Downloaded from YTS.BZ
POŻAR ZATRZYMUJE BEZDRZEWNY PAS ZIEMI W LESIE...
Official YIFY movies site: YTS.BZ
...LUB JAKIKOLWIEK INNY CZYNNIK, KTÓRY JEST DO TEGO ZDOLNY.
Hej! Co tam?
- Słyszysz mnie? - Dzwoni dzwonek.
- To była wycieczka? - Sprawdzę w terminarzu.
- Przełożyłem na poniedziałek. - Może cię wcisnę.
- Nie poszłam. - Po prostu wyjdę!
ZATRZYMAĆ POŻAR
- Jesteśmy. Wysiadać. - Chodźmy.
Dani!
Pomóż mamie.
Pomóżcie mi, dobrze?
- Lide, wszystko masz? - Weź to.
Moja walizka.
- Dzień dobry. - Witam.
Zrobię zdjęcia teraz, żebyście mogli się spakować.
- Dobrze. - Meble są w świetnym stanie.
Możemy dołożyć 20 000.
Jasne. Brzmi nieźle.
Klucze odbiorę, gdy państwo skończą.
- Luis. - Dziękuję.
- Szwagier Mary. - Miło mi.
Bez obaw, szybko się sprzeda.
To piękny dom.
Wszystko gotowe.
Ścigajmy się!
Chcę pić!
Musimy to wszystko spakować.
Sama spakuj. To nie twoje?
Nie wiem, jak tego używać.
Rzeczy do oddania idą do tego pudła. Będzie stać w pakamerze. A to na śmieci.
„Darowizny”. Dobra.
Nie rzucaj piłki!
- Papuga zawsze druga! - Nie chcesz grać, to...
- Chcę. - To graj.
Dani, pomóż mi.
Mamo, kiedy pójdziemy do lasu?
Później, skarbie. Trzeba posprzątać i zjeść.
- Później, tak? - Ale obiecujesz?
Obiecuję. Biegnij.
- Dani, pobaw się z kuzynką. - To idzie do szafy.
Weźmiesz je?
Tak, były moich rodziców.
- Mój brat ją uwielbiał. - Chodź.
Mara, to jest jak nowe.
Nie zatrzymasz tego?
Nie, nie lubię kamizelek.
Jeśli ty lub Luis ją chcecie...
Ale byłabym wdzięczna, gdybyś nie nosiła jej przy mnie.
Pewnie zgubiłaś.
Mam cię!
Będzie tego żałowała, gdy ochłonie.
Wiesz, co myślę.
Nie możemy udawać, że nigdy nie istniał.
Pozbycie się domu, ubrań...
Był też twoim bratem.
Powinna stawić czoła smutkowi.
A nie uciekać.
Myślę, że właśnie to tu robimy.
Wszyscy.
Ciociu!
- Zobacz! - Dani!
Spójrz, mamo!
Pyszne. Umierałem z głodu.
Czemu sprzedajecie dom? Jest cudowny.
Nie sprzedawałbym go.
Ja też nie.
Ale tu umarł tata.
Lide.
Nie dlatego go sprzedajemy.
Spójrz na mnie.
Sprzedajemy ten, bo kupujemy inny,
bardzo piękny przy plaży.
Obok naszego.
Właśnie.
Byśmy mogli spędzać razem wakacje. Tak?
- Super plan. - Rozmawialiśmy o tym, prawda?
- Ale ja lubię ten las. - Będziemy przyjeżdżać.
Jasne. Na grzyby.
Tak.
Jeśli są gładkie i białe na zewnątrz...
Są jadalne.
Niektóre są czerwone w białe kropki, prawda? Te są...
- To sąsiad? - Nie mamy tu sąsiadów.
Cześć, Mara!
Santiago! Cześć!
- Hej. - Jak tam?
- Wejdź. - Mogę?
- Jasne. - Dzień dobry.
- Siadaj. - Nie, dzięki.
- Witam. - Zjadłem i mam robotę.
Przyjechałam z rodziną.
- Mój szwagier, Luis. - Miło mi.
- Brat Gustava. - Poznaliśmy się.
Jego żony, Eleny, nie znasz.
- Nie spotkaliśmy się. - I Dani.
- Cześć. - Mój bratanek.
- I Lide. - I Lide.
Mam prezent dla Lide. Mogę jej dać?
To motyl.
Oczywiście. Proszę.
Cześć, Lide. Przyniosłem ci coś.
- To motyl z tego lasu. - Tak.
Co się mówi?
Dziękuję.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Więc... - Widziałem, jak nosicie pudła.
Sprzedajemy dom. To nasz ostatni dzień tutaj.
- Cóż. - Więc...
Jeśli potrzebujecie pomocy albo...
- Dobrze. - Dziękuję.
Doceniam to.
- To miłego. - Trzymaj się.
Wy też.
- Pa, Santiago. - Pa.
- Do zobaczenia. - Pa.
Do zobaczenia.
Jest miły, nie?
Tak.
Nie jesteśmy blisko, ale Gustavo spędzał z nim trochę czasu.
Cały ranek widział, jak ładujemy pudła.
- Teraz oferuje pomoc. - Luis...
Gdy będziemy odjeżdżać, powie:
„Pomóc wam?
Oto jestem, cuchnący palo santo i paczulą”.
Pada śnieg?
Pożar pochłonął ponad tysiąc hektarów lasu.
Strażacy starają się ugasić płomienie.
Długotrwała i intensywna susza...
To bardzo dużo.
...ogień rozprzestrzenia się coraz szybciej.
Jeśli wiatr nie zmieni kierunku,
ogień powinien zostać opanowany o zmroku.
Mamy nadzieję, że pas przeciwpożarowy utworzony późnym latem
powstrzyma płomienie przed rozprzestrzenianiem się w kierunku...
Te pasy nie działają.
Na teraz to wszystko.
Oddajemy głos korespondentowi...
Pakować się. Ruszamy.
- Te pasy nie działają. - Ale mamo...
- Nie zostaniemy na noc? - Nie.
- Dani i ja zajmiemy się warsztatem. - Na pewno?
- Wy sypialniami. - Nie trzeba się spieszyć, ale...
- Będzie dobrze. - Wrócimy do domu.
- Pojedziemy. - Tak.
Nie zamknę wszystkich pudeł.
- Chodźmy. - Wrócimy, jeśli coś zostawimy.
- Czemu wujek wyrzeźbił tyle niedźwiedzi? - Bo je lubił.
Wujek kochał góry. Zawsze tu przyjeżdżaliśmy na wakacje.
