Buğdayımız yetiştiği ortam sayesinde
son derece eşsizdir.
Memleketimizin dağlarında
buğday çok zor şartlar altında yetişir.
Kışları
buğday fideleri beyaz don tabakasıyla kaplanır.
Karla kaplanan diğer bitkiler ölürken
buğdaya hiçbir şey olmaz.
Isınan hava karı erittikçe
buğday daha iyi büyür, daha iyi olgunlaşır.
Buğday çok lezizdir.
Buğday noodle'ın zengin aroması vardır.
Tencerenin kapağını açtığınız an
noodle'ın aroması tüm odayı kaplar.
Noodle'a bir şey koymasanız da
burnunuza gelen o özel kokusu hoşunuza gider.
Bu unlu yemek kültürü binlerce yıldır süregeliyor.
Özümde var olan bir şey.
Benim için buğday altın kadar değerlidir.
Çin mutfağı Londra'da en sevilen yabancı mutfaklardan biridir.
Ama Çin mutfağındaki çeşitlilik buraya geçmemiştir.
Çin'de eyalet değiştirmek
mutfak açısından başka bir dünyaya geçmek gibidir.
Guirong Wei için
mesele sadece iş veya yemek yapmak değil.
Kültürel bir görev de üstlenmiş.
Çin'de kadın şef sayısı gerçekten çok az.
Başarılı olmak için herkesten daha iyi olmalılar.
Guirong bunu başarmış.
Buraya geldiğinde hiçbir şeyi yokmuş.
İngilizcesi yokmuş.
Buna rağmen dördüncü restoranını açtı.
Londra'ya Şian yemeğini tanıttı.
Dünyanın kadim başkentlerinden biri olan Şian, Çin'in kültürel merkezidir
ve gastronomik açıdan büyük öneme sahiptir.
İpek Yolu ve Şian'daki Müslüman nüfusu buranın mutfağını etkilemiştir.
Mesela lezzet profilleri, kullanılan baharatlar yönünden.
Bu yüzden orada gördüğünüz çoğu yemek
Çin'in o bölgesine özgüdür.
Guirong'un yaptığı yemekle doğruca Şian'a ışınlanırsınız.
Yabancıların Çin mutfağı hakkında bir ön yargısı da
bu mutfağın pirinç üzerine kurulu olması.
Ama Guirong Wei Kuzey Çinli.
Orada her yemek buğday üzerine kurulu.
Yemeklerine mianshi, yani unlu yemekler derler.
Mantılar, ekmekler, noodle'lar vardır.
Şian noodle'larıyla ünlüdür.
Binlerce farklı çeşitleri vardır.
Bazen kesilir, bazen elle şekillendirilir, bazen elle sündürülür.
Şian usulü noodle Guirong Wei'in emekleri sayesinde
Londra'nın gözdesi oluyor.
ŞİAN ŞEHRİ, ŞENSİ EYALETİ, ÇİN
Şensi'mizde yaklaşık 100 çeşit noodle var.
En ünlüsü Biang Biang noodle.
Bu noodle'lar sayesinde Şian kültürünü anlıyorsunuz.
Şian'da büyümüş bir Şensi yerlisi olarak
mutfağımızın geleneğini devam ettirmek gibi bir sorumluluğum var.
Geleneksel el yapımı tekniğini kullanıyorum.
Asıl un aroması yemekte kalmalı.
Ben küçükken büyükannem ve annem bana noodle yapmayı öğretti.
Hamuru tahtaya vurduğumuzda bian bian diye ses çıkardı.
Bu işlem çok hoşuma gidiyor.
Noodle'lara genelde çeşniler katarız.
Bölgenin sirkesi, yeşil soğan, acı biber ve sarımsak gibi.
Bu çeşniler üzerine yağı döktüğünüzde
cos sesi çıkar.
Noodle'lar çok güzel görünür.
Dans eder gibi zıplarlar.
