Mogę ci zadać zagadkę?
Ty zapytaj pierwszego, bo nie ma znaczenia, czy znasz odpowiedź.
Jest trzech kosmicznych władców, którzy mogą ci pomóc się stąd wydostać,
jeśli dasz im odpowiednie artefakty.
To T, F i R.
T zawsze mówi prawdę.
F zawsze kłamie.
A R, losowo mówi prawdę lub kłamie.
Odszyfrowałeś ich język na tyle, żeby zadawać pytania,
ale nie wiesz, co znaczy "ozo" lub "ulu", czyli "tak" lub "nie".
Zapytasz ich, żeby dowiedzieć się, kto jest kim i dasz im odpowiednie artefakty?
Załóżmy, że
"ulu" znaczy "tak".
Wtedy byłoby...
Wtedy byś wiedział, że ten pośrodku to R,
a tamten to prawdopodobnie T.
Ale dla pewności zadajesz jakieś losowe, superproste pytanie.
Jeśli odpowie źle,
to wtedy wiesz, że to tak naprawdę F.
Ale to niemożliwe.
Więc ten pośrodku musi być...
To musiałoby być P.
A wtedy ten po lewej musiałby być K.
Ale, ale to łamie prawa fizyki...
...i całą zagadkę.
Więc odpowiedź to zapytać pierwszego,
bo tak naprawdę nie wiesz... i to nie ma znaczenia.
Tak, jasne, możemy to zapieczętować.
Jeszcze raz zapytać?
Hej, tato. Skąd się biorą wydry?
No weź. Zgadnij.
- No weź. Zgaduj! - Nie wiem, stary.
Wchodzi sznurek do baru.
Barman mówi:
"Ej. Nie obsługujemy sznurków. Nie widzisz tabliczki?"
A sznurek wychodzi...
...burmistrz miasta, eee, wyrządza krzywdę studentom.
Uważam za interesujące, że wykładowcy, którzy napadli na studentów...
nie są sądzeni,
tylko wykładowcy, którzy byli na pikietach.
Mówi się w ten sposób, że jeśli podejmiesz działanie,
uczelnia podejmie kroki przeciwko tobie,
że uczelnia akceptuje tylko milczenie.
Choć Hamlin uważa, że protesty
na kampusie wpłynęły na sprawy międzynarodowe i krajowe,
nie jest pewien, czy ten sukces poprawił morale wśród aktywistów antywojennych.
Myślę jednak, że generalnie jest to prawdą,
że panuje ogromne poczucie bezsilności, cynizmu,
apati wśród wielu ludzi i że...
- Chłopaki, obiad gotowy! - ...ale to prawda.
Chłopcy, idźcie umyć ręce.
To znaczy, to jest prawda w całym kraju.
Tak.
To jedna z rzeczy, z którą się zmagamy,
ponieważ wojna
i walka z wojną weszły w nową fazę.
"Nowa faza" Hamlina trwa już...
od ponad czterech lat.
Najnowsza fala rozpoczęła się 17 kwietnia.
Pięć dni później protestujący ogłosili zamiar
zamknięcia uniwersytetu.
Widziałem dzisiaj ojca Kippa.
Powiedział, że Kipp ma roboty w całym mieście.
Kippowi się wiedzie.
Co on wie, czego ty nie wiesz?
Masz wszystkie jego umiejętności, prawda?
Kipp nie potrafi wstawić okna.
Nie umie zrobić szafki. Przynajmniej porządnej.
Jest szefem w swojej firmie.
Mówi całej ekipie, co mają robić.
Cały czas spędza na bilansowaniu,
planowaniu, rozmowach telefonicznych.
To zadania szefa.
To idiotyczny sposób na spędzanie czasu.
Cóż, wydaje się, że ty masz
dużo wolnego czasu.
Wszystkie obrazy są w jednej małej galerii
na drugim piętrze.
Obrazy zdejmie się ze ściany,
włoży do skrzyń i zaniesie
do czekającego samochodu.
