AANGEBODEN DOOR NATIONAL GEOGRAPHIC IN SAMENWERKING MET ROLEX
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Diep in het Amazonegebied...
is er een plek waar dolfijnen langs bomen vliegen.
Verbazingwekkend hoe deze geweldige dieren hier in de jungle kunnen leven.
Een plek waar beren in de wolken leven.
De brilbeer is als het ware de ingenieur van het nevelwoud.
Een plek waar schildpadden beschermengelen hebben.
Die plek heeft me enorm geraakt en zal me altijd bijblijven.
En de bomen absorberen elke dag 20 miljard ton water...
en creëren rivieren in de lucht.
Dat water verbindt alles.
Het is 's werelds grootste rivier. Het water zit in de rivieren...
de gletsjers, de atmosfeer, de wolken.
Maar het Amazonegebied verandert en er is zo veel dat we niet weten.
Het Amazonegebied wordt bedreigd, maar er zijn mensen die willen helpen.
In een unieke expeditie van twee jaar...
laat National Geographic een groep wetenschappers het water volgen...
en de prachtige ecosystemen verkennen.
Van de toppen van de Andes, 6000 kilometer verderop...
naar de Atlantische Oceaan en daarbuiten.
De wetenschap laat ons in de toekomst kijken.
Om die veilig te stellen voor toekomstige generaties.
Ons werk is belangrijk.
Bij het Amazonegebied...
denk je misschien niet aan bergtoppen van zes kilometer hoog.
Maar hier begint het allemaal.
We zijn hier in het Amazonebekken.
Dit is de oostkant van de Andes.
Dit is een belangrijke watertoren.
De sneeuw en het ijs dat je hier ziet, belandt uiteindelijk in de Amazone.
Maar de gletsjers hier verdwijnen en we weten niet hoe snel.
National Geographic Explorer Baker Perry gaat dat onderzoeken.
We gaan een weerstation plaatsen bij de top van de Ausangate.
Baker woonde als kind in de Andes en ervaart dit een beetje als thuiskomen.
In mijn leven alleen al heb ik enorme veranderingen gezien...
door de ontbossing die gaande is.
We proberen uit te zoeken wat dat doet met de gletsjers.
We weten maar heel weinig van het klimaat hoog in de Andes.
Dus Baker, Tom en hun team van lokale gidsen en experts...
beklimmen een van de hoogste pieken in het Amazonebekken.
Deze enorme gletsjers zijn een waterbron voor de bevolking.
Door het opwarmende klimaat dreigt die zoetwatervoorraad te verdwijnen.
Dat water maakt deel uit van de waterkringloop in heel Amazonië.
De waterdeeltjes die hoog in de Andes als sneeuw neervallen...
komen voort uit water dat de bomen in het Amazonegebied verdampen.
Water beweegt via de bomen omhoog en wordt afgegeven aan de atmosfeer.
Als waterdamp condenseert ontstaat er een wolk.
En die wolk wordt door de wind naar de Andes gedreven...
waar het water uiteindelijk neerslaat als sneeuw.
Als één onderdeel verandert, raakt het gehele systeem ontwricht.
Door de ontbossing van het regenwoud valt hier minder sneeuw.
Een weerstation zal de veranderingen van de gletsjers in kaart brengen.
Maar ze moeten er eerst nog zien te komen.
De Ausangate beklimmen is geen makkie, zeker niet met al die apparatuur.
Daarom is het nooit eerder gedaan.
Bedankt.
Zulke expedities zijn fysiek ontzettend zwaar.
De klim is vooral pittig door de ijle lucht.
Het is nu half drie 's nachts. De zon komt op over zo'n drieënhalf uur.
We moeten dit stukje nog naar boven...
en daar verder via een vast touw.
Het weerstation op de Ausangate zal informatie opleveren...
die van onschatbare waarde is voor de mensen die ervan afhankelijk zijn.
De afgelopen tien jaar zie je elk jaar minder water.
Bioloog Ruthmery Pillco Huarcaya gaat die afname aan het hart.
Ze groeide op in de hoge Andes...
waar de gletsjer de mensen altijd heeft beschermd.
De gletsjer is een belangrijk onderdeel van onze cultuur.
Haar oma vertelde haar vroeger verhalen over een mythische beer.
De Ukuku een mythische figuur die half mens en half beer is.
Ze halen blokken ijs van de gletsjer zodat de Ukuku zorgt voor meer water.
Het Ukuku-verhaal wordt al eeuwen verteld op het Qoyllur Rit'l-festival.
M'n oma zei altijd dat het ijs erg dichtbij was.
Maar door de klimaatverandering is de sneeuw ver weg.
Ze kunnen geen blokken ijs meer ophalen.
De Ukuku is meer dan een alleen mythe.
Ukuku betekent brilbeer in het Quechua.
Ruth vindt de beer net zo mysterieus.
We proberen het verborgen leven van de brilbeer te begrijpen.
We weten maar weinig van dit dier.
Alleen dat het cruciaal is voor de bossen onder aan de Ausangate.
Gletsjers zijn de watertoren van het Amazonebekken...
maar het nevelwoud van de Andes is de regenmachine.
De bomen nemen water op als een spons en laten het stroomafwaarts los.
Ik heb altijd graag in bomen geklommen.
Vanuit het bladerdak ziet de wereld er totaal anders uit.
Zowel het bos als de beren worden bedreigd en ze hebben elkaar nodig.
De beren zijn gulzige planteneters en verspreiden overal zaden.
Ze kunnen erg goed klimmen. Ze brengen veel tijd door in de bomen.
Ruth plaatst wildcamera's om uit te zoeken wat de beren doen voor het bos.
Klaar. We zullen zien wat de camera vastlegt.
Brilberen zijn moeilijk te bestuderen, vooral in een omgeving als deze.
Om die informatie te krijgen, moeten we veel lopen.
Het is tijd om de camera's te controleren, alle 75.
De camera's hangen er het hele jaar, maar we checken ze elke twee maanden.
Geen beren.
De beren blijven liever uit beeld, maar andere dieren niet.
Is het een vosje? - Ja.
Wat zie je? - Een poema.
Wat een grote.
Om hun spoor te volgen...
neemt Ruth haar beste spoorzoeker mee.
Goed zo.
De beren verspreiden de zaden van verschillende boomsoorten.
Ze eten de zaden en poepen ze uit.
Deze poep bevat de zaden en de voedingsstoffen om te groeien.
Dit is vaccinium. Een wilde bosbes.
Dat eet de beer graag.
In de uitwerpselen die we net vonden, zaten deze vruchten.
Tien meter verder staat een camera. Hopelijk heeft die wat vastgelegd.
Beer.
Een kleintje.
Als we een beer zo zien, zijn we allemaal blij.
De camera's laten het gedrag van de beren zien...
maar om te ontdekken wat hen beweegt, moeten ze dichterbij komen.
De eerste keer dat we een beer vingen, was een onbeschrijfelijk gevoel.
Het voelde als een oudere broer.
Een familielid. Het is een bijzonder dier.
Gps-halsbanden volgen hun bewegingen.
En voor het eerst...
gaat een National Geographic-camera mee met een beer genaamd Sunchu.
We zien vanuit het perspectief van de beer hoe hij beweegt.
We volgen z'n leven en komen veel te weten.
Sunchu en de andere 40 beren die ze heeft geïdentificeerd...
gaan verder en hoger dan men dacht.
Je ziet clusters. Ze brengen dus veel tijd door in dit deel van 't bos.
Haar bevindingen zijn buitengewoon.
Door de opwarming gaan de beren hoger op de berg en nemen zaden mee.
Zo groeien bossen weer aan op koelere hoogte.
We denken dat de beren boomsoorten gaan helpen nu het milieu verandert.
Misschien zorgen zij er wel voor dat de nevelwouden overleven.
Zodat het water in de Andes omlaag blijft bewegen...
naar de bovenlooprivieren...
waar het begint te veranderen in iets herkenbaars.
Niet één, maar duizenden riviertjes...
stromen naar de grote Amazone.
De rivier bevat 20 procent van al het zoete water op aarde.
De Amazone is het hart van de planeet.
En al die rivieren zijn de aderen van dit hart.
Eén magisch dier beschouwt het hele rivierstelsel als z'n thuis.
Dolfijnen kennen geen landsgrenzen. Ze bewegen zich vrij door de rivieren.
Net als Fernando Trujillo, die voor hen naar de Amazone verhuisde.
Eerst kon ik de dolfijnen moeilijk vinden...
omdat ik er nog niet op getraind was.
Het zat hier vol leven, maar ik kon het niet zien.
Het duurde even voor ik de rivier begon te begrijpen.
Na 35 jaar is het voor Fernando duidelijk.