İlk lokmadan sonra
bana bir kâsenin yetmeyeceğini anlarım.
Aynı anda yumuşacık, sakız gibi ve pürüzsüz olurlar.
Noodle'a asla doyamam.
Şensi usulü noodle'larımızı dünyada daha fazla insana ulaştırmak istiyorum.
Amacım Şian usulü noodle'ı dünyanın dört bir yanındaki insanlara ulaştırmak.
Bunu kendime görev ve sorumluluk edindim.
BIANG BIANG NOODLE
Bir Çin atasözü vardır, "Hiç kimseye tozpembe bir hayat vadedilmez."
Yaşıtlarıma göre daha zor bir çocukluk geçirdim.
Çin'in Şensi eyaletinin güneyinde doğdum.
Köyümüzün nüfusu 800'dü.
Tüm köy çok yoksuldu.
Ailemiz daha da yoksul bir kesimdendi.
Köylüydük.
Her yıl ailemiz yeterli yiyeceği bulamazdı.
Ben ailemin en büyük çocuğuyum.
İki küçük kız kardeşim var.
O zamanlar Çinliler "Üç kız evlat aile soyunu bitirir" derdi.
Ailem erkek evlatları olmazsa kas gücü gerektiren işleri yapacak
veya yaşlanınca onlara bakacak kimsenin kalmayacağını düşünürdü.
Ailenin en büyük kızı olarak
eve iç güveysi damat getirme yükümlülüğüm vardı.
Ben böyle olması gerektiğini düşünmedim.
Dünyaya açılıp daha çok şey öğrenmek istedim.
Şöyle düşündüm,
"Anne babamın erkek evladı olmasa bile bir gün benim de erkek evlat kadar
becerikli olabileceğimi onlara mutlaka göstereceğim."
BOHEKOU KÖYÜ, ŞENSİ EYALETİ, ÇİN
İlk hayalim Qin Dağları'nın ardına geçmekti.
O dönem dağlardan çıkmamızın tek yolu okumaktı.
Ama ailemin üçümüzün de okul harcını ödeyecek parası yoktu.
On bir, 12 yaşlarında bir karar verdim.
Kız kardeşlerimin iyi bir eğitim alması için
okulu bırakıp para kazanmaya başlamalıydım.
Böylece tüm aile daha rahat edecekti.
İlk işime Paomo Restoranı'nda girdim.
Bulaşık yıkar, çeşitli işler yapardım.
Bulaşık yıkarken ocak başındaki baş şefi izlerdim.
Onu çok havalı bulurdum.
Bir ritmi vardı.
Baharatları koyduğu anın,
wok'la yemeği havaya attığı anın,
wok'u fırçalayıp yıkadığı anın.
Küçükken müzik eğitimi almadım
ama mutfaktaki o sesler bana müzik gibi geliyordu.
Wok'u yıkarken çıkan o tiz ses,
kepçeyle karıştırılırken çıkan çınlama sesi,
alevlerin çıtırdaması.
Mutfakta neler olduğunu bakmadan anlayabiliyordum.
"Baş şef baharat ekliyor."
"Yemek hazır, şimdi servis ediliyor."
Şöyle düşündüm, "Bir gün ben de onun yerinde olacağım."
Bir gün kuzenim eyaletin büyük başkenti Şian'dan döndü.
"Benimle Şian'a gel.
Orada bir sürü iş fırsatı var.
Orada çok daha fazla kazanırsın" dedi.
Bunu duyduktan sonra Şian'a gitmeye karar verdim.
Ailem karşı çıktı.
O zamanlar daha 13 yaşındaydım.
Köyümüzden Qin Dağlarını geçmek arabayla 10 saat sürüyordu.
Şian'a gidiyorsam
dönüp dönmeyeceğimden emin olamazlardı.
Kesinlikle döneceğimi, anne babamı
yalnız bırakmayacağımı üstüne basa basa söyledim.