Całość, od wejścia
do momentu odjazdu auta z muzeum, to jakieś osiem minut.
Potem jedziesz do Denholm's.
Będziesz miał auto od północnej strony, na górnym poziomie.
Porzuć kradzione auto
i spotkaj się ze mną z powrotem w Echo.
Nie wiem, J.B.
Nie dam rady sam przenieść czterech obrazów.
Nie będziesz sam.
Będzie z tobą Ronnie Gibson.
Czekaj.
Mały Ronnie Gibson?
On już nie jest dzieckiem i skończył ze sprzedawaniem zioła.
Teraz robi inne rzeczy.
Zaufaj mi.
Dobrze to przemyślałem.
Gibson jest idealny. Ma tupet.
Tupetu mu nie brakuje. To trzeba mu przyznać.
Chociaż nie trzeba tu jakiegoś strasznego tupetu.
No tak, ciągle to powtarzasz.
Wygląda na to, że rozdają tu obrazy za darmo.
- Sam bym to zrobił... - Jasne, na pewno.
Za często tam bywam. Jestem zbyt rozpoznawalny.
Wiesz skąd weźmiesz samochód?
Mam pewne podejrzenia.
A potem?
Potem... nic.
Potem dostajesz kasę i wracamy do domu.
Tylko jak dokładnie te obrazy
zamieniane są na gotówkę?
- Ciągle mnie o to pytasz. - Ciągle nie odpowiadasz.
Bo... nie musisz tego wiedzieć.
No tak, ale jesteśmy ciekawi.
Chcę jeszcze 50 za podniesienie auta.
Może.
No dobra. Jasne.
Ogromna poprawa.
Nie wciskaj nam kitu, J.B.
- Masz kasę, żeby nam zapłacić? - J.B.?
- Tak. - Kto tam jest na dole?
Eee, chłopaki tu są. Zaraz idą.
Dobra. Idę spać.
Nie zapomnij zamknąć drzwi na klucz.
Okej.
To kupa forsy.
Przyznaję, nie spodziewałem się tak dużej kwoty.
Wiem. Wiem, że to dużo
ponad to, co już wam wiszę.
Ale wiecie...
po prostu posłuchajcie.
Mam niezłą okazję.
Spotkałem się z architektem, który ma zaraz remontować
dom w West Endzie,
i chce w całej chacie szafki w stylu japońskim.
Dlatego przyszedł do mnie.
Wie, że to robota dla mnie, ale...
No i jak mówi tata,
nie potrzebuję pośrednika, który weźmie działkę.
Tylko musiałbym wynająć warsztat
i kupić narzędzia, których nie mam.
Tego typu rzeczy.
To dla mnie szansa zmieniająca życie.
Ale jeśli chcę tę robotę, muszę się pospieszyć,
zanim zaproponuje ją komuś innemu.
I to jest na serio, James? Ta praca i architekt?
Mamo, no jasne, że tak.
Chcę, żebyś mi to oddał.
Nie jestem studnią bez dna, James.
Nie. Wiem, wiem.
Chcielibyśmy z ojcem przejść na emeryturę.
Jak tylko mi zapłacą, od razu wam oddam.
No, to jest trochę niejasne.
Jak dostaniesz harmonogram od tego architekta,
chcę konkretny plan płatności.
Jasne. Nie ma problemu.
To zostaje między nami.
Nie chcę, żeby twój ojciec wiedział.
Dzięki.
Wygląda na drewno, które jest cenne...
Mam nadzieję, że ci ludzie nie mają dzieci.
Ludzie chcą tego, czego chcą.
Hej, ktoś zrobi obiad?
Dzięki, Terri.
- Gdzie wszyscy są? - Nie wiem.
Wygląda na to, że ktoś nie dostał ogłoszenia.
Jakiego ogłoszenia?
Tego przypominającego o dniu wolnym dla nauczycieli.