Był bardzo smutny, gdy zniknęły.
Te zabieramy do domu.
Zawiniemy je.
Może tak wystarczy.
Tato.
- Co? - Tu zmarł?
Tak. Tu chciał spędzić swoje ostatnie godziny.
Dlatego to my pakujemy rzeźby.
Żeby ciocia nie musiała.
Weź to, a ja to. Opakuję to później.
- Dasz radę? - Tak.
Tak? Dobrze.
To można wyrzucić. Nie ma torby?
Jest więcej?
Nie.
To wszystko.
Wyrzućmy to.
I to też.
Lide, masz moją kostkę?
- I tak bym ci jej nie dała. - Pokaż.
- Jest moja. Znalazłam ją.
Wszystko jest twoje.
Tak nie powiedziałam.
Zawsze jest po twojemu. Moja kostka?
- Nie mam. - Mówiłaś, że jej nie oddasz.
- Nie. - Tak.
Pokaż.
- Nie! - Tak!
- Znalazłam ją! - Pokaż!
- Jesteś taka wkurzająca! - To wyjdź. To mój dom!
Już nie, Lide.
Zostań sama ze swoją lornetką.
Wydaję większość tego.
Może coś chcesz?
Mamo, zobacz, co znalazłam. Napełnię manierkę i pójdziemy.
Kochanie, nie możemy. Jest pożar.
Musimy jechać.
Miałyśmy się razem pożegnać.
Nie możemy.
- To niebezpieczne. - Mówiłaś, że możemy.
Tak, ale jest pożar.
Czy domek spłonie?
Nie, bo ogień jest daleko, ale musimy się spakować i jechać.
- Chodź. - Mam gdzieś ten pożar.
Miałyśmy iść do lasu i razem się pożegnać.
Wiem, ale jest pożar.
- I pożegnać się razem! - Wystarczy.
Pożegnajmy się razem!
- Jest pożar. Nie wariuj! - Mam to gdzieś!
A ja mam gdzieś, że ty masz to gdzieś. Pakuj swój pokój!
Jesteś kłamczuchą!
Pakuj się!
Nie!
Bez dyskusji.
Już!
Nie rzucamy niczym!
Mam z nią porozmawiać?
Nie.
Niczego mi nie ułatwia.
- Mara. - Co?
Co to?
Te zdjęcia też?
PAKAMERA
Byliście zawsze razem.
Właśnie.
A on postanowił nie walczyć do końca.
Nawet dla mnie i Lide.
- Zajmę się kuchnią. - Tak? To ja...
Dani, pomóż nam.
Jest bardzo pomocny.
- Czas na nas. - To wszystko?
- Samochód załadowany. - Dobra.
Gotowy, Dani?
Gdzie twoja kuzynka, Dani?
Nie wiem.
To już wszystko?
Tak, spakowani.
Lide, kochanie, ruszamy!
Lide.
Zostawiłem tam kurtkę?
Nie wiem. Może w sypialni?
- Dani, zapnij pasy. - To miejsce Lide.
Nie mogę znaleźć Lide.
Dani, gdzie twoja kuzynka?
- Nie mam pojęcia. Gdzieś tu. - Gdzie?
Skąd mam wiedzieć?
Luis...
Idę.
Pozwól.
Lide?
Nie ma jej tam.
Na pewno poszła do domku.
Nie ma jej?
Jest w domku.
Mówiłam, żeby tam nie szła, a ona...
Pójdę po nią.
Idę z tobą.
- Zadzwoń, jak wróci. - Tak.
Chodź. Poczekajmy w środku.
Santi!
Tak?
Widziałeś Lide?
Tak.
- Gdzie? - W domku.
- Wiedziałam. - Wiecie o pożarze, tak?
- Tak, dziękuję. - Tak.
Nie ma za co.
Lide.
Lide!
Mara!
Co się stało?
Nie ma jej w domku.
Dziwne, przed chwilą tu była.
Jesteś pewien?
Tak, przed chwilą.
- W środku? - Tak, tam.
Zadzwoń i zapytaj Eleny, czy wróciła.
Tak?
- Kochanie, wróciła? - Nie.
Nie, nie ma jej tu.
Nie.
Lide!
- Lide! - Lide!
Lide!
Gdzie ona jest, Luis?
- Jeśli nie w domku, to gdzie? - Nie wiem.
Lide!
Wszystko wygląda tak samo.
Lide!
Luis, zadzwoń do Eleny.
Musiała się zgubić.
Nie ma jej tu. Pewnie zgubiła się w lesie.
Lide, kochanie, proszę!
Nie słyszę cię. Słyszysz mnie?
Lide!
Kochanie, proszę, nie rób mi tego.
- Lide! - Lide!
Lide!
- Lide! - Lide!
Lide!
Dzień dobry.
- Witam. - Dzień dobry.
Dzień dobry. Sierżant Revuelta z Wydziału Osób Zaginionych.
- To kapral Baranda. - Jestem matką.
- Jestem bratem jej męża. - Jestem jego żoną.
Jasne. Pani córka ma osiem lat.
Prawie dziewięć.
Kiedy zorientowała się pani, że zaginęła?
- Zaraz po obiedzie. - Tak.
O której mniej więcej?
- Około 15.00. - Przepraszam na chwilę. Santiago!
- Możesz tu przyjść? - Co miała na sobie?
- Na chwilę! - Jasne kolory.
- Jasnoniebieską kurtkę. - To nasz sąsiad.
Dzień dobry.
On ostatni ją widział.
W domku, który zbudowała z tatą.
Jest tu jej ojciec?
Nie, mój brat zmarł.
Przykro mi. To pan widział ją jako ostatni?
Tak.
Rozmawiał pan z nią?
- Tak. - O czym?
- O niczym istotnym. - „Niczym istotnym”.
Zachowywała się nietypowo?
Była zaniepokojona?
Przez chwilę miałem takie wrażenie,
przecież jest pożar.
Ale zobaczyłem, że jest spokojna
i krótko rozmawialiśmy.
Miałem wrażenie, że sama znajdzie drogę powrotną
i poszedłem.
Nie zdziwiło pana, że była sama w lesie?
- Nie. - Co pan robił w pobliżu domku?
Pracuję dla Departamentu Środowiska.
- Dbam o ten pas. - Przepraszam.
- Tak. - I też...
Przepraszam. To ona.
Ma metr dwadzieścia pięć wzrostu, grzywkę, osiem lat...
Chcielibyśmy jakieś jej ubranie,
coś dla psów ratowniczych.
- Jasne. - Przyniosę. Dobrze?
- Tak. - Dobrze.
Spokojnie.
Przynieś piżamę.
Dobrze.
Niepraną, proszę.
Piżamę, Elena.
Przyśpieszamy procedury z powodu pożaru w okolicy.
- Tak. - Tak.
Oddziały już jadą. My dołączymy.
Najprawdopodobniej się zgubiła,
ale raczej jest w gdzieś pobliżu.
Dziękuję.
Jak już wspomniałem, trwa akcja ewakuacji
i prosimy, by opuścili państwo posiadłość
i wrócili do domu.
Jak tylko moja córka zostanie odnaleziona.
Ogień się zbliża. To niebezpieczne.
Dlatego nie wyjadę bez niej.
- Będziemy państwa informować. - Proszę pana...
Musicie państwo się ewakuować jak najszybciej.
Przepraszam...
Drogi zostaną zamknięte w ciągu kilku godzin.
Nie mogę się ewakuować bez mojej ośmioletniej córki.
Rozumiem pani zaniepokojenie...
- Nie rozumie pan. - Doskonale rozumiem.
Nie, nie rozumie pan.
Nie mogę wyjechać bez mojej ośmioletniej córki.
- To rozkaz. - Dobrze, chodźmy...
Musimy przestrzegać protokołu.
Okoliczności...
- Wyjedziemy. - Jak pan...
- Sierżant Revuelta. - „Revuelta”. Przepraszam. Bez obaw.
Znajdziecie ją?
- Opuśćcie teren. - Tak.
- Zrozumiano? - Rozumiem.
Zrobimy wszystko, żeby znaleźć pani córkę.
„Lide”. Pamiętacie panowie?
- „Lide”. - Wiemy.
Mogę jakoś pomóc?
Pan też musi opuścić teren.
Zna pan tę okolicę, ale zna pan też zasady.
- Tak. - Będziemy w kontakcie.
Bez obaw. Jest zdenerwowana.
W porządku. Dziękuję.
Dziękuję panom.
Skarbie, idź do pokoju Lide.
Zaraz tam przyjdę,
Spokojnie.
Ja nie jadę.
Nie obchodzi mnie, co mówią.
Zostaję, wy jedźcie.
Luis, wybuchł pożar.
Eleno, jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Ogień jest daleko. Możemy jeszcze zostać.
Jedźcie.
- Elena, Luis, jest pożar. Jedźcie. - Nie. Maro.
Spokojnie, znajdą ją.
- Jasne. - Już dobrze.
- Ale wy jedźcie. - Nie.
Kazali nam...
- Zostajemy. - Jasne.
Nie moglibyśmy tu wrócić. Zamykają drogi.
- Naprawdę? - Tak.
Ogień jest daleko. Zostajemy.
- Zostajemy. - Zostajemy z tobą.
- Elena, jesteś pewna? - Tak.
- Nie zostawimy cię. - Oczywiście.
- Dziękuję. - Trzymamy się razem.
Naprzód!
Uwaga!
- Zwiększcie ciśnienie! - Już!
Ma na imię Lide. Ma około 1,25 m wzrostu.
Grupa pierwsza, jesteście z Revueltą. Grupa druga z Castro. Trzecia ze mną.
Portillo, grupa czwarta. Chodźmy!
Idziemy!
Naprzód!
Lide!
Kochanie.
Ja też chcę jej szukać.
Nie możemy.
To zadanie dla policji. Musimy zostać na miejscu.
Lide znajdzie drogę powrotną.
Jesteś pewna?
Jestem.
Jestem. Miej wiarę.
Lide!
Sprawdźcie tam!
- Dookoła domku. - Sektor pierwszy czysty.
Lide!
Lide, skarbie!
Lide!
Za dużo tu dymu. Wiatr się zmienił.
- Lide! - Lide!
Tam!
Coraz więcej dymu.
Dym i ogień to nie to samo.
Ciągle sprawdzam obszar pożaru.
Jest daleko.
Znajdą Lide.
Niedługo wrócimy do domu.
- Lide! - Naprzód!
Sektor pierwszy czysty.
- Idziemy na zachód. - Słaba widoczność.
- Naprzód! - Psy nie pójdą dalej.
Czekamy na rozkazy z centrali. Będziemy was informować.
Czemu ja na nią krzyczałam?
Nienawidzę tego domu i tego głupiego lasu.
Chce mi wszystko odebrać.
Dlaczego?
Ta noc, którą Gus spędził sam w lesie, odmieniła go.
Już nigdy nie był taki sam.
- Poddał się. - Nie, Mara.
- Była dostępna terapia. - Nie.
Była.
- Ale odmówił. - To były testy kliniczne.
Nie chciał być królikiem doświadczalnym.
To twoja opinia.
I jego.
- Skarbie... - Do dupy to wszystko.
Gdyby tu był, wiedziałby, co robić.
Halo?
- Co... - To policja?
Przepraszam...
Przepraszam, nie słyszę. Co?
Nie.
Kto to? Daj.
- Co się stało? - Halo?
Proszę powtórzyć. Co pan powiedział?
To jakiś absurd.
Tak.
- O co chodzi? - Pogoda się zmieniła.
Wiatr zmienił kierunek, więc odwołują poszukiwania.
Gdy warunki się poprawią,
wznowią poszukiwania.
Mówili coś jeszcze?
Że musimy natychmiast wyjechać.
Tak mówią.
Pójdziemy jej szukać.
Jeśli nie oni, to my.
- Tak. - Znajdziemy ją.
Tak, idę szukać córki.
Luis.
To niebezpieczne.
Obserwuję pożar.
Jak zrobi się niebezpiecznie, wydostanę was stąd. Dobrze?
- Powinnam wywieźć Daniego. - Nie, skarbie.
Zostawiłabyś nas bez samochodu.
A jeśli Lide się pojawi, nikogo by tu nie było.
Zostań.
Jeśli zrobi się niebezpiecznie, przyjadę po was.
- Dobrze. - Tak?
- Dobrze. - Nie martw się.
Luis, wezmę samochód Santiego.
Zapytam, czy nam go pożyczy.
Eleno, zadzwoń, jeśli wróci.
- Tak. - Dziękuję.
- Gdy Lide wróci, wyjedziemy. - Tak.
Santi?
Santiago!
Tak?
Santiago.
- Kto tam? - Mara.
- Przepraszam. - Cześć.
- Policja odwołała poszukiwania. - Mówili przez radionadajnik.
Pożyczysz nam samochód?
Chcemy przeszukać las.
Nasz nie jest...
- Oczywiście. - Dziękuję.
Dołączę do was.
- Nie ma potrzeby. - Nie, dołączę.
Idę.
Nawet lepiej.
Chodźmy.
Czekajcie.
Ten...
Santiago?
Tak?
Mogę zajrzeć do ciebie?
Myślisz, że...
Myślałam, że może...
Może się tam ukrywa.
Nie ma jej w lesie i...
Zorientowałbym się.
Niekoniecznie.
Gdybym mogła rzucić okiem, byłabym spokojniejsza.
Była na mnie zła...
- Jasne. Proszę, wejdź. - Dziękuję. Wybacz mi.
- Dziękuję i przepraszam. - Nie ma za co. To salon.
- Wybacz, ja... - Nie ma sprawy.
- Jeśli nie masz nic przeciwko... - Jasne.
Wybacz, ale...
Zobaczmy.
Przepraszam.
- To łazienka. - Mogę?
Jasne, wejdź.
To radiostacja do...
- Słucham... - Tak.
Mogę tam zajrzeć?
Wolałbym nie.
Dlaczego? To zajmie chwilę.
Na pewno jej tam nie ma.
To część mojego... Wolałbym nie.
Co to jest?
To...
grzyby...
Narkotyki?
Nie, to psylocybina.
To raczej lekarstwo.
Na co?
Medycyna konwencjonalna nie wszystko umie wyleczyć. Używam ich do...
Bardzo pomagają.
Czemu nie wyjechałeś?
Nie wiem.
Nie mam dokąd jechać.
Lide na pewno jest w lesie.
Luis.
Myślę, że pas przeciwpożarowy da radę.
Co się stało?
Co się dzieje?
Co się stało?
Coś jest nie tak.
Co?
- On... - Co?
Co się stało?
Coś jest nie tak. Luis!
- Czemu mnie tam nie wpuścił? - Gdzie?
Nie pozwala nam zobaczyć pokoju.
Był wyraźnie zdenerwowany.
- Był dziwny. - Pomyślcie.
Spotkał Lide w czasie pożaru i nie przywiózł jej do domu?
Może nie wiedział jeszcze o pożarze?
Nie!
- Przeanalizujmy to. - Dzwonię na policję.
Nie ma sygnału.
Ani internetu.
W twoim telefonie?
Nie, w ogóle nie ma.
A w twoim?
- Od kiedy? - Od pięciu minut?
Wracajmy go przekonać, żeby nas wpuścił.
Czemu się nie łączy?
- Nic z tego. - Co on robi?
Wyjeżdża?
Wyjeżdża.
- Santiago! - Próbuj dalej.
Tak, ale jesteśmy odcięci.
- Santi! - Tak.
Chwileczkę. Santi.
- Poczekaj. - Tak.
- Dokąd jedziesz? - No...
Co?
Po Lide.
Wiesz, gdzie jest?
Pewnie jest w lesie.
Wsiadacie, jeśli chcecie.
- Jedziemy. - Jasne.
- Chyba jest w lesie. - Jedziemy z tobą.
Wsiadaj, Mara.
Niedźwiedzie wciąż tu są?
Słucham?
- Czy w lesie są niedźwiedzie? - Nie, to stara mapa.
Nie ma tu niedźwiedzi. Czekaj.
Co się dzieje?
Robi się ciemno, będziecie potrzebować latarek.
- Zaraz wracam. - Idę.
Nie, zostań.
Klucz!
Spokojnie.
To nie bransoletka Lide?
Widzicie? Jestem szybki.
To bardzo ważne. Jeśli się ściemni...
Jedna dla ciebie, Luis.
Dla ciebie, Mara.
Znalezienie jej jest coraz trudniejsze.
- Marnujemy czas... - Czekaj. Wyłącz.
- Dlaczego? - Wyłącz silnik.
Wyłącz go.
O co chodzi?
Daj mi klucze.
Co się stało?
Co to jest? „Obszar oddalony”?
„Obszar bezpieczny”...
Co to za mapa?
To notatki do...
Pamiętacie, co mówiłem o psylocybinie?
Oprócz pracy dla Departamentu Środowiska
odprawiam rytuały
w odosobnionych miejscach. Dlatego...
Santiago, gdzie jest moja córka?
- Znaleźliśmy to tu. - Tak.
Dała mi ją w domku.
Niemożliwe. To kłamstwo.
Nigdy jej nie zdejmuje.
Nigdy, bo ja jej ją dałam.
- O Boże. Tak... - Nie dałaby ci jej.
Daj mi klucz do swojego domu.
Daj mi klucze.
- Hej! - Dawaj klucze do domu!
Daj jej.
- Daj je! - Zrób to.
- Już. - Niech zajrzy do środka. Dawaj.
Pieprzyć klucze!
- Lide! - Mara!
- Ty zostań tutaj. - Proszę.
Otwórz!
Lide!
Zostań tam.
- Klucze! - Lide!
Luis...
Lide!
Dawaj klucze!
Nie! Stój!
- Niech zajrzy do środka. - Lide!
Luis, daj spokój.
Tylko bez wygłupów!
Mam cię na oku.
Mara!
- Otwórz te drzwi, Santiago! - Mara!
- Rób, co mówi. - Tak.
- Otwieraj! - Lide tu nie ma.
- Otwórz drzwi, Santiago. - Lide jest w lesie.
- Rób, co mówi. Otwórz. - Otworzę...
- Otwórz te jebane drzwi! - Dobrze.
- Rób, co mówi. - Otwieram.
Co to jest?
- Co to jest? Co... - Nie ma tu twojej córki.
Co to...
Co to jest? Kim ty jesteś?
To...
Co to jest?
Co to za gówno?
To...
Gdzie jest Lide?
Co tam jest?
Co to za pokój?
Słuchaj. To miejsce do medytacji.
- Nie. - Lide!
Pieprzone drzwi.
Te drzwi też otwórz.
Otwieraj, Santiago!
Rób, co każe.
- Proszę. - Dobrze.
- Otwórz. - Już. Proszę.
Proszę.
Wejdź.
Widzicie?
Nie ma jej tu.
- Mówiłem. Nie ma jej. - Gdzie moja córka?
Nic jej nie zrobiłem.
Zgubiła się w lesie.
Wezwałam policję.
Bardzo dobrze, Mara!
Bo ja jej nic nie zrobiłem!
- To gdzie jest? - Nie wiem.
Nie wiem, Mara.
W lesie albo...
- Proszę, powiedz mi, gdzie jest. - Nie wiem.
- Mara. - Błagam, powiedz.
- Posłuchaj mnie. - Nie. Proszę. Gdzie ona jest?
Nic jej nie zrobiłem.
- Nie dotykaj jej. - W porządku.
Gdzie moja bratanica?
Miałeś jej bransoletkę. Zostawiłeś ją w domku w lesie.
- Podczas pożaru. Mylimy się? - Przepraszam.
- Gdzie jest? - A to?
To na moje rytuały.
- Jakie rytuały? - Moje. Gdybyście tylko posłuchali...
Nie wierzę ci.
- Dajcie mi powiedzieć. - Nie wyjdziesz stąd, dopóki nie powiesz.
Spokojnie! Złap go!
Luis!
- Masz powiedzieć, gdzie ona jest. - Nic nie zrobiłem!
Luis, zwiąż go.
Ja nic nie zrobiłem!
- Chodź tu. - Proszę, Luis!
Zostawiłeś dziecko samo w środku lasu?
Zostawiłeś ją tam samą?
Jakieś twoje rytuały. Mam w to uwierzyć?
- Masz. - Luis!
Myślisz, że ci odpuszczę? Gdzie moja bratanica?
Wstawaj!
To rozwiąże ci język. Zobaczysz.
Przywiąż go do krzesła.
- Możesz... - Gdzie ona jest?
- Nie wiem. - Proszę.
Mara, nie wiem.
Gdzie ją spotkałeś?
- W domku. - Czemu jej tam nie ma?
Bo się zgubiła.
Kłamstwa. Nie zgubiłaby się.
Przyjeżdża tu całe życie.
Gdzie jest moja córka? Luis...
Proszę, zmuś go do mówienia.
Co to jest?
Co to?
Do czego to służy?
Co to jest?
Co to, kurwa?
Gadaj!
- Gdzie moja córka? - Nie wiem.
Gdzie moja bratanica? Widziałeś ją w domku.
Masz jej bransoletkę. Co jej zrobiłeś?
Gdzie ona jest?
Gdzie jest?
Gadaj! Zmuszę cię do mówienia.
Gdzie ona jest?
- Luis. - Gdzie jest moja bratanica?
Czemu zostawiłeś ośmiolatkę samą w lesie podczas pożaru?
Gadaj!
Luis!
Co robimy?
- Co? - Co robimy?
Ma powiedzieć, gdzie jest Lide.
Musimy wezwać policję.
Nie działa, kurwa.
Co?
Nie ma sygnału, nie...
Mój też nie działa. Czekaj.
Wezmę jego.
Luis.
Nie ruszaj się.
Kod.
Jaki jest kod?
Nie powiem.
Jest pożar.
Przestań nas zwodzić i dawaj kod.
Podaj ten cholerny kod!
Kod, sukinsynu!
Nie powiesz mi?
Nie powiesz? Dawaj kod.
- Jeden, dziewięć, osiem... - Jeden, dziewięć, osiem...
Mara!
Nie! Stój!
Co?
Nie zrobiłem mu krzywdy.
Przysięgam.
Mara. Nic mu nie zrobię.
Tylko go nastraszę, żeby powiedział nam, gdzie jest Lide.
Sukinsyn kłamie.
- Przestanę, jeśli chcesz. - Tak.
Mam przestać, tak?
Przestań.
Musimy porozmawiać z policją.
Tu też nie ma sygnału.
- Radiostacja. - Radiostacja.
Jasne.
- Co? - Nie działa.
- Nie działa? - Nie wiem, jak...
Proszę. Bateria jest tutaj.
- Halo? - Halo?
- Halo! Chwila.
Czy ktoś mnie słyszy? Halo? Proszę.
Tak. Jestem...
Jesteśmy w lesie w domu strażnika.
Słyszy mnie ktoś?
Bateria siada.
- Odbiór? - Halo?
Jestem matką zaginionej dziewczynki.
Chcemy wezwać policję.
Halo!
Luis.
A jeśli coś jej zrobił?
Jak ją stracę, stanie mi serce.
Tak nie będzie.
Przeszukamy każdy pokój, zakamarek, szafę.
Chodźmy.
Znajdziemy ją.
Znajdziemy.
Tak. Dobrze.
Potrzebujemy wskazówek.
Tak.
Coś tu musi być, co nas do niej doprowadzi.
Coś tu musi być.
DOŁY JAKO MIEJSCA SACRUM
WIADOMOŚCI, WIOSNA
TO BYŁO NIESAMOWITE.
MAKSIMUM STRACHU I ADRENALINY W TYM SAMYM CZASIE.
NIE POZBĘDZIESZ SIĘ MNIE.
WSZYSCY SIĘ DOWIEDZĄ, CO ROBISZ I PÓJDZIESZ DO WIĘZIENIA.
ZDJĘCIA
Mara.
Proszę, posłuchaj.
Co sprawiło, że mnie podejrzewasz?
Co to było?
Łopata?
Twoja córka była sama w lesie.
- Byłem... - Zamknij się.
A co do bransoletki...
- Leżała na ziemi. - Mara!
Mara.
Nie odwiązuj go.
Sprawdź linę.
- Nie słuchacie. - Zamknij się.
Pilnuj go. Sprawdzę na zewnątrz.
Nie dajecie mi mówić.
Gdzie moja córka?
Nie wiem.
Nie mogła tak po prostu zniknąć.
Słuchaj.
Byłem w samochodzie.
Zobaczyłem Lide w domku.
Na początku próbowałem ją przekonać, żeby pojechała ze mną do domu.
Ale zobaczyłem, że nic jej nie jest, tylko chciała być sama, bo...
I pojechałem. Bardzo tego żałuję.
Jest sama od długiego czasu, wiesz?
Pewnie się boi.
Przepraszam, Maro. Bardzo przepraszam.
Powinienem był nalegać i przywieźć ją z powrotem.
Popełniłem błąd.
Ale to wszystko. Nic nie zrobiłem.
Nie wierzę w żadne twoje słowo.
Myślałem, że nic jej nie będzie.
Gdzie jest moja córka?
Przysięgam, nie wiem. Wybacz.
Gdzie
jest moja córka?
W lesie.
- Gdzie moja córka? Powtarzam. - W lesie.
- Gdzie moja córka? - Jest w...
Powtarzam! Gdzie jest moja córka?
Gdzie jest moja córka? Gdzie?
W le...
Gadaj! Czemu jej nie przywiozłeś?
Jeśli coś jej się stanie, zabiję cię.
Jestem gotowa cię zabić.
Wybacz mi.
Luis?
Co robisz?
Spójrz.
- Patrz. - O co chodzi?
- To jego telefon. - Co?
Co za skurwysyn.
Wiem, co czujesz.
Nie wiesz.
Wiem, co czujesz w sercu. Naprawdę.
Przestań tak do mnie mówić. Kim ty jesteś?
Przestań!
Nie skrzywdziłbym dziecka.
Nigdy nie tknąłbym dziecka.
Nagraj to.
Musisz tu przyjechać.
Nie widziałam cię cały weekend.
Mnie też nagraj.
No już, pokaż.
Chcę, żebyś tu była. Tęsknimy za tobą.
Powiedz, czy jeszcze ją zobaczę.
Rozumiem, że to wszystko sprawia,
że mi nie ufacie.
To wszystko to wielkie nieporozumienie.
Mapa, psylocybina.
Tak, to właśnie robię: pomagam ludziom.
Wykonuję rytuały z psylocybiną,
by pomóc ludziom porzucić dawne życie,
nawiązać kontakt z czymś nowym i...
nie bać się śmierci.
PSYLOCYBINA W CHOROBACH ŚMIERTELNYCH
REDUKCJA LĘKU I DEPRESJI W STANIE PALIATYWNYM
Ta noc, którą Gustavo spędził sam w lesie.
Nie chciał, żebym z nim poszła.
Był z tobą, prawda?
Tak.
Prawda?
Co mu zrobiłeś?
Nic złego.
Musiałabyś go zobaczyć.
Co?
Prosił mnie o to.
Odnalazł spokój.
Drań.
Odnalazł spokój.
Nie.
Elena.
Mara.
Nie! Ja.
- Proszę. - Nie.
Ja to zrobię.
- Daj mi. - Mara!
- Mara. - Nie!
Nie! Pozwól mi to zrobić.
Proszę, zrobię to.
Nie.
- Proszę. - Ja to zrobię.
Nie.
To nie ona.
Ty skurwysynu!
Ten gnój się z nami bawi!
Luis.
Gdzie jest sąsiad?
W środku.
- Związany. - Co?
Cześć, Jorge.
Właśnie wykopałem dół do rytuału odrodzenia.
Mam kilka, ale ten wykopałem daleko od domu.
Myślę, że jego energia będzie ci odpowiadać i...
Pokażę ci.
To do zobaczenia.
Cześć, Lide.
Wszystko dobrze?
Widać dym, chyba w pobliżu jest pożar. Czujesz?
Jesteś sama?
Tak.
Co tu robisz sama?
Chciałam zostawić tu kilka rzeczy taty. Chcesz zobaczyć?
- „Rzeczy”? - Zdjęcia.
Bardzo piękne.
Mama chciała je wyrzucić.
Znałem go, wiesz?
Naprawdę?
Próbowałem mu pomóc, gdy był chory.
Leczyłeś go?
Uwalniałem od strachu.
„Strachu”?
Przed czym?
Przed rozstaniem z wami.
Mama mówiła,
że tata nie chciał wyzdrowieć.
Powiedziała tak do cioci.
Chciał.
Ale nie mógł, Lide.
Nie mógł.
Nie?
Nie.
Też tak myślę.
Twoja mama w końcu to zrozumie, tylko...
potrzebuje czasu.
Co to za bransoletka?
To twoja?
Tak, ale już jej nie chcę.
To prezent od mamy.
Co zrobimy?
Podaruję ci ją.
Nie, to...
Jest twoja.
- Zatrzymaj. - Na pewno?
Tak.
Patrz.
- Nikomu nie powiesz? - Oczywiście, że nie.
Powiem, że ją zgubiłam albo że ukradł ją niedźwiedź.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Podwieźć cię do domu?
Nie.
Nie?
Chcę się pożegnać z domkiem.
Potem pobiegniesz do domu?
- Tak. - Obiecujesz?
Zrób tak.
Dobra.
Pa, Lide.
Pa.
Nie.
To nie tak.
Zwariowaliście.
Kłamie.
Okłamuje nas.
A jeśli się mylicie?
- Nie. - Tak.
Zmusimy go do powiedzenia, gdzie jest Lide.
- Nie, kochanie. - Tak.
Musimy jechać. Zadzwonimy na policję i wyjedziemy.
Hej, Dani.
Dani.
Rozwiążesz mnie?
Pójdziemy razem poszukać twojej kuzynki.
Proszę, rozwiąż mnie.
Dani.
Twój...
Twój ojciec i twoja...
ciocia i mama pójdą do więzienia, jeśli mnie nie rozwiążesz.
To oni ci to zrobili?
Tak.
Tak, ale dlatego, że się mylą. Myślą...
Myślą, że to ja. Uważają, że jestem...
Widzą mnie w złym świetle, a ja...
nic nie zrobiłem.
Czemu im tego nie powiedziałeś?
Mówiłem, ale twój ojciec nie...
nie słucha.
Tylko krzyczy.
Trochę się boję.
To wszystko moja wina.
Powiedziałem Lide, że jest wkurzająca, i wyszła.
To nie twoja wina.
Rozwiąż mnie, to poszukamy twojej kuzynki.
Znam ten las jak własną kieszeń.
Proszę.
Dani.
Musimy jechać.
- Nie. - Tak.
Musimy go zmusić, by powiedział prawdę.
Jak to „zmusić”?
A jeśli mówi prawdę?
Może to wy się mylicie.
Był z Gusem tamtej nocy w lesie.
- Co? - Santi tam był.
- Z moim bratem? - Luis.
Z moim bratem?
Dani, rozwiążmy to razem.
Dziękuję, Dani.
- Wezwij policję. Weź Daniego. - Nie.
- Posunę się dalej. - Nie. Proszę.
- Weź Daniego. - Nie! Jedź z nami. Jest pożar!
Dziękuję.
Dani!
Dani! Dani, gdzie jesteś?
Dziękuję.
Otwieraj!
Otwórz te cholerne drzwi!
Chłopak jest ze mną! Otwieraj!
- Otwórz! - Co?
Wypuść mnie!
- Dani? - Otwórz drzwi!
- Chciał uciec. - Co?
Zmuszę go do mówienia. Przyciśniemy go.
- Otwieraj! - Ma gadać.
Otwórz te pieprzone drzwi! Luis!
Nie wyjdziesz!
Przycisnę go.
Zacznie mówić, zobaczysz.
Tato!
- Synku? - Chłopak tu jest!
- Dani? - Otwieraj!
Co? Dani...
Jak się tam znalazł mój syn? Dani!
- Mam twojego syna!
Co Dani tam robi?
- Santi. - Dani!
- Tato, przestań krzyczeć. - Co?
- Przestań krzyczeć! - Czemu tam jesteś?
- Dani! Synku! Nic ci nie jest? - Jestem tu, tato.
Zachowaj spokój.
Spokojnie, synku.
Nie zbliżaj się do niego.
- Daj mi klucz. - Nie.
- Co? - Mam twojego syna, Luis. Otwórz.
- Klucz. - Nie zrobi mu krzywdy.
Daj mi klucz.
- Nie zrobi mu krzywdy. - Luis!
- Daj mi klucz. - Nie!
- Chcę wiedzieć, gdzie ona jest. - Zamknęłaś mojego syna z tym sukinsynem.
Daj klucz!
Nie zrobi mu krzywdy. Ma powiedzieć, gdzie jest moja córka!
- Otwórz, bo coś mu zrobię! - Oszalałaś?
Otwieraj!
Otwieram!
Zabiję cię, jeśli go skrzywdzisz.
Słuchaj, Luis.
- Nie rób mu krzywdy, weź mnie. Puść go. - Nie.
Posłuchaj.
Odsuń się. Wychodzę z chłopakiem.
Nie mieszaj go do tego.
Tylko spokojnie.
- Dani, skarbie. - Hej!
- Synku. - Nie zbliżaj się!
- Chodź tu. - Nie zbliżaj się!
- Przepraszam, tato. - Przepraszam.
Spokojnie, synku.
Przepraszam.
- Zabiję drania. - Nie rób mi krzywdy.
Luis...
- Nic mu nie rób! - Nie zbliżaj się!
- To dziecko! - Nie idź za mną!
- Uspokój się. - Dani.
Wejdź.
Stań tam.
Dobrze. Jesteśmy tu.
- Dani, już dobrze. - Spokojnie.
Jak chciałeś.
On nic nie zrobił.
- To dziecko. - Proszę.
Puść go!
Nie zbliżajcie się!
Zostańcie w środku!
Puść go.
Dani, kochanie, przepraszam.
Spokojnie, synku.
- Dani. - Nie ruszamy się. Puść go.
- Puść go. - Luis, nie wychodź.
- Nie rób mu krzywdy. - Posłuchajcie.
Potrzebuję kluczyków.
Daj mi kluczyki.
Nie. Zabierze go.
- Santiago, proszę. - Daj mi kluczyki!
- Nie mam ich! - Kurwa!
Nie wiem, gdzie je zostawiłem.
Proszę.
Puść go. Jest niewinny.
- Puść go! - Puść go!
Puść go!
- Nie! - Nie!
- Do drzwi, bo coś mu zrobię! - Dobrze.
Mara, do drzwi!
Kurwa!
Odsuńcie się, proszę! Luis!
Zostaniemy tu, ale go nie zabieraj!
Uspokój się. Nie rób mu krzywdy.
- Nic mu nie rób! - Kluczyki są w aucie.
- Co? - Kluczyki.
Zabiera go do vana.
- Mamo! - Nie!
- Nie, Dani! - Cicho!
- Dani! - Zostańcie tam!
- Wydłubię ci oczy. - Wejdź. Wybacz.
Proszę, Santi, nie zabieraj go.
Zabiera go!
- Zapnij pasy. - Nie!
- Hej! Nie! - Stój!
- Dani! - Mamo!
- Nie! Dani! - Mamo!
Santi!
- Dani! - Ty draniu!
Dani!
Mamo!
Dani, wysiadaj.
Biegnij do nich! Dobrze?
Wysiadaj, Dani!
Dani, wysiądź!
Wychodź!
Ty gnoju!
Nie!
Przestań, Luis!
Santi, nie!
Santi, nie! Luis!
Przestań!
Santi, przestań!
Zostaw go!
Nie!
Wszystko dobrze?
Luis!
Przepraszam, Luis.
Nie...
Stój! Luis! Nie! Co robisz?
- Nie! - Co chciałeś zrobić mojemu synowi?
Nie!
- Luis! - Gdzie jest moja bratanica?
Wiem, gdzie jest Lide!
- Wiem, gdzie jest. - Przestań.
Wie, gdzie jest.
- Powiem wam. - Gdzie ona jest?
- Gdzie jest? Powiedz. - Powiem policji.
- Co? - Wykluczone.
Powiedz, gdzie ona jest!
- Powiem tylko policji. - Powiedz mi!
- Gdzie? - W lesie.
- W lesie? Żyje? - Tak.
- Ona żyje, Eleno. - Żyje.
Jest cała. Zaprowadź mnie.
Proszę!
Wstawaj!
Idziemy!
- W którą stronę? - Tędy.
Prosto?
Tędy?
Weź Daniego.
Jak nie wrócimy w ciągu dwóch godzin, wezwij policję.
- Wrócimy jego samochodem. - Tak.
Masz.
W którą stronę?
- W którą stronę? - Prosto.
Powiedz to.
Zrobiliśmy, co należało.
Zamknij się!
Boję się ciebie, Luis.
Mnie?
Poszukamy Lide, dobrze?
- Gdzie ona jest? - Tutaj! Jesteśmy blisko!
Skurwysyn prowadzi nas w stronę ognia.
Gdzie moja córka?
Posłuchajcie mnie.
- Co? - Co?
Przykro mi, że cierpicie.
Przykro mi, ale...
Co?
Wybaczcie.
- Luis! - Uciekł!
Stój! Nie!
Nie widzę go!
Dokąd pobiegł?
Mara!
Luis!
Mara!
Luis!
Mara!
Pomocy!
Lide.
Lide!
Krzycz!
Tutaj!
Tu jestem!
Lide, krzycz!
Tutaj!
Lide!
W dole.
Jestem tu w środku!
Lide.
Jestem tu.
Lide!
Spójrz na mnie.
- To ja, Santi, spójrz. - Nie mogę się stąd wydostać.
- Pokaż się. - Pomóż mi!
Podaj mi rękę.
Już! Podaj mi rękę!
Podciągnij się. Złap się mnie!
Mocno!
Daj mi rękę.
Nie dosięgnę.
Odgarnij to.
- Ziemię. - Nie mogę!
Dalej! Dosięgnę cię!
- Nie mogę! - Możesz!
Nie sięgam.
Dalej!
- Czekaj, wezmę kij. - Nie!
- Zaraz wrócę, dobrze? - Tylko wróć!
Złap się.
- Nie mogę. - Teraz!
Już. Dasz radę. Mocno się podciągnij.
Dobrze. Chodź.
Mam cię.
Jesteś.
Lide.
Lide?
Słyszysz mnie?
- Hej! - Nie!
- Mara, nie!
- Mama? - Skarbie.
Nic ci nie jest?
- Mamo. - Nic ci nie jest?
- Co? - Mamo!
- Nie wiedziałam, gdzie jesteś. - Mamo!
Przepraszam.
Boli mnie noga!
Już po wszystkim.
Jesteś cała, kochanie.
Masz, zakryj twarz. Dasz radę?
Dobrze? Tak? W ten sposób.
Chodźmy.
Już prawie jesteśmy.
A co z Santim?
Zranił cię? Zrobił ci coś?
Upadłam.
Wpadłam...
do dołu.
Było tam tyle ziemi, że nie mogłam wyjść.
Co?
Gonił mnie niedźwiedź.
- I wpadłam. - Co?
Nie mogłam znaleźć domu.
Lide.
On...
zepchnął cię tam, prawda?
Tak, Santiago.
- Uratował mnie. - Pchnął cię.
Uratował mnie.
Co...
Nie zepchnął cię?
Nie.
- Sama tam wpadłaś? - Tak.
Lide, to bardzo ważne. Powiedz mi.
Czy Santi cię skrzywdził?
Nie.
W porządku.
Mara!
Luis.
- Luis. - Lide!
Lide!
- Jest cała? - Tak.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Wszystko w porządku, kochanie? Gdzie była?
- Upadła. - Gdzie?
Wpadła w dół, ale nic jej nie jest.
- „W dół”? - Tak.
Ma obrażenia? Ma.
Myślała, że to niedźwiedź i upadła.
To był Santi?
Nie, upadła. Potrzebuje szpitala, ale nic jej nie jest.
- Zimno mi. - Chodźmy stąd.
- Tak. - Potrzebuje lekarza.
- Chodźmy stąd. - Już dobrze.
Wracajmy pasem.
Chodźmy.
Jesteśmy tu.
- Kluczyki? - Mam.
- Sprawdź, czy otwarte. - Tak.
Już po wszystkim, skarbie.
Tutaj.
- Przynieś wody. - Tak.
- I koce. - Tak.
Kochanie.
Już po wszystkim. Boli cię noga?
- Już nie. - Nie?
Boli cię głowa? Boli cię coś?
- Nie? - Zimno mi.
Wujek przyniesie koce.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja też.
Kocham cię.
Zaraz...
wujek zawiezie cię do szpitala do lekarza.
Wszystko będzie dobrze.
Zaopiekuje się tobą.
Mara?
Chce mi się pić.
Już, kochanie.
Proszę.
Czekaj, powoli.
Powoli.
Już dobrze. Dokąd poszła mama?
Gdzie jest mama?
Poszła.
- W którą stronę? - Prosto.
Do lasu?
- Tak. - Tak?
Mara!
Lide, hej.
Lide, nie zasypiaj.
Spójrz na mnie.
Zostań tu.
Lide, obudź się.
IZBA PRZYJĘĆ
Gdzie jest Mara?
- Jesteście spokrewnieni? - Znalazłem go na drodze.
Słyszy mnie pan? Rozumie mnie pan?
Jak się pan znalazł na drodze?
- Co się stało? - Zgubiła się w lesie.
Wdychała dym.
- Słyszy mnie pan? - Wpadła do dołu.
- Jest odwodniona. - Słyszysz mnie? Spójrz na mnie. Reaguje.
Uderzyła się tu.
Musimy prześwietlić rękę.
Kiedy pan ją znalazł?
Godzinę temu.
- Ile ma lat? - Osiem.
Co mamy?
Zaczadzenie.
Wezwę doktora Bautistę.
- Chcę tętno, puls obwodowy, ciśnienie. - Nie może pan wejść. Poinformujemy pana.
Słyszysz mnie?
- Jak się pan nazywa? - Santiago.
Jak się pan znalazł na tej drodze?
Co się stało? Na salę urazową numer cztery.
Źrenice reagują normalnie.
- Coś pana boli? - Wszystko.
- „Wszystko”? - Tak.
- Podamy kroplówkę, dobrze? - Tak.
- Kręci mi się w głowie. - Położymy pana.
- Podajcie tlen. - Waga?
- Dziewiętnaście kilo. - Imię?
Lide.
Lide, możesz otworzyć oczy?
- Nawdychała się dymu. - Puls 95.
Zaciągnąć zasłony i zamknąć drzwi!
Kochanie, znaleźliśmy Lide.
Jesteśmy w szpitalu i...
Wyślę ci adres.
Przyjedź, proszę.
- Dobry wieczór. - Witam.
- To państwo dzwonili? - Tak.
- Dokąd? - Jest na ratunkowym.
Proszę za mną.
Santiago.
Niech zrobią tomografię komputerową.
Przepraszam.
- Proszę wejść. - Da pan nam chwilę?
- Tak. - Dziękuję.
Nie wiem... Wybacz mi.
Wybacz.
Przepraszam.
Jak się pan czuje, Santiago?
Cokolwiek się stało, jest pan bezpieczny.
Może nam pan powiedzieć, skąd ma pan te rany na twarzy?
To nie...
Przepraszam. Nie...
Przepraszam. Nie chciałam tego.
Przepraszam.
To niedźwiedź.
„Niedźwiedź”?
Tak.
Tak, zaatakował mnie
niedźwiedź w lesie.
Pewnie chciała
chronić młode albo...
Albo tak jej się wydawało.
Nie dało się jej wytłumaczyć.
Panie Serrano.
- Co z moją bratanicą? - Bez obaw. Proszę ze mną.
Proszę.
- Nic jej nie jest? - Śpi, jest stabilna.
Więc pewnie nie wniesie pan oskarżenia.
Nie.
Wyobraża pan sobie niedźwiedzia w więzieniu?
Kochanie, jak się czujesz?
Noga musi się zagoić.
Uderzyła się w głowę, ale to nic poważnego.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Przepraszam, że byłem dla ciebie niemiły.
W porządku. Ja też przepraszam.
Nie może pani tu stać.
To niebezpieczne.
Słyszy pani?
Gdzie moja córka?
Jest pani matką zaginionej dziewczynki? Powiadomiono nas, że jest w szpitalu.
Ochronicie mój dom przed spaleniem?
Bez obaw, kontrolujemy ogień.
Naprzód!
Mam kwiatek dla Lide.
To pirofit.
Wyrasta wśród popiołów po pożarze.
Może jej się spodoba.
No dobrze...
Santiago.
Tak?
Na pewno się jej spodoba.
Dziękuję.
ZATRZYMAĆ POŻAR
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska