เรื่องน่าเศร้าระดับละครเชกสเปียร์ก็คือ
การที่ความสําเร็จอันยิ่งใหญ่ที่ วินเซนต์ เคนเนดี้ แม็คแมน ได้รับนั้น
เป็นผลจากพฤติกรรมชดเชยให้ตัวเองแบบล้นเกิน
ซึ่งเป็นการตอบโต้ช่วง 12 ปีแรก ที่ทุกข์ทนในชีวิตของเขา
เป้าหมายในชีวิตของเขาจึงเป็น การหลบหนีจากวัยเด็กที่ถูกทําร้าย
ด้วยการสร้างบรรยากาศ
ว่าเขาไร้เทียมทาน ไม่มีศัตรูภายนอกแตะต้องเขาได้
และเขากุมโชคชะตาของตัวเอง
สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับวัยเด็กของวินซ์ แม็คแมน
เรารู้จากคําบอกเล่าของวินซ์ แม็คแมนเท่านั้น
หลายปีก่อน เขาให้สัมภาษณ์ เพลย์บอยเกี่ยวกับชีวิตวัยเด็กของตัวเอง
โดยมีการพูดถึงเรื่องที่เขาถูกทําร้ายร่างกาย
เรื่องที่เขาถูกพ่อเลี้ยงกระทําทารุณ
และยังพูดถึงการถูกทําร้ายทางเพศ
ที่เขาบอกเป็นนัยว่าเป็นฝีมือแม่ของตนเอง
ผมไม่ชอบคิดถึงอดีตเอาซะเลย
ไม่รู้ผมกลัวที่จะมองกลับไปหรือเปล่า ประมาณว่า "ข้างหลังมีอะไรอยู่นะ"
วัยเด็กของผมเป็นอย่างนั้น
อยู่ยาก ผมหมายถึงมีทั้งการต่อสู้ ความขัดแย้ง การสมสู่ในครอบครัว
ซึ่งไม่มีใครชอบหรอก
แต่ผมรู้สึกว่าเมื่อเด็กคนนึงกําลังถูกซ้อมปางตาย
พอเขาหยุดมือ ถ้าคุณยังหายใจอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ คุณก็ชนะแล้ว
ผมรู้ที่พวกนักจิตวิทยาบอกว่า
เมื่อคุณถูกทําร้ายตอนเด็ก คุณจะมีแนวโน้มไปทําร้ายคนอื่น
ผมคิดว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้าง
ผมไม่เคยเห็นด้วย
ความเน่าเฟะแบบนั้น เรื่องเลวร้ายที่เกิดกับคุณ
กําจัดมันทิ้งไป
มันจะผุดขึ้นเป็นบางครั้งไหม แน่นอน มันจะเจ็บเป็นครั้งคราวไหม แน่นอน
แต่โยนแม่งทิ้งไป แล้วเดินหน้าต่อ
(มิสเตอร์แม็คแมน)
(ตอนที่ 5: ธุรกิจครอบครัว)
ขอโทษ ขอโทษจริงๆ
ถัดจากนี้ไป ทุกท่านจะได้เห็นเป็นครั้งแรก
ที่เชน แม็คแมน และสเตฟานี่ แม็คแมน ลูกๆ ของวินซ์ และลินดา แม็คแมน
จะมาเล่าชีวิตของพวกเขา ที่ต้องอยู่หน้ากล้องตลอดเวลาว่าเป็นอย่างไร
ผมสนใจมากเลย เป็นยังไงครับ กับการเติบโตในฐานะแม็คแมนคนนึง
พี่อยากเริ่มก่อนไหม เอาเลย
การเป็นลูกชายของวินซ์ แม็คแมน เป็นการโตมาในโลกที่น่าสนใจมาก
ผมอยากเข้าวงการนี้มาตลอด
โดยเฉพาะตัวงานของวงการนี้
ผมเริ่มตั้งแต่อายุน้อยมาก
ผมจําได้ว่าไปนั่งอยู่ในกลุ่มคนดู อยู่หลังเวที
ผมอยู่ทุกที่ คอยซึมซับทุกอย่าง
ผมกวาดเวที ผมดูแลเสื้อแจ็คเก็ตของนักมวยปล้ํา
หนึ่ง...
แล้วจากนั้นผมก็เป็นกรรมการ เป็นผู้ประกาศบนเวที
และก็เริ่มไต่เต้าตามความสามารถ
เชนและมิสเตอร์แม็คแมน!
ผมมีส่วนร่วมในฐานะผู้แสดงโดย เริ่มต้นจากการเป็นตัวแทนของพ่อ
ทุกท่านเห็นเชนจับเชือกให้พ่อของเขาไหม
ถ้ามีคนไม่พอใจพ่อผม คุณจะไปจัดการเจ้านายทันทีไม่ได้
คุณต้องผ่านหลายระดับชั้น
แล้วคนก็ถูกใจมาก ทุกคนสนุกสนาน
เราก็เล่นพล็อตนี้ไปเรื่อยๆ
เสียงโห่ร้องดังสนั่นสําหรับเด็กหนุ่มมหัศจรรย์
ผู้สืบทอดบัลลังก์...
และผมก็ชอบมาก
ที่สามารถทําสิ่งที่ผมอยากทํามาตลอด
ตั้งแต่ผมยังเล็ก
- เชน! - เชน แม็คแมน!
นั่นแหละที่ครอบครัวเริ่มมีบทบาทขับเคลื่อนมากขึ้น
และสุดท้ายลูกสาวของวินซ์ก็เข้าร่วม
ขอฉันแทรกสักเดี๋ยวนะ
ฉันอยากมีส่วนร่วมทํางานกับบริษัทนี้มาตลอด
และฉันภูมิใจมากที่มีวันนี้
วัยเด็กของฉัน ไม่ธรรมดาเลย
และฉันก็รู้สึกได้ตั้งแต่ยังเด็ก
มันน่าตื่นเต้นที่สุดที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวงการนี้
เหลือเชื่อจริงๆ!
ดับเบิลยูดับเบิลยูอีมีทั้งคนรักและเกลียด
และตอนฉันยังเด็ก
บางคนจะรักฉันเพราะพ่อของฉัน
บางคนก็ไม่แยแสฉันเลย
เพราะพ่อของฉันอีกนั่นแหละ
วินซ์ แม็คแมน ควงลูกสาวมาด้วย สเตฟานี่ แม็คแมน
(ปี 1999)
เมื่อไหร่ที่เริ่มมีการพูดคุย ว่าจะให้คุณเข้ามาแสดงด้วย
หลังจากที่ฉันเรียนจบวิทยาลัย
สบายๆ ไม่ต้องกดดัน ทุกอย่างออกมาดีแน่
- คุณจะใจดีกับฉันใช่มั้ย - แหงอยู่แล้ว
เป็นการตัดสินใจที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เพื่อจะลองดูว่ามันจะออกมายังไง
- ก็ลองดูสิ - ไม่!
เมื่อสเตฟเริ่มทํางานกับเรา ทุกอย่างบานปลายเร็วมาก
มีพล็อตเรื่องว่า
สเตฟจะแต่งงานกับนักมวยปล้ําชื่อเทสต์
แต่คนเขียนบทไม่ได้เขียนตอนจบไว้
เรื่องนั้นไม่เคยมีตอนจบ
ผมเลยคิดไอเดียหนึ่งขึ้นมาและไปเสนอวินซ์
คุณควรมองตรงนี้
"ถ้าผมไปงานปาร์ตี้สละโสดของเธอ ผมมอมเหล้าเธอ
จากนั้นเป็นผมที่ได้แต่งงานกับเธอ
แบบที่มีบริการทําพิธีด่วนในเวกัสล่ะ
เขาบอก "ฉันชอบมาก"
- โอ้ พระเจ้า - ฉันเกลียดนาย!
และบทของเขาพูดอย่างนี้
"วินซ์ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ได้กันแล้วหรือยัง
แต่ประเด็นอยู่ที่ได้กันแล้วกี่รอบ"
พระเจ้า ไม่อยากจะเชื่อเลย
ครั้งแรกที่เราออกทีวีหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
คนดูเริ่มโห่ใส่เธอ ตะโกนว่า "นังแรด"
นังแรด!
ส่วนวินซ์ ตอนที่คนดูบ้าคลั่งใส่เธอ เขามองมาที่ผมแล้วก็ทําท่า...
หมายความว่า "นับเงิน"
นังแรด!
ผมนี่ยิ้มแฉ่งเลย
เพราะนี่หมายถึงคนดูมีอารมณ์ร่วม
ทุกครั้งที่คนดูมีอารมณ์ร่วม แปลว่าพวกเขาชอบสิ่งที่คุณทําอยู่มากๆ
แรด!
สเตฟก็เลยกลายเป็นฮีลตัวแม่สมบูรณ์แบบ
เธอเต็มใจทําทุกอย่าง
เธอเป็นอย่างนี้มาตลอด "อะไรก็ได้ที่พ่อต้องการ"
เธอรู้ว่าผมพยายามทําอะไรอยู่
ถ้ามีใครรู้ดีเรื่องเอากัน ก็คุณไง
ตอนที่ฉันเพิ่งเริ่มเข้าวงการ
ฉันเต็มใจทําทุกอย่างที่พ่อต้องการเลย
ปล่อยเธอ! ดูนั่น!
ตอนนี้มองย้อนกลับไป ในสิ่งที่ฉันเคยทํา ฉันก็คิด
"โอ้พระเจ้า นี่ฉันทําไปจริงๆ หรือนี่"
ใช่เลย
คุณคิดว่ามันแปลกไหมที่พ่อของคุณให้คุณทําแบบนั้น
ใช่ บางครั้งฉันก็คิดว่ามันแปลกไปหน่อย
แต่มันเป็นเรื่องของยุคสมัยที่ต่างกันในวงการเรา
นังแรด!
