Mistrzyni World Wrestling Entertainment
Wendi Richter!
Wendi Richter była mistrzynią i przez jakiś czas było dobrze.
W pewnym momencie stała się problematyczna.
Każda wrestlerka pragnie zdobyć mój pas,
ale ja też go chcę...
Kiedy nadszedł czas, aby przekazać komuś mistrzostwo,
sprzeciwiła się.
Mówię jej: „Ale to show-biznes i to ja piszę scenariusz.
Masz mój pas mistrzowski. Należy do mnie, nie do ciebie”.
„Nie oddam go”.
„Dobrze. W takim razie zmuszę cię do tego”.
To starcie o kobiecy pas mistrzowski.
Widownia oczekiwała walki.
Nie chcesz kogoś zwolnić przed starciem, bo publiczność czułaby się oszukana.
Jak mawiał mój tata, daj je na ring,
a potem coś wymyśl.
Dzwonek i ruszamy z walką o pas mistrzowski.
Pojedynek trwał w ringu. Wendi miała pas.
Prosta sprawa.
W trakcie meczu ogłosi się porażkę Wendi.
Kazałem sędziemu policzyć do trzech.
Zawiniątko. Ładnie wykonane.
Rety, było blisko.
Co to było?
Sędzia odliczył: „Jeden”. Podniosłam bark,
policzył „dwa, trzy”, choć nie miałam ramion na macie.
Wendi Richter straciła tytuł.
Bardzo bolesna noc.
Moje marzenia legły w gruzach.
Zostałam upokorzona i to w telewizji.
Wisiało mi to.
Na arenie wybuchła wrzawa.
„Przecież nie odliczono sprawiedliwie”.
Odparłem, że życie bywa niesprawiedliwe,
a ja nie walczę uczciwie.
We wrestlingu mówi się, że to nic osobistego, to tylko biznes.
A Vince McMahon jest właśnie biznesmenem.
Wendi wróciła po pojedynku.
Spojrzała, śpuściła głowę i wyszła.
Wtedy widziałem ją po raz ostatni.
Dla mnie to nie była sprawa osobista.
W interesach nigdy się nie hamuję.
ODCINEK 3: BRUDNE CHWYTY
Vince McMahon wszedł do sądu uśmiechnięty i w kołnierzu.
To drugi tydzień procesu w sprawie handlu sterydami.
McMahon został przyćmiony
przez swoją byłą największą gwiazdę, Hulka Hogana.
Osoba wcielająca się w postać wyskoczyła ze spandeksu
i wskoczyła na ring w sądzie okręgowym,
aby zeznawać przeciw McMahonowi, byłemu szefowi.
To był kluczowy świadek
w sprawie prokuratury przeciwko McMahonowi.
Wezwano mnie i przeszedłem przez salę sądową.
Minąłem Vince’a McMahona.
Skakaliśmy sobie w owym czasie do gardeł.
Federalni uznali, że to dla mnie idealna okazja,
aby obsmarować Vince’a
i zaszaleć do woli w świecie wrestlingu.
Zeznałem i chyba byli w szoku.
Obrona z powerslamem podczas zadawania pytań.
ZEZNANIA HOGANA
„Pan McMahon nie kazał panu brać sterydów?”
„Nigdy”. „To był pana wybór?” „Zdecydowanie”.
„Zalecał wrestlerom branie sterydów?”
„Nigdy”, odparł Hogan.
Od miesięcy nie rozmawiałem z Vince’em.
Na odchodne powiedziałem mu:
„Razem się wznosimy, razem upadamy.
Nie zapominaj o tym”.
Zeznania Hulka Hogana
ewidentnie zaskoczyły rząd.
Widziałem twarze prokuratorów.
Nie spodziewali się, że Hogan wesprze Vince’a.
- Rząd wiedział, co powiesz? - Nie zagłębiałem się w to.
Powtarzałem, że powiem to, czego oczekują.
To był miód na ich uszy, ale wiedziałem, co zeznam.
Prawdę.
Nie sprzedawał sterydów i nie kazał nikomu brać.
Mówili o nim nieprawdę.
Wykazał się chytrością,
bo spełnił oczekiwania rządu, nie mówiąc tego, czego naprawdę chcieli.
Bardzo chcieli, aby ktoś powiedział, że Vince McMahon kazał mu brać sterydy.
Dzwonili też do mnie, żebym zeznawał przeciwko Vince’owi.
„Czy Vince zachęcał do brania sterydów?” „Nie, brałem je, zanim go poznałem”.
Niejako na to przyzwalał, ale niczego nie sprzedawał.
Logika nam podpowiadała, aby je brać.
Główni wykonawcy brali sterydy,
ale czy Vince kazał komukolwiek je brać?
Pierwsze słyszę.
Vince nie sugerował nikomu, aby brał sterydy.
Ale czy mówił, aby mocniej ćwiczyć,
licząc, że zażyją sterydy?
Kto to wie?
Byłem niewinny,
ale ci dranie bezpodstawnie się na mnie zasadzili.
Więc byłem przejęty.
Chodziło o moją wolność.
Czułem wielki niepokój przed ogłoszeniem wyroku.
Nie da się tego zapomnieć.
W tamtej chwili mogło zmienić się moje życie.
Szef WWE, Vince McMahon,
prawie niezauważalnie odetchnął z ulgą,
gdy odczytano wyrok.
Werdykt: Niewinny.
W sali sądowej wybuchły okrzyki radości fanów.
Linda, jego żona od 27 lat, uściskała go, wyraźnie poruszona.
Byłem tam. Po wydaniu wyroku...
poczuliśmy ulgę.
Sprawa nie powinna była trafić do sądu, nie było dowodów.
Jestem Vince McMahon...
Zrobili to, bo mieli Vince’a za złego gościa.