Tommy, dałeś mamie ten druczek?
Chyba nie dostałem.
Wiedziałeś, że dzieciaki nie mają dzisiaj szkoły?
To nie jest nagły wypadek.
Możesz zadzwonić do June i poprosić, żeby popilnowała chłopców?
Jestem w pracy. Zadzwoń do którejś z koleżanek.
Czemu nie mogą być z tobą?
Muszę coś załatwić.
Co takiego? Co konkretnie?
Różne sprawy. Rzeczy do załatwienia.
Chwila. Poczekaj.
- Ty idioto. - Ej, Carl, przestań.
Mogłem się tam udusić
- jeśli naprawdę chcesz wiedzieć. - Daj spokój.
Wy dwaj, żadnych problemów. Jasne?
I, Tommy, nie pozwól bratu najeść się śmieci.
Spotykamy się tutaj z powrotem o drugiej.
Tommy? O drugiej.
Okej!
Resztę wyrównamy później.
I, Larry, lepiej się ruszaj, dobra?
Obawiam się, że będziesz musiał sobie radzić sam.
Co?
Obawiam się, że musisz sobie poradzić beze mnie.
Czekaj chwilę. Uciekasz?
Nie możesz. To już koniec.
Kto będzie prowadził?
Przepraszam.
Przepraszasz?
Wrzucilem ci jakieś blachy z Jersey za te kłopoty.
Larry, liczę na ciebie.
Larry!
Ale lipa, stary.
Ale lipa!
Hej.
- Gdzie jest Larry? - Wsiadaj.
O nie.
Co?
Co on robi?
O Jezu.
Wstydź się.
Przepraszam panią.
Hej. Jak myślisz, ile to potrwa?
Tak z 10-15 minut.
Muszę tylko zanotować kilka rzeczy.
Proszę.
Nie. Zabierz je ze sobą.
Nie, mam.
Zobaczymy, co z tego będzie.
"Wszystkie...
"...niestałe,
"fałszywe,
"gadatliwe,
"obłudne,
"dumne i tchórzliwe, podłe i zmysłowe;
"wszystkie kobiety są zdradliwe,
"chytre, próżne,
"ciekawe i zepsute."
Tam sprzątają.
Acha.
Pilnuj drzwi.
"...ale kochałem.
"To ja żyłem,
"a nie jakiś twór stworzony przez moją pychę i moją--"
- Co robisz? - Zamknij się.
Ręce na dół.
Właź tam.
Co ty robisz?
Odłóż to.
- Nic nie widzę. - Zamknij mordę.
Helen?
Hej! Hej!
Hej. Spokojnie, stary. Spokojnie.
Opuść okno. Wsiadaj do auta.
Kurwa.
- No trąb, coś. - Czekaj.
O, to niedobrze.
- Co do cholery? - Przestaw ten samochód.
Myślisz, że to śmieszne?
Znak Stop.
Mówiliśmy wyraźnie: żadnej broni.
Masz szczęście, że ja miałem.
Powinieneś widzieć minę tej laski.
Ej, stary, schowaj to. Wszystko jest.
Do zobaczenia później.
Stary. Co za wariat.
Aż mnie nosi.
Wypijemy piwo czy coś?
Coś mocniejszego? No.
Zdecydowanie coś mocniejszego.
Muszę wracać do domu.
Chyba dobrze, że się przez jakiś czas nie widzimy.
No, powodzenia z resztą.
No. Dzięki.
Dziwne czasy, co?
Mówiłam, żadnego śmieciowego jedzenia.
Ja krzyczę "siedzę z przodu"!
Mam je zabrać?
Nie. Damy radę.
Ona miała zadanie z plastyki, a ja samochód mamy,
więc skończyło się tak, że we cztery tu przyjechałyśmy.
Daisy i ja czekałyśmy w samochodzie,
a nasze koleżanki weszły do środka.
Zaparkowałam na rondzie,
i wtedy dwóch facetów wybiegło z obrazami.
