Harika bir etkinlikte daha ring kenarından sizi selamlıyoruz.
İşte başlıyoruz!
Dr. Jerry Graham kesinlikle bu arenadaki en sevilen kişi değil.
Herkesin çocukken favorileri olur.
Benim favorim Dr. Jerry Graham isimli bir güreşçiydi.
Doktor değildi tabii.
İri, sarı saçlı bir adamdı
ve 100 dolar banknotuyla puro yakardı.
Dr. Jerry Graham kadar düşman edinebilen kimseyi tanımadım.
Bizdeki tabiriyle bir heel'dı.
Belki o yüzden seviyordum, bilmiyorum. Çünkü iyi adamları hiç sevmezdim.
Ona o kadar özeniyordum ki üvey annemi ikna edip saçımı sarı yaptım
ve onun gibi kasılarak yürürdüm.
"Aynen. Bu adam normal yürümüyor. Kasılarak yürüyor."
Beni kanatları altına aldı.
"Bir tur atalım mı evlat?" İstemez miyim?
1959 model, üstü açık bir arabası vardı. Ön koltukta gidiyordum.
Işık yeşil mi, kırmızı mı hiç bakmadan kornaya basıp kavşaklardan geçiyordu.
"Harika bir şey. Ben de böyle yaşamak istiyorum" diye düşünmüştüm.
Çok gösterişli biriydi.
Çok saldırgandı.
Tüm o kibir, o tavır falan...
"Evet, böyle olmak istiyorum" diyordum.
VINCE McMAHON
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM: ŞAŞAALI DÖNEM
CİNSEL İSTİSMAR, SALDIRI VE KAÇAKÇILIĞIN DÂHİL OLDUĞU BİR DİZİ SUÇLAMANIN ARDINDAN
VINCE McMAHON OCAK 2024'TE WWE'DEN İSTİFA ETTİ.
VINCE McMAHON İLE OLANLAR DÂHİL YAPILAN RÖPORTAJLARIN ÇOĞU
CİNSEL İDDİALAR HALKA AÇIKLANMADAN ÖNCE YAPILDI.
Michaels mı? Şaka mı bu?
Bret Hart'a sharpshooter mı yapacak? Evet!
Zili çal!
Montreal'de, Survivor Series'de
Bret Hart, Vince McMahon'ın saymasıyla yenildi
ve sonra kavga çıktı.
Şüphesiz ki güreş tarihindeki en tartışmalı müsabaka bu.
Montreal Kazığı.
İnanılmaz derecede gerçeküstüydü.
Sektör içinde çok fazla karmaşaya neden oldu.
Şu an internet dünyası olan yeraltı dünyası
kamera arkası bilgiler edindi
ve bu, orman yangını gibi yayıldı.
İnsanların hiç bilmemesi gereken bir şeye tepkilerini görüyorduk.
Hayranlar Vince'in ihanetini biliyordu
ve profesyonel güreş kurallarınca bu tamamen profesyonellik dışıydı.
Her hikâyenin iki tarafı olur ama birçok kişi Vince'i desteklemedi.
Montreal Kazığı yaşandığında
ben bir Kanadalı olarak Vince'ten nefret ettim.
Vince televizyona çıkıp açıklamaya çalıştı.
Çok iyi karşılanmadı.
Bret'i bitiren kişi kendisi oldu. Bret'e karşı hiç sempati duymuyorum.
"Bret'i bitiren kendisi oldu" konuşması öyle bir dönem başlattı ki
gerçeklik, fantezinin önüne geçmiş oldu ve aradaki çizgi belirsizleşti.
İşte Vince McMahon geliyor! Heyecan verici...
WWE'NİN SAHİBİ
Seyirciler onu yuhalıyor!
- Evet! - Bu da ne? Az sonra buradayız!
Tüm bunların sonucunda bana karşı büyük bir tepki doğdu.
Acaba bu hafta birileri Vince McMahon'ı yumruklayacak mı!
Ben de şöyle düşündüm, "Pekâlâ Vince, bunu niye işe dönüştürmüyorsun?
Artık kendin bir karaktere dönüş."
Vince seyircilere kendini sevdiremedi.
Hep güreşçi olmak istemişimdir
ama babam güreşçiliği geçtim, beni işe bile sokmuyordu.
"Bunu yapmak istemezsin" diyordu.
Ben de "İstiyorum" diyordum.
Gerçekleştiğinde çok doğal geldi.
Biraz saygı gösterseniz.
O noktada Vince McMahon
zalim patron Mr. McMahon karakterini yarattı
ve nihayetinde bu, işin gidişatını değiştirdi.
İşten ve WCW'den gördüğünüz mücadele seviyesinden bahsedelim.
Ocak ayının bir haftasındaki program listesine bakıyorum.
WCW bir numara, iki numara, dört numara ve altı numara.
Sizse 18 numarasınız.
1997 boyunca WCW çok öndeydi ve programları daha iyiydi.
Sektöre hükmettiklerini,
yakın gelecekte de devam edeceğini düşünüyordum.
Bret Hart!
WCW ABD AĞIR SIKLET ŞAMPİYONU
Bence Bret Hart'ın WCW'ya geçtiği dönemde
bir kâğıda güreşçi listelerini yan yana yazıp karşılaştırsak
WCW'nun WWE'ye göre çok daha iyi olduğunu görürdük.
Domine etmek ve kazanmak istiyordum
ve bu süreçte WWE iflas etseydi talihsiz olurdu ama üzülmezdim.
Bu da ne böyle?
Ne acayip bir adam.
İşte! Bu da ne?
Yıllar boyunca izleyicilerimiz çok genç bir nüfustu
ama WCW
çok yeni fikirlerle 18-34 yaş aralığına hitap ediyordu.
Reytinglerde 83 hafta ezilmek
öz güveninizi sarsıyor, psikolojinizi bozuyor
ama bir şeyi değiştirmeniz gerektiğini de gösteriyor.
Değişmezsek geride kalacaktık, bunu biliyordum.
Kanallarla ve kanallardaki insanlarla uğraşıyorsunuz.
Bu insanlar size diyor ki,
"Bunlar reytinglerde önde ve programlarında bizim güreşçiler var.
Neler oluyor?"
Seyirciyi dinleyince anlıyorsunuz.
Değişim zamanı gelmiş.
Bir adım daha atıp evrimleşmemizin vakti gelmişti.
Vince'le çalışmaya başladığımda
iki şirket arasında tam bir savaş vardı.
Ringde sen ve ben olacağız McMahon.
Vince de sınırları zorlamakla, cesur olmakla, biraz çılgın olmakla
tanınmak istediğine karar verdi.
Vince bir röportaj verdi.
WWE programlarını yeni bir şekilde yapmaktan bahsetti.
WWE olarak biz, siz seyircilerin
zekânızın aşağılanmasından bıktığınızı düşünüyoruz.
Vince yaklaşan bir yeniliği tanıttı.
"Neyse ne" dedim.
"Yine Doink the Clown ve kötü dişçi gibi bir şey bulup
aynı şeyi yapmaya devam edeceksiniz."
Vince'in Attitude Era dönemini yaratma kararını verdiğini bilmiyordum.
Attitude Era'nın doğduğu belirli bir an var mıydı?
Evet, vardı.
İşte geliyor!
Bir gece Vince bant kaydında yoktu
ve Shawn Michaels bisikletçi şortuyla çıktı.
Çıkmadan hemen önce de şortunun ön tarafına çorap sokmuştu.
Gazlı bezdi, çorap değil. Antrenör masasından alıp yumak yapmıştım.
Zıplıyordum, dönüyordum falan.
Vince de ertesi gün beni arayıp
profesyonelce olmadığını, 10 bin dolar ceza aldığımı söyledi.
Ben de "Tamam ama gidip bir izle ve bana eğlenceli olmadığını söyle" dedim.
Konu "eğlenceyse" gayet eğlenceliydi.
"Bunu yapmaya başlamalıyız" dedirten şeylerden biri buydu.
Bence bu işe saygı duyabilirdiniz
ama tuhaf değilmiş gibi davranmak zorunda değildiniz.
Özetle, 10 bin dolar cezadan paçayı sıyırdım.
Vince çok kızgındı
ama üç veya dört hafta sonra
Vince parmağını ona doğrultup "Shawn Michaels. Tavır budur.
O böyle biri, bir tavrı var. Daha fazla tavır lazım" dedi.
Attitude Era doğmuştu.
Attitude Era, gerçekleşen bir dönüşümdü.
Programımızı sunma şeklimizi değiştirdik.
Daha cesur olduk. Daha çirkin olduk. Daha ham bir hâle soktuk.
"Attitude Era dönemi şurada başladı. Böyle oldu" diyorlar.
Zamanla, parça parça başladı.
Biz D-Generation X'iz!
- D-Generation. - Siz kural yazarsınız, biz çiğneriz!
D-Generation X, spor eğlencesinde "grup" dediğimiz şeylerdendi.
The Kliq'in bir koluydu.
Otorite karşıtıydılar
ve o zamanlarda otorite karşıtlığında hayranlara hitap eden bir şey vardı.
Kurgunun bir parçası mı yoksa tamamen gerçek mi, bilemiyordunuz.
- Fazla ileri gidiyorsunuz! - Sonra da...
Ama gözünüzü alamıyordunuz.
Shawn ve ben D-X'e başladığımızda...
Söylediğimiz ve yaptığımız çoğu şey için Vince gelip diyordu ki,
"Bunu bir daha yaparsanız var ya...
USA bizi yayından kaldırmakla tehdit ediyor."
Ama arkadan giriyorduk ve insanlar deliriyordu.
Sonra da her şeyin değiştiği bir an oldu. "İşe yaradı. Bir daha yapın."
Dövüş sütyeni.
SANSÜRLÜ
Aman tanrım!
Nihayet 12 yaşındaki kitle için yazmayı bıraktık
ve 18-34 yaşlarındaki erkeklere hitap etmeye başladık.
O kapı açılınca direkt girdim çünkü işe yarıyordu.
Mesele o arenaları ve stadyumları doldurmaktı
ve en iyisi olmak için yapmamız gerekeni yapıyorduk.
Attitude Era'nın en büyük yıldızı açık ara Stone Cold Steve Austin'di.
Steve Austin'le ringe her girişinde
sözün özü, canına okurum. Bu kadar basit.
Görmeye alışık olmadığımız bir şeydi.
Ağzı bozuk, kabadayı, mavi yakalı, Güneyli bir serseriydi.
Profesyonel güreş işine ilk girdiğimde
yakaladığım başarıya ulaşacağımı hiç düşünmemiştim.
Çünkü Victoria, Teksaslı bir elemanın
işi ne kadar ileri götürebileceğini bilmiyordum.
Şimdi karşınızda...
Steve Austin, WWE'den önce WCW'nun bir güreşçisiydi.
WCW'dan kovuldu ve sonra ECW'da güreşti.
ECW da profesyonel güreş dünyasının bir nevi punk rockçı federasyonuydu.
O federasyon cidden olağan dışıydı, son derece acayipti.
Burada her şey ekstrem!
Burası ECW arenası!
ECW profesyonel güreş ve spor eğlencesi sektörü için gerekli bir değişimdi.
Kural yok, yönetmelik yok.
Testosteron ve adrenalin esaslı,
hiçbir kısıtlama olmayan,
"Bu yasal olamaz. Ne izliyorum lan ben?" dedirten bir atmosferi vardı.
Tam bir pogo sahnesiydi.
ECW vahşi, haydut tipinde bir organizasyondu
ve niş bir kitlesi vardı.
Ayrıca son derece olağan dışıydı.
Bu organizasyona da arkasındaki organizatöre de minnettarım.
Bugünün dünyasında
ECW gibi bir tane daha organizasyon yok!
Vince daima herkesi
WWE'nin büyük liglerini besleyen birer sistem olarak gördü.
Yani Steve bizimle çok kalmayacaktı
ama ECW'da olduğu her anı son derece kaliteli yapacaktık.
Kısa sürede çok başarılı olduk
ve nihayet Vince'in dikkatini gerçekten çektim.
WWE'ye gidişim de böyle oldu.
Stone Cold Steve Austin. Bayıldım buna McMahon.
Stone Cold Steve Austin'e dönüştüm
ve Teksas'ın güneyinden gelen, herkese sallayan bir karakter oldum.
Çok eğlendirici oldu,
insanlar beni sevmiyordu ve ilgi çekiyorduk.
O dönem
herkes Triple H'in King of the Ring'i kazanacağını biliyordu.
Ama Garden'da olanlar yüzünden Triple H cezalandırıldı.
Arkamdan Vince'i duydum. "Vaktin var mı Steve?" dedi.
"Tabii. Patron sensin sonuçta" dedim.
"İki hafta sonra King of the Ring'i kazanacaksın" dedi.
...King of the Ring turnuvası...
Etkinlikte ilk olarak Marc Mero'yla güreştim.
Bir hareket yaptık, ağzıma tekme attı ve dudağımı patlattı.
Acilen hastaneye gittim ve 14 dikiş atıldı.
Döndüğüm gibi Michael Hayes gelip dedi ki,
"Finaldeki rakibin Jack "The Snake" Roberts oldu
ve hakkında dinî bir röportaj verdi."
Göklerdeki güç elini uzatıp beni yükseltiyor.
Hemen Austin 3:16 fikri aklıma geldi
çünkü o zamanlar futbol maçları izlerken Yuhanna 3:16 pankartları görürdük.
Ringe çıktım ve Jake'le güreştim.
Zavallısın!
- İşte geliyor! - İşte geliyor!
Bir, iki ve kazandı!
Stone Cold Steve Austin...
Sonra mikrofonu aldım ve Jake'e saydırmaya başladım.
Oturup İncil'ine sarıldın, dualar ettin
ama sana hiçbir şey getirmedi.
Bir Zebur'dan bahsediyorsun, bir Yuhanna 3:16'dan bahsediyorsun
ama Austin 3:16'ya göre az önce kıçını fena tekmeledim.
Steve onu dediğinde, "Aman tanrım. Bunu söylemiş olamaz" dedim.
"İncil Kuşağı bunu iyi karşılamayabilir."
Hadi oradan.
Konuşmayı sürdürdüm.
Vince yorumculuk yaptığı için arkadan onu duyuyordum
ve güçlü bir finale ihtiyacım vardı.
Sonra bir anda dedim ki,
"Sözün özü bu çünkü Stone Cold öyle söyledi."
Dâhiyaneydi.
Olduğu kişiyi ve o karakterin algısını değiştirdi.
Bir sonraki akşam nereye baksanız Austin 3:16 pankartı görüyordunuz.
Austin 3:16 sektörü ele geçirmişti ve inanılmazdı.
Monday Night Wars'ta reytinglerde kaybetmek
bir süre için anlaşılırdı çünkü programları çok iyiydi.
Çok yeniydi, harika güreşçiler vardı, olay örgüleri güzeldi.
Ama biz yüklendikçe bizim programın daha iyi olduğunu düşündük.
"Bu reytingler ne böyle? Bunlar kesin birine para veriyor.
Biz daha iyiyiz" diyorduk.
O zaman Vince şöyle dedi,
"Bir şey yapmamız gerek.
Gözleri bir şekilde üzerimize çekmeliyiz
ve WrestleMania için büyük bir şey yapmalıyız."
Biz de öyle yaptık.
Şu anda sizlere...
OCAK 1998
...gezegendeki en kötü adamı tanıtmak istiyorum!
Hanımlar beyler, "Iron" Mike Tyson!
Telefon geldi. "Yaptıkları şeye inanamayacaksın Eric."
"Neyse ne" diye düşündüm.
O noktada o kadar öndeydim ki umurumda olmadı. Kibirliydim.
"Mike Tyson'ı getiriyorlar" dedi.
Kibrim hemen yok oldu.
Mike Tyson'ı getirme fikri Vince'ten çıktı ve Shane McMahon sürece dâhildi.
WrestleMania için önemli bir şahsiyet, çok ünlü birini istedik.
O zamanlar da Tyson'dan büyüğü yoktu.
Sanırım üç yıl öncesinde cezaevinden çıkmıştı.
Mike Tyson'ın 90'lardaki sorunları düşünülürse,
WWE'nin ona yatırım yapması riskli miydi?
Biz onu yaptığımızda henüz tecavüzden tutuklanmamıştı.
- Değil mi? Tutuklanmış mıydı? - Evet.
Mike şu an herkesçe onaylanmıyor olabilir
ama kamuoyundaki imajı kesinlikle o zaman olduğundan daha iyi.
TYSON, HOLYFIELD'IN KULAĞINI ISIRINCA DİSKALİFİYE EDİLDİ
O noktada güreş, tepki çekmekten ibaretti.
Bilet satan şey tepkiydi.
Tepki olumlu olmak zorunda da değildi. Olumsuz da olabilirdi.
Mike Tyson'a özellikle teşekkür ediyorum.
Kendisi tam bir basın mıknatısı.
Tyson'ın paralı yayında olması büyük bir olaydı.
Stone Cold Steve Austin ve Shawn Michaels maçında
Mike özel konuk hakem olacaktı.
Mike Tyson bu. Spordaki en ünlü isimlerden biri.
O zaman Steve Austin'in popülerleştiğini görmemek de imkânsızdı.
Mike, sana şunu söyleyeyim. WrestleMania'da beni sinir edersen
seni güzelce bayıltırım ve bir daha ringe girmek istemezsin.
Sözün özü bu.
O noktada WCW hâlâ önde olsa da rekabet çok artacak diye düşündüm.
CANLI
Bundan büyüğü yok. Bizim işimizin olayı bu.
WrestleMania'nın ana maçında güreşme fırsatını kazanmak.
- Dikkat! - Bitti!
Dikkat!
Dikkat et Mo! Tanrım...
WrestleMania 14'te Shawn'ın beli sakattı, o yüzden çok sıradan bir maç oldu.
Michaels yine tekmeleyecek. Austin... Yakaladı! Stunner!
Mike Tyson girdi!
Austin şampiyon oldu...
Maç güzel değildi. Övünülecek bir şey yoktu.
Sonrasında Vince'e baktım ve şöyle dedi,
"Takma kafana Steve. Daha yeni başlıyoruz."
Yeni World Wrestling Entertainment şampiyonunu tebrik etmek istiyorum.
Kendisinin bir tavrı var, buna hiç şüphe yok.
WWE'deki herkesin takdir ettiği bir tavır değil.
Bana kalırsa Mr. McMahon karakteri
Mike Tyson olay örgüsü yaşandıktan sonra gerçeğe dönüştü.
Vince, kötü adama mı dönüşüyorsun?
- Ben hep iyi adam oldum. - Ama seni yuhalıyorlar.
- Hep iyi adam olacağım. - Pekâlâ.
WWE'nin sahibi Vince McMahon ringe geliyor.
Pek heyecan verici bir karşılama değil.
O dönem Stone Cold Steve Austin'le aralarında bir kan davası çıktı
ve işimizin gidişatını değiştiren bir savaş başladı.
Hiç kimse, özellikle de Vince McMahon,
Stone Cold Steve Austin'e ne yapacağını söyleyemez.
Sözün özü bu.
Ama bunlar, gerçeklik ve kurgu arasındaki çizginin bulanıklaşmasına dayanıyordu.
AUSTIN'İN VINCE'E KAZIK ATMA ZAMANI!
Vince McMahon'ın gücünü, kontrolünü anlamanız lazım...
Bir yanda acayip milyarder patron Vince McMahon var,
diğer yanda sistem karşıtı Stone Cold Steve Austin var.
İkisi birbiri için mükemmeldi.
Seni kovarım!
Tanrım!
Beni dizginlemeye ve kontrol etmeye çalışan bir adam vardı,
ben de sisteme uymayı reddediyordum.
Geri zekâlı.
Sende Stone Cold Steve Austin'i kovacak yürek yok.
Başka dönem olsa yaptığım şeyler ve söylediklerim beni heel yapardı.
Zavallısın. Tam bir zavallısın...
Ama genelde sevgi ve nefret gibi siyah beyaz olan profesyonel güreşe
griliği, belirsizliği getiren adamdım ben.
Benim zamanımda bir iyi adam, bir de kötü adam vardı.
Vince Jr. bunu alıp kötü adam ve daha kötü adam yaptı.
Güreşte artık iyi adam yoktu.
O zamanlar toplum daha sertti.
O zamanlar toplum daha çok tavır takınıyordu.
Bu da insanı ortadaki belirsiz alana uyan karakterler yaratmaya zorluyordu.
Hayranlar artık iyi adam görmek istemiyordu.
Kimse iyi adam istemiyordu. Filmlerde bile.
Video oyunlarına bakın, güreş sektörüne bakın.
Biz sadece gözümüzün önündeki talebi karşılıyoruz.
Bunu kullanıyoruz.
Asıl para orada.
Vince de o paranın bir kısmına talip oldu.
Trendleri hep biz belirlemeyiz ama hep takip ederiz.
O günlerin trendi de kuralsızlıktı.
Stone Cold Steve Austin, acımasız olduğu kadar kaba da.
Güreşteki en popüler kişilik ve hayranları ona tapıyor.
Bira şişesini kırmak isterse kırıyor.
Hareket çekmek isterse çekiyor.
Yok artık!
Bir yanımız kötü adamların üstün gelmesini izlemeyi seviyor.
Belki de uslu durmak zorunda olmamızdan hoşnut olmayan yanımızdır bu.
İnsanları itip kakamayız.
İnsanlara hakaret edemeyiz.
Stone Cold patronu pataklıyor!
İnsanlar bu hikâyeler sayesinde hayallerini yaşıyor.
Herkes patronuna bir yumruk çakmayı ister.
Neredeyse her Raw bölümünde hem gerçekten hem mecazi olarak bunu yaptım ben de.
Aman aman! Austin yine McMahon'ı yere serdi!
Bence hayranların güçlü tepkisi Vince'in güçlü bir karakter olmasındandı.
Çok abartılı, aşırı gösterişçi.
Ondan nefret etmek kolay. Sevmek de kolay ama nefret çok kolay.
Mr. McMahon zirvedeydi.
Zirvede olmayan herkes
zirvedekinden nefret eder.
Koca bir Corvette koleksiyonu var.
Vince özel dikim takımlarını giyip caka satarak yürüyordu.
Bunun nesini seveceksin?
Ondan nefret etmek kolaydı.
Çek şu mikrofonu! Benim o! O mikrofonun sahibi benim! Kameranın da!
Kapat!
Sektörün tarihindeki en nefret edilen karakter oldu.
Pislik!
Mr. McMahon tabii ki Vince McMahon'dan türemiş bir karakter.
Küçükken benzerlik kurabileceğim birinin karakteri.
Çünkü küçükken çok yoksuldum.
Öyle bir ortamdan geldiğim için zenginleri sevmem
çünkü etrafım "daha fazla parası" var diye kendini benden üstün görenlerle doluydu.
Bir hiçmişsin, önemsiz biriymişsin gibi hissettiriyordu.
Bu da insana bir şeyler öğretiyor.
O zamanlar dövüşebiliyordum ve dövüşmeyi seviyordum.
Bunu iyi yapabilenler önemli insanlar olurdu.
İyi bir dövüşçüydüm ama bana hep şöyle derlerdi,
"Adil dövüşmedin! Hile yaptın!"
"Yani? Kazandım sonuçta."
Senin derdin ne lan?
Karakterim Mr. McMahon'la
göz korkutan birini oynayabilirdim çünkü ben öyle büyümüştüm.
Zenginler böyle sanıyordum. Göz korkutmaya çalışırlardı.
Gününü göreceksin.
Otoritesini konuşturan ve zorba olan kibirli birini oynamayı biliyorum.
Kendi emeğiyle milyarder olmuş biri olmak benim suçum değil!
O karaktere bürünmek benim için kolaydı çünkü hoşuma gitmeyen şeyleri biliyordum.
Bazı insanlar zengin ama siz değilsiniz.
Bir kitleyi manipüle etmeyi biliyor.
Bunu yapan herkes kadar, belki daha da iyi biliyor.
Gerçek bir Teksaslı oldum.
Tepki çekmeyi seviyordum.
Seyirciyi manipüle ettiğinde ve seni ölümüne yuhaladıklarında
o tepkiyi hissetmek istiyorsun.
Ondan korkmuyorsun. Onu kucaklıyorsun.
İşte Teksas hakkında görüşüm.
Harika bir his.
İnsanların önemsemesini, nefret etmesini, duygu beslemesini sağlamakta uzmandı.
Duygu olunca da bilet satılıyor.
Mesele duygu.
İnsanlar duygularını göstersin diye o damara basınca
oldukları yeri unutuyorlar. Artık sinemada ya da arenada olmuyorlar.
Orada sana bakıyorlar. Karşı karşıyasınız. İşte o zaman etkilediğini anlıyorsun.
- Eğlen bakalım Mr. McMahon. - Yalnızca ben...
Rol yapmak kolay. Zor olan kendin olmak.
Mr. McMahon'la ne gibi benzerliklerin var?
- Karakter Mr. McMahon'la mı? - Evet.
Hiç yok.
Mr. McMahon, Vince McMahon'ın bir uzantısı ama çok abartılı.
Mr. McMahon ve Vince McMahon arasındaki fark...
Muhtemelen çok fark yoktur.
Birebir aynı kişi.
Fark yok.
Mr. McMahon karakteri aslında Vince.
O kabul etmez ama hayır. Mr. McMahon, Vince'tir.
Başkaları hakkında yapılan konuşmalar, başkalarına yapılan eleştiriler
gerçek hayatta bana yapıldı.
"Asla öyle bir şey demem."
"Hayır, dersin. Bana demiştin."
Bruce, Mr. McMahon'ın laflarına gerçek hayatta maruz kaldığını iddia etti.
İşimiz konusunda çok tutkuluyum
ve bu tutku bazen coşkun olabiliyor.
Biraz sınırların dışına taştığım oluyordur.
Mr. McMahon karakteri, Vince'e epey yakın ama aşırı abartılmış hâli tabii.
Güreşteki en iyi karakterler gerçek hâlleri abartılmış insanlar.
Stone Cold da benim abartılmış hâlimdi.
Vince de öyle.
Harika kurguların çoğu
gerçeklik ve hikâye anlatımı arasındaki o garip çizgidedir.
Vince gerçek ve kurgu arasındaki çizgiyi bulanıklaştırmayı severdi.
Yıllar içinde birçok kişi
televizyondaki karakterimle beni karıştırdı.
Eskiden çok canımı sıkardı. "Ben o adam değilim."
Sonra "Ne istediğinin önemi yok Vince" dedim.
"Nasıl algılanmak istediğinin önemi yok. Algılanma şeklin bu."
Algı, gerçekliktir. İnsanların hakkındaki fikirlerini değiştiremezsin.
-İki eliyle de hareket çekiyor! - Mr. McMahon'a güç veren şey saf nefret!
Austin-McMahon dinamiği aşırı iyiydi.
Güreş tarihindeki en harika kan davası denebilir.
Stone Cold Steve Austin'in ve Stone Cold-Mr. McMahon'ın yükselişi
WWE'ye çok fazla reyting getirdi.
Böylece WCW'nun onları reytinglerde yendiği 83 hafta sona erdi.
Bu yükseliş nihayetinde tsunami gibi güreş sektörünü ele geçirdi.
Dünyadaki en popüler şeydi.
Bunu, beni kibirli herifin teki gibi göstereceğini bilerek söylüyorum.
Vince bizim formülümüzü aldı ve bunu daha iyi yapmaya karar verdi.
Yaptı da.
WCW'da bizim yaptığımız ve WWE'nin kopyaladığı çok şey vardı.
D-X, nWo'nun türevinden başka bir şey değildi.
Mr. McMahon karakteri kötü Eric Bischoff'un türeviydi,
kötü patrondu.
Hadi ama Vince. Bunu benden çaldığını kabul et.
Hakkını vereyim, sen daha iyi oynadın. Ama yapma şimdi, ilk yapan kimdi?
Eric Bischoff heel karakterini benden önce oynadığını mı düşünüyor?
Öyle olsun. O zaman benim kadar iyi oynamamış.
Aferin ona.
WWE'nin kazanması kaçınılmazdı.
Vince McMahon rekabetçiliği, dövüşçülüğüyle
o dövüşü kazanmak için ne yapması gerekiyorsa yapardı.
Ben de geride kalıyorum. Yaratıcılığa odaklanmıyordum.
nWo olayı iki yıllık olmuştu.
Artık yeni sayılmıyordu.
WWE'de Mr. McMahon, Steve Austin ve diğerlerinin yaptıkları
yeniydi, farklıydı.
Bu da izleyicinin onların yaptıklarına bakmasına sebep oldu.
Eric'in büyük hatası şöyle düşünmekti,
"Zaten öndeyim.
Bu adamlarla kalsam yeter, hep önde olacağım."
Güreşte herkesin ömrü sınırlıdır ve hep yeni yıldızlar yaratmak gerekir.
Vince mecburiyetten bunu yapıyordu.
Sözün özü bu çünkü Stone Cold öyle söyledi.
Vince'in şansı yaver gitti. Austin çok büyük bir başarı elde etti.
Sonra Dwayne "The Rock" Johnson geldi.
The Rock'ın dediğini anlıyor musunuz?
Hanımlar beyler...
Güreş tarihinde zirveye en hızlı yükselen isimlerden biri bizlerle. The Rock.
Geçmişinle başlayalım.
İlk çıktığında bir güreş mirasının parçası olarak...
Dedem High Chief Peter Maivia'ydı.
Birçok yönden Samoa adasının ve Samoalı sporcuların
tanınmasından sorumluydu.
Samoa adasından
High Chief Peter Maivia!
Dedem Vince McMahon Sr. için güreşirdi.
1980'lerde babam geldi.
Rocky "Soul Man" Johnson.
Tony Atlas ile birlikte ilk siyahi ikili takım şampiyonu oldular.
The Rock her şeyi babası gibi yapıyor.
Babası gibi yürüyor, giyiniyor.
Bilmesen Rocky Johnson sanırsın.
Vince McMahon Jr. ile tanıştığımda 11 yaşındaydım.
Bakıp "Memnun oldum" dedi, sıkıca tokalaştık ve gözümün içine baktı.
Hiç unutmam.
Karşınızda yeni gelen bir güreşçi. Son zamanlarda nam saldı.
KASIM 1996
Rocky Maivia.
Geldiğinde onu herkesin çok seveceği üçüncü nesil bir adam olarak tanıttık.
Bu adam olağanüstü olacak.
İlk üçüncü nesil süperstar.
Her yerde onu tanıttık.
Eyvah, tezahürat başladı. "Rocky berbat" diyorlar.
Rocky berbat!
Onu hiç sevmediler.
Bence seyircilerimizin çoğu ona bir fırsat sunulduğunu düşündü.
Dwayne ringde ne kadar uğraşırsa uğraşsın başta insanlar onu yuhalamaya başladı.
Rocky Maivia'nın babası hakkındaki hikâyelerden bıktım. Kime ne?
Rocky berbat!
Hayranlar The Rock'ı sevmiyordu çünkü WWE sevmemizi söylemişti.
Onu sevmeye başlamaları için de
The Rock'ın heel olması ve yuhalandığını kabullenmesi gerekti.
Biz Nation of Domination'ız!
Nation of Domination, beyaz olmamakla ve otoriteye ezilmemekle
gurur duymaya dayalı bir gruptu.
Nation of Domination'ın yeni üyesi, Rocky Maivia!
Vince'le konuşup şöyle dedim,
"Nation'a neden katıldığım üzerine konuşma fırsatı isterim."
O da "Tamamdır" dedi.
Size üç kelimem var. "Geber Rocky, geber."
Siz pisliklerden gördüğüm minnet bu.
"Mesele siyahi veya beyaz olmak değil.
Mesele saygı. Mesele canınıza okumam" dedim.
Mesele ten rengim değil. Mesele saygı.
Hayatımızda bazen bir değişim olur ve yerine tam oturur.
"Bu cidden çok güçlü bir şey" dersin.
Rocky Maivia birçok şey olabilir ama "berbat" onlardan biri değil.
Sonra da bir ay içinde şirketteki en popüler heel olmuştum.
...The Rock'ın ne dediğini anladıysanız tabii.
Vince'le bir konuşmamızı hatırlıyorum. "Seni WWE şampiyonu yapacağım" dedi.
Sharpshooter...
KASIM 1998
Sharpshooter yapıyor!
McMahon zili çaldırdı!
"Bu çok önemli bir olay" dedim.
"Beyaz olmayan ilk WWE şampiyonuyum."
"Biliyorum" dedi. "Ama ben ten rengini görmüyorum."
Bunu kesin olarak biliyorum, Vince ten rengini önemsemez.
"İster siyahi, ister yeşil, ister mor ol.
İstersen tek boynuzlu at ol.
Para getirdiğin sürece şampiyon sensin."
Ten rengiyle alakası yoktu. Irkçılık değildi bu, işti.
O siyahiyi, beyazı görmez. Sadece paranın yeşilini görür.
O zamanlar WWE'yi, Attitude Era'yı bilenler için
eşsiz ve özel bir dönemdi
çünkü aklınıza ne gelirse biz yapabiliyorduk.
Yaptık da.
İşte! Aman tanrım!
Şuna bakın!
Elinde... Şu olanlara bakın!
Attitude Era dönemi büyük bir akımdı.
Nereye gitseniz Austin 3:16 görüyordunuz.
D-X'i görüyordunuz.
- Bas git! - Aynen!
The Rock'ı görüyordunuz.
Herkes akımı yaşıyordu.
Çok popüler olmuşlardı. Ürünleri her yerdeydi.
Etkisi tüm kültüre yayılmıştı.
WWE süperstarları bize katılacak.
Hanımlar beyler, The Rock!
Cumhuriyetçi Parti Ulusal Kongresi'nde konuşmaya The Rock'ı mı çağırdınız?
THE ROCK BAŞKAN OLSUN
İşte karşınızda Triple H.
Attitude Era dönemindeki çoğu güreşçi
televizyona çıkan, insanların bazen tanıdığı biriyken
bir anda hiçbir yere gidemez oldu.
Kontrolden çıkıyordu.
Şu an daha çok para kazanıyorlar ama popülarite açısından o dönem zirveydi.
1990'ların eğlence fenomeni.
Dünya çapında milyar dolarlık bir endüstri,
bir reyting canavarı,
bir çeşit spor.
Futbolun Monday Night Football'u ve beyzbolun World Series'inden
daha çok genç erkek izleyici çekiyor.
O dönemi hatırlayanlar için güzel bir anı çünkü o zamanlar güreş ana akımdı.
Pazarlanabilirlik açısından bakarsak
ortaya koydukları şey müthişti. Seyirciyle bağ kuruyordu.
Ahlaki açıdan bakarsak bazı insanları kızdırıyordu.
Profesyonel güreş hakkında şu gerçek.
Milyonlarca hayran akın ediyor.
Ama bu işle ilgili ciddi sorular var. Bazıları şiddet ve cinsel içerikle ilgili.
Organizatörler bunun için aile boyu eğlence, diyor.
Ama bir şova katılmadıysanız veya televizyonda izlemediyseniz izleyin.
Şok olacaksınız.
Güreşçi olarak en büyük tepkiyi istersiniz
ve bunlar her şeyden daha büyük tepki alıyordu.
Biz de "Cüretkâr olmalıyım" diye düşünüyorduk.
Size bir çift çözüm var.
Basıp gidin! Evet!
Çok eğlenceliydi, özgürlük vardı
ama internette izleyip şunu diyebileceğim çok şey vardı,
"Bu nasıl yanımıza kâr kalmış?"
Bu orospulardan istediğini seçebilirsin.
CÜCE İSTİYORUM
Eleştirmenlerin WWE için yorumu şöyle, "Sınırları zorluyorlar."
McMahon'ı New York Post köşe yazarı Phil Mushnick'ten daha çok eleştiren yok.
Her şey yanlarına kalırdı, bunu biliyorlardı.
Herhangi bir şey değil, her şey.
Onlar da zorladılar. Sonuna kadar zorladılar.
"Alçalacağız, daha da alçalacağız
sonra daha da alçalacağız."
Önceden yaptıklarımızın ötesinde bir sapmaydı belki
ama yine de aile dostuydu.
Kimse öldürülmüyordu.
DİRİ DİRİ GÖMÜLDÜ
The Rock o tabutun içinde!
Tecavüz yoktu.
Çık dışarı seni tecavüzcü!
Bıçak, silah gibi şeyler kullanılmıyordu.
İşte simüle edilmiş bir hadım sahnesi.
Yani hâlâ aile dostuydu.
Belki küçük çocuklar için değil de yetişkin bir aile içindi.
Yuvarlak konuşuyorlardı. "Çocuklara pazarlamıyoruz" diyorlardı.
Ama seyircileri çocuklardı.
Bazıları şöyle derdi,
"Çocukları kötü etkilememek sizin sorumluluğunuz."
"Artık çocuklara pazarlamıyoruz. O eskidendi."
Saçmalık.
Bence esas olarak genç erkeklere yönelikti.
Aksiyon figürleri, oyuncak bebekler.
Bunları yetişkinler alıp kullanmıyor. Bunlar 8, 10 yaşındakiler için.
Açıkçası Attitude Era dönemini çocuklar benimsedi.
- Bas git! - Bas git!
Belki de görmemeleri gereken bir şey görüyorlardı.
Attitude Era dönemi muhtemelen birçok yönden çocukları çekti.
Ben çocuklarıma izletir miydim? Evet, muhtemelen izletirdim.
WASHINGTON WEST İLKOKULU MÜDÜRÜ
Ülke çapında, durdurulması gereken bir canavar.
Müdürün istediğini düşünmeye hakkı var.
WWE BAŞKANI
Benim de öyle.
Ebeveynlerin ve herkesin seçme özgürlüklerini kullanmalarını
gönülden isteriz.
Amerika burası. Kendi dünyanızda yaşayın. Bizi sevmiyorsanız kapatın. İzlemeyin.
Bakın, başı çeken kesinlikle bendim.
"Çocuklarınızı biz değil, siz yetiştireceksiniz.
Televizyondan etkileniyorlarsa suç sizde" derdim.
Ama şimdi kızım var ve...
Bazen aramızdaki kadınlara karşı o kadar münasebetsiz davranmayabilirmişiz.
Sırıtmayı kesip soyunma vaktin geldi.
Aman aman!
İncelik açısından haddimizi aşıp durduk.
Tartışmaya açık çok şey vardı.
Dizlerinin üstünde iyi görünüyorsun Chyna. Doğal pozisyonun bu gibi.
Kadınlara karşı inanılmayacak derecede sömürücüydü
ama tutmuştu ve seyirciler erkekti.
Genç erkeklerin kadınları öyle görmesi pazarlama açısından çok başarılıydı.
Attitude Era dönemindeki kadınlar güreşçi olarak görülmüyordu.
Çekici kadınlar işte. O zaman öyle görülüyorlardı.
Sable bir nevi öncü WWE divasıydı.
Rolünü çok iyi biliyordu.
Seksi Sable olarak tanınıyordu
ama gösterimize atletik açıdan katkısı da vardı.
Bence bu görülmüyordu
çünkü normal değildi, makul değildi, kadınlar bunu yapmıyordu.
O dönem, 90'ların sonlarında Jerry Springer vardı.
Tam "Artık her şeyi gördük" derken kötüler daha da kötü oluyor.
Televizyonda gözünü alamadığın kötü şeyler vardı. Howard Stern popülerdi.
Bonnie, Jill ve Brandy'yle yatmak istiyorum.
Attitude Era dönemi dünyada yaşananların yansımasıydı.
O zamanlar toplum daha seksiydi ve bunu her yönden yansıtıyorduk.
Bazı şeyler...
Sütyenli ve külotlu maçlar günümüzde önerilmez bence.
O zamanlar televizyonda bu vardı.
Vince McMahon dönemin bir parçasıydı.
Aradaki farksa özgün bir konumda olmasıydı.
Bu eğilimlere meydan okuyup
onları değiştirmek, başka bir şeye dönüştürmektense güçlendiriyordu.
Aşağı yukarı eğlence sektöründe olanlara sadık kaldık.
Çoğu zaman o segmentteki
en yüksek reytingli 15 dakika kadınların olduğu anlardı.
Büyük maçlar gibi şeylerin bazılarından çok daha yüksekti.
Cüretkâr olmamız gerektiğini düşündük çünkü o zamanlar televizyon öyleydi.
Bu bir canlı yayın
ve Vince'in bu konuda yapabileceği hiçbir şey yok.
Hep seyircimize hizmet etmek istedik ve ettik.
Bazen fazla ileri gitmiş olabiliriz.
Şimdi dönüp bakınca delilikmiş diyebilirsin,
"Bunu yapmamalıydınız" diyebilirsin,
"Hiç yakışık almamış" diyebilirsin veya...
Öyleydi.
Bunu yapan mı daha kötü, bunu seven insanlar mı?
Bilmiyorum.
War Zone'a hoş geldiniz! Ben Jim Ross.
Ring kenarında James Cornette'le beraberim.
World Wrestling Entertainment'ın sahibi geliyor...
OWEN, İKONDUR
Owen Hart,
derhâl bu ringe gelmeni...
OWEN'A ÜNVANI ALMA ŞANSI VER
...emrediyorum.
İşte orada.
Geliyor ama çağrıldığı için mi, yoksa dövüşmek için mi?
Bret Hart'la yaşanan sorunlardan sonra Owen'la görüştüm.
"Owen, bizimle mi kalacaksın yoksa Bret'le mi gideceksin?" dedim.
"Kalmak isterim" dedi.
Yapmam gerekeni yapma vaktim geldi.
O da burada, World Wrestling Entertainment'ta kalmak!
Ben WCW'ya gidip Owen orada kaldığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Ona kızgın olduğumu sanıyordu.
Aksine, Owen'ın hâlini çok iyi anlıyordum
ve böyle bir çıkmazda olmasına üzülüyordum.
Onun ne benimle ne Vince'le ilgisi vardı ama bedel ödeyen o olacaktı.
Benden intikam almak için bir süre
onun karakterini ellerinden geldiğince sık aşağıladılar.
Bret ayrıldığı için Owen'a bir şey yaptığımız hipotezi
Bret'in egosunu gösteriyor.
Gerçekten mi Bret? Bunu niye yapalım?
Senden bize ne? Sen gittin. Owen'ı yıldız yapmaya çalışıyorduk.
Ne? Bu ne?
Onunla bir olay örgüsü başlattılar
ve "Yine The Blue Blazer olacaksın
ve sakar, budala kahraman olacaksın" dediler.
23 Mayıs 1999.
O günden bahseder misin?
Owen'ı kaybettik.
Millet, size bu akşam çekilen bir röportaj izletelim.
KITALARARASI ÜNVAN
Büyük sorunlar var.
Blue Blazer, akşam büyük maç var...
Owen'ın önceden kaydettiği röportajla canlı yayındaydık.
Owen'ı tavanın tepesinden iple aşağı indirecektik.
Daha önce de yaptığımız gibi
Owen binanın kirişlerinden tabiri caizse uçacaktı.
Röportajı izliyordum ve birinin "Owen ringde" dediğini duydum.
"Ne yapıyor bu herif?" dedim.
Uçaktaydım ve bir şey hissettim.
Bir his beni boğuyordu
ve "Kötü bir şey oldu. Hissediyorum" dediğimi hatırlıyorum.
Hanımlar beyler, canlı yayındayken birçok şey olabilir
ve bunlar bazen iyi değildir.
The Blue Blazer, yani Owen Hart
kirişlerden olağanüstü, süper kahraman gibi bir giriş yapacaktı
ama çok büyük bir aksilik oldu.
Seyirciler adına seviniyorum çünkü ışıklar sönüktü.
Yani olayı görmediler. Şükürler olsun.
Işıklar yandığında Owen'ı ringde gördüler, sağlık personelleri onunla ilgileniyordu.
"Owen yaşıyor olabilir mi?" diye düşündük.
Olabilirdi tabii.
Jerry Lawler bana katılıyor.
Ben de hayranlara bunun şovun parçası olmadığını söylüyordum.
Eğlenmek ve eğlendirmek için buradayız ama bu ikisi de değil.
Hayır. Hiç iyi görünmüyor.
Jerry Lawler geri geldi ve "Bruce, öldü galiba" dedi.
"Olmaz" dedim.
Yani...
İnsan bunu nasıl söyler?
Yanımdaki polis memuru beni kenara çekti, Vince de oradaydı.
Onu ölü ilan ettiklerini söyledi.
Bu talihsiz bilgiyi paylaşmak şu an benim sorumluluğum.
Owen Hart hayatını kaybetti.
Owen Hart bu gece burada o kaza sebebiyle trajik bir biçimde öldü.
Benim vermem gereken karar gösterinin devam edip etmeyeceğiydi.
Arenadaki seyirci ne olduğunu görmemişti.
Görmüş olsaydılar gösteriyi kesin iptal ederdim.
Arenadaki seyircilere söylemedi. Doğru olanın bu olduğunu düşünmedi.
O insanlar gösteri izlemeye gelmişti. Birinin ölümünü görmeye değil.
Ben de bir iş adamı olarak
"Devam edelim. Gösteriyi sürdürelim" dedim.
İlk olarak, Owen Hart, dualarım seninle dostum.
Benim de.
Val Venis, bu yavru köpeklerin peşindesin. Dostum, sana bir haberim var.
O yavrular benim, hep benimdi.
Gösteriye devam etmemeliydiler.
Arkadaşlarından biri daha yeni ölmüştü.
O ringde, oracıkta ölmüştü, kanı oradaydı
ama onlar kalpleri kırık bir şekilde
haberi bile olmayan izleyiciler için güreşmeye, gösteri yapmaya çıktı.
Senin işin eğlence
ve Owen Hart'ın kanı hâlâ ringdeyken eğlencenin devam etmesine izin verdin.
Bence Owen Hart'a saygısızlık.
Gösterinin devam etmesi konusunda olumsuz yorumlar vardı.
Olaya dâhil olan güreşçilerin ağzından duydum.
Ölü kardeşimi sedyeyle güreşçilerin yanından geçirmiş
ve güreşçileri kapıdan dışarı itip "Hadi. Siz çıkıyorsunuz" demişler.
Bret bir ağabey nasıl hissetmeliyse öyle hissedecek tabii.
Şirketimiz hakkında olumsuz konuşmak hakkıydı.
Bence Vince McMahon tavandan Shane McMahon'ı düşürseydi
ve mata o yapışsaydı onu kaldırıp bir sonraki maça geçmezdi.
Ben bile olsam...
Bret'in deyimiyle "mata yapışan" oğlum değil, ben bile olsam
gösteri devam etsin isterdim.
Beni çıkarın ve gösteri devam etsin.
Ben ölmüş olsam devam ederdim, hâlâ da böyle düşünüyorum.
O zaman bunu kaldırmam çok zor oldu
çünkü benden intikam almak için öldürmüş olabilirler diye düşündüm.
Bu sabah 10.01'de
avukatım, kocamın ölümü için ihmal sonucu ölüme sebebiyet davası açtı.
Owen için karısıyla bir uzlaşmaya vardık.
Sonra öğrendik ki bizim hatamız değilmiş, ki başından beri olmadığını düşünüyorduk.
Ne yazık ki kullandıkları teçhizat kusurluymuş
ve üretici bunu biliyormuş.
Biz de üreticiye dava açtık.
Vince ve WWE'yi uzun süre soruşturdular.
Kansas City karakolundan bir polis memuru beni aradı.
"Arayacağıma söz vermiştim
ve ortada bir suç olmadığını söylemek için aradım.
Sadece korkunç bir kazaymış" dedi.
Bunu duyduğum an, "Tamam, kazaymış" dedim.
İçten içe Vince'i affettiğimi düşünüyorum.
Vince'le sorunum olması için bir sürü sebebim var
ama bunlar profesyonel sebeplerdi, kişisel değildi.
Sizce bu yüzden güreşte değişiklik olacak mı?
Umarım olur.
BAŞKAN MR. McMAHON
Güreş sektörüne karşı değiliz
ama son iki yılda güreşe giren
bu şiddet hâli bizi hayal kırıklığına uğrattı.
Hayranların da sürekli daha fazlasını isteyen
yabani köpeklere dönüşmüş olması çok yazık.
O noktada hepimiz sınırları zorluyorduk.
- Dikkat! - Tanrım...
Herkes ne gerekiyorsa yapmaya hazırdı.
"Bunu yapmak istemem" ya da "Çok tehlikeli" diyen yoktu.
Ama insan bir noktada "Yeter" diyor.
Yanıyor! Söndürün!
Hayranlarımıza istediklerini vermek istiyoruz.
Muhtemelen şu an mümkün olduğunca zorluyoruz
ama gelecekte de devam edecek mi, kim bilir?
Yok artık...
MARTHA HART, WWE'YE AÇTIĞI DAVAYI 2000'DE GERİ ÇEKTİ.
WWE, OWEN'IN SAHNEDE KULLANDIĞI KOŞUM TAKIMININ ÜRETİCİSİNE AÇTIĞI DAVAYI
2003'TE GERİ ÇEKTİ.
Alt yazı çevirmeni: Berkay Dişcioğlu