UCZCIWY BIZNES
Masz rację. Oddaliłem się.
Ale to nie z powodów, które wymieniłaś.
Gdy jestem przy tobie…
czuję się zagubiony.
Dlatego cię unikałem.
Przeze mnie?
W jakim sensie?
Sam nie wiem.
Dlatego…
muszę to sprawdzić.
Co?
Co tak nagle chcesz sprawdzić?
Moje uczucia do ciebie.
Wybacz, jeśli cię wystraszyłem.
Ale teraz już mam pewność.
Jesteś dla mnie…
Przyjaciele po grób
…przyjaciółką po grób…
Serce pełne radości
Niezręcznie wyszło.
Późno już.
O rety.
Chciał sprawdzić uczucia? Nie rozumiem.
Nie mogę teraz o tym myśleć.
A niech to. Facet wezwie policję, nie?
Dlatego prosiłem cię o pomoc.
Chciałeś być tylko czujką.
Mogłeś pomóc, a nie się ociągać.
Zamknij się!
Miałeś zabrać tyle, ile ci ukradł.
A ty ogołociłeś sklep.
W życiu bym się na to nie zgodził.
Ledwo palcem kiwnąłeś, nie marudź.
Nic nam nie grozi.
Co?
- Co jest? - Szlag.
Proszę pana.
- O nie. - Wracaj do auta.
Trzeba go zabrać szpitala.
Za późno!
Jeśli nie chcesz trafić za kraty, wsiadaj.
Proszę otworzyć oczy.
- Ruchy. - Proszę pana!
Proszę pana.
O nie.
Jakiś człowiek…
Nie żyje.
Umiera.
Chyba został potrącony.
Gdzie?
Naprzeciwko młyna, przy skrzyżowaniu.
Prędko…
Pogięło cię?
Trzeba było na psy zadzwonić.
Bierz to i spływaj.
Co teraz?
- Sala operacyjna gotowa? - Tak.
Kochanie!
Był wypadek. Z drogi!
Kochanie!
Skarbie.
ZAKAZ WSTĘPU
Tu nie wolno.
Dziękuję. Proszę mi pomóc.
Cześć.
To niejaki Choi Won-bong. Ma 58 lat.
Farmaceuta w aptece Wonbong.
W jakim jest stanie?
Operują go.
Nadal ma portfel,
więc to nie był rabunek.
Wóz jechał stamtąd. Pewnie kierowca był pijany.
- Macie tego zdjęcie? - Ktoś widział wypadek?
Nie?
Porozmawiajmy z ludźmi z restauracji, ze sklepu z elektroniką…
Ten sam sprawca?
Za potrącenie i napad na jubilera
odpowiadają ci sami ludzie?
Sprawdziłem trasę od jubilera do miejsca potrącenia.
Znalazłem ślady opon.
Uciekali samochodem i potrącili świadka.
Zobaczyli poszkodowanego i zahamowali, stąd ślady opon.
Pasują do śladów sprzed jubilera.
Miałem to powiedzieć.
Szybki jesteś.
Chcesz przejąć dochodzenie?
Chcę tylko zachować twarz.
Mów.
Poszukamy świadków obu zdarzeń jednocześnie.
Dobrze. Życzę wam powodzenia.
Choć łatwo nie będzie.
Na czymś trzeba się uczyć.
Do kogo mówiłeś?
Kapitanie. Do mnie?
Mogę sobie mówić, do kogo chcę. Co ci do tego?
Złożę wizytę poszkodowanemu.
Dobrze.
Na razie.
- Ten sam sprawca? - Tak.
OPERACJA W TOKU
O której miała się pani spotkać z mężem?
O 19 w restauracji Mokhwa.
Czekałam godzinę. Nie przyszedł.
Zadzwoniłam do apteki, ale nie odebrał.
Co on tam w ogóle robił?
Przy pani mężu
znaleźliśmy szal w opakowaniu ze sklepu odzieżowego Jung Yeon-ja.
Kojarzy go pani?
To…
Często tam kupuję.
JUNG YEON-JA
To pewnie…
To prezent z okazji rocznicy.
Nie wiedziałam.
Byłam wściekła, że się spóźnia.
Przepraszam, ma pan dużo pracy.
Nie szkodzi.
Wrócę, gdy odzyska przytomności.
Długo tu siedzisz?
Dlaczego nie wejdziesz?
No bo…
Wiesz,
muszę ci coś powiedzieć.
Czekałam na ciebie, ale zasnęłam.
Co takiego?
Cóż…
Urodzę to dziecko.
Co?
Ktoś mi powiedział,
że widzi dla mnie nadzieję.
To mi dało do myślenia.
Jeśli się przyłożę,
może mi się udać.
Dlatego zmieniłam zdanie.
Cieszysz się?
Nie będę się śmiać.
Czasami ci dokuczam,
ale bardzo cię szanuję.
Przez tyle lat
unikałeś dawnego życia i kłopotów.
A to nie takie proste.
Co się stało?
Nie chcesz tego dziecka?
Chcę.
Postąpiłaś słusznie.
Cieszę się.
Chciałam, żebyś dowiedział się pierwszy.
Dziewczyny jeszcze nie wiedzą.
Teraz im powiem.
Będę pracować jeszcze ciężej.
SZPITAL W GEUMJE
Pani Oh.
Jeong-suk.
Jak…
Operacja się udała?
Tak.
Stracił dużo krwi,
zdążyli w ostatniej chwili.
Nie odzyskał jeszcze przytomności.
Sprawdzają, czy nie doszło do obrzęku mózgu.
Jeong-suk.
Wiesz…
Zawsze narzekałam, że mój mąż nie okazuje uczuć.
Jak się zastanowić,
to ja tego nie robiłam.
Nie okazywałam wdzięczności
ani miłości.
A jeśli
nie zdążę mu tego powiedzieć?
Nawet tak nie mów.
Wkrótce się obudzi.
Panie Choi!
Jak do tego doszło?
Proszę się obudzić.
Spokojnie, Dae-geun.
Przepraszam.
Tak mi pan wczoraj zrzędził,
że modliłem się o dzień wolny.
Nie zamknąłem drzwi w aptece, tak się spieszyłem.
Chcę ochrzanu!
Wystarczy.
Daj mu wypocząć.
Co?
Jego dłoń.
Kochanie.
Słyszysz mnie?
Obudź się.
Skarbie!
Przepraszam.
Proszę przyjść do pana Choia.
Szybko wraca pan do zdrowia.
Proszę unikać stresu i skoków ciśnienia.
No i na siebie uważać.
- Dziękuję. - Do usług.
Całe szczęście.
Gdy potrąciło mnie auto,
bałem się, że już cię nie zobaczę.
Kochanie.
Panie Choi.
Panie Choi!
To boli.
To go boli.
Przepraszam.
Dae-geun.
Tak?
Zrobisz coś dla mnie?
Oczywiście.
W mieście nie ma wielu aptek.
Nie możemy po prostu zamknąć.
Zastąpisz mnie?
Oczywiście.
Wszystkim się zajmę do pańskiego powrotu!
Dziękuję.
Tak jest!
- Leć. - Robi się!
Do widzenia.
Nareszcie cisza.
Jak się czujesz?
Kazałem mu się zająć apteką. Czemu…
Dzień dobry.
Pielęgniarka mnie poinformowała.
Detektyw Kim Do-hyeon z policji.
Dzień dobry.
To ja już wracam do biura.
- Jasne, idź. - Do widzenia.
Mam kilka pytań o wczoraj.
Oczywiście.
CHOI WON-BONG, 58 L.
Słyszał pan kłótnię dwóch mężczyzn?
Tak.
Nie pamiętam dokładnie.
Jeden krzyczał na drugiego, chciał odjechać.
Ten drugi chciał mi pomóc.
