Downloaded from YTS.MX
[จิงเกิลสตูดิโอผู้สร้าง]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ดนตรีส่อนัยชั่วร้ายดังแผ่ว]
[ชาย 1] วันนี้ก็ขับรถให้มันเบาๆ หน่อย
[ชาย 2] กฎจราจรแล้วไง คนที่ฝ่าฝืนกฎแทบทุกข้ออย่างเรา
[ชาย 1] เราทำอะไร
[ชาย 2] ถามได้ ก็กฎในวงการนักฆ่าไง
ต้องทำแค่โชว์ที่บริษัทอนุมัติ จะฆ่าผู้เยาว์ก็ไม่ได้
ไอ้กฎห่าเหวนี่น่ะ
[ชาย 1] ที่น่าหงุดหงิดที่สุดก็คือ ประธานชามินกยูของเอ็มเคยักษ์ใหญ่ในวงการ
เป็นคนตั้งกฎนั่นขึ้นมา
แล้วกะให้พวกไร้สังกัดอย่างเรา หาเลี้ยงปากท้องกันยังไง
[ชาย 2] ฉันเกลียดคำว่า "ไร้สังกัด" ว่ะ
[ชาย 1] ห่า พูดขึ้นมาแล้วอยากเล่นแม่งชะมัด
เอาไงส่งไปให้ชามินกยูดีมั้ย มีดเปื้อนเลือดน่ะ
[ชาย 2] นายอยากสู่ขิตรึไง
ถ้าจะสู้เอาตายกับชามินกยู อย่างน้อยก็ต้องกิลบกซุน
ไม่ก็ตัวตึงของเอ็มเคอย่างเจ้าแมลงที่ชื่อตั๊ก
เอ่อ… เจ้าเด็กนั่นชื่ออะไรแล้วนะ
(Mantis: ตั๊กแตนนักฆ่า)
[ดนตรีหยุด]
[ชาย 1] พวกเราต้องมุ่งมั่นหาเงินสิ
- ใช่ว่าเรามีบำนาญหลังเกษียณซะที่ไหน - [ชาย 2] หาได้พอประทังก็บุญแล้ว
เดี๋ยวนี้มีเด็กเที่ยวเล่นไปวันๆ เพราะไม่มีงานให้ทำเยอะแยะ
[ขาก] เอาจริงนะ มายด์ซงมายด์เซต ของเด็กสมัยนี้น่ะ มันผิดจริงๆ เลยว่ะ
ทำไมถึงจะไม่มีงานให้ทำ
ฮึ แค่อยากได้เงินเยอะๆ แต่ไม่อยากทำงานหนักมากกว่าอะดิ
แบบนี้น่ะ เขาเรียกว่าย้อนแย้งรู้มั้ย
เพราะงี้ไง นายถึงโดนเรียกว่ามนุษย์ลุงน่ะ
จะไปโทษเด็กทำไม เด็กไม่ได้ผิด ต้องโทษโครงสร้างสังคมห่าเหวนี่
อ้าว ทำไมมาโทษโครงสร้างสังคมได้ล่ะ
มันห่าเหวของมันอยู่แล้ว
แต่เก็ตนะ คนหนุ่มสาวหางานทำกันไม่ได้
ส่วนรุ่นเราขยันให้ตาย ถ้าไม่วิ่งวุ่นทำสองจ๊อบก็อยู่ไม่รอด
พอห้าสิบก็เริ่มถูกกดดันให้เกษียณ
ชีวิตดีที่เรียกว่าฉิบหาย
[ถอนหายใจ]
อื้ม…
ชีวิตเราถึงได้มีสภาพแบบนี้ไม่ใช่รึไงเล่า
[หัวปั๊มตัด]
[ถอนหายใจแผ่ว]
[กระแอมแผ่ว]
จะไปไหน
[ชาย 1] ไปห้องน้ำ
เฮ้อ สายแล้วเนี่ย ให้ไวเลย
[ซี้ดปากปวดปัสสาวะ]
[สัญญาณประตูเปิด]
[ผู้ชายไอแผ่ว]
[ซี้ดปาก] ให้ตายสิ
[จิ๊ปาก]
หัดเก็บงานให้มันเนี้ยบกว่านี้มันจะตายรึไงวะ ชิ
[กระอักเลือด]
[ร้องอึกอัก]
[ดนตรีส่อลางร้าย]
[ซี้ดปากแผ่ว] โฮ้ย…
โฮ้ย!
[ระบายลมหายใจแรง]
[สัญญาณประตูเปิดดังแว่ว]
[เสียงแกรกกรากแปลกๆ]
[แกรกกราก]
[เสียงแกรกกรากดังเป็นระยะ]
[ชาย 3] ข้อแรก ห้ามฆ่าผู้เยาว์โดยเด็ดขาด
ข้อสอง ให้ทำเฉพาะโชว์ที่บริษัทอนุมัติ
ข้อสาม
ต้องพยายามจัดทำโชว์ที่บริษัทอนุมัติ
[สั่นนิดๆ] กฎพวกนั้นที่ตั้งขึ้นโดยเอ็มเค
พวกที่ไร้สังกัดอย่างเรา ไม่มีทางทำตามได้อยู่แล้วนี่ครับ
[ขำแผ่ว]
ไม่สิครับ
ถ้าเป็นคุณสองคน น่าจะมีหลายบ.ที่อยากได้ตัว
[ขากในลำคอแผ่ว หายใจแรง]
สายงานนี้ในยุคนี้น่ะ ถ้าไม่ใช่เอ็มเค จะมีความหมายอะไรครับ
[ขำแผ่ว]
[สูดหายใจ]
พี่ชายของผม…
เขาไปอย่างไม่ทรมานใช่มั้ยครับ
[สูดหายใจ]
ผมว่าอย่างงั้นล่ะครับ
พี่ชายคุณ ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก
ฮึบ!
[ดนตรีสนุกสนานคึกคัก]
[หอบ]
ถ้าไปทางนั้นคงได้เจ็บน่าดูเลยเนี่ย
[ดนตรีหยุด]
[หอบหายใจ]
นี่แก… เป็นใครอีกวะ
[ถอนหายใจแผ่ว]
[ดนตรีสั่นประสาท]
ทำไมถึงมาช้านักล่ะ
คนรออยู่ตั้งนานเนี่ย
[หายใจแรงแผ่ว]
อ๋อ
ถือเคียวสองมือแบบนี้คง…
เป็นคนที่กำลังมาแรงตอนนี้
เจ้าจักจั่นสินะ
[เอฟเฟกต์ช็อตฟีล]
[แผ่ว] เฮ้อ…
[ชาย 1] เอ่อ… ตั๊กๆ…
ตั๊ก… ฮ้าย! ตั๊กๆ…
อ๊ะ ตั๊กแกใช่ไหม
ให้ตายสิ
[ดนตรีหยุด]
ตั๊กแตนโว้ยไอ้ห่า
มาจากความตาย ปีศาจ และวิญญาณ
ชิ! เพิ่งเคยเจอกันดันมาเรียกคนอื่นไอ้ห่า
ต้องเชิญพ่อแม่มาพบหน่อยแล้วมั้ง
แต่มาก็ดี
ฉันอยากเจอกับแกให้ได้สักครั้งอยู่พอดี
ฉันเหรอ
[ตั๊กแตน] พี่
ตาลุงนี่กลัวพี่ แต่เหมือนคิดว่าจัดการผมได้นะครับ
[ชาย 1] แต่ดูท่าเราสองพี่น้อง คงเป็นขั้นเอจริงๆ สินะครับ
ดูจากที่มากันทั้งน้องตั๊กแตน ทั้งตัวท่านประธานเองเลย
นี่ลุง อย่าหลงตัวเองนักเลย
ท่านประธานมาเพราะผมบอกว่า มีเรื่องจะบอกก่อนไปพักร้อนต่างหากล่ะครับ
นายตั้งใจมาช้าเพื่อให้ฉันทำงานนี่
ทำงานซะ ฉันไปละ
อ้าวเดี๋ยวๆ คุยกันก่อนสิ จะไปไหน
นั่งพักตรงนี้ก่อนครับ แค่แป๊บเดียวนะ
ไปนั่งพักก่อน
[ดนตรีบีตเร้าใจ]
[ฮึดฮัดต่อสู้ต่อเนื่อง]
[ชาย 1] เหนียวดีนี่หว่า
[ออกแรงกด]
[ออกแรงสะบัด]
[ฮึดฮัดต่อสู้]
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีแผ่วลง]
[หอบนิดๆ]
[สั่งเลือด]
[หายใจแรง]
[ดนตรีบรรเลงต่อ]
[ทั้งคู่ร้องพุ่งใส่กัน]
[ฮึดฮัดต่อสู้ต่อเนื่อง]
[ร้องเจ็บดังนาน]
[ดนตรีลดจังหวะลง]
อ๊าก!
[ดนตรีกลองรัว]
อึ๊ก! อ๊าก…
[ดนตรีขลุ่ยผิวดังขึ้นแล้วหยุด]
- [มินกยู] ทำได้ดีมาก ไอ้เจ้าตั๊กแก - ก็บอกว่าไม่ใช่ตั๊กแกไงเล่า
[มินกยู] อ๋อ ครับ เดี๋ยวช่วยส่ง ฝ่ายเก็บกวาดมาเพิ่มสองคนนะครับ
โชว์ของตั๊กแตนน่ะ
[ปนขำ] เลยเละเทะหน่อยครับ
ครับ
ทีนี้เข้าเรื่องมาเลย ฉันต้องไปแล้วจริงๆ
อ๋อ คือ คือ… อยากขอยกเลิกสัญญาน่ะ
ว่ากันตามตรงนะ เจ็ดปีมันนานเกินไปนี่นา ชื่อเสียงผมก็มี
- อยากสังกัดที่อื่นเหรอ - [สูดหายใจลึก]
หรือว่าคิดจะลุยเดี่ยวล่ะ
- คือก็… หึ! - นี่เพราะ…
- เพื่อนนายคนนั้นอีกละสิ - หึ!
มันก็… ไม่ใช่อย่างนั้นซะทีเดียว
ไปพักร้อนให้สบายเถอะ หืม [หัวเราะแผ่ว]
เดี๋ยวก่อนสิพี่
ว่า
[หัวเราะหยันแผ่ว]
[ดนตรีสั่นประสาท]
[ถอนหายใจแรง]
นี่มันอะไร
มีดเปื้อนเลือดครับ
อ้าว เคียวไม่นับเหรอ
[ถอนหายใจยาว]
[ดนตรีคุกคาม]
เอ๊ย เดี๋ยวก่อนนะ
[ดนตรีหยุด]
นี่ พี่…
จะรับจริงๆ เหรอ
ผมแค่ล้อเล่นเองน่า หยอกเล่น [หัวเราะร่วน]
[กลั้วหัวเราะ] แหม ล้อเล่นนิดเดียว ไหงรับมุกซะจริงจังเลยเนี่ย
[หัวเราะร่วน]
[กลืนน้ำลายแผ่ว]
จะไปพักร้อนให้สนุกครับ
[ถอนหายใจขำ]
[มินกยู] ฉันว่านายลุยเดี่ยวไม่ได้หรอก
ธุรกิจน่ะ การเจรจาคือพื้นฐานหลัก
[ตั๊กแตน] ทำไมล่ะ ผมถึงขั้นเดิมพันด้วยชีวิตเลยนะ
[มินกยู] ฉันรู้ ที่จริงครั้งนี้ก็เกือบได้ผลแล้ว
[ตั๊กแตน] ฮ้า!
จริงเหรอครับ
ยังไงดี
ให้อีกรอบปะ
เออะ… เอ่อ
คงไม่ดี
กลับมาค่อยร่างสัญญากันใหม่
นัดวันสัมภาษณ์เพื่อนนายคนนั้นด้วย
อุ๊ย จริงนะ
[ดีใจ] อะไรเนี่ย ท่านประธาน
พูด… พูดแล้วอย่ามากลับคำทีหลังนะ โอเค้
[ดีใจ] โอ้โฮเฮ้ย [บีบแตร]
ท่านประธาน!
ต้องรักษาสัญญานะครับ
[ตะโกน] ชามินกยูจงเจริญ
[ตะโกน] เอ็มเคจงเจริญ
วู้!
[ตั๊กแตน โทรศัพท์] นี่ บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้เชื่อใจฉันก็พอ
เธอก็ได้อยู่เอ็มเคด้วยแล้วนะ [หัวเราะสะใจ]
ปั้นร่างไว้ให้ดีระหว่างที่ฉันไม่อยู่ล่ะ
[ดนตรีคึกคัก]
ฮ้า หมายความว่าไง เอ็มเคก็ดีๆ อยู่จะเจ๊งได้ไง
ว่าไงนะพูดอีกทีซิ พี่มินกยู…
พี่มินกยูตาย… อุ๊บ!
เขาตายแล้วเหรอ
พี่บกซุนนั่นน่ะนะ
อิจฉาฉิบหาย
โธ่เว้ย รู้งี้นะตอนนั้นฉันลองสู้สักตั้งไปแล้ว โธ่
นี่ ว่าแต่อยู่ไหน ไม่เห็นเลย
[หญิง] จะอยู่ที่ไหนได้ ทำงานอยู่น่ะสิ
[ตั๊กแตน] แต่เราไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะ
[หญิง] ฉันยุ่งหาเลี้ยงปากท้องอยู่ค่า
แค่นี้ก่อนนะ
[ฮึดฮัด]
เฮ้อ เออก็ได้ งานต้องมาก่อน ไปทำงานเถอะ
เชิญตั้งอกตั้งใจทำงาน หาเงินเยอะๆ ไปคนเดียวเลย
[ผู้คนเอะอะดังแว่ว]
- อะไรของพวกนั้นน่ะ - [หญิง] เออ จริงด้วย เห็นว่าพอเอ็มเคล่ม
- บริษัทอื่นเลยรอคว้าตัวนายกันเป็นแถว - [ชาย 4] คุณตั๊กแตนครับ!
[ตั๊กแตน] โอ๊ะ
คุณตั๊กแตน คุณตั๊กแตนใช่มั้ยครับ จากบริษัทยูจินนะครับ
- ตั๊กแตน นี่ฉันเอง เราเจอกันตอนนั้นไง - ไปกับพวกผมเถอะครับ
[ภาษาญี่ปุ่น] ขอโทษนะครับ
- [ภาษาญี่ปุ่น] ขอโทษนะครับ - [ทุกคนแย่งกันพูด]
เฮ้ย!
[หญิง] โชคดีล่ะ [หอบ]
ฮึบ!