Reporter może go za to atakować.
Jeśli chcieli go sądzić, powinni byli mieć coś więcej.
Każdy, kto wątpił w wartości World Wrestling Entertainment,
ma już chyba pełną jasność.
Linda powiedziała: „Nie ma problemu ze sterydami”.
Tylko że wykazano w zeznaniach,
że większość ekipy je brała, w tym największe gwiazdy.
To wnioski ze sprawy. Vince nie był tu bohaterem,
tylko tym złym.
Nie został skazany, i słusznie,
ale bohaterem nie był.
Nie wiem, czy czegoś mnie to nauczyło...
Może tego, że niektóre osoby w rządzie federalnym są do kitu.
World Wrestling...
Vince robi z siebie ofiarę w tej rozprawie.
Nic dziwnego, że uznano go za niewinnego.
Nie twierdzę, że wyrok był zły,
ale były pogłoski i donosy,
że ekipa Vince’a zrobiła wszystko, aby wygrać.
Rzekomo kontaktowano się ze świadkami czy opłacono przysięgłych.
Rysuje to inny obraz Vince’a,
niż on sam chciałby mieć.
Zostańcie z nami...
Po rozprawie i serii skandali
Vince pewnie czuł się niezniszczalny.
Nic z tych rzeczy.
Niezależnie od wyroku
rozprawa zauważalnie wpłynęła na firmę.
Budżet się uszczuplił, zrobiło się groźnie.
Odeszła część kadry kierowniczej. Nie dziwię im się.
Czy wolałbym, aby zostali?
Jasne.
Ich odejście zaszkodziło firmie.
Ich biznes ucierpiał w tamtym okresie. Notowali straty, istotnie spadły wpływy.
Mieli poważne kłopoty finansowe.
Drastycznie spadła frekwencja. Nie wyprzedawali już eventów.
Interesy podupadły w stosunku do szczytu popularności Hogana.
Vince szukał osoby,
która zastąpi Hulka w roli ikony WWE.
Postawił na Lexa.
Stuprocentowy Amerykanin! Lex Luger!
Cała firma pracowała na Lexa Lugera.
Miał wymiatać.
Obejrzyjmy teraz Lex Express.
Lex był spoko, ale nie umywał się do Hulka Hogana.
Ja to wiem, ty to wiesz, każdy to wie...
Lex nie potrafił nawiązać dobrego kontaktu z widownią.
Był kolejnym z wielu wrestlerów, którzy próbowali zostać nowym Hulkiem.
Musieli Hulka kimś zastąpić.
Miecz z kamienia wyciągnął Bret Hart.
Bret!
Załatw ich, mistrzu.
Nowe Pokolenie to była nowa era. Mamy nowe gwiazdy i Breta Harta.
W WWE dużo się zmieniło.
Pojawił się Razor Ramon.
Tylko jeden facet to esencja machismo.
Kevin Nash.
Niech żyje Nowe Pokolenie!
Shawn Michaels.
Jestem Heartbreak Kid, Shawn Michaels. To ja przeszedłem do historii.
Kiedy stało się jasne, że skończyła się era Hogana,
wszystko stanęło pod znakiem zapytania.
Każdy mógł przejąć schedę.
Czuć było optymizm w szatni,
bo pojawiły się możliwości.
Każdy z nas zwietrzył okazję.
Takie było nastawienie.
Wielu kolesi czekało, aby zapełnić tę lukę.
Faceci z Nowej Generacji,
ja czy Undertaker,
to jedni z najlepszych wrestlerów w dziejach.
Byłem dumny, że przewodziłem tej grupie.
Firma była wrażliwa na ataki. Najbezpieczniej było postawić na mnie.
Breta Harta nie przyłapią z nieletnią w hotelu
czy z kilogramem koki w torbie.
Wnosisz pewną pokorę.
Vince powiedział, że przez długi czas będę mistrzem.
Miałem być ostoją firmy, podczas gdy oni będą prostować sprawy.
Bret pochodzi z rodziny Hartów,
skąd wzięło się wielu wrestlerów.
Bardzo interesująca rodzina. Bret nie miał przesadnie dużo charyzmy.
Tak w sam raz.
Przez jakiś czas wypełniał lukę.
Równolegle do tego
Ted Turner zaczął podbierać nam talenty.
Musiałem się tym zająć.
Ted otworzył książeczkę czekową i powiedział swoim pracownikom,
że mogą robić, co chcą, ale to ma się wydarzyć.
WCW różniło się od WWE.
Było tam dużo więcej kasy.
Na dzień dobry ubiłem tam niesłychane interesy.
Jakbym trafił do nieba wrestlingu.
Dostawali kwoty,
które przyćmiewały ich zarobki u nas.
To było logiczne, że wielu z nich przeszło do Teda.
Co zrobić.
Tuż po Hulku Hoganie
Randy Savage stał się dostępny.
Niestety, ale nie udało się zawrzeć umowy między Savage’em
a WWE...
To był drugi mocny cios.
Czuć było, że nabieramy rozpędu.
Gdy Hulk i Randy przeskoczyli do nas,
ludzie zaczęli inaczej postrzegać WCW.
Miałem spotkanie z Tedem Turnerem.
Zapytał: „Co trzeba zrobić, aby stać się rywalem WWE?”.
Odparłem: „Emitują Monday Night Raw
w poniedziałek w godzinach największej oglądalności.
Nasz program w sobotę o 18.05 czasu wschodniego,
15.05 pacyficznego.
Nie możemy konkurować”.
Bez zawahania
Ted spojrzał na szefa TNT i rzekł:
„Daj Ericowi dwie godziny co poniedziałek wieczór”.
Zamurowało mnie.
Uznałem, że to dobry pomysł.
Niech ludzie zobaczą, że nie od dziś jesteśmy w tym biznesie.
Vince od dawna nas przyszpilał, atakował z zaskoczenia,
bił, deptał, gnębił,
łamał nam krzesła na głowach. Jak to we wrestlingu.
Uznałem, że czas się odpłacić
i wejść z nim do ringu.
Gdy usłyszałem, że dojdzie do starcia,
wiedziałem, że będą kłopoty,
tylko nie wiedziałem, jak duże.
Wypadniemy z interesu?
Witamy z powrotem na walki w ramach premierowego odcinka
WCW Monday Nitro...
Miałem program Nitro.
Musiałem teraz wymyślić jakieś niespodzianki.
Ale czeka nas starcie.
A on co tu robi?
Na pierwszym show pojawił się Lex Luger.
Wystąpił u nas na żywo w minioną niedzielę,
po czym zjawił się w Nitro następnego wieczoru.
Chwileczkę!
To był dla nas spory szok.
Co tu robisz, Luger?
Lex wyszedł i zaskoczył nie tylko publiczność,
ale też wszystkich w WWE,
bo wierzyli, że wciąż ma kontrakt.
Nieprawda.
Los nam sprzyjał,
bo Lex Luger miał dość WWE.
Nie był tam szczęśliwy.
Powiedziałem mu: „Zawrzemy umowę.
Nie możesz nikomu powiedzieć, w tym WWE.
Rób dalej swoje”.
Jestem tu z jednego powodu...
To było żenujące. Na całego.
Wkurzyli Vince’a.
Coś pięknego.
- Lex Luger, jesteś dobrym człowiekiem. - Dziękuję.
Umawiałem się na uścisk ręki, nie na umowy.
Te uściski wystarczały przez lata.
Już nie, bo Ted miał niebywałą fortunę.
Myślałem sobie: „Kurczę, ale brutalny cios”.
Pomogłeś wykreować i rozwinąć te talenty.
Nagle ich już nie ma.
Przebili nas.
Wydawało się, że fajnie tam teraz być
i ludzie opuszczają WWE, aby dołączyć do WCW.
WCW jest nowe, fajne, inne.
Eric był bezlitosny.
Przejęliśmy inicjatywę. Zgodnie z planem.
Nie mogłem wygrać, grając według ich zasad.
Jakie miałem opcje?
Zrobiłem listę aspektów, w których możemy się różnić od WWE.
Numer jeden, nagrywają materiał.
Będę na żywo.
Monday Nitro! Na żywo!
Są kreskówkowi, bo celują w młodzieżową publiczność.
Będę bliżej świata realnego.
Moje postacie miały się podobać starszej publiczności.
Moje historie będą brzmiały bardziej realistycznie.
Nie celuję tam.
Celuję tutaj.
Chciałem, aby Nitro było znane
jako federacja wrestlingowa, w której nigdy nic nie wiadomo.
Było jasne, że to początek wojny totalnej,
bo wiedziałem, co Vince myśli o konkurentach.
Chce ich zniszczyć i pożreć.
Witam wszystkich! Nadajemy na żywo!
Nie tak jak World Wyżalające się Entertainment,
które nagrywa i montuje show.
Miałem telewizję na żywo
i opcję robienia tego, czego moi rywale nie mogli.
Miałem więc sporą przewagę taktyczną.
W owym czasie Monday Night Raw wciąż było nagrywane.
Wyniki starć były publicznie znane,
bo na arenie było 5000-7000 ludzi.
Na początku programu mówiłem, że nadajemy na żywo
i wszystko może się zdarzyć. Nie jak u tamtych.
„Nie oglądaj tego programu. Oto co się stało”.
Zdradzałem wyniki walk.
Jeśli kusi was przełączenie kanału
i obejrzenie rywali, nie warto.
Michaels pokonał dużego superkopem.
Zostańcie z nami. Wszystko na żywo.
Zdradzał wyniki, co nam długo szkodziło
i niemiłosiernie wkurzało.
Przez takie drobiazgi po prostu...
Wciąż te ciągłe zaczepki.
Chciałem rozzłościć publiczność WWE.
Wiedziałem, że jak wezmę ich pod włos,
zechcą sprawdzić, co nikczemnego zrobię w przyszłym tygodniu.
Robili całą masę rzeczy, aby nas rozwścieczyć.
Kiedy się zdenerwuję, jestem jeszcze bardziej skoncentrowany.
Wszyscy, którzy byli blisko Vince’a,
jak Hulk i Randy, mówili, że Vince nigdy nie da po sobie znać.
Nie daje po sobie znać.
Nigdy się nie odkrywał.
Dać po sobie znać to uzewnętrznić się.
Nie pokaże, że się martwi.
„Nie daj po sobie znać. Nie dowartościowuj rywali”.
Im więcej ludzi mi to mówiło, tym bardziej chciałem go dorwać.
Eric sprowadzał naszą byłą mistrzynię z naszym pasem mistrzowskim.
Na żywo w telewizji wrzucała go do kosza.
To było przykre.
Zastanawiałem się, co jeszcze zechcą nam zrobić.
Wciąż go podgryzałem, aby zareagował, aż w końcu to zrobił.
Miliarder Ted. Po pierwsze...
Ruszyli ze skeczami Miliardera Teda.
Po raz pierwszy dał po sobie znać,
że powoli wytrącałem go z równowagi.
Dlaczego nie mogę kupić WWE?
Kiedy to zobaczyłem, postanowiłem nagrać i pokazać Tedowi.
Śmiał się do rozpuku.
Uważał, że są zabawne.
To niby Hulkster.
Powiedziałem: „Zabawmy się z nimi”.
Kay Koplovitz to ukróciła.
To było niesmaczne.
Nie podobało nam się to, choć Turner to nasz rywal.
Nie pasowało do naszej telewizji i nie chciałam tego w USA.
Kay Koplovitz kazała nam przestać, bo Ted był jej przyjacielem.
Przyjaźniliśmy się. Tacy przyjaźni rywale.
USA Network prosiło o zaprzestanie tego,
bo ludzie od Turnera dali znać,
że to już przegięcie,
bo szydzi się z tego, ile bierze leków.
Jane, gdzie mój lit?
Z perspektywy czasu tego żałuję.
Trzeba było się nie zniżać do ich poziomu.
Wtedy też dotarło do mnie, że Razor Ramon i Diesel
nie zostaną.
Poprosiłem ich o udział w programie
i odmówili.
„Dlaczego nie?” „Bo nie chcę”.
„Przechodzisz tam?” „Nie”.
Odbyłem szereg rozmów
ze Scottem Hallem, Razorem Ramonem, i Dieslem, Kevinem Nashem.
Nie chcieli iść do WCW.
Jednocześnie musieli spojrzeć prawdzie w oczy,
że od strony finansowej
to było lepsze dla ich rodzin.
Chodziło o pieniądze i harmonogram. Dostali lepsze warunki.
Gdy Scott i Kevin podpisali kontrakty z WCW
zawodowo im gratulowałem.
Ale na poziomie osobistym to zabolało, bo tęskniłbym za kumplami.
Za kulisami była grupa przyjaciół o nazwie Kliq.
Kevin Nash, Scott Hall, Shawn Michaels i ja.
Kliq stał się czymś znanym.
Wszyscy o tym wiedzieli, choć nigdy nie pokazano tego w telewizji.
Ostatni wieczór Diesla i Razora Ramona.
Nie było to dla telewizji. To show na żywo.
Wcześniej tamtego dnia Shawn rozmawiał z Vince’em
o jakimś hołdzie dla nich na koniec programu.
Vince wyraził zgodę.
Zapytał mnie, czy to ważne dla mnie.
Potaknąłem. On na to: „Zatem dla mnie też”.
Dwójka miała odejść, więc dałem im błogosławieństwo.
Kevin i Shawn walczyli ze sobą w klatce.
Pod koniec walki wszyscy wylądowaliśmy tam razem.
Wszyscy się objęliśmy.
Stanęliśmy do oklasków.
Jestem starej daty. To bluźnierstwo, gdy rywale tak robią
i mówią wszystkim: „Dobra, koniec występu.
Kochamy się i wszystko gra”.
Byłam tam w Madison Square Garden.
Myślałam sobie na widowni: „Co to ma być?
Nie wierzę, że to robią. Mój tata się wścieknie”.
Po części myślałam, że to fajne,
ale jednocześnie wiedziałam, że tak nie wolno.
Dla każdego w moim wieku to było fajne.
Dla starszego pokolenia producentów i wrestlerów
to był kardynalny błąd.
Tamtej nocy byłem nieobecny, ale byłem częścią ekipy.
- Mam swoje zdanie. - Jakie?
Nie podobało mi się.
Zabili wrestling.
Przestał być prawdziwy.
Odsunęli zasłonę i pokazali, że tak to wygląda.
Zapoczątkowali nowy kierunek dla branży.
Przestał być wrestlingiem, stał się rozrywką.
Kiedy wrócili z ringu,
kilku innych zawodników
dostało szału. Coś niebywałego...
We wrestlingu istnieje „kayfabe”.
W tym biznesie niegdyś funkcjonował tak zwany kayfabe.
Kayfabe.
Kayfabe to był termin karnawałowy.
To fikcja tworzona przez naciągaczy,
w której każdy, będący jej częścią, zgadza się ją utrzymywać.
Chodzi o udawanie, że iluzja jest prawdziwa.
Mówisz „kayfabe” i wiesz, że masz odgrywać postać
i udawać, że to prawda.
Dobrzy trzymają z dobrymi.
Źli ze złymi.
Nie powinni się mieszać.
Przez lata sprzedawaliśmy bajkę,
że wrestling nie jest z góry ustalony.
Waśnie to były krwawe porachunki,
które przenosiły się za kulisy.
Dołączyłem do branży w okresie, gdy to było ważne.
Żyłem tą ideą i w nią wierzyłem.
Niby każdy wiedział, że jestem prawdziwą osobą,
ale podsycałem tę wątpliwość.
„Serio, ma coś nie tak z głową.
Naprawdę myśli, że nim jest”.
Chroniłem biznes i moją postać.
Chciałem intrygować ludzi.
To się stało przestarzałe. Każdy wiedział.
W owym czasie wychodziły newslettery, fanziny,
pełne plotek i insynuacji.
Podczas show ludzie dyskutowali o tym, co jest prawdą, a co nie.
Nie mam pojęcia, dlaczego kayfabe
było takie ważne.
Chyba o to nam chodziło.
Czuliśmy, że każdy już wie.
Takie z założenia niewinne wydarzenie
wywołało wielką burzę.
Zastanawiałem się, czy mnie do tego namówiono.
A może nie?
Pozwoliłem na to.
Ale to już nigdy nie mogło się powtórzyć.
Były pewne reperkusje.
Odeszli Kev i Scott, Shawn był mistrzem WWE.
Ktoś musiał za to polecieć i byłem to ja.
Potrzeba było kozła ofiarnego,
a w tym przypadku tym kimś był Hunter.
Miałem wygrać King of the Ring,
ale było, minęło.
Powiedziałem Vince’owi: „Najbardziej szalone jest to,
że największą reakcję wieczoru wywołał właśnie ten moment.
Świat się zmienia
i my też musimy”.
Odparł: „Tak, ale jeszcze nie teraz.
Muszę zareagować, nie puszczę tego płazem”.
Cytując Vince’a: „Musisz nauczyć się żreć gówno
i polubić jego smak”.
Vince nie był jeszcze gotowy, aby przystosować się do współczesności.
WCW było.
Witamy znów na żywo w pierwszej godzinie WCW Monday Nitro na TNT.
Od dawna miałem w głowie wątek,
który nazwałem „Outsiderzy”.
Nie do końca mogłem go wprowadzić,
bo brakowało mi właściwych wykonawców.
Scott przeszedł do nas i Kevin Nash był dostępny,
więc miałem idealną obsadę.
Wiecie, kim jestem.
Ale nie wiecie, po co tu jestem.
Dwóch gości z zewnątrz przybyło,
aby rozwalić WCW od środka.
Tu się bawią duzi chłopcy?
GDZIE BAWIĄ SIĘ DUZI CHŁOPCY
Nie zamierzamy się bawić.
Outsiderzy w WCW
to chyba ostatni przypadek,
gdy fani nie byli pewni, czy to jest prawdziwe.
Kiedy ich sprowadzono ot tak, walili prosto między oczy
i niektórzy uwierzyli, że przyszli tu na zlecenie WWE.
Pracujecie dla WWE?
Widownia nie była pewna, czy to prawda, czy ustawka.
Wyszło cudownie.
Nie rób nas w konia...
Na litość boską...
- Co on robi? Ochrona! - Wejdźcie tam!
Wezwijcie ochronę!
Pomysł był w punkt.
Wyszło tak dobrze, że Vince McMahon nas pozwał.
Pozwaliśmy ich, bo naruszali własność intelektualną.
Pokazywali Scotta Halla jako Razora Ramona.
Nie powiedzieli, że tak ma na imię,
ale to był – wypisz wymaluj – on, tylko bez powiedzenia: „Razor Ramon”.
To kradzież.
Tak nie należy prowadzić biznesu.
Kradzież zależy od punktu widzenia.
Zabawne, bo Vince od razu włączył swój tryb aniołka.
Zacząć skomleć jak dziewczynka.
„Wielki, zły miliarder Ted chce nas wykończyć”.
Kiedy ma się zasoby Teda Turnera
i korzysta się z nich w sposób grabieżczy,
aby zniszczyć firmę rodzinną,
to chyba czas...
„Wielki, zły miliarder Ted
próbuje zaszkodzić jego małej rodzinnej firmie”.
Systematycznie próbowano
ograbiać World Wrestling Entertainment z jego talentów.
„Zagrabili nasz talent”.
Vince zrobił dokładnie to samo
Verne’owi Gagne’owi, AWA i innym terytoriom.
Poszedł tam i zaproponował lepsze warunki.
Tak właśnie działał Vince McMahon w latach 1984 i 1985.
Zabierał gwiazdy, które wykreowano gdzieś w kraju.
Podpisywał z nimi lepsze kontrakty.
Słusznie, miał prawo, to wolny rynek.
Ale tamci też mieli takie prawo.
Raz stwierdziłeś, że Turner stosuje praktyki rabunkowe.
- Tak. - Czy...
Czy były jakieś podobieństwa z tym, co robiłeś w terytoriach?
Nie. Filozofią Teda
było uderzać w rywala, krzywdzić go.
A ja rywalizowałem.
Nie postrzegasz działań Teda jako konkurowanie?
Postrzegałem.
Ale mówisz, że twoja filozofia różni się od tej Teda.
- Zgoda. - Próbuje skrzywdzić?
Niektórzy uznaliby to za hipokryzję, kiedy mówię,
że nie chcę nikogo skrzywdzić, po prostu walczę o swoje.
Teraz ktoś chce mnie dopaść, a ja uważam, że nie miał prawa.
Jasne, mają prawo. Często mówię nie to,
co myślę.
Publika nie zawsze to rozumie.
Biznesmen robi różne wrzutki.
Nie dzieli się uczuciami,
w ten sposób kontroluje procesy myślowe innych.
Vince zrobi, co konieczne, aby odnieść sukces biznesowy.
Podczas Poniedziałkowych Wojen WCW wyzywało nas na pojedynek.
Wiele osób wam powie, że przejście Halla i Nasha do WCW
było punktem zwrotnym.
Jeśli dokładnie przyjrzeć się liczbom
i sprawdzić, co się działo,
WCW wybiło się tak naprawdę dzięki Bash at the Beach.
Outsiderzy mieli sprowadzić trzeciego członka.
Kto to będzie?
Byłem na Bash at the Beach.
Scott Hall i Kevin Nash przybyli z WWE,
aby zrobić demolkę.
Byli złymi z misją.
Teraz mówili, że mają trzeciego.
Jest tu i jest gotowy.
Publiczność głowiła się, kim jest tajemniczy gość.
Trzeci facet już tu jest, ale nie ma go w ringu.
W tym wrogim przejęciu powalczą dwóch na dwóch.
Scott Hall i Kevin Nash wygrywali.
Wtedy na ratunek wyszedł Hulk Hogan.
- Oto Hulk Hogan! - Żebyś wiedział!
Dorwij ich, Hulksterze!
Kiedy wyszedłem na Bash at the Beach, Kevin i Scott czmychnęli.
Dajesz! Bierz ich, Hoganie!
Wybuchła wielka wrzawa. Bohater przybył na ratunek.
Przybył Hulk Hogan.
- Co on wyprawia? - Boże!
- On jest trzecią osobą? - To on!
Co tu się wyprawia?
Gdy Hulk przywalił Randy’emu Savage’owi nogą,
ludzie dosłownie byli w szoku.
- Co się dzieje? - Boże!
To był epokowy moment w branży sportu rozrywkowego.
To było niepojęte, że największy aniołek,
największa ikona dobroci w dziejach przemysłu,
przeszedł na drugą stronę.
- Poczuł to. - Hulksterzy ze łzami w oczach.
Nie wolno zmieniać Hulka Hogana w złego.
Rozpierniczyli system.
- Niebywała kariera... - Legła w gruzach w mgnieniu oka.
Wyszedłem, aby zostać tym złym,
wiedząc, że to albo mój największy moment w karierze,
albo że właśnie ją niszczę.
Po raz pierwszy w karierze usłyszałem, że to zbyt wielki heat.
Bardzo możliwe.
Najpierw była wrzawa, potem zrobiło się cicho. „Cholera”.
Nikt nie pilnował ringu,
gdyby ktoś na nas ruszył. Przywykłem do tego, że przychodzili.
Co tu się dzieje? Nadchodzi fan.
Długo nie wytrwał.
Ludzie rzucali rzeczami w scenę, buczeli i wrzeszczeli.
Niektórzy płakali.
Kto by pomyślał, że ludzie będą rzucać resztkami
w Hulka Hogana.
To był szczytowy punkt w mojej karierze.
Gdy chce się wywołać reakcję widowni,
bywa nieprzyjemnie.
Sprzedano fanom bolesny strzał.
Zrobili z Hogana drania, heela.
Rozważaliście kiedyś coś podobnego?
Nie, ja i Terry zawsze uważaliśmy,
że Hulk Hogan pozostanie dobry
jako obrońca sprawiedliwości.
Vince McMahon zmarnował wielką okazję.
To on mógł zamienić Hulk Hogan w heela.
Każdy śmieć wrzucony na ring
był dla WCW sztabką złota.
Kiedy stał się heelem, o rety, zrobił to doskonale.
Wielu fanów zapomina, że byłem draniem,
gdy zacząłem pracować w WWE dla ojca Vince’a.
Nie byłem tu nowicjuszem.
W biegu przybrałem postać hollywoodzkiego złoczyńcy.
Każ ludziom się zamknąć, jeśli chcą mnie wysłuchać.
Wyszedłem i na wariata to zaimprowizowałem.
Mówiłem własnymi słowami.
Ci dwaj przybyli z wielkiej organizacji na północy.
Uczyniłem z niej potwora.
Dzięki mnie ludzie się wzbogacili.
Chciałem zaleźć Vince’owi za skórę.
Pokazać, że do tanga trzeba dwojga
i że Vince nie dokonał tego w pojedynkę.
Hulk Hogan stał się większy niż cała tamta organizacja, brachu.
Wtedy relacja była osobista,
nie tylko biznesowa.
Kiedy coś się psuje w interesach, cierpią na tym prywatne stosunki.
Dla Vince’a „biznes to biznes”.
Czasami jednak krzywdzi się przy tym ludzi.
Z Hoganem sprawa była osobista.
I właśnie wtedy sytuacja
się zmieniła.
Nazwijcie to nowym światowym ładem wrestlingu.
Outsiderzy przerodzili się w wątek nWo.
Oto nWo!
Chcecie czy nie – nadciągamy.
nWo przybyło, aby przejąć WCW,
zdominować organizację i zabrać największe gwiazdy.
nWo to jedyna droga.
Tak, była fabuła z postaciami,
ale, mówiąc wprost,
marka nWo na wiele sposobów stała się potężniejsza od marki WCW.
W tamtym okresie nWo było na fali.
Uchodziła za zajebistą.
Zacząłem postrzegać WWE jako coś pośledniejszego.
Wątek New World Order miał pazur i różnił się od wszystkiego innego.
Tydzień po tygodniu dostawaliśmy od nich bęcki.
Kiedy Hulk stał się złym?
Zamiana miejsc.
Pokonali nas w oglądalności i tak zostało przez 83 tygodnie.
Ile? Przez 83 tygodnie!
Przez 83 tygodnie z rzędu!
To było 83 czy 84?
Podcast nazwałem 83 tygodnie.
Przez 83 tygodnie gnoiliśmy WWE.
Zostawiliśmy ich daleko w tyle.
Wygrywanie z nimi tydzień w tydzień
dodawało nam energii.
Myśleliśmy, że mamy lepszą ekipę, fajniejsze historie...
Wykluczyliśmy porażkę.
Nie tylko byli górą, ale jeszcze z nas szydzili.
Dawali nam popalić.
To była wojna. Nie wiedziałem, czy się utrzymamy,
bo Turner chciał nas wykosić.
Wchodzę na całego lub wychodzę na całego.
Kiedy postanowiliśmy zniszczyć Vince’a, w pełni się temu oddałem.
Są jakieś wątpliwości,
która organizacja w pro wrestlingu jest najpotężniejsza?
KONIEC RAW
W pewnym momencie zasugerowano mi, abym przystąpił do nWo.
Miało to sens.
Jestem Eric Bischoff!
Prowadziłem WCW i uważano mnie za jego prezesa.
- Oto Bischoff! - Zobaczcie, kto ich wprowadza.
Kto bardziej nadaje się, by stanąć na czele
niż facet wypłacający pensje?
Zrobiłbym wszystko dla tego gościa.
Na początku Poniedziałkowych Wojen
Vince w ogóle nie zwracał uwagi na Bischoffa.
Postrzegał te wojny jako coś między nim a Tedem.
W wywiadach z tego okresu Vince zawsze mówił o Tedzie Turnerze.
Organizacja wrestlingu Turnera...
Turner próbował zniszczyć mu biznes. Ted Turner tamto i siamto.
Ted Turner...
próbuje przejąć we władanie WWE.
Vince McMahon miałby wyjść i rzec:
„Hej, Eric Bischoff, który nigdy nie zarządzał wrestlingiem,
miał funkcję kreatywną od półtora roku,
spuszcza mi manto przez 83 bite tygodnie”?
Chciał, aby uważano, że bitwa toczy się
między miliarderem Tedem Turnerem, potentatem medialnym,
i biednym Vince’em McMahonem.
To robiło z Vince’a godnego współczucia aniołka.
Tego właśnie chciał.
Pamiętasz, jak pierwszy raz usłyszałeś o Ericu Bischoffie?
Długo nie byłem tego świadom,
ale lata wcześniej Eric wziął udział w castingu WWE na spikera telewizyjnego.
- Kto jest twoim bohaterem, Ericu? - Hulk Hogan. Bez wątpienia.
Mężczyzna, mit, legenda.
Nie dostałem pracy. Byłem bardzo rozczarowany.
Żałujesz, że go nie zatrudniłeś, gdy tam się pojawił?
- Czy żałuję? - Tak.
- Nie. - Nie żałujesz?
Niczego w życiu nie żałuję.
McMAHON DWA SŁOWA NASKOCZ MI
Eric zrobił, co mógł,
ale to wszystko
było oparte na kreacjach WWE.
W tym wypromowane przez nas gwiazdy.
W owym czasie został mi tylko Bret.
Zawarłem z nim umowę.
Przyleciał do Calgary do mojego domu i zaoferował mi
20-letni kontrakt.
Zawdzięczam to moim fanom z WWE. WWE na zawsze.
Dobra!
Jak tylko podpisałem, pomyślałem: „To nie będzie dobre dla jego ego”.
Próba zatrzymania Breta to był zły ruch biznesowy.
„Muszę go zatrzymać”.
„Nie, przygłupie, nie musisz. Stwórz nowe gwiazdy”.
Zawarto duży kontrakt, który się nie sprawdzał.
Poszedłem do Breta i powiedziałem, że nie stać mnie na jego wynagrodzenie.
Mój tata pokazał Bretowi, gdzie są luki prawne.
Powiedział, że może to wykorzystać, aby wynegocjować
lepszy układ z WCW.
Bret przeszedł do tamtych i zarobił kupę kasy.
Akurat był mistrzem WWE.
Mój tata oczekiwał tylko,
że Bret postąpi właściwie biznesowo
i przegra z Shawnem Michaelsem.
„Bret, wokół biodra masz własność WWE.
Nie wygrałeś tego pasa. Został ci wręczony.
Nie puszczę cię do Turnera z pasem mistrzowskim WWE.
To nie ma sensu”.
Bret miał inną wizję.
Wszyscy uważali, że powinien przegrać tytuł.
Bret nie miał nawet chyba problemu z przegraniem starcia.
Raczej z tym, że miał przegrać ze mną.
Shawn był wtedy palantem jakich mało.
Taka prawda.
Rywalizacja Breta i Shawna była prawdziwa, autentyczna.
Obaj z Bretem uważaliśmy, że WWE wykorzystywało to,
że mieliśmy prawdziwą waśń.
Shawn i Bret, dwaj świetni wykonawcy, nie dogadywali się.
Shawn ostro zjeżdżał Breta w promach.
Porzucał scenariusz i atakował osobiście.
Dźgnął World Wrestling Entertainment w plecy.
Dlaczego? Dla korzyści finansowych.
Po jakimś czasie zauważasz, jak komuś dopiec.
Dźgałem go w czułe punkty bez opamiętania.
Byłem strasznym dupkiem.
Kilka razy prawie walnąłem Shawna.
Ostatnio sporo bywasz z Sunny, przyjacielu...
W telewizji ogólnokrajowej mówił, że bzykam Sunny, choć jestem żonaty.
Przeginasz, kiedy zadzierasz z moją rodziną.
To był atak na poziomie osobistym i w dodatku bzdura.
Co o tym myślałeś?
Myślałem sobie, że to dobre dla telewizji.
Seria Survivor, na żywo z Miltonem Bradleyem...
Mieliśmy ostatni pojedynek w Montrealu.
„Bret, przekaż pałeczkę Shawnowi,
bo ktoś cię musi zastąpić”.
Bret powiedział, że nie chcę tego robić.
A zwłaszcza w Kanadzie.
Odbyła się rozmowa telefoniczna między Shawnem, mną a Vince’em.
Vince rzucił: „Bret tego nie zrobi, odmawia”.
Nie pamiętam szczegółów, ale powiedziałem coś w stylu:
„W takim razie zrób to za niego”.
Poznałem Vince’a w wieku 23 lat.
Spędziłem z nim więcej czasu niż z własnym tatą.
Przeżywam to, bo...
miał ze mną ostrą jazdę.
Przez wiele lat byłem w złym miejscu, a on to znosił.
Chciałem mu się jakoś odwdzięczyć,
więc byłem mu lojalny.
Jedno jego spojrzenie i słowa: „Shawn, tego oczekuję”.
I tak robiłem.
Tamtej nocy nie chciał, aby Bret Hart wyszedł z budynku
z pasem mistrzowskim. Zadbałem o to.
W przeddzień dano mi znać, że będzie wielki schmoz.
Każdy miał się włączyć. Mieliśmy odwołać starcie
i potem wymyślić, co dalej.
Schmoz to draka z udziałem wielu osób,
a sędzia unieważnia starcie.
Nikt nie wygrywa ani nie przegrywa. Mnie to pasowało.
Ale WWE nieraz już robiło wrestlerów w balona.
Znałem przypadek Wendi Richter, więc nikomu nie ufałem.
Nie spuszczałem z oczu Shawna.
Jeśli chce prawdziwej walki, proszę bardzo.
Choćby na śmierć.
- Uwaga! - Shawn Michaels wszedł.
To było świetne starcie.
Nieczysta walka dwóch kolesi, którzy się do cna nie znoszą.
W końcu Shawn założył mi sharpshootera,
mój kończący ruch.
Ale wykonał go nieprawidłowo.
Można zauważyć, że próbuję korygować Shawna.
Poprawił się, po czym mnie obrócił.
Widziałem sędziego czasowego i krzyczącego na niego Vince’a.
Krzyczałem do sędziego czasowego, aby uderzył w dzwonek,
choć Bret nie odklepał.
Nie dzwonił, był w szoku.
Wtedy Vince krzyknął na niego: „Uderz w ten cholerny dzwon!”.
Uderz w dzwon!
Rozbrzmiał dzwonek, krzyczę do słuchawek: „Skąd ten dzwonek?”.
O cholera!
Poczułem to.
Napływ emocji. Zrobili to, wydymali mnie.
Chciałem być przy ringu, aby wiedział, co się stało.
Odebrałem to, co było moje.
Bretowi się to nie spodobało.
Po takim ciężkim starciu wrestlingowym
na ustach ma się całkiem sporo flegmy.
Pochyliłem się i splunąłem mu w twarz.
Trafiłem w dziesiątkę.
Prosto w oko.
Ohyda, ale pomyślałem sobie: „Kurde, jak on to zrobił?”.
Poszedłem i zniszczyłem monitory.
Rozbiłem je o podłogę.
Istny chaos.
Bret napisał „WCW” w powietrzu.
Trudno sobie wyobrazić jak silna zalewa cię złość,
gdy ktoś cię zdradza w ogólnokrajowej telewizji.
Zrobiono mnie w konia.
Mój brat Owen mnie uspokajał.
„To, co zrobili, nie było w porządku.
Wszyscy w szatni cię szanują”.
Takie rzeczy. Pocieszał mnie.
Przez 14 lat dawałem z siebie wszystko dla Vince’a McMahona.
Krwawiłem dla niego, uderzałem w narożniki z całą prędkością.
Poświęciłem świąteczne poranki, zamiast być z dziećmi.
Nie odpuszczałem żadne show, nie oszczędzałem się.
Dałem mu wszystko, co tylko mogłem.
To było bez znaczenia, bo Vince wydymał mnie w Montrealu.
Wróciłem do szatni i byłem gotów go zabić.
Dosłownie pobić na śmierć.
Shawn, brałeś w tym udział?
Cholera, nie. Bóg mi świadkiem.
Od razu zapytał, czy wiedziałem.
Odparłem z ręką na sercu, że nie.
Vince był nieugięty.
Musieliśmy przysiąc, że nic o tym nie wiedzieliśmy.
„Nie obchodzi mnie, kto cię o to pyta. Kłam jak z nut.
Mów, że nic nie wiesz, a decyzja była Vince’a”.
Przysięgam na Boga...
Przysięgaj, aż kiedyś cię piorun strzeli.
ŻONA BRETA HARTA (ROZW. 2002)
Na zapleczu panował chaos, wszyscy świrowali.
Pamiętaj, Hunter, że kto sieje wiatr, ten zbiera burzę.
Pamiętam swój wkurw, że tak to załatwili.
Vince chyba wpadł w panikę.
„Jak powstrzymać tę rebelię?”
Na swój sposób przez moją relację z Bretem
czułem, że jestem mu coś winien.
Z jego punktu widzenia zdradziłem go.
Vince rzekł: „Będzie chciał mnie walnąć i słusznie”.
Pamiętam wciąż, jak wszedł do szatni w Montrealu.
Wszyscy byli nakręceni, na emocjach.
Wyszedłem, aby nie widzieć, jak Vince dostaje.
Bret wstał, przeszedł przez pokój.
Starli się.
Wszedłem do jego szatni z opuszczonymi rękami.
Bret natarł na mnie i uderzył z całej siły.
Prosto w skroń.
Nie było tak, że Vince pozwolił się walnąć.
Nie wiem, skąd się wzięły takie historyjki. Bzdura.
Rzuciliśmy się na siebie
i zakleszczyliśmy jak we wrestlingu.
Byli gotowi, aby rzucić się na mnie.
Uznałem, że jedyna szansa, aby oddać strzał
to z podbródka.
Minąłem ręce Vince’a.
Wiecie, jak uderza się młotkiem i rozbrzmiewa dzwonek?
Po dziś dzień nie wiem, jak ten cios się przebił.
Padł jak rażony gromem.
- Grzmotnąłem mu. Są tam. - Jestem dumny.
- Z całej siły. Padł nieprzytomny. - Boję się.
Świetnie, że to zrobiłem. W pełni na to zasłużył.
Vince został poważnie ranny.
Miał pokaźne limo.
Tamtej nocy trochę kuśtykałem.
Rety, wszystko telepało mi we łbie. Niezłe wstrząśnienie mózgu.
Było mi żal Breta. I Vince’a.
Nie chciał tego robić, ale myślał o dobru swojego biznesu.
Zawsze tym się kieruje.
To był Szwindel z Montrealu, jak go zwą.
Po dziś dzień niczego nie żałuję.
Czułem powagę sytuacji i nabrałem innego spojrzenia
na branżę.
Szwindel z Montrealu to był moment wielkiego przesunięcia.
Jak z ruchami płyt tektonicznych.
Nie widać ich, ale powodują duże trzęsienie ziemi.
Porusza wszystkim i czujesz je.
Stało się coś rzeczywistego.
Kłótnia z Bretem i późniejsza kontrowersja
doprowadziły do powstania postaci Mr. McMahona.
Stała się jedną z najbardziej znienawidzonych,
jak i ukochanych postaci we wrestlingu.
Często z chaosu wyłania się geniusz.
Czy to gwóźdź do trumny WWE?
Wręcz przeciwnie. To dopiero początek.
Napisy: Przemysław Stępień