Obrazy były w takich...
...wielkich poszewkach.
No i nagle pojawił się facet, który wycelował w nas pistolet.
Stała dokładnie mniej więcej tam, gdzie pan teraz stoi.
Nigdy wcześniej nie widziałam nawet pistoletu.
Po prostu, no wiecie, starałam się zachować spokój.
Wrzuciłam bieg do przodu i odjechałam,
a oni odjechali z piskiem opon z muzeum.
Nadal się trochę boję.
No bo on... spojrzał mi prosto w oczy.
Wydaje mi się to niepojęte...
...że te abstrakcyjne obrazy...
byłoby warte zachodu.
Nie jestem do końca przekonana, czy to przemyśleli.
Ja i James tam właśnie byliśmy.
Tommy, łokcie ze stołu.
Straszna tragedia dla tych młodych dziewczyn.
Żartujesz?
To chyba najbardziej ekscytująca rzecz, jaka im się kiedykolwiek przytrafiła.
Będą o tym gadać do końca życia.
No tak...
istnieją czarne rynki.
Przypuszczam, że można tam kupić
każdy rodzaj towaru.
Na przykład piękny obraz.
To, obawiam się, nie leży w mojej kompetencji.
Mamy kartę członkowską do muzeum.
Naprawdę powinniśmy zacząć częściej chodzić.
"Nie leży w mojej kompetencji."
O rety.
Za dużo tego.
No pewnie.
Tak się odbiera telefon?
Och, cześć, mamo.
James, nie chciałam pytać przy wszystkich, ale…
jak idą twoje plany?
Moje plany?
Spotkałeś się z architektem?
A, no tak. Tak, tak.
Było dobrze.
Właściwie to właśnie nad tym pracuję.
Mogę zadzwonić później?
Wiesz, twój ojciec wróci dziś wcześniej.
Ale ta praca, masz ją zaklepaną?
No pewnie. Tak, tak, wypali.
Wspaniale.
To wracaj do roboty.
Okej, mamo.
O kurde.
Kurde.
James?
No.
Wyszedłem tylko po pączki.
Co tu się stało, do cholery?
Kim wy jesteście?
Chłopcy, idźcie się pobawić na dwór.
Terri, ty też z nimi idź.
Zaraz wrócimy.
No chodźcie.
Jestem detektyw Long.
To agent Carroll.
Tak?
Nie wyglądacie na gliniarzy.
Agent Carroll jest specjalistą od przestępstw związanych ze sztuką.
Carroll przyleciał z Waszyngtonu, żeby nam pomóc w sprawie tego rabunku w muzeum.
Aha.
Pomyśleliśmy, że może mógłbyś nam pomóc.
W czym?
No wiesz, jesteś miłośnikiem sztuki, prawda?
Jak każdy inny.
Moi rodzice są członkami kilku muzeów w mieście.
Widzisz, James, powiedziano nam, że jesteś zamieszany
w ten napad na muzeum.
No to dziwne.
Skąd wam się to wzięło?
No cóż, mamy jednego z podejrzanych
w areszcie.
Ronald Gibson?
James, dajemy ci szansę, żebyś pomógł
sobie samemu.
Zakładamy, że mogłeś nie do końca rozumieć powagę
wynoszenia obrazów z przestrzeni publicznej.
Eee, nie wiem, skąd wam to przyszło do głowy,
ale się mylicie.
Obawiam się, że macie złe informacje.
No cóż, ten Gibson,
on ma poważne kłopoty.
Czeka go długa odsiadka.
Wiesz, co ten gość próbuje nam wmówić?
Twierdzi, że to ty jesteś mózgiem
tej całej akcji.
Mówi, że to ty masz te obrazy.
No nieźle.
No cóż, jak mówiliście,
jest w niezłych tarapatach,
więc pewnie powie wszystko, żeby się wywinąć.
Nie mam pojęcia, o co mu chodzi, i dlaczego w to wplątał moje nazwisko.
Chyba lepiej będzie, jak założysz buty
i pojedziesz z nami na komendę.
Jasne.
Tylko zadzwonię najpierw do ojca.
Znacie mojego tatę, Sędziego Mooney'ego?
To twój ojciec?
Tak. On jest strasznie drobiazgowy, jeśli chodzi o procedury i takie tam.
Na pewno będzie chciał wiedzieć o
nakazie przeszukania i...
Może to...
Syn Gibsona ma coś do ojca, starą zadrę czy coś, no wiesz?
To już się zdarzało.
No właśnie. To musi być to.
Przepraszam, że nie mogę pomóc.
Masz mój numer, jakbyś chciał się skontaktować.
Na pewno wszystkim zależy tylko na tym, żeby
obrazy wróciły całe i zdrowe.
Okej?
Terri.
Halo?
Widzisz to gówno? Co do cholery?
On okrada bank?
- Co za bydlę z tego gościa? - No, wiem. Spokojnie.
Daj mi chwilę do namysłu.
Potrzebuję więcej kasy od ręki.
No weź, Guy. Jesteśmy kwita.
To nie takie proste. Jest gorąco.
Możesz się ze mną spotkać?
Nie chcę gadać przez ten pieprzony telefon.
- Do jasnej cholery! - Terri, Terri!
Nie, nie, nie!
Kurde!
Po co to zrobiłaś?
Terri?
Terri, ty tak wariujesz, czy...?
Co się dzieje?
Nie dziwię się, jeśli jesteś przerażona,
ale ty po prostu...
Musisz mi trochę zaufać.
Wiem, że to trochę źle wygląda, ale to tak naprawdę, eee...
Czy one są czyste?
Potrzebuję trochę czasu, żeby poukładać pewne sprawy.
Naprawić wszystko.
Wiesz, odrobina wiary bardzo by pomogła.
Ciężko cię teraz rozgryźć.
Super by było, gdybyś coś powiedziała.
Jeszcze je nosisz?
Ja jadę z przodu!
- Gdzie jest Tommy? - Zamknął się w swoim pokoju.
Tommy?
Tommy, no dalej. Otwórz.
Tommy, wiem, że to był szalony dzień, ale...
jedziemy spędzić trochę czasu
u babci Mooney.
- Tata jedzie? - Jasne, Tommy. Jasne.
Taty teraz nie będzie.
Tommy, rozkazuję ci otworzyć te drzwi.
Naprawdę, James?
Nie idę i nic mi nie zrobisz.
Więc co mam powiedzieć twoim rodzicom?
Czemu mam mówić, że tam jesteśmy?
Eee, coś wymyślisz.
- Hej, Sam. - Co się dzieje, J.B.?
Zastanawiam się, czy mógłbym pożyczyć twój samochód.
Po prostu coś sobie tu porabiam.
Właściwie, nic nie robię.
Hej, Tommy, grasz w baseball w przyszłym roku?
Pomyśl o tym, dobra?
Mógłbyś się nam przydać na drugiej bazie.
Dzięki, Sam. Zaraz wracam.
Wrócimy za godzinę.
Żaden problem.
Pogadam z tym gościem z dziesięć minut.
A potem cię zawiozę do dziadków.
Tommy, słuchasz mnie?
Dzięki, że przyszedłeś, J.B.
Kto to jest?
Tato!
Jesteście policjantami?
Mogę to dokończyć?
Szczerze, nie sądzę, żebyś to dobrze przemyślał.
Bez urazy.
Zawsze mówię...
nigdy nie pracuj z...
Narkomani,
dilerzy...
albo wariaci.
Ten mały Gibson?
Musisz sobie wyobrazić, że taki dzieciak
będzie się przechwalał...
każdemu, kto tylko zechce słuchać...
jak obrobi bank.
Wow.
No nieźle. Tego się nie dało przewidzieć.
Dobra,
na następny raz.
- Wynocha stąd! - Tommy, chodź.
Jezu, J.B. Stary, co za jazda.
- Wsiadaj. - Co za dziwny koszmar.
Cieszę się, że dałeś im, czego chcieli, bo dla takich typów to nic nie znaczy.
Ej, stary! Podwieziesz mnie!
Co? Nie wyżywaj się na mnie!
Co miałem zrobić?
To twoja wina, J.B.!
To wszystko przez ciebie!
Sprawa jest jasna!
No weź!
Tommy, zatrzymajmy ten dzień dla siebie.
Dasz radę tu zostać na jakiś czas.
Czemu nie mogę iść z tobą?
Bo tu zostaniesz
i zaopiekujesz się mamą, pójdziesz do szkoły.
Możesz przekazać wiadomość trenerowi Samowi?
Powiedz mu, że jego samochód jest na Union Station.
Postawię go na południowym parkingu,
a kluczyk schowam pod wycieraczką, okej?
Powtórz to, żeby mieć pewność, że zapamiętałeś.
Powiedz trenerowi, że jego auto jest na stacji.
Na której stacji?
Union Station. Na południowym parkingu.
Ma numer w książce telefonicznej.
Nazwisko trenera Sama to Kuchar, przez K.
Tommy.
Pomyśl o tym, żeby się zgodzić na grę na drugiej bazie.
Myślę, że to by ci dobrze zrobiło.
No dalej, Tommy.
Wejdź do środka.
Dobranoc.
"Rzucający szkołę artystyczną okrada muzeum.
14 października,
dwóch zamaskowanych mężczyzn weszło do Muzeum Sztuki we Framingham,
w Massachusetts,
przetrzymywało nastolatka na muszce...
...pobili strażnika muzeum,
i ukradli cztery obrazy
Arthura Dove'a.
Strzelec, Ronald Gibson z Roxbury,
został zatrzymany w piątek, gdy rabował oddział
Worcester County Credit Union.
Postawiono mu zarzut rozboju z bronią w ręku.
Policja szuka samochodu
który, jak wierzono, został skradziony i miał
rejestrację z Massachusetts." - Hej, Maude.
Cześć, James.
"Nadal poszukiwani są Guy Hickey
i James Blaine Mooney,
syn sędziego okręgowego Williama Mooney.
Wydano nakazy ich aresztowania."
O kurde.
Czyżby sędzia postradał zmysły?
No coś w tym jest.
Może jajko?
Jasne. Dzięki.
To, co wy macie.
Już jedliśmy.
My, ludzie ze wsi, wstajemy wcześnie.
Chyba byłem nieźle zmęczony.
No. No, byłeś.
No, naprawdę doceniam to, że
wiedząc, że raz na ruski rok,
ktoś kogo znam i kocham, powali mnie na kolana.
A pan, proszę pana, właśnie to zrobił.
Koniec z obgryzaniem paznokci ze stresu, co?
Tym razem wysadziłeś wszystko w powietrze.
No, Fredowi poprawiłeś humor.
On tylko chodzi i czyta sobie gazetę.
Może przestańmy o tym gadać, co ty na to?
Trochę mnie to dołuje.
Jasne, zgadzam się.
- Dzięki, Maude. - Proszę.
Okej. Dzięki.
No więc, co tam u was słychać?
Maude zajmowała się ogrodem.
Ale to już chyba koniec.
Ja zastępowałam w gimnazjum.
A ja zgoliłem brodę.
Spoko.
Myślałem, że śpisz.
Spałem. Już nie śpię.
To ostatni. Podzielisz się?
Nie, dzięki.
Więc, co się dzieje, Maude?
Jesteś jakaś niedostępna.
Wszystko w porządku?
Ukradłaś te obrazy Arthura Dove'a
dla profesora Pruitta, żeby je sprzedał.
Co?
Skąd to wiesz?
Ten czerwony, zakręcony obraz słońca.
Który wisiał w gabinecie Pruitta.
Był twoim promotorem.
Musiałaś go widzieć milion razy.
Wow. Dziwne.
On był twoim paserem.
Moim paserem?
To od ciebie brzmi zabawnie.
Nie chcę, żebyś tu zostawała dłużej niż do dziś w nocy.
Mówię poważnie.
I nie dzwoń też.
Nie chcę, żebyś w ogóle rozmawiała z Fredem.
I chcę, żebyś dała nam spokój, okej?
To...
To dosyć ostre, Maude.
Spójrz na to, w jakiej sytuacji nas postawiłaś już teraz,
tylko dlatego, że tu przyszłaś.
Okej?
Nie chcę, żebyś i nasze życie zrujnowała.
Mam nadzieję, że jakoś ci się ułoży. Naprawdę.
Ale...
No cóż, to wystarczająco jasne.
Dobrej nocy.
Fajne ciuszki.
- Dobrze wyglądasz. - Naprawdę?
Czuję się trochę śmiesznie. Bez urazy.
Szkoda, że nie możesz zostać trochę dłużej.
Musisz już lecieć?
No tak. Powinienem. Muszę się ruszyć.
Myślałem, że pojadę do Cleveland,
sprawdzić, co u Joe i Claire.
Oni nadal tam mieszkają, prawda?
Z tego, co wiem, tak.
Trochę straciłem kontakt.
Maude i Claire nadal gadają.
Dzięki, Maude.
- Zaraz wezmę klucze. - Dobra.
Okej, okej.
Ojej, ojej.
Na pewno masz wszystko, co potrzebujesz?
Tak.
Uważaj na siebie, James.
No dobra. Dzięki.
Powinieneś pomyśleć o tej farmie.
Jesteś teraz jakieś 90 kilometrów od granicy.
Mój brat jest jakieś cztery i pół godziny jazdy na północny zachód,
po przekroczeniu granicy.
Mówię ci, J.B.,
to zapewniłoby ci schronienie i towarzystwo.
Nie tułałbyś się sam
wystawiony na wszystko,
na własną rękę.
Ja w komunie?
Kogo on tam ma, samych dezerterów?
Dezerterzy,
radykalne feministki, narkomani.
Fajni ludzie.
To nie brzmi jak moje klimaty.
Zresztą, nie sądzę, żebym sobie poradził w obcym kraju.
Pojadę do Cleveland, wpadnę do Joego.
- W Kanadzie nie piszą o tobie w gazetach. - Fred.
Dobra, dobra.
To była jakaś opcja.
Doceniam to. Cholera.
Za dużo kawy wypiłem.
Jakbyś chciał się ze mną skontaktować,
najlepiej napisz do mnie na sklep wielobranżowy.
Sklep Hoppera, trasa 99.
Oni mi to przekażą.
Hej, stary.
Szukałem Joe i Claire.
Nie ma ich w domu.
Wyjechali wczoraj.
Mieli całkiem zapakowany samochód.
Chcesz, żebym im coś przekazał?
W porządku.
Będziesz miał całe piętro dla siebie.
Chcesz się rozliczyć?
Nie wiem, stary.
Jest mama w pobliżu?
Eee, no tak. Chyba jest na zewnątrz.
Jest zaraz za drzwiami?
Hej.
W zeszłym miesiącu prezydent Stanów Zjednoczonych
powiedział, że nic, co wy młodzi zrobicie, nie zrobi na nim żadnego wrażenia.
No to ja sugeruję prezydentowi Stanów Zjednoczonych...
- O! Hej! - Przepraszam.
Mój prawnik mówi sędziemu,
że byłoby lepiej, gdybym poszedł do wojska,
mówiąc, że, eee, mnie tam naprawią
i po wyjściu będę pożyteczny dla społeczeństwa.
Aha. Mieli cię.
Wiesz co, stary, nawet mi to pasowało.
No.
Chciałem zobaczyć, jakim jestem człowiekiem, rozumiesz?
