Pagbati mula sa ringside ng isa na namang main event.
Heto na!
Maniwala kayo, di si Dr. Jerry Graham ang paborito sa arenang ito.
Lahat tayo, may mga paborito no'ng bata.
Si Dr. Jerry Graham 'yong paborito kong performer.
Di siya doktor, siyempre.
Malaking tao, bleached ang buhok,
nagsisindi ng sigarilyo gamit ang hundred-dollar bill.
Wala pa akong nakikilala
na maraming nakakaaway na gaya ni Dr. Jerry Graham.
Kontrabida siya sa larangan ng industriya namin.
Kaya ko siguro siya nagustuhan. Ewan ko, a.
Ayoko kasi sa mababait.
Gusto ko talagang maging gaya niya, kinumbinsi ko 'yong stepmom ko
na i-blond 'yong buhok ko.
at natutunan kong gayahin 'yong lakad niya.
Oo.
Di siya basta naglalakad. May yabang.
Parang naging mentor ko siya.
"Gusto mong sumakay, bata?"
Naku, oo naman.
Meron siyang 1959 convertible.
Sa harap ako nakaupo.
Bumubusina siya sa mga intersection,
green man o red 'yong stoplight.
Sabi ko, "Ang lupit nito, a. Grabe, gusto ko ring mamuhay nang ganito."
Sobrang kapansin-pansin siya.
Sobrang agresibo.
Tapos, 'yong yabang, alam mo 'yon, 'yong kulay niya, lahat,
sabi ko, "Oo, gusto kong maging gano'n."
JANUARY 2024, NAGBITIW SI VINCE McMAHON SA WWE MATAPOS ANG MGA AKUSASYON
NA SEXUAL MISCONDUCT, PANG-AABUSO, AT TRAFFICKING.
KARAMIHAN SA MGA SUSUNOD NA INTERVIEW KASAMA NO'NG KAY VINCE McMAHON
AY KINUNAN BAGO MAISAPUBLIKO ANG MGA SEXUAL ALLEGATION.
Si Michaels? Seryoso ba?
Tatalunin niya si Bret Hart gamit ang sharpshooter? Oo nga!
Mag-bell ka na!
Sa Montreal, sa Survivor Series,
ipinatalo ni Vince McMahon si Bret Hart, "The Hitman",
at nagkagulo pagkatapos.
Walang duda, 'yon ang pinakakontrobersiyal na laban sa kasaysayan ng wrestling.
Ang Montreal Screwjob.
Parang di talaga kapani-paniwala.
Nagdulot 'yon ng matinding kaguluhan sa loob ng industriya.
'Yong underground world, na Internet world na ngayon,
nakakuha ng behind-the-scenes na impormasyon,
at kumakalat 'yon noon nang sobrang bilis.
Nakikita mo 'yong reaksiyon ng mga tao
sa isang bagay na di dapat nila alam.
Alam ng fans na tinraydor ni Vince si Bret Hart,
na sobrang unprofessional sa rules ng professional wrestling.
Dalawa lagi ang panig ng bawat kuwento, pero karamihan, di kumampi kay Vince do'n.
'Yong Montreal Screwjob, bilang canadian,
nagalit talaga ako kay Vince.
Sinubukang magpaliwanag ni Vince sa TV.
Di naging maganda 'yong dating.
Si Bret ang sumira kay Bret.
Wala akong awang nararamdaman kay Bret.
'Yong speech na "Si Bret ang sumira kay Bret,"
doon na nagsimula 'yong mangibabaw 'yong katotohanan
sa pantasya, at nagsimula na kaming malito sa dalawa.
Eto na si Vince McMahon sa masiglang...
Binu-boo nila si McMahon palabas ng venue!
- Oo nga! - Ano'ng nangyayari? Magbabalik kami!
Ang resulta ng lahat ng 'yon, ako 'yong pinag-iinitan ng mga tao.
Iniisip ko kung may sasapak nang malakas kay Vince McMahon ngayong linggo!
Kaya naisip ko, "Okay, Vince, bakit di mo 'to pagkakitaan?"
Gawin mong character ang sarili mo.
Di natutuwa kay Vince ang mga tao dito.
Noon pa, gusto ko nang maging performer,
pero ayaw ni Dad na sumabak ako sa industriya.
Lalo na 'yong gano'n.
Ang tingin niya, "Di 'yan ang gusto mong gawin."
Ako naman, "'Yon ang gusto ko."
No'ng nangyari 'yon, natural lang.
Kaunting respeto naman.
Sa puntong 'yon,
ginawa ni Vince McMahon 'yong character na Mr. McMahon,
'yong masamang diktador na boss.
Kalaunan, babaguhin no'n 'yong direksiyon ng business.
Pag-usapan natin 'yong business at 'yong naging hamon sa inyo ng WCW.
Kung titingnan ang cable listings sa isang linggo ng January,
number one, number two, number four, at number six si WCW.
Pang-number 18 kayo.
No'ng '97, lamang na lamang 'yong WCW, at mas maganda 'yong produkto nila.
Ang iniisip ko, naghahari na sila,
at ganito ang mangyayari sa future.
Si Bret Hart!
Ang tingin ko no'n, no'ng lumipat na sa WCW si Bret Hart,
pag pinagtabi-tabi mo 'yong rosters sa isang papel,
mas maganda 'yong kalagayan ng WCW kaysa sa WWE.
Gusto kong maghari at manalo,
at kung dahil do'n, magsara 'yong WWE,
nakakalungkot, pero di ako makokonsensiya.
Ano 'to?
Kakaiba 'tong lalaking 'to.
Ayan na! Ano 'yan?
Ilang taon kaming parang na-stuck sa mga batang manonood,
pero 'yong WCW,
mga nasa edad 18 hanggang 34 'yong nanonood sa kanila,
dahil sa mga bagong pakulo nila.
Alam mo, 'yong 83 weeks kaming natatalo sa ratings,
apektado 'yong confidence at isip mo no'n,
pero dahil do'n, mapapaisip ka na dapat kang gumawa ng kakaiba.
Alam kong kung di kami nag-iba no'n, mapapag-iwanan kami.
Kausap mo 'yong mga network, pati 'yong mga tao sa mga network,
na nakatingin sa 'yo habang sinasabi, "Uy, tinatalo nila kayo sa ratings,
at nasa show nila 'yong mga talent natin.
Bakit gano'n?"
Pag nakinig ka sa audience, mararamdaman mo, e.
Oras na para magbago.
Oras na para kumilos kami at mag-evolve.
No'ng una kong makatrabaho si Vince,
talagang may gera sa pagitan no'ng dalawang franchise.
McMahon, ikaw at ako sa ring.
Nag-decide si Vince na gusto niyang makilala
bilang isang taong di nalilimitahan,
'yong matapang, at medyo kakaiba.
Nagpa-interview si Vince.
Tungkol sa bagong paraan ng pag-produce ng WWE programming.
Kami sa WWE, iniisip namin na kayong audience,
e, sa totoo lang, sawa nang ginagawa kayong tanga.
Parang nagpahiwatig si Vince noon na may bagong paparating.
Sa isip ko, "Ay, ewan.
Magpapakita kayo ng bagong version ni Doink the Clown
at ng masamang dentist, at itutuloy n'yo lang ang ginagawa n'yo."
Di ko alam na nagdedesisyon pala si Vince
na buoin 'yong Attitude Era.
Meron bang exact moment kung kailan nagsimula 'yong Attitude Era?
Oo, meron.
Ayan na siya!
Isang gabi, wala sa taping namin si Vince.
Tapos, lumabas si Shawn Michaels na naka-bicycle shorts.
Bago siya lumabas, nilagyan niya ng medyas 'yong harap ng shorts niya.
Gasa 'yon. Di 'yon medyas.
Gasa 'yon na nirolyo ko galing sa trainer table.
Nagtatatalon ako, nagpapaikot-ikot, mga gano'n.
Kinabukasan, tumawag si Vince.
Unprofessional daw 'yon, at pagmumultahin niya ako ng $10,000.
Sabi ko, "Okay, pero panoorin mo ulit at sabihin mong di 'yon nakakatawa."
Kung usapang "entertainment" lang din, nakaka-entertain 'yon.
Isa 'yon sa mga dahilan kaya napasok na sa usapan namin
'yong "Kailangan na nating gawin 'yon."
Sa 'kin kasi, pwede mong irespeto ang trabahong 'to
nang di umaarte na para bang di ito weird.
Sa madaling salita, nakaiwas ako sa $10,000 na multa.
Nagalit si Vince,
pero mga tatlo o apat na linggo lang, tanda ko, itinuturo niya si Shawn.
Sabi, "Si Shawn Michaels. 'Yan ang attitude.
Gano'n siya. May attitude siya. Kailangan pa natin ng attitude."
Do'n nagsimula 'yong Attitude Era.
'Yong nangyaring pagbabago, ayun 'yong Attitude Era.
Binago namin 'yong pag-present namin sa produkto namin.
Naging mas maangas kami. Naging mas bastos.
Binawasan namin 'yong pagiging scripted.
Sinasabi ng mga tao, "'Yong Atitude Era. Dito 'yon nagsimula. Ganito 'yon."
Dahan-dahan at unti-unting nabuo.
Kami ang D-Generation X!
- D-Generation. - Gumawa kayo ng rules, lalabagin namin.
'Yong D-Generation X, sa sports entertainment, samahan 'yon.
Nanggaling 'yon sa The Kliq.
Anti-authority sila,
at talagang may impact sa fans 'yong gano'n no'ng time na 'yon.
Saka di mo na alam no'n kung peke pa ba 'yon o totoo na.
- Sobra na 'to! - At ang susunod...
Pero pinapanood mo pa rin.
No'ng sinimulan namin ni Shawn 'yong D-X...
Hay, sa lahat ng sinasabi at ginagawa namin noon,
sinasabihan kami ni Vince,
"Gawin n'yo ulit 'yon, at makikita n'yo..."
Alam mo 'yon, "Nagbabanta ang USA na ipapatigil ang pag-ere natin."
Pero papasok kami mula sa likod, tapos magwawala 'yong mga tao.
Tapos, bigla na lang, ang nangyari,
"Uy, pumatok 'yon, a. Ulitin n'yo."
Fight bra.
Ano'ng... Diyos ko po!
Sa wakas, binago na namin 'yong program,
at ginawang di na pang-12-year-old na audience.
'Yong audience, naging kalalakihang nasa edad na 18 hanggang 34.
No'ng dumating 'yong opportunity, sinunggaban ko,
kasi pumapatok, e.
Ang focus namin, mapuno 'yong mga arena at stadium,
at para bang pwede naming gawin ang kahit ano para maging the best.
Di maikakailang si Stone Cold Steve Austin 'yong pinakabigating star ng Attitude Era.
Tuwing papasok ka sa ring kasama si Steve Austin,
ang mangyayari, simple lang, gugulpihin kita.
Di tayo sanay na makita 'yong tipo niya,
'yong bastos magsalita, magaspang, working class, at malupit na taga-South.
No'ng unang sabak ko sa professional wrestling,
di ko inasahang magiging sucessful ako,
kasi di ko alam kung hanggang saan
'yong kakayanin ng tulad kong galing sa Victoria, Texas.
Una naming ipinapakilala...
Bago 'yong WWE, wrestler sa WCW si Steve Austin.
Pero nasisante siya sa WCW,
kaya napunta siya sa ECW,
na parang punk rock na federation ng professional wrestling.
Pagpasok ko sa federation na 'yon,
sobrang eye-opener at ang extreme talaga.
Extreme ito!
Ito ang ECW arena.
'Yong ECW, tamang pangyanig 'yon
sa pro wrestling at sports entertainment industry.
Walang rules, walang regulations.
Isang testosterone at adrenaline-driven, walang mga ipinagbabawal,
di kapani-paniwalang legal, ano-ba-itong-pinapanood-ko na environment.
Mosh pit 'yon.
Magulo at parang pagrerebelde na promotion 'yong ECW,
na umakit ng specific na audience.
Sobrang... kakaiba 'yon.
Sobrang na-appreciate ko 'yong promotion pati 'yong promoter no'n.
Wala na kayong makikitang malupit na organization
sa buong mundo na gaya ng ECW!
Ang tingin lagi ni Vince sa lahat,
feeder system sa pagbuo ng major leagues ng WWE.
Alam kong di magtatagal sa 'min si Steve,
pero sinigurado naming sulit
ang bawat sandali na nasa ECW siya.
Naging successful kami sa maikling panahon,
at sa wakas, napansin talaga ako ni Vince,
kaya napunta ako sa WWE.
Stone Cold Steve Austin. Gusto ko 'yon, McMahon.
So, naging si Stone Cold Steve Austin ako,
at naging mapang-trash talk na gago ako mula South Texas.
Naging sobrang entertaining no'n. Inayawan na ako ng mga tao.
Nagka-momentum na kami.
No'ng time din na 'yon,
alam ng lahat na si Triple H ang mananalo sa King of the Ring pay-per-view.
Pero naparusahan si Triple H dahil sa nangyari sa Garden.
May narinig ako sa likod ko. Si Vince, sabi, "Steve, pwede kang makausap?"
Sabi ko, "Siguro. Ikaw ang boss, e."
Sabi niya, "Ganito, in two weeks, mananalo ka sa King of the Ring."
Ang King of the Ring tournament!
Nag-King of the Ring pay-per-view na, si Marc Mero 'yong una kong kalaban.
Nag-execute kami ng move. Sinipa niya 'yong bibig ko, pumutok 'yong labi ko.
Kinailangan kong magpaospital agad para sa 14 stitches.
Pagbalik ko galing sa ambulansiya, lumapit sa 'kin si Hayes, sabi,
"Pare, si Jake 'The Snake' Roberts 'yong kalaban mo sa finals.
May religious promo pa siya para sa 'yo."
'Yong kapangyarihang mula sa taas, pumaparito sa lupa at itinataas ako.
Agad-agad, naisip ko 'yong Austin 3:16,
kasi noong araw, pag nanood ka ng football games,
meron silang John 3:16 na mga karatula sa end zone.
Sumabak ako do'n at nilabanan si Jake.
Wala kang kuwenta!
- Ayan na nga! - Ayan na nga!
One, two, panalo na siya!
Si Stone Cold Steve Austin...
Umakyat ako para kunin 'yong mic,
tapos, ininsulto ko na si Jake.
Pa-Bible-Bible ka pa d'yan, may padasal-dasal ka pa,
pero wala ka namang napala.
Magbasa ka ng Psalms. Banggitin mo 'yong John 3:16.
Sabi sa Austin 3:16, inilampaso kita.
No'ng sinabi 'yon ni Steve, sabi ko, "Oh my God. Ginawa niya talaga 'yon?
Baka di matuwa 'yong mga nasa Bible Belt."
Lumayas ka.
Nagpatuloy ako sa pagsasalita.
Naririnig ko si Vince sa background. Nagko-commentary siya, e.
Sabi ko, "Kailangan ko ng closing remark dito."
So sabi ko na lang bigla...
"'Yon ang bottomline. Sabi ni Stone Cold, e."
Ang galing no'n.
Binago no'n 'yong identity niya at 'yong tingin sa kanya bilang character.
No'ng sumunod na gabi, kahit sa'n ka tumingin,
may Austin 3:16 na mga karatula.
Sumikat 'yong Austin 3:16.
Grabe 'yon.
No'ng nagka-Monday Night Wars, at lagi kaming talo sa ratings,
no'ng una, naintindihan namin kung bakit, kasi maganda talaga 'yong show nila,
bagong-bago, at magagaling 'yong mga talent,
at astig 'yong storylines.
pero no'ng lumalakas na kami, alam namin na mas okay 'yong show namin.
Sabi namin, "Bakit ganito 'yong ratings?
May nagbabayad siguro sa kung sino. Mas maganda 'yong show namin."
No'ng time na 'yon, naaalala ko, sabi ni Vince,
"Kailangang may gawin tayo dito.
Kailangan natin ng paraan para makakuha ng atensiyon,
at gumawa ng talagang bigatin para sa WrestleMania."
At 'yon ang ginawa namin.
Ngayon, gusto kong ipakilala sa inyo
ang lalaki na masasabi nating...
pinakamaangas sa buong mundo!
Ladies and gentlemen,
si "Iron" Mike Tyson!
May tumawag, "Eric, di ka maniniwala sa susunod nilang gagawin."
Sa isip ko, "Ay, ewan."
Lamang na lamang ako sa kanya noon. Sabi ko, "Ay, ewan." Ang yabang ko.
Sabi niya, "Ipapasok nila si Mike Tyson."
Nawala 'yong yabang ko bigla.
Galing kay Vince 'yong idea na ipasok si Mike Tyson,
at malaki 'yong naging papel ni Shane McMahon.
Gusto namin ng bigating personality,
'yong sikat talaga, na sasali sa WrestleMania,
at no'ng time na 'yon, wala nang mas bigatin pa kay Tyson.
Ang alam ko, tatlong taon pa lang siyang nakakalaya no'n,
Alam n'yong may issue si Mike Tyson no'ng '90s.
Risky ba para sa WWE na mag-invest talaga sa kanya?
Di pa siya naaaresto nang dahil sa rape no'ng ginawa namin 'yon.
- Di ba? Naaresto na? - Naaresto na siya.
Di pa siguro tanggap ng mga tao si Mike ngayon,
pero 'yong image niya ngayon, mas okay na kaysa no'ng time na 'yon.
NA-DISQUALIFY SI TYSON SA PAGKAGAT SA TENGA NI HOLYFIELD
Sa gano'ng level, 'yong wrestling, paggawa ng tensiyon 'yong focus.
'Yong tensiyon 'yong nakakabenta ng tickets.
At di kailangang positive 'yon. Pwedeng negative 'yong tensiyon.
Gusto kong pasalamatan mismo si Mike Tyson
dahil nakakapang-akit siya ng media.
'Yong mapanood sa pay-per-view si Tyson, big deal 'yon.
Si Mike ang magiging special guest referee
sa laban nina Stone Cold Steve Austin at Shawn Michaels.
Si Mike Tyson 'yon. Isa sa pinakakilala sa larangan ng sports.
At noon, imposibleng di mo mapansing sumisikat na si Steve Austin.
Mike, makinig ka, pag pinakialaman mo 'ko sa WrestleMania,
mawawalan ka ng malay sa sapak ko, at di mo na gugustuhing bumalik sa ring
kahit kailan.
'Yon ang bottom line.
Sa puntong 'yon, sa isip ko, kahit lamang pa 'yong WCW,
e, magpapaka-competitive talaga sila.
Wala nang mas titindi pa dito. Ito ang pinakapunto ng business natin.
Ang magkaroon ng pagkakataon
na makipaglaban sa main event ng WrestleMania.
- Tabi! - Tapos na!
Ilag!
Ilag, Mo! Diyos ko...
No'ng WrestleMania 14, may injury sa likod si Shawn,
kaya di talaga memorable 'yong match na 'yon.
Sumisipa ulit si Michaels. Si Austin... Napigilan niya! Stunner!
Ayan na si Mike Tyson!
Si Austin ang champion...
Di maganda 'yong laban. Di 'yong maipagyayabang mo.
Naaalala ko pagkatapos, tumingin ako kay Vince. Sabi niya,
"Wag kang mag-alala, Steve. Simula na ito."
Gusto kong i-congratulate
ang bagong champion ng World Wrestling Entertainment,
na may attitude. Walang duda.
Isang bagay na di namin ga'nong naa-appreciate dito sa WWE.
Para sa 'kin, nabuhay talaga 'yong character ni Mr. McMahon
no'ng matapos na 'yong storyline ni Mike Tyson.
Hi, Vince, magiging bad guy ka na ba?
- Good guy na ako noon pa. - Pero binu-boo ka nila ngayon.
- Lagi akong magiging good guy. - Okay.
Papunta sa ring ang may-ari ng WWE na si Vince McMahon.
Sa totoo lang, di natutuwa sa kanya ang mga tao.
No'ng time na 'yon,
magsisimula na 'yong alitan sa pagitan nila ni Steve Austin
na magpapasimula sa laban no'ng dalawa
na babago sa galaw ng business.
Walang kahit na sino, lalo na si Vince McMahon,
ang magdidikta ng gagawin ni Stone Cold Steve Austin,
at 'yon ang bottom line.
Pero nakabase ang lahat ng 'yon sa pagsasama ng katotohanan at fiction.
ORAS NA PARA YARIIN NI AUSTIN SI VINCE!
Kailangang maintindihan n'yo 'yong mga kayang gawin
ng isang Vince McMahon, 'yong kontrol...
May Vince McMahon ka na di pangkaraniwang bilyonaryong boss,
at 'yong anti-system na si "Stone Cold" Steve Austin,
at tamang-tama sila para sa isa't isa.
Sisisantehin kita!
Grabe!
Tungkol 'yon sa isang lalaking gusto akong kontrolin at hawakan sa leeg,
at sa 'kin na lumalaban sa sistema.
Mga tangang gago. Mga wala kayong bayag
para sisantehin si Stone Cold Steve Austin.
Sa ibang era, kontrabdia ako
dahil sa ginagawa ko, nangta-trash talk ako.
Nakakaawa ka. Sobrang kawawa ka...
Pero ako 'yong nagpalabo sa mundo ng professional wrestling,
na kadalasang malinaw pagdating sa gusto at ayaw ng mga tao.
Alam mo, no'ng panahon ko, may good guy at may bad guy.
Ginawa 'yong masama at mas masama ni Vince Jr.
Wala nang good guys sa wrestling no'n.
Naging malupit na ang mga tao no'n.
Mas may attitude noon 'yong mga tao.
Na pumuwersa sa 'yo na gumawa ng mga character
na sakto doon sa gray area sa gitna.
Ayaw nang makita ng fans 'yong good guys.
Kahit sa mga pelikula, ayaw na nilang makakita.
Tingnan mo 'yong video games at 'yong wrestling business.
Nagfo-focus kami sa kung ano'ng nasa harap namin.
Sasamantalahin mo 'yon.
Malaking pera 'yon.
So sabi ni Vince, "Uy, pahingi ng perang 'yan."
Di kami lagi ang nagpapauso, nakikiuso lang kami.
At no'ng panahong 'yon, Wild West ang sikat.
Si Stone Cold Steve Austin na kung ga'no kagaspang,
gano'n din kasama.
Siya ang pinakasikat sa wrestling, na sinasamba ng fans niya.
Pag gusto niyang magbasag ng bote, magbabasag siya.
Pag gusto niyang mamakyu, gagawin niya.
Naku po!
May pakiramdam tayo na natutuwa pag nakikitang nananalo 'yong bad guys.
'Yong pagiging gano'n natin siguro, ayaw sa idea na dapat magpakabait tayo.
Di pwedeng nanunulak ka ng mga tao.
Di pwedeng nang-iinsulto ka.
Tuloy-tuloy sa panggugulpi sa boss si Stone Cold!
Isinasabuhay ng mga tao 'yong gano'ng storylines,
at gusto nilang suntukin sa bibig 'yong boss nila,
at nagkaro'n ako ng chance na magawa 'yon literally at figuratively
halos kada Lunes ng gabi sa Raw.
Naku po, ayan na! Itinumba ulit ni Austin si McMahon!
Tingin ko, nadala niya talaga 'yong fans kasi ang strong ng character niya.
Sobrang extreme niya. Bigatin siya.
Madali siyang kainisan.
Madali ring mahalin. Pero sobrang daling kainisan.
- KUMUSTA ANG BINTI MO? - HANGAL
Nasa tuktok si Mr. McMahon.
Kahit na sino at lahat ng nasa baba, galit sa nando'n sa tuktok.
May collection siya ng Corvettes.
Naglalakad si Vince na may pagyayabang, suot 'yong mga ipinasadya niyang suit.
Ano'ng magugustuhan mo do'n?
Ang dali niyang kainisan.
Alisin mo 'yang mic sa mukha ko! Akin 'yan. Pati 'yang camera... Patayin mo!
At siya 'yong pinakakinainisang character sa history ng business.
Gago!
Siyempre, si Mr. McMahon, character siya na hango kay Vince McMahon.
Isang character na habang lumalaki ako, e, nakaka-relate ako.
Kasi habang lumalaki ako, sobrang hirap ko talaga.
Dahil galing ako sa gano'n, ayoko sa mayayaman.
Kasi may mga nakasama ako na akala nila, mas magaling sila sa 'kin
dahil "mas marami" silang pera.
So ang pakiramdam mo, di ka nag-e-exist. Wala kang kuwenta.
At may mga matututunan ka.
No'ng mga panahon na 'yon, kaya kong lumaban, gusto kong lumalaban.
Kung magagawa mo nang maayos 'yon, may halaga ka na.
Magaling akong makipaglaban, pero sinasabi nila,
"Di ka lumaban nang patas!
Nandaya ka!"
"Talaga? Nanalo ako."
Ano ba'ng problema mo?
So sa character ko na si Mr. McMahon,
kaya kong umarteng nananakot, kasi gano'n ako lumaki.
Akala ko, gano'n 'yong mga mayayaman.
Tatakutin ka nila.
Makikita mo ang hinahanap mo.
Alam ko kung pa'no maging arogante na mananakot at mangkokontrol
at maging bully. Mga gano'n.
Di ko kasalanang naging bilyonaryo ako dahil nagsikap ako!
Madali lang sa akin na maging gano'n,
kasi alam ko 'yong mga ayaw ko.
'Yong iba, mayayaman, at kayo, hindi.
Alam niya kung pa'no mangmanipula ng mga tao
gaya ng ginagawa ng iba o higit pa sa ginagawa nila.
Tunay na Texan na ako.
Gusto ko 'yong tensiyon na tinatawag nila.
Pag andun ka at minamanipula mo ang audience,
at binu-boo ka nila,
gusto mong may mangyaring tensiyon at damhin 'yon.
Di ka takot do'n. Parang gusto mong angkinin 'yon.
Ito ang tingin ko sa Texas.
Ang sarap sa pakiramdam.
Alam ni Vince kung pa'no maiinis 'yong mga tao
o kung pa'no sila magkakaemosyon.
Pag may emosyon, makakabenta ka ng tickets.
Nasa emosyon 'yon.
Pag pinindot mo 'yong button para mag-react 'yong mga tao,
nakakalimutan nila kung asan sila. Wala sila sa sinehan o sa arena.
Andun sila, nakatingin sa 'yo. One-on-one.
Alam mong hawak mo na sila no'n.
- Enjoyin mo 'yan, Mr. McMahon. - Natatandaan ko kung asan ako...
Madaling mag-perform. Ang mahirap, 'yong maging totoo ka.
Ano ang mga pagkakapareho n'yo ni Mr. McMahon?
- Namin no'ng character na si Mr. McMahon? - Oo.
Walang kahit ano.
Extension ni Vince McMahon si Mr. McMahon,
pero 'yong sobrang OA.
'Yong pagkakaiba nina Mr. McMahon at Vince McMahon...
Parang wala masyado.
Siya rin talaga 'yon.
Di sila masyadong nagkakalayo.
'Yong character na Mr. McMahon, si Vince lang din talaga 'yon.
Sasabihin niya, hindi. Pero si Vince si Mr. McMahon.
'Yong mga promotion at tirada niya sa ibang tao,
naranasan ko din 'yon sa totoong buhay.
"Di ko sasabihin 'yon."
Ako naman, "Oo kaya. Sinabi mo nga sa 'kin."
Sabi ni Bruce, na-experience daw niya si Mr. McMahon sa totoong buhay.
Sobrang passionate ko sa business namin,
at minsan, 'yong passion na 'yon, medyo sumosobra na.
Kaya siguro, napapasobra ako nang konti.
'Yong character na Mr. McMahon, di nalalayo kay Vince mismo,
pero obvious naman na OA talaga 'yon.
'Yong best characters sa wrestling,
gano'n din 'yong pagkatao nila, pinalala lang.
'Yong nakita n'yo kay Stone Cold, ako rin 'yon. Pinalala lang.
Gano'n din 'yong kay Vince.
'Yong Malaking part ng magandang fiction,
andun sa manipis na linya sa pagitan ng reality at storytelling.
Gusto ni Vince na pinapalabo 'yong linyang 'yon
sa pagitan ng katotohanan at fiction.
Sa paglipas ng mga taon, maraming nalito sa character ko sa TV at sa totoong ako.
Sobrang naiinis ako dati do'n. "Di ako 'yon."
Tapos, na-realize ko, "Di importante 'yong gusto mo, Vince.
O 'yong gusto mong maging tingin nila.
Gano'n ka nila nakikita. Kung pa'no ka nakikita, ayun ang realidad.
Di mo mababago 'yong tingin sa 'yo ng mga tao.
Dalawang pakyu!
Purong galit na ang nagtutulak kay Mr. McMahon!
'Yong Austin-McMahon, sobrang gandang dynamic no'n.
Masasabi mong sa kasaysayan ng wrestling, sila ang may pinakamatinding away.
'Yong pagsikat ni Stone Cold Steve Austin at no'ng Stone Cold versus Mr. McMahon
'yong naging dahilan ng pagtaas ng ratings ng WWE
na tumapos sa 83 weeks na tinatalo sila ng WCW sa ratings.
At kung titingnan, parang tsunami 'yon na lumamon sa mundo ng wrestling, period.
'Yon 'yong pinakapinag-uusapan ng lahat.
Pag sinabi ko 'to, magmumukha akong mayabang na gago, pero...
ginaya ni Vince 'yong formula namin, naisip niyang gamitin,
pero mas gagalingan niya.
Nagawa niya.
Marami kaming ginawa sa WCW na ginaya ng WWE kalaunan.
'Yong D-X, hango lang 'yon sa nWo.
'Yong character na Mr. McMahon, hango lang sa masamang Eric Bischoff,
'yong masamang boss.
Ano ba, Vince? Aminin mong ginaya mo 'yong idea na 'yon.
Mas maganda nga 'yong pagkakagawa mo. Pero, sino'ng nauna do'n?
Kung iniisip ni Eric Bischoff na nauna siya sa pagiging masama...
Okay. Kung gano'n nga, siguradong di niya nagawa nang maayos gaya ko.
E di, siya na.
Mananalo naman talaga 'yong WWE.
Sa pagiging competitive at palaban ni Vince McMahon,
gagawin niya ang kahit ano para talagang manalo sa labang 'yon.
Nagkulang naman ako.
Di ako naka-focus sa creative na side.
Ilang taon na 'yong nWo.
Di na 'yon bago.
'Yong mga nangyayari sa WWE
sa pagitan nina Mr. McMahon at Steve Austin at sa iba, bago 'yon
saka fresh,
na naging dahilan kaya lumipat 'yong audience
para tingnan 'yong ginagawa nila.
Ang malaking pagkakamali ni Eric, sa isip niya,
"Dahil lamang naman ako, sasakyan ko lang 'tong mga 'to,
at lalamang ako lagi."
Sa wrestling, nag-e-expire lahat,
at kailangan mong mag-develop ng bagong stars.
Ginagawa ni Vince 'yon kasi kailangan.
At 'yon ang bottom line dahil sinabi ni Stone Cold.
Sobrang sinuwerte si Vince.
Sobrang successful talaga ni Austin.
Tapos, dumating si Dwayne "The Rock" Johnson.
Alam n'yo ba kung ano'ng inihahanda ni The Rock?
Ladies and gentlemen...
Nakakatuwang i-welcome ang isa
sa pinakamabilis sumikat sa kasaysayan ng wrestling. Si The Rock.
Do'n tayo sa pagsisimula mo.
No'ng pumasok ka, ipinakilala ka bilang bahagi ng wrestling legacy...
Si High Chief Peter Maivia 'yong lolo ko.
Sa maraming dahilan, siya 'yong...
nagpakilala sa isla ng Samoa at sa mga atletang Samoan.
Mula sa isla ng Samoa,
si High Chief Peter Maivia!
Naging wrestler ni Vince McMahon Sr. 'yong lolo ko,
tapos no'ng '80s, sumunod si Papa,
Si Rocky "Soul Man" Johnson,
kasama si Tony Atlas,
sila 'yong unang Black tag team champions.
Lahat ng ginagawa ni The Rock, kagaya no'ng sa tatay niya.
'Yong paglakad saka 'yong pananamit.
Kung di mo siya kilala, aakalain mong si Rocky siya.
Naaalala ko, 11 ako no'ng nakilala ko si Vince McMahon Jr.
Yumuko sa 'kin, "Nice to meet you," mahigpit akong kinamayan.
Tiningnan din ako sa mata. Di ko makakalimutan 'yon.
Eto na ang bagong salta
na nakagawa na talaga ng pangalan gaya ng yumaong si Rocky Maivia.
No'ng dumating siya, pinromote talaga namin siya
bilang third-generation na taong magugustuhan n'yo.
Hahangaan n'yo siya.
Ang kauna-unahang third-generation superstar.
Talagang ipinromote namin siya sa mga tao.
Uh-oh. Maririnig mo 'yong chant na...
"Rocky, bulok."
Rocky, bulok!
Kinainisan siya ng mga tao.
ROCKY, BULOK!
Tingin ko, marami sa audience, ang iniisip,
basta lang ibinigay sa kanya 'yong opportunity,
at kahit na galingan pa niya sa ring,
no'ng una, binu-boo siya ng mga tao.
Sawa na akong marinig 'yong tatay ni Rocky Maivia. Pake ko?
Rocky, bulok!
Ayaw ng mga tao noon kay The Rock kasi sabi ng WWE, mahalin siya.
At kinailangang maging kontrabida ni The Rock
at tanggaping binu-boo siya ng fans
para mahalin nila siya.
Kami ang Nation of Domination!
Isang grupo ang Nation of Domination na ipinagmamalaki ang pagiging of color
at di nagpapaapi sa nasa kapangyarihan.
Ang pinakabagong miyembro ng Nation of Domination, Rocky Maivia!
Kinausap ko si Vince, sabi ko,
"Gusto ko lang ng pagkakataong makapagsalita
kaya sasali ako sa Nation,"
tapos sabi niya, "Sige."
Tatlong salita lang, "Mamatay ka na."
'Yon ang pasasalamat na nakuha ko sa inyong mga gago.
Sabi ko, "Di 'to tungkol sa pagiging Black o white. Kundi sa respeto.
Sa paggulpi ko sa inyo."
Di 'to tungkol sa kulay ng balat ko.
Respeto ang pinag-uusapan dito.
Sa buhay natin minsan, may mga sandali
na may pagbabago, tapos magki-click,
tapos sasabihin mo, "Aba, ibang klase 'yong gano'n, a."
Maraming katangian si Rocky Maivia, pero di kasama 'yong pagiging "bulok".
Tapos boom, sa loob lang ng isang buwan, ako na ang pinakasikat na kontrabida do'n.
...pag nalaman n'yo ang inihahanda ni The Rock.
Naaalala ko, nagkausap kami ni Vince, sabi niya,
"Gagawin kitang WWE Champion."
-Sharpshooter... Sharpshooter 'yon! - Sharpshooter!
Mag-bell na daw, sabi ni McMahon!
Sabi ko, "Malaking bagay talaga 'to."
Sabi ko rin, "Ako ang unang WWE champion of color."
Sabi niya, "Alam ko." Sabi pa niya, "Pero di gano'n ang nakikita ko."
Sigurado ako dito, si Vince, noon pa, ang pananaw niya,
"Wala akong pakialam sa kulay mo. Black, green, o purple ka man.
Kahit maging unicorn ka, wala akong pake.
Basta nagpapasok ka ng pera, magiging champion ka."
Walang kinalaman ang kulay doon. Di racism 'yon.
Negosyo 'yon.
Wala siyang nakikitang Black. Wala siyang nakikitang white.
'Yong kulay lang ng pera.
Sa mga taong alam 'yong WWE noon, 'yong Attitude Era,
unique at espesyal na time 'yon, kasi talagang anuman 'yong ma-imagine mo,
kaya naming gawin.
At ginawa namin.
Dito mismo! Ay, hala! Diyos ko po!
- Tingnan n'yo! - Meron siyang... Tingnan n'yo ang nangyari!
'Yong Attitude Era.
Isa 'yong movement.
Sa'n ka man magpunta no'n, may Austin 3:16
at may DX.
- Suck it, pare. - Oo nga!
May The Rock.
Lahat, game doon.
Sobrang sikat nila. Nagkalat 'yong merchandise nila.
Makikita mo sa mga tao 'yong impluwensiya.
May mga pupuntang WWE superstar dito mismo sa studio.
Ladies and gentlemen, The Rock!
Inimbitahan n'yo si The Rock
para mag-speech sa Republican National Convention?
Please welcome, ang nag-iisang Triple H.
Karamihan sa 'min sa Attitude Era, ang sinasabi dati,
"TV personality ako na namumukhaan minsan,"
tapos biglang naging mahirap nang lumabas.
Di na mapigilan 'yon.
Mas kumikita na sila kaysa sa dati,
pero kung sa kasikatan talaga, 'yon na 'yong peak nila.
Ang entertainment phenomenon ng '90s.
Isang billion-dollar industry worldwide,
successful na TV ratings,
sports na masasabi,
na umaakit ng mas maraming binatang viewers
kaysa sa Monday Night Football o World Series Baseball.
'Yong mga nakakaalala, sobrang sayang memory no'n,
kasi 'yong wrestling, sobrang sikat noon.
Kung marketability lang ang pag-uusapan,
ang ganda ng produkto nila. Naka-relate ang mga tao.
Kung moralidad naman, gano'n talaga,
pero may mga nabahala do'n.
Ang isang bagay na totoo sa professional wrestling,
dinadagsa 'yon ng milyon-milyong fans.
Pero may bigating issues itong business,
'yong iba, may karahasan at may kalaswaan.
Papapaniwalain ka ng promoters na family entertainment 'yon.
Pero kung di ka pa nakakapunta sa show o nakakapanood sa TV, subukan mo.
Magugulat ka.
Bilang performers, habol n'yo 'yong pinakamatinding reaction ng mga tao,
at makikita mo na 'yong mga gano'ng bagay, humahakot ng mas matitinding reaction.
Kaya ikaw, ang gagawin mo, "Magiging mapangahas ako."
Dalawang salita para sa inyo.
"Suck it!" Oo!
Ang saya talaga, saka sobrang malaya ka,
pero marami kang mapapanood online na ang nasasabi ko na lang,
"Pa'no kami nakalusot sa gano'n?"
Pwede kang pumili sa dalawang putang 'to.
Ayon sa mga kritiko, wala na sa lugar ang mga ginagawa ng WWE.
Wala na sigurong mas vocal na kritiko ni McMahon
kaysa sa kolumnista ng New York Post na si Phil Mushnick.
Alam nilang makakalusot sila sa kahit ano.
Di sa kahit ano. Sa lahat.
At nagpatuloy sila. Sinagad nila hangga't kaya.
Gagawin naming marumi, tapos mas papalalain namin,
tapos mas isasagad pa namin.
Siguro, mas mapusok 'yon kompara sa ginagawa namin noon,
pero family-friendly pa rin.
Wala namang napatay.
Nasa loob ng kabaong na 'yan si The Rock!
Walang rape.
Lumabas kang rapist ka!
Walang paggamit ng mga kutsilyo, mga baril, mga gano'n.
Saksihan ang simulated na pagputol ng ari kamakailan.
So, family-friendly pa rin.
Mas pang-adult na pamilya siguro, di para sa mga bata.
Kabaliktaran 'yong sinasabi nila. Sasabihin nila,
"Di kami nagma-market sa mga bata,"
pero ang totoo, mga bata 'yong audience nila.
Sasabihin naman ng iba, "Responsibilidad n'yong
wag maging masamang impluwensiya sa mga bata."
"Di na kami nagma-market sa mga bata. Dati 'yon."
Okay, ewan.
Tingin ko, ang target nila, mga batang lalaki.
Mga action figure, mga manika.
Di 'yon binibili at nae-enjoy ng matatanda.
Para 'yon sa mga eight o ten years old.
Sa totoo lang, tinanggap ng mga bata 'yong Attitude Era.
- Suck it! - Suck it!
May mga nakikita silang di dapat nila makita.
So, 'yong Attitude Era, sa maraming aspeto,
nakaakit siguro ng mga bata.
Kung ako ba, hahayaan kong manood no'n ang mga anak ko? Siguro, oo.
Halimaw 'yon. Gano'n 'yon.
Nationwide na halimaw 'yon na kailangang mapigilan.
May karapatang magbigay ng opinyon 'yong principal.
Meron din ako.
'Yong mga magulang, lahat, gusto talaga namin
na maging malaya sa pagpili.
Pambihira, America 'to. Gawin mo ang gusto mo.
Ayaw mo sa 'min? Ilipat mo ang channel. Wag mo kaming panoorin.
Ganito, ako talaga 'yong...
nangunguna sa pagsasabing "Wag n'yo kaming sabihan
na palakihin ang mga anak n'yo. Palakihin n'yo sila.
Kasalanan n'yo kung apektado sila sa napapanood nila."
Ngayong may anak na akong babae...
Alam mo, may mga pagkakataong naging mas maayos sana 'yong trato namin
sa kababaihan natin.
Oras na para tumigil ka sa pagngiti mo, at maghubad ka na.
Grabe!
Nagpatuloy kami sa paggawa ng mga bagay na mga pangit na, mga wala na sa lugar.
Mga bagay na mapapaisip ka.
Bagay sa 'yo ang nakaluhod, a, Chyna. Parang natural lang sa 'yo.
Mapang-abuso 'yon sa mga babae, mahirap paniwalaan,
pero mabenta, at kalalakihan 'yong audience.
'Yong nakikita silang gano'n ng mga binata,
kung marketing lang, sobrang successful no'n.
'Yong mga babae sa Attitude Era, di talaga kinonsider na wrestlers
Mga pang-akit. Parang gano'n sila noon.
Masasabi nating si Sable 'yong pioneer na diva ng WWE.
Alam niya kung ano 'yong mismong role niya.
Kilala siya ng mga tao bilang si Sexy Sable,
pero nakakapag-ambag siya sa show dahil sa pagiging athletic niya,
na sa tingin ko, di napapansin kasi di normal 'yon,
di katanggap-tanggap, di 'yon ginagawa ng mga babae noon.
Noong late '90s, andun si Jerry Springer.
'Yong akala mo, nakita mo na lahat. 'Yong dating malala, mas lumala pa.
May magugulong nangyayari sa TV.
Sikat no'n si Howard Stern.
Gusto kong tirahin sina Bonnie, Jill, at Brandy.
Reflection lang ng nangyayari sa mundo 'yong Attitude Era.
Mas sexy kasi noon, e. Ipinapakita namin 'yong pagiging sexy sa mga ginagawa namin.
Ilan sa mga 'yon...
Mga match na naka-bra at panty lang? Di na yata pwede 'yon ngayon.
No'ng time na 'yon, 'yon 'yong mapapanood sa TV.
Nire-represent ni Vince McMahon 'yong panahon niya.
Ang kinaibahan lang, nasa posisyon siya
kung saan sinusuportahan niya 'yong mga nakagawian na,
imbes na ituwid o baguhin ang mga 'yon.
Kung tutuusin, sinabayan lang namin 'yong kalakaran sa entertainment business.
Madalas, 'yong pinakapinapanood na quarter,
'yong may pinakamataas na rating, e, 'yong may mga babae.
Di hamak na mas mataas sa ilang magagandang laban.
Parang kinailangan naming maging mapangahas, kasi gano'n
'yong mga palabas noon.
Saka live itong napapanood,
at walang magagawa si Vince dito.
Gusto namin laging mapasaya 'yong audience, so ginawa namin,
at, siyempre, medyo napapasobra kami sa mga ginagawa namin minsan.
Pwede mong balikan, at masasabi mo kung ga'no kagrabe 'yon.
Sasabihin mo, "Di mo dapat ginawa 'yon," o kaya, "Di talaga tama 'yon," o...
pwedeng oo.
Saka... sino'ng mas masama? 'Yong gumawa no'n o 'yong nagustuhan 'yon?
Di ko alam.
Welcome sa War Zone! Ako si Jim Ross.
Kasama ko si James Cornette dito sa ringside.
At ayan na ang may-ari ng World Wrestling Entertainment...
Owen Hart,
inuutusan kitang pumunta dito sa ring ngayon din.
Ayun siya, o.
Palapit na siya, pero lalaban ba siya o magre-report for duty?
Pagkatapos no'ng kay Bret Hart, kinausap ko si Owen.
Sabi ko, "Owen, gusto mo bang mag-stay sa 'min,
o aalis ka kasama ni Bret?"
Sabi niya, "Gusto kong mag-stay."
Oras na para gawin ko ang dapat kong gawin,
at 'yon ay ang mag-stay dito sa World Wrestling Entertainment!
No'ng lumipat ako sa WCW at nag-stay si Owen, nag-iba na ang lahat.
Akala niya, galit ako sa kanya.
Ang totoo, naawa ako kay Owen
at nalungkot ako na nasa gano'ng sitwasyon siya.
Labas si Owen sa naging away namin ni Vince,
pero siya 'yong magbabayad do'n,
at parang ipinahiya nila 'yong character niya
nang medyo matagal hangga't kaya nila para lang makaganti sa 'kin.
'Yong idea na may gagawin kami laban kay Owen
dahil umalis si Bret, ego lang ni Bret 'yon.
"Seryoso, Bret? Bakit naman namin gagawin 'yon?
Wala kaming pake sa 'yo. Umalis ka. Ginagawa naming star si Owen."
Ha? Ano 'to?
Ang nangyari, ginawan nila siya ng storyline.
Sabi nila, "Magiging si Blue Blazer ka ulit,
tapos para bang magiging clumsy kang hero."
May 23, 1999.
Ano'ng meron no'n?
Tungkol kay Owen 'yon.
Mga kaibigan, eto ang interview kanina.
Malaking problema 'to.
Big Blazer, may bigating match ka ngayon...
Naka-live kami no'n, pine-play 'yong recorded interview ni Owen.
Ibababa namin si Owen no'n,
parang rappelling mula sa kisame.
Lilipad dapat no'n si Owen,
gaya no'ng ginawa namin dati mula sa rafters ng venue.
Pinapanood ko 'yong recorded interview, tapos may narinig ako, sabi,
"Nasa ring si Owen."
Sabi ko, "Ano'ng ginagawa niya?"
Nasa flight ako no'n, at may nararamdaman akong kung ano.
May kung anong gumulo sa 'kin,
tapos naaalala ko, sabi ko, "May masamang nangyari. Ramdam ko."
Ladies and gentlemen, pag live ka sa TV, maraming pwedeng mangyari,
at minsan, di maganda 'yong mga 'yon.
Si Blue Blazer na kilala nating si Owen Hart,
may magandang entrance sana mula sa rafters na parang superhero,
kaya lang may nangyaring di maganda dito.
Mabuti na lang, 'yong audience, naka-blackout kami no'n, e.
Di talaga nila nakita 'yon. Buti na lang.
Pagbukas ng ilaw, nakita nila si Owen sa ring,
at inaasikaso siya no'ng medic.
Napaisip kami no'n, "Buhay pa kaya si Owen?"
Siguro naman, oo.
Kasama ko dito si Jerry Lawler.
King, nililinaw ko lang ulit sa fans na di 'to kasama sa show.
Nandito tayo para mag-entertain at mag-enjoy, pero di gano'n 'to.
Hindi. Di talaga maganda 'to.
Bumalik si Jerry Lawler, sabi, "Bruce, tingin ko, patay na siya."
Sabi ko...
"Hindi."
Alam mo 'yon, sabi ko...
"Pa'no mo nasasabi 'yan?"
Hinawi ako sa tabi no'ng pulis sa tabi ko.
Andun si Vince at sinabi niya sa 'min na idineklara nilang patay na siya.
Nakakalungkot... na kailangan ko itong gawin.
Ang ipaalam sa inyo na patay na si Owen Hart.
Nakakalungkot na namatay si Owen Hart sa aksidenteng 'yon... ngayong gabi.
'Yong desisyon na kailangan kong gawin no'n,
e, kung itutuloy ko ba o hindi 'yong show.
Di nakita ng live audience 'yong nangyari.
Kung nakita nila, tapos ang usapan, kailangang itigil 'yong show.
Di siya nag-announce sa live audience. Tingin niya, di 'yon 'yong tamang gawin.
Nagpunta sila para manood ng show.
Di para makitang may mamatay.
At ako, bilang businessman, sabi ko,
"Okay, magpatuloy tayo. Ituloy natin ang show."
Una sa lahat, Owen Hart, ipinagdadasal kita, pare.
Ako rin.
Val Venis, matagal mo nang hinahangad itong mga tutang 'to.
May balita ako sa 'yo.
Mga tuta ko 'to, noon pa man.
Di dapat nila itinuloy 'yong show.
Alam mo 'yon, kakamatay lang ng isa sa mga kaibigan mo.
Literal na namatay sa ring na 'yon,
at may dugo pa siya do'n, tapos nagre-wrestling tayo,
nagpe-perform para sa audience na walang kaalam-alam,
habang tayo, nagluluksa.
Entertainment 'yong business mo,
at hinayaan mong magpatuloy 'yong show kahit may dugo ni Owen Hart sa ring.
Di ako sigurado kung di 'yon nakakabastos kay Owen Hart.
Ang daming negatibong komento noon, kung tama bang itinuloy 'yong show.
Nalaman ko nga sa mga wrestler na nando'n,
na idinaan nila 'yong patay kong kapatid
sa harap ng mga wrestler, at itinulak pa sila palabas sa pinto,
sabi, "Sige na. Ikaw na ang sasalang."
Natural lang na bilang kapatid, gano'n 'yong maramdaman ni Bret.
May karapatan siyang magsabi ng mga negatibong bagay sa kompanya namin.
Siguro, kung si Shane McMahon 'yong hinulog ni Vince McMahon,
at bumulagta siya sa mat,
di niya siya aalisin, magre-ready pa para sa sunod na match.
Kung ako 'yon, di lang 'yong anak ko,
kung ako 'yong "bumulagta sa mat", sabi nga ni Bret,
gugustuhin kong ituloy 'yong show.
Alisin n'yo ako do'n, tapos ituloy n'yo 'yong show.
Gagawin ko 'yon sa sarili ko. Kahit hanggang ngayon, gagawin ko.
No'ng time na 'yon, para sa 'kin, sobrang hirap talagang tanggapin
kasi ang iniisip ko,
baka pinatay nila siya para makaganti sa 'kin.
Kaninang umaga, 10:01 a.m.,
nagsampa ng wrongful death lawsuit ang abogado ko
para sa pagkamatay ng asawa ko.
'Yong kay Owen, inareglo namin 'yong kasong isinampa ng asawa niya,
tapos nalaman namin, gaya ng sa pagkakaalam namin,
di pala namin kasalanan.
Sa kasamaang-palad, defective 'yong ginagamit nila,
at alam no'ng manufacturer na defective 'yon.
Kinasuhan namin 'yong manufacturer.
Matagal nilang inimbestigahan si Vince saka 'yong WWE.
Tinawagan ako ng isang pulis mula sa police department ng Kansas City.
Sabi, "Nangako akong tatawagan kita,
at tumatawag ako para sabihin na walang krimeng nangyari.
Nakakakilabot na aksidente lang ito."
Sa 'kin, no'ng narinig ko 'yon, sabi ko, "Okay, aksidente."
Sa loob-loob ko, sa tingin ko, napatawad ko na si Vince.
Marami akong dahilan para magalit kay Vince,
pero di personal 'yong mga 'yon, puro tungkol sa trabaho lang.
Tingin mo, dahil do'n, may mga magbabago sa wrestling?
Sana naman talaga.
Di naman kami sobrang kontra sa wrestling business,
pero nadismaya kami
sa matinding pagbabago sa wrestling sa nakalipas na dalawang taon,
at nakakalungkot na parang naging asong ulol 'yong fans
na patuloy na naghahangad ng higit pa.
No'ng time na 'yon, nagiging extreme na kami.
- Tumabi kayo! - Ay, grabe...
Lahat, handang gawin ang anumang kinakailangan.
Walang nagsasabing "Ayokong gawin 'yan,"
o "Masyadong delikado 'yan,"
pero sa isang banda, sobra na 'yon.
Nasusunog siya! Patayin n'yo!
Gusto naming ibigay sa fans 'yong gusto nila.
Sinasagad siguro namin ngayon hanggang kaya,
pero malay natin sa mangyayari sa future?
Pambihira...
NOONG 2000, PUMAYAG SI MARTHA HART
NA MAAREGLO ANG ISINAMPANG KASO LABAN SA WWE.
NOONG 2003, PUMAYAG ANG WWE
NA MAAREGLO ANG ISINAMPANG KASO LABAN SA MANUFACTURER NG HARNESS
NA GINAMIT SA STUNT NI OWEN.
Nagsalin ng Subtitle: John Vincent Lunas Pernia