Giderken kız kardeşlerimle konuştum.
Mutfağımızın arkasındaki duvarı göstererek
"Bakın, her zaman örnek öğrenci oldum.
Bu duvarda aldığım sertifikalar var.
Gelecekte çok çalışmazsanız bu sizin boynunuza.
Okul harcınızı ödeyemezsem o da benim boynuma" dedim.
Ailemin yanında çok iyimser ve güçlü gibi davrandım
ama otobüs kalkar kalkmaz gözyaşlarına boğuldum.
Şian'a vardığımda kuzenim beni şehir merkezine götürdü.
Şian tarihi bir başkent.
Zengin tarihi ve varlığı binlerce yıl öncesine dayanıyor.
İçimden bir ses bu şehirde kendime bir yer edineceğimi söylüyordu.
Antik şehir surlarının altında çeşitli pazarlar vardı.
Çeşit çeşit yemekler vardı.
Buharda pişmiş hamurlar,
Şian usulü farklı mantılar…
…ve çeşit çeşit noodle'lar.
Memleketimdeki insanların noodle sevdiğini düşünürdüm
ama Şian halkı noodle'ı daha çok seviyordu.
Etrafta dolaşırken
kuzenim "Bir zanaat öğrenmelisin" dedi.
Çiçek aranjmanı yapmayı öğrenebileceğimi söyledi.
"Bunu öğrenemem, erkek çocuğuna benziyorum.
Bana göre değil" dedim.
"Terziliğe ne dersin?" dedi.
"Hep otururlar. O daha kötü" dedim.
"O zaman ne istiyorsun?" dedi.
"Aşçılık öğrenmek istiyorum" dedim.
Kuzenim çok endişelenmişti.
Genelde erkeklere göre bir zanaattı.
"Endişelenmene gerek yok.
Erkeklerin her yaptığını ben de yapabilirim" dedim.
Şian'ın en ünlü sokak yemeklerinden biri Liangpi, yani soğuk deri noodle'dır.
Kaygan, beyaz nişastalı noodle'lar
daha sakızımsı, sarı buğday glüteniyle karıştırılır.
Hamurdaki buğday nişastasının glütenden ayrılmasıyla yapılır.
Çinliler bunu yüzyıllardır yapıyor.
Önce unla hamuru yapıyor,
suda bekletiyorum.
Glüten ve nişasta tamamen ayrılana kadar hamuru yıkıyorum.
Sonra glüteni buharlaştırıyorum.
Çöken nişasta suyunun buharında soğuk deriyi pişiriyorum.
Soğuyunca noodle şeklinde ince şeritler hâlinde kesiyorum.
Karmaşık ve çok emek isteyen bir işlem.
Ama değiyor.
Liangpi salata dilimleri, sarımsak ve sirkeyle salataya dönüştürülür.
Çok ilgi çekici bir dokuya sahip ferah bir yemektir.
Yumuşak, kaygan, biraz da çıtır çıtırdır.
Çok kapsamlı duyusal bir deneyimdir.
Çin mutfağı yenilikçi tekniklerle doludur.
Bu tekniklerle elde edilen yemekler
tamamen Çin mutfağına hastır.
Memleketimin bu suda yıkanmış noodle'larını
dünyanın başka hiçbir yerinde bulamazsınız.
Bana göre diğer mutfaklar bunun yanına yaklaşamaz.
Bizim mutfağımız binlerce yıl öncesine dayanıyor.
Bunun bir sebebi olmalı.
ŞİYAN USULÜ SOĞUK DERİ NOODLE
Aşçılık okulundan mezun olduktan sonra
heyelan kaynaklı bir sel memleketimizi vurdu.
Kız kardeşim telefondan
suyun doğruca evimize girdiğini söyledi.
Eğer ev çökseydi
ailem evin altında kalıp ölebilirdi.
Anne babasına bakmak Çinlilerin DNA'sında vardır.
Üzüldüm çünkü o dönem
stajyerlik maaşım çok düşüktü.
Aileme yardım edecek kadar birikimim yoktu.
Onları hemen ziyaret edemedim de.
O zaman aklıma bir fikir geldi.
Ailemin ev yaptırmasına yardım etmek için
yeteneklerimi geliştirip daha çok kazanacaktım.
Uzun uzun plan yaptım.
Mutfakta çalışmayı bırakamazdım.
Diğerlerine yardım ederdim.
Soğuk yemekler yapar,
malzemeleri doğrar,
yemekleri karıştırır,
unlu yemekler ve daha fazlasını yapardım.
Bunu başkası için çalışmak olarak görmedim.
Ailem için yapıyordum.
Uzun yıllar bir otelde çalıştım.
Kendimi geliştirip bu zanaatı öğrenmek için
elimden geleni yaptım.
Bir gün baş şefimiz Tokyo, Japonya'ya gitti.
Müdürüme gidip
"Baş şefliğin altından kalkabilirim.
Bana şans verir misiniz?" dedim.
"Olur, baş şeflik pozisyonunu deneyebilirsin" dedi.
Korkuyordum, özellikle bir şeyden.
Ben bir kadınım, mutfaktaki tek kadınım
ve benden büyük erkekler benim altımda çalışıyordu.
Hepsi benden daha deneyimliydi.
Yoklama sırasında
en genç kişi ve tek kadın olarak
dizilmiş erkeklerin karşısına geçip isimlerini söylerdim.
Çin'de mutfaktan sorumlu olan,
wok'lardan sorumlu olan çok fazla kadın yoktur.
Kadınlara yakıştırılmayan, zor bir iş olarak görülür.
Mutfakların başına geçen kadınlar herkesi haksız çıkaracak,
her şeyi erkeklerden daha iyi yapacak kararlılıkta olmalı.
Kolay olmayacağını hissettim.
Yine de yapabileceğime inanmıştım.
Mutfakta çalışmaya devam ettim.
Her gün işimi yaptım.
Ekibimiz yavaş yavaş ayak uydurdu.
Sonra benimle iyi çalışmaya başladılar.
Bir mutfağı yönetme hayalim gerçek olmuştu.
Salatalık parçaları yok mu?
Bunda salatalık parçalarına gerek yok, o yüzden hayır.
Guirong, Şian'da baş şef olarak çalışarak birlikte çalıştığı kişileri çok etkiledi.
Sonra 2008'de
karşısına Barshu adında ünlü bir Siçuan restoranında çalışmak için
Londra'ya gitme fırsatı çıktı.
Çok heyecanlıydım
çünkü Londra'daki maaşım çok yüksekti.
Yurt dışında bir yıl çalışırsam
anne babam için bir ev yaptırabileceğimi düşündüm.
Hem her zaman yurt dışına çıkma hayalim vardı.
Ama bu yolculuk memleketten Şian'a gitmek gibi değildi.
Hiç uçağa binmemiştim.
İngiliz toprağına adım attığım an
İngiltere'yi görmek istedim.
Dışarıda yağmur çiseliyordu.
Daha 16.30'da hava kararmıştı.
Yollar daracıktı.
Hiç yeni veya yüksek bina yoktu.
Londra için gelişmiş bir kent derler ama ben sadece derme çatma evler gördüm.
Endişelendim.
LONDRA, BİRLEŞİK KRALLIK
Londra'da birçok farklı mutfak türü vardı.
Malezya yemeği, İspanya yemeği
ve pizza yemiştim.
Ama Çin mutfağı henüz çok gelişmemişti.
Burada çok az Şianlı vardı ve hiç noodle dükkânı yoktu.
Guirong Wei, Londra'ya geldiğinde Barshu restoranında çalışmaya başladı.
Londra'daki ilk büyük Siçuan restoranıydı.
Restoran başarılıydı.