Bescherm de dolfijn en hou de natuur in evenwicht.
De rivierdolfijn staat aan de top van de voedselketen.
Ze komen in de rivieren, meren, ondergelopen bossen, overal.
Dat evenwicht wordt voortdurend bedreigd.
Het aantal roze dolfijnen loopt drastisch terug.
Door houtkap, verbranding van bos, vervuiling.
En dan is er nog droogte.
Ruim 100 dolfijnen dood in de Amazone in zeven dagen tijd.
Vermoedelijk door de droogte en de hoge watertemperatuur.
De Amazone kende in 2023 de ergste droogte ooit.
Bij een lage waterstand warmt het water meer op door de zon.
We zagen voor het eerst...
dat veel dolfijnen in korte tijd stierven.
We verloren 70 dolfijnen op één dag. Miljoenen vissen stierven.
Fernando werkt met lokale teams om de dolfijnen te beschermen.
Ze taggen ze om hun leefgebied in kaart te brengen...
en te beschermen.
En wie kan ons dat beter laten zien?
Snel.
Dolfijnen vangen is wel wat anders dan vissen.
Als je een net uitgooit, zwemmen vissen er vanzelf in.
Bij dolfijnen moet het net er helemaal omheen.
We hebben drie dolfijnen gevangen. Ze zitten in het grote net.
Als ik bij een dolfijn ben, is m'n hart vervuld.
Het geeft zin aan m'n leven.
Dierenarts María Jimena Valderrama houdt de dolfijn in de gaten.
Stille, graag. Dit is een drachtig wijfje. Stilte.
Het is ergens wel invasief. We halen een waterdier uit het water.
We meten de hartslag en ademfrequentie.
Als het dier te gestrest is...
is het beter om het vrij te laten.
Het welzijn van het dier staat voorop.
Dit is een groot wijfje van 2,20 meter. Ze is drachtig.
Een dolfijn kan elke vier tot vijf jaar één kalf krijgen.
De draagtijd is 13 maanden.
Dus ze kunnen in hun leven vier of vijf kalveren krijgen.
Daarom moeten we ze beschermen. Elk dier telt.
Ik moet bloed- en weefselmonsters nemen.
We taggen het dier snel.
We verdoven het dier, zodat het geen pijn voelt tijdens het plaatsen.
Dankzij die tags kunnen we zien...
welke gebieden beschermd moeten worden voor het behoud van de dolfijnen.
Fernando ontdekt dat mannetjes een groot leefgebied hebben.
De mannetjes trekken weg, op zoek naar andere groepen wijfjes.
Maar de wijfjes blijven in gebieden waar altijd voedsel voorhanden is.
Dit brengt ze in conflict met mensen.
Soms zeggen de vissers: Kijk, dolfijnen stelen onze vis.
Ze halen de vis uit onze netten.
Deze dolfijnen associëren vissen met een gratis maaltijd.
Marien bioloog en fotograaf Thomas Peschak voegt zich bij de expeditie...
om dit gedrag te bekijken vanuit het perspectief van de dolfijn.
Dat conflict kan eindigen met de dood van een dolfijn...
of het kan het net van vissers beschadigen.
Maar er is wellicht een oplossing.
Pingers schrikken de dolfijnen af.
Ze geven een geluid af bij de netten, zodat de dolfijnen wegblijven.
Pingers werken in de oceaan, maar zijn nog nooit gebruikt in de Amazone.
We gaan dit voor het eerst testen met Mariana.
We werken samen met de lokale bevolking.
Twee vissers ondersteunen ons bij deze pilot.
Dit geeft ons inzicht in wat de dolfijnen ertoe beweegt.
Ze horen het geluid en deinzen terug.
Ze proberen het direct nog eens.
Ze zetten door en pakken de vis.
De pingers werkten vermoedelijk niet omdat de dolfijnen mensen gewend zijn.
Het testen gaat door.
Ik hoop dat het ooit lukt, want dat is goed voor zowel dolfijn als mens.
Door de dolfijnen te observeren, kunnen we dit wellicht oplossen.
Als fotograaf van National Geographic wil Thomas bijdragen...
aan de bescherming van de Amazone en alles wat er leeft.
Dankzij prachtige onderwaterfoto's gaan mensen de dolfijnen waarderen.
Duiken met deze dolfijnen is echt magisch.
Sommige dieren zijn ontzettend verlegen, andere zijn dapper.
En er zijn nieuwsgierige dieren.
AANGEBODEN DOOR NATIONAL GEOGRAPHIC IN SAMENWERKING MET ROLEX
Elk jaar, tijdens het regenseizoen...
vindt er een ongelooflijk fenomeen plaats in het Amazonegebied.
De rivieren stromen over in de omringende bossen.
Tot wel 20 kilometer buiten de oevers en bijna 15 meter diep.
Al het leven beweegt mee met de rivier. Het is als een hartritme.
Het bos, de dieren...
de mensen hier, alles leeft op het ritme van de rivier.
Inclusief de dolfijnen.
Flexibele vinnen en wervels...
geven ze schijnbaar magische krachten.
Ze kunnen letterlijk tussen de bomen door vliegen. Geweldig.
De bomen voorzien hun prooivissen van voedsel.
Als het bos overstroomt, kunnen vissen bij de vruchten en zaden in de bomen.
Het verband tussen de systemen zorgt voor het behoud van biodiversiteit.
Maar hoelang nog?
Als dreigingen als ontbossing en opwarming...
de neerslag van de Amazone verstoren...
heeft dat invloed op het hele systeem, waaronder het ritme van de rivier.
Een kleine verandering in de waterbeschikbaarheid...
brengt het ecosysteem al in de war.
Wat het zal doen met de bomen, weet niemand.
Thiago Silva en z'n team gaan naar Brazilië om het uit te zoeken.
We willen weten hoe bomen omgaan met maandenlange overstromingen...
en hoe klimaatverandering de toekomst van deze moeraswouden kan beïnvloeden.
We kennen de fysiologische eigenschappen van de bomen niet.
Dus we weten niet precies hoe ze het doen.
Ze werken 's nachts en verzamelen monsters terwijl de planten rusten.
We willen de takken die helemaal vrij hangen...
dus die de hele dag zonlicht krijgen.
Hij moet heel hoog klimmen om bij die takken te komen.
Het is een heel avontuur.
Julia onderzoekt dingen als de grootte van de houtvaten...
om te zien hoe elke boom reageert op nattere of drogere omstandigheden.
Thiago gebruikt geavanceerde technologie voor het grotere geheel.
Wat me fascineert aan planten...
is hoe ze het totale ecosysteem draaiende houden.
De dieren zijn meestal slechts acteurs en de planten vormen met decor.
Thiago toont dat decor voor het eerst aan de rest van de wereld.
Hij gebruikt LIDAR om een 3D-foto van 360 graden te maken.
Ik hou van de combinatie van planten en technologie.
Dit is een laser-scanner.
Die stuurt 'n kegelvormige laserstraal...
om de roterende kop heen.
Met een drone maak ik een 3D-model van de bovenkant van het bladerdak.
We maken een virtuele omgeving waarin je het bos in kan gaan...
en zien hoe het water kan stijgen. Je kunt bijna voelen...
hoe het is als een bos tien meter onder water staat.
Thiago en Julia's bevindingen bieden een blik in de toekomst.
Welke bomen mogelijk uitsterven en wat dat betekent voor het leven eromheen.
Ik wil het systeem begrijpen om ons zo goed mogelijk te kunnen voorbereiden.
En voorkomen dat alles wat die bossen te bieden hebben verloren gaat.
Niet alleen de dieren zijn afhankelijk van deze bossen...
maar ook de 40 miljoen mensen in het Amazonegebied.
Het grootste deel van de bevolking woont bij de rivier.
Ze zijn afhankelijk van de rivieren voor transport.
Ze zijn afhankelijk van het bos voor vis en hout.
Dus iedereen is afhankelijk van de Amazone.
En de mensen die er wonen zijn de sleutel tot de bescherming.
De rivier is ons levensonderhoud.
Maar als deze rivier er niet was geweest...
had de mensheid grotendeels niet bestaan.
Om de riviereconomie te redden, gaat nog een team de Juruá op...
een zijrivier van de Amazone, om samen te werken met lokale gemeenschappen.
We zien deze relatie als aanvulling op het systeem...
want mensen leven niet alleen in het bos, ze zijn er een onderdeel van.
Het doel van ons project...
is onderzoeken op welke manier het mogelijk is...
om de bescherming van biodiversiteit te verbinden met 't menselijk welzijn.
Het team werkt samen met de bewoners om de reuzenschildpad te beschermen.
En het aantal arapaima's te vergroten.
Hier bekend als pirarucu.
Ze zijn belangrijk voor de lokale voedselveiligheid...
maar hebben ook een hoge commerciële waarde.
Ongecontroleerde visserij heeft de populatie sterk verminderd.
Voor mij is pirarucu een superster. Hij is groter en zwaarder dan ik.
Het is de grootste zoetwatervis ter wereld.
Maar eind jaren 90 werd hij bijna uitgeroeid door overbevissing.
Onderzoekers en lokale vissers bundelden hun krachten...
om een duurzaam visplan op te stellen gebaseerd op een quotasysteem.
Een onderwateromgeving waarin je de pirarucu beschermt...
is als een bankrekening.
João en z'n team werken al 15 jaar aan dat plan hier in Juruá.
Zonder hen zouden we misschien niet zijn waar we nu zijn.
Het is een enorm succesverhaal.
De pirarucu-populatie is met 600 procent gegroeid.
We noemen de pirarucu meestal de vis van verandering...
omdat ze sociale en economische veranderingen teweegbrachten.
Nu gaan ze nog een stap verder met dat succes.
Een GPS-zender plaatsen op de pirarucu...
was een uitdaging, want het was nog nooit gedaan.
Het was alleen mogelijk omdat we samenwerkten met lokale vissers.
Ze hebben historische kennis van de omgang met deze soort.
Zonder hen hadden we niet geweten...
waar je de zender het beste kunt plaatsen.
De realtime data over hun leefgebied kan leiden tot meer bescherming...
en uiteindelijk meer vis.
Als we ons quotum verhogen...
betekent dat meer inkomsten voor elke pirarucu-handelaar.
Verderop op de Juruá werken João en Andressa samen met lokale bewoners...
om een iconische diersoort in de Amazone te beschermen.
We houden het strand 's nachts in de gaten met een zaklamp en geweer.
Ik werk zes uur en m'n zoon ook.
Als we geen toezicht houden, komen er zeker stropers.
Elk jaar nestelen wijfjes op de oever van de rivier.
Ze gaan in een soort trance als ze eieren leggen.
Dat maakt iedereen, ook de moeder, kwetsbaar.
Ondanks hun beschermde status...
zijn rivierschildpadden en hun eieren zeer gewild.
Voor een grote schildpad in Carauari vragen ze 400, 500 Reais.
Dus ze zien me hier in Tabuleiro do Manariã, drie, vier, vijf dagen lang.
De stropers zijn meedogenloos.
Ze vernietigen 99 procent van de nesten op onbewaakte stranden.
Bijna alle schildpadden die eieren leggen...
hebben een nest dat ouder is dan mensen.
Bomba en zijn gezin wonen al bijna 30 jaar...
tegenover het schildpaddenstrand Tabuleiro, dat ze beschermen.
We weten dat als we dit niet zouden doen...
de tieners die nu opgroeien, dit niet zouden zien.
Bomba was een van de eerste strandwachters.
Vandaag vertegenwoordigt hij...
alle strandwachters.
M'n motivatie is dat m'n vader elk jaar voor ze zorgt.
Hij inspireert me.
Ze werken 's nachts, hij en João Pedro.
Om zes uur 's ochtends, soms zeven uur...
kijk ik wat er is uitgekomen.
Chica ontdekt dat hun harde werk loont.
Op beschermde stranden daalt het aantal stropers tot twee procent.
Daar geniet ik het meest van. Het is erg verbeterd.
Hallo, Bomba. Alles goed?
Maar strandwachters verdienen niet aan wat ze beschermen.
Om door te gaan, hebben ze hulp nodig.
Een probleem is dat we strandwachters niet goed betalen.
Ze krijgen een maandelijkse voedselmand.
Alleen in de maanden dat ze werken, van nestelen tot uitkomen.
Hier moeten we over nadenken.
Het is niet eens genoeg om schoenen te kopen, laat staan een huis te houden.
Ze zijn volledig afhankelijk van fondsenwerving.
Een van onze doelen is het vergroten van de middelen...
waardoor dit beschermingsprogramma kan doorgaan.
Als we hier weggaan, zullen stropers alles vernietigen.
Dus vechten we ervoor.
De strijd voor een gezonde Amazone beïnvloedt ons allemaal.
De bossen alleen al slaan zo veel koolstof op...
dat ze de hele planeet helpen beschermen.
Elk bos, elke boom draagt bij, want ze halen CO2 uit de atmosfeer.
Angelo Bernardino wil weten hoeveel.
Hij gaat naar de plek waar het water uitmondt in de Atlantische Oceaan...
met 84 olympische zwembaden per seconde.
Dit zou fantastisch moeten zijn.
Hier leeft een kustbos zoals ze nog nooit hebben gezien.
Dit is een gemengd mangrovebos.
Ik ben benieuwd wat daar gebeurt. Kom mee.
Angelo bestudeert de mangroves in het Amazonegebied.
Mangroves zijn een iconische plek in Brazilië.
Ze beschermen de kust en bieden levensonderhoud.
De meeste mangroves groeien in zout of brak water. Deze niet.
We zijn bij de oceaan en meten het zoutgehalte.
Het zoutgehalte is nul. Het is zoet water.
De mangroves moeten zich aanpassen.
Dit is een uniek woud aan de kust van het Amazonegebied.
Daar is het.
Ze nemen monsters om uit te zoeken hoeveel koolstof hier is opgeslagen.
Wat denk je?
Ik denk dat dit zo'n 400 jaar aan sedimentafzetting is.
Mooi.
Je moet blijven draaien. Hopelijk krijg je een bodemmonster.
Kijk eens. Prachtig. Hebbes. We hebben twee meter.
Ongelooflijk hoeveel koolstof we zelfs op twee meter diepte nog zien.
Je ziet bladeren van duizenden jaren oud die bewaard zijn gebleven.
Het tropisch regenwoud slaat 120 miljard ton koolstof op.
Deze mangroven blijkbaar zelfs nog meer.
De mangroven slaan drie tot vier keer meer koolstof op...
dan dezelfde oppervlakte regenwoud.
We kunnen de mangroven gebruiken tegen de klimaatverandering.
Ze maken leven mogelijk door er gewoon te zijn.
De wereldwijde impact van de Amazone stopt hier niet.
En de Amazone zelf ook niet.
De stroom van zoet water en sediment die de oceaan in stroomt...
reikt tot aan de Caraïbische eilanden.
Je kunt het zoete water van de Amazone opsporen tot in Puerto Rico.
Al dat zoete water bevat voedingsstoffen...
waarvan de impact op het ecosysteem nog onbekend is.
We zijn in Tobago in de Cariben. Tom en Angelo kijken samen toe.
Zijn jullie er klaar voor?
Veel zeedieren die we hier zien...
zijn afhankelijk van het voedsel uit de Amazone.
Dat vertaalt zich in een heel ander ecosysteem.
De riffen worden gedomineerd door sponzen.
Zelfs blauwe sponzen. Die heb ik nog nooit gezien.
De spons gebruikt de rijkdommen...
die afkomstig zijn uit de Amazone en verandert de samenstelling...
zodat alle soorten in de voedselketen er toegang toe hebben.
Dit is het topje van de ijsberg van het bereik van de Amazone.
Wat de Amazone betreft, is één ding duidelijk.
Alles is met elkaar verbonden. Van sponzen in de Caraïben...
tot de ijzige oorsprong in de Andes.
We zijn klaar.
Hij staat aan. De accu laadt op. Goed gedaan.
Dit weerstation is het hoogste in Peru en in de tropische Andes.
Het zal de klimaatvoorspellingen verbeteren.
Wat we de komende tien jaar doen, bepaalt hoe de aarde eruitziet...
de komende duizenden jaren.
Wat we de komende jaren doen, doet ertoe.
Zodat iedereen kan blijven genieten van deze prachtige plek. Onze planeet.
Ruths camera's hebben nooit eerder gezien gedrag van de brilbeer vastgelegd
Angelo en Thiago brengen meer van het Amazonegebied in kaart
waaronder nog 20 procent meer van de mangrovebossen
Fernando heeft overeenkomsten gesloten om de rivierdolfijnen te beschermen
Eén, twee, drie. Rivierdolfijnen.
João en Andressa's team steunden de bescherming van 200 meren
en 23 stranden en trainden 77 strandwachters
Bomba's familie heeft zeker een miljoen schildpadden gered
De antwoorden voor het Amazonegebied en de hulpbronnen zijn hier...
bij deze mensen, op deze plekken.
We halen het niet hierheen, we bouwen het hier.
Aangeboden door National Geographic en Rolex
Het gaat niet alleen om wetenschap. Het gaat ook om oplossingen.
Ook om het werken met lokale gemeenschappen en om hoop.
Vertaling: Lotte Weerman