[ชาย 5] อุ้ย ร้อน ซี้ด…
เรียบร้อย
กลับมาแล้วค่ะ
- โอ้ เหนื่อยหน่อยนะ ซี้ด… - กลิ่นหอมจังเลย
คัลบีจิมเหรอ
เห็นว่าฮันอุลกลับมาแล้วนี่
ตอนอยู่เมืองนอก เขาต้องคิดถึงอาหารเกาหลีมากแน่ๆ เลย
ไหนๆ ก็ทำแล้วก็ทำเผื่อ กินด้วยกันหมดนี่แหละ
โธ่เอ๊ย ท่านประธาน
ถึงเอ็มเคแหลกเป็นผุยผง ฮันอุลเขาก็ไม่มาอยู่กับเราหรอกค่ะ
- แล้วฉันพูดที่ไหนเล่า - เฮ้อ!
นี่อะไรคะ
(หนังสือแจ้งขับไล่)
อ๋อ นั่นเหรอ
คำสั่งให้ย้ายออกจากออฟฟิศเดือนหน้า
เฮ้อ ฉันคงต้องกลับไปเข้าเซตอีกรอบแล้ว
ร่างกายคุณก็ใช่ว่าจะดี
เดี๋ยวฉันโชว์เพิ่มเอง ถึงขั้นดีก็รับไว้นะคะ
ขอโทษนะ
อย่างเธอไม่ควรอยู่ที่แบบนี้เลย
ฉันคงไร้สังกัดไปแล้ว ถ้าประธานไม่รับฉันไว้หลังฉันทำบริษัทเจ๊ง
[ประตูเปิดปึง]
โอ๊ย! แม่งเอ๊ย!
[สูดหายใจ]
นี่ยังไม่ซ่อมลิฟต์กันอีกเหรอวะเนี่ย ฮะ!
[หญิง] ทำไมสภาพทุเรศจัง
แฟชั่นยุโรปเหรอ
สายตาเฉียบคม
คอลเลกชั่นใหม่ อิจฉาสุดๆ ละสิ
- คุณตั๊กแตนครับ สบายดีมั้ยครับ - อ้อ ครับๆ
นี่ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ
กลิ่นอะไรอะ
อ๋อ ประธานทำคัลบีจิม เพราะไอ้เบื๊อกอย่างนายบอกว่าจะมาน่ะ ฮึ่ย
- [ฮันอุล] อ๋อ คัลบีจิมเหรอ - คัลบีจิม [หัวเราะ]
กินอย่างบ่อย ร้านอาหารเกาหลีที่ยุโรปเพียบ
- [ประธาน] เอ่อ จริงสิ - นี่ ไปกันเถอะ เด็กๆ รออยู่
- [หญิง] นี่! - ฝากไว้ได้มั้ยครับ
อ๋อ ได้อยู่แล้ว ฝากไว้ได้เลย
ออกมาให้ไว
- [ฮันอุล] เฮ้อ! - รีบไปสิ
เดี๋ยวมานะคะ
[เพลงแดนซ์ดังแว่ว]
[ชายในผับ] วู้! ชนแก้ว
[เพลงแดนซ์ดังสนั่น]
[หัวเราะ คุยกันดังแว่ว]
[เพลงหยุด]
วันนี้เราไม่รับลูกค้า
เปิดซะ ก่อนที่ฉันจะฆ่าแก
เขาสั่งไม่ให้รับลูกค้าเพิ่มเพราะไม่ชอบคนเยอะ
ไอ้เวรตัวไหนสั่งวะ
[คนคุมประตู] ตั๊กแตน ให้เปิดมั้ย
โอ้ ไม่ต้องๆ
[เพลงแนวชิลบรรเลง]
[คุยเล่น หัวเราะดังแว่ว]
[หัวเราะเต็มเสียงดังแว่ว]
[รุ่นน้อง 1] พี่แจอี กำลังจะได้กลับเข้าเอ็มเคแท้ๆ
ทีนี้พี่เขาจะเอาไงต่อ
ฟังดูเหมือนนายกำลังเสียดายเรื่องนั้นเลยนะ
ก็แหม ถ้าพี่แจอีได้เข้าไป ก็เป็นคิวของพวกเราต่อนี่ครับพี่
อ๋อเหรอ เราเทียบกันได้แล้วเหรอ ฮะ
- เราระดับเดียวกันเหรอ - [ช่วยกันห้าม]
ไม่เรียกฉันเพื่อนเลยล่ะ
เห็นหัวเขาเป็นกลองรึไง อย่างน้อยจะตีก็จ่ายเงินก่อน
นี่
พวกนายก็คิดว่าจะเป็นคิวตัวเอง
- หลังแจอีได้เข้าเอ็มเคด้วยรึเปล่า - นี่
ครับ
เหลือเชื่อจริงไอ้พวกนี้ อยากหัวเราะให้ฟันร่วง
[ขึ้นเสียง] เฮ้ย!
ฉันเคยติดหนี้พวกนายรึไงฮะ
นี่ ซูมิน ทำไมนั่งเงียบเลยล่ะ
[ซูมิน] อะไร
[รุ่นน้อง 2] ตอนพี่เขาไม่อยู่ เธอชวนให้เราเปิดบริษัทกับพี่แจอีนี่
เปิดบริษัทอีกเหรอ
- ก็แค่พูดขึ้นมาเฉยๆ - จะทำก็ทำได้ มีพี่อยู่ทั้งคน
นั่นสิ ถ้าใช้ชื่อเสียงพี่ต้องเป็นไปได้แน่
[สูดปาก]
- ไอ้ได้น่ะได้ - ได้ใช่มั้ยล่ะครับ
- ไม่ไง แต่ว่าคือ… - ใช่เลย
คือพี่ครับ พวกแก่ๆ กำลังโดนเล่นไม่เป็นท่าอยู่
นี่เป็นโอกาสของเรานะครับ
- นี่ แต่การฆ่าคนเก่ง… - แหม น่านะ
กับการบริหารมันคนละเรื่องกันเลยนะ
- อยู่เฉยๆ เลยไอ้นี่ - ไม่ๆ
แค่จะบอกว่าประธานควรเป็นคนอย่างพี่แจอีนี่
- ทั้งภักดีมีความรับผิดชอบ ไม่ทุบตีลูกน้องด้วย - [รุ่นน้อง 1] เดี๋ยวปั๊ด
[ฮันอุล] ฮึ่ย ไอ้ลูกหมาพวกนี้
ฉันบอกว่าจะดูแลแจอี
- ได้พูดถึงพวกนายตอนไหน - โอ๊ะ
นายจะมาดูแลฉันทำไม
[ฮันอุล] ฮะ!
ฉันเคยขอให้นายช่วยพาฉันเข้าเอ็มเค ตอนไหนกันเหรอ
ใช่ค่ะ การพูดว่า จะดูแลผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วน่ะ มันไม่ควรนะ
เจ้าของ เจ้าของอะไร
- [จิ๊ปากเขิน] - [ฮันอุล] อ๊ะ!
นี่เธอมีแฟนเหรอ
แม่เจ้า!
โห เยี่ยมไปเลย คุณพระ มีแฟนแล้วสินะ
นี่ ยินดีด้วยนะ
[ฮันอุลจิ๊ปาก ถอนหายใจ]
[สูดปาก] ฉันไปห้องน้ำเดี๋ยวนะ
[รุ่นน้อง 1] นี่ๆ
- [รุ่นน้อง 1 กระซิบ] มีไหวพริบหน่อย ควาย - [รุ่นน้อง 2] ไรเล่า
[ถอนหายใจแรง]
[ฮันอุล] นี่!
[สำลักนิดๆ]
คิดว่าการเปิดบริษัทเป็นเรื่องเล่นๆ เหรอ ฮะ!
ทำไมฉันต้องดูแลเธอน่ะเหรอ
นั่นก็เพราะว่าเธอความสามารถไม่ถึงยังไงเล่า
- [แจอี] หา - พวกเราก็ไม่ถึงเหมือนกันครับ
[ตะคอก] ภูมิใจรึไงไอ้เวรนี่
ความสามารถฉันไม่ถึงงั้นเหรอ
เออ
นายกับฉันน่ะเสมอกันแปดต่อแปด
- [กลั้วขำ] โถ แม่คุณ ยังนับอยู่อีกเหรอ - [รุ่นน้อง 1] ไปๆๆ
ถ้าจะพูดให้ถูกเก้าต่อเจ็ดไม่ใช่เหรอ
ตั้งแต่ตอนนั้นฉันก็ชนะเธอเก้าครั้งรวด
นี่นายคิดจริงๆ เหรอว่าวันนั้นนายชนะฉัน
แล้วเธอไม่คิดงั้นรึไง
- [ออกแรง] - [คราง] ชิ!
[ต่อสู้ฮึดฮัดต่อเนื่อง]
อ๊า!
อ๊ะ!
[คนฮือฮา]
ฉันก็ได้ยินมา ว่าวันนั้นพี่แจอีเขาเอาชนะพี่ตั๊กแตนได้
เฮ้ย งั้นเอ็มเคเป็นบ้ารึไง ถึงให้พี่ตั๊กแตนเปิดตัวก่อน
โธ่เว้ย ฉันพูดเรื่องจริงนะ
เพราะงั้นพี่แจอีถึงได้หัวเสีย แล้วออกจากเอ็มเคมาไง
นี่ ว่าแต่ไม่ควรมีใคร เข้าไปห้ามพวกเขาหน่อยเหรอ
[ดนตรีแนวชิลดังแว่ว]
[ฮันอุล] นี่ จำได้มั้ย
- ย้อนไปตอนที่ฉันแพ้ให้เธอเจ็ดครั้ง - แปดครั้งต่างหาก
ฮื่อ เจ็ดครั้ง
แต่ทุกครั้งน่ะนะ ฉันไม่ได้โมโหขนาดนั้นหรอก
[หอบ]
รู้มั้ยเพราะอะไร
[แจอี] อย่าคิดอะไรลึกซึ้งนักเลย
[หอบ]
ฉันแค่ช่วยดึงนายลุกขึ้น
[ทั้งคู่หอบ]
[ถอนหายใจแรง]
เอ้อ จริงด้วย
แล้วเอ่อ… แฟนของเธอล่ะ
อยู่วงการนี้หรือคนธรรมดา
แต่ก็นะ คบคนวงการนี้ไปก็ไม่ได้อะไรหรอก
เรื่องนั้นสำคัญตรงไหน
ขนาดเอ็มเคยังล่มจมอยู่เนี่ย
[แจอี] นี่ ฉันพูดหลายรอบแล้วนะ
เอ็มเคน่ะเจ๊งแล้วจริงๆ
นักลงทุนถอนตัวกันหมด เหลือแต่พวกกรรมการหุ่นเชิด
- ที่นั่นไม่เหลือใครแล้วจริงๆ - [ฮันอุล] บริษัทอย่างเอ็มเค
- ไม่เจ๊งง่ายๆ หรอกเว้ย - เหอะ
ฟังนะ
ชามินกยูแห่งเอ็มเคตายแล้ว
- แต่รองลงมายังมีชามินฮีฝ่ายบริหาร - ผู้หญิงคนนั้นก็ตายแล้วค่า
ฝีมือรุ่นพี่บกซุน
เช็ดโด้ พี่เขามีปัญหาอะไรวะเนี่ย
เพราะงั้นแหละ คือเรื่องเปิดบริษัทที่คุยกับเด็กๆ เมื่อกี้นี้…
นี่
ก็มีอยู่คนนึงแหละ
ใคร
อ๋อ…
[สูดปาก]
ไปด้วยกันมั้ย
[เพลงแดนซ์ภาษาอังกฤษดังจากในบ้าน]
[เพลงแดนซ์ภาษาอังกฤษดังลั่น]
[คนพูดคุยจอแจ]
[สาวๆ กรี๊ดกร๊าด]
ให้ตายสิ ผู้เฒ่าของเรา
[ผู้ชายหัวเราะ]
[ชายสูทดำ] โอ๊ะ
- โอ้ คุณใช่มั้ย - ครับ
[ชายเสื้อชมพู] ยินดีที่ได้พบครับ
ผมชื่อเบนจามิน โจครับ
[ฮันอุล] เมต้าซอฟต์แวร์
อ๋อ อ๋อๆๆ
ว่าแต่ มีเรื่องอะไร
[หัวเราะขำ]
ผมเป็นแฟนตัวยงของคุณครับ
ท่านครับ
คือเวลา…
เฮ้อ…
พอดีผมมีประชุมต่อน่ะ
เสียดายจังเลย
ไว้โทรหาผมนะครับ
[หัวเราะแผ่ว]
เป็นใครมาสั่งให้โทรหา
[ฮันอุล ตะโกน] ผู้เฒ่า
[ปนขำ] ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
แหม ผมไม่ได้ติดต่อไปเลย
- [พ่นหายใจ] - ที่ผมไม่ได้ติดต่อหา…
[ลนลาน] เดี๋ยวๆ ฟังผมก่อน ผู้เฒ่าก็ไม่ได้ติดต่อหาผมนี่
ผู้เฒ่าด็อกโกเหรอ พี่ตั๊กแตนอะนะ
[ซูมิน] ทำไม
เขาไปหาอดีตครูแล้วมันยังไง
ฉายาตั๊กแตนนี่ผู้เฒ่าก็เป็นคนตั้งให้
ใช่มั้ยคะพี่
อื้ม
อิจฉาจัง ถ้าผมมีครูอย่างผู้เฒ่าด็อกโกบ้าง ตอนนี้ผมก็คงไม่อยู่ในสภาพนี้
- โห นี่ตั้งใจพูดให้พี่แจอีได้ยินเหรอ - [รุ่นน้อง 2] โธ่ไอ้นี่
- [รุ่นน้อง 2] พี่ครับ - รู้แล้วน่าไอ้นี่
กินซี่โครงไปเหอะ
เธอก็น่าจะไปกับเขาซะนะ วันนี้งานก็ไม่มี
คือ เดี๋ยวฉันมีเดตค่ะ
[หัวเราะหึ]
[ฮันอุล] โอ้โฮ ชีวิตดี๊ดีนะเนี่ย เนอะ
[ซี้ดปากดุ]
ไม่แตะหรอกครับ
[หัวเราะขำ]
โอ้โฮ โหย…
[กลั้วขำ] ของแบบนี้เอามาวางไว้ทำไม
ให้ตาย เทสต์นี่แบบ…
โอ๊ย! อุ๊ย!
ฮึ่ย!
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีจังหวะเร้าใจ]
โอย… ให้ตาย เฮ้ยๆๆ
- ฮึ่ม! - เฮ้ย!
[ดนตรีหยุด]
[ฮันอุลครางจุก]
ต้อนรับขับสู้กันรุนแรงชะมัดยาดเลย ชิ!
- [หัวเราะหึ] - โอ๊ย
[ครางโอดโอย]
[อุทานตกใจ]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลงต่อ]
กะแล้วว่าต้องเป็นงี้
ดูนายไม่ได้กะเอาไว้นะ
ดูอายุตัวเองด้วย
ฮู่!
[ทั้งคู่ฮึดฮัดต่อสู้ต่อเนื่อง]
ฮึ่ย!
[หัวเราะชอบใจ]
วิ้งเลยดิ [ขำ]
อือฮึ
เอื๊อะ!
ฮึ่ย!
[กวนๆ] อ๋อ จะเอางี้ใช่มั้ย
เยี่ยมเลย ของโคตรดี
ชิ…
[ฮึดฮัดต่อสู้ต่อเนื่อง]
ฮ้า…
เฮ้อ!
โถๆ ปกติใช้สองมือ นี่มือเดียวจะได้เรื่องเหรอครับ
โอ๊ะโอ
ได้แฮะ
อุ้ย! ฉิบหาย
หา
อ๊าย!
ฮึ่ย!
ย้าก!
[ดนตรีหยุด]
[หอบ หวาดเสียว]
[หัวเราะเยาะหยัน]
โฮ้ย พอได้แล้วครับ ผมหิวข้าวแล้วอะ [จิ๊ปาก]
- ไอ้เด็กเวรนี่ - โอ๊ย!
โอ๊ย จะหลุดมือ
[ดนตรีบีตเป็นจังหวะ]
[ดนตรีหยุด]
[ด็อกโกถอนหายใจ]
กินของตัวเองสิ
ของผมจะหมดแล้ว
อีกอย่างอายุปูนนี้แล้ว ถ้ากินของแบบนี้บ่อยๆ
มันไม่เฮลตี้นะครับ
เส้นเลือดอุดตันได้เลย
เป็นห่วงกระทั่งเส้นเลือดฉัน แต่ไม่มาหากันสักครั้ง
ก็ผู้เฒ่ากับพี่มินกยูจบกันไม่สวยอย่างแรงนี่นา
[ดนตรีสั่นประสาท]
แต่ไงผมก็เป็นศิษย์ผู้เฒ่า ผมเป็นห่วงผู้เฒ่ามากจริงๆ นะ
แถมรู้สึกผิดด้วย
[ด็อกโก] หึ มีอะไรต้องรู้สึกผิด
ตอนนั้นนายก็แค่พนักงานหางแถว
ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท เอามีดเปื้อนเลือดให้ท่านประธาน
[ดนตรีหยุด]
แล้วท่านประธานก็ยอมรับเอาไว้
ฉันถูกปลดเกษียณ แทนถูกปลิดชีวิตก็ดีจะแย่แล้ว
[สูดหายใจ] ถามจริงเรื่องเป็นไงมาไง ก่อตั้งบริษัทมาด้วยกันแท้ๆ
[สูดหายใจ] ก็แค่ปัญหาส่วนตัวน่ะ
นายน่ะไม่เข้าใจหรอก
[ด็อกโก] อืม…
เดี๋ยวก่อนนะ
ผู้เฒ่าเกษียณแล้วไม่ใช่เหรอ
ทำไมถึงมีนักธุรกิจน่าหมั่นไส้แบบนั้น มาอยู่ใกล้ตัวได้ ดูโคตรไม่น่าไว้ใจเลย
จะเอาทุนจากมันมาเปิดบริษัทเหรอครับ
ก็แค่เด็กอมมือที่สนใจสงสัยในงานด้านนี้แหละ
เป้าหมายของหมอนั่นไม่ใช่เงิน
[สูดหายใจ] ซึ่งก็หมายความว่า…
นี่กำลังเช็ก เผื่อกลับไปที่เอ็มเคใช่มะ
ถ้าไม่ตอบมาเดี๋ยวนี้ ผมจะหลุดมือไปแล้วนะ
พูดเหมือนนายมีที่อื่นให้ไป
คิดว่าผมไม่มีเหรอครับ
[ขำ]
- [ขำ] - อ๊า จริงๆ เลย
ท่านประธาน
เดี๋ยวยกให้เป็นท่านประธานเลย นะ
เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ
[สูดปาก] ทำไมท่านประธาน ไม่เดินเกมเลยล่ะครับ บริษัทเละเป็นโจ๊กอยู่เนี่ย
ทุกคนจะได้มาหาฉันไง
เหมือนนายตอนนี้
โอ้ สมแล้ว
ว่าแต่ว่านะครับ
ท่านประธาน ผมมีเรื่องจะขอร้องหน่อยน่ะครับ
คือ จำได้ใช่มั้ยครับ ชินแจอีนักเรียนตัวท็อปคลาสผมน่ะ
[ดนตรีเร้าอารมณ์]
[ด็อกโก] คนที่เลือกเดินออกไปเอง
จะให้เรียกกลับมาเหรอ
เป็นผมก็ออกเหมือนกันแหละ
ก็เธอชนะแต่ผู้เฒ่าดันเลือกผมเฉย
เพราะที่เราต้องการ
คือนายไงฮันอุล
เราเหรอ
[ด็อกโก อดีต] หยุดได้
[คนพึมพำจ้อกแจ้ก]
ว่าไง
[ด็อกโก] ดูเหมือนผลจะออกมาแล้ว
[มินกยู] ไปห้องมอนิเตอร์เดี๋ยวนึงได้มั้ย
อืม ได้ชื่อว่าจอมฝึกซ้อม
การเคลื่อนไหวของชินแจอีดูลื่นไหลเฉียบคมดี
[ฮึดฮัดต่อสู้ในคลิปดังแว่ว]
ดาบไม้ของอีฮันอุลโดนตรงไหนเห็นมั้ย
แถวๆ ตรงตับอ่อนนั่นแหละ แต่ว่าก็ตื้นมาก
- ต่อให้เป็นดาบจริงก็คงแค่ถากๆ - [ขำหึ]
งั้นดูต่อเลยมั้ย
[ฮึดฮัดต่อสู้ในคลิป]
เขาจงใจให้เธอใช้มือขวากัน เพราะว่าชินแจอีถนัดขวา แต่ว่า…
ถ้านี่เป็นดาบจริงละก็…
[กดเล่นเทป]
[ฮึดฮัดต่อสู้ในคลิป]
[มินกยู] ไม่มีทางออกมาเป็นแบบนี้แน่
ความห่างชั้นของพวกเขาจะค่อยๆ มากขึ้น
ชินแจอี… จะไม่มีวันไล่ตามอีฮันอุลทัน
[ถอนหายใจแผ่ว]
[ดนตรีกึ่งรันทด]
เออ นี่
ลองสอนเขาใช้สองมือดู
เขารุกแรง
น่าจะเหมาะกับสไตล์การสู้ของคุณนะ
พวกเธอคงได้ปวดหัวกันไม่น้อยแน่
[ด็อกโก] ชินแจอีน่ะไม่ได้ ไม่เด็ดขาด
[ฮันอุล] เหตุผลคืออะไรกันแน่ครับ
แจอีก็ดูไม่อยากเจอผู้เฒ่าเหมือนกัน
ถ้าเธอไม่อยากเจอ
ก็คงมีเหตุผลแหละ
ถ้าอยากรู้เดี๋ยวฉันบอกให้
[จิ๊ปาก]
ไม่ละ ช่างมันเถอะครับ
[ถอนหายใจแผ่ว]
ถ้านายไม่มาหาฉันเอง
ฉันก็คงจะไปหานาย
เพราะเอ็มเคที่ฉันจะตั้งขึ้นใหม่ ก็ต้องการเจนต่อไป
[ด็อกโก] เมื่อเวลาของฉันจบลง
ก็จะถึงเวลาของนาย
อย่าเสียเวลานั้น…
ไปกับยัยคนนั้นเลยน่า
[ฟันมีดเป็นจังหวะ]
[แจอีหอบ]
ใครเขามาเดตกันในที่แบบนี้เนี่ย
- รู้จักที่นี่ได้ยังไง - ท่านประธานของเธอไงขอรับ
เห็นเขาบอกว่าเธอพกเครื่องมือ ออกไปเดตทุกครั้งเลย
แปลว่าแฟนเธอคือเจ้านี่สินะ
แฟนกวนใจเธอเหรอ
ฉันสั่งสอนให้เอามั้ย
[เค้นเสียง] แกน่ะตายแน่!
อื้ม!
ฮึ่ย!
[หอบ]
อ๊า…
โอ๊ย!
- [แจอี] ตรงไหน - ขึ้นอีก
ขึ้นอีกเหรอ
- ตรงไหน นี่เหรอ - ขึ้นบนอีก
โอ๊ยๆ เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน โอ๊ย
โอ๊ย
ว้าว ผู้เฒ่ายังแข็งแรงดีสิเนี่ย
เธอคิดว่าเขาชื่อผู้เฒ่าเพราะแก่รึไง
เพราะเขาเหลี่ยมจัดต่างหากล่ะ
โอ๊ะ!
- โอย - แต่ไหนว่า
ไม่สนใจเปิดบริษัท อยู่ๆ ทำไมเปลี่ยนใจล่ะ
ผู้เฒ่าพูดอะไรเหรอ
[ออกแรง] พูดอะไรเล่า ฉันรู้ความสามารถฉันดี
ดีลนั้นน่ะ ผู้เฒ่าคงได้ประโยชน์มากกว่าฉัน
เธอก็ออกไปเปิดบริษัทเองเพราะงี้นี่
เฮ้อ แล้วฉันก็ทำเจ๊งไปไง
เพราะตอนนั้นเธอไม่มีฉัน
[คนคุยกันดังแว่วเคล้าเสียงเพลง]
[ฮันอุลถอนหายใจ จิ๊ปาก]
เธอก็เรื่องนึง แต่คิดถึงเด็กๆ ด้วยสิ
เจ้าพวกนั้นน่ะถึงจะพร่องปัญญา แต่ก็ไม่ได้พร่องความสามารถนะ
- [สามคนเล่น หัวเราะกัน] - [แจอี] เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ถึงเป็นนายก็หานักลงทุนไม่ง่ายหรอกนะ
[ฮันอุล] เอ้า นี่
เป็นไง
เริ่ม… เกิดความมั่นใจขึ้นมาแล้วใช่มั้ย
อา…
ทำไม
ไม่เอาน่า
เธอจะเสียเวลาชีวิต อยู่กับโชว์ห่วยเล็กๆ นั่นไปถึงเมื่อไหร่
เธอต้องตัดให้ขาดสิ
ถ้าทำไม่ได้ ให้ฉันทำแทนมั้ย
[ประธาน] อย่างงั้นเหรอ
ฉันก็สังหรณ์เอาไว้แล้วละ
สภาพฉันแบบนี้ ให้รั้งเธอเอาไว้ต่อไปก็คงไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง
ฉันขอโทษด้วยนะคะ
โธ่เอ๊ยนี่ ไม่ต้องขอทงขอโทษหรอก
ไปเถอะ
ไว้จะแวะมานะคะ
ได้
- ซูมิน - คะ
ผู้ชายคนนึงที่ชื่อเอกับผู้หญิงที่ชื่อบีเนี่ย
ซี้กันตั้งแต่ยังเป็นเด็กกระโปก
แต่บีไม่มีกระโปกสินะ
ประเด็นคือบีบอกว่าตัวเองมีแฟน แต่สรุปแล้วแค่โม้
[ดนตรีแนวขำ]
บีทำงั้นทำไม
คืองี้
ตัวบีเธอรู้ดีแก่ใจเลยว่าเอน่ะชอบตัวเองอยู่ แต่เธออึดอัดกับเรื่องนั้นค่ะ
เหตุผลที่อึดอัดคือ
- เพราะบีก็ชอบเอ - เพราะบีไม่ได้มองเอในฐานะผู้ชาย
[ฮันอุล] แม่งเอ๊ย ทำไมไม่ออกมาซะทีวะ
[ถอนหายใจเฮือก] คนอะไรดูออกง่ายชะมัดยาดเลย
[ดนตรีหยุด]
[ประธาน] ช่วยพูดให้ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ ฉันก็ยังมีของกับเขาอยู่
นะ แจอี
- ถ้าไม่ได้จริงๆ ขอแค่สามเดือนพอนะ - เฮ้อ!
[แจอี] ท่านประธาน ฉันขอโทษค่ะ
[ประธาน] แค่ช่วยอยู่จนกว่าฉันจะหาคนได้ แค่นั้นก็ไม่ได้เหรอ ฮึ!
[ฮันอุล] เฮ้ย ไอ้พวกนี้จะชักช้ากันถึงไหนวะ
- แล้วไอ้นี่เอาแต่ยัดห่าอีกแล้วเหรอ ฮะ! - เราเตรียมพาวเวอร์พอยต์มาแล้วครับ
ว่าแต่พี่หาสปอนเซอร์รายใหญ่ขนาดนั้น มาได้ยังไงเหรอครับ
พวกเราน่ะ เล่น "บลัดไฮสคูล" กันบ่อยโคตรๆ เลย
บลัด… อะไรนะ
[เบนจามิน] จากมุมมองของมืออาชีพ คิดว่าไงครับ
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
นี่เวอร์ชั่นเบต้า ของ "บลัดไฮสคูล" ที่กำลังจะปล่อยครับ
ถ้าถามความเห็นในฐานะผู้เชี่ยวชาญ ขนาดนี้น่ะเป็นคนจริงๆ คงตายไปนานแล้ว
แต่ถ้าสร้างเกมให้ออกมาเหมือนจริง ใครจะเล่นล่ะคะ
[รุ่นน้อง 1] พูดถูก ไม่มีใครเล่นหรอก [หัวเราะ]
- [ซูมิน] ใช่เลย - [กลุ่มรุ่นน้องหัวเราะ]
ว้าว คุณสวยจังเลย
อยากสแกนสามมิติสร้างเป็นตัวละครเลยนะเนี่ย
[หัวเราะพอใจ สูดปาก]
[ดนตรีกวนประสาทดังแผ่ว]
[รุ่นน้อง 1] ปีที่แล้ว มียอดคนตายทั้งหมดสามแสนหนึ่งหมื่น…
- เจ็ดพันหกร้อยคนครับ - [หาว]
ซึ่งเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เพิ่มขึ้น 12,340 คน หรือ 4.2 เปอร์เซ็นต์ครับ
ในบรรดายอดนั้น บริษัทของเรา…
[ลดเสียง] ให้พูดต่อมั้ยครับ
ข้ามไปอันต่อไป
- มาที่ผลตอบแทนจากการลงทุน… - นั่นมันข้อมูลตอนเอ็มเคยังอยู่ไม่ใช่เหรอครับ
ธุรกิจจ้างวานฆ่าแบบบริษัท มีค่าพัฒนาคน ค่าดำเนินการ
- คาดหวังกำไรได้ยากในช่วงแรก - ผมไม่อยากคุยเรื่องกำไรแล้ว
ค่าหัวคนจะทำเงินได้เท่าไหร่กันเชียว
ตอนคุณทำงานน่ะ ให้คนไปดูด้วยได้มั้ย
- คะ - ถ้าได้ไปดูเอง ผมว่าคงช่วยได้เยอะเลย
รู้มั้ยทำไมผมอยากทำธุรกิจนี้
ผมว่าเราไม่ได้มีความจำเป็น ต้องรู้เรื่องนั้นนะครับ
[เบนจามิน] ก็นั่นแหละ
ที่ผมอยากรู้มันไม่ใช่เรื่องกำไร หรือตัวเลขเลยครับ
[ดนตรีตึงเครียด]
(แนะนำสมาชิกทีม ชินแจอี)
[เบนจามินหัวเราะ]
มีอะไรไม่เหมือนใคร
แฟนคุณตั๊กแตนเหรอ
โอ้ ซอรี่
ถามเรื่องส่วนตัวเกินไปหน่อย
เอ้า!
[ถอนหายใจ เดาะลิ้น]
ข้ามไปเรื่องน่าสนใจกันเลยมั้ย
- ชื่อคิมดงยอง - [กระแอม]
อายุ 28
- แต่เปิดตัวและมีประสบการณ์มาเจ็ดปี - ไม่ๆ ไม่เอาหมอนี่ เปิดชาร์ตของคุณแจอีซิ
[ดงยองถอนหายใจแผ่ว]
เคยเปิดบริษัทมาก่อนนี่ เหมือนผมจะเคยได้ยินชื่อบริษัทนี้นะ
อ้อ ครับ เคยเป็นบ.น้องใหม่มาแรง ตอนวงการกำลังบูม
- แต่เจอเอ็มเคผูกขาด เลยเจ๊งไปครับ - [เบนจามิน] เฮอะ อดีตเด็กฝึกเอ็มเคเหรอ
[หัวเราะหยัน] ย้อนแย้งอยู่นะ
คนเคยรุ่งตั้งแต่อายุยังน้อย ทำไมไม่นานนี้ดันมาทำงานให้บริษัทโนเนม
หึ
[ฮันอุล] เพราะครั้งนึง เธอเคยเป็นถึงประธานบริษัทน่ะครับ
บริษัทเล็กๆ ก็คงอึดอัด ที่จะจ้างเธอให้มาเป็นพนักงาน
ส่วนบ.ใหญ่ๆ ก็เลี่ยงเธอ เพราะเธอมีประวัติเคยเจ๊งเหรอ
พวกครึ่งๆ กลางๆ
[ดนตรีสั่นประสาทดังแผ่ว]
ผมรับประกันความสามารถของเธอเองครับ ข้ามไปเรื่องอื่นกันดีกว่า
แล้วเธอเก่งระดับไหนล่ะครับ
ถ้าเกิดต้องสู้กับคุณน่ะ
เฮ้อ โทษทีครับ
ช่วยไม่ได้นี่ ก็เรื่องแบบนี้แหละที่ผมอยากรู้
คุณแจอี คุณรับมือได้แค่ไหนถ้าต้องสู้กับคุณตั๊กแตน
[แผ่ว] เฮอะ…
เห็นเราเป็นตัวละครในเกมห่าเหวนั่นรึไงวะ
- ก็ผมเป็นคนสร้างเกมนี่ครับ - อ๋อ ส่วนผมก็เป็นคนที่ฆ่าคนครับ
นี่ ไอ้ฉิบหาย เจอกันครั้งหน้าแกตายแน่
[ฮันอุล] เฮ้ย!
ไปเหอะ
- [ถอนหายใจ] - [ฮันอุล] เหี้ย "รับมือได้แค่ไหน"
[ฮันอุล] พูดมาได้ไงวะ ไอ้ห่าเอ๊ย
[เบนจามิน] ถ้าอยากจะอยู่ต่อก็ได้นะครับ
ผมทนความสงสัยไม่ได้ด้วยสิ [หัวเราะหึ]
[ฮันอุล ตะโกน] มัวทำอะไรวะ บอกให้ไปกันได้แล้วไง
แฟนคุณเรียกอยู่แน่ะ
[ดนตรีหยุด]
ขอโทษนะครับ
[หัวเราะ]
รู้มั้ยเขาเป็นโอกาสสำคัญแค่ไหนสำหรับเราน่ะ
อย่างมันน่ะไม่มองเราเป็นมนุษย์หรอก
อายุอานามก็ไม่เท่าไหร่ ไร้มารยาทฉิบหาย
คนที่ฆ่าคนเป็นอาชีพ มาบ่นเรื่องมารยาทคนอื่นเนี่ยนะ นี่มันเป็นงานนะ
โดนทำตัวงั้นใส่ แล้วยังอยากทำงานต่ออีกเหรอ เธอน่ะ
ใช่
หือ
ฉันอยากทำจริงๆ
- งานน่ะ - เฮอะ!
เดี๋ยวฉันหางานให้เอง
ฉันตั๊กแตนนะ
นั่นน่ะมันตอนที่นายยังอยู่กับเอ็มเคโน่น
ถึงไม่มีเอ็มเคฉันก็คือตั๊กแตน
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
[ดงยอง] แล้วพวกเราล่ะครับ
- พวกนายไม่ต้องยุ่ง - ก็ใช่ไงครับ แม่งเอ๊ย พี่คือตั๊กแตนไง
แล้วพวกผมคืออะไรล่ะครับ
- ไอ้เวรนี่อยากโดนอีกรึไง - เฮ้ย อย่าๆ ไม่เอา
ดงยองก็หยุดได้แล้ว
ให้หยุดอะไร
พูดตามตรงเลยนะ
ทั้งหมดมันก็เพราะพี่
อะไรนะ
ที่พี่ตั๊กแตนโมโหอยู่เนี่ยก็เพราะพี่นั่นแหละ
ไม่รู้ห่าอะไรเลยดิ ไม่รู้กันเหรอ
ถ้าชอบก็บอกไปเถอะครับว่าชอบ ไม่ก็เดตกันซะ
ไม่ใช่เด็กๆ นะ มัวทำอะไรอยู่ได้เนี่ย
เฮ้อ ให้ตายสิแม่ง น่าเบื่อฉิบหาย
[ถอนหายใจยาว]
ผมจะกลับขึ้นไปใหม่
ทำไมผมต้องพลาดโอกาสดีๆ เพราะพวกพี่ด้วย
ยังซูมิน ปุมปาอี เลือกมาจะเอายังไง
ก็อยู่งี้ไปทั้งชีวิต
[ซูมิน] นี่ คิมดงยอง
- [ปาอี] นี่ เดี๋ยวก่อนดงยอง - [ดงยอง] ปล่อยสิวะ
[แจอี] แล้วนายจะไปไหน
[ดนตรีหยุด]
จ้องอะไรอยู่ได้ ฉันอายเนี่ย
นายโทรเรียกฉันมานะ
อะ นี่
โห นี่มัน…
ใช่
ใช่เช่ยอะไรกันล่ะ อีตาทึ่มนี่
อยู่เอ็มเคมาแล้วเก็บได้แค่นี้เนี่ยนะ
มิน่า ที่ผ่านมาดูฟุ่มเฟือยดีเหลือเกิน
โรงแรมเอย แบรนด์เนมเอย รถนอกเอย
ฉันขายรถไปแล้ว
แล้วเอานี่มาแทนน่ะนะ
วิ่งได้มั้ยเนี่ย
ก็ได้น่ะสิ ไม่งั้นจะมาถึงนี่ได้ไง
วิ่งได้ก็ขับไปบริษัทที่เรียกตัวนายซะ
ไม่ต้องทำขนาดนี้หรอก
[ดนตรีซึ้ง]
นายทำงั้นเพราะฉันจริงเหรอ
นี่เธอก็รู้เหรอ
ซูมินพูดถูกด้วยแฮะ
เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะอึดอัดสินะ
ไม่ใช่เพราะเธอหรอกน่า เป็นเพราะฉันนี่แหละ
ฉันได้ชื่อว่าตั๊กแตนเลยนะ จะให้ไปทำบริษัทอื่นได้ยังไง
ฉันควรเปิดบริษัท แล้วทำให้ยิ่งใหญ่เหมือนเอ็มเคสิ
ฉันจะไม่ทำให้เธออึดอัดหรอกน่า เพราะงั้นช่วยฉันหน่อยเถอะ
ทำไม
ปัดโธ่ ถามมาได้ว่าทำไม
ก็เพราะว่าเธอเก่งไง
ใช้ได้เลย
ก็จริง ฉันก็เก่งใช้ได้
แต่นี่ไม่ใช่การช่วย
เราจะทำด้วยกันอย่างเท่าเทียม
แต่ประธานคือฉัน
โห
ของมันแน่อยู่แล้ว
- ถ้าไม่ใช้ชื่อฉัน จะไปหาโชว์จากไหน - นายหาโชว์ได้แน่เหรอ
เดี๋ยวฉันจะลองโทรหาลูกค้าที่รู้จัก ตอนอยู่เอ็มเคดูแล้วกันนะ
ดีลนะ
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีคึกคัก กระฉับกระเฉง]
นี่
ที่หามานี่ไม่ง่ายนะ
ฉันจะแจกโชว์ให้ตามระดับของพวกเธอ เพราะงั้นห้ามพลาดเด็ดขาด
ค่ะ ท่านประธาน
ประธานเหรอ
ทุกคนคงไม่สบายใจกันที่ดงยองไม่อยู่แล้ว แต่ก็รีบฮึดกันเถอะนะ
ค่ะ รองประธาน
- รองประธานเหรอ - ใช่เลย ต้องตามสถานการณ์ให้ทัน
อย่างกรรมการผู้จัดการยังนี่สิ
เฮ้ย เธอเป็นเอ็มดีเลยเหรอ
ว่าแต่โชว์มีแค่นี้เหรอคะประธาน
- เราเพิ่งเปิดตัวก็ควรจะเป็นกระแสสิ - ตั้งใจทำงานเดี๋ยวงานก็เข้ามาเพิ่ม
อันนี้ขั้นเอฉันต้องทำเอง ส่วนนี่ แจอี
อันนี้ของเอ็มดียังนะ
- ขั้นดีเหรอ - อันนี้ขั้นบีฉันก็ต้องทำเอง
ขั้นซีนี่ก็ให้เอ็มดียังลองดูนะ
- ผมล่ะครับ - ปุมปาอี ของนายงานสำคัญ
วันนี้มีกินเลี้ยงบ. นายรับหน้าที่เลือกร้าน
- [ขำ] - [ปาอี] เอ๋!
- โอ๊ย หิวแล้ว รีบไปกันเถอะ - [ซูมิน] ค่า
แล้วทำไมเอาแต่เรียกผมว่าปุมปาอีล่ะครับพี่
[ฮันอุล] รองประธาน มัวทำอะไร
ค่ะ ไปแล้วค่ะ ท่านประธาน
- [ฮันอุล] จะกินไรล่ะ - [ปาอี] บูแดจีแกครับ
[ฮันอุล] ก๋วยเตี๋ยวละกัน
[เพลงแดนซ์ คนดื่มเหล้าเฮฮา]
เอ้อ! เอาเลย หมดแก้ว!
[ทุกคน เหล้าบาดคอ]
[หัวเราะ]
[กรี๊ดกร๊าด เฮฮา]
ชิมสิ
[ทั้งคู่หัวเราะ]
ท่านประธาน บริษัทเราชื่ออะไรคะ
ชื่อน่ะค่ะ ชื่อ
(ซามากวี จำกัด)
[ดนตรีแนวแดนซ์บรรเลงต่อ]
ไปกัน
โอ๊ะๆ!
- [ออกแรงเชือด] - [สำลักเลือด]
(รายงานเป้าหมาย เอ)
[หายใจไม่ออก ดิ้นรน]
(รายงานเป้าหมาย บี)
[ร้องโหยหวน]
(รายงานเป้าหมาย ซี)
[ถอนหายใจเฮือก]
(รายงานเป้าหมาย ซี)
[ดนตรีแผ่วลงจนหยุด]
[ฮันอุล] กดราคาอะไรกันขนาดนั้นครับเนี่ย
กะจะให้เราหาเลี้ยงปากท้องยังไง
[ด็อกโก] ถ้าจะฟื้นเอ็มเคให้กลับมา ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก
คิดว่ากับฉันมันง่ายรึไง
[สูดหายใจลึก]
ไม่ไง ถึงจะมีโชว์ดีๆ เข้ามา แต่ก็ไม่มีมือดีที่ไว้ใจได้เหมือนกับนาย
[ออกแรงลุก] ท่านประธานที่เคารพครับ
แล้วถ้าจ้างบ.เราให้เป็นเอาต์ซอร์สให้ล่ะครับ
พวกโชว์ที่เอ็มเคไม่อยากรับเอาไว้เองไง
ถ้าเป็นขั้นเอก็ยิ่งดีเลย
แหมๆ เป็นประธานแล้วโตขึ้นนะ ตั๊กแตนผู้ยิ่งใหญ่รู้จักขอร้องซะด้วย
[อ้อน] สรุปจะช่วยหรือไม่ช่วยครับ
ฉันมีเงื่อนไข
ว่าอยู่แล้วเชียว
[สูดหายใจ] ตั้งแต่พี่มินกยูจากไป
พวกไร้สังกัดก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
ก็แปลว่าตอนนี้น่ะ มันไม่ใช่ยุคของการทำงานโดยรักษากฎอีกแล้ว
[ดนตรีกึ่งเครียดกึ่งระทึก]
ฉันก็เลยตั้งใจ จะจัดการอะไรๆ ให้เข้าที่ภายในปีนี้
ถึงตอนนั้นถ้าตั๊กแตนยอมร่วมมือ เรื่องก็คงง่ายขึ้นแน่
งั้นก็แปลว่าจะกดบริษัทอื่นๆ แบบเมื่อก่อนสินะครับ
ว้าว มิน่าล่ะ คนถึงอยากเข้าบริษัทใหญ่กันนัก ออกมาแล้วถึงเพิ่งเข้าใจเนี่ย
ก็แล้วจะออกจากบ้าน ไปลำบากแบบนั้นทำไมเล่า หา!
[ดนตรีเร้าใจ]
อ้าว
หลบไปเลย
ฮึ่ย!
(รายงานเป้าหมาย ซี)
[ดนตรีแผ่วจนหยุด]
อยู่ๆ ทำไมถึงยกเลิกโชว์ ปุบปับอย่างนี้ล่ะคะ ท่านประธาน
ฉันอุตส่าห์เขียนบทเรียบร้อยแล้วแท้ๆ เนี่ย
อย่าทำอย่างงั้นเลยค่ะ
ที่ได้ยินมาเหมือนประธานจะแค้นมากนะ
ไว้เดี๋ยวพวกเราจะฆ่ามันอย่างทรมานให้เอง เชื่อใจแล้วให้เรา…
ฮัลโหลค่ะ ท่านประธาน
[ปาอี] อีกแล้วเหรอ
เชี่ยเอ๊ย ถึงขั้นซีก็เถอะ แต่กว่าจะมาสักโชว์
- เฮ้อ - อย่างน้อยเธอก็ยังได้ออกหน้าเซตบ้างนะ
มือนักฆ่าของฉัน เปื่อยเพราะล้างจานหมดแล้ว มันใช่เหรอ
พี่ครับ
วันนี้ช่วยพูดอะไรกับพี่ตั๊กแตนหน่อยเถอะครับ
นายต้องเรียกท่านประธานสิ ที่นี่ออฟฟิศนะ
- มีกันแค่เราเนี่ย ใครสน - จะบอกว่าพี่ตั๊กแตนไม่ใช่พวกเราเหรอ
แล้วทีตัวเองเรียกเขาพี่
[ลดเสียง] นี่ เอาจริงนะ เธอก็ไม่พอใจหลายเรื่องนี่
งานก็เข้ามาน้อยแสนน้อยอยู่แล้ว โชว์ไหนที่เราพอทำได้ประธานก็เอาไปทำหมด
แล้วฉันล่ะ
นายทำไม
งานพวกนั้นส่งมาให้ฮันอุล
- ถ้าไม่พอใจก็หาโชว์เองสิ - เฮ้อ แล้วมันง่ายเหรอครับ
บริษัทเราเหมือนรันด้วยตั๊กแตนคนเดียว
- อย่างน้อยพี่ฮันอุลก็ช่วยดูแลพี่ - ฮึ่ย!
[ซูมิน ปาอี ถอนหายใจ]
[ปาอี] ถ้ารู้ว่าจะเป็นงี้ ตอนนั้นฉันคงตามดงยองไปแล้ว
นี่ ปุมปาอี!
[ประตูเปิด]
นี่ไอ้ตัวไหนไม่แยกขยะตรงทางเดินให้มันดีๆ ฮะ
กลับมาแล้วเหรอคะ
หมอนี่ค่ะ
[แจอี] นายไม่ได้ตรงมาจากเซตเหรอ
[ถอนหายใจ] มัวแวะรับโชว์มาโชว์นึง อะนี่ของเธอ แจอี
มีคนเทเลยได้มาต้องโชว์วันนี้เลย
วันนี้เลยเหรอ
ไม่ใช่งานยากสำหรับเธอหรอก
นี่ ปุมปาอี ที่บอกให้ลองร่างบทได้ทำรึยังฮะ
พวกเธออยากลองโชว์นี้มั้ย
- ค่ะ - จริงเหรอครับ
ทำอะไรของเธอเนี่ย
ก็ฉันมอบหมายให้เธอทำนี่
ฮะ!
[สูดหายใจ] ท่านประธาน
มาคุยกับฉันหน่อยสิ
[แจอี] ทำงี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ
ถ้าจะทำบริษัทต้องให้เด็กๆ ได้เติบโต
- พวกนั้นไม่พอใจเหรอ - ไม่ใช่แบบนั้น
นายเป็นประธานนะ
พวกนั้นพึ่งพานายกันอยู่
[ถอนหายใจแรง] ฉันรู้
เงินเดือนฉันก็จ่าย ค่าข้าวก็จ่าย ไม่ได้ปล่อยให้อดนี่
ประธานอย่างฉันน่ะไม่มีอีกแล้ว
ฉันวิ่งวุ่นทำงานแทบตาย ไหนจะโดนกดราคา รายได้ก็มาแบ่งให้ทุกคนอีก
ฉันถึงได้บอกให้หยุดวิ่งวุ่นคนเดียว แล้วไว้ใจให้เราทำงานบ้าง
แล้วถ้าเกิดพลาดขึ้นมาสักงานล่ะ
เพิ่งเปิดบริษัทจะให้พากันลงเหวเลยเหรอ
ก็ถ้าไม่ไว้ใจใครก็ไปเป็นลูกจ้างคนเดียวสิ จะเปิดบริษัทเพื่อ
ที่นายได้เป็นตั๊กแตน ก็เพราะเอ็มเคเชื่อมือนายไม่ใช่เหรอ
ฉันกับพวกนั้นเหมือนกันรึไง
ถ้างั้นฉันล่ะ
เธอทำไม
ทำไมเธอถึงเป็นอย่างนี้ไปด้วยอีกคนเล่า
ของเธอฉันก็ดูแลให้อยู่นี่
[จิ๊ปาก]
นายบอกจะไม่ทำให้ฉันอึดอัดใช่มั้ย
ฉันน่ะอึดอัดจะแย่ที่นายคอยมาดูแลฉัน อย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าเด็กๆ น่ะ
เข้าใจแล้ว
งั้นขอกลับคำที่ว่าดูแล
พอใจยัง
นายเคยให้ฉันทำโชว์ขั้นเอบ้างมั้ย
นายแม่งก็เก่งเจ๋งอยู่คนเดียวแหละ คนอื่นๆ น่ะอยู่ใต้เท้านายหมด
แล้วฉันก็ด้วย
ก็ได้
[สูดหายใจ]
ต่อไปนี้แค่ให้ขั้นเอกับเธอก็พอใช่มั้ย
[ตะคอก] นี่ฟังไม่เข้าหัวเลยรึไง
ที่นายแสร้งทำเหมือนทำเพื่อคนอื่น ทั้งที่ดูถูกเขาน่ะ โคตรน่ารังเกียจ
บ้าเอ๊ย!
[สูดหายใจลึก]
น่ารังเกียจเหรอ
ก็ได้
นี่!
ถ้าเธอไม่ได้ฉัน ป่านนี้เธอก็ไม่รอดแล้วรู้มั้ย
เธอถึงได้ทิ้งไอ้ประธานที่เคยช่วยเธอ มาจับมือคนน่ารังเกียจอย่างฉันไม่ใช่รึไง
[เอาเรื่อง] ทำไม ฉันพูดผิดเหรอ
ถ้าเกลียดการโดนดูถูกนัก ก็ทำให้ดีกว่าฉันแล้วมาเป็นประธานสิ
เอายังไง สู้กันเลยมั้ย ฮะ!
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
นายนี่ดีเนอะ
พูดอะไรก็ถูกไปซะทุกอย่าง
[น้ำไหล]
[ดนตรีหยุด]
กับแจอีน่ะ ไม่มีปัญหาใช่มั้ย
[ดนตรีกดดัน]
ทำไมถึงชอบพูด เหมือนรู้เรื่องอะไรอยู่เรื่อยเลยเนี่ย
[โทรศัพท์สั่น]
ให้ตาย คนอะไรตายยากชะมัด
ว่าไงครับรองประธาน
จบแล้วนะ
ฉันจะกลับเลยไม่แวะเข้าออฟฟิศ
อือ ทำได้ดีมาก งั้นวันนี้กลับบ้านดีๆ ล่ะ
แล้วพรุ่ง…
ฮะ… ฮัลโหล
[ด็อกโก] ยังไม่อยากฟังอีกเหรอ
เหตุผลที่เป็นชินแจอีไม่ได้
จะเล่าก็รีบๆ เล่าครับ อย่ามัวแต่ลีลา
[ดนตรีระทึก]
คิดว่าทำไมฉันกับพี่มินกยูลงเอยงั้น
[หายใจเข้าลึก]
ไหนว่าเหตุผลส่วนตัวไงครับ
ฉันมีแขกตามมาค่ะ
[ด็อกโก] ตอนนั้นฉันโมโหน่ะ
[แก้วกระทบกัน]
ที่มีคนที่เก่งกว่าฉันอยู่ข้างๆ ตัว
[แจอี] พวกแกเป็นใคร
ช่างมันเถอะ
ไม่ต้องบอกฉันละกัน
วันนี้ฉันโคตรจะอารมณ์ไม่ดีเลย
อย่าเผ่นแน่บกันซะล่ะ
แม้แต่ตัวเดียว
[ดนตรีหยุด]
พรสวรรค์ถือเป็นโชคจากฟ้า
[ดนตรีกดดัน]
แต่พรสวรรค์ระดับกลางๆ
อาจกลายเป็นคำสาปได้
ทำไมเป็นฮันอุลไม่ใช่ฉันคะ
เพราะถ้าเป็นดาบจริง เธอคงถูกเชือดไปแล้วไงล่ะ
ดูจากสีหน้าเธอคงจะไม่รู้ตัวเลยสินะ
มีคนเคยบอกฉัน
ว่าเธอจะไม่มีวันไล่ตามอีฮันอุลได้ทัน
ชินแจอี จะไม่มีวันไล่ตามอีฮันอุลทัน
ไม่มีวันเหรอ
[ด็อกโก] ไม่มีวัน
งั้นให้เราสู้ด้วยดาบจริงสิคะ
ให้ฉันได้สู้… กับอีฮันอุลด้วยดาบจริง
[ด็อกโก อดีต] รู้ตัวรึเปล่า ที่พูดหมายถึงอะไร
[แจอี อดีต] รู้ค่ะ
ฉันพูดเองทำไมจะไม่รู้ล่ะคะ
[ด็อกโก อดีต] ฉันไม่ได้ไม่ชอบเด็กอย่างเธอ ฉันถึงคิดหนักอยู่
เรื่องให้ฉันสู้กับเขาน่ะเหรอคะ
[ด็อกโก อดีต] เปล่าหรอก
ว่าจะ…
ปล่อยเธอไปดีรึเปล่า
นะ… นี่คือไล่ฉันออกเหรอคะ
แค่เพราะฉันบอกจะสู้กับฮันอุลเนี่ยนะ
เราปล่อยปัจจัยเสี่ยงไว้เฉยๆ ไม่ได้ บริษัทต้องปกป้องทรัพย์สินที่มีค่ากว่า
เด็กอย่างเธอมักก่อเรื่องเสมอ
ท่านประธานพูดใช่มั้ยคะ
ที่ว่าไม่มีวันน่ะ
และคุณก็ยอมรับเรื่องนั้น
ราวกับคนโง่
เห็นมั้ย บอกแล้วเดี๋ยวเธอก็ก่อเรื่องแบบนี้
[ชักมีด]
[ดนตรีแอ็กชั่นเร้าใจ]
[ต่อสู้ฮึดฮัดต่อเนื่อง]
[ฮันอุล] แจอีพูดจริงเหรอครับ ว่าจะสู้ด้วยดาบจริง
[ดนตรีผ่อนจังหวะลง]
ยัยเด็กนั่นน่ะเหมือนฉันมากเลย
[ด็อกโก] โดยเฉพาะ…
การที่เธอทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อที่จะเอาชนะ
[ด็อกโก] พอได้แล้วน่า
จบไม่สวยหรอก
[หายใจสั่น]
[สั่น แผ่ว] ไปตายซะ
[ดนตรีเร่งระดับขึ้น]
[ร้องเสียงดัง]
เฮ้ย!
[ร้องเจ็บเสียงดัง]
เชี่ยเอ๊ย!
อ๊าก!
ผมก็พอรู้อยู่ครับว่าเธอมองผมเป็นคู่แข่ง
[ดนตรีกดดัน]
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเธออยากฆ่าผมนี่
[หัวเราะขำ]
ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอยากจะฆ่าชามินกยู
เรื่องแบบนี้ควรบอกผมมาตั้งนานแล้วสิครับ
ก็ฉันไม่คิดว่าพวกนายจะยังตัวติดกันแบบนี้
[ด็อกโก] พอออกจากที่นี่แล้ว
อยู่ให้ห่างอีฮันอุลไว้จะดีกว่า
มีคนที่เอาชนะไม่ได้อยู่ข้างตัว
มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเธอ
[หายใจสั่น]
[สั่นเครือนิดๆ] สุดท้ายแล้วฉันเอง…
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
ก็หนีจากชามินกยูไม่ได้เหมือนกัน
ฉันเคืองเขาก็จริง
แต่ก็ชื่นชมเขาด้วย
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์ต่อเนื่อง]
[ร้องเข้าลุยเสียงดัง]
[ต่อสู้ฮึดฮัดต่อเนื่อง]
[ร้องเจ็บเสียงดัง]
[หอบแรง]
[ชายไอ้โม่ง] ย้าก!
[ดนตรีหยุด]
[เอฟเฟกต์อู้อี้]
[แผดเสียงดังแว่ว]
[เอฟเฟกต์หยุด]
[ร้องโอดโอย]
[ชายไอ้โม่ง] เดี๋ยวก่อนๆๆ พี่ โอ๊ย [หอบ]
[หอบหนัก]
พี่ สบายดีมั้ย ผมเอง ดงยองไง
[เชือด]
[ครางเฮือก ทรมาน]
[กระอัก]
[ดงยองครางเฮือก]
[ฮันอุล] แจอีไม่ใช่คนที่อยู่ข้างๆ ผมหรอกครับ
ผมต่างหากที่อยู่ข้างแจอี
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ถ้าอยากเก็บเธอไว้ข้างๆ ต่อไป ก็รีบบอกความหมายของคำว่า…
"ไม่มีวัน" กับเธอซะ
ถ้าสนุกจนพอแล้วก็ออกมาสิคะ
[ดงยองครางทรมาน]
[ผู้ชายหัวเราะขำดังแผ่ว]
[เบนจามิน] ก็ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมทนความสงสัยไม่ได้
ตั๊กแตนเก่งกว่าคุณจริงๆ เหรอครับ
ทำไมยอมเป็นเบี้ยล่างเขาล่ะครับ
ความสามารถขั้นนั้น
[ดนตรีหยุด]
- [ซูมิน] พี่แจอีไม่โทรหาใช่ปะ - อื้ม
[ประตูเปิด]
- พี่ครับ - พี่คะ
นี่เธอหายไปไหนมา…
[เสียงดูดเส้นบะหมี่]
[ปาอีครางพอใจ]
[ฮันอุล] รีบมากินข้าวสิ
ฉันไม่อยากกิน
[ปาอีครางพอใจ]
[ซดน้ำซุปเสียงดัง]
- [ฮันอุล] เฮ้ย ไอ้เวรนี่! - โอ๊ะ!
เมื่อวานนี้ก็ไปกินเหล้ามาอีกแล้วใช่เปล่าฮะ
ผมเปล่านะครับ
- กินมาชัดๆ ไม่ทำงานรึไง - โอ๊ย ก็บอกว่าไม่ได้กิน พี่
- อีกอย่าง ไหนล่ะงานให้ทำน่ะ - อ๋อ เดี๋ยวนี้หัดเถียงเหรอ
ไอ้กร๊วกนี่ ตามฉันมาเลย
- อะไรครับเนี่ย - ไอ้นี่ชักเอาใหญ่แล้วเว้ย
พอได้แล้วน่า เขากินข้าวอยู่
เธอน่ะหายไปอยู่ที่ไหนมาถึงได้เพิ่งจะมา
[แจอี] ฉันมีงานน่ะ
ก็แล้วงานอะไรล่ะ
ก็แค่งาน
แล้วมันงานอะไร
[ฮันอุล] ไม่ได้ยินรึไง
นี่ฉันต้องคอยรายงานนายทุกเรื่องเลยรึไง
- ใช่ - ทำไม
ไม่รู้จริงเหรอ
เพราะฉันเป็นเจ้านายเธอไง
ฉันเหนือกว่าเธอ
งั้นก็ได้
เอาเครื่องมือไปเจอกันข้างนอก
[ดนตรีส่อเหตุร้าย]
[เปิดประตูแรง]
[หายใจเครียด]
[ปาอี] นี่ พวกเราควรออกไปด้วยรึเปล่าเนี่ย
สองคนนั้นหยิบดาบจริงไปเลยนะ
พี่ตั๊กแตนสั่งให้เราอยู่นี่ เขาว่าไม่มีอะไร
นี่ ว่าแต่พี่แจอีน่ะ เธอคิดว่าตอนนี้เขาจะสู้พี่ฮันอุลได้แค่ไหน
ตอนพี่ตั๊กแตนเที่ยวเล่น พี่แจอีฝึกแทบตายนี่
นี่นายห่วงพวกเขาหรือว่าแค่สงสัยกันแน่ฮะเนี่ย
ไม่รู้ด้วยแล้วเว้ย ฉันจะออกไปดู
[ตะโกน] เฮ้ย นี่!
อย่าฝืนตัวเองเกินไปล่ะ
จบนี่แล้วเธอยังมีเรื่องที่ต้องตอบอีก
นายพูดเหมือนคาดว่าตัวเองจะชนะเลยนะ
ไม่ได้คาดแต่เป็นเรื่องจริง ไม่มีวันเปลี่ยน
[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
[ถอนหายใจ]
[ต่อสู้ต่อเนื่อง]
[หอบ จิ๊ปาก]
[หอบ]
[ดนตรีหยุด]
[หอบแผ่ว]
[หอบ]
โห เชี่ย เหลือจะเชื่อเลยว่ะ
โห ตกใจหมดเลย
[หอบ]
เธอเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฮะ!
[ปนขำ] นี่ รู้แล้วน่า พอได้แล้ว
[ดนตรีหดหู่]
เออ เอาเหอะ
เธอเป็นประธานแล้วนะ
ไปกันเถอะ เด็กๆ รออยู่
[แจอี] ใครจะไปก็ตามมา
(เจบี เอนเตอร์เทนเมนต์)
[ดนตรีหดหู่ต่อเนื่อง]
[ดนตรีแผ่วลง]
[ดนตรีบรรเลงต่อ]
[เบนจามิน] เห็นมั้ย บอกแล้วมือโปรน่ะท่าต่างกันลิบลับ
[เลขาฯ] ต่างจริงๆ ด้วยนะครับ
คนสมัยนี้ต่างก็มีคนที่ตัวเองอยากฆ่า สักคนสองคนนั่นแหละ
สัมผัสการฆาตกรรมทางอ้อม
[ดนตรีหยุด]
[ปรบมือ]
[ปาอี] พวกเธอเป็นยังไงกันบ้าง
[แผ่ว] ฮื่อ
ก็… [ถอนหายใจ] เราได้งานจ้างจากเอ็มเคน่ะยุ่งนิดหน่อย
โธ่เอ๊ย งั้นก็เป็นงานเก็บกวาดพวกไร้สังกัดน่ะสิ
[ปาอี] นี่ อย่าเสียช่วงวัยรุ่นของเธอ ไปกับที่นั่นเลย มาร่วมกับเราเถอะ
ที่นั่นน่ะไร้อนาคต เราต่างหากอนาคต
ฟังนะ เงินทุนเราก็หนา ส่วนท่านประธานก็ฮอตสุดในวงการนี้เลย
- เฮ้ย ประธานหญิงคนแรกในวงการเชียวนะ - ชิ!
คือพี่ตั๊กแตนก็ลงเหวไปแล้วนี่
[แผ่ว] โฮ้ย…
ก็ฝีมือนายไม่ใช่รึไง
อะไร
ส่งพี่ตั๊กแตนลงเหว แล้วชูพี่แจอีขึ้นเวที
เฮ้อ เธอพูดเรื่องอะไร ฉันมีอำนาจแบบนั้นซะที่ไหน
- โห เชี่ย เหลือจะเชื่อเลยว่ะ - [ซูมิน] คลิปที่นายถ่ายไว้วันนั้นไง
ทุกคนในวงการนี้แม่งได้เห็นกันหมด
[ปาอี] ฉันเปล่านะ
งั้นพี่แจอีสั่งเหรอว่าให้ปล่อยคลิปนั้น
ท่านประธานเองก็ไม่เห็นด้วย
เฮ้อ! อ๊อย…
ผมบอกว่าไง ทำธุรกิจเรื่องแพ็กเกจจิ้งน่ะสำคัญ
พีอาร์กับมาร์เกตติ้ง
ผู้เล่นโนแรงก์ ที่ล้มคนดังแรงก์สูงอย่างตั๊กแตนได้ปรากฏตัว
แถมยังเป็นผู้หญิง [ซี้ดปาก]
ผมลองคิดเรื่องฉายาของคุณดูแล้ว
คุณรู้มั้ยครับว่ากิ้งก่ามันกินตั๊กแตน
กิ้งก่าเหรอคะ
เด็ดล่ะสิ
กิ้งก่าก็ดีนะครับ เหมาะกับลุคท่านประธานชินดีด้วย
[หัวเราะขื่น]
- ฉันจะใช้ชื่อจริงแหละค่ะ - กิ้งก่า
ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน
เรื่องกฎที่ทางเอ็มเคตั้งขึ้นมาน่ะ
เราต้องทำตามโดยไม่มีข้อแม้เลยเหรอ
ถึงเดี๋ยวนี้จะเลือนราง แต่กฎเป็นข้ออ้างข้อใหญ่ที่สุดในสายงานนี้ค่ะ
ถ้าไม่ได้จะทำโชว์ห่วยก็ควรรักษากฎไว้ค่ะ
ข้ออ้าง ข้อปฏิบัติ
เหมือนสัญญาณไฟจราจรแหละค่ะ
แต่ชามินกยูที่ตั้งสัญญาณไฟตายไปแล้วนี่
อ๋อ…
ยังเหลือด็อกโกอยู่นี่นา
เขาสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอครับ
[ดนตรีสั่นประสาท]
เกินกว่าที่กิ้งก่าจะจัดการไหม
ก็คือท่านประธานจะพูดว่า
ตัวกฎไม่ใช่ปัญหา
แต่คือคนที่บังคับใช้กฎนั้นใช่มั้ยคะ
ผมไม่ชอบตาคนนั้น
เขาปฏิเสธผมน่ะ
เพราะฉะนั้น
กิ้งก่าอย่าปฏิเสธผมนะครับ
[เบนจามินหัวเราะขำ]
[ดนตรีหยุด]
[ฮันอุล] มีอะไรถึงมาด้วยตัวเองครับ
ส่งคนใต้บังคับบัญชามาก็ได้นี่ ไม่เห็นต้อง… [ถอนใจไร้เรี่ยวแรง]
พับผ่าเถอะ ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้ ฮึ
ไงก็ขอบคุณนะครับ
ที่เอาขยะมาให้แบบนี้เสมอเลย
- ไม่เอาก็แล้วแต่ - [ตะปบมือกับแฟ้ม]
ใครบอกไม่เอาครับ
ผมบอกว่า "ขอบคุณครับ" แล้วไง
[ขำ] หลบทางหน่อยเว้ย
ประชุมใหญ่ครั้งนี้น่ะ ถ้านายร่วมมือดีๆ ตามสัญญา
ฉันจะให้งานขั้นเอไม่กั๊ก
พวกจีนอั้งยี่กำลังทำสงครามกันอยู่
คือผมเองก็มาจากเอ็มเค ผมเห็นด้วยกับเรื่องกฎนะครับ
แต่ความร่วมมือผม จะช่วยได้ในสถานการณ์นี้เหรอ
ฉันก็เห็นคลิปแล้วเหมือนกัน
พักนี้ฉันได้ยินเรื่องบริษัทที่แจอีตั้งขึ้นบ่อยเลย
เห็นว่ากันว่ากำลังขยายตัวใหญ่
เลยน้ำลายสอเหรอครับ
โลภมากไปเดี๋ยวท้องแตกเอานะ
นายยังไม่คิดจะกลับมาบริษัทอีกเหรอ
ป๊าด ขี้เหร่ชะมัดเลย
[ด็อกโก] นอกจากเรา มีคนเสนอโชว์ให้ที่นี่กี่เจ้า
[ผู้ช่วยด็อกโก] เราขวางไว้หมด ยกเว้นเดือนละงานสองงานให้ดูเนียนครับ
ทำให้ไม่เหลือสักโชว์
รับทราบครับ
[ซูมิน] พี่คะ
ที่พี่ไม่ไปเอ็มเคถ้าเป็นเพราะฉัน พี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันก็ได้นะคะ
- เธอลองโชว์นี้ดูมั้ย - จริงเหรอคะ
- ถ้างั้นพี่จะทำโชว์ขั้นดีเหรอคะ ไหง… - ไม่เอาก็แล้วแต่
จะตั้งใจทำค่ะ
เธอมั่นใจจริงๆ ใช่มั้ยฮะ ผู้จัดการยัง
[ขำแหะ] แน่นอนค่ะ ให้ฉันจัดการเองค่ะ [เค้นเสียง] ท่านประธาน
- [มีดฟัน] - โอ๊ย! เชี่ย! หลังฉัน…
- [ฮันอุล ตะคอก] ผู้จัดการยัง! - คะ
- ไหนบอกว่ามั่นใจไง! - โธ่เว้ย มาที่เซตคนอื่นทำไมคะ
ก็เธอห่วยอย่างงี้ จะไม่มาได้ไง
มันยังไม่จบสักหน่อยค่ะ
กรุณารอสักครู่นะ
ฉันยังมีธุระต้องสะสางกับแม่สาวคนนั้น
ผู้จัดการยัง
- ชิ! ให้ตาย - ถ้าจบในหนึ่งนาทีไม่ได้ไล่ออกนะ
[เอฟเฟกต์ดนตรีแนวซามูไร]
[ร้องเข้าลุยเสียงดัง]
[ทั้งคู่ฮึดฮัดต่อสู้ต่อเนื่อง]
[ดนตรีแนวต่อสู้แบบตะวันออก]
[ดนตรีหยุดกะทันหัน]
- เหลืออีก 30 วินะ - [ตกใจ] คะ
โฮ้ย…
ปัดโธ่เว้ย
[ดนตรีต่อสู้เร้าใจ]
[ออกแรงต่อสู้ต่อเนื่อง]
ยี่สิบวิ
สิบห้าวิ
สิบ
เก้า
แปด
เจ็ด
หก
ห้า
สี่
สาม
สอง
หนึ่ง!
[เอฟเฟกต์ฆ้องดัง ดนตรีหยุด]
เส้นยาแดงผ่าแปด
(ฝ่ายเก็บกวาด)
ครับ ตั๊กแตนครับ
ช่วยมาเก็บกวาดทีครับ
[ซูมิน] แหม ขั้นบีก็ไม่เท่าไหร่นี่
ขั้นเอก็คงจิ๊บๆ เหมือนกันแฮะ
อ๊ะ ว่าแต่พี่จะทำขั้นดีจริงเหรอคะ
คนกำลังพูดอยู่ จะไปไหนคะเนี่ย
[ฮันอุล] หัวหน้าทีมครับ
อ้อ ครับ คุณตั๊กแตนครับ
[หัวหน้าทีม] อันนี้เงินค่าอะไรครับ
- แหม รับไว้เถอะน่า - โอ๊ย ให้ตายสิ
- [ฮันอุล] แหม ไม่เป็นไรครับ - [หัวหน้าทีม] สาบานด้วยเกียรติลูกเสือเลย
- ไม่อยากรับเลยจริงๆ นะเนี่ย - เฮ้อ!
- คือนี่ทำอะไรอยู่คะเนี่ย บ.ขาดทุนตั้งเท่าไหร่ - เอ้าๆ
ไว้ซื้อชุดใส่ไปงานประชุมใหญ่คราวนี้
[เสียงหวาน] ขอบคุณนะคะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [นักฆ่า 1] นั่นตั๊กแตนปะ - [นักฆ่า 2] โห
- [นักฆ่า 2] เว้ย… - [นักฆ่า 3] ตั๊กแตนนี่
[ผู้คนซุบซิบ]
[ชาย 6] ไง ตั๊กแตน
ไม่เจอกันนานเลยนะ
- ได้ข่าวว่าเปิดบริษัท - ครับ
ว่าแต่พนักงาน… มีแค่คนนี้เหรอ
อ๋อครับ แค่นี้ก็พอ
เราสายแล้วเนอะ
[หัวเราะแห้งๆ] ครับ
[ชาย 6] งานน้อยมากเลยเหรอ
ไม่ใช่ตั๊กแตนคนเดิมแล้วสินะ
[ผู้คนหัวเราะขำ]
เฮ้อ… ชิ!
ไม่เอาน่า ขายขี้หน้าเขา
[ผู้คนซุบซิบเยาะเย้ย]
ไปเหอะ ไปเหอะ
[แดรรถ]
[นักฆ่า 4 แว่ว] อะไรวะเนี่ย
มาจนได้
โอ้โฮ ประธานชิน
ได้ข่าวว่าตั้งฉายาแล้ว กิ้งก่าใช่มั้ย
ไม่เจอกันนานนะ
ฉันไม่เคยตั้งอะไรแบบนั้น ไปกันเถอะค่ะ
[คนคุยกันดังแว่ว]
[ดนตรีกดดัน]
[ดนตรีระทึก]
[ดนตรีเคร่งเครียด]
อย่างที่ทุกท่านทราบ
ผมออกห่างจากโลกนี้ไปนานครับ
ผู้คนต่างสงสัย
ว่าผู้เฒ่าด็อกโกกลับมาทำไม
ก็จริงอยู่ที่รุ่นน้องหลายคนขอให้ผมกลับมา
แต่เพราะสำนึกในหน้าที่ต่างหากครับ
สำนึกในหน้าที่ ที่ต้องปกป้องมรดกของอดีตประธาน
ที่เป็นคนทำให้ผมเกษียณออกไป
[แจอี] มรดกที่ว่านั่นน่ะ
หมายถึงกฎข้อบังคับใช่มั้ยคะ
ชินแจอีจากเจบีค่ะ
[คนคุยกันซุบซิบ]
[ดนตรีสั่นประสาท]
[ด็อกโก] ผมรู้จักคุณดี ประธานชิน
มีอะไรจะพูดเหรอครับ
ก็คุณเอาแต่พูดวนไปมา อย่างกับให้โอวาทงั้นแหละ
รุ่นน้องคนนี้ขอสรุปคำพูดรุ่นพี่ให้กระชับได้มั้ยคะ
เชิญเลยครับ
[แจอี] ได้ยินว่า เดี๋ยวนี้พวกนายไม่รักษากฎกันเลย
ดังนั้น เดี๋ยวเอ็มเคจะช่วยออกหน้าสั่งสอน คนที่ไม่รู้จักเคารพกฎให้อย่างเมื่อก่อนนี้เอง
ไม่ใช่เหรอคะ
มันก็จริงค่ะที่พวกไร้สังกัดลดลงเพราะมีกฎ
แต่ว่า บริษัทเล็กๆ ก็งานจ้างน้อยลง
พวกพนักงานจึงฝ่าฝืนกฎ เพื่อเลี้ยงปากท้องตัวเอง และผลลัพธ์…
คือบริษัทพวกนั้นต้องปิดตัวกันหมดค่ะ
คุณก็เลยอยากให้กำจัดกฎทิ้งงั้นเหรอ
ให้เข้าสู่ยุคพวกไร้สังกัดอีกครั้งน่ะเหรอ
ฉันแค่จะบอกว่าถึงเจตนาดีแต่ถ้าผลลัพธ์มันแย่
ก็ควรจะลองคิดดูใหม่อีกครั้งแค่นั้นค่ะ
มันเข้าใจยากมากเหรอคะ
[คนคุยพึมพำ ฮือฮา]
[ถอนใจแผ่ว]
เฮอะ!
งานประชุมใหญ่อะไรกันครับ ถึงมาดีเบตร้อยนาทีกันอยู่ได้
โอ๊ย เรื่องพวกนี้ยากไปผมไม่เข้าใจหรอกนะ
รีบสรุปแล้วกลับบ้านกันเถอะ
เอาละ
"ฉันรักษา… กฎข้อบังคับต่อไปไม่ได้อีกแล้ว"
ยกมือ
"ฉันอยากเทหมด แม้แต่โชว์ที่ได้รับอนุญาต ถึงบริษัทจะเสียหายก็ตาม"
"ถ้าได้เงินฉันก็ยอมเป็นสัตว์ป่า ที่ฆ่าได้ไม่ว่าเด็กหรืออะไร"
ไหนช่วยยกมือขึ้นหน่อย
เคเนอะ
จบ
ฉันไม่เคยพูดว่าไม่ควรเคารพกฎนะคะ
แน่นอนกฎต้องรักษา ถ้าทำไม่ได้ก็ต้องถูกลงโทษ
หา
แต่คนที่ได้ลงโทษ
ทำไมเป็นเอ็มเคล่ะคะ
[คนซุบซิบกันดังแว่ว]
เรื่องกิลบกซุนปีที่แล้ว
มีเพื่อนร่วมงานเราห้าคนเสียชีวิตภายในคืนเดียว
แล้วทางเอ็มเคก็สืบสวนจนจบเรื่องเอง โดยไม่ถามความยินยอมเราด้วยซ้ำ
แล้วขั้นตอนนั้น ประธานบริษัทอื่นกับผอ.เอ็มเคก็เสียชีวิตด้วย
และในท้ายที่สุดแล้ว
แม้แต่ประธานของเอ็มเค ผู้ที่ตั้งกฎนั้นขึ้นมาก็ตายเหมือนกัน
เอ็มเคยังสมควรมีสิทธิ์ลงโทษอีกเหรอคะ
ไม่งั้นใครจะทำล่ะครับ
การลงโทษ ต้องให้คนที่แกร่งสุดทำสิถึงจะเกิดผล
ให้ฉันลองดูดีมั้ยล่ะคะ
ที่พูดมาน่ะคุณมั่นใจเหรอครับ
ค่ะ
[ถอนหายใจแผ่ว]
ถ้างั้นผมขอทดสอบคุณตรงนี้เลยได้มั้ยครับ
เชิญเลยค่ะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [ครางเจ็บ] - [ผู้คนตกใจ]
[ตะโกน] ท่านประธาน!
[ดนตรีเคร่งเครียด]
[ซูมิน] ท่านประธาน!
ท่านประธาน!
นี่พวกคุณทำบ้าอะไรกันคะเนี่ย
ลืมตาขึ้นมาสิคะพี่
[ถอนหายใจ]
น้ำตาแทบไหลเลย ฮึ
- ได้เพื่อนช่วยนะ เลยไม่ขายขี้หน้า - นี่ พี่ ท่านประธาน
- ลืมตาขึ้นมาสิคะท่านประธาน - ใครกันแน่คะที่เกือบขายขี้หน้า
พี่คะ ตื่นสิคะพี่
[ดนตรีระทึก]
พี่คะ
[ซูมิน] ขอร้องละ…
[ซูมิน] จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
ลุกขึ้นมาได้แล้ว
[ดนตรีแผ่วจนหยุด]
โอ๊ย! ตรงนั้นมันเจ็บ โอ๊ย เจ็บ
โอ๊ย เจ็บชะมัด
เธอจงใจใช่มั้ยฮะ
[ถอนหายใจแผ่ว]
ไม่ค่ะ ทั้งหมดมีแค่นั้นค่ะ
ยัยนั่นดูเหมือนตั้งใจมาหาเรื่องนะวันนี้
[ด็อกโก] ถ้ายัยนั่นยังไม่หยุด
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
[ด็อกโก] ฉันก็ยอมให้ไม่ได้แล้ว
ก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ
มันเป็นเพราะความอยากรู้ ของไอ้เด็กอมมือนั่นต่างหาก
แล้วยังไง
[ปนขำ] เดี๋ยว แค่นั้นเองเหรอครับ
เอ๊อ! [หัวเราะ]
เข้าใจแล้วละ ครับ
ผมยอมร่วมมือแล้ว อย่าลืมสัญญานะ
เอาโชว์ขั้นเอมาอย่ากั๊ก
- โชว์ที่ให้ไปเสร็จหมดแล้วเหรอ - เสร็จแล้วโชว์นึง ส่วนอีกโชว์ที่เหลือ
จะให้เสร็จในวันนี้ครับ
งั้นจบงานนั้นแล้วเราค่อยมาคุยกัน
[ส่งเสียงพ่นควัน]
มีเรื่องน่าสนุกเหรอครับ
ครับ
[หัวเราะฮิฮะ]
[เบนจามิน] มาทางนี้เดี๋ยวนึงสิครับ
[ดนตรีส่อความชั่วร้าย]
[สั่นนิดๆ] อะไรอีก
ชิ! [เดาะลิ้น]
ไม่เป็นไร ไม่ตายหรอก
[เลขาฯ] เดี๋ยวๆๆ อ๊าก!
[ดนตรีหยุด]
[ปาอี] งั้นต่อไป พวกเราต้องถือว่าเอ็มเคเป็นศัตรูเหรอครับ
[สูดหายใจเข้าลึก]
แต่ว่านี่มัน… [ระบายลมหายใจ] ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ
เราแค่บ.น้องใหม่
ตอนจับมือกับเบนจามินฉันเตรียมใจไว้แล้ว
เราต้องเล่นบทหมาเชื่อง จนกว่าจะแกร่งพอสู้อย่างสูสีกับเอ็มเคได้สิ
หมายความว่ายังไงครับ
ฉันจะเป็นคนคิดบัญชีกับด็อกโกเอง เมื่อฉันต้องการ
และฉันจะ… ตัดมือที่เคยจับไว้ทิ้งก่อน
แปลว่าจะหักหลังประธานโจเหรอครับ
ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย
[ครางเหนื่อย]
[ถอนหายใจแผ่ว]
[แผ่ว] เฮ้อ… ให้ตาย
[ดนตรีสั่นประสาท]
เอาละ
[ปนถอนหายใจ] รู้อยู่แล้ว…
- ว่าวันนี้จะต้องมาถึง - ใช่ไง
พอไร้สังกัดแล้วก็น่าจะปิดกิจการไปซะสิ
ทำผมปวดใจนะเนี่ย
[ถอนหายใจแผ่ว]
[เรอเหล้า]
[แผ่ว] เฮ้อ…
ขอรวดเดียวนะ
ก่อนผมจะตาย
ขอดูฝีมือคุณตั๊กแตนหน่อย
ไหนว่าขอดูฝีมือแล้วหลับตาทำไมล่ะครับ
รีบเปิดนั่นให้ผมเถอะ
ลำตัวนั่น ผมขอเอาไปนะครับ
ผมต้องส่งแค่หัวไปบริษัทน่ะ
นี่คุณเห็นใจหรือว่ารู้สึกผิด
รีบเปลี่ยนชุดเข้าเถอะครับ ไม่มีเวลาแล้ว
นี่มันฝ่าฝืนกฎนะ
ไม่รู้เหรอว่าคุณก็จะเจอปัญหาไปด้วย
เอ็มเคไม่ได้ใส่ใจ โชว์แบบนี้เท่าไหร่อยู่แล้วครับ โอเคมั้ย
[หัวเราะหยัน]
[ปนขำ] แม่งเอ๊ย งี้อีกแล้ว
นี่แหละชีวิตคน ก็มีระดับขั้นเหมือนกัน
งั้นผมขั้นไหน
ซีเหรอ
ไอ้เชี่ยเอ๊ย
ฆ่าผมเถอะ
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
ทำอะไรน่ะครับ
เวรเอ๊ย ก็บอกให้ฆ่ายังไงเล่า
ทำไม
คิดว่าพอคุณไว้ชีวิตไร้ค่านี้ แล้วผมจะก้มกราบขอบคุณรึไง
ทำชีวิตพังเองแล้วมาโทษคนอื่นทำไม
โทษตัวเองที่กระจอกสิ
[ถอนหายใจยาว]
[ดนตรีหยุด]
อย่างดีที่สุดก็ขั้นดีครับ
ไง พอใจเนอะ
[หายใจออกแรง]
[ดนตรีสั่นประสาท]
คุณก็ไม่ได้อยากตายจริงๆ สักหน่อยนี่
ไม่งั้นคงกระโจนเข้าใส่ผมไปแล้ว
[สูดปาก]
[ฮึดฮัดต่อสู้]
[ครางดัง]
ไปใช้ชีวิตเงียบๆ ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเถอะครับ
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
[ถอนหายใจแผ่ว]
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์บรรเลงต่อ]
ถึงสั่งฉัน ฉันก็ทำได้ค่ะ
ฉันรู้หรอกน่า
(ผู้เฒ่าด็อกโก)
อ้าว ผู้เฒ่า
โอ้ ท่านประธาน
ว่าจะโทรไปหาอยู่พอดีเลย
จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เฮ้อ…
แจอีทำไมครับ
[ดนตรีบรรเลงต่อ]
[ด็อกโก ในโทรศัพท์] ยัยนั่นส่งข้อความมาหาฉัน
ข้อความอะไรครับ
[หัวเราะขำ]
[ดนตรีบีบคั้นเร่งเร้า]
[ฮันอุล] จะไม่รับไว้หรอก ใช่มั้ยครับ
ถ้าได้ของแบบนี้จากรุ่นน้อง หน้าที่ของรุ่นพี่คือต้องรับไว้สิ
หา… เรื่องนั้น
[โมโห] นี่พูดเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ยผู้เฒ่า
ถ้ามาขวาง ถึงเป็นนายฉันก็ไม่ยอม
[ขึ้นเสียง] ตอนนี้ทั้งคู่ กำลังโดนไอ้เวรเบนจามินนั่นปั่นหัวกันอยู่นะ
ฉันไม่ได้ถูกปั่นหัว ฉันเล่นด้วยต่างหาก
ก็ได้เข้าใจแล้ว ฟังผมก่อนนะ ช่วยฟังผมสักหน่อยเถอะนะ
ผมจะให้ผู้เฒ่าจัดการโดยมือไม่ต้องเปื้อนเลือด
ยังไงล่ะ
[หายใจแรง] ถ้าผมจับชินแจอีให้ไปคุกเข่า แล้วเอามีดกลับคืนไปล่ะครับ
แล้วแบบนั้นฉันจะได้ประโยชน์ยังไงกันแน่
ได้สิ
ตั๊กแตน…
จะกลับคืนสู่เอ็มเคครับ
[ดนตรีแผ่วลง]
[สูดหายใจ]
จบเรื่องนี้ภายใน 24 ชั่วโมงนะ
[หัวเราะแผ่ว]
[หัวเราะต่อเนื่อง]
[หายใจแรงกึ่งสะอื้นต่อเนื่อง]
[ดนตรีเศร้า หดหู่]
[โทรศัพท์สั่น]
(อีฮันอุล)
[เขวี้ยงโทรศัพท์]
[โทรศัพท์สั่น]
[สะอื้น หายใจสั่น]
[ระบบโทรศัพท์] หมายเลขที่ท่านเรียก…
[ถอนหายใจยาว]
[โทรศัพท์สั่นต่อเนื่อง]
[ระบบโทรศัพท์] หมายเลขที่ท่านเรียก…
[หายใจแรง]
โว้ย!
[ฮันอุลถอนหายใจเครียด]
ซูมิน
คะ
[สูดหายใจ] ส่งข้อความ แจ้งข่าวการตายให้ฉันหน่อย
[ดนตรีหยุด]
[คนคุยกันดังแว่ว]
[แขกงานศพ 1] นั่นไง คนนั้นใช่มั้ย
[แขก 2] เออ จริงด้วย เออ นี่
- โอ้โฮ ประธานชินของเรา ดีใจที่มานะ - สบายดีมั้ยคะ
เข้าข้างในเถอะ
[แว่ว] ใช้ได้นี่
- [แว่ว] แล้วเรื่องนั้นที่เราคุยกันค้างไว้ล่ะ - [แว่ว] ผมว่าทางที่ดี…
มาคุยกันหน่อย
[ฮันอุล] รุ่นพี่แบซู…
ฉันเก็บเขาเอง
หลังปิดบริษัทเขาทำโชว์ไม่ได้รับอนุญาต
แล้วมาบอกฉันเรื่องนั้นทำไม
เพื่อ
จะบอกว่าเป็นเพราะฉันเหรอ
[จิ๊ปาก สูดหายใจ]
[ปนถอนหายใจ] เออ เพราะฉันนั่นแหละ
ที่ส่งมีดไปให้ผู้เฒ่า
ไม่ใช่ความคิดเธอใช่มั้ย
ฉันส่งไปเอง
[หายใจออกแรง]
ไปเอาคืนมาซะ
- เอาคืนเพื่อ - ก็เพราะฉันไม่อยากไปงานศพเธอไงเล่า
ยังเหลือเหตุผล ให้ฉันต้องเชื่อฟังคำพูดนายอีกเหรอ
ไม่ใช่ฉันเหนือกว่าแล้วเหรอ
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์ดังแผ่ว]
เธอเกลียดการที่ฉันเหนือกว่าเธอมากเลยเหรอ
เพราะงั้น…
ถึงอยากฆ่าฉันใช่มั้ย
ด็อกโกบอกอย่างนั้นเหรอ
ฉันแม่งเหลืออดกับนาย
และตัวฉันเอง
[หายใจแรง]
ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน ทำไมเป็นนายตลอด
แล้วทำไมไอ้เวรที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรคนนี้
ถึงได้คอยตามติดข้างฉัน อย่างกับเป็นพวกสมองทึบอยู่ได้
ถ้าเธอเกลียดการที่ฉันคอยตามติดข้างเธอ เหมือนพวกสมองทึบนักหนา
ทำไมไม่ไสหัวไปล่ะ
ก็เป็นการหนีน่ะสิ
ฉันไม่ได้อยากหนีจากนายสักหน่อย
[สูดหายใจ]
แม้แต่ตอนฉันแพ้ ฉันก็ยังยื่นมือไปหาเธอ
รู้มั้ย
มือน่ะมันควรถูกจับในระดับเดียวกัน
ใช้คำพูดโน้มน้าวไม่ได้แล้วสินะ
ออกมา
[แขก 3] อุ้ย! เดี๋ยว นี่นาย
[แขก 4 ตะกุกตะกัก] เดี๋ยว… นี่มันเกิดอะไรขึ้น
- [แขก 3] มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย - [แขก 5 ตกใจ] โอ๊ะ
[แขก 5] คุณพระคุณเจ้า
[แบซู] โอ้โฮ
ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะครับ ที่มาร่วมงานศพผม
- [แบซูหัวเราะ] - [คนฮือฮา แว่ว]
[แขก 6 แว่ว] ผีมั้ยเนี่ย
[แบซูถอนหายใจ]
ไม่เจอกันนานนะ
เอ่อ… ท่านประธาน
ไม่จำเป็นต้องยกเลิกงานศพหรอกนะ
ผมติดต่อเอ็มเคไปแล้วล่ะ
เดี๋ยวเขาคงส่งคนอื่นมาแหละ
คุณทำบ้าอะไรของคุณ
พอฟังคุณตั๊กแตนพูด ผมก็ลองคิดดูแล้ว
ถึงผม…
จะเป็นคนที่ใครต้องการไม่ได้
แต่ผม…
สามารถกลายเป็นคนที่ไม่ควรมีอยู่ได้
[ดนตรีเขย่าประสาท]
ซูมิน เธอออกไปก่อน
ได้ข่าวว่าก่อเรื่องใหญ่โตเลยนะ
งานนี้ฉันช่วยปิดให้ไม่ได้หรอกนะ รู้ใช่มั้ย
เชิญเลยครับ
ตอนนี้มันเละเทะไปหมดแล้วล่ะครับ
เล่มที่แจอีส่งมาให้ฉัน
พอดีฉันเตรียมอีกเล่มไม่ทันน่ะ
ผมต้องรับมันใช่มั้ยครับ
[หายใจออกแรง]
ฉันก็ อืม…
แค่ทำตามมารยาทเพราะนายคือตั๊กแตน
นัดเจอกับแจอีเมื่อไหร่เหรอครับ
ก็ต้องก่อนเจอนายแหละ
เลือกเวลาสถานที่แล้วแจ้งมา
[ดนตรีหยุด]
[ถอนหายใจยาว]
โอ๊ย หนาวจังเลย
[พ่นลมหายใจ]
ตอนที่พี่ส่งมีดให้พี่มินกยูรู้สึกยังไงเหรอ
ไม่ต่างจากที่นายรู้สึกตอนนี้เท่าไหร่หรอก
จะเป็นฝ่ายให้หรือรับก็รู้สึกแย่ทั้งนั้น
ปกติมีดเปื้อนเลือดน่ะ เรามักจะได้จากคนใกล้ตัวที่สุดไง
[หอบ]
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
[ฮึดฮัดต่อสู้]
(เจบี เอนเตอร์เทนเมนต์)
[ผู้คนฮือฮา]
แล้วนายอยากฆ่าเธอหรืออยากปกป้องเธอล่ะ
[ต่อสู้ต่อเนื่อง]
นั่นแหละ
ถ้าอยากปกป้องอะไรก็ควรปกป้อง
พี่ครับ พี่
แต่ว่า ตารุ่นพี่เหลี่ยมจัดนั่นเขาแกร่งจริงนะ
เมื่อกี้นี้นายว่ายังไงนะ
มีดที่ผู้เฒ่าให้ผมมา ผมส่งไปให้แจอีแล้วนะครับ
(พรุ่งนี้ห้าโมง เอ็มเค)
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์เร่งเร้าขึ้น]
ถึงเลือกทางไหนก็เละเทะอยู่แล้ว
ผมเลยเลือกทางที่มันจะเละเทะไปเลย
[ดนตรีสั่นประสาท]
[ดนตรีหยุด]
เอากุญแจรถไปด้วยสิคะ
เธอเอาไปเลย รถกระป๋องนั่นน่ะ
ไหงพูดเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีก เดี๋ยวพรุ่งนี้มาทำงานก็เจอกัน
ไปนะ
[ซูมิน] พอลองคิดดูแล้ว
ฉันว่าบีก็เคยชอบเอเหมือนกันนะคะ
หมายความว่าไง
เอบีที่ซี้กันตั้งแต่เป็นเด็กกระโปกไง
[ดนตรีหดหู่]
นี่ก็…
เป็นแค่ความคิดของซี ที่เคยรู้สึกชอบเอนั่นแหละค่ะ
เจอกันพรุ่งนี้
(อีฮันอุล)
[ฮันอุล โทรศัพท์] เดินทางอยู่เหรอ
ทำงี้ไปก็เท่านั้น
ควรเพิ่มโอกาสให้สูสีกันสิ
ฉันจะรอที่ชั้นหนึ่ง เจอแล้วคุยกันก่อนค่อยขึ้นไป
ท่านรออยู่ด้านบนน่ะครับ
[ดนตรีหยุด]
ไม่ขึ้นไปเหรอครับ
ยังมีเวลาอยู่ครับ
ประธานชินแจอีขึ้นไปก่อนแล้วนะครับ
[พึมพำ] บ้าจริง
[ดนตรีสั่นประสาท]
[ลิฟต์ถึงชั้น]
[ดนตรีหยุด]
[ด็อกโก] ทำไม
ไม่เห็นคนที่หาอยู่เหรอ
ถ้าเป็นสองต่อหนึ่ง คงคิดว่าจะมีโอกาสชนะล่ะสิ
แบบนี้ก็ดีแหละครับ
ยังไง
จะได้จัดการให้จบก่อนชินแจอีมา
[หายใจออกแรง]
จัดการฉันเหรอ
[ประตูลิฟต์เปิด]
[ดนตรีสั่นประสาท]
เดี๋ยวใจดีอธิบายให้ฟัง ว่าต่อไปฉันจะทำยังไงบ้าง
พอประตูเปิดออกปุ๊บ ฉันจะพุ่งใส่แม่นั่นทันที
ถ้าฉันมีช่องโหว่เมื่อไหร่
นายก็ต้องเล็งจังหวะนั้นแหละ
[ฮึดฮัดต่อสู้]
[ออกแรงแทง]
[กลั้นเสียงคราง]
[ครางเจ็บ]
[ด็อกโก] ทำไม
- [หายใจแรง] - มันกวนใจมากเหรอ
[ลิฟต์ถึงชั้น]
[ออกแรงฟัน]
[เค้นเสียง] มัวทำอะไรชินแจอี
เข้าใจมั้ยครับประธานชิน
นี่ไม่ใช่ศึกสองต่อหนึ่ง
แต่เป็นศึกของฉันกับตั๊กแตน ผู้ที่พ่วงจุดอ่อนมาด้วย
[ปนหอบ] เขาก็แค่พูดยั่วเธอ อย่าหลงกลนะ
มัวเหม่ออะไรอยู่ได้
[ตะคอก] นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย
ไสหัวไป
ใครขอสองต่อหนึ่งกัน
หนึ่งต่อหนึ่งต่อหนึ่งต่างหาก
[ดนตรีแอ็กชั่น]
[ออกแรงต่อสู้ต่อเนื่อง]
เธอนี่มัน…
นานแล้วเนอะ ชินแจอี
[หอบแผ่ว]
[ดนตรีวัดใจ]
[ดนตรีแอ็กชั่น]
ฉันบอกแล้วใช่มั้ย
ว่าอย่ามัวไปเสียเวลากับยัยนั่น
[ออกแรงสลัด]
[ครางหนัก]
[แจอีครางหนัก]
[ฮันอุล] ออกไป!
[ออกแรงเหวี่ยง]
[ครางหนัก]
[ครางเสียงดัง]
[กระอัก]
[ดนตรีเขย่าประสาท]
[หอบหนัก]
[หายใจออกแรง]
[พ่นลมหายใจ]
[หายใจแรง]
ชิ…
[ร้อง ออกแรงต่อสู้]
[ครางหนัก]
[หอบ]
[ออกแรงฟาด]
[หอบแรง]
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
[ออกแรงขว้างเต็มที่]
[ดนตรีหยุด]
- [ถอนใจเฮือก] - [ออกแรงพุ่งชน]
- [ออกแรงกด] - [ออกแรงขืน]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ออกแรง]
[หายใจแรง]
[ร้องครางเสียงดัง]
[หอบ]
[ครางโอย]
[ดนตรีสั่นประสาท]
[หอบ หายใจสั่นแรง]
[ปนหอบ] เหนื่อยชะมัดเลยกว่าจะได้สักแผลเนี่ย
[หายใจแรง]
[คราง]
[แจอี อ่อนแรง] ขาเขาพังเหมือนกับนายแล้ว
อย่างนี้ยังดีกว่าสู้โดยมีจุดอ่อนนี่
แจอีนี่ฉลาดกว่านายอีกนะเนี่ย ฮึ
ฮึ่ม! แต่ก็เท่านั้นแหละ [ถอนใจแรง]
เฮ้อ ผู้เฒ่า ผมว่าจะไม่ทำแบบนี้แล้วเชียวนะ
[หอบแรง]
เดี๋ยวโชว์ให้เข้าใจเอง
[หอบ]
คำว่า "ไม่มีวัน" น่ะ
ดูให้ดี
[ออกแรงต่อสู้ต่อเนื่อง]
[ออกแรงลุก หอบ]
ฮึ่ม!
[ตะคอก] จริงจังหน่อย
งั้นก็ทำให้ผมจริงจังสิ
[ดนตรีแอ็กชั่น]
[คำราม]
[ออกแรงพุ่งใส่]
[ครางเจ็บ]
[ออกแรงสู้]
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีแผ่วลง]
[ครางหนัก]
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์]
[ด็อกโกหายใจฟืดฟาด]
[หายใจแรงขาดเป็นห้วง]
[แหบเครือ] อย่ามองแบบนั้น
เกษียณซะเถอะครับ
จบเรื่องแบบนั้นเถอะ
เกษียณไปซะ
[ครางหมดแรง]
[หอบหายใจแรง]
[สั่นเครือ] ฉันไม่เอาแบบนั้นแล้ว
[สูดหายใจแรง]
ผมเองก็ไม่อยากฆ่าผู้เฒ่าครับ
[หัวเราะขื่น]
นี่แหละปัญหาของนาย
เรื่องนี้ต้องมีใครคนใดคนนึงตายมันถึงจะจบ
อึ๊ก!
[ตกใจ]
เอื๊อะ…
[คราง]
[ครางเฮือก]
[ครางเจ็บแผ่ว]
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์ต่อเนื่อง]
[ด็อกโกครางหนัก]
[ด็อกโกหายใจติดขัด]
[ด็อกโกครางหนัก]
[หายใจออกเฮือก]
อื้อ…
[สำลักนิดๆ]
[ด็อกโกหายใจฟืดฟาด]
[แจอีสะอื้นแผ่ว]
เธอต้องทำแบบนี้เลยเหรอ
นายชอบเห็นใจคนอื่น
ซึ่งมันทำให้คนอื่นรู้สึกน่าเวทนา
ที่นายยื่นมือมาตอนนั้นก็เพราะเห็นใจนี่
คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่านายแกล้งแพ้
เฮอะ!
[เจือสะอื้น] บางครั้งฉันก็เสียใจ
ที่ไม่ได้แกล้งโง่ไม่รู้เรื่อง
เวลาจับมือนายเอาไว้
ถ้าทำงั้นจะเป็นไงนะ
ไม่หรอก
ทำดีแล้ว
ได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้วนี่
ทำได้ดีมาก
[ดนตรีปิดฉาก]
[ถอนหายใจยาว]
[ครางสะอื้น]
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีแผ่วจนหยุด]
[เบนจามิน] โลกนี้น่ะช่างโหดร้ายเหลือเกินครับ
ผู้อ่อนแอถูกกินโดยผู้แข็งแกร่ง
และผู้แข็งแกร่งไล่ล่าผู้อ่อนแอ
แล้วเราควรจะใช้ชีวิตยังไงในโลกแบบนี้กันครับ
ก็ควรเอาอย่างโลกนี้ไง
เราต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่โหดร้าย
ถ้าอย่างนั้นคิดว่าเงื่อนไขข้อแรกคืออะไรครับ
[ผู้ฟัง 1] อำนาจครับ
[ผู้ฟัง 2] เงินค่ะ
[ผู้ฟัง 3] สมบัติพ่อแม่ครับ
[เหล่าผู้ฟังหัวเราะ]
[เบนจามิน] สมบัติพ่อแม่ดูเข้าท่าอยู่นะครับ
เงิน อำนาจ
ไม่ใช่เงื่อนไขของผู้แข็งแกร่ง แต่มันเป็นเหมือนถ้วยรางวัลครับ
เงื่อนไขข้อแรกในความคิดของผมน่ะ
ก็คือจังหวะเวลา
[ทุกคนพึมพำ]
ในโลกที่มิตรเมื่อวานอาจเป็นศัตรูวันนี้
และศัตรูในวันนี้อาจกลายเป็นมิตรในวันพรุ่งนี้
มันมีทั้งช่วงที่เราต้องล่า และช่วงที่เราต้องถูกไล่ล่าครับ
และยังมีช่วงที่เราต้องสู้
หรือช่วงที่เราต้องเลี่ยงด้วย
การรู้จังหวะเวลาที่เหมาะสมนั่นแหละคือ…
จุดเริ่มต้นของความสำเร็จครับ
[ผู้คนปรบมือดังแว่ว]
กล่าวได้ยอดเยี่ยมครับผม ท่านประธาน
หวังว่าความจริงใจนี้ จะส่งไปถึงพวกหนุ่มสาวนะ [หัวเราะหึๆ]
อื้อ
- พูดดีมากเลยค่ะ - [สูดดมลึก]
ประธานคิดว่าไงครับ
ฉันประทับใจมากค่ะ โดยเฉพาะตรงที่บอกให้รู้จังหวะเวลา
แหงสิ ก็นั่นแก่นหลักเลย
การเทกโอเวอร์เอ็มเคราบรื่นดีเนอะ
ค่ะ จะเสร็จเรียบร้อยเร็วๆ นี้
ยินดีด้วยครับ
ผมเลือกถูกคนดีจริง
การเลี้ยงคุณนี่สนุกดีนะ
หึ ต้องขอบคุณคุณแหละค่ะ
พรุ่งนี้รายงานทีนะครับ
[ปาอี] ลาก่อนครับ
[ปาอีถอนหายใจ]
จังหวะเราคือเมื่อไหร่ครับ
ใกล้แล้ว
[เบนจามิน] เอ๋…
[แจอี] ฉันฝากงานนี้
ให้บริษัทที่กระหายโชว์ขั้นเอไปแล้ว
[เร่งเครื่องยนต์]
ว่าไง ไอ้ฉิบหายเอ๊ย
บอกแล้วใช่มั้ย ว่าเจอกันครั้งหน้าแกตายแน่นอน ฮะ!
[ดนตรีเร้าใจ]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีแว่วหวานกึ่งเศร้า]
[ดนตรีหยุด]