Meğerse Londralılar yeni Çin yemeklerine son derece hazırmış.
Guirong dilini bilmediği, hiç tanımadığı bir yerdeydi.
Buna rağmen çok kararlı ve inatçıydı.
Ekipte Siçuanlı olmayan tek şef bendim.
Geleneksel Şensi mutfağı ve Siçuan mutfağı farklıdır.
Memleketimin yemeklerini yapmayı çok severim.
Bir gün,
personel yemeği olarak Biang Biang noodle yaptım.
Hepsi beğendiğini söyledi.
Bu beni çok mutlu etti.
Her pazar gecesi
farklı bir unlu yemek yapardım.
İş arkadaşlarım pazarları iple çekerdi.
"Siçuan yemeklerine sonunda ara verebileceğiz.
Şensi unlu yemekleri yiyelim"
Bu da memleketimin yemeklerini yaptığım
bir noodle dükkânı açmam için bana büyük ilham verdi.
Yeni mi döndün?
09.00 civarı döndüm.
Ufak Limon nerede?
Hâlâ Hunan'da.
Eğleniyor.
Okul başlayana kadar memlekette kalacak.
Mantıklı.
Belki artık okula gitmek bile istemiyordur.
Çok yaramaz, tıpkı Küçük Yue Yue gibi.
Evet.
Büyükanne ve büyükbabasını ikna etmekte üzerine yok.
Büyükbabasının sırtına çıkıyor.
Büyükbabasının evinde onun sözü geçiyor.
Yedi yıl Barshu'da çalıştım.
O yıllarda iş hayatımda hiç sorun çıkmadı.
- Kapatalım mı? - Olur.
Kız kardeşlerim okula devam etsin diye
her sene anne babama fazladan para gönderdim.
Küçük bir başarı duygusu hissettim.
Kariyerim boyunca Barshu'da kalabilirdim.
Ama içimde hâlâ Şensi unlu yemek kültürünü daha çok batılıya tanıtma isteği vardı.
Patronuma gidip "Bir restoran açmayı çok istiyorum" dedim.
İstifa edip ayrılmamı istemedi.
"Restoranımız çok başarılı gidiyor.
Yeni bir şube açtığımızda oranın baş şefi olabilirsin.
Kendini geliştirmen için seni Michelin yıldızlı restorana gönderirim.
Çok iyi seçenekler.
"Yeni şeyler öğrenmek isterim
ama benim hayalim bunlardan farklı" dedim.
Teklifini reddettim.
O an Barshu'dan ayrıldım.
İlk restoranım için bir yer kiraladım.
İlk olarak menünün taslağını çıkarmam gerekiyordu.
Şensi mutfağının temel yemeklerini içermeliydi.
Ama bu yemeklerin batılılara göre olmayacağından korktum.
Kuzeyliler sakızımsı noodle'ları çok sever.
Pek çok restoran sahibi bunu bir engel olarak gördü.
Londra'da böyle yüksek glütenli noodle satmayı düşünemezlerdi.
Batılı müşterilerin beğenmeyeceğini söylediler.
Barshu'da Siçuan yemeği yaparken batılıların düşük acı toleransını düşünüp
uyuşturan Siçuan acı biberini daha az kullanırız.
Memleketim Şian usulü restoranımda yemek kültürümüzü değiştirmek istemedim.
Çin'den acı biber alıp gönderttim
ve kendi acı biberimi öğüttüm.
İşlerin nasıl gideceğini bilmiyordum.
Biraz korkuyordum.
Yeni personelim daha önce Şensi noodle'ı görmemişti.
Onlara sıfırdan öğretmem gerekti.
Şian Usulü restoranımın karşısında
pek çok insanın yaşadığı iki yüksek bina vardı.
Yemeğimizi denemeye gelirlerdi.
Yavaş yavaş müşteriler iki, üç, dört gün arka arkaya gelmeye başladı.
Reklama ihtiyaç duymadık. Kulaktan kulağa duyulmak yetti.
Üç hafta sonra,
The Guardian beni aradı.
HOŞ ŞEKİLDE ESNEK VE SAKIZIMSI
Time Out da aradı.
Hakkımızda yazı yazdılar.
Şok olmuştum.
Böylece işler patladı.
Bu da beni çok mutlu etti.
İki ay sonra
bir rahatsızlık hissetmeye başladım.
Restorandan dolayı bitkin düştüğümü düşündüm.
Doktora gittim, doktor,
"Üç aylık hamile olduğunu bilmiyor musun?" dedi.
Hiç bilmiyordum, dedim.
Zihinsel olarak paramparçaydım.
Hamileyken kariyer basamaklarını tırmanmak
inanılmaz zordur.
Her zaman restoranların kaderimde olduğunu düşünmüşümdür.
Bu iş ailemin kaderini değiştirebilirdi.
Bundan vazgeçemezdim.
Nasıl olacağını bilmiyordum
ama son derece kararlıydım.
Arkadaşlarım çok endişeliydi.
"Karnın burnundayken her yerde bıçaklar, woklar varken
mutfakta nasıl çalışacaksın?
Korkmuyor musun?" dediler.
Gerçekten istediğim şeyi yapmak için bir yol bulurum, dedim.
Yani çocuk yapıp kariyerimde ilerlemek için.
Kızımın doğumundan sonra bir ay izne çıktım.
Sonra kızıma bakması için bir dadı tuttum.
Böylece işe döndüm.
MASTER WEI ŞİAN MUTFAĞI
İşler iyi gittiği için
Master Wei adında ikinci restoranımı açtım.
07.00'de çalışmaya başlardım.
Bazen eve gece yarısında veya 01.00'de dönerdim.
Su yok. Yağı orada ısıtacağım.
Su ekleme.
İyi. Wok yeni kurudu.
Kızımın çocukluğunun büyük bir kısmında
onunla çok vakit geçiremedim.
İçimde bir kararsızlık vardı.
Kızımla daha çok mu vakit geçirmeliydim
yoksa restoranlarıma daha çok zaman ayırıp
tüm enerjimi restoranlarıma mı vermeliydim?
En zor zamanlar kızımın ateşlendiği
ve onun yanında olamadığım zamanlardı.
Onu bir arkadaşım hastaneye götürürdü.
Kızım "Ne zaman benimle vakit geçirip dinlenebilirsin?"
diye sorup dururdu.
Kızımın çok çalışmamı istemediğini biliyordum.
İyi bir anne değildim.
Bu konu beni çok üzdü.
Elimi tut.
Tamam.
- Ördek seslerini duyuyor musun? - Evet.
Vay canına, çok acıktılar herhâlde.
Evet.
Buraya gel anne.
Nereye?
Buraya.
Sana yardım edeyim.
Buraya koy.
Geliyorlar.
Kızıma benimkinden çok daha iyi bir hayat sunmak istiyorum.
Daha iyi bir eğitim alması için
bu kadar çok çalışmaktan başka çarem yok.
Her şeyin buna değdiğine inanmam gerek.
Ya düşersen?
Sen beni kurtarırsın.
Öyle mi?
Ben yüzme bilmiyorum, sen biliyor musun?
- Biliyor musun? - Birazcık.
Birazcık mı?
Eğlenceli mi?
Evet.
Buraya gel Yue.
Ne zaman boş vakit bulsam
kızımı dünyaya dair bir şey öğrenmeye götürüyorum.
Ona çok az zaman ayırabiliyorum…
…ama eğitimine devam etmesi için ona fırsatlar sunabiliyorum.
Hayattaki sorumluluğum bu.
- Nasıl o kadar uzağa atabiliyorsun? - Hiç bilmiyorum.
Çünkü atar atmaz
çok uzağa gidiyor.
Anladım.
- Bunu bana öğret, olur mu? - Olur.
Kızımı çok güzel bir okula gönderdim.
Mülakatta gerçekten çok mutluydu.
Sorulara çok güzel cevaplar verdi.
Müdür "Okulumuza hoş geldin" dedi.
Çok güzel bir duyguydu.
Ne dediler?
- Konuşuyorlar, değil mi? - Evet.
- Sohbet ediyorlar. - Şey dediler…
"Merhaba, sen de bu ekmekten yedin mi?
Çok lezzetliymiş."
Okulu uzakta olduğu için
güneye taşınmam gerekti.
İşe gidip gelmek için her gün üç buçuk saatim yolda geçiyor.
Zor olsa da bence sonuna kadar değer.
Kızım okulda çok güzel vakit geçiriyor.
Birlikte daha çok vakit geçirmek istiyor.
Ama annesinin neden her gün işe gittiğini ve bu kadar çok çalıştığını artık anlıyor.
SİRKELİ VE ACI BİBERLİ KIZARMIŞ PATATES ŞERİTLERİ
ŞİAN USULÜ SOĞUK DERİ NOODLE
ŞİAN USULÜ PEYNİR KABUĞU
ŞİAN USULÜ TEL DOMUZ BURGER
ACI, KARA ORMAN KULAĞI MANTARI
TUZ VE BİBERLİ KABURGA
ŞİAN USULÜ KUZULU ELLE ÇEKİLMİŞ KIZARMIŞ NOODLE
SALATALIKLI, ACI DOMUZ KULAĞI
KIZARMIŞ DOMUZ VE YOSUN DOMUZ ETİ İÇLİ MANTI
YABAN OTLU KIZARMIŞ MANTI
ÇORBADA QISHAN USULÜ ELLE ÇEKİLMİŞ NOODLE
ŞİAN USULÜ DANA ETLİ PAOMO ÇORBASI
ESMER ŞEKERLİ, GLÜTENLİ PİRİNÇ KEKLERİ
Yue, seni sarayım.
Hadi, oley, seni sarayım.
Olur mu?
Seni bununla sarabilir miyim?
Senin sığacağın büyüklükte.
Bunca yıldır doğru yolda olduğumu hissediyorum.
Yemek yapmak sevdiğim işi yapma hayalimi gerçekleştirmemi sağlamakla kalmadı,
aileme daha iyi bir hayat sunmamı sağladı.
İki kardeşim de artık kendi ayakları üzerinde duruyor.
En küçük kız kardeşim doktor.
Diğer kardeşim de Şian'da çok iyi durumda.
Anne babama hâlâ destek oluyorum.
Ailem için dört adet tek katlı ev yaptırdım.
Şimdi anne babam kızlarının
başkalarının erkek evlatlarından çok daha iyi olduğunu düşünüyor.
Kızım büyüdüğünde
umarım potansiyelini gerçekleştirir.
Onu hiçbir şeye zorlamayacağım veya hiçbir şeyden uzaklaştırmayacağım.
Bunu kızım da biliyor.
Guirong gibi restoran sahiplerinin emekleri sayesinde
Çin mutfağına dair kalıplaşmış tüm ön yargılar yıkıldı.
Batılıların Çin mutfağının çeşitliliğini görmesi için kapı ağzına kadar açık.
Düşündüğünüz gibi değil.
Daha keşfedecek çok şey var.
Şian mutfağının Londra'daki öncüsü Guirong Wei oldu.
Şu ana dek hayatım Şensi buğdayı gibi oldu.
İnatla, büyük bir dayanıklılıkla,
adım adım büyüyen buğday gibi.
Zor yollardan geçtim
ama karşıma çıkan zorluklar beni şekillendirip sorumluluk sahibi
ve bağımsız düşünebilen bir insan yaptı.
Umarım geleceğim de buğday gibi olur.
Engelleri adım adım aşarım.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer