A VIRTUOUS BUSINESS
Totoo na lumalayo ako sa 'yo.
Pero hindi dahil sa mga dahilang iniisip mo.
Kasi kung kasama kita…
Medyo nalilito ako.
Kay iniwasan kita.
Dahil sa akin?
Bakit ka nalilito?
Di ko alam.
Kaya…
Gusto kong kumpirmahin.
Ano?
Ano ang gusto mong kumpirmahin?
Ang nararamdaman ko sa 'yo.
Pasensya na kung nabigla kita.
Pero tingin ko alam ko na ngayon.
Ms. Han, ikaw ay…
O, kaibigan magpakailanman
…kaibigan magpakailanman…
O, isang puso na puno ng ligaya
Nagkamali ako ro'n.
Gabi na.
Hay naku.
Gusto niyang kumpirmahin ang nararamdaman niya? Di ko maintindihan.
Hindi dapat ako mag-isip ng tungkol diyan ngayon.
Tangina. Tatawagan ng lalaking 'yon ang pulis, di ba?
Kaya nga hiningi ko ang tulong mo.
Bakit kumilos ka bilang lookout lang?
Mas magiging madali sana kung tumulong ka. Hinila mo sana…
Tumahimik ka!
Sabi mo kukunin mo lang ang nawala sa 'yo.
Sinira mo ang pinto at ninakaw lahat ng alahas.
Kung alam ko lang, di sana ako pumayag.
Ako ang gumawa ng lahat, kaya wag kang magreklamo.
Wag kang matakot. Walang mangyayari.
Ano?
-Ano? -Tangina.
Mister.
-Mister. Naku. -Bumalik ka sa kotse.
Kailangan niyang madala sa ospital.
Huli na!
Kung di mo gustong makulong, bumalik ka sa kotse.
Kailangan mong magising, sir.
-Bilisan mo. -Mister!
Mister.
Hay naku.
Isang tao…
May patay na tao.
Hindi, naghihingalo siya.
Tingin ko nabangga siya ng kotse.
Ang lokasyon?
Sa tapat ng Geumje Mill sa three-way junction.
Pakiusap puntahan n'yo…
Gago ka.
Bakit di mo na lang tinawagan ang pulis?
Kunin 'to at maglaho.
Ano'ng gagawin ko?
-Handa na ba ang operating room? -Oo.
Honey. Honey!
Emergency ito. Bilis!
Honey!
Honey.
BABALA OFF-LIMITS
Di ka puwedeng pumasok.
Hay. Salamat. Pakilagay 'yan.
Uy.
Ang pangalan ng biktima ay Choi Won-bong. 58 taong gulang.
Siya ang pharmacist sa Wonbong Pharmacy.
Kumusta na siya ngayon?
Inooperahan siya sa Geumje Hospital.
Dahil di naman nagalaw ang wallet niya,
tingin ko di ito pagnanakaw.
Mula roon ang kotse, kaya tingin ko DUI ito.
-Kinunan mo ba ito ng litrato? -May nakasaksi ba sa aksidente?
Wala?
Gisingin natin ang mga tao sa restaurant at electronics store at…
Parehong salarin?
Ang salarin sa hit-and-run at magnanakaw sa alahasan
ay parehong mga tao?
Tiningnan ko ang ruta mula sa tindahan ng alahas hanggang sa lokasyon
at may bakas ng gulong.
Mukhang binilisan nila ang takbo ng kotse pagkatapos tumakas sa saksi,
nabangga ang biktima at pumreno, nag-iwan ng marka ng gulong.
Tugma ang mga marka ng gulong sa natagpuan natin sa harap ng tindahan ng alahas.
Sasabihin ko sana 'yan.
Detective Kim, mabilis ka.
Kaya dapat ikaw ang manguna sa imbestigasyon.
Ayokong mapahiya ang junior detective ko.
Magpatuloy ka pa.
Sabay nating hanapin ang mga saksi ng hit-and-run at mga salarin ng pagnanakaw.
Sige. Kayong dalawa, good luck sa imbestigasyon.
Sigurado akong magiging mahirap ito.
Diyan siya matututo.
Sino ang tinitingnan mo ngayon?
Captain. Ako?
Mga mata ko ito. Ano'ng pakialam mo kung sino'ng tinitingnan ko?
Bibisitahin ko ang biktima sa Geumje Hospital.
Sige.
Kita tayo mamaya.
-Parehong salarin? -Oo.
NAGPAPATULOY ANG OPERASYON
Kailan dapat kayo magkikita ng asawa mo?
Dapat magkikita kami sa Mokhwa Restaurant sa 7 p.m.
Isang oras akong naghintay, pero di sumipot.
Kaya tumawag ako sa pharmacy, pero di siya sumagot.
Bakit doon nangyari ang aksidente?
Sa lokasyon,
natagpuan namin ang isang scarf na may nakasulat na "Jung Yeon-ja Fashion."
Alam mo ba kung ano ito?
Ito ay…
tindahan ng damit na palagi kong pinupuntahan.
JUNG YEON-JA FASHION
Tingin ko…
regalo niya ito sa wedding anniversary namin.
Wala akong ideya
at nagalit ako sa kanya dahil late siya.
Pasensya na. Busy ka siguro.
Okay lang.
Kapag nagkamalay na siya, bibisita ako ulit.
Kailan ka pa nakabalik?
Bakit di ka pumasok sa loob?
Ang totoo niyan…
Alam mo,
may gusto akong sabihin sa 'yo.
Hinihintay kita, pero nakatulog ako.
Ano 'yon?
Alam mo…
Bubuhayin ko ang baby na ito.
Ano?
May nagsabi sa akin
na nakikita nila ang pag-asa sa buhay ko.
Kaya pinag-isipan kong mabuti.
Kung mas magsisikap pa ako,
baka may paraan.
Kaya binago ko ang desisyon ko.
Kung masaya ka, sabihin mo.
Di kita sasawayin sa pagiging katawa-tawa.
Kahit na palagi kitang pinagagalitan,
ginagalang kita.
Sa loob ng maraming taon,
di ka kailanman bumalik sa dati mong gawi at nagdulot ng problema.
Mas madaling sabihin kaysa gawin.
Ano'ng problema mo?
Napi-pressure ka ba ngayong gusto ko nang buhayin ang baby na ito?
Hindi.
Tama ang desisyon mo.
Masaya ako na nagbago ang isip mo.
Gusto kong ikaw ang unang makaalam,
kaya di ko pa sinabi sa mga katrabaho ko.
Ngayon, sasabihin ko na sa kanila na buntis ako.
Magsisikap na ako nang husto mula ngayon.
GEUMJE HOSPITAL
Ms. Oh.
Jeong-suk.
Paano…
Maayos ba ang operasyon?
Oo.
Maraming dugo ang nawala sa kanya,
kaya delikado kung di siya nadala agad sa ospital.
Pero di pa siya nagkakamalay.
Dapat nilang bantayan siya kasi posibleng magka-cerebral edema.
Jeong-suk.
Alam mo…
Palagi akong nagrereklamo na di niya ipinapahayag ang pagmamahal niya sa akin.
Pero kung iisipin ko,
ako ang hindi gumawa no'n.
Di ko sinabi na nagpapasalamat ako
at gaano ko siya kamahal.
Paano kung
di ko na masabi sa kanya 'yon?
Wag mong sabihin 'yan.
Magigising siya agad.
Ms. Choi!
Pa'no nangyari 'to?
Gumising ka.
Kumalma ka, Dae-geun.
Pasensya na, Mr. Choi.
Masyado mo akong tinalakan kahapon,
kaya nagdasal ako na sana may day off ako.
Iniwan kong bukas ang pinto ng pharmacy kasi nagmadali ako.
Pagalitan mo ako!
Tumigil ka na, Dae-geun.
Kailangan niyang magpahinga.
Ano?
Ms. Oh, ang kamay ni Mr. Choi…
Honey.
Honey, naririnig mo ba ako?
Honey, gumising ka.
Honey!
Excuse me!
Pakisuyo pumunta kayo sa kwarto ni Mr. Choi.
Salamat naman, naka-recover ka agad.
Di dapat tumaas ang blood pressure mo, kaya kumalma.
Mag-ingat.
-Salamat, Doctor. -Sige.
Salamat naman.
No'ng nahimatay ako…
Nag-alala ako na di na kita makikita pang muli.
Honey.
Mr. Choi.
Masakit.
Nasasaktan mo siya.
Pasensya na.
Dae-geun.
O?
Puwede ba akong humingi ng pabor?
Siyempre naman.
Hindi marami ang pharmacy sa bayan.
Di puwedeng magsara ang pharmacy.
Puwede mo bang bantayan ang pharmacy kapalit ko?
Oo. Siyempre naman.
Ako ang bahala sa pharmacy hanggang sa bumalik ka!
Sige, salamat.
Opo, sir!
-Umalis ka na. -Sige!
Paalam.
Sa wakas tahimik na rito.
Okay ka lang ba?
Sinabi ko sa kanyang bantayan ang pharmacy. Bakit…
Hello, Detective.
Sabi sa akin ng nurse na nagkamalay na siya.
Ako si Detective Kim Do-hyeon ng Geumje Police Station.
Hello.
Ms. Oh, babalik na ako sa opisina.
-Sige. Umalis ka na. -Paalam.
Gusto kitang tanungin tungkol sa nangyari kahapon.
Sige.
CHOI WON-BONG / MALE / 58
May narinig kang dalawang taong nag-aaway?
Oo.
Di ko masyadong maalala, pero…
may isang taong sumisigaw, sinasabi sa isa na umalis na.
Ang isang tao naman ay tiningnan kung okay ako.
Tingin ko naramdaman kong hinawakan niya ang mukha ko.
Makikilala mo ba sila sa boses nila?
Nawalan kaagad ako ng malay, kaya…
Pasensya na.
Okay lang. Siguro wala kang masyado maalala. Salamat sa kooperasyon mo.
Sige.
Siyanga pala,
pwede ba nating mahanap ang taong tumawag ng ambulansya para sa asawa ko?
Di siya nagpakilala, kaya magiging mahirap 'to.
Gano'n ba.
Gusto ko lang siyang pasalamatan kasi niligtas niya ang buhay ng asawa ko.
Gayunpaman, balitaan mo kami.
Sige.
Sana gumaling ka agad.
Sige. Pasensya wala akong masyadong naitulong.
Oo, Ju-ri.
Di pwedeng i-postpone ang branch manager training.
Pakiusap tulungan mo ako.
Pakitawagan din si Yeong-bok.
Sige. Salamat.
Pasensya na kung nailang ka sa 'kin.
Pero di kita pwedeng iwasan nang walang paliwanag.
Gusto
kita.
Napagtanto ko ang nararamdaman ko,
pero di madalian ang pakiramdam kong ito.
Nagsimula ito no'ng nakita kitang nahihirapan
at nasaktan ang puso ko.
O siguro nagsimula ito
no'ng ginawa mong makalimutan ko ang problema ko at tumawa.
Siguro no'ng napagtanto ko na maganda ang ngiti mo.
Di ko talaga alam.
Alam kong biglaan, pero pakiusap pag-isipan mo ito
at bigyan ako ng sagot.
Hindi.
Di ko pag-iisipan.
Di ko pinag-isipan nang husto
ang damdamin ko para sa 'yo.
Pero kahit na ginawa ko 'yon, walang mababago.
Kahit ano'ng mangyari,
wala akong balak na makipag-date.
Ngayon, gusto kong maging mabuting ina kay Min-ho
at magsikap para magawa 'yon.
Gusto kong magpokus sa dalawang bagay na 'yon.
Pasensya na.
Bibigyan ko si Mr. Choi.
Masaya ako na di seryoso ang injury.
Tama. Masuwerte talaga siya.
Oo.
Hay naku.
Oras na para magpa-X-ray scan siya.
Ms. Oh, di ganyan 'yan.
Tingnan mo, ganito 'yan.
Hay naku.
Dapat siguro kumuha ka ng caretaker?
Oo nga.
Di mo nga maiangat ang higaan. Pa'no mo siya ililipat sa wheelchair?
Tutulungan kita.
Okay lang.
Di lang ako pamilyar sa higaan.
Hindi siya higante. Kaya ko siyang alagaang mag-isa.
Sige.
Teka lang.
Honey.
Ms. Oh, tutulungan kita.
Mr. Choi.
Isa, dalawa, tatlo. Heto na.
Hello?
Ikaw 'yan. Honey, nasaan ka?
Nasa ospital ako.
Dumaan ako sa salon ni Ju-ri at narinig ko ang tungkol sa aksidente.
Kaya pumunta agad ako rito.
Aksidente?
'Yong pharmacist ba sa Wonbong Pharmacy?
Asawa siya ng katrabaho ko.
Na hit-and-run siya kahapon.
Ano…
Ano'ng nangyari sa kanya?
Nagkamalay na siya kanina.
Salamat naman bumuti na ang lagay niya.
Mabuti naman.
Talagang mabuti naman.
Hay, maalalahanin talaga ang asawa ko.
Bakit ka umiiyak eh hindi mo naman kilala ang taong ito?
Gayunpaman, magdala ng ilang tuwalya sa bahay
at bumili ng ilang toiletries sa supermarket.
Walang nadala si Ms. Oh kasi nagmadali siya.
Ako?
Pa'no si Eun-ji?
Puwede siyang mabantayan saglit ng ina ni Yeong-sik.
Nasa Room 405 sa Geumje Hospital.
Ibababa ko na.
-Magbibigay ako ng lecture? -Oo.
Isa sa responsibilidad ng branch manager ang pagtuturo sa mga bagong recruit.
Walang recruit mula sa Geumje,
kaya pupunta rito ang mga nasa kalapit na bayan.
Gano'n ba.
Tapusin ang promotion training mo hanggang bukas
at simulang magtrabaho para sa lecture mo.
Mas alam mo ang mga produkto kaysa sa akin,
kaya sigurado akong magagawa mo ng maayos.
Gano'n ba. Sige.
Sino ka?
Ah, ako…
Asawa ako ni Ms. Seo Yeong-bok.
Inutusan niya akong dalhin ang mga ito.
Gano'n ba.
Tingin ko lumabas siya sandali.
Umupo ka muna sa couch.
Okay lang. Paalam.
Teka.
Posible ba,
puwede mo ba…
akong dalhin sa banyo?
Sa magdamag lang,
hindi ko na kayang hugasan ang mga kamay ko nang maayos.
Salamat.
Mas mabuti kung lalaki ang tutulong sa akin.
-Ano? -Siya ba ang asawa mo?
Oo.
Nandito ka na.
Hello.
Pasensya na.
Nag-usap kami sa lounge kasi natutulog ka.
Okay lang.
Dinala niya ako sa banyo
at hinugasan din ang kamay ko.
Bakit may eczema ng maybahay ang lalaking 'to sa kamay niya?
Hay, nahirapan ka siguro.
Hindi naman mahirap. Aalis na ako.
Bakit ka aalis agad?
Siguro nabo-bored si Mr. Choi. Kausapin mo muna siya saglit.
Ano?
Di maigalaw ni Mr. Choi ang mga paa niya.
Di nga siya makapagbasa ng libro.
Talaga naman.
Di ko alam kung sino ang may gawa nito, pero dapat maparusahan ang salarin!
-Naku. -Wag ka ng magalit nang husto.
Ikukuha kita ng juice.
Okay lang. Aalis na ako.
-Pero… -Di ka man lang namin napasalamatan.
Siguro nagmamadali siya kasi susunduin pa niya si Eun-ji.
Honey.
Umiiyak ka ba?
Yeong-bok.
Ano'ng problema?
Mukhang nangangamba ka kanina.
May nangyari ba?
Nakakainis 'to! Magsabi ka sa akin. Ano'ng problema?
Papatayin mo ako sa kaba.
Sa bahay na lang tayo mag-usap, okay? Aalis na ako.
Ako 'yon.
Ano?
Ang salaring nararapat maparusahan
ay ako.
Ano bang…
Ano?
Hay naku. Totoo ba?
Hindi katulad ng iniisip ko, tama?
Tama? Nababaliw na siguro ako kasi masama ang iniisip ko!
Sabihin mong di totoo.
Dali na at sabihing di totoo. Naku.
Naku.
Paano nangyari 'to?
Ano'ng gagawin natin?
Sumuko na lang ba ako?
Tingin mo ba?
Pa'no ang mga anak natin?
Noon, wala silang alam kasi mga bata pa sila.
Pero iba na ngayon.
Pag-uusapan ka ng buong bayan.
Okay?
Kaya ano'ng gagawin ko? Ipalaglag ang baby?
Gawin ko ba?
Walang kasalanan ang baby na ito.
May punto ka, pero…
Nanumpa ka sa kulungan no'ng araw na 'yon.
Naalala mo ba? Naalala mo, di ba?
Mabigat siguro ang katawan mo. Di ka na dapat pumunta.
Ah,
sabi ni Mama na babantayan niya si Eom-ji.
Mabuti ba ang lagay ni Eom-ji?
Di niya ba ako nami-miss?
Siyempre naman, nami-miss ka niya.
Nawala na lang bigla ang papa na palagi niyang kasama.
Sabi ko kay Eom-ji na pumunta ka sa Saudi Arabia
para kumita ng pera.
Tama.
Marunong na ring magsulat ngayon si Eom-ji.
-Talaga? -Oo.
Sumulat siya ng liham para sa 'yo. Siguraduhing mabasa mo.
Sige.
Papa, kumita ka ng maraming pera at umuwi kaagad.
Miss na miss na kita.
Kumpara sa araw na 'yon,
mas magiging mahirap na ngayon.
Alam ko, pero…
Ano?
Alam mo naman pala.
Pero nagi-guilty ka?
Wag ka nang umarteng nakokonsensya ka. Di nakakatawa.
Gagawin ko
ang lahat
para sa mga anak ko, kahit ano man 'yon.
Naiintindihan mo?
Ang pinakamabuting magagawa mo ngayon…
ay wag magpahuli hanggang dulo.
Naiintindihan mo?
Wag kang umiyak.
Di na kita bibisitahin muli sa kulungan
na may baby sa tiyan ko.
Di ko na gagawin 'yon.
-Honey. -Wag akong hawakan.
Naku naman.
BABALA OFF-LIMITS
-Hello, sir. -Hello.
May itatanong lang ako.
Dumaan ka ba dito bandang 8 hanggang 8:30 p.m. sa nakalipas na dalawang araw?
Hindi.
May pumunta ba rito kinabukasan ng Hulyo 10 para magpaayos ng kotse
dahil sa sirang windshield at bumper?
Di ko maalala lahat ng kotse.
CHESTNUT
-Labing-isa. Dinagdagan ko ng dalawa. -Salamat.
Sige. Salamat.
Tara na.
Bakit ka bumili ng chestnut?
May sakit ang kakilala ko. Gusto niya ng yakbap.
Kaya igagawa ko siya.
Gano'n ba.
Ano? Ma, gusto ko ng corn dog.
Gusto mo rin 'yon, di ba?
Oo.
Matagal na tayong di kumakain nito.
Hello.
Ano? Mister.
Min-ho, hello. Kumusta ka na?
Ayos lang, mister.
Mas magaling na ako sa gonggi.
Puwede ka bang bumisita minsan?
Ah…
Min-ho, busy siya.
Dalawang corndog nga.
Pasensya na.
Ito na lang ang natira ngayong araw,
at inorder niya na ito.
Gano'n ba.
Min-ho, donut na lang ang kainin natin?
Ma'am, ibigay mo nalang sa kanila ang corn dog.
Okay lang. Gusto mo 'yan.
Okay lang. Di naman ako mahilig diyan.
Gusto ko lang magkalaman ang tiyan ko, kaya iba na lang kakainin ko.
Hello.
Di pa ba handa ang corn dogs natin?
Kinansela ko na ang order para kumain ng iba.
Ano?
Sabi mo ang corn dogs dito ang pinakagusto mo sa bayang ito.
Masaya ka pa nga na di pa nauubos. Bakit nagbago ang isip mo?
Donuts na ang kakainin ko.
Sabi mo ayaw mo ng donuts kasi dumidikit sa ngipin mo…
Min-ho, paalam.
Ingat.
Sige.
Tara na.
Paalam, mister.
Paalam.
-Ma. -O?
Sinadya sigurong ibigay sa 'tin ni Mister ang corn dogs, di ba?
Oo.
Mahirap na ibigay ang pagkaing gusto mong kainin.
Siguro may gusto siya.
Ano? Di naman sa gano'n.
Ano? Hindi ba?
Akala ko na gusto niya ako.
Gano'n ba.
Oo, totoo.
Sobrang gusto ka niya.
Masarap ba? Dapat tikman ko rin.
Talagang masarap, di ba?
Malutong at matamis 'to.
Tama ka.
Welcome.
May kailangan ka ba?
May paso sa bibig ko, kaya kailangan ko ng ointment.
Ointment para sa bibig?
Sige. Heto na.
Magkano 'yan?
2,550 won.
Sandali lang.
O?
Pasensya na sa gabing 'yon.
Dapat nagtapat muna ako ng pag-ibig at humingi ng pahintulot.
Nagsisisi ako kasi baka na-offend ka.
Ano?
-Bakit ka humihingi ng tawad? -Ano?
Kung na-offend ako, sinipa agad kita no'n.
Naisip ko rin…
na mabuti 'yon.
Mabuti 'yon? Talaga?
Mabuti ba?
Kaya ba't di mo ipinakita?
Walang panahon para gawin 'yon.
Tumakbo ka no'ng nakita mo ako.
Gayunpaman, masaya akong malaman na di ka na-offend.
Magiging seryoso na ako sa 'yo
simula ngayon.
Hindi. Ayoko ng seryoso.
Kung gusto mong makipag-date sa akin, maging kaswal lang tayo.
Paano?
Makakaya mo ba ang isang kaswal na relasyon?
Makakaya ko ito.
Tingin ko talentado ako.
Kailangan ko pang pumunta sa ospital.
-Ano? -Kita tayo mamaya.
Ju-ri!
GEUMJE HOSPITAL
Uy.
Yakbap.
Napakasarap nito.
Nagustuhan niya ang pagkain.
Salamat, Jeong-suk.
Di ako makabisita ng madalas dahil sa trabaho.
Malaki na ang naitulong mo at ni Yeong-bok.
Tama.
Mas nakilala ko ng husto si Yeong-bok dahil sa pangyayaring ito.
Napakabuti mong kaibigan.
Hay, sobra naman 'yan.
Jeong-suk, kumusta ang trabaho bilang branch manager?
Tama. Narinig ko na sasanayin mo ang mga bagong recruit.
Oo.
Habang naghahanda ako,
naisip ko na mabuti kung gumawa ng brochure.
Ilalagay natin ang mga detalye ng produkto para magamit sa training
at para sa in-home sales.
Tama. May mga brochure na rin ang ibang mga kumpanya ng in-home sales.
Gawin natin 'yon kung ma-discharge na ang asawa ko.
Puwede tayong mag-meeting sa party.
Ano? Magpapa-party ka?
Gusto kong imbitahan ang mga taong pinasasalamatan ko.
Ito ay isang biglaang problema sa buhay,
at di ko alam ang gagawin sa edad kong 'to.
Pero pumunta agad kayo at nag-alala sa amin
at inalagaan kami gaya ng isang pamilya.
Pinakamalaking biyaya sa buhay ko ang makilala kayo.
Gano'n din sa akin.
Ako rin.
Ang apat na in-home sales sisters
ay dapat na manatiling magkasama magpakailanman.
Magagawa natin 'yon kung di tayo mag-aaway
at kung mabubuhay kayo nang matagal ng di nagkakasakit.
Ano bang sinasabi niya?
Dapat malusog tayo.
Teka, may chestnut.
Oo, binili ko ito sa pamilihan.
Ibuka ang baba mo.
-Wow, masarap ito. -Talaga?
Jeong-suk, ikaw rin.
Jeong-suk.
Di ko sinabi sa 'yo kanina.
May boyfriend na ako ngayon.
Biglaan naman?
Matagal ko na siyang kilala.
Bigla na lang kaming naging malapit sa pisikal.
Gano'n ba.
Pero no'ng naisip kong i-date siya, nagdalawang-isip ako.
Tama.
May anak ka rin.
Hay. Di mahalaga ang pagkakaroon ng anak.
Wala akong problema sa pakikipag-date.
Gano'n ba.
Nabigla ka ba kasi nagkaroon muna kayo ng pisikal na ugnayan?
Hay. Di rin mahalaga 'yon.
Kinilig din ako.
Kaya bakit…
Di siya ang ideal type ko.
Nagsasawa agad ako sa lalaking di matalino.
Gano'n ba.
Pero tingin ko malalaman ko kapag mag-date na kami.
Kung masaya akong kasama siya,
ibig sabihin gusto ko rin siya.
'Yon na 'yon. Dapat ko siyang i-date.
Gano'n ba.
Magkita kaya tayo sa harap ng telephone booth?
Sige. Salamat.
Ano 'yon?
Report mula sa telephone booth malapit sa lokasyon ng hit-and-run,
may nakakita sa lalaking gumamit ng telepono
sa bandang oras na natanggap ng pulis ang report.
Ba't mo hinahabol ang lalaking tumawag sa 119?
Nakakapagtaka kasi may dugo sa telephone booth.
Sabi ng biktima na hinawakan siya ng salarin sa mukha habang tinitingnan siya.
Baka napunta sa salarin ang dugo.
Sinasabi mo bang
ang magnanakaw sa alahasan at ang driver ng hit-and-run
ang nag-report sa aksidente?
Mahuhuli siya niyan.
Di ako sigurado, pero magtatanong ako tungkol sa itsura niya
at ikukumpara ko sa sinabi ng nakasaksi sa pagnanakaw sa alahasan.
Gano'n ba.
Kung magkatugma sila, madali lang na mareresolba ang mga kaso.
Makikipagkita ako sa saksi
at titingnan kung makakakuha ako ng recording ng tawag sa 119.
Sige.
Gusto
kita.
Pero siguro malalaman ko kapag mag-date kami.
Kung masaya akong kasama siya,
ibig sabihin gusto ko rin siya.
'Yon na 'yon. Dapat ko siyang i-date.
May taong…
May patay na tao.
May taong…
May patay na tao.
May taong…
May patay na tao.
Hello?
Ako 'to, si Han Jeong-suk.
Siyanga pala, libre ka ba bukas?
Ano?
Heto. Ngumanga.
Sige.
Sabi kong iwanan mo na lang do'n.
Umuwi ka na ngayon.
Okay lang.
Nakita mo akong pinaupo siya sa wheelchair kanina ng walang problema.
Kung magtatagal ka pa rito, iisipin kong wala akong kakayahan.
Salamat.
Babawi ako sa 'yo kapag makalabas na ako.
-Sige. -Aalis na ako.
-Sige. -Paalam.
Ingat.
Nakauwi ka na.
Di ko na kailangang pumunta ro'n.
Pasensya na.
Napakabait mong babae,
kaya nahirapan ka siguro sa bawat sandali.
Wag kang magsalita ng walang kwentang bagay.
Wag ka ring manghina.
Sige.
Aalis muna ako at magpapahangin.
Wala akong anak.
Di ko alam ano'ng gusto ng mga anak mong babae, kaya pinag-isipan ko ito.
Ano sa tingin mo?
Magugustuhan ba ito ng mga anak mo?
PARK JONG-SEON
Tapos na.
Ma, ano'ng itsura ko? Maganda ba ako?
Siyempre naman, maganda ka.
Mag-enjoy sa paaralan.
-Aalis na po kami. -Sige.
-Aalis na po kami. -Aalis na po kami.
Maiilang siya kung sobra ang pananamit ko.
Magsuot tayo ng simple kung posible.
Gaya ng palagi kong suot.
Ito ang normal kong pananamit, di ba?
Magandang umaga.
Ano? Ano'ng umaga?
May maganda bang nangyari?
Wala.
Kung biglang magbago ang isang lalaki, dalawa lang 'yan.
Siguro nanalo siya ng lotto
o nagsimulang makipag-date.
Wala ro'n.
Narinig ko na nakahanap ka ng lead sa telephone booth.
Kaya ba excited ka?
Masaya ka ba na tinalo mo ang isang senior at nakakatanggap ng atensyon?
Wag ka na ngang maiinggit!
Detective Na, i-play ang recording ng 119 report call
sa pinuno ng bayan at sa taong-bayan para malaman kung kilala nila ang boses.
At Detective Kim…
Pagsasama-samahin ko ang clues at magbibigay ng interim report.
Sige. Alam mo ang ginagawa mo.
Sabado ngayon, kaya tapusin natin ito agad para makauwi na.
FANTASY LINGERIE PARA SA KAGANDAHAN NG KABABAIHAN
Hello.
Ako si Branch Manager Han Jeong-suk, at ipapaliwanag ko ang mga produkto.
Una sa lahat, ipapakilala ko ang mga damit.
Mga costume ang tawag dito.
Kinakatawan ng isang costume ang isang tao o karakter sa isang tinukoy na panahon
o trabaho.
Isa itong kasuotan para sa role-playing.
YONGIN FARMLAND COFFEE SHOP, KALAPIT NA RESTAURANT…
Tamang-tama.
Gawin natin 'to.
Ano?
GEUMJE POLICE STATION
Jeong-suk.
Pasensya na late ako.
Biglang nasira ang kotse ko.
Naku.
Kanina ka pa siguro naghihintay.
Hindi, okay lang.
Saan tayo pupunta?
May naisip akong lugar, pero di tayo puwedeng maglakad papunta ro'n.
Mag-iisip muna ako saglit.
Anong lugar ang naisip mo?
Isang theme park na tinatawag na Farmland.
May Ferris wheel at…
Puwede ka ring sumakay ng bus para makita ang mga hayop gaya ng mga leon at tigre.
Naisip ko na magandang kumain sa isang Western restaurant
at maglibot-libot sa lugar, pero…
Magagawa natin 'yan.
Ano?
Pumunta tayo sa isang theme park at kumain ng masarap.
Gusto kitang ibili ng full-course meal.
Kakain din ako ng cotton candy, kaya full-course meal na ito.
Sigurado akong di 'to maikukumpara sa Farmland.
Pero marami kang makikita at mae-enjoy sa Oksan Land.
Palagi kaming pumupunta rito ni Min-ho.
Anong ride ang gusto mo?
Di ko pa nasakyan kahit isa.
Dahil bata pa si Min-ho, abala ako sa pagbabantay sa kanya.
Gano'n ba.
Wow, mukhang masaya ang bawat ride.
Sakyan kaya natin ang bawat ride ngayon?
Hay naku.
Dapat sinabi mo kung natatakot ka.
Hindi. Nag-enjoy nga ako.
Sumakay kaya ulit tayo sa rides?
Hindi, okay lang.
Nilalagyan ko dati ng mata ang mga Dooly plushie bilang sideline.
Tingin ko ako ang naglagay ng mata sa plushie na 'yon.
Marami ka sigurong ganyang plushie sa bahay mo.
Hindi, nilalagyan ko lang sila ng mata para sa trabaho.
Wala akong ni isa niyan.
Ipanalo ko ba para makakuha ka ng isa?
Ano?
NUMBER 1 PRIZE DOOLY PLUSHIE (10 POPS)
Dapat makaputok ka ng 10 lobo para sa Dooly. Napakahirap niyan.
Ang premyo ay 1,000 won. Napakamahal.
Sa police academy,
palagi akong nakaka-perfect score sa shooting.
Sumunod ka sa 'kin.
Sir, susubukan ko.
Sige.
Tingin ko di ito katulad ng shooting.
Pareho lang 'to.
Nakikita mo ba na di ako nanginginig?
Oo, nakikita ko nang maayos.
Nangangailangan din ito ng sandaling pagpokus sa target,
pareho lang sila.
-Nadulas ang kamay ko. -Okay.
Pag maka-adjust ako, makukuha ko na.
Gano'n ba. Sige.
Sige.
Di ko sana tatanggalin ang jacket ko, pero siguro dapat kong tanggalin.
Puwede ba akong lumapit? Sige.
Pakisuyo, Kim Do-hyeon.
Di mo dapat palampasin 'to.
Yes!
-Hay naku. -Nagawa ko.
Nagawa ko.
Yes!
-Yes, nagawa ko! -Congratulations.
-Nagawa ko. -Oo.
GEUMJE HOSPITAL
Yeong-bok.
Ano'ng sadya mo sa oras na ito?
Sabi ko sa 'yong di namin kailangan ng tulong.
Ah, may…
May sasabihin ako sa 'yo.
Kung masaya akong kasama siya,
ibig sabihin gusto ko rin siya.
'Yon na 'yon. Dapat i-date ko siya.
Pasensya na.
Ano?
Alam ko na mahirap para sa 'yo na magdesisyong makipag-date sa akin.
Kaya gusto ko sanang galingan.
Mula sa kotse hanggang sa ride at sa plushie,
walang umaayon sa plano ko.
Wala ring umaayon sa plano ko.
Gano'n ba.
Sumama ako sa date na ito…
kasi inaasahan kong di magiging masaya.
Ano?
Kung maging masaya akong kasama ka,
gugustuhin kong gawin ito ulit.
Medyo natatakot ako ro'n.
Pero…
naging masaya ako ngayong araw.
Matagal na akong di tumawa ng ganito.
At…
talagang gusto ko rin ito.
Kaya wag ka ng mag-alala.
Sino'ng may pakialam kung di umayon ang lahat sa plano mo?
Sige.
Posibleng umulan ngayon pero masaya ako na maaliwalas ang langit.
Di maganda kung umulan kasi wala tayong sasakyan.
-Sandali lang. -Sige.
Ano?
Heto. Tumakbo tayo papunta sa bus stop.
Sige.
Isa pala itong pager.
Puwede mo akong makontak gamit 'yan.
Bigay ko sa 'yo ang number ko.
Sige.
Wala akong papel ngayon.
Puwede bang…
Ano?
Galing 'to sa police station.
-May tatawagan lang ako sandali. -Sige.
Captain, ako 'to, Kim Do-hyeon.
Ano?
Sige. Papunta na ako riyan.
Ang totoo niyan…
May nangyari ba?
Tungkol ito sa kasong hit-and-run ni Mr. Choi Won-bong.
Sumuko na ang salarin.
Sino ang salarin?
Si…
GEUMJE POLICE STATION
Sandali lang. Papasok na ako sa loob.
Sige.
Ms. Oh.
Sana nakinig ako sa asawa ko.
Sabi niya na naiiba ka sa akin.
Sabi niyang mamuhay ako gaya ng ginagawa ko.
Puwede ba tayong mag-usap kahit saglit?
Nagsisisi ako.
Nagsisisi ako na inisip ko na mabuting tao kayo.
Hindi.
Ang katotohanang nakilala ko kayo…
Nagsisisi ako.
Wag na tayong magkita pang muli.
Kailanman.
A VIRTUOUS BUSINESS
Hindi ako magpapakita ng awa.
Siguraduhing mapaparusahan sila.
Sabay tayong pumunta.
Wag mong hayaang wala kang gawin at maging talunan.
Dapat gawin mo ang lahat para ayusin ang mga bagay-bagay.
Sabi ko sa 'yo na ayokong makita kang muli.
Kaya bakit ka nandito, maraming sinasabi?
Ms. Oh…
-Yeong-bok! -Ang tiyan ko…
Alis sa daan!
Walang file may kinalaman sa pagpasok nila.
Tanging mga aplikasyon sa adoption lang ang nakita.
May impormasyon ba kung sino ang nagdala sa mga bata?
Puwede bang tumigil ka na?
Tumigil ka na. Wala ng saysay 'yan.
Sinisi ko ang mga magulang ko sa buong buhay ko.
Di ko alam na ikaw pala ang may kagagawan nito.
Nagsalin ng subtitle: Jessa Ann