ข้าวสาลีของเรามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่มันเจริญเติบโตมา
บนภูเขาที่บ้านเกิดของเรา
ปัจจัยในการเจริญเติบโต ของข้าวสาลีนั้นยากแค้นมาก
ในฤดูหนาว
ต้นกล้าข้าวสาลีจะถูกชั้นน้ำแข็งปกคลุม
พืชอื่นที่โดนหิมะปกคลุมมักจะตาย
แต่ข้าวสาลีไม่เป็นเช่นนั้น
เมื่ออากาศอุ่นขึ้นทำให้หิมะละลาย
ข้าวสาลีจะยิ่งเติบโตขึ้น อุดมขึ้น
รสชาติข้าวสาลีอร่อยใช้ได้เลย
เส้นบะหมี่ที่ทำออกมาจะหอมกว่า
ตอนที่เปิดฝาหม้อซึ้งขึ้นมา
กลิ่นหอมของเส้นบะหมี่จะอบอวลไปทั้งห้อง
ต่อให้ไม่มีอะไรใส่มาบนเส้น
คุณก็ยังรู้สึกอิ่มเอมกับความหอมสุดพิเศษนั้น
วัฒนธรรมการกินอาหารประเภทแป้ง ยืนยงมาหลายพันปี
มันสลักอยู่ในแกนกระดูกซึ่งฉันไม่อาจสลัดทิ้งได้
สำหรับฉัน ข้าวสาลีคือสิ่งล้ำค่ามาก
(เชฟส์ เทเบิ้ล: เมนูเส้น)
ที่ลอนดอน อาหารจีนเป็นหนึ่งใน อาหารต่างประเทศที่คนนิยมกินกันมากที่สุด
แต่ที่นั่นก็ไม่ได้เป็นตัวแทน ของความหลากหลายของอาหารจีน
จากจังหวัดหนึ่งไปอีกจังหวัดหนึ่งในจีน
มันเหมือนได้ไปอีกโลกหนึ่งเลยในแง่ของอาหาร
และสำหรับเว่ยกุยหรง
มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจกับการทำอาหาร
มันคือภารกิจทางวัฒนธรรมด้วย
ที่จีนมีเชฟผู้หญิงน้อยคนมาก
เพื่อจะอยู่ให้ได้ พวกเธอต้องเก่งกว่าทุกคน
กุยหรงก็เป็นแบบนี้
เธอมาที่นี่ตัวเปล่าจริงๆ
ไม่มีทักษะภาษาอังกฤษ
แต่เธอกลับเพิ่งเปิดร้านที่สี่ของเธอไป
ที่ลอนดอน เธอได้สร้างชื่อให้กับอาหารซีอาน
ซีอาน หนึ่งในเมืองหลวงเก่าแก่ของโลก
เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของจีน และมีความสำคัญอย่างยิ่งในด้านอาหารการกิน
เส้นทางสายไหมกับประชากรมุสลิมในซีอาน มีอิทธิพลต่ออาหารซีอาน
อย่างเช่นรสชาติ และเครื่องเทศที่พวกเขาใช้
ดังนั้นอาหารมากมายที่เราเห็นที่นั่น
จึงมีเอกลักษณ์มากในแถบนั้นของจีน
เมื่อกุยหรงทำอาหาร
คุณเหมือนได้ไปซีอานจากอาหารของเธอ
คนต่างชาติชอบคิดเหมาไปเอง ว่าอาหารจีนล้วนใช้ข้าวเป็นวัตถุดิบหลัก
แต่เว่ยกุยหรงมาจากจีนตอนเหนือ
ที่ซึ่งข้าวสาลีเป็นวัตถุดิบหลัก
พวกเขาเรียกมันว่าเมี่ยนสือ อาหารประเภทแป้ง
มีทั้งเกี๊ยว ขนมปัง บะหมี่
ซีอานขึ้นชื่อเรื่องบะหมี่
พวกเขามีบะหมี่มากมายหลายชนิดมาก
บางครั้งก็ตัด หรือขึ้นรูปด้วยมือ หรือยืดเส้นด้วยมือ
บะหมี่ซีอาน กำลังกลายเป็นที่ชื่นชอบมากในลอนดอน
เพราะความพยายามของเว่ยกุยหรง
(เมืองซีอาน มณฑลส่านซี ประเทศจีน)
ที่มณฑลส่านซีมีบะหมี่ประมาณ 100 ชนิดเห็นจะได้
ที่ขึ้นชื่อที่สุดก็คือบะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยง
บะหมี่พวกนี้จะทำให้คุณเข้าใจวัฒนธรรมซีอาน
ในฐานะชาวส่านซีที่เติบโตในซีอาน
ฉันมีหน้าที่ที่ต้องสืบสานประเพณีการทำอาหาร
ฉันจึงใช้วิธีทำบะหมี่ด้วยมือแบบดั้งเดิม
กลิ่นหอมของตัวแป้งควรยังคงอยู่
ตอนฉันยังเด็ก ยายกับแม่ฉันสอนฉันทำบะหมี่
ตอนตบแป้งบนโต๊ะจะเกิดเสียงเปี๋ยงเปี๋ยงดังขึ้น
ฉันชอบกระบวนการนี้มาก
ปกติเราจะใส่เครื่องปรุงลงไป
อย่างเช่นน้ำส้มสายชูผลิตที่นั่น ต้นหอม พริก และกระเทียม
ตอนที่ราดน้ำมันลงไปบนเครื่องปรุง
จะได้ยินเสียงฉ่าๆ
บะหมี่ดูสวยมาก
เส้นเด้งดึ๋งเหมือนกำลังเต้นรำเลย
หลังจากกินคำแรกลงไป
ฉันรู้เลยว่าชามเดียวไม่มีทางพอ
เส้นบะหมี่นุ่ม หนึบ และเนียนลื่นในเวลาเดียวกัน
ฉันรู้สึกว่ากินเท่าไหร่ก็ไม่พอ
ฉันอยากทำให้คนทั่วโลก ได้รู้จักบะหมี่ส่านซีของเรา
ความหวังของฉันคือทำให้คนมากขึ้น และกว้างไกลขึ้น ได้กินบะหมี่ซีอาน
มันคือหน้าที่และความรับผิดชอบของฉัน
(บะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยง)
มีสุภาษิตจีนว่า "ไม่มีใครเกิดมาสมบูรณ์พูนสุข"
ฉันมีวัยเด็กที่ลำบากกว่าเพื่อนๆ
ฉันเกิดที่ทางใต้ของมณฑลส่านซี ประเทศจีน
ที่หมู่บ้านเรามีคน 800 คน
ทั้งหมู่บ้านยากจนมาก
และพวกเราอยู่ในกลุ่มครอบครัวที่ยากจนที่สุด
เราเป็นชาวไร่ชาวนา
ทุกปีครอบครัวเรามีอาหารไม่พอกิน
ฉันเป็นลูกคนโตของครอบครัว
ฉันมีน้องสาวสองคน
สมัยนั้นคนจีนจะพูดว่า
"ลูกสาวสามคนเท่ากับสกุลสะบั้น"
พ่อแม่ฉันคิดว่าถ้าไม่มีลูกชาย
ก็จะไม่มีใครมาทำงานหนักๆ
หรือมาเลี้ยงดูพวกเขาในยามแก่เฒ่า
ในฐานะลูกสาวคนโตของครอบครัว
ฉันมีหน้าที่ต้องแต่งลูกเขยเข้าบ้าน
แต่ฉันคิดว่าไม่ควรเป็นแบบนั้น
ฉันควรออกไปท่องโลกและเรียนรู้เพิ่มเติม
ฉันคิดอยู่ในใจ
"ต่อให้พ่อแม่ฉันไม่มีลูกชาย สักวันฉันจะทำให้เห็น
ว่าอะไรที่ลูกชายทำได้ ฉันก็ทำได้"
(หมู่บ้านปัวเหอโข่ว มณฑลส่านซี ประเทศจีน)
ความฝันแรกของฉันคือไปให้ไกลกว่าแค่ภูเขาฉิน
การเรียนคือทางเดียว ที่จะได้ออกจากภูเขาในตอนนั้น
แต่ครอบครัวเราไม่มีปัญญา จ่ายค่าเล่าเรียนของเราสามพี่น้องได้ทุกคน
ตอนฉันอายุ 11 หรือ 12 ฉันจึงตัดสินใจ
ฉันจะเลิกเรียนแล้วไปทำงานหาเงิน
เพื่อให้น้องๆ ฉันจะได้มีการศึกษาที่ดี
และทั้งครอบครัวจะได้สบายขึ้น
ฉันได้งานแรกที่ร้านอาหารเพ่าหมัว
ฉันมีหน้าที่ล้างจานและทำงานจิปาถะ
ระหว่างล้างจาน ฉันชอบดูพ่อครัวใหญ่ที่อยู่หน้าเตา
รู้สึกว่าดูเท่มากเลย
มันมีจังหวะจะโคน
ต้องใส่เครื่องปรุงรสตอนไหน
ต้องสะบัดกระทะตอนไหน
และต้องขัดและล้างกระทะตอนไหน
ตอนเด็กฉันไม่เคยได้เรียนดนตรี
แต่เสียงในครัวพวกนั้น ฉันรู้สึกเหมือนเสียงดนตรีเลย
เสียงน้ำไหลของการล้างกระทะ
เสียงแกร๊งๆ ตอนกระบวยกระทบกับกระทะ
และเสียงฟู่ของเปลวไฟ
ฉันรู้ได้ว่าในครัวกำลังทำอะไรกัน โดยไม่ต้องหันไปมองด้วยซ้ำ
"หัวหน้าพ่อครัวกำลังใส่เครื่องปรุง"
"อ๋อ อาหารเสร็จแล้ว กำลังยกเอาไปเสิร์ฟ"
ฉันคิดอยู่ในใจว่า "สักวันฉันจะยืนอยู่ในตำแหน่งนั้น"
วันหนึ่ง ลูกผู้พี่ฉันกลับมาจากซีอาน
ที่นั่นเป็นเมืองหลวง เมืองใหญ่มากของมณฑล
เธอบอกว่า "ไปซีอานกับฉันสิ
ที่นั่นมีงานให้ทำเยอะแยะ
เธอจะหาเงินได้เยอะกว่าอยู่ที่นี่"
พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็ตัดสินใจว่าต้องไปซีอาน
ครอบครัวฉันไม่เห็นด้วย
ตอนนั้นฉันอายุแค่ 13
ต้องนั่งรถสิบกว่าชั่วโมง จากเมืองของเราข้ามเทือกเขาฉินไป
ถ้าฉันไปซีอานแล้ว
พวกเขาสงสัยว่าฉันจะไม่กลับมาแล้วหรือเปล่า
ฉันบอกพวกเขาไปว่าฉันจะกลับมา
ฉันจะไม่ทิ้งพ่อแม่ไว้ไม่ดูไม่แล
ตอนไป ฉันพูดกับน้องๆ ฉัน
ฉันชี้ไปที่ผนังหลังห้องครัวเราแล้วพูดว่า
"ดูสิ พี่เป็นนักเรียนที่เรียนดีมากมาตลอด"
"บนผนังมีใบประกาศฯ ของพี่เต็มไปหมด"
"ถ้าต่อไปพวกเธอไม่ตั้งใจเรียน นั่นคือปัญหาของพวกเธอ"
"การไม่มีปัญหาส่งเสียพวกเธอคือปัญหาของพี่"
ต่อหน้าครอบครัว ฉันทำตัวมองโลกในแง่ดีและเข้มแข็งสุดๆ
แต่ทันทีที่รถบัสแล่นออกไป ฉันก็ปล่อยโฮออกมา
พอไปถึงซีอาน ลูกผู้พี่ฉันพาฉันเข้าไปในเมือง
ซีอานเป็นเมืองหลวงเก่า
ประวัติศาสตร์และความรุ่งเรือง ของเมืองนี้ยาวนานพันสองพันปี
ฉันมีความรู้สึกว่าอยู่ที่เมืองนี้
ฉันจะหาที่ทางของตัวเองเจอแน่นอน
ใต้กำแพงเมืองโบราณมีตลาดประเภทต่างๆ
มีอาหารหลากหลายมาก
มีซาลาเปา
เกี๊ยวซีอานประเภทต่างๆ
และมีบะหมี่มากมายหลายชนิด
ฉันนึกว่าคนที่บ้านเกิดฉันชอบกินบะหมี่มากแล้ว
แต่คนในซีอานชอบกินบะหมี่มากกว่าเสียอีก
ระหว่างที่เราเดินไปรอบๆ
ลูกผู้พี่ฉันบอกว่า "เธอควรเรียนรู้การค้าขายไว้"
เธอบอกว่าฉันไปเรียนจัดดอกไม้ก็ได้
ฉันบอกว่า "ฉันเรียนไม่ได้แน่นอน ฉันน่ะเหมือนเด็กผู้ชาย
จัดดอกไม้ไม่เหมาะกับฉัน"
เธอก็พูดต่อว่า "งั้นเย็บผ้าล่ะ"
ฉันบอกว่า "เย็บผ้าต้องนั่งตลอดยิ่งแย่กว่าอีก"
เธอพูดว่า "งั้นเธออยากทำอะไร"
ฉันตอบว่า
"ฉันอยากเรียนเป็นแม่ครัว"
ลูกผู้พี่ฉันเป็นห่วงมาก
ปกติแล้วมันเป็นงานของพวกผู้ชาย
ฉันบอกว่า "ไม่ต้องห่วง อะไรที่ผู้ชายทำได้ ฉันก็ทำได้"
อาหารริมทางที่มีชื่อเสียง ชนิดหนึ่งของซีอานเรียกว่าเหลียงผี
บะหมี่ผิวเย็น
มันเป็นส่วนผสมของเส้นก๋วยเตี๋ยวลื่นๆ
กับกลูเตนจากข้าวสาลีเหลืองนุ่มหนึบ
มันทำขึ้นโดยการแยกส่วนแป้งออก เป็นแป้งสาลีและกลูเตน
ซึ่งคนจีนทำกันมาหลายศตวรรษแล้ว
ก่อนอื่นฉันทำแป้งบะหมี่จากแป้ง
แล้วเอาไปแช่น้ำ
ฉันล้างไปเรื่อยๆ จนกลูเตนกับแป้งแยกจากกันโดยสิ้นเชิง
จากนั้นก็นึ่งกลูเตน
ฉันใช้น้ำแป้งที่ละลายออกมา เพื่อไปนึ่งบะหมี่ผิวเย็น
พอมันเย็นแล้ว
ฉันก็หั่นเป็นเส้นบางๆ เหมือนเส้นบะหมี่
กระบวนการมันซับซ้อน และมีงานที่ต้องทำเยอะมาก
แต่มันก็คุ้มค่า
เหลียงผีจะใช้ทำสลัด ใส่แตงกวาฝาน กระเทียม และน้ำส้มสายชู
เนื้อสัมผัสน่าสนใจมาก กินแล้วสดชื่น
เส้นทั้งนุ่มทั้งลื่นและกรุบๆ นิดหน่อย
เป็นประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสที่ครบรส
อาหารจีนเต็มไปด้วยเทคนิคใหม่ๆ
และอาหารที่ได้มาจากเทคนิคพวกนี้
มีเอกลักษณ์สุดๆ ต่อครัวจีนครับ
ไม่มีที่ไหนในโลกอีกแล้วที่คุณจะพบ
บะหมี่ล้างน้ำของบ้านเกิดฉันพวกนี้
สำหรับฉัน อาหารประเภทอื่นไม่มีใครเทียบได้
จะว่าไป อาหารของเรามีมายาวนานนับพันๆ ปี
มันต้องมีเหตุผลสิ
(บะหมี่ผิวเย็นซีอาน)
หลังฉันจบจากโรงเรียนสอนทำอาหาร
เกิดน้ำท่วมเพราะดินถล่มที่บ้านเกิดของเรา
น้องสาวฉันเล่าให้ฟังทางโทรศัพท์
ว่าน้ำที่ท่วมซัดเข้าใส่บ้านเราจังๆ
ถ้าเกิดบ้านพังลงมา
ครอบครัวฉันอาจถูกบ้านถล่มทับจนตาย
การดูแลบุพการี มันฝังลึกอยู่ในแกนกระดูกของคนจีน
ตอนนั้นฉันรู้สึกแย่มาก
เพราะเงินเดือนฝึกงานของฉันต่ำมาก
ฉันมีเงินเก็บส่งไปช่วยครอบครัวน้อยมาก
แถมฉันยังไม่อาจกลับไปหาพวกเขาทันทีได้
นั่นคือตอนที่ฉันเกิดความคิด
ฉันควรพัฒนาฝีมือและทำเงินให้มากขึ้น
เพื่อช่วยพ่อแม่สร้างบ้านใหม่
ฉันวางแผนอยู่นานมาก
จะให้ฉันเลิกทำงานในครัวคงไม่ได้
ฉันถึงกับช่วยคนอื่นด้วยซ้ำ
ทำพวกเมนูเย็น
หั่นวัตถุดิบ
คอยกวนอาหาร
ทำอาหารจำพวกแป้งและอื่นๆ
ฉันไม่ได้มองว่ามันคือการทำงานให้คนอื่น
ฉันทำเพื่อครอบครัวฉันเอง
ฉันทำงานที่โรงแรมแห่งหนึ่งอยู่หลายปี
พยายามพัฒนาตัวเองและเรียนรู้ทักษะเต็มที่
มีวันหนึ่ง หัวหน้าพ่อครัวของเรา ไปอยู่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ฉันคุยกับผู้จัดการ ฉันบอกว่า
"ฉันคิดว่าฉันรับงานเป็นหัวหน้าคนครัวได้"
"ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม"
เธอบอกว่า "ได้สิ เธอลองรับหน้าที่นี้ดูก็ได้"
ฉันกังวลมาก ที่ฉันกลัวที่สุดก็คือ
ฉันเป็นผู้หญิง เป็นผู้หญิงคนเดียวในครัวนี้
แล้วต้องมาคุมผู้ชายที่แก่กว่าฉันเป็นโขยง
ทุกคนต่างก็ทำงานมานานกว่าฉัน
ตอนเช็กชื่อ
ฉันจะเป็นคนที่เด็กสุดแถมเป็นผู้หญิงคนเดียว
ยืนดูผู้ชายเข้าแถวแล้วขานชื่อพวกเขา
ที่จีนมีผู้หญิงไม่มาก
ที่ได้คุมห้องครัวและคุมกระทะ
งานนี้ถูกมองว่าไม่เป็นผู้หญิงและยากลำบาก
ผู้หญิงที่จะคิดจะมาคุมครัว
ต้องตั้งใจแน่วแน่ที่จะแสดงฝีมือ
และทำทุกอย่างให้ดีกว่าผู้ชาย
ฉันรู้สึกอยู่ว่ามันคงจะไม่ง่าย
แต่ฉันก็ยังเชื่อมั่นว่าฉันทำได้
ฉันตั้งหน้าตั้งตาทำงานในครัว
ทำงานของฉันทุกวัน
ทีมของเราค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากัน
และต่อมา พวกเขาก็ทำงานเข้ากับฉันได้ดี
ความฝันที่จะได้เป็นคนคุมครัวกลายเป็นจริงแล้ว
ไม่มีแตงกวาซอยเหรอ
จานนี้ไม่ต้องใช้แตงกวาซอย เลยไม่มี
การทำงานเป็นหัวหน้าคนครัวที่ซีอาน
กุยหรงทำให้คนที่ ทำงานด้วยกันกับเธอประทับใจมาก
จากนั้นในปี 2008
เธอได้รับโอกาสให้มาลอนดอน
มาทำงานให้ร้านอาหารเสฉวนชื่อดังชื่อปาร์ซู
ฉันตื่นเต้นมากเพราะ
ที่ลอนดอน เงินเดือนสูงมาก
ฉันคิดว่าถ้าฉันไปทำงานต่างประเทศสักปี
ฉันน่าจะสร้างบ้านให้พ่อแม่ฉันได้
อีกอย่าง ฉันก็ฝันอยากไปต่างประเทศมาตลอด
แต่นี่ไม่เหมือนกับการจากบ้านเกิดไปซีอาน
ฉันไม่เคยขึ้นเครื่องบิน
ทันทีที่เครื่องลงจอดบนแผ่นดินอังกฤษ
ฉันก็อยากแล้วเห็นว่าอังกฤษเป็นยังไง
ข้างนอกฝนตกปรอยๆ
ตอนนั้นเพิ่งจะสี่โมงครึ่งแต่ฟ้าก็มืดหมดแล้ว
ถนนหนทางแคบมาก
ไม่มีตึกใหม่หรือตึกสูงให้เห็นเลยสักตึก
คนพูดกันว่าลอนดอนพัฒนาแล้ว
แต่ทำไมฉันเห็นแต่บ้านเก่าโทรมๆ ยิ่งดูก็รู้สึกว่ายิ่งเก่า
ฉันรู้สึกกังวล
(ลอนดอน สหราชอาณาจักร)
ที่ลอนดอนมีอาหารหลากหลายประเภทมาก
ฉันเคยกินอาหารมาเลเซีย อาหารสเปน
และพิซซ่า
แต่อาหารจีนกลับยังไม่ค่อยแพร่หลายนัก
ที่นี่มีคนซีอานน้อยมาก และไม่มีร้านบะหมี่
ตอนที่เว่ยกุยหรงมาลอนดอน เธอเริ่มทำงานให้กับปาร์ซู
ที่นี่คือร้านอาหารเสฉวน ร้านใหญ่ร้านแรกในลอนดอน
และร้านอาหารก็ประสบความสำเร็จมาก
ปรากฏว่าชาวลอนดอนพร้อม ที่จะชิมรสชาติใหม่ของอาหารจีนแล้ว
กุยหรงอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย ที่ซึ่งเธอพูดภาษาที่นั่นไม่ได้
แต่ถึงกระนั้นเธอก็มุ่งมั่นและทรหดมากๆ
ฉันเป็นเชฟคนเดียวในทีมที่ไม่ใช่คนเสฉวน
อาหารส่านซีแบบดั้งเดิม กับอาหารเสฉวนไม่เหมือนกัน
ฉันชอบทำอาหารบ้านเกิดฉัน
ดังนั้นวันหนึ่ง
ฉันทำบะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเป็นอาหารที่ให้พนักงานกิน
ทุกคนบอกว่า "เราชอบไอ้นี่"
นั่นทำให้ฉันมีความสุขมาก
ต่อมาทุกคืนวันอาทิตย์
ฉันก็จะทำอาหารประเภทแป้งต่างๆ
เพื่อนร่วมงานฉันต่างก็ตั้งตารอให้ถึงวันอาทิตย์
"เฮ้อ ในที่สุดก็ได้กินอย่างอื่น ที่ไม่ใช่อาหารเสฉวนซะที"
"ได้เวลากินบะหมี่ส่านซีแล้ว"
นี่เป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน
คิดจะเปิดร้านบะหมี่ที่ปรุงตามวิธีของบ้านเกิดฉัน
เพิ่งกลับมาเหรอ
ฉันกลับมาตอนสามทุ่ม
แล้วเสี่ยวหนิงเหมิงล่ะ
เสี่ยวหนิงเหมิงยังอยู่ที่หูหนาน
อ๋อ
บ้านเก่าเราเที่ยวเล่นสนุก
เธอเลยจะอยู่ที่นั่นจนกว่าโรงเรียนจะเปิดเทอม
ดีจัง
ไม่ใช่เล่นซะจนไม่ยอมไปเรียนแล้วล่ะ
เธอยิ่งซนๆ ด้วย เหมือนเสี่ยวเยว่เยว่เลย
นั่นสิ
เธออ้อนตากับยายเก่งจะตาย
ชอบขี่คอคุณตาด้วย
เหรอ
อยู่บ้านตากับยาย เธอคงใหญ่ที่สุดในบ้านเลยสิ
ฉันทำงานที่ปาร์ซูอยู่เจ็ดปี
ในช่วงหลายปีนั้น งานของฉันนับว่าราบรื่นดี
- วางสายแล้วเนอะ - อือ
ทุกปี ฉันให้เงินเพิ่มเป็นพิเศษกับพ่อแม่
เพื่อให้น้องๆ ฉันได้เรียนต่อ
ฉันรู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จอยู่เหมือนกัน
ฉันสามารถทำงานที่ปาร์ซูไปตลอดชีวิตก็ได้
แต่ฉันยังมีความปรารถนา
ที่อยากให้คนตะวันตกได้รู้จักกับ อาหารประเภทแป้งของส่านซีมากขึ้น
ฉันเลยบอกกับเจ้าของร้านว่า
"ฉันอยากเปิดร้านอาหารจริงๆ"
เขาไม่อยากให้ฉันลาออก
เขาบอกว่า "ร้านอาหารของเราไปได้สวยออก"
"พอเราขยายร้านไปที่ใหม่ เธอเป็นหัวหน้าเชฟได้เลยนะ"
"ฉันยังส่งเธอไปเรียนรู้ ที่ร้านอาหารที่ได้ดาวมิชลินได้ด้วย"
"ข้อเสนอดีๆ ทั้งนั้น"
ฉันบอกว่า "ฉันชอบเรียนรู้สิ่งต่างๆ นะ
แต่มันต่างจากเส้นทางที่ฉันฝันไว้"
ฉันปฏิเสธข้อเสนอของเขา
นั่นคือตอนที่ฉันออกจากปาร์ซู
ฉันได้สัญญาเช่าร้านอาหารร้านแรกมาแล้ว
ก่อนอื่น ฉันต้องร่างเมนูขึ้นมาก่อน
ในเมนูต้องมีอาหารหลักๆ ของส่านซีอยู่ด้วย
แต่ฉันกังวลว่าชาวตะวันตก อาจไม่ค่อยยอมรับอาหารแบบนั้น
เราชาวเหนือชอบบะหมี่ที่หนึบๆ
เจ้าของร้านอาหารมากมายมองว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย
พวกเขานึกภาพการขายบะหมี่กลูเตนแบบนี้ ในลอนดอนไม่ออก
มีคนบอกฉันว่าลูกค้าชาวตะวันตกคงไม่ชอบ
ตอนทำอาหารเสฉวนที่ปาร์ซู
เราใช้พริกเสฉวนที่เผ็ดจนลิ้นชาไม่มาก ด้วยความที่คนตะวันตกกินเผ็ดไม่ค่อยไหว
แต่ที่ร้านขายอาหารจากบ้านเกิดของฉัน ฉันไม่อยากดัดแปลงอาหารของเรา
ฉันจัดหาและนำเข้าพริกแห้งมาจากจีน
และเอามาป่นเป็นพริกป่นด้วยตัวเอง
ฉันไม่รู้ว่าธุรกิจจะออกมาเป็นยังไง
ฉันกลัวนิดหน่อย
ทีมงานใหม่ของฉันไม่เคยเห็นบะหมี่ส่านซีมาก่อน
ฉันเลยต้องสอนพวกเขาตั้งแต่ต้น
ตรงข้ามร้านซีอานอิมเพรสชั่นของฉัน
เป็นตึกสูงสองหลังที่มีผู้อยู่อาศัยมากมาย
พวกเขาจะลงมาชิมอาหารของเรา
ลูกค้าเริ่มกลับมาอีกเรื่อยๆ สองวัน สามวัน สี่วันติดๆกัน
เราไม่จำเป็นต้องโฆษณา แค่ปากต่อปากก็พอแล้ว
สามสัปดาห์ต่อมา
หนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียนโทรหาฉัน
(ยืดหยุ่นและหนุบหนับ)
ไทม์เอาต์ก็โทรมา
พวกเขาอยากเขียนเรื่องเรา
มันน่าตกใจมาก
แล้วธุรกิจก็เฟื่องฟูขึ้นแบบนั้นเอง
ฉันรู้สึกพอใจมาก
สองเดือนต่อมา
ฉันเริ่มรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
ฉันนึกว่าฉันแค่เหนื่อยจากงานร้านอาหาร
ฉันไปหาหมอแล้วหมอถามว่า
"คุณไม่รู้ตัวเหรอว่าท้องสามเดือนแล้ว"
ฉันบอกว่าฉันไม่รู้
ในใจฉันรู้สึกลังเลจริงๆ
ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวในระหว่างตั้งท้อง
เป็นอะไรที่ยากมากๆ
ฉันคิดมาตลอดว่าร้านอาหารคือจุดหมายในชีวิตฉัน
ธุรกิจนี้สามารถเปลี่ยนชะตาของครอบครัวฉันได้
ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้
ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง
แต่ฉันมุ่งมั่นสุดๆ
เพื่อนๆ ฉันเป็นห่วงมาก
"เธอจะแบกท้องใหญ่ๆ ถือมีดถือกระทะ
เดินไปทั่วห้องครัวได้ยังไง"
"ไม่กลัวบ้างรึไง"
ฉันบอกว่าฉันจะหาทาง เพื่อจะได้ทำสิ่งที่ฉันอยากทำจริงๆ
นั่นคือการมีลูกและมีอาชีพการงานด้วย
ฉันลางานไปหนึ่งเดือนหลังคลอดลูกสาว
หลังจากนั้นฉันก็จ้างพี่เลี้ยงมาช่วยฉันดูแลลูก
เพื่อฉันจะได้กลับไปทำงานต่อ
(มาสเตอร์เว่ย อาหารซีอาน)
เพราะร้านขายดี
ฉันเลยเปิดร้านที่สองชื่อว่ามาสเตอร์เว่ย
ฉันเริ่มทำงานตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
บางครั้งกว่าจะกลับบ้านก็เที่ยงคืนตีหนึ่ง
ไม่เอาน้ำนะ ฉันจะตั้งอุ่นน้ำมันตรงนั้น
อย่าเติมน้ำลงไปล่ะ
ไม่เป็นไร กระทะเพิ่งแห้ง
ตลอดช่วงวัยเด็กของลูกสาวฉัน
ฉันไม่ค่อยได้อยู่กับเธอมากนัก
ในใจฉันมีความลำบากใจ
ฉันไม่แน่ใจว่าควรใช้เวลากับลูกสาวให้มากขึ้น
หรือเพิ่มเวลาไปทุ่มเทให้กับร้านอาหารให้เต็มที่
ช่วงที่ยากลำบากที่สุด คือตอนที่ลูกสาวฉันป่วยเป็นไข้
และฉันอยู่กับเธอไม่ได้
ฉันให้เพื่อนพาเธอไปโรงพยาบาล
ลูกสาวฉันเอาแต่ถามว่า
"แม่คะ เมื่อไหร่แม่จะมาอยู่กับหนู แล้วพักเสียทีคะ"
ฉันรู้ว่าลูกไม่อยากให้ฉันทำงานหนักเกินไป
ฉันไม่ใช่แม่ที่ดี
ฉันรู้สึกสับสนมาก
จับมือแม่ไว้นะ
ค่ะ
- ได้ยินเสียงเป็ดร้องไหม - ค่ะ
โห เป็ดคงหิวมากเลยเนอะ
ค่ะแม่
มาตรงนี้สิคะแม่
ตรงไหน
ตรงนี้ค่ะ
ให้แม่ช่วยนะ
วางไว้ตรงนี้นะ
มาแล้ว พวกมันมาแล้ว
ฉันอยากมอบชีวิตที่ดีกว่าที่ฉันเคยมีให้ลูกสาวฉัน
เพื่อให้เธอได้รับการศึกษาที่ดี
ฉันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตั้งใจทำงาน
ฉันต้องเชื่อว่าทุกอย่างที่ทำไปมันคุ้มค่า
ถ้าเกิดลูกตกน้ำล่ะ
แม่ช่วยหนูได้
อย่างนั้นเหรอ
แม่ว่ายน้ำไม่เป็น ลูกว่ายน้ำเป็นไหม
- เป็นรึเปล่า - นิดหน่อย
นิดหน่อยเหรอ
สนุกไหม
สนุกค่ะ
มาทางนี้สิ เยว่
เมื่อไหร่ที่ฉันพอจะมีเวลาว่าง
ฉันพาลูกไปดู ไปเรียนรู้โลกภายนอก
ฉันแทบไม่มีเวลาอยู่กับลูกเลย
แต่ฉันสามารถมอบโอกาสให้ลูกได้ศึกษาเล่าเรียน
นี่คือความรับผิดชอบของฉัน
โอ้โฮ ขว้างไกลขนาดนี้ได้ไงเนี่ย
หนูก็ไม่รู้
เพราะพอหนูขว้างไป
มันก็ไปไกลมากเลย
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
- งั้นหนูสอนแม่สิ ดีไหม - ได้ค่ะ
ฉันพาลูกสาวไปสมัครเรียนโรงเรียนดีๆ
ตอนสัมภาษณ์ เธอมีความสุขมาก
เธอตอบคำถามได้ดีมากๆ
ครูใหญ่บอกว่า "หนูมาเรียนที่โรงเรียนของเราได้"
เป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ
พวกมันพูดอะไรกันน่ะ
- พวกมันคุยกันอยู่ใช่เปล่า - ค่ะ
- คุยกันอยู่ - หนูรู้ว่าพวกมันพูดอะไร
"ฮัลโหล เธอก็กินขนมปังนี่ด้วยเหรอ"
"อร่อยมากเนอะ"
เพราะโรงเรียนอยู่ไกล
ฉันเลยต้องย้ายไปทางใต้
ฉันใช้เวลาราวๆ สามชั่วโมงครึ่ง เดินทางไปกลับจากที่ทำงานทุกวัน
ถึงจะลำบาก แต่ฉันว่ามันคุ้มค่า
ลูกสาวฉันชอบไปโรงเรียนมาก
เธออยากให้เราได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น
แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว
ว่าทำไมทุกวันแม่ถึงต้องไปทำงาน และทำงานหนักมาก
(มันฝรั่งเส้นผัดน้ำส้มสายชูและพริก)
(บะหมี่ผิวเย็นซีอาน)
(ฟองเต้าหู้ซีอาน)
(เบอร์เกอร์หมูฝอยซีอาน)
(เห็ดหูหนูเผ็ด)
(ซี่โครงหมูทอดพริกเกลือ)
(บะหมี่ลาเมี่ยนซีอานผัดเนื้อแกะ)
(หูหมูรสเผ็ดกับแตงกวา)
(เกี๊ยวซ่าทอดไส้หมูและสาหร่าย)
(เกี๊ยวสมุนไพรทอด)
(บะหมี่ลาเมี่ยนน้ำฉีซาน)
(ซุปเพ่าหมัวเนื้อซีอาน)
(ข้าวเหนียวปั้นทอดกินกับซอสหวาน)
(บะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยง)
เยว่ น้าจะเอาหนูห่อไปในบะหมี่
มา ห่อหนูเข้าไปเลย
ดีไหม
น้าเอาหนูห่อไปในนี้ได้มั้ย
ใหญ่จนห่อหนูได้เลยเนี่ย
ฉันรู้สึกเหมือนฉันอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง ตลอดหลายปีมานี้
การทำอาหารไม่เพียงแค่ เติมเต็มความฝันของตัวฉันเอง
ที่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก
แต่ยังช่วยให้ชีวิตครอบครัวฉันดีขึ้นด้วย
น้องสองคนของฉันตอนนี้อยู่ด้วยตัวเองได้แล้ว
น้องสาวคนเล็กของฉันเป็นหมอ
และน้องสาวอีกคนของฉัน ก็ทำงานไปได้สวยที่ซีอาน
ฉันยังส่งเสียเลี้ยงดูพ่อแม่อยู่
ฉันสร้างบ้านชั้นเดียวสี่หลังให้ครอบครัวของฉัน
และตอนนี้พ่อแม่ของฉันก็คิดว่า
ลูกสาวคนนี้ดีกว่าลูกชายบ้านอื่นๆ เยอะมาก
ฉันหวังว่าเมื่อลูกสาวฉันโตขึ้น
เธอจะได้รู้ศักยภาพของตัวเอง
ฉันจะไม่บังคับให้เธอเป็นอะไร หรือห้ามเป็นอะไรทั้งนั้น
ลูกสาวฉันก็รู้เรื่องนี้
ต้องขอบคุณความเพียรพยายาม ของเจ้าของภัตตาคารอย่างกุยหรง
ที่ทำให้การเหมารวมว่า อาหารจีนต้องเป็นยังไงถูกทำลายไป
ประตูเปิดแง้มออกให้ชาวตะวันตก ได้เห็นความหลากหลายของอาหารจีน
มันไม่ใช่อย่างที่เราเคยคิดไว้เลย
ยังมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะ
และแสงที่ส่องนำอาหารซีอาน ในลอนดอนก็คือเว่ยกุยหรง
จนถึงตอนนี้ ชีวิตฉัน เหมือนกับข้าวสาลีของมณฑลส่านซี
ข้าวสาลีชนิดนี้ทรหดและยืดหยุ่น
ค่อยๆ เติบโตไปทีละขั้น
เส้นทางของฉันไม่ง่ายเลย
แต่ความยากลำบากที่ฉันเผชิญมาช่วยหล่อหลอมฉัน
ให้เป็นคนมีความรับผิดชอบ และคิดอะไรด้วยตัวเอง
ฉันยังหวังว่าอนาคตของฉันจะเป็นเหมือนข้าวสาลี
เอาชนะอุปสรรคทั้งปวงไปทีละก้าว
คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์