ในบรรดาเรื่องสุดยอดทั้งหมด ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผม
เริ่มจากเป็นแฟนคลับคนนึงจนมาถึงจุดนี้
การได้เป็นสมาชิก ครอบครัวนี้คงเป็นเรื่องสุดยอดที่สุด
พวกคุณแต่งงานอย่างถูกกฎหมาย
แล้วหลังจากเล่นตามบทนั้น
ที่สเตฟแอบไปแต่งงานกับผมโดยไม่เต็มใจ
มันก็กลายมาเป็นยุคของแม็คแมน-เฮล์มสลีย์
และตอนนี้เราคือผู้บริหารดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ยุคแม็คแมน-เฮล์มสลีย์
ช่วงนั้นผมอยู่กับเธอทุกวัน
เราเลยได้ทําความรู้จักกัน
ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้คบนักมวยปล้ําของเรา
แต่ไม่คิดว่าพ่อฉันกลับเป็นคนส่งเสริมเรา
พอลเป็นคนที่ยอดเยี่ยม ผมกับเขาเป็นเพื่อนกัน
จนผมถึงกับเริ่มพูดเองว่า "สเตฟ ลูกต้องหาใครสักคน
คนจริง คนแบบ ทริปเปิล เอช"
แล้วพี่ชายฉันก็บอกว่า "ไม่เอา ทริปเปิล เอช"
พ่อฉันก็บอก "ไม่เด็ดขาด ไม่เอา ทริปเปิล เอช
แต่คนที่เหมือนเขานะ"
เชนคัดค้านหัวชนฝา เขาโมโหมาก
- ไปกันเถอะ - ฉันจะบ้าตาย
เฮ่ พี่น้องกันน่า ขอกอดหน่อย
คืองี้ กฎสําคัญของทุกอย่าง
"อย่าเดตกับลูกสาวเจ้านาย"
เชนมาหาผม บอก "พ่อจะปล่อย ลูกสาวพ่อคบนักมวยปล้ําเหรอ"
"เชน พ่อก็เป็นนักมวยปล้ํา"
"พ่อเล่นมวยปล้ํา พ่อคือนักแสดง รู้ใช่ไหมว่าพูดอะไรออกมา"
ดังนั้นสําหรับผม เหมาะสมแล้ว ที่สเตฟานี่คบและแต่งงาน
กับคนแบบพอล
และเมื่อเรื่องของเราเดินหน้า
ก็จะมีบางช่างที่เขาคือวินซ์
และช่วงที่เขาสวมบทวินซ์ แม็คแมน
เช่น ตอนที่เรากําลังมองหาสถานที่จัดงานแต่ง
เขาก็เสนอเป็นจริงจัง ให้เราจัดงานแบบเปย์เปอร์วิว
ดังนั้น ถ้าสเตฟานี่กับพอล จัดงานแต่งถ่ายทอดสดเก็บเงินล่ะ
คนซื้อแน่ มันคงแจ๋วมาก ยอดเยี่ยมแน่
สเตฟก็บอกว่า "ไม่"
และเมื่อสเตฟบอก "ไม่เด็ดขาด"
เขาก็บอก "เห็นแก่ตัว"
"ไม่อยากเชื่อว่าแกเห็นแก่ตัวอย่างนี้"
จากนั้นวินซ์ก็จัดแมตช์วินซ์ปะทะสเตฟ
ซึ่งผมคิดว่าเป็นสตรีทไฟท์นะ
หกวันก่อนวันแต่งของเรา
เขาอยากทําให้ลูกสาวตัวเองขายหน้า
ฉันจําได้ แม่ฉันขู่พ่อฉันจริงจังว่า
ถ้าตาฉันช้ําหรือข้อเท้าฉันหักก่อนงานแต่ง
แม่จะหย่ากับพ่อทันที
แน่นอนว่าตาฉันไม่ได้ช้ํา ข้อเท้าฉันไม่ได้หัก
ฉันคงโดนรัดคอในแมตช์นั้น แต่มันก็คนละเรื่อง
ใช่ บ้าที่สุด สุดยอดความบ้า
ผมแต่งเข้าครอบครัวแบบไหนวะเนี่ย
ใช่ไหม
พวกคุณต้องเป็นระดับแนวหน้า
ของครอบครัวที่เพี้ยนที่สุดในโลก
พวกเขาสร้างเรื่องน้ําเน่า เกี่ยวกับครอบครัวแม็คแมน
และลูกๆ ของเขาก็กลายเป็น นักแสดงที่โด่งดังมากๆ ดังสุดขีด
แล้วลินดาอยู่ตรงไหนตลอดเวลานั้น
เธอมีบทบาทสําคัญในเรื่องทั้งหมด
ลินดา แม็คแมน
ลินดาเป็นคนสําคัญมากในบริษัท
รู้กันว่าดับเบิลยูดับเบิลยูอี เป็นบริษัทของวินซ์ แม็คแมน
ชื่อที่คุณไม่ค่อยได้ยินคือชื่อลินดา แม็คแมน
ทั้งที่เธอคือหัวหน้าผู้บริหารของบริษัทนี้
ตอนผมเข้ามา มันมีตําแหน่งไม่มากนัก
มันก็มีแค่ วินซ์คือเจ้านาย ลินดาคือเจ้านายเบอร์สอง
ลินดาจัดการเรื่องธุรกิจ วินซ์จัดการเรื่อง ออกแบบรายการและวางแผนงาน
แม่ผมเองที่แนะนําให้ผมรู้จักลินดา ภรรยาผม
ตอนนั้นผมคงอายุ 16
ลินดาโตมากับครอบครัวชนชั้นกลางทั่วไป
ทั้งพ่อและแม่ทํางาน และมีบ้านน่าอยู่
ไม่ได้รวย แต่เป็นชนชั้นกลางทั่วไป
ซึ่งผมหลงใหลอะไรแบบนี้
เขาขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กเกเร ในโรงเรียนมัธยมปลาย
ส่วนฉันก็ตรงกันข้ามเลย อย่างที่รู้
และจะบอกให้นะ ฉันชอบที่เป็นแบบนั้น
ลินดาคงอายุ 17 ตอนเราแต่งงานกัน ยังเด็กมาก
ผมสัญญากับเธอว่าผมจะรักเธอตลอดไป
ผมสัญญากับเธอว่าชีวิตเราจะไม่มีวันน่าเบื่อ
ผมทําได้ตามที่สัญญาทุกอย่าง
- พระเจ้าช่วย - โอ้ ไม่
พระเจ้าช่วย
เรื่องนี้จะทําร้ายหนูหนักยิ่งกว่าทําร้ายแม่
จัดการเลย อะไรกัน
แม่ฉันไม่เคยอยากออกทีวี แม้แต่นิดเดียว
แม่เกลียดการออกทีวี
แม่บอก "วินซ์ ขอร้อง อย่าจับฉันไปออกทีวี ฉันแสดงไม่เก่ง"
ในบรรดาเราสี่คน ฉันคงเป็น คนที่อึดอัดที่สุดเวลาอยู่หน้ากล้อง
ฉันไม่เก่งเท่าเชน เท่าสเตฟานี่และวินซ์เลยแม้แต่น้อย
ยินดีด้วย ทริปเปิล เอช
เธอไม่ใช่นักแสดงที่เก่งกาจ ซึ่งเธอรู้ดี
แต่เชนลงมาแล้ว สเตฟานี่ลงมาแล้ว ผมก็ลงมาแล้ว
"ผมว่าคุณเป็นตัวละครของเราได้"
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เสียเวลาอีกต่อไป
ขออนุญาตแนะนําภรรยาผม ลินดา
มาพร้อมสาวสวย ทริช
ฉันเข้าวงการมวยปล้ําในแบบที่ไม่ค่อยเหมือนใคร
ตอนนั้นฉันเป็นฟิตเนสโมเดล
ฟิตเนสโมเดล คุณรู้จักเธอจากหน้าปกนิตยสารมัสเซิล
ทริช สตราตัส
ฉันเป็นแฟนมวยปล้ําตั้งแต่เด็ก ติดหนึบตอนซินดี้ ลอเปอร์เข้ามาเกี่ยวข้อง
และเธอร่วมทีมกับเวนดี้ ริกเตอร์ ฉันกรี๊ดเป็นบ้าเป็นหลัง
ในวัยนั้น ฉันเห็นว่า ผู้หญิงบนสังเวียนมวยปล้ําเท่มากๆ
แต่ตอนที่ฉันเริ่มเข้าวงการในปี 2000
บทบาทของผู้หญิง เน้นเรื่องเพศอย่างเปิดเผยก็ว่าได้
นี่ ทริช
มิสเตอร์แม็คแมน
บทบาทแรกๆ ของฉันคือจับคู่กับวินซ์ แม็คแมน
เมื่อรู้ว่าฉันจะได้ทํางานกับเจ้านาย กับตัวละครมิสเตอร์แม็คแมน
มันคือโอกาสครั้งสําคัญ
ฉันตื่นเต้นกับงานนี้มาก
ใช่
ตอนที่คุยเรื่องบทที่ฉันจะแสดง ไม่ได้บอกว่า
"เธอจะเป็นชู้รักของวินซ์"
ฉันทําตัวแย่มาก วินซ์
ฉันสมควรถูกตี
"จากนั้นเธอจะวางยาเมียเขาในตอนท้าย"
- คุณเพิ่มปริมาณยาให้ลินดาสองเท่าเหรอ - แน่นอน
ไม่เคยคุยกันไว้อย่างนั้น ฉันก็คิด "ทีนี้ฉันจะทํายังไง"
มันกลายเป็นว่า "มาลองดูกัน ว่าเราทําแบบนี้ไปได้ถึงไหน"
ซึ่งมันก็มีเรื่องผิดคาดน่าสนใจ
คิดดูนะ
ผมจูบทริช สตราตัส ต่อหน้าภรรยาผมที่นั่งรถเข็น
โอ้ ไม่ พระเจ้า
ที่ทําอย่างนั้นก็เพื่อแสดง ให้เห็นว่าผมคือฮีลที่ชั่วร้ายขนาดนั้น
คุณหาใครชั่วกว่านั้นไม่ได้แล้ว
เรารู้ดีว่าเรากําลังสุมไฟ ให้พล็อตเรื่องของเราดุเดือด
และลินดาก็เข้าใจดีด้วย
เธอร่วมแสดงด้วย เราทุกคนร่วมมือกัน
มีซีนนึงที่ฉันโน้มตัวไปจูบลินดา
ซีนนี้ลินดาคิดเอง
เธอบอก "คนคงขนลุก ถ้าคุณโน้มตัวมาจูบฉันที่หน้าผาก"
ที่คุณต้องทําคือยั่วยุอารมณ์
ไม่ว่าจะเป็นความโกรธ หรือความสุข
บางครั้งก็ความขยะแขยงด้วยซ้ํา กรณีที่วายร้ายเลวเกินไปหน่อย
แต่ทุกอย่างสําคัญที่อารมณ์
สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะลินดา
ความสัมพันธ์ชู้สาวกับทริชในจอ
ครอบครัวมีปฏิกิริยายังไงบ้าง
ครอบครัวเราไม่เห็นคัดค้านเรื่องนี้นะ
เพราะพวกเขารู้ว่านั่นคือบทบาทของผม
ทริชคือตัวละคร
ดังนั้นเท่าที่จําได้ คงไม่มีใครมีปัญหากับเรื่องนี้
ถ้ามีคนพูดเรื่องแม่ผมขึ้นมา ไม่ว่าเรื่องอะไร ปฏิกิริยาแรกของผมคือ "ไม่"
ผมค่อนข้างบูชาแม่ผม ดังนั้นผมไม่ค่อยชอบเรื่องนั้น
- เชนบอกว่าเขาค่อนข้าง... - โอเค
เชนมีหัวอนุรักษ์นิยมมากกว่าทุกคนอยู่สักหน่อย
ดังนั้นเชนคงมีปัญหากับเรื่องนั้นนิดหน่อย
เพราะบางครั้งเขาถาม "เดี๋ยวนะ นี่ใกล้จะเป็นจริงไปแล้วไหม"
ผมคิด "นี่คือพล็อตเรื่อง ตัวละครที่สร้างความบันเทิงแก่ผู้ชม"
"เล่นไปเถอะน่า"
ผ่านมา 15 ปี ฉันให้สัมภาษณ์หลายครั้ง เราจะคุยถึงวันเก่าๆ อย่างมีความสุข
และทุกครั้งเลย
จะมีคําถามเรื่องนี้เสมอ "แล้วในตอนนั้น..."
ฉันก็คิด "มาละ"
"ที่คุณลงไปคลานเข่าและเห่าเหมือนหมา"
ฉันขอโทษ ฉันเสียใจจริงๆ
เสียใจเรอะ
จะบอกให้นะ ถ้าเธอเสียใจจริงอย่างว่า
งั้นพิสูจน์สิว่าเธอเสียใจขนาดไหน
ลงไปคลานเข่าเหมือนหมาซะ
ให้ตายสิ
ซีน "เห่าเหมือนหมา" เป็นซีนที่คนจดจํามาก ซึ่งมันช่าง...
ใช่ พวกเขาไม่น่าทําแบบนั้นเลย
ฉันเคยเลี้ยงหมาตัวเมีย
และไอ้หมาตัวนั้นมันทําตามคําสั่งทุกอย่าง
ทีนี้ ลงไปสิวะ
เกินไปแล้ว
เห่าเหมือนหมาซิ
เร็ว บอกมาว่าเธอเสียใจ
ตอนที่ "เห่าเหมือนหมา" นั้น
พวกเขาอยากให้ฉันทําท่า "มันเลวร้ายจัง"
แต่นั่นแหละความรู้สึก ที่เราอยากให้ผู้ชมรู้สึก เข้าใจยัง
ถ้าเธอเสียใจมากจริงๆ นะทริช ถอดเสื้อผ้าออก
ใช่
บอกให้ถอดออกเดี๋ยวนี้
ผู้ชายประสาอะไรกัน...
นั่นคือการแสดงบทฮีลที่ "ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว" แบบยอดเยี่ยมที่สุด
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกันคือ
เขาทําให้ทุกคนรู้ว่าเราควรเกลียดเขา
และเขาก็จัดระบําเปลื้องผ้าให้คนดูด้วย
เสียใจใช่มั้ย
ถอดบราออกสิ ถอดออกเดี๋ยวนี้
ถึงจะรู้ว่าเขาเลวร้ายที่ทําอย่างนั้น
แต่คนดูก็เพลิดเพลิน ไปกับการดูเธออับอายขายหน้า
ผมคิดว่าการแสดงครั้งนั้นห่วยตอนที่ดูนะ แต่รู้ไหม
มวยปล้ําเป็นกีฬาสําหรับผู้ชายซะมาก
และผู้ชายหลงใหลสาวสวยหุ่นดี
แต่ก็เกลียดพวกเธอด้วย เพราะพวกเขาไม่มีวันได้ครอบครอง
ดังนั้น การเห็นสาวสวย ถูกเหยียดหยามจึงเป็นเรื่องสะใจ
สําหรับผู้ชายหลายคนที่ดูอยู่
พูดแล้วก็ฟังดูแย่ แต่มันเป็นอย่างนั้นเลย
เรารู้ว่าเรากําลังนําเสนอ ซีนที่อ่อนไหวสําหรับแฟนๆ
เรารู้ว่าซีนนั้นจะมีคนหยิบไปพูดถึง ไปตีความ และตีความผิด
แต่เรารู้อยู่แล้ว
และประเด็นคือ เมื่อเราแสดงซีนนั้น
จะมีการแก้แค้นที่เรสเซิลแมเนีย เวทีที่ใหญ่ที่สุด
(เรสเซิลแมเนีย 17 ปี 2001)
ในที่สุด ทุกอย่างก็คลี่คลายที่เรสเซิลแมเนีย
ในแมตช์ที่เชนปะทะกับพ่อฉัน
แมตช์ระหว่างพ่อกับลูกชาย
และที่มุมก็มีแฟนผม ทริช
ตามพล็อต
และที่มุมของเชนก็มีลินดา ภรรยาผม
ผมต้องยืนหยัดต่อต้านที่แม่ผมถูกรังแก
ผมทนไม่ไหวอีกแล้ว ซึ่งเป็นความรู้สึกจริง
ส่วนน้องสาวผมอยู่อีกข้าง พร้อมลุยเต็มที่
เหมือนพ่อผม
ผมประหม่ามากกับแมตช์นั้น
เพราะผมไม่เคยลงไม้ลงมือกับพ่อผม
ผมเคยแต่โดนมาตลอด
สมัยเด็ก ผมกับพ่อจะเล่นมวยปล้ํากัน
ครั้งหนึ่ง พ่อผมเอาเปรียบผมทุกทาง
เขาทุ่มสุดกําลังและทําทุกอย่าง
ผมก็ "โอ๊ย" ตอนที่ผมถอยหนี เขาก็คว้าผมของผมไว้
แล้วก็ผลักผมหงายหลัง
ผมก็บอก "พ่อโกงชัดๆ พ่อทําแบบนั้นไม่ได้"
เขาบอก "ชีวิตจริงพ่อก็ทําแบบนั้น พ่อโกง แล้วพ่อก็ชนะ"
เขาบอก "จําไว้เป็นบทเรียน บางครั้งลูกต้องโกง"
ผมก็บอก "ก็ได้"
ดังนั้นก่อนเริ่มแมตช์นั้น ผมเริ่มตื่นตระหนก
ผมบอก "ผมทําไม่ได้"
ผมบอกให้เชนโจมตีผม เขาก็บอก "ผมทําไม่ได้"
"ตบมาเลย แกทําได้"
"ไม่ ผมทําไม่ได้"
พ่อตบแกได้นะ
ตบลูกชายตัวเอง
ระฆังดัง พ่อตบผมประมาณสักสี่ฉาดได้
แบบติดๆ กันทันที
ผมต่อยเขาไปสองสามครั้งเพื่อให้เขาจดจ่อ
แล้วเขาก็บอก "โอเค ไม่มีปัญหาละ"
แล้วผมก็...
ตาบวมทันทีเลย
ผมคิด "คงง่ายกว่าที่ฉันคิดแฮะ"
- อย่า... จอของฉัน - พระเจ้าช่วย
เชน หยุด!
เรสเซิลแมเนียปีนั้นฉันได้บทเด่น
ฉันสามารถเผชิญหน้า กับวินซ์ แม็คแมน และท้าทายเขา
ฉันจําได้ที่เตี๊ยมกับเขาในตอนนั้น
เขาบอก "อย่ายั้งมือ"
และฉันทําตาม
วินซ์รู้ละว่าลินดา ภรรยาที่ถูกวางยาของเขามาด้วย
ระหว่างแมตช์นั้นกับเชน ลินดาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
ตรงเข้ากล่องดวงใจของแม็คแมนพอดี
เป็นฉากจบที่อลังการ เราต้องจบการแสดงละ
เดี๋ยวก่อน วินซ์อยู่มุมนึง เชนอยู่อีกมุม
ผู้ชมชอบมากเมื่อมันดูเหมือนจริง
พระเจ้าช่วย
บางครั้งมันก็จริง
นี่คือครอบครัวแม็คแมนในชีวิตจริง
เมื่อคุณสั่งสมความตึงเครียด คุณสร้างตัวละครเหล่านั้น
แล้วคุณได้คลี่คลายเรื่องนั้นจนจบ มันรู้สึกดีมาก
เชน แม็คแมนโค่นพ่อตัวเองได้
ในศึกบ้าระห่ํานรกแตกที่นี่ เรสเซิลแมเนีย
สําหรับวินซ์ ไม่มีข้อห้ามอะไรทั้งนั้น
อะไรจริง อะไรไม่จริง ไม่สําคัญ
ถ้ามันขายได้ ถ้ามีคนสนใจ
อะไรก็ได้ที่ทําให้ธุรกิจของเขา เติบโต เขาพร้อมทํา
ฉันอยากให้แกไปบอกแม่แกนะว่า อีกไม่นาน
หลังจากการหย่าเสร็จสิ้น จะมีคุณนายแม็คแมนคนใหม่
(ไสหัวไป วินซ์)
คุณนายแม็คแมนคนสวยหุ่นเช้ง ที่ทําให้ฉันคึกคักอยู่ตลอด
วินซ์เชี่ยวชาญการผสม เรื่องจริงกับเรื่องแต่งจนแยกไม่ออก
เขาจะปลุกปั้นบางอย่างจากความจริงส่วนเล็กๆ
แล้วค่อยๆ เสริมเติมแต่งทีละนิด
ไปจนถึงจุดที่คุณไม่รู้ว่า จะเชื่ออะไร หรือจะไม่เชื่ออะไร
เธอเป็นหนี้ฉัน... เซเบิล
และเมื่อมีคนแบบเธอติดหนี้ฉัน...
ฉันมักจะทวงคืน
เซเบิลน่าจะเป็นหนึ่งใน...
เฉพาะในเรื่องความสําเร็จ ทางการตลาดล้วนๆ ในระยะสั้น
เธอคือหนึ่งในตัวละคร ที่ถูกด้อยค่าที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยมี
ที่จริงเธอคือตัวเรียกเรตติ้งสุดๆ
เวลาเซเบิลออกมาแสดง
คนร่วมครึ่งล้านจะเปิดดูช่วงที่เธอออกมา
คนเดียวที่เรียกเรตติ้งได้ดีกว่าเธอคือออสติน
แต่เธอออกจากบริษัทไปในช่วงที่ เธอโด่งดังสุดขีดและฟ้องบริษัทด้วย
(อีที ข่าวเด่น)
ในมุมนึง อดีตแชมป์มวยปล้ําหญิง ของดับเบิลยูดับเบิลยูอี เซเบิล
คู่ความของเธอคือ วินซ์ แม็คแมน
ความขัดแย้งนี้เป็นคดี เรียกร้องค่าเสียหาย 110 ล้านดอลลาร์
ในหลายข้อหาที่รวมถึงการคุกคามทางเพศ
แสดงว่าพวกเขาขอให้คุณ ทําหลายอย่างที่คุณไม่อยากทํา
- ค่ะ - ประมาณนั้น โอเค
พวกเขาบังคับฉันทําหลายอย่างที่ฉันไม่อยากทํา
เซเบิลฟ้องร้องคุณ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เป็นเงิน 110 ล้านดอลลาร์
นอกจากอีกหลายเหตุผลแล้ว เธออ้างว่าเธอรู้สึกถูกด้อยค่า
ผมว่าผมไม่เคยขอให้เธอ ทําอะไรที่เป็นการด้อยค่าเลย
ในอีกคดี เซเบิลคือใคร
เธอมีบทบาทยังไงในบริษัท
ใช่ ผมจําไม่ได้มากนัก เกี่ยวกับเซเบิลในแง่คดีความ
คุณจําไม่ได้เลยเหรอกับข้อกล่าวหา หรือรายละเอียดที่ตามมา
ไม่ได้ มันเลือนราง
ผมรู้แต่ว่าเธอกลับมาทํางาน ดังนั้น...
สเตฟานี่ แม็คแมน พ่ออยากให้ลูก รู้จักผู้ช่วยคนใหม่ของลูก เซเบิล
หุ่นของเซเบิล ทําให้พ่อลืมแล้วเหรอว่า
เซเบิลคนนี้ฟ้องบริษัท ตั้งหลายล้านดอลลาร์
เซเบิลคนนี้พร้อมจะร่วมมือ
กับใครก็ได้ที่คิดจะฟ้องร้องบริษัทเรา
เธอเห็นแก่เงินเท่านั้น
เซเบิลคนนี้สนใจแค่เงิน
แล้วเซเบิลฟ้องเรื่องอะไร ฟ้องพ่อฟ้องหนู
ฟ้องว่าเราคุกคามทางเพศนะ
เรื่องของเรื่องคือวินซ์จะทําทุกอย่าง
ถ้าเขาคิดว่ามันดีต่อธุรกิจ
แม้แต่การจ้างคนที่เคยฟ้องร้องเขา
เดาว่าคงมีหลายวิธีขอบคุณเธอ
เราเริ่มด้วยวิธีนี้ดีไหม
ตอนที่คุณให้เธอกลับมา มีพล็อตนึงเกี่ยวกับตัวละครของคุณ
ว่ามีชู้รัก
กับใคร
กับเซเบิล
- ผมเหรอ - กับคุณ
- พล็อตน่ะ - พล็อต
พระเจ้า
เพราะเป็นเรื่องบนสังเวียน
เราสามารถรับชมสิ่งที่เขาพูดหรือทํา โดยมองว่าเป็นความบันเทิง
แต่เราก็มีเหตุผลที่จะปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวข้อง
เพราะมันเป็นแค่มวยปล้ํา เป็นแค่การแสดง
เรามองข้ามเรื่องที่วินซ์ แม็คแมน สร้างตัวละครมิสเตอร์แม็คแมน
โดยหยิบเรื่องส่วนตัวของเขามาใช้
เพื่อให้เราสนใจ
จําได้ไหมที่คุณเคย ให้สัมภาษณ์กับเพลย์บอยในปี 2001
จําได้
และคุณพูดถึงความสัมพันธ์ชู้สาวกับหลายคน
(เพลย์บอย: คุณมีสัมพันธ์ชู้สาว คราวละคนหรือคราวละหลายคน)
(แม็คแมน: คราวละคน)
(แม็คแมน: มันกระทบ(ลินตา)...)
ผมอยากรู้ว่าทําไมคุณถึงพูดเรื่องนี้ในบทความนั้น
ในบทความนั้น ผมรู้สึกอยากจะพูดตรงๆ
ตอนนั้นผมไม่ได้สวมบทบาทอะไรน่ะ
เป็นการตอบคําถามอย่างซื่อตรงมากๆ
กับทุกคําถามในตอนนั้น
(แม็คแมน: เซ็กซ์ยอดเยี่ยม แต่ในแง่ความรู้สึก ผมเสียใจ)
(เพลย์บอย: คุณเปลี่ยนไปหรือเปล่า)
(แม็คแมน: ผมได้บทเรียน ถึงผลที่ตามมาหลังมีสัมพันธ์ชู้สาว)
คุณรู้สึกไหมว่าบางพล็อตในช่วงต่อมาหลังจากนั้น
คุณเอาความจริงหลายอย่างในชีวิตคุณเข้ามาเล่น
หรือมันไม่เกี่ยวกันเลย
ไม่เกี่ยวกันเลย
คืองี้ ขอพูดอีกครั้ง ผมในฐานะมนุษย์คนนึง พูดรวมๆ นะ
ไม่ใช่ตัวละครที่ผมรับบทบาท
แม้ว่าบางครั้ง หลายคนคิดแบบขําๆ ว่าเป็นคนเดียวกัน
แต่ไม่ใช่เลย
วินซ์ แม็คแมนมีความสัมพันธ์ แบบรักเดียวใจเดียวแท้จริง
กับคนเดียวเท่านั้นทั้งชีวิตเขา
และนั่นคือธุรกิจที่เขาสร้างขึ้นมา
มันคือความใฝ่ฝัน ความรัก ความเชี่ยวชาญของเขา
วินซ์ไม่ได้เป็นเจ้าของธุรกิจ
ธุรกิจนี้ต่างหากเป็นเจ้าของวินซ์ แม็คแมน
และเขารับใช้มันอย่างหมดหัวใจ แบบมอบกายถวายชีวิต
และถ้ามันทําร้ายความรู้สึก ของภรรยาเขา ความรู้สึกของสเตฟานี่
ความรู้สึกของเชน ความรู้สึกของพ่อเขา หรือความรู้สึกของตัวเขาเอง...
มันไม่สําคัญเลย
(ดับเบิลยูดับเบิลยูอี)
(ตุลาคม ปี 2000)
เมื่อมวยปล้ําโด่งดังสุดขีด
เจ้าของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
จึงคิดวางแผน และตัดสินใจนําบริษัทเข้าตลาดหุ้น
ดับเบิลยูดับเบิลยูอีเข้าตลาดหุ้น
(ดับเบิลยูดับเบิลยูอี - เอ็นวายเอสอี)
การเข้าตลาดหุ้นมีความหมายหลายอย่าง
มันทําให้เราถูกกฎหมาย แต่เหตุผลหลักคือเพื่อธุรกิจ
จํานวนเงินที่จะเข้าบริษัท
มันทําให้เราเข้าสู่ธุรกิจคาสิโน
(คาสิโนดับเบิลยูดับเบิลยูอีมาแทนที่โรงแรม)
มันทําให้เราเข้าสู่ธุรกิจร้านอาหาร
แฟนๆ มวยปล้ําตื่นเต้นมาก
กับการเปิดตัวบาร์และ ภัตตาคารแห่งใหม่ในย่านไทม์สแควร์
เราอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งเหมาะกับเรา
การมีเงินลงทุนแบบนั้น
คุณสามารถขยับคว้าโอกาสอื่นๆ ลงทุนปรับปรุงกิจการก็ได้
ซึ่งเราทําอยู่เสมอ
คุณสามารถเล็งธุรกิจอื่นที่อาจมีมูลค่าได้ด้วย
(มันเดย์ไนโตร)
ขอต้อนรับทุกคนอีกครั้ง เข้าสู่ดับเบิลยูซีดับเบิลยู
(31 ก.ค. 2000)
คิดแมนกับแฟรนไชส์ ชําระแค้นส่วนตัวบนสังเวียน...
(ไวอะกร้า)
ในศึกชิงไวอะกร้า
ปี 2000 ดับเบิลยูดับเบิลยูอีชนะศึก มันเดย์ไนท์กับดับเบิลยูซีดับเบิลยูขาดลอย
เราไม่ได้แข่งจริงจังด้วยอีกแล้ว
- พระเจ้าช่วย - เขายัดไวอะกร้าเต็มปาก
มันเป็นช่วงที่ค่อยๆ ตกต่ําอย่างเจ็บปวดอยู่นาน
มีหลายคนมากเข้าไปดูแล
และมันก็ตกต่ําถึงขีดสุด
มีทวิงกี้เป็นโหลเลย
รู้สึกเหมือนดับเบิลยูซีดับเบิลยูไม่พยายามด้วยซ้ํา
มองในมุมของสงคราม ทุกคนสู้เต็มที่เท่าที่ทําได้
แต่ผมว่าคุณชนะไม่ได้
ถ้าคุณไม่มีคนเก่งๆ วางแผนการรบ
และตัดสินใจถูกต้อง
ไสหัวออกไปจากออฟฟิศฉัน
และขอท้านาย แก้ไขซะ ทําให้ได้
เอริค บิสชอฟฟ์ทําถูกต้องหลายอย่างไหม อาจจะ
เขาทําผิดหลายอย่างใช่ไหม ใช่
เขาคือเจ้านาย แต่เขาทําพลาดหลายเรื่อง
คงง่ายที่ใครจะพูดว่า "ดูเอริคสิ"
"จากที่ประสบความสําเร็จสุดๆ เขากลับทะนงตัวเกินไปจนสําคัญตนผิด"
ผมเข้าใจว่าทําไมมีคนพูดแบบนั้น
แต่คนพูดก็ไม่รู้เลยว่า
เบื้องหลังมันเป็นยังไงกันแน่
เป็นการถือกําเนิดบริษัทสื่อ และความบันเทิงขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
เมื่อไทม์วอร์เนอร์และเทอร์เนอร์บรอดคาสติ้ง ควบรวมกิจการมูลค่า 7.5 พันล้านดอลลาร์
เสร็จสมบูรณ์
ภายในดับเบิลยูซีดับเบิลยูย่ําแย่อย่างหนัก เพราะการควบรวมเอโอแอลกับไทม์วอร์เนอร์
ผมไปนั่งประชุมกับผู้บริหาร สิบสองหรือสิบสี่คนที่ผมไม่เคยรู้จัก
ที่มาบอกว่าผมควรผลิตรายการมวยปล้ํายังไง
โดยที่ไม่มีใครสักคนเคยดูมวยปล้ําเลย
พระเจ้าช่วย
พวกผู้บริหารกลุ่มนี้ไม่มีใครอยากได้ ดับเบิลยูซีดับเบิลยูในผังรายการ
มวยปล้ําคือความบันเทิงระดับล่าง แม้ว่ามันได้รับความนิยมอย่างมาก
หรือนี่คือจุดจบแห่งยุคสมัย
เล่าลือกันว่าเมื่อมีการควบรวมกิจการ คนพวกนั้นไม่ต้องการมวยปล้ํา
มันเป็นข้ออ้าง ดับเบิลยูซีดับเบิลยูผลิตรายการห่วยมาก
นี่คือสงครามกองโจรในสระน้ํา
บัซคิลล์มาแล้ว
หมายเลข 69...
จําได้ที่มีคนบอกรายละเอียดว่า
ถ้าเรตติ้งของเรา อยู่ระดับเท่าพวกเขาแล้วเราไม่ขาดทุน
พวกเขาก็รอด
เมื่อมันกลายเป็นรายการที่ขาดทุนมโหฬาร
ใช่ ผู้บริหารย่อมอยากขายทิ้งอยู่แล้ว
แล้ววินซ์ก็เลยได้โอกาส
คุณฟังผมนะ
บริษัทได้รับสายจากเทอร์เนอร์ บอกว่า
"หวัดดี เราคิดจะขายรายการนี้ สนใจไหม"
คําตอบคือสนสิ
และภายในสามวันเห็นจะได้
วงการนี้เปลี่ยนโฉมหน้าไปเลย
ผมมักจะคิดถึงเท็ด เทอร์เนอร์
เขาเคยพูดไว้ "ใช่ เมื่อเป็นคู่แข่ง
ผมจะขยี้เขาเหมือนแมลงตัวหนึ่ง"
ไม่เห็นเป็นงั้น
วินซ์ซื้อรายการนี้ในราคา 2.5 ล้านดอลลาร์
ซึ่งเขาน่าจะถอนทุนคืนไปแล้วหลายเท่า
มันคือการซื้อแมนฮัตตัน ในราคา 24 ดอลลาร์นั่นแหละ
ผมโชคดีที่ได้อยู่บนเครื่องบินเช่าเหมาลําในคืนนั้น
คืนที่เขาซื้อดับเบิลยูซีดับเบิลยู
เราฉลองกันบนเครื่องบิน
จําได้ว่าเป็นการนั่งเครื่องบินที่เฮฮาปาร์ตี้สุดๆ
แต่วันต่อมาน่ะเหรอ
ทํางานตามปกติ
เป็นการซื้อขายอย่างเงียบๆ ในระดับผู้บริหาร
แต่วิธีที่เราส่งข่าวให้แฟนๆ รับรู้ การซื้อดับเบิลยูซีดับเบิลยูครั้งนั้น
เราถ่ายทอดสดเลย
(ดับเบิลยูซีดับเบิลยู)
(ไนโตร ถ่ายทอดสด 26 มีนาคม ปี 2001)
นึกดูเถอะ
ผมมาออกรายการดับเบิลยูซีดับเบิลยู
เป็นไปได้ยังไง
มีทางเดียวเท่านั้น
อย่างที่เห็น ก็แค่รอเวลา
ก่อนที่ผม วินซ์ แม็คแมน ซื้อคู่แข่งของผมแล้ว
ใช่แล้ว ผมคือเจ้าของดับเบิลยูซีดับเบิลยู
ในการเจรจาซื้อขายครั้งนั้น อย่างนึงที่ผมต้องการคือ
ให้สองรายการนี้ที่ถ่ายทอดสด คนละสถานีมาครอสโอเวอร์กัน
เราถ่ายทอดสดพร้อมกันสองที่
ไนโตรครั้งสุดท้ายของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยูถ่ายทอดในปานามาซิตี
ส่วนดับเบิลยูดับเบิลยูอีในคลีฟแลนด์
ซึ่งเป็นการประกาศข่าวที่ใหญ่โต
ผู้ชนะสงครามมันเดย์ไนท์ครับ ทุกท่าน
วินเซนต์ เค.แม็คแมน
ผู้ชมตกใจมากรู้ไหม
และเราสามารถประกาศข่าว โดยไม่มีใครรู้ล่วงหน้า
ทุกคนรู้แล้วนะ
ผมซื้อดับเบิลยูซีดับเบิลยูแล้ว
ผมอยากดูอยู่หรอก แต่ทําใจดูไม่ได้
มันคงเป็น... การยอมรับในที่สุดว่าผมแพ้ราบคาบ
ซึ่งผมทําใจไม่ได้
คุณต้องคว้าคอคู่แข่ง
และคุณต้องบีบจนคู่แข่งขาดใจตาย
แบบที่ผมทํากับดับเบิลยูซีดับเบิลยู
ผมไม่ได้ดีใจมากมายอะไรกับชัยชนะ
พูดไปก็ฟังดูโอหัง... ผมคิดไว้อยู่แล้วว่าจะชนะ
มันเลยไม่ได้ดีใจสุดขีดว่า "ไชโย ฉันชนะ เจ๋งมาก"
ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น
มันก็น่าพอใจ แต่ผมคิดถึงเรื่องอื่นแล้ว
เป็นความสําเร็จครั้งยิ่งใหญ่ เพราะวินซ์ผ่านมาได้แบบหืดขึ้นคอ
แถมยังเอาชนะพวกเขาได้ด้วย
แต่ในทางกลับกันมันก็เป็นยาขมชั้นดี
เพราะวินซ์ยิ่งฮึดเมื่อถูกกดดัน ยิ่งคึกเมื่อเจอคู่แข่ง
มันทําให้เขาแสดงศักยภาพออกมาเต็มที่
บางอย่างหายไปเมื่อคุณไม่มีอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
ดังนั้น ทีนี้ก็หันมาหาความท้าทายใหม่ๆ เช่น เริ่มตั้งลีกฟุตบอล
แฟนๆ ฟุตบอลกําลังจะได้สมใจอยาก
เมืองนี้มีผู้เล่นหน้าใหม่...
ผู้กุมบังเหียนดับเบิลยูดับเบิลยูอี วินซ์ แม็คแมน
เขาจะใช้กลยุทธ์เด็ดทางการตลาด ที่ใช้กับมวยปล้ํามาทําลีกฟุตบอล
วันนี้ เรามั่นใจที่จะประกาศ แบรนด์ใหม่ของเรา เอ็กซ์เอฟแอล
ผมประกาศเปิดตัวลีกฟุตบอลใหม่ โดยไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
โดยไม่มีการเตรียมตัว ไม่เคยทําธุรกิจฟุตบอล
ไม่รู้เรื่องฟุตบอลเท่าไหร่
แต่ผมคิดว่ามีโอกาสที่จะแข่งฟุตบอล เมื่อเอ็นเอฟแอลหมดฤดูกาล
แม็คแมนบอกว่าเกมนี้จะน่าตื่นเต้นที่สุด
ลีกฟุตบอลใหม่เอี่ยม และมีแนวทางจัดการแปลกใหม่
ลีกฟุตบอลที่ผู้เล่นต้องฝึกหนักกว่า และผลักดันตัวเองให้ถึงขีดสุด
งานนี้ความคิดเขา
จับกีฬานั้นมาแต่งเติม เพิ่มความน่าตื่นเต้นสไตล์ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ติดกล้อง ไมค์กับตัวผู้เล่น และโค้ช ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ผมอยากได้ฟุตบอลที่ผู้ชมเข้าถึงได้อย่างเต็มที่
ทําให้ทุกคนเป็นตัวละครนั่นเอง
เราสามารถติดตามชมชีวิตพวกเขาผ่านทีวี
เล่าเรื่องต่างๆ ที่จะทําให้ผู้ชม สนใจตัวละครเหล่านี้มากขึ้น
ผมว่ามันมีหลายเหตุผลที่จะประสบความสําเร็จ
เรารู้จักอเมริกา เรารู้ว่าอเมริกาต้องการชมอะไร
ในความเห็นผม งานนี้ไม่ล้มเหลวหรอก
จากสนามกีฬาในลาสเวกัสที่ขายตั๋วหมดเกลี้ยง
สัปดาห์แรกของเอ็กซ์เอฟแอล
ทุกท่าน นี่คือเอ็กซ์เอฟแอล
เอ็กซ์เอฟแอลพร้อมเสี่ยง
สัปดาห์แรกของเอ็กซ์เอฟแอล เรตติ้งถล่มทลาย
ผมมองว่า ประสบความสําเร็จ
ความอยากรู้อยากเห็นของผู้ชมทําให้คืนแรก ของเอ็กซ์เอฟแอลประสบความสําเร็จ
โดยได้เรตติ้งมากกว่า ที่นักโฆษณาคาดไว้ถึงสองเท่า
ผมว่ามันบอกได้ว่าผู้ชมยินดีทดลอง
ลีกฟุตบอลสไตล์แม็คแมน
ทุกคนอยากดู
แค่ว่าพอได้ดูแล้ว คุณภาพมันแย่มาก
ลาร์รี ทีมบุกของฮิตแมนเริ่มเล่นจาก 45...
ได้แล้ว
ไม่ทันได้ขว้าง บอลหลุดมือ
เอ็กซ์เอฟแอลเปิดตัวอย่างคึกคัก น่าตื่นเต้นเพราะโปรโมตอย่างหนัก
ฟุตบอลไม่ค่อยมีคุณภาพ แต่เรื่องนี้ผมไม่ติดใจ
แต่ที่รับไม่ไหวคือ บรรยากาศของดับเบิลยูดับเบิลยูอีในสนาม
ผมว่ามันงี่เง่าสุดขีด
และไร้รสนิยม
ผมรักอเมริกา ดินแดนแห่งเนื้อนมไข่
หลายคนคิดว่าผมจะเถรตรงไปหน่อยมั้ยในตอนนี้
แต่ทุกอย่างมันมีที่ทางของตัวเอง
ถ้ามีการใช้ไหวพริบสักหน่อย
ถ้ามีการออกแบบองค์ประกอบศิลป์บ้าง
หรือผู้เล่นมีฝีมือ ผมก็ไม่ติดใจหรอก โอเคไหม
ผมไม่ติดใจเลย
แต่นี่คือไม่มีสักอย่าง
คําถามคือเอ็กซ์เอฟแอล พยายามเจาะตลาดกลุ่มไหน
ตั้งชื่อทีมว่าหนุ่มเมมฟิสหงุดเงี้ยวที่ยังไม่หย่านมแม่
เอ็นบีซีคิดว่าพวกเขาคุมสื่อได้
และสื่อคงใจดีกับเรา
ผู้บริหารทั้งหมดของเอ็นบีซี ที่รับผิดชอบกับการสร้างเอ็กซ์เอฟแอล
จะต้องรับโทษอย่างถึงที่สุด ใช่แล้ว
เอ็กซ์เอฟแอลล้มเหลวไม่เป็นท่า
ตอนที่วินซ์มานั่งคุยกับผม
มันได้เรตติ้งต่ําสุดเป็นประวัติการณ์ไปแล้ว
ของรายการไพรม์ไทม์ในวงการทีวีอเมริกา
เรตติ้งของเอ็กซ์เอฟแอล ตกลงจากสัปดาห์แรก 75%
ผมบอกวินซ์ในห้องส่งล่วงหน้าแล้วว่า
"ผมจะถามคําถามแรงๆ สักหน่อยนะ"
"ผมว่ามันควรถาม แต่มันแรง" เขาบอก "ได้"
ผมคิดว่าจะคุยกันเรื่องเอ็กซ์เอฟแอล และคุยกันอย่างเป็นมิตร
ผมรู้มาว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่คอสตาสเริ่มยั่วยุผม
โชว์ก่อนเริ่มเกม โดยเฉพาะในสัปดาห์แรก...
- เราไม่มีอะไรแบบนั้น - เรื่องที่ขาดการใคร่ครวญที่สุด...
บ็อบทํางานของเขา เขาทําได้ดี
เขาเล่นผมจนมุม
- ควรให้ผมพูดจบสักครู่ไหม - ผมกําลังถามคุณ
งั้นหุบปากและปล่อยให้ผมตอบสิ
ผมยินดีตอบแน่
และผมรู้สึกว่าตัวเองใกล้หลุดเต็มที
ผมนึกภาพออกเลยว่าผมใช้สองมือ แค่นึกภาพนะ
ว่าจะเป็นยังไงถ้าผม ใช้สองมือบีบคอเล็กๆ ของหมอนี่
คุณไม่รู้ว่าคุณกําลังพูดอะไร
ตัวละครมิสเตอร์แม็คแมน ในแง่หนึ่ง
ก็คือภาพขยายของนิสัยจริงๆ ของวินซ์
ดังนั้น ในตอนนั้น ตัวละครกับตัวจริงคงผสมปนกัน
- คุณจะให้ผมพูดจบไหม - แน่นอน
ที่ผมจะพูดนะเพื่อน พร้อมรอยยิ้มกว้างนะ
- มันน่าขํา - คุณขํา คุณกําลังทําให้ผมขํา
ผมโกรธตัวเองด้วย เพราะผมถูกจัดฉาก
ผมน่าจะรู้ แต่ผมไม่รู้ เหมือนคนโง่
- ผู้ชมกลุ่มนี้คิดว่ามันไม่ดับเบิลยูดับเบิลยูอีมากพอ - ใช่
และมันไม่ใช่ฟุตบอลที่ดีพอ สําหรับผู้ชมที่อยากดูฟุตบอล
ผมคือนักธุรกิจ ผมทําให้บริษัทนี้ประสบความสําเร็จ
ผมทําให้บริษัทนี้ ประเทศนี้ ดําเนินการต่อไปด้วยดี
ผมพร้อมเสี่ยง
(ปลดเอ็กซ์เอฟแอล)
กลายเป็นว่า ฤดูกาลแรก ของเอ็กซ์เอฟแอลจะเป็นฤดูสุดท้าย
ลีกไม่โดนใจผู้ชม
และโดยเฉพาะนักวิจารณ์
เอ็กซ์เอฟแอลล้มเหลวเพราะสินค้าไม่มีคุณภาพ
รู้ไหม ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด
ดับเบิลยูดับเบิลยูอีคือสินค้า คุณภาพดีมากตามมาตรฐานของวงการ
แต่นี่ไม่ใช่สินค้าที่ดี
เอ็กซ์เอฟแอลปิดตัวไปหลังจากย่ําแย่อยู่สักหนึ่งปี
คือวินซ์ทุ่มสุดตัวกับงานนี้
โลโก้เอ็กซ์เอฟแอลที่ทุกคนเห็น
คือภาพที่วินซ์ถือบอลติดโลโก้ เอ็กซ์เอฟแอลและหันมองกล้อง
ฉิบ
โคตรเจ๋ง
ในช่วงนั้น ไม่ดีเลย
มีเหตุการณ์ต่อเนื่องติดๆ กัน
และพวกเขาต้องเปลี่ยนมาใช้ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
เมื่อถูกกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล ทุ่มหงายหลังในวันนี้
เมื่อมีการยื่นฟ้องเป็นคดีความ
เราพยายามต่อสู้เหมือนที่เคยทํา
แล้วมันก็ดูเหมือนว่า "เดี๋ยวนะ เราไม่มีทางชนะคดีนี้"
ที่จริงพวกเขาใช้ตัวย่อนั้นมานานก่อนเรามาก
เราจึงเปลี่ยนมาใช้ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เพราะเราคือธุรกิจบันเทิง
มันเลี่ยงไม่ได้ที่เราต้องเปลี่ยนชื่อ
ผมไม่ได้อยากเปลี่ยน แต่คุณทําอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้
เมื่อบางอย่างจบลง คุณก็ต้องก้าวต่อไป
ทุกครั้งที่มีความล้มเหลว
และชีวิตผมก็เจอความล้มเหลวมาเยอะมาก
ถ้าคุณเอาแต่คิดว่า "มันน่าจะสําเร็จนะ"
"ถ้าฉันทําแบบนั้น มันคงสําเร็จไปแล้ว" คุณจะบ้าตายแน่
ปล่อยวางมันซะ คิดในแง่ดี
และพยายามทําอะไรที่ส่งผลดี ไม่ใช่คิดแต่แง่ลบ
วินซ์น่ะ ต้องบอกอีกครั้งว่า หลักการนึงของเขาคือ "ไม่ยอมแพ้"
ดังนั้นเขาไม่แสดงท่าท้อแท้หมดหวัง
ถ้าคุณไปทํางานวันถัดมา
หลังจากเอ็กซ์เอฟแอลปิดตัวอย่างเป็นทางการ
คุณไม่มีวันรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาจดจ่อแค่ "โอเค มีอะไรเสนอให้รอว์ ลุยเลย"
จําได้ว่าผมคุยกับวินซ์ในสถานที่จัดแสดงแห่งนึง
เขาดึงผมมาบอกว่า
"ฉันคิดว่าจะดึงตัวฮัลก์ โฮแกนกลับมา
และอยากให้พวกนายขึ้นพาดหัว โปรโมตงานเรสเซิลแมเนีย คิดว่าไง"
ผมตอบทันที "โคตรชอบเลย"
ไอคอน ปะทะ ไอคอน
(เรสเซิลแมเนีย 18)
- สบายดีไหม - ดี เพื่อน
พอผมกลับไป
หลังจากเป็นหอกข้างแคร่วินซ์ อยู่ที่ดับเบิลยูซีดับเบิลยูนานเก้าหรือสิบปี
โดยหลักๆ พยายามเขี่ยเขาออกจากวงการ
เราไม่เคยพูดถึงอดีต
เขาทําให้ผมหงุดหงิดคับข้องใจมาก โฮแกนน่ะ
บางครั้งผมก็อยากรัดคอเขาให้ตาย
แต่การทําธุรกิจเราไม่มีศัตรูถาวร
หลักการของผมคือเรื่องส่วนตัวให้แล้วไป
สนใจว่าผู้ชมต้องการอะไรดีกว่า
(ฮัลก์ยังครองบัลลังก์)
คนดูต้องการแค่ความบันเทิง
ดังนั้น คุณก็เก็บศักดิ์ศรีไว้ชั่วคราว แล้วยอมรับความพ่ายแพ้
พาเขากลับมา แล้วเริ่มลุยต่อ
แมตช์นี้สุดพิเศษ เจ.อาร์
(เรสเซิลแมเนีย 18 ปี 2002)
แปลกใหม่ แมตช์ในฝันจริงๆ
แต่พอย้อนนึกถึงเรสเซิลแมเนียครั้งนั้น ผมขนลุกไปทั้งตัวอยู่เลย
เพราะผู้ชมตื่นเต้นมาก เรารู้สึกได้
มีช่วงนึงที่น่าจดจํามาก ถ้าคุณได้ดู
ช่วงที่ทั้งคู่เริ่มซึมซับปฏิกิริยาของผู้ชม
และพร้อมใจกันมองไปทางซ้ายที ขวาที
ไม่เคยมีการซักซ้อมหรือเตรียมกันมาก่อน
ตํานานสองคนนี้รู้เองว่าควรทําแบบนั้น
ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชม จังหวะนั้นเลยกลายเป็นช่วงที่คนจดจําที่สุด
เป็นการปะทะกันของสองยุคสมัย
และทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าผู้ชมจะมีปฏิกิริยายังไง
ผมไม่รู้
พวกเขาพร้อมสําหรับอะไรก็ตามที่ผู้ชมต้องการ
ผมควรเป็นฝ่ายอธรรม เขาคือฝ่ายธรรมะ
แต่เดอะร็อคเริ่มต่อยผม และคนดูก็เริ่มโห่ไล่เขาออกไป
เราเลยต้องเปลี่ยนสคริปต์
จังหวะที่เราก้าวขึ้นสังเวียน ผู้ชมจะบอกเราเอง
"เรารักคุณนะร็อค แต่คืนนี้ฉันมาดูโฮแกน"
ผมต้องเปลี่ยนวิธีกะทันหัน และทําเนียนไปจนจบแมตช์
เราไม่ได้เปลี่ยนตอนจบ
คืนนั้นผมยังเป็นผู้ชนะ
แต่ผู้ชนะตัวจริงคือฮัลก์ โฮแกน
คิดไหมว่าวินซ์กลับมาไว้ใจคุณได้ หลังจากคุณไปอยู่กับดับเบิลยูซีดับเบิลยู
ตอนนี้ผมน่าจะได้รับความไว้วางใจ
ยิ่งกว่าที่เคยได้
ผมว่ามันมีความสบายใจในระดับนึง
ที่รู้ว่าไม่ใช่แค่ฉีกเสื้อ แล้วทําให้เรียกคนมาดูเป็นแสน
ทุกการตัดสินใจของเขา
เกิดขึ้นเพราะเขาเห็นว่าจะเป็นผลดีต่อธุรกิจ
การเรียกคนที่เขาเคยไล่ออกกลับมาทํางาน
การเรียกคนที่เคย ให้การเอาผิดเขาในศาลกลับมาทํางาน
คนที่เคยให้สัมภาษณ์ถล่มเขา
แต่เขาก็ยังเรียกกลับมาทํางาน ถ้าเขาคิดว่ามันช่วยบริษัทได้
ขออนุญาตแนะนําผู้จัดการคนใหม่ของรอว์
เอริค บิสชอฟฟ์
ไม่อยากเชื่อเลย
หลายคนมักจะคิด "ฉันกลัวการเป็นศัตรูกับวินซ์"
ผมบอก "รู้ไหม ถ้าเป็นอย่างนั้น
คุณมีโอกาสจะกลับมาทํางานกับเขา มากกว่าไม่เป็น" วินซ์เป็นคนอย่างนี้
คิดไหมว่าเป็นเพราะเขาชอบควบคุม
มันคือความท้าทาย ผมว่ามันคือความท้าทาย
ถ้าคุณซัดเขาหมอบ
สุดท้ายเขาจะอยากพิสูจน์ว่า คุณจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง
ขอบใจ ยินดีต้อนรับ
ห้าสัปดาห์...
ผมว่าความรู้สึกส่วนตัวของผม
ไม่เคยเป็นอุปสรรคในการบริหารธุรกิจให้ดี
มีเรื่องนึงที่ผมได้เรียนรู้จากการโกงที่มอนทรีอัล
ไม่มีอะไรที่สะใจไปกว่าการทําดับเบิลครอสแล้ว
ผมทําธุรกิจ
และธุรกิจสําคัญที่สุด
จากสายตาคนทั่วไป
ยุคที่พวกเขารุ่งเรืองสุดขีดคือปี 1998 - 2002
ตอนที่พวกเขายึด ดับเบิลยูซีดับเบิลยูแล้วก็ปิดตัวมันไป
หลังจากดับเบิลยูซีดับเบิลยูปิดตัว ทั้งวงการก็เริ่มซบเซา
ในยุคที่ไม่มีคู่แข่ง วงการมวยปล้ําก็น่าสนใจน้อยลงไปมาก
ทางสายงานครีเอทีฟ พวกเขาก็มาถึงทางตัน
ตอนนั้น ผมกําลังดังเปรี้ยง
แต่ผมคับข้องใจกับขั้นตอนทํางานของครีเอทีฟ
มีบางครั้งที่เราไปเสนอไอเดียให้สตีฟ
แล้วเขาบอกว่า
"เป็นผมคงไม่พูดอย่างนี้ ผมไม่ชอบ อันนี้ไม่ไหว"
สตีฟ พูดกันตรงๆ เลย ขอแบบเนื้อๆ
เอาตรงๆ คือทุกอย่างห่วย
ผมไม่พอใจกับทิศทางออกแบบสโตน โคลด์
ไม่พอใจกับทิศทางโดยรวมของบริษัท
ตอนนั้นความสัมพันธ์ของผมกับวินซ์ไม่ค่อยสู้ดี
แต่ผมเองก็บาดเจ็บหลายแห่ง ผมตัดสินใจละว่าคงต้องพอ
คงดีที่สุดสําหรับผมที่จะเกษียณ
เขากําลังดังเปรี้ยง แล้วเขาก็ไป
มันเป็นสินค้าที่ปรับเปลี่ยนได้ง่าย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
มีดาราอําลาวงการตลอด
เช่น เดอะร็อค เพราะเขาไปเป็นดาราหนังโด่งดัง
เดอะร็อค กับออสติน
คงเป็นดาราอันดับหนึ่งทั้งคู่ของบริษัท
ทั้งคู่ออกไปในปี 2004
ตอนนั้นก็เลยต้องปั้นดาวดวงใหม่
ดังนั้นมีการโปรโมตครั้งนึงที่ฮือฮามาก ที่วินซ์พูดกับทีมงานของรอว์...
คุณสมบัติสําคัญที่สุดที่ทําให้ฉัน ประสบความสําเร็จเช่นทุกวันนี้
คงต้องบอกว่าคุณสมบัตินั้นคือ...
แล้วเขาก็พูดว่า "ดุดันไร้ปรานี"
ดุดันไร้ปรานี
เขาพูดกับทีมนักแสดงทั้งหมด
บอกว่า "ทุกคน เรากําลังค้นหา"
"นี่คือยุคที่ฉันต้องการคนดุดันไร้ปรานี"
คนที่มีความดุดันไร้ปรานี พอที่จะเสียสละเมื่อจําเป็น
ผมกําลังมองหาคนที่จะบอกว่า "โอเค กูนี่แหละคนนั้น"
พวกนายมีใครอยากเป็นซูเปอร์สตาร์บ้าง
ตอนนั้น ผมเป็นนักมวยปล้ํา หน้าใหม่อ่อนประสบการณ์
ผมเลยไม่ได้อยู่ร่วมฟังสุนทรพจน์ออกทีวี
แต่สามวันหลังจากนั้น
ผมอยู่ในรายการบันทึกเทป ที่อันเดอร์เทคเกอร์ลงแข่งไม่ได้
เร็วสิ ทุกคน ข้างหลังนั่น จะต้องมีใครบ้างน่าที่อยากฉวยโอกาสนี้
พวกเขาต้องการคน
และคนนึงในทีมโปรดักชั่น ก็บอก "จอห์น ซีน่าเป็นไง"
ผมเลยได้ลงแมตช์นั้นออกทีวีครั้งแรก
นี่คือจอห์น ซีน่า เราได้ยินเรื่องของเขาน้อยมาก...
แมตช์นั้นผมสู้กับเคิร์ต แองเกิล นักมวยปล้ําที่ดังพอสมควร
นายมีคุณสมบัติอะไร
นายถึงคิดว่า
สมควรเดินออกมาขึ้นสังเวียนนี้
เพื่อสู้กับนักมวยปล้ํายอดฝีมือของวงการ
จอห์น ซีน่าบอก "ฉันจะมาซ้อมนายทําไมน่ะเหรอ"
"เพราะฉันดุดันไร้ปรานี"
ดุดันไร้ปรานี
แล้ววลีนั้นก็ขยายวงกว้างไปอีกหลายปี
จนมันกลายเป็นยุคที่เรารู้จักกันว่ายุคดุดันไร้ปรานี
ยุคสมัยที่เราทดสอบขีดจํากัด และดันเพดานทุกอย่าง
เปลี่ยนผ่านมาเป็นยุคแห่งความสมจริงมากขึ้น
พวกเขาเน้นสาธิตฝีมือของนักมวยปล้ํา
เช่นนักมวยปล้ําอย่าง เอ็ดดี้ เกร์เรโร, เคิร์ต แองเกิล
ทุกคนใช้ชื่อจริง
บร็อค เลสนาร์, แรนดี้ ออร์ตัน, คริส เบนัวต์, บอทิสต้า
เป็นช่วงที่เน้นความสมจริง
ผมเลยต้องเป็นจอห์น ซีน่า ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าผมคือใคร
ผมยังไม่มีจุดเด่นน่าจดจํา
ผมเป็นแค่นักมวยปล้ําคนนึง
มันไม่น่าสนใจ
นายห่วย จอห์น ซีน่า
ผมเกือบถูกไล่ออกเพราะแย่ขนาดนั้น
จอห์น ซีน่าหงุดหงิดแล้ว
แต่เมื่อคุณรู้ว่าเดี๋ยวก็จะถูกไล่ออก
ผมเลยอยากสนุกนิดหน่อย
บนรถนําเที่ยวคันนั้น มีบางคนกําลังแร็ปอยู่ที่ท้ายรถ
ผมก็ลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปด้านหลัง
จากนั้นผมก็แสดงฝีมือเหนือกว่าทุกคนอยู่ห้านาที
โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า สเตฟานี่ แม็คแมนอยู่บนรถด้วย
เธอบอก "อยากแสดงออกทีวีไหม"
ผมบอก "โคตรอยากเลยครับ"
นอกจากเดี่ยวไมค์ อีกอย่างที่ทําให้ฉันตื่นเต้น
คือการต่อสู้ไร้กฎเกณฑ์ของชาย 30 คน
ที่ฉันดูอยู่ ที่ฉันประทับใจ
แสดงให้วินนี่ แม็คดูว่าฉันดุดันไร้ปรานี...
จอห์นแร็ปเป็น
บิงโก
แทนที่จะเป็นใครสักคนที่คุณอยากตัดออกจากทีม
เราก็คิด "เดี๋ยวนะ นี่แหละแปลกใหม่ แปลกใหม่มาก"
จอห์น ซีน่า หมอนักเลงศาสตร์
เขาออกมาทุ่มเต็มที่ และทําได้ดีมาก
จู่ๆ เขาก็เป็นดาราดัง ผู้ชมรักเขา
แชมป์ดับเบิลยูดับเบิลยูอีคนใหม่ จอห์น ซีน่า
ซีน่า!
เมื่อคุณกลายเป็นคนดัง
เมื่อผู้ชมรู้จักคุณ และโต้ตอบกับคุณ
คุณถึงจะเริ่มได้รับความสนใจจากวินซ์
นายเหมือนจะทําให้ฉันนึกถึงตัวเอง
นายพูดตามใจคิด
นายไม่สนว่าใครอื่นจะว่ายังไง ใช่ไม่ใช่
ตอนนั้นเองที่เราเริ่มทํางานใกล้ชิดกัน
วินซ์สอนผมเยอะมาก เรื่องธุรกิจและเรื่องการแสดง
ส่วนบทนักร้องแร็ป ผมก็หยิบ หลายอย่างที่เห็นและไม่ชอบ
มาดัดแปลงผสมเป็นตัวละครตัวนี้
แบบเดียวกับที่วินซ์ทํากับตัวละครมิสเตอร์แม็คแมน
ในแง่ของการถูกโห่ฮา ตัวละครของผม มิสเตอร์แม็คแมน
ปัญหาอย่างนึงของผม และเป็นสินทรัพย์อย่างนึงในชีวิตด้วย
คือเมื่อผมคิดจะทําอะไรสักอย่าง ผมลองเลย
วินเซนต์ เคนเนดี้ แม็คแมนจงเจริญ!
ถนนสู่นรก!
ไม่!
มีไหมในช่วงนั้นที่คุณได้สคริปต์หรืออะไรแบบนั้น
แล้วคุณคิดว่า "มันมากเกินไป"
มี
ฉันกระซวกสมองเธอแล้ว
วินซ์คงบังคับให้ผมทําอยู่ดี
ในกลุ่มนักมวยปล้ําก็มีความกังวลกัน
ว่าถ้าคุณไม่ทําตามบท คุณจะถูกลงโทษ
ซึ่งก็จริง มันเกิดขึ้นเป็นบางครั้งคราว
มีครั้งนึง ตอนนั้นฉันเป็นแชมป์
แล้วจู่ๆ ฉันก็มีซีน ที่ฉันจะต้องจูบกับผู้หญิงคนนึง
ซึ่งฉันคิดว่าตัวละครของฉันคงไม่อยากทํา
บังเอิญไหมล่ะที่ฉันเสียแชมป์ในสัปดาห์ต่อมา
ทริช สตราตัส จะพอไหม ใช่แล้ว เราได้แชมป์คนใหม่
อาจจะ
ฉันอาจถูกลงโทษก็ได้ ไม่แน่ใจ
แชมป์มวยปล้ําหญิงคนใหม่...
คุณเคยบอกว่ามีหลายครั้งที่คุณปฏิเสธ
จําได้ไหมว่าคุณปฏิเสธเรื่องอะไร
จําได้
ใช่ มีอยู่บ้าง แต่...
ใช่ ฉัน... จะไม่บอกหรอก
คืออย่างนี้ พล็อตเรื่องนึงของผม คือสเตฟานี่ตั้งท้อง
และผมคิดว่าผมคือคนที่ทําให้เธอท้อง
ตัวละครของผมน่ะ
คงเป็นเรื่องประมาณนั้น
และก็คิดกันว่า "ไม่" เรื่องแบบนี้ไม่รอด
สเตฟมีทั้งมิสเตอร์แม็คแมนที่เป็นตัวละคร
มีวินซ์ แม็คแมนที่เป็นเจ้านาย ของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
และมีพ่อของเธอ
มันแยกยาก
ฉันเรียกเขาว่า "วินซ์" เวลาทํางาน และเรียกเขาว่า "พ่อ" เมื่ออยู่บ้าน
พ่อฉันจะต่างจากเจ้านายของฉัน
เจ้านายของฉันดุและเข้มงวดกว่าพ่อฉัน
เขาคาดหวังผลงาน เขาเรียกร้องผลงาน โดยเฉพาะจากคนในครอบครัว
วินซ์ไม่อยากทําอะไร ที่เป็นการลําเอียงเข้าข้างญาติมิตร
มันคงดูไม่ดีกับวินซ์เอง หรือกับเชนและสเตฟานี่
เขาก็เลยให้ลูกๆ รับตําแหน่งต่ําสุด ในบริษัท ทํางานหลายอย่าง
ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นมารับตําแหน่งสําคัญ
และเข้มงวดกับลูกๆ มาก
เวลาเชนกับสเตฟานี่เสนอไอเดียต่างๆ
เขาจะบอกปัดต่อหน้าเลย
เขาจะพูดตรงๆ ว่ามันห่วย
เขาอยากให้ลูกๆ มีฝีมือได้มาตรฐานสูงกว่าใคร
คุณเห็นว่าสมัยเด็กพ่อคุณเข้มงวดกับคุณหรือเปล่า
สมัยผมเป็นเด็กพ่อผมเข้มงวดกับผมมาก ยังเข้มงวดจนทุกวันนี้
เวลาทํางาน ผมเข้มงวดกับลูกๆ ผม ยิ่งกว่าเข้มงวดกับคนอื่น
คงเป็นเพราะผมอยากให้พวกเขาเก่งกว่าใคร
พวกเขามีนามสกุลแม็คแมน ก็จงแสดงผลงานให้คู่ควรกับนามสกุลนี้
หนึ่ง สอง...
คาดหวังให้ได้มาตรฐานสูงกว่าคนอื่น ผมเป็นตัวแทนเขาน่ะ
และมันสําคัญมาก ที่ต้องเป็นตัวแทนเขาอย่างถูกต้อง
มาริสส์ ก้มลงมาทางนี้
- เยี่ยม - หนึ่ง สอง...
เขายอมให้ฉันมากกว่ากับเชนอยู่แล้ว
แต่ฉันไม่เคยท้าทายเขา แบบเดียวกับที่พี่ฉันเคยทํา
ฉันคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก มันมีเอกลักษณ์เฉพาะ
พ่อและลูก
เดี๋ยวนะ
หลายคนส่งบทความและหนังสือต่างๆ เกี่ยวกับธุรกิจครอบครัวมาให้อ่าน
ผมไม่เคยเจอใครที่บอกว่า "ยอดเยี่ยม"
"เข้ากับพ่อผมได้ดีมาก
แล้วเขาก็ยกธุรกิจให้ผม ราบรื่นมาก"
"เราเข้ากันได้ดีมากจนเขาจากไป"
ไม่มีอะไรแบบนั้น มีแต่ท้าทายกัน
เชน แกจะทําอะไร
ไม่ต้องดูอื่นไกล ดูเชนนี่แหละ
พ่อไม่เคยห่วงใยผม
ผมไม่เคยทําอะไรถูกต้องสําหรับพ่อเลย
ไม่เคยถูกเลย
ไม่ว่าผมจะหาเงินให้พ่อมากแค่ไหน
ผมก็ไม่เคยดีพอสําหรับพ่อ
เรื่องราวของครอบครัวแม็คแมน ก็คือหลายคนไม่รู้
ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังในชีวิตจริงเป็นยังไง
ก็จะถาม "เบื้องหลังดุเดือดขนาดนั้นเลยเหรอ"
อย่างเดียวที่ผมอยากได้จากพ่อ...
ผมแค่ต้องการให้พ่อภูมิใจในตัวผม
ตัวผม
แต่ในที่สุดผมก็รู้ว่า มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น
เพราะผมมันไม่ได้สําคัญอะไรเลย
สิ่งสําคัญที่สุดสําหรับพ่อคือตัวพ่อเอง
แต่เราไม่เปิดเผยความจริง หมดเปลือกหรอก
เพราะจะแจกแจงความจริงไปทําไม ให้คนเอาไปพูดถึงเราดีกว่า
นี่เป็นเรื่องธุรกิจครอบครัว
นี่เป็นเรื่องของเรา พ่อ เรื่องของพ่อกับผม
ไม่ๆ นี่ไม่ใช่ธุรกิจครอบครัวอีกต่อไป
นี่คือธุรกิจของฉัน
ฉันขอแนะนําให้แก ไสหัวไปซะจากตรงนี้
ไม่ว่าแกคือลูกชายฉันหรือเปล่า
เดี๋ยวนี้
ฉันไม่เคยเข้าใจสักที
ว่าเชนมีบทบาทอะไร ในทุกอย่างตลอดหลายปีที่ผ่านมา
บางครั้งเขาก็เป็นที่ยอมรับ บางครั้งเขาก็ไร้ตัวตนอย่างสิ้นเชิง
ฉันไม่เคยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ฉันรู้สึกได้เสมอว่าเขาคือแกะดําของครอบครัว
ซึ่งฉันไม่เคยรู้หรอกว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง
เบื้องหลังของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อ
เชนอยากเป็นแม็คแมนคนต่อไปที่สุดแล้ว
และเขาคิดเสมอว่าเขาจะได้เป็น
ถึงจุดนึง เขาอยากให้พ่อซื้อบริษัทให้เขาบริหาร
ให้เขาพิสูจน์ว่าเขาคือ โปรโมเตอร์รุ่นต่อไปของแม็คแมน
ก่อนที่เขาจะฮุบดับเบิลยูดับเบิลยูอี
(ยูเอฟซี)
เริ่มเลย ยาหยี...
ในตอนนั้น ยูเอฟซีมีปัญหาทางการเงิน
พวกเขาเลยมาหาเรา บอกว่า "อยากซื้อยูเอฟซีหรือเปล่า"
ผมคิด "ก็ดีนะ" ผมบอก "พ่อ ซื้อขึ้นมาเถอะ"
ผมรู้สึกว่าเราพัฒนาแบรนด์นั้นให้เติบโตได้
เพราะมันเหมาะมากกับสิ่งที่เราทําอยู่
เรามีทีมโปรดักชั่น มีทีมจัดงานแสดงสด มีทีมผลิตสินค้าที่ระลึก
เรามีทุกอย่างพร้อมเข้าไปบริหาร
สําหรับผม มันคือสินค้าพร้อมใช้งาน
เมื่อมีการเสนอว่าจะซื้อยูเอฟซี
ผมไม่ชอบโมเดลธุรกิจนั้น
เพราะโมเดลธุรกิจของเราคือคุณสร้างตัวละคร
เหมือนดิสนีย์หรือค่ายอื่นๆ
และเราใช้ตัวละครนั้นได้ตลอดกาล
ตรงข้ามกับนักมวยหรือยูเอฟซี
เมื่อคุณแพ้ บาดเจ็บ หรืออะไรสักอย่าง อาชีพคุณจบเลย
นี่คือของจริง ไม่ใช่การแสดง
(โจ โรแกน)
ไม่มีทางที่นักสู้เหล่านั้นจะแสดงได้สมจริงขนาดนี้
เราทําธุรกิจการแสดง ส่วนนั่นเป็นกีฬา
แต่นั่นแหละ เขาคิดดูสักพักและขอผ่าน...
เขาไม่คว้าโอกาสนั้น เรื่องก็จบเท่านี้
มันจะเป็นการลงทุนที่ดีไหมล่ะ
ประเมินจากผลงานในอดีตก็ 20 ต่อ 20 ผมว่ามันคงเป็นการลงทุนที่ยอดมาก
สิบปีต่อมาหรือราวๆ นั้น ยูเอฟซีขายกิจการได้เงินจํานวนมาก
และเชนคงอยากอ้างว่า เขาคิดถูกแล้วที่อยากซื้อยูเอฟซี
เชนคิดจริงๆ ว่ามันควรซื้อ
คืองี้ ถ้าคิดอย่างนั้นจริงๆ "เชน เอาเงินแกไปซื้อเอง"
ซึ่งไม่รอด คงไม่รอด
เพราะมันต้องใช้เงินทุนก้อนโต และเชนมีน้อย
ดังนั้นมันไม่ใช่การลงทุนที่ดี
ช่วงหนึ่งที่ผมเห็นความสัมพันธ์ ของวินซ์และเชนได้ชัดเจนคือ
คือการเถียงกันเรื่องบทในคืนหนึ่ง
เชนมีไอเดียนึงที่เขาเชื่อมั่นมาก
ซึ่งวินซ์ไม่เห็นด้วยเลย
และเช่นเดียวกับเรื่องส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นกับวินซ์
เมื่อเริ่มของขึ้นแล้ว ก็ขึ้นเร็วมาก
ในที่สุดวินซ์ก็หันมาบอกเชนว่า "ไม่ได้ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย"
และวินซ์ที่กําลังกินอะไรสักอย่าง
ก็หยิบมีดบนจานแล้วยื่นให้เชน
เขาพูด "นี่ไง เอาเลย ตรงนี้"
"ถ้าแกอยากได้สิ่งนี้มากนัก ก็เสียบมาตรงนี้เลย
เพราะแกจะต้องทําแบบนี้
แกถึงจะตัดสินใจแบบนั้นได้"
"ถ้าแกไม่เสียบมีดมาตรงนี้
งั้นฉันจะได้รู้ว่าแกไม่กล้าพอจะทํา
ซึ่งฉันต้องพิจารณาเรื่องนี้ด้วย"
"หรือแกซื้อจากฉันก็ได้
แบบเดียวกับที่ฉันเคยซื้อจากพ่อฉัน"
"และถ้าฉันไม่หลีกทางให้แก
จงเตรียมตัวกําจัดฉัน
แบบเดียวกับที่ฉันคงทํากับพ่อตัวเอง
เมื่อเขาไม่ยอมทําตามวิธีของฉัน"
(เชน แม็คแมนออกจากดับเบิลยูดับเบิลยูอี)
เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก สําหรับผมที่จะทิ้งสิ่งเดียวที่ผมรัก
และงานเดียวที่ผมอยากทําในชีวิตนี้
แต่พ่อผม โดยเฉพาะในตอนนั้น เป็นผู้นําที่เผด็จการมาก
ผมเลยคิดว่า "ถ้านี่คือเวลา ให้ฉันไปลองอะไรบางอย่าง
งั้นก็ไป"
เหตุผลที่เชนออกไป...
เชนอยากเป็นคนคุมบริษัทนี้ จะพูดงั้นก็ได้
และคิดว่าถึงเวลาที่ผมควรเกษียณ
เชนมีความสามารถมากก็จริง แต่นี่ไม่ใช่บริษัทของเขา
มันคือของผม
ยากมากจริงๆ กับการทําธุรกิจครอบครัว ยากมาก
แทบจะเหมือนว่าเราขัดแย้งกันทุกเรื่อง
และคิดไปคนละทาง
เราไม่เห็นพ้องกันในหลายเรื่อง
แต่เขาคือเจ้านาย
เมื่อเขาบอกให้ทาสีน้ําเงิน เราก็ทาสีน้ําเงิน
ซึ่งผมคิดว่า "ฉันอยู่ตรงนี้ เฝ้าดูเราระเบิดตัวตายก็ได้
หรือถึงเวลาต้องถอยออกมา"
เขาคือพ่อผม ผมจะไม่ทําลายความสัมพันธ์นี้
ผมเลยตัดสินใจถอยออกมา
ผมขอบคุณเขา กอดเขา และแค่นั้น
ทุกคนต้องรู้จักที่ทางของตัวเอง
และเมื่อคนในครอบครัวคิดว่า "เดี๋ยวนะ ฉันจัดการได้..."
ออกไปซะ นี่คือรายการของผม ที่นี่ผมตัดสินใจ
พวกเขาไม่มีวิสัยทัศน์
ของคนที่เติบโตมาและสร้างธุรกิจ
พวกเขามีวิสัยทัศน์อีกแบบ ซึ่งมันอาจได้ผลก็ได้
แต่จะบอกให้นะ เราจะทําตามวิสัยทัศน์ของผม
แผนที่เชน แม็คแมน วางไว้ในคืนนี้ไม่ราบรื่นสักอย่าง
ผมขอแนะนํา อย่าทําธุรกิจกับคนในครอบครัว
มันโหดร้าย
ถึงจุดนึง มันจะพัง
หลายสิบปีนี้ แม็คแมนเปลี่ยนดับเบิลยูดับเบิลยูอี
เป็นธุรกิจบันเทิงยักษ์ใหญ่มูลค่านับพันล้านดอลลาร์
(หลังพิงเชือก)
แต่เหตุการณ์ล่าสุดบ่งชี้ว่าผู้นําอาจเปลี่ยนคน
(ข่าวฉาว)
มีข้อกล่าวหาใหม่เกี่ยวกับการคุกคามทางเพศ
นี่มันชัดเจนมาก
บ้าที่สุด
พวกเขาจะไล่วินซ์ออกหรือเปล่า ไม่รู้เลย
อนาคตของบริษัทนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย
ทุกคนจะตกใจกับข่าวฉาวล่าสุดนี้
ปี 1999 รีน่า เลสนาร์ (เซเบิล) ตกลงยอมความกับดับเบิลยูดับเบิลยูอี
คําบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล