όσα δηλαδή βοηθούν τον κόσμο να βγει από τη φτώχεια,
έχει παραγκωνιστεί.
Νομίζω ότι τα πολιτικά μας κόμματα έχουν αποπροσανατολιστεί.
Δεν ξέρουν προς τα πού να πάνε. Στο κόμμα μου, για παράδειγμα,
τώρα σχεδόν τα δύο τρίτα είναι άτομα χωρίς κολεγιακή εκπαίδευση.
Είναι άνθρωποι που υποθέτω ότι θα ήθελαν υψηλότερο κατώτατο μισθό,
αλλά το δόγμα μας στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εδώ και πολύ καιρό είναι
"Μην αυξήσεις τον κατώτατο μισθό". Αυτό λένε οι επιχειρήσεις.
Πώς θα τα καταφέρουμε;
Αυτή η σύγχυση ήταν ως ένα βαθμό, υπεύθυνη
που η αντιμετώπιση κάποιων προκλήσεων που έχουμε κωλυσιεργεί.
Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.
Σημαίνει αλλαγές στη φορολογική πολιτική;
Φυσικά. Νομίζω ότι υπάρχουν ανωμαλίες στη φορολογική μας πολιτική
που χρειάζονται προσαρμογή.
Σημαίνει ότι τα έξοδά μας χρειάζονται περικοπές; Φυσικά.
Αυτό είναι ένα από τα ωραία της ιστορίας.
Σου δίνει μια προοπτική για το τι είναι δυνατό
γιατί καμιά φορά λένε "Υψηλότεροι φόροι, δεν γίνεται με τίποτα.
Δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο". Αλλά…
τη δεκαετία του '50 και του '60,
οι φορολογικοί συντελεστές ήταν στο 80, 90% για τους πολύ πλούσιους.
Τις δεκαετίες του '50 και του '60 υπήρξε η μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη.
Υπήρχε τεράστια καινοτομία,
και η επιβράδυνσή της επήλθε στις δεκαετίες του '80 και του '90.
Χρειαζόμαστε βαθύτερες επενδύσεις για το κοινό καλό.
Αυτό δεν είναι η δημοκρατία;
Οι φόροι είναι η συλλογική μας επένδυση για το κοινό καλό.
Είναι παράξενο που στις ΗΠΑ η τάση ήταν να μειώνεται η φορολογία,
αλλά εκπλήσσομαι που οι πλούσιοι δεν φορολογούνται ιδιαίτερα παραπάνω.
Αν αυξήσεις λίγο τους φόρους,
θα βγάλεις αρκετά για να ανέβει το δίχτυ ασφαλείας,
που δεν είναι τόσο καλά χρηματοδοτούμενο όπως θα το έκανα εγώ…
Άλλοι ίσως ήταν ακόμη πιο δραστικοί.
Σε κάτι που θα συμφωνούσαμε είναι ότι η φορολογία είναι βασικό εργαλείο
για να μετριαστεί αυτό που κάνει ο καπιταλισμός,
όπου υπάρχουν οι ακραίοι νικητές σαν εμένα.
Εγώ θα επέλεγα ένα φορολογικό σύστημα
στο οποίο οι πλούσιοι θα αναλάμβαναν ας πούμε, το ένα τρίτο.
Περιττό να πω, ότι εγώ θα έλεγα ακόμη παραπάνω.
Ο φίλος σου ο Γουόρεν Μπάφετ λέει ξεκάθαρα
ότι ο φορολογικός του συντελεστής είναι χαμηλότερος από της γραμματέως του.
Δεν είναι αυτό που θέλουν να δουν οι Αμερικανοί.
Θέλουν να δουν τους πλούσιους να πληρώνουν ένα δίκαιο μερίδιο
αλλά έχουμε ένα πολιτικό σύστημα
που δυστυχώς αντιπροσωπεύει τις ανάγκες των πλουσίων
πολύ περισσότερο από αυτές των απλών Αμερικανών.
Κάνουν αυτά τα ερωτηματολόγια ευτυχίας.
-Το έχεις δει; -Ναι.
Βρίσκουν ότι στις χώρες που ο κόσμος έχει οικονομική ασφάλεια,
όπως στη Σκανδιναβία, συνήθως η Δανία ή η Φινλανδία βρίσκονται στην κορυφή.
Γιατί; Επειδή ο κόσμος δεν έχει να αντιμετωπίσει το άγχος
του φαγητού, της υγειονομικής περίθαλψης ή της φροντίδας των παιδιών.
Αν πάρεις αυτό το οικονομικό στρες, αν πω σε κάποιον
"Δεν θα σκεφτείς ποτέ ξανά πώς θα ταΐσεις την οικογένειά σου
ή την περίθαλψή τους".
Ευχαριστώ. Θα κάνει τη ζωή τους τέλεια; Όχι.
Θα μειώσει το άγχος τους, θα φέρει περισσότερη ευτυχία, ασφάλεια;
Νομίζω πως ναι.
Πρόσφατα έγραψα στο Twitter ότι πλήρωνα πολλούς φόρους.
Ήμουν περήφανος γι' αυτό.
Ένα από τα πιο πατριωτικά πράγματα που μπορείς να κάνεις ως Αμερικανός
είναι να βγεις εκεί έξω, να λερωθείς, να δημιουργήσεις πολλές θέσεις εργασίας,
να κάνεις επενδύσεις σε εταιρείες και να πληρώσεις τους φόρους σου.
Κοίτα, είμαι ο πιο τυχερός καριόλης στον κόσμο,
και όταν στέλνω επιταγή στην εφορία
για τόσα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια,
δεν είναι ότι μ' αρέσει, αλλά είμαι περήφανος γι' αυτό
γιατί οι δρόμοι, ο στρατός, η αστυνομία, οι δάσκαλοι, οι κρατικοί γιατροί,
λαμβάνουν μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων από τους φόρους μας
και νιώθω ότι δίνω κάτι πίσω.
Ο κόσμος λατρεύει να λέει ότι δεν υπάρχει μαγική λύση
όταν μιλάμε για την ανισότητα.
Θα ήθελα να αμφισβητήσω αυτήν την ιδέα.
Νομίζω ότι υπάρχει, με την ευρεία έννοια, μια μαγική συνταγή, μια ανακούφιση.
Είναι πράγματα που κυμαίνονται από καθολική προσχολική εκπαίδευση
σε υποστήριξη για στέγαση, ακόμα και θέματα όπως το βασικό εισόδημα.
Χρειαζόμαστε βασικό εισόδημα. Μπορούμε να απαλλαγούμε από τη φτώχεια.
Όποτε γίνεται λόγος για τέτοιες παρεμβάσεις,
η απάντηση είναι "Αυτό κοστίζει πάρα πολύ".
Εκπληκτικά ποσά ξόδεψαν οι ΗΠΑ πέρυσι σε προγράμματα πρόνοιας.
Το πρόβλημα με αυτόν τον τρόπο σκέψης είναι
ότι θεωρείται πως αν δεν επενδύσουμε σε αυτά τα δαπανηρά προγράμματα
κάνουμε οικονομία, αλλά στην πραγματικότητα δεν ισχύει.
Πληρώνουμε τη φτώχεια κάθε μέρα
σε μειωμένη παραγωγικότητα στην αγορά εργασίας,
και αυξημένο κόστος που σχετίζεται με το έγκλημα και την υγεία.
Ο κοινωνιολόγος Μαρκ Ρανκ εκτιμά
ότι το κόστος της παιδικής φτώχειας ανέρχεται σε ένα τρις δολάρια τον χρόνο.
Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι υπάρχουν πολλά προγράμματα
που είναι πολύ σημαντικά και βοηθητικά σε πολλούς που τα χρειάζονται,
αλλά το κάνουμε δύσκολο.
Το κάνουμε πολύ δύσκολο το να ωφεληθείς από κάποια πράγματα.
Ακόμα κι αυτά που είναι εκεί, εκ νόμου, για σένα.
Μπιλ, ξέρεις για τη μειωμένη φορολογία. Δεν είναι εύκολο να την πάρεις.
Αυτό είναι το δισέλιδο της δήλωσης 1040
και αυτό είναι το εγχειρίδιο 100 σελίδων
που σου δίνουν με τη φόρμα.
Θα δούμε αν θα μπορούσες να βοηθήσεις κάποιον
να κάνει αίτηση για να το ζητήσει.
Μπιλ, λέω να σου δώσω ένα μολύβι για παν ενδεχόμενο.
Αυτή η αίτηση είναι η πιο σημαντική μείωση φόρου
που διατίθεται για νοικοκυριά με μέτριο εισόδημα.
Μπορεί να είναι συνολικά χιλιάδες δολάρια.
Θεωρείται το μεγαλύτερο πρόγραμμα κατά της φτώχειας στη χώρα.
Είναι πολύ σημαντικό να κάνω σωστούς υπολογισμούς.
Θα ξεκινήσουμε με ένα παράδειγμα. Αυτή είναι η Μαρία Τζόνσον.
-Μ' αρέσει η φωτογραφία της. -Ναι.
Είναι μονογονεϊκή οικογένεια με δύο παιδιά.
Κάνει δύο δουλειές. Πολλές δουλειές, πολλά παιδιά.
Αν έχεις απορίες…
Η μείωση φορολογίας,
αν αθροίσεις το ποσό όσων δεν κάνουν αίτηση κάθε χρόνο
έχουμε περίπου 17 δις δολάρια απλήρωτα κάθε χρόνο.
"Εκκλησιαστικός υπάλληλος, κληρικός" Θεέ μου "Αμοιβή Μάχης".
Κι αν αθροίσεις το σύνολο της αχρησιμοποίητης βοήθειας κάθε χρόνο,
πάνω από 140 δις δολάρια που προορίζονται για βοηθήματα δεν ζητούνται.
Έχουμε φορτώσει αυτά τα προγράμματα με διοικητικό βάρος.
Νομίζω ότι πρέπει να είναι εξίσου εύκολο
κάποιος να υποβάλει αίτηση για ταμείο ανεργίας ή κουπόνια σίτισης
όπως είναι για μένα το να βγάλω το κινητό μου και να παραγγείλω
κανναβούρι ή οτιδήποτε και να το παραλάβω την επόμενη μέρα.
-Η απάντηση είναι "όχι". -Εντάξει. Είναι πολύ χάλια.
Πόσο σίγουρος είσαι ότι το συμπλήρωσες σωστά;
Διακυβεύονται πολλά λεφτά, όπως είδες.
Είμαι 80 τοις εκατό σίγουρος ότι το έκανα σωστά.
Θα σου το δώσω για να μπορέσεις να το συγκρίνεις με το δικό σου.
Λοιπόν, μου ξέφυγαν 5.000 δολάρια.
Έχω συνηθίσει αυτές τις φόρμες, αλλά είναι πολύ περίπλοκες.
Θέλω να πω, πηδάς κάποια μέρη, πρέπει να διαβάσεις ορισμούς.
-Σωστά. -Θεέ μου.
Εκτός από τις δύο δουλειές και τα δύο παιδιά έχεις κι αυτό.
Σαν να μεγαλώνεις δίδυμα.
Η πολυπλοκότητα του πώς ένας φτωχός πρέπει να αντιμετωπίσει
τα κρατικά και ομοσπονδιακά προγράμματα, είναι τεράστια. Είναι τρομερά περίπλοκα.
Και στα περισσότερα από αυτά, τα άτομα που τα δικαιούνται,
τα εκμεταλλεύονται λιγότεροι από τους μισούς.
Θα μπορούσες ίσως να πεις ότι αυτοί οι μισοί τα χρειάζονται περισσότερο.
Είναι δύσκολο, ειδικά όταν βρίσκονται σε κρίση, να πάρουν αυτό που χρειάζονται.
"Συνεπώς".
Δεν έχω μιλήσει ποτέ στον αδερφό μου για τους φόρους.
-Έχω μιλήσει με την Κρίστι. -Το ελπίζω.
Η Κρίστι έκανε τη φορολογική μου.
Λοιπόν, τι έχουμε;
Είναι 82, 97 και 93.
Είσαι πολύ μπροστά.
Έχω όλα τα φωνήεντα.
Ώστε εσύ τα έχεις όλα.
Ναι, η Κρίστι κι εγώ μοιάζουμε πολύ. Μια διαφορά μεταξύ μας είναι
ότι εγώ είμαι κάπως κακομαθημένος, στάθηκα τυχερός σε πολλά,
αλλά πάντα είχα μια αισιόδοξη στάση.
Νομίζω ότι έτσι πετυχαίνει ένας επιχειρηματίας.
Όχι, είναι πολύ χρήσιμο.
Τότε, ειδικά αν πάει καλά, ενισχύεται ακόμα περισσότερο.
-Εσύ πού βρίσκεσαι; -Κάπου ανάμεσα.
-Ναι. -Ναι.
Αν δεν ήταν τόσο αισιόδοξος, δεν νομίζω
ότι θα συνέχιζε με όλη αυτήν τη φιλανθρωπία,
γιατί είναι τρομακτικό.
Ο τρόπος που δουλεύει το μυαλό του, κάπως σκέφτεται,
έχει μια ιδέα για το πώς θα λυθούν αυτά τα πράγματα.
Όταν οι υπόλοιποι σκεφτόμαστε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αυτός έχει σχέδιο.
Πέρυσι το καλοκαίρι, ο Γουόρεν Μπάφετ, ο Μπιλ και η Μελίντα Γκέιτς
ανακοίνωσαν την ιδέα τους για τη Δωρεά.
Ζητάνε απ' τους δισεκατομμυριούχους της Αμερικής
να δώσουν τουλάχιστον τον μισό πλούτο τους.
Ο Γουόρεν, η Μελίντα κι εγώ βρεθήκαμε
με ανθρώπους που ήταν σημαντικοί φιλάνθρωποι.
Βγήκαμε κάποιες φορές για δείπνο και συζητήσαμε
για την επιλογή του σκοπού, το πόσο ασχολείται ο καθένας
και γιατί άλλοι δεν ασχολούνται.
Έγινε σαφές ότι στη φιλανθρωπία είσαι κάπως απομονωμένος.
Σε αναγκάζει να σκεφτείς τον θάνατό σου, τη διαθήκη σου,
όλα αυτά τα θέματα που είναι πιο εύκολο
να τα αγνοήσεις και να τα αφήσεις για αργότερα.
Όταν υπογράφουν, τι σημαίνει;
Ότι θα δώσουν τα περισσότερα λεφτά τους…
-Ή κάποια… -Η πλειοψηφία.
Πολλοί απ' όσους συμφωνήσαν πρόκειται να δώσουν το 99 τοις εκατό.
Ζητήσαμε από πλούσιους να δώσουν τουλάχιστον τα μισά.
Με εκπλήσσει το πόσο καλά πήγε.
Φάνηκε ότι υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν την περιουσία τους δυναστική,
και θέλουν να την αφήσουν στα παιδιά τους.
Μετά, υπάρχουν και πολλοί
που δεν αντιμετώπισαν το πρόβλημα του ποιος θα δώσει.
Όσοι εντάχθηκαν στην κίνηση έμαθαν ο ένας από τον άλλον,
ενέπνευσαν ο ένας τον άλλον, και ελπίζαμε να συμμετάσχουν δεκάδες,
αλλά τώρα έχουμε πάνω από 300 άτομα.
Δίνοντας τα πλούτη του, ο Μπιλ Γκέιτς
ουσιαστικά επιβάλλει έναν φόρο εισοδήματος και περιουσίας στον εαυτό του.
Αυτό που κάνει εγείρει ένα ενδιαφέρον ερώτημα.
Θα πρέπει να αποφασίζει αυτός τι θα κάνει τα λεφτά του αντί για την κυβέρνηση;
Υπάρχουν επιχειρήματα και για τις δύο πλευρές.
Το πρόβλημα, όμως,
είναι ότι πολλοί δισεκατομμυριούχοι δεν δρουν όπως ο Μπιλ Γκέιτς.
Είτε μαζεύουν τα λεφτά τους ή αν τα δώσουν,
θα είναι σε πράγματα που δεν αφορούν απαραίτητα το κοινό καλό.
Κάποιοι λένε "Οι δισεκατομμυριούχοι δίνουν πολλά".
Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση.
Η φιλανθρωπία των δισεκατομμυριούχων είναι για να βάλουν το όνομά τους
σε κάποιο πανεπιστημιακό κτήριο ή σε ένα μουσείο. Είναι ματαιοδοξία.
Φυσικά, η φιλανθρωπία περιέχει ένα εγωιστικό στοιχείο,
αλλά στο τέλος της ημέρας, πρέπει να αναρωτηθείς
"Βελτιώνει πραγματικά την κοινωνία;"
Ένας δισεκατομμυριούχος όπως ο Μπιλ Γκέιτς;
Το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς έχει σώσει εκατομμύρια ζωές.
Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί, αλλά από την άλλη,
θα προτιμούσα έναν κόσμο όπου χρηματοδοτούνται σωστά οι κυβερνήσεις
για να κάνουν όσα κάνουν αυτές οι σπάνιες φιλανθρωπίες.
Το Ίδρυμα Γκέιτς χρηματοδοτεί προηγμένα και πειραματικά εγχειρήματα
που δεν θα το έκαναν οι κρατικές υπηρεσίες που είναι υπόχρεες στους φορολογούμενους.
ΟΥΤΑΡ ΠΡΑΝΤΕΣ, ΙΝΔΙΑ
Η Ινδία είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος για το ίδρυμά μας.
Καταφέραμε να συνεργαστούμε με την κυβέρνηση
γιατί έχουν κι αυτοί στόχο τη μείωση της ανισότητας και την ανέλιξη του κόσμου.
Ήταν ξεκάθαρο ότι διαλέξαμε τα άτομα
που ήδη αφοσιώνονταν σε αυτά τα θέματα,
τους χρηματοδοτήσαμε ιδιαιτέρως και θέσαμε φιλόδοξους στόχους.
Όταν κοιτάζαμε την ανισότητα στην Ινδία είδαμε
ότι οι γυναίκες δεν έχουν την ίδια πρόσβαση σε ευκαιρίες.
Ένα από τα βασικά προγράμματα που έχει αναπτύξει η κυβέρνηση
είναι οι ομάδες αυτοβοήθειας.
Είναι ομάδες από 10 με 20 γυναίκες στο χωριό.
Πράγματα που κινητοποιούν την πληροφόρηση, επεκτείνουν την πρόσβασή τους στις αγορές
και στις τραπεζικές υπηρεσίες.
Βλέπουμε πολλές γυναίκες που ξεκινούν μια μικρή επιχείρηση.
Σήμερα έχουμε 90 εκατομμύρια γυναίκες που έχουν οργανωθεί.
Μαζί έχουν εξοικονομήσει έξι δισεκατομμύρια δολάρια.
Γιατί πήρες το δάνειο;
Για τη φάρμα μου.
Πιστεύουμε πως αν συνεχίσουμε την ανάπτυξη τέτοιου είδους επιχειρήσεων,
θα δημιουργήσουμε περίπου 50 με 75 εκ. θέσεις εργασίας
στην επαρχία της Ινδίας στο μέλλον.
Είμαστε οι γυναίκες της Ινδίας.
Δεν είμαστε λουλούδια, αλλά σπίθες φωτιάς.
Μπορείς να πεις ότι υπάρχει ακόμα μεγάλη ανισότητα
αλλά κάναμε απίστευτη πρόοδο σε αυτό το ζήτημα.
Καθώς ο κόσμος γνωρίζει τόσα κακά πράγματα που συμβαίνουν
συχνά μπερδεύεται και θεωρεί ότι ο κόσμος χειροτερεύει.
Έτσι, μερικές φορές λέω
"Μισό λεπτό. Ας μάθουμε από τις περιπτώσεις που τα πήγαμε καλά
και την απίστευτη πρόοδο που έχουμε κάνει".
Σήμερα ξεκινά η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού στο Σικάγο.
Τριάντα έξι ναι.
Πριν λίγες ώρες, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε την κατάργησή του.
Το θέμα πέρασε.
Ήταν η πρώτη φορά στα 22 χρόνια της οργάνωσης
που είδαμε την πλειοψηφία των νομοθετών να λέει
"Όχι, πρέπει να σταθούμε με τους εργαζόμενους".
Μ' αυτό το νομοσχέδιο στο Σικάγο οι εργαζόμενοι θα μπορούν να συντηρούνται
και η δημόσια βοήθεια θα μειωθεί.
Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή.
Και είναι σε κάθε επίπεδο,
από τους ακριβοπληρωμένους ηθοποιούς έως τους χαμηλότερα αμειβόμενους.
Ο κόσμος ξεσηκώνεται και απαιτεί περισσότερα.
Τι σημαίνει αυτό;
Μπορεί να είναι το τέλος της χαμηλόμισθης εργασίας όπως την ξέρουμε τώρα.
Όταν κοιτάς το μεγαλύτερο εύρος αυτών των ερωτήσεων…
Αυτό που βλέπεις είναι ότι η ανισότητα δεν είναι στατική.
Το 1964, όταν η κυβέρνηση Τζόνσον ξεκίνησε τον πόλεμο κατά της φτώχειας,
δέκα χρόνια μετά, το όριο της φτώχειας ήταν το μισό απ' ό,τι ήταν το 1960.
Έκανε μεγάλη διαφορά.
Αν έγιναν τόσα πολλά όλως παραδόξως, ένας σημαντικός λόγος
ήταν επειδή οι απλοί Αμερικανοί
άσκησαν πίεση στους νομοθέτες και έθεσαν το θέμα δημοσίως.
Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε για να μπει τέλος στη φτώχεια
είναι να συσπειρωθούμε και να το απαιτήσουμε.
Χρειάζεται και απαιτεί την προσοχή
των πιο έξυπνων και των πιο ισχυρών ανθρώπων του κόσμου.
Όχι μόνο ακτιβιστές, αλλά και δισεκατομμυριούχοι σαν τον Γκέιτς.
Έχω ενθουσιαστεί για τα επόμενα 20 χρόνια που θα ξοδέψουμε τόσα λεφτά.
Υπάρχουν τόσες πολλές καινοτομίες που θα έρθουν στο μέλλον
και τίποτα δεν πρέπει να υπάρχει μόνο για την ελίτ.
Υποτιτλισμός: Ελισσάβετ Σίκαλου