Czy jestem odważny? Czy tchórz?
I co odkryłeś?
Kurde, stary.
Jak trafiłem na Parris Island i...
zaczęło się robić ostro.
Bravo Company, Piąty Batalion, Siódma Kawaleria
dwa tygodnie temu weszła do Kambodży
i od tamtej pory ma ciągły, intensywny kontakt z wrogiem.
W ciągu 14 dni
kompania walczyła z siłami północnowietnamskimi
w 20 oddzielnych starciach.
A schował to w pianinie
- żeby dziadek nie znalazł... - Tak?
...bo wiedział, że dziadek się wkurzy.
- Sędzia jest wściekły, co? - No.
Wygląda, jakby miał zaraz dostać zawału albo...
Kiedy w końcu, no wiesz, wrócisz do domu?
Nie wiem, Tommy.
Daj mamę do telefonu.
Rozłącz się, Tommy.
Tam musi być niezły sajgon.
Co, rodzice potrafią dać popalić, nie?
Tommy, rozłącz się. Mówię poważnie.
Jesteś tam?
Jestem.
No... dzwoniłem tylko, żeby dać znać, że wszystko ze mną w porządku.
Okej.
I...
...chciałem powiedzieć, że przepraszam.
Wiem, że to pewnie niczego nie...
załatwia ani wiele dla ciebie nie znaczy, ale...
Przepraszam.
Naprawdę zawaliłem.
Nie muszę ci tego mówić. Wiem.
Chciałem to tylko powiedzieć.
Chciałem ci tyle powiedzieć...
rzeczy, które chcę ci wyznać, ale nie wiem, czy to dobry moment...
Terri, wiem, to nie ma za bardzo sensu.
Ale wszystko, co zrobiłem...
robiłem to dla ciebie i dzieciaków.
No i dla siebie, jasne. Tak, też dla siebie. Zgadza się.
Ale głównie, Terri, moje intencje,
to, co zrobiłem...
w większości to, co zrobiłem,
było dla dobra naszej rodziny.
Taka jesteś cholernie cicha.
Chciałbym, żebyś krzyczała albo coś powiedziała.
Naprawdę się cieszę, że nic ci nie jest, J.B.
Muszę kończyć.
Muszę położyć dzieci do łóżka.
To był ciężki dzień. Wszyscy jesteśmy wykończeni.
Więc się rozłączę.
Terri, czekaj.
Bo wiesz, w czym rzecz...
Ja tak trochę utknąłem.
Wybacz, że pytam, ale... potrzebuję trochę grosza.
Niewiele mi trzeba.
Tyle, żeby jakoś dotrwać do następnego razu.
Nie wiem, czy możesz mi z tym pomóc,
czy nie.
Może spytaj moją matkę.
Wątpię, żeby ci odmówiła.
Rozłączam się, James.
Terri, czekaj.
Dziękuję.
Do Toronto o 15:00, w jedną stronę.
Jedenaście sześćdziesiąt pięć.
Jeden do Columbus.
A może byś tak spróbował walczyć za swój kraj?
Stoi jak kołek!
- Nie warto! - Pewnie jesteś bezrobotny!
- Hipis! - Obrzydliwe, stary.
Panowie, proszę wrócić do swoich stolików.
- Wyjdź na ludzi. - Banda darmozjadów!
Ludzie.
Przydałby im się porządny kopniak w tyłek.
Hej! Hej!
Hej, pomocy! Ktokolwiek!
Ten mężczyzna ukradł mi torebkę! Zatrzymajcie go!
Ten mężczyzna to złodziej! Ukradł mi torebkę!
Zatrzymajcie go!
Hej!
Czekaj!
Ty!
Proszę pana.
- Upuścił pan to. - Dzięki, stary.
Powinieneś trzymać ją w wewnętrznej kieszeni.
Hej!
Nie, nie, nie.
Czekaj, czekaj, czekaj. Zaszła pomyłka.