Znów witamy was spod ringu z kolejnego głównego eventu.
Zaczęło się!
Proszę mi wierzyć, dr Jerry Graham nie jest lubiany na tej arenie.
Każde dziecko ma swoich ulubieńców.
Moim był wrestler dr Jerry Graham.
Wiadomo, nie był lekarzem.
Wielkolud, tlenione blond włosy.
Zapalał cygara studolarowym banknotem.
Nie znam nikogo,
kto narobił sobie tylu wrogów co dr Jerry Graham.
W żargonie branży był heelem, draniem.
Może dlatego go lubiłem.
Nie przepadałem za dobrymi.
Tak bardzo chciałem być taki jak on, że macocha ufarbowała mi włosy na blond
i nauczyłem się kroczyć jak on.
O tak.
Nie chodził, tylko kroczył.
Wziął mnie pod swoje skrzydła.
„Chcesz się przejechać, młody?” Jasne, że tak.
Miał kabriolet z 1959 roku.
Jechałem z przodu. Trąbił, przejeżdżał przez skrzyżowania,
nie zważając na światła.
Myślałem sobie: „Ale odjazd, chcę tak żyć”.
Był ekstrawagancki.
Agresywny.
Arogancki, barwny.
Chciałem być taki jak on.
PAN McMAHON
ODCINEK 4: SZCZYT POPULARNOŚCI
W STYCZNIU 2024 R. McMAHON USTĄPIŁ Z WWE PO SERII ZARZUTÓW,
W TYM O NADUŻYCIA SEKSUALNE, NAPAŚĆ I HANDEL LUDŹMI.
WIĘKSZOŚĆ WYWIADÓW, W TYM Z VINCE’EM McMAHONEM,
NAGRANO PRZED UPUBLICZNIENIEM ZARZUTÓW.
Michaels? To jakieś jaja?
Chce pokonać Breta Harta sharpshooterem? Tak!
Uderz w dzwon!
W Montrealu na Survivor Series
McMahon ustrzelił Breta Harta, „The Hitmana”.
Zrobiła się burda.
Bez dwóch zdań,
to najbardziej kontrowersyjna walka w dziejach wrestlingu.
Szwindel z Montrealu.
To było surrealistyczne.
Wywołało burzę w całej branży.
Świat undergroundowy, teraz internetowy,
zdobył zakulisowe informacje.
Błyskawicznie się to rozniosło.
Ludzie reagowali na coś,
o czym nie mieli prawa wiedzieć.
Fani wiedzieli, że Vince oszukał Breta.
Według zasad pro wrestlingu było to coś nieprofesjonalnego.
Są dwie wersje każdej historii, ale większość osób nie wsparła Vince’a.
Szwindel z Montrealu dla mnie jako Kanadyjki?
Nie cierpiałam Vince’a.
Próbował wytłumaczyć się w telewizji.
Źle wypadł.
Bret wydymał Breta.
Nic a nic mu nie współczuję.
Przemowa „Bret wydymał Breta”
to moment,
w którym rzeczywistość przyćmiła fantazję i granice się zatarły.
Vince McMahon wchodzi przy ryku...
WŁAŚCICIEL WWE
Gwiżdżą na McMahona!
- Tak! - Co tu się dzieje? Zaraz wracamy!
Poczułem mocno negatywny odbiór, zwany w branży „heatem”.
Ciekawe, czy ktoś stłucze Vince’a McMahona w tym tygodniu?
Pomyślałem, że warto na tym skorzystać.
Zostanę postacią.
Tłum nie przepada za Vince’em.
Marzyłem o byciu wykonawcą, ale tata nie dopuszczał mnie do biznesu,
a co dopiero do walk.
Uważał, że to nie dla mnie.
Odpowiadałem, że właśnie jest.
Poczułem się swobodnie w nowej roli.
Okażcie trochę szacunku.
Wtedy Vince McMahon stworzył postać Mr. McMahona,
złego szefa tyrana.
To zmieniło całe oblicze firmy.
Pomówmy o biznesie i rywalizacji z WCW.
Spójrzmy na rankingi oglądalności kablówki w styczniu:
WCW jest na miejscu pierwszym, drugim, czwartym i szóstym,
wy na osiemnastym.
Przez cały 1997 rok WCW było daleko przed nami,
a jego produkt był dużo lepszy. To była dominacja.
Nie wierzyłem, że to się szybko zmieni.
Bret Hart!
MISTRZ USA WAGI CIĘŻKIEJ WCW
Bret Hart przeszedł do WCW.
Po zestawieniu ekip obu organizacji
WCW miało dużo większe atuty niż WWE.
Chciałem zdominować i wygrać.
Gdyby WWE przez to splajtowało,
byłoby szkoda, ale bym się nie przejął.
Co to ma być?
Odjechany koleś.
No i proszę! Co to jest?
Przez lata trzymaliśmy się naprawdę młodego segmentu rynku,
a WCW
celowało w osoby między 18 a 34 rokiem życia.
Wyprzedzali trendy.
Przez 83 tygodnie przyćmiewali naszą oglądalność.
To podkopuje twoją pewność siebie i dobija psychicznie,
ale uświadamia ci też potrzebę zmian.
Trzeba było coś zmienić. Inaczej byśmy polegli.
Rozmawialiśmy z sieciami telewizyjnymi i ludźmi z branży.
Pytali: „Ci goście niszczą was pod względem oglądalności,
przeszedł do nich nasz talent.
O co tu biega?”.
Trzeba wsłuchać się w publiczność.
To był czas na zmianę.
Musieliśmy znów ewoluować.
Kiedy zaczęłam współpracę z Vince’em,
toczyła się totalna wojna między dwoma franczyzami.
Na ringu będziemy ja i ty, McMahon.
Vince chciał pokazać, że zamierza iść na całość,
wykazać się odwagą, odrobiną szaleństwa.
Vince udzielił wywiadu
na temat nowych sposobów kreowania programów WWE.
W WWE uważamy, że widownia
ma dość tego, że obraża się jej inteligencję.
Vince zapowiadał, że idzie nowe.
Niech mu będzie.
Będzie kolejna wersja Doinka the Clowna
albo złego dentysty, czyli dalej to samo.
Nie wiedziałem, że Vince postanowił
rozpocząć Erę Attitude.
Można określić konkretny początek Ery Attitude?
Tak.
Nadchodzi!
Kiedyś Vince’a nie było na nagraniach do telewizji.
Shawn Michaels przyszedł w rowerowych spodenkach.
Tuż przed wyjściem wepchnął sobie skarpetę do szortów.
To była gaza, nie skarpetka. Wziąłem ją ze stolika trenerskiego.
Podskakiwałem, kręciłem tyłkiem i te sprawy.
Vince wezwał mnie do siebie.
Uznał, że to nieprofesjonalne i nałożył na mnie karę 10 000 $.
Odparłem, żeby to obejrzał i powiedział, że go to nie ubawiło.
Przecież chodzi tu o rozrywkę.
Tak zaczęła się rozmowa
o potrzebie zmian.
Uważałem, że można szanować tę pracę,
ale nie trzeba udawać, że to nie jest w cholerę dziwne.
Powiem tylko, że wykręciłem się z tej grzywny.
Vince był wściekły,
ale trzy czy cztery tygodnie później
wskazał na niego i rzekł „Shawn Michaels. Ma attitude, charakter.
Ma to i trzeba nam tego więcej”.
Narodziła się Era Attitude.
To była transformacja.
Zmieniliśmy sposób prezentacji produktu.
Byliśmy bardziej nieokrzesani, brudni.
Szliśmy bardziej na żywioł.
Ludzie mówią, że Era Attitude zaczęła się właśnie wtedy.
Elementy wprowadzano stopniowo.
Jesteśmy D-Generation X!
- D-Generation. - Wy tworzycie zasady, my je łamiemy.
W rozrywce sportowej D-Generation X nazwalibyśmy frakcją.
Wywodzili się z Kliqu.
Zwalczali autorytety.
A w tamtym okresie
to przemawiało do fanów.
Nie było jasne, czy to część fikcji, czy szczera prawda.
- To już przesada! - Jeszcze jedno...
To było hipnotyzujące.
Kiedy zacząłem D-X z Shawnem...
Po większości naszych wyskoków
Vince przychodził i mówił:
„Jeśli znów coś takiego zrobicie...
USA grozi, że zdejmą nas z anteny”.
Wchodziliśmy za kulisy, a tłum szalał.
Aż nagle coś u niego zaskoczyło:
„Zadziałało, zróbcie to znowu”.
Stanik bitewny.
CENZURA
O rety!
Zmieniliśmy styl scenariuszy.
Nie był już kierowany do dwunastolatków.
Tylko do grupy mężczyzn w wieku od 18 do 34 lat.
Otwarto drzwi i przez nie przemaszerowałem,
bo to działało.
Chodziło o zapełnienie aren i stadionów.
Robiliśmy to, co trzeba, aby wrócić na szczyt.
Największą gwiazdą Ery Attitude był Stone Cold Steve Austin.
Wejdź tylko do ringu ze Steve’em Austinem, a skopię ci tyłek. Prosty fakt.
Nie przywykliśmy do takich ludzi.
Wyszczekany robotnik twardziel z Południa.
Kiedy dołączyłem do branży,
nie miałem pojęcia, jaki odniosę sukces.
Nie wiedziałem, jak daleko
łachmaniarz z Victorii w stanie Teksas może zajść.
Najpierw przedstawiam...
Przed przejściem do WWE Steve Austin był wrestlerem WCW.
Wywalili go jednak z WCW i wylądował w ECW.
To była taka punkrockowa federacja w świecie pro wrestlingu.
Dzięki przystąpieniu do tej federacji
wiele zrozumiałem – to była ostra jazda.
DOŁĄCZ DO REWOLUCJI
To jest ekstremalne!
Oto arena ECW.
ECW wprowadziło niezbędny zamęt
do pro wrestlingu / branży rozrywki sportowej.
Zero zasad i przepisów.
Testosteronowa i adrenalinowa jazda bez trzymanki
rodząca pytania typu: „To jest legalne?”
i „Co ja, kurwa, oglądam?”.
Istne pogo.
ECW to był odjechany, zbuntowany wrestling,
który przyciągał niszową publiczność.
Coś nietypowego.
Cenię sobie wielce zarówno pomysł, jak i promotora stojącego za nim.
Nie ma drugiej takiej pojechanej organizacji na świecie
jak ECW!
Vince zawsze postrzegał innych
jako wylęgarnię talentów dla głównych lig WWE.
Wiedziałem, że długo nie utrzymamy Steve’a.
Zamierzaliśmy wykorzystać jego pobyt w ECW na maksa.
W krótkim czasie odnieśliśmy spory sukces.
W końcu Vince poważnie się mną zainteresował.
Wtedy trafiłem do WWE.
Stone Cold Steve Austin. Uwielbiam go, McMahon.
Powstał Stone Cold Steve Austin.
Stałem się draniem z południowego Teksasu z niewyparzonym językiem.
To było wciągające, ludzie zaczęli mnie nie lubić
i zyskiwałem popularność.
W owym czasie...
Triple H miał wygrać walkę pay-per-view King of the Ring.
Ukarano go za wydarzenia w Madison Square Garden.
Usłyszałem za sobą głos Vince'a:
„Steve, masz chwilę?”.
„No raczej. Jesteś tu szefem”.
A on: „Za dwa tygodnie wygrasz King of the Ring”.
Turniej King of the Ring!
Zaczął się program. Marc Mero był moim pierwszym rywalem.
Wykonywaliśmy ruch. Kopnął mnie w usta i rozwalił mi wargę.
Trafiłem od razu do szpitala i założono mi 14 szwów.
Wróciłem, a Michael Hayes podszedł do mnie i rzucił,
że w finale spotkam Jake’a „The Snake” Robertsa.
Ten zjechał mnie religijnymi tekstami.
Czuję, jak moc z niebios mnie unosi.
Od razu pomyślałem o Austin 3:16.
Kiedyś podczas meczów futbolowych
wisiały napisy Jan 3:16 w strefie końcowej.
Wyszedłem na starcie z Jakiem.
Jesteś żałosny!
- Stone Cold. - Jest!
Raz, dwa i koniec!
Stone Cold Steve Austin...
Podszedłem do mikrofonu i zacząłem objeżdżać Jake’a.
Siedzisz sobie, wkuwasz Biblię i odmawiasz modlitwy,
ale nic ci to nie dało.
Gadaj sobie o psalmach, o Janie 3:16.
Według Austina 3:16 właśnie spuściłem ci manto.
Kiedy Steve to powiedział, pomyślałem: „O Boże. Nie mów, że to zrobił.
To raczej nie przejdzie w Pasie Biblijnym”.
Spieprzajcie.
Dalej nawijałem.
Słyszałem Vince’a w tle, bo komentował.
Musiałem to jakoś spuentować
i znikąd rzuciłem...
„I takie są fakty, bo Stone Cold tak mówi”.
To było genialne.
Zmieniło to, kim był
i jak postrzegano jego postać.
Następnego wieczoru wszędzie pojawiły się napisy Austin 3:16.
Austin 3:16 zdominowało wszystko.
Zaczęły się wojny poniedziałkowe i straciliśmy widzów.
Przez jakiś czas to rozumieliśmy, bo ich show było na fali.
To było coś świeżego z super talentami
i fajnymi wątkami.
Pompowaliśmy ten nowy styl. Byliśmy pewni, że mamy lepsze show.
Dziwiła nas oglądalność.
„Ktoś kogoś opłaca, bo nasz program jest lepszy”.
Vince stwierdził wtedy,
że trzeba coś zrobić,
aby przyciągnąć widzów do nas
i podkręcić atmosferę przed WrestleManią.
Tak też uczyniliśmy.
Chciałbym wam przedstawić...
STYCZEŃ 1998 ROKU
...człowieka, który jest
największym kozakiem na świecie!
Proszę państwa, Iron Mike Tyson!
Zadzwonili do mnie. „Nie uwierzysz, co teraz wymyślili”.
Myślę sobie, że to nieważne.
Masakrowaliśmy ich oglądalnością i zrobiłem się arogancki.
Powiedział: „Sprowadzili Mike’a Tysona”.
Szybko wyzbyłem się buty.
To Vince wymyślił, aby ściągnąć Mike’a Tysona.
Shane McMahon był w to mocno zaangażowany.
Potrzebowaliśmy dużej osobowości, kogoś rozpoznawalnego na WrestleManii.
W owym czasie był na samym topie.
Wyszedł z więzienia jakieś trzy lata wcześniej.
Zważywszy na przeszłość Tysona z lat 90.,
czy inwestycja w niego nie była ryzykowna?
Chyba go jeszcze wtedy nie aresztowano za gwałt.
- Prawda? - Siedział już za to.
Mike nie cieszy się powszechnym uznaniem,
ale teraz ma lepszą reputację
niż wtedy.
DYSKWALIFIKACJA TYSONA ZA ODGRYZIENIE UCHA HOLYFIELDOWI
Na tym poziomie chodzi o generowanie heatu,
bo tak sprzedaje się bilety.
I nie musi być pozytywny. Może być negatywny.
Zwłaszcza chciałbym podziękować Mike’owi Tysonowi
za ściągnięcie do nas mediów.
Tyson w programie pay-per-view to było coś.
Mike miał być gościnnym sędzią w starciu
Stone Cold Steve’a Austina z Shawnem Michaelsem.
To Mike Tyson, jedno z wielkich nazwisk w sporcie.
Tylko ślepy nie zauważyłby, że Steve Austin staje się gwiazdą.
Mike, powiem ci tyle. Spróbuj się wtrącić podczas WrestleManii,
a położę cię na deski.
Już nigdy więcej nie wrócisz na ring.
I takie są fakty.
WCW wciąż prowadziło w oglądalności,
ale rywalizacja się zaostrzała.
NA ŻYWO
To szczyt marzeń, samo sedno tego biznesu.
Trzeba zapracować sobie
na udział w walce wieczoru na WrestleManii.
- Uwaga! - To koniec!
Uwaga!
Uwaga! Mój Boże...
Shawn miał problemy z plecami podczas WrestleManii 14.
Starcie było na średnim poziomie.
Michaels z kolejnym kopniakiem! Austin tego dokonał! Powalił go!
Wchodzi Mike Tyson!
Austin jest mistrzem...
Pojedynek nie był dobry, nie ma czym się chwalić.
Spojrzałem na Vince’a, a ten wzruszył ramionami:
„Steve, nie martw się. Teraz się zacznie”.
Chciałbym pogratulować
nowemu mistrzowi World Wrestling Entertainment,
choć ten bez wątpienia ma charakterek.
Niekoniecznie wszyscy w WWE szanują jego podejście.
Postać Mr. McMahona zaistniała,
gdy rozegrano do końca wątek Mike’a Tysona.
Vince, zmieniasz się w złego?
- Zawsze byłem dobry. - Wybuczeli cię.
- Pozostanę dobry. - Jasne.
Właściciel WWE, Vince McMahon, zmierza na ring.
Szczerze mówiąc, nie jest to entuzjastyczna owacja.
W owym czasie
wybuchł spór ze Stone Coldem Steve’em Austinem.
Ten konflikt między nimi
zmienił oblicze branży.
Nikt, a zwłaszcza Vince McMahon,
nie będzie rozkazywać Stone Coldowi Steve’owi Austinowi.
I takie są fakty.
Chodziło o zatarcie granicy między prawdą a fikcją.
CZAS, ABY AUSTIN WYDYMAŁ VINCE’A!
Trzeba zrozumieć, jaką władzę, kontrolę, posiada ktoś taki jak Vince McMahon...
Mamy ekscentrycznego miliardera, Vince’a McMahona,
oraz antysystemowego Stone Colda Steve’a Austina.
Byli dla siebie stworzeni.
Zwolnię cię, ty dupku!
Na Boga!
W wątku chodziło o to, że ktoś próbuje mną sterować,
a ja buntuję się przeciwko systemowi.
Ty palancie. Nie masz jaj, aby zwolnić Stone Colda Steve’a Austina.
W innej epoce byłbym heelem przez niewyparzony język i zachowania.
Jesteś na wskroś żałosny...
Wprowadziłem do branży pro wrestlingu odcienie szarości.
Zazwyczaj jest czarno-biało, miłość-nienawiść.
Za moich czasów był dobry i zły.
GALERIA SŁAW WWE
U Vince’a Jr. walczyli teraz zły i gorszy.
We wrestlingu nie było już dobrych.
Społeczeństwo stało się bardziej nieokrzesane.
Miało większy pazur.
Trzeba było tworzyć postacie,
które są bardziej dwuznaczne.
Fani nie chcieli już oglądać dobrych.
Nawet w kinach.
Spójrzcie na gry wideo i branżę wrestlingu.
Dostrajamy się do otoczenia.
Z tego czerpiemy.
W tym jest kasa.
Vince powiedział: „Dajcie mi trochę tej forsy”.
Nie zawsze wyznaczamy trendy, czasem za nimi podążamy.
To był czas Dzikiego Zachodu.
Stone Cold Steve Austin jest równie prymitywny, co wredny.
Nie ma większej gwiazdy wrestlingu
i jest wielbiony przez fanów.
Chce rozbić butelkę piwa, robi to.
Chce pokazać środkowy palec, robi to.
O nie!
Po części uwielbiamy, gdy źli są górą.
Może nie lubimy tego, że mamy się porządnie zachowywać.
Nie można popychać
ani obrażać ludzi.
Stone Cold tłucze szefa!
Takie wątki pełnią rolę substytutu.
Sami chcieliby walnąć szefa w gębę,
a ja mogłem to zrobić dosłownie i w przenośni.
Prawie co poniedziałek w Raw.
O rany, uwaga! Austin znów sprzątnął McMahona!
Fani mocno zareagowali, bo był taką silną kreacją.
Był przesadzony i ponadprzeciętny.
Łatwo go kochać, ale jeszcze łatwiej nienawidzić.
Pan McMahon jest na szczycie.
Wszyscy, którzy nie są tam z nim,
nie cierpią go.
Ma całą kolekcję corvette.
Vince afiszuje się w garniturach szytych na miarę.
A co tu lubić?
Łatwo go nienawidzić.
Weź mi ten mikrofon! Jest mój! Należy do mnie! Ta kamera też...
Wyłącz to!
Stał się najbardziej znienawidzoną postacią w dziejach branży.
Dupek!
Mr. McMahon, rzecz jasna, to postać oparta na Vinsie McMahonie.
Rozumiałem ją z racji tego, jak dorastałem.
Byłem niebywale biedny.
Wywodząc się z tego środowiska, nie lubiłem bogatych.
Otaczały mnie osoby, które uważały się za lepsze,
bo miały więcej pieniędzy.
Sprawiały, że czułeś się nikim.
Uczyłeś się.
Wtedy umiałem walczyć i lubiłem to robić.
Jeśli byłeś w tym dobry, stawałeś się kimś.
Byłem dobry w walce z jednego powodu.
„Nie walczyłeś uczciwie! Oszukiwałeś!”
„Tak? I wygrałem”.
Co ci odwala?
Moja postać, Mr. McMahon,
wzbudza ponury respekt, bo czerpię z doświadczeń z młodości.
Tak postrzegałem bogaczy. Że próbują cię zastraszyć.
Dostaniesz za swoje.
Umiem być arogancką osobą, która nadużywa swojej władzy
i zastrasza innych.
To nie moja wina, że sam dorobiłem się miliardów.
Łatwo mi było wejść w postać,
bo wiedziałem, czego nie znoszę.
Niektórzy są bogaci, ale wy nie.
Potrafi manipulować tłumem
jak najlepsi w branży.
Prawdziwy ze mnie Teksańczyk.
Uwielbiałem heat, jak to zwiemy.
Kiedy manipuluje się widownią,
żeby cię wybuczeli,
naprawdę pragniesz poczuć ten heat.
Nie boisz się tego, chłoniesz to.
To moje zdanie o Teksasie.
Świetne uczucie.
Vince po mistrzowsku wywoływał w ludziach reakcje, nienawiść, emocje.
A emocje sprzedają bilety.
Chodzi o emocje.
Jeśli wciśniesz guzik, aby je wywołać,
ludzie zapominają, gdzie są. Przestają być w kinie, na arenie.
Patrzą na ciebie. Jesteś z nimi sam.
Wtedy masz ich w garści.
- Spijaj to, Mr. McMahon. - Pamiętam, gdzie byłem...
Granie jest łatwe. Najtrudniej jest być sobą.
Co cię łączy z Mr. McMahonem?
- Z postacią Mr. McMahona? - Tak.
Zupełnie nic.
Mr. McMahon to rozszerzenie Vince’a McMahona,
ale mocno przerysowanego.
Różnica między Mr. McMahonem a Vince’em McMahonem
jest raczej niewielka.
To ta sama osoba.
Z lekka przesadzona.
Postać Mr. McMahon to tak naprawdę Vince.
Zaprzeczy, ale Mr. McMahon to Vince.
Wielu promo i tyrad, które kierował do różnych ludzi,
doświadczyłem w realu na własnej skórze.
„Nigdy bym tak nie powiedział”. „Nieprawda, mówiłeś mi tak”.
Bruce twierdził, że Mr. McMahon wyładowywał się na nim w prawdziwym życiu.
Nasza branża to moja pasja,
czasami to się ze mnie wylewa.
Bywa, że przeginam.
Postać Mr. McMahona jest bardzo podobna do Vince’a,
ale, wiadomo, mocno przesadzona.
Najlepsze postacie we wrestlingu
to osoby grające siebie, ale mocno przerysowane.
Stone Cold to byłem ja, ale podkręcony do 200%.
Podobnie Vince.
Świetna fikcja często leży
na tej dziwnej granicy między prawdą a opowieścią.
Vince uwielbia ją zamazywać.
Po tylu latach ludzie często już nie odróżniają mnie od mojej postaci.
Kiedyś mnie to niemiłosiernie drażniło, bo to nie byłem ja.
Potem dotarło do mnie, że nieważne, czego chcę
i jak pragnę być postrzegany.
Liczy się to, jak mnie widzą inni,
bo to kreuje rzeczywistość.
Nie zmienisz tego, co ludzie o tobie myślą.
Oba palce!
Przez pana McMahona przemawia czysta nienawiść!
Dynamika Austina i McMahona była obłędnie dobra.
Możliwe, że to najlepsza waśń w dziejach wrestlingu.
Gwiazda Stone Colda Steve’a Austina i jego konflikt z Mr. McMahonem
podbiły oglądalność WWE,
co przerwało 83 tygodnie dominacji WCW w rankingach.
WWE zalało całą branżę wrestlingu niczym tsunami.
Było na fali na całym świecie.
Powiem to, choć zabrzmię jak nadęty bufon.
Vince postanowił wziąć naszą formułę i ją powielić,
tyle że lepiej.
I tak uczynił.
Wiele rzeczy z WCW zostało odtworzonych w WWE.
D-X to była podróbka nWo.
Postać Mr. McMahona była jak zły Eric Bischoff.
Wredny szef.
Vince, przyznaj, że mnie skopiowałeś.
Zrobiłeś to lepiej,
ale powiedz, kto był pierwszy.
Jeśli Eric Bischoff uważa, że jako pierwszy grał heela...
Jeśli tak, ewidentnie zrobił to gorzej.
Ale gratuluję.
WWE w końcu by wygrało.
Vince McMahon to ostry zawodnik, wojownik.
Zrobiłby wszystko, aby wygrać tę walkę.
Nie dorównywałem im. Zaniedbałem pracę nad wizją.
Motyw nWo miał już kilka lat.
Przestał być nowy.
Za to rzeczy w WWE z Mr. McMahonem, Steve’em Austinem i nie tylko
były nowe i świeże.
Publiczność odpłynęła, aby sprawdzić, co robią tamci.
Eric błędnie założył,
że wystarczy trzymać się tych gwiazd, a pozostanie na topie.
We wrestlingu ma się termin przydatności, trzeba kreować nowe gwiazdy.
Vince próbował to zrobić, bo musiał.
I takie są fakty, bo Stone Cold tak mówi.
Vince’owi się poszczęściło. Austin odniósł wielki sukces.
Przybył Dwayne „The Rock” Johnson.
Czujecie, co szykuje The Rock?
Proszę państwa...
Miło powitać jedną z najszybciej wschodzących gwiazd
w dziejach wrestlingu, The Rocka. Zacznijmy od historii.
Kiedy się przebiłeś, podkreślano twoją wrestlingową spuściznę.
High Chief Peter Maivia to był mój dziadek.
Na wiele sposobów przyczynił się do rozsławienia wyspy Samoa
i jej atletów.
Z wyspy Samoa
High Chief Peter Maivia!
Mój dziadek walczył dla Vince’a McMahona Sr.
W latach 80. pojawił się mój tata.
Rocky „Soul Man” Johnson
i Tony Atlas zostali pierwszymi czarnymi mistrzami tag teamów.
The Rock we wszystkim przypomina ojca.
Chodzi jak on, ubiera się jak on.
Można by pomyśleć, że to Rocky.
Poznałem Vince’a McMahona Jr., gdy miałem 11 lat.
Powiedział: „Miło mi cię poznać”, uścisnął dłoń
i spojrzał w oczy. Nie zapomnę tego.
Oto nowicjusz,
który szybko wyrabia sobie nazwisko...
LISTOPAD 1996 ROKU
...Rocky Maivia.
Przyszedł i zaczęliśmy go ostro promować
jako wrestlera trzeciej generacji, którego każdy polubi.
Koleś będzie fenomenem.
Pierwsza gwiazda trzeciej generacji.
Wepchnęliśmy go fanom do gardeł.
Ojej. Skandują... „Rocky jest do kitu”.
Rocky jest do kitu!
Nie cierpieli go.
Wielu naszych widzów
chyba uważało, że nie zapracował sobie na tę pozycję.
Nieważne, ile wysiłku Dwayne wkładał w walkę na ringu,
ludzie buczeli.
Mam dość słuchania o starym Rocky’ego Maivii. Kogo to obchodzi?
Rocky jest do kitu!
Fani nie cierpieli The Rocka, bo WWE zmuszało nas, aby go kochać.
Dopiero zamiana The Rocka w heela
i akceptacja, że fani na niego buczą,
spowodowało, że go pokochali.
Jesteśmy Nation of Domination!
Nation of Domination było frakcją, która była dumna ze swojego koloru skóry
i walczyła z opresyjną władzą.
Najnowszy członek Nation of Domination, Rocky Maivia!
Powiedziałem tylko Vince’owi,
że chciałbym mieć możliwość wytłumaczenia,
dlaczego dołączam do Nation.
Odparł: „Jasne”.
Trzy słowa: „Giń, Rocky, giń”.
Tak mi się odwdzięczacie, wy śmiecie.
Mówiłem: „Nie chodzi o kolor skóry, a o szacunek.
O to, że skopię wam tyłki”.
Nie chodzi o kolor mojej skóry. Chodzi o szacunek.
Są chwile w życiu,
gdy nagle coś zaskoczy
i mówisz: „Kurde, w tym tkwi prawdziwa siła”.
Rocky Maivia ma wiele cech, ale na pewno nie jest „do kitu”.
Bum, w ciągu miesiąca byłem na topie jako heel.
Poczujcie, co szykuje The Rock.
Pamiętam rozmowę z Vince’em:
„Uczynię z ciebie mistrza WWE”.
Sharpshooter...
LISTOPAD 1998 R.
Sharpshooter!
McMahon kazał uderzyć w dzwonek!
Powiedziałem, że to wielka sprawa,
bo będę pierwszym niebiałym mistrzem WWE.
Odparł, że wie, ale nie o to chodziło.
Wiem jedno o Vinsie. Tak było wtedy i tak jest dziś.
„Wisi mi twój kolor skóry. Czarny, zielony czy fioletowy.
Cholera, bądź sobie jednorożcem.
Dopóki zapewniasz kasę, będziesz mistrzem”.
Nie ma to związku z kolorem skóry. To nie rasizm, tylko biznes.
On nie widzi czarnych i białych. Dostrzega tylko zieleń.
Era Attitude to był wyjątkowy, niezwykły czas,
bo mogliśmy robić, co tylko nam się zamarzyło.
I tak robiliśmy.
Tutaj! O rajuśku!
Spójrzcie!
- Uwaga! - Ona ma... Widzicie to?
Era Attitude to był szał.
Wszędzie było widać Austin 3:16
czy D-X.
- Ssij pałę. - Właśnie!
Widać było The Rocka.
Każdy był w to wkręcony.
Byli tacy popularni. Wszędzie sprzedawano z nimi gadżety.
Wpływali na całą kulturę.
Pojawią się u nas supergwiazdy WWE.
Proszę państwa, The Rock!
Zaprosiliście The Rocka, aby przemówił na Kongresie Republikanów?
ROCK NA PREZYDENTA
Powitajcie niepowtarzalnego Triple H.
Przed Erą Attitude
czasami ktoś nas rozpoznał z telewizji.
Potem nigdzie nie mieliśmy spokoju.
To się wymykało spod kontroli.
Teraz zarabiają więcej niż wtedy,
ale to był prawdziwy szczyt ich popularności.
To fenomen rozrywkowy lat 90.
Światowy przemysł wart miliardy dolarów,
hit telewizyjny,
w pewnym sensie sport,
który przyciąga więcej nastoletnich widzów niż futbol czy bejsbol.
Bardzo ciepło wspomina się ten okres,
bo wrestling naprawdę wszedł do mainstreamu.
Z punktu widzenia rynku
stworzyli odjechany produkt, który rozpalał wyobraźnię.
Z moralnego punktu widzenia nie każdemu przypadł do gustu.
Jeśli chodzi o pro wrestling,
przybyło im miliony fanów.
Ale zrodziły się poważne wątpliwości, jeśli chodzi o przemoc i treści seksualne.
Promotorzy twierdzą, że to rodzinna rozrywka,
ale jeśli nie byliście na show i nie oglądaliście programu, zróbcie to.
Czeka was szok.
Jako wykonawcy chcemy wywołać największą reakcję.
A te zachowania działały najlepiej.
Postanawiasz więc mieć „pazur”.
Mam dla was dwa słowa.
„Ssij pałę!” Tak!
Było dużo zabawy i wolności,
ale teraz w sieci można obejrzeć wiele treści
i dziwię się, że uszło nam to na sucho.
Wybierz sobie dowolną dziwkę.
CHCĘ KARŁY
Krytycy twierdzą, że WWE to wyrzyg na dobry gust.
Chyba nikt nie był równie krytyczny wobec McMahona
co dziennikarz New York Post, Phil Mushnick.
Wiedzieli, że wolno im wszystko.
Nie coś. Wszystko.
Przesuwali granice. Ile się dało.
Obniżymy poziom, nieco bardziej,
a potem jeszcze trochę.
To było lekkie odejście od tego, co dotąd robiliśmy.
Wciąż było to przyjazne rodzinom.
Nikt nie zginął.
POGRZEBANY ŻYWCEM
The Rock leży w trumnie!
Nie doszło do gwałtu.
Wyłaź, ty gwałcicielu!
Nie korzystano z noży czy broni palnej.
Bądźcie świadkami symulowanej sceny kastracji.
Show wciąż był przyjazny dla rodziny.
Raczej tej dojrzalszej, a nie dla małych dzieci.
Grali na dwa fronty. Mówili, że nie kierują reklam do dzieci,
ale taka była ich publiczność.
Niektórzy mówili, że ich obowiązkiem jest nie wywierać złego wpływu na dzieci.
Oni na to: „Nie kierujemy już tego do dzieci”.
Jasne.
Głównym odbiorcą miał być młody mężczyzna.
Figurki, lalki.
Tego nie kupują do zabawy dorośli. Są dla dzieci w wieku 8-10 lat.
Dzieciaki garnęły się do Ery Attitude.
- Ssij pałę! - Ssij pałę!
Widzieli coś, czego może nie powinni byli.
Przemawiało to do dzieci na wielu frontach.
Czy pozwoliłbym swoim dzieciom to oglądać? Raczej tak.
DYREKTOR SZKOŁY PODSTAWOWEJ
To ogólnokrajowy potwór, trzeba go powstrzymać.
Dyrektor ma prawo do swojego zdania.
PREZES ZARZĄDU WWE
A ja do swojego.
Z całego serca chcemy, aby rodzice i nie tylko
korzystali z wolności wyboru.
Cholera, to Ameryka. Żyj po swojemu.
Nie lubisz nas? Wyłącz, nie oglądaj.
Byłem pierwszy do twierdzeń typu:
„Nie każcie nam wychowywać swoich dzieci, sami to róbcie.
To wasza wina, że telewizja na nie wpływa”.
Teraz mam córkę...
Na pewno można było
mniej uprzedmiotawiać kobiety.
Czas przestać się szczerzyć i porządnie obnażyć.
O rety!
Konsekwentnie przekraczaliśmy granice dobrego smaku.
Było dużo wątpliwych treści.
Dobrze wyglądasz na kolanach, Chyna. To chyba naturalna pozycja.
Niemiłosiernie eksploatowaliśmy kobiety, ale to nic, bo publika to faceci.
Nastolatkowie widzieli takie kobiety
i z marketingowego punktu widzenia to był sukces.
W Erze Attitude kobiet nie uważano za wrestlerki.
Miałyśmy wtedy cieszyć oko.
Sable była niejako pionierką diw WWE.
Doskonale znała swoją rolę.
Zwali ją Seksowną Sable,
ale jej atletyczność była wartością dodaną.
Nie doceniano jej, bo to nie było normalne i akceptowalne. Nie była to rola kobiet.
Pod koniec lat 90. swój program miał Jerry Springer.
Myśleliście, że nic was nie zaskoczy, ale źli stają się gorsi!
Istniały programy „wykolejeńców”. Howard Stern był na topie.
Chcę bzyknąć Bonnie, Jill i Brandy.
Era Attitude odzwierciedlała to, co się działo na świecie.
Społeczeństwo było bardziej seksowne, a my byliśmy tego odbiciem.
Niektóre rzeczy...
Starcia w bieliźnie? Dziś raczej nie wchodziłyby w grę.
Wtedy puszczano to w telewizji.
McMahon to produkt swoich czasów.
Różnica polega na tym, że ma wyjątkową pozycję
i wzmacnia te wątpliwe tendencje,
zamiast je kwestionować, zmieniać lub adaptować.
Podążaliśmy za resztą branży rozrywkowej.
Najwyższa oglądalność często przypadała
na te segmenty z kobietami.
Biły na głowę oglądalnością różne świetne starcia.
Chcieliśmy mieć pazur,
bo taka była ówczesna telewizja.
To telewizja na żywo
i Vince nic teraz na to nie poradzi.
Chcieliśmy służyć naszej publiczności
i czasem nieco przeginaliśmy.
Patrząc wstecz, można uznać to za obłęd,
że nie należało tego robić
i że było to niestosowne...
Bo to prawda.
Kto jest gorszy? Ten, który to zrobił, czy ci, którzy to uwielbiali?
Nie wiem.
Witamy w War Zone! Jestem Jim Ross.
Ze mną przy ringu jest James Cornette.
Idzie do nas właściciel WWE...
OWEN TO IKONA
Owen Hart,
rozkazuję ci przyjść na ring...
OWEN W WALCE O TYTUŁ
...tu i teraz.
Oto i on.
Idzie. Słucha swego szefa czy staje do walki?
Po sprawie z Bretem spotkałem się z Owenem.
Zapytałem, czy chce zostać z nami,
czy odejść z Bretem.
Wolał zostać.
Czas zrobić to, co muszę.
Czyli zostanę tu w World Wrestling Entertainment!
Kiedy przeszedłem do WCW, a Owen został, wszystko się zmieniło.
Sądził, że jestem na niego zły.
Ale w pełni go rozumiałem
i było mi żal, że znalazł się w takim położeniu.
Nie był częścią mojego konfliktu z Vince’em,
ale i tak za to oberwał.
Upokarzali jego postać.
Tak często jak mogli, aby mi dopiec.
Mieliśmy zrobić coś Owenowi,
bo Bret odszedł? To wyraz jego ego.
„Serio, Bret? Czemu mielibyśmy to robić?
Nie zależy nam na tobie. Odszedłeś i robimy z Owena gwiazdę”.
Co to ma być?
Stworzyli z nim historię,
w której znów stał się Blue Blazerem,
takim nieporadnym bohaterem.
23 maja 1999 roku.
Opowiesz nam o tym dniu?
Chodzi o Owena.
Drodzy widzowie, zapraszamy na nagrany wcześniej wywiad.
PAS MIĘDZYKONTYNENTALNY
Mamy spory problem.
Blue Blazer, czeka cię wielkie starcie...
Program był na żywo, ale wcześniej nagrano wywiad z Owenem.
Mieliśmy opuścić Owena,
miał niejako zjechać na linie z sufitu.
Owen miał polecieć.
Z krokwi budynku, jak to nieraz robiliśmy.
Oglądałem nagrany wywiad,
gdy ktoś powiedział, że Owen jest w ringu.
Zapytałem: „Co on wyprawia?”.
Podczas lotu coś poczułem.
Przytłoczyło mnie.
Poczułem, że stało się coś złego.
Proszę państwa, podczas relacji na żywo wiele może się wydarzyć.
Nie tylko dobre rzeczy.
Blue Blazer, czyli Owen Hart,
miał zrobić spektakularne wejście, niczym superbohater zjechać z krokwi.
Zdarzyła się tragedia.
Widownia miała szczęście, bo światła były zgaszone.
Niczego nie widziała.
Światła się zapaliły i Owen leżał w ringu.
Zajmował się nim personel medyczny.
Zastanawialiśmy się, czy żyje.
To możliwe.
Jerry Lawler znów jest ze mną.
King, powtarzam fanom, że to nie jest część show.
Mamy zapewniać rozrywkę i bawić. To nic z tych rzeczy.
Nie wygląda to dobrze.
Jerry Lawler rzucił za kulisami: „Bruce, on chyba nie żyje”.
Wyparłem to.
Mówiłem: „Jak w ogóle możesz tak mówić?”.
Policjant odciągnął mnie na bok.
Vince też tam był. Ogłoszono zgon.
Mam przykry obowiązek
powiadomić wszystkich, że Owen Hart nie żyje.
Zginął na arenie wskutek tragicznego wypadku.
Musiałem podjąć decyzję,
czy kontynuować show.
Publiczność niczego nie widziała.
Inaczej bez wątpienia przerwałbym event.
Nie ogłosił niczego na żywo. Uznał, że to niewłaściwe.
Ludzie przyszli się rozerwać, a nie oglądać czyjąś śmierć.
Jako biznesmen stwierdziłem:
„Kontynuujmy show”.
Po pierwsze, Owenie Hart, modlę się za ciebie.
Ja też.
Val Venis, chciałeś pogłaskać te pieski.
Ale powiem ci jedno.
To moje pieski i tak już zostanie.
Nie należało kontynuować.
Przed chwilą zmarł wasz kumpel.
Na tym właśnie ringu.
Widać wciąż jego krew, a wrestling trwa, jakby nigdy nic.
Występują przed publiką, która o niczym nie wie.
Oni sami są załamani.
Twój biznes to rozrywka.
Pozwalasz, aby trwała, gdy na ringu widać krew Owena Harta.
Czy to nie brak szacunku dla niego?
Było wiele negatywnych komentarzy
dotyczących kontynuacji eventu.
Wiem z pierwszej ręki od wrestlerów,
że przewieźli obok nich martwego Owena,
po czym wypchnęli ich za drzwi
i kazali im występować.
Bret odbiera to tak, jak przystało na brata.
Miał prawo obsmarować firmę.
Gdyby Vince McMahon
zrzucił Shane’a McMahona z sufitu i ten rozbryzgnąłby się o matę,
nie zeskrobaliby go, by umożliwić kolejną walkę.
Gdybym to ja, a nie mój syn,
„rozbryzgnął się o matę”, jak to ujął Bret,
chciałbym, aby nie przerywano.
Zabierzcie mnie i kontynuujcie event.
Tak bym zrobił. I zdania nie zmieniam.
Było mi ciężko się z tym pogodzić,
bo wciąż rozważałem, czy nie zabili go w ramach zemsty na mnie.
Dziś o 10.01
mój radca prawny złożył pozew o nieumyślne spowodowanie
śmierci mojego męża.
Doszło do ugody z żoną Owena.
Potem okazało się, w co zawsze wierzyliśmy,
że to nie była nasza wina.
Niestety, korzystaliśmy z wadliwego sprzętu.
Producent o tym wiedział,
więc go pozwaliśmy.
Długo prowadzili śledztwo dotyczące Vince’a i WWE.
Zadzwonił do mnie śledczy z policji w Kansas City.
Powiedział: „Obiecałem zadzwonić.
Nie było zamiaru przestępczego.
To był straszny wypadek”.
Usłyszałem to i przyjąłem do wiadomości.
Szczerze wybaczyłem Vince’owi.
Miałem wiele powodów, aby nie lubić Vince’a,
ale przez kwestie zawodowe, nie osobiste.
Myślisz, że to wywoła jakieś zmiany we wrestlingu?
Liczę na to.
PREZES, MR. McMAHON
Nie jesteśmy przeciwko wrestlingowi,
ale martwi nas drastyczny kierunek, jaki obrał w ciągu ostatnich dwóch lat.
Szkoda, że fani przypominają watahy
domagające się rozlewu krwi.
W tamtym okresie przekraczaliśmy wszelkie granice.
- Uwaga! - O rany.
Każdy był gotów zrobić wszystko.
Nikt niczego nie odmawiał, nie narzekał na ryzyko.
Ale w którymś momencie trzeba powiedzieć „dość”.
Płonie! Zgaście go!
Chcemy dać fanom to, czego chcą.
Dalej już chyba nie da się posunąć,
ale kto przewidzi przyszłość?
Ja pierdzielę...
W 2000 ROKU MARTHA HART ZAWARŁA UGODĘ Z WWE.
W 2003 ROKU WWE ZAWARŁO UGODĘ Z PRODUCENTEM
UPRZĘŻY UŻYTEJ DO WYCZYNU OWENA.
Napisy: Przemysław Stępień