Chyba dotknął mojej twarzy.
Rozpoznałby pan ich głos?
Niestety od razu straciłem przytomność.
Przykro mi.
To nic. Na pewno jest pan skołowany. Dziękuję za pomoc.
A właśnie.
Da się znaleźć osobę, która wezwała karetkę?
Niestety, nie przedstawiła się.
Chciałam podziękować temu komuś.
Jesteśmy do pana dyspozycji.
Oczywiście.
Życzę zdrowia.
Żałuję, że nie mogłem pomóc.
Tak, Ju-ri.
Nie mogę przełożyć szkolenia.
Pomożesz mi?
Powiadom też Yeong-bok.
Dziękuję.
Przepraszam, jeśli poczułaś się niezręcznie.
Ale nie mogłem cię unikać bez wyjaśnienia.
Lubię cię.
Bardzo.
Ostatnio to zrozumiałem,
ale to nie stało się z dnia na dzień.
Być może to dlatego, że współczułem ci twoich trudności.
A może dlatego, że dzięki tobie zapomniałem o własnych problemach.
A może to przez twój piękny uśmiech.
Sam nie wiem.
Wiem, że cię zaskoczyłem. Zastanów się
i mi odpowiedz.
Nie.
Nie zastanowię się.
Nie myślałam poważnie
o uczuciach wobec ciebie.
To i tak nic by nie zmieniło.
Cokolwiek by się stało,
nie szukam teraz związku.
Chcę być dobrą matką dla Min-ha
i ciężko na to pracować.
Skupić się na nim i na pracy.
Przykro mi.
Dam panu Choiowi.
Dobrze, że to nic poważniejszego.
O tak. Miał wielkie szczęście.
Tak.
Rety.
Muszę go zawieść na rentgen.
Nie tak się to robi.
Trzeba tak.
Jejku.
Nie ma pielęgniarki?
Okropieństwo.
Nie możesz nawet podnieść oparcia. Jak chcesz go przełożyć?
Pomogę ci.
Nie trzeba.
O łóżku nikt mi nie powiedział.
Ale to żaden olbrzym, poradzę sobie.
No dobra.
Uważaj.
Skarbie.
Mogę pomóc.
Panie Choi.
Raz, dwa, trzy. I już.
Halo?
To ty. Gdzie jesteś?
W szpitalu.
Byłam u Ju-ri i usłyszałam o wypadku.
Od razu przybiegłam.
Jakim wypadku?
Kojarzysz farmaceutę z apteki Wonbong?
To mąż mojej koleżanki.
Wczoraj ktoś go potrącił.
Co…
Co mu się stało?
Dziś odzyskał przytomność.
Na szczęście już z nim lepiej.
Cieszę się.
Naprawdę.
Mój mąż jest taki troskliwy.
Tylko dlaczego? Ledwo go znasz.
No nic. Weź z domu jakieś ręczniki
i kup po drodze kosmetyki.
Pani Oh w pośpiechu niczego nie wzięła.
Ja?
A co z Eun-ji?
Mama Yeong-sika jej popilnuje.
Sala numer 405 w szpitalu.
Muszę kończyć.
- Mam zrobić wykład? - Tak.
Obowiązkiem kierowniczki jest szkolenie nowych pracownic.
W Geumje nikt nie dołączył,
więc goście będą z okolic.
Rozumiem.
Postaraj się ukończyć szkolenie do jutra,
żeby zabrać się za wykład.
Znasz te produkty lepiej niż ja.
Poradzisz sobie.
No dobrze.
Kto tam?
No…
Mąż Seo Yeong-bok.
Kazała mi to przynieść.
Rozumiem.
Chyba na chwilę wyszła.
Siadaj sobie.
Nie trzeba. Lecę.
Zaczekaj.
Mógłbyś
pomóc mi…
iść do łazienki?
Z dnia na dzień
stałem się kimś, kto nie może umyć rąk.
Dziękuję.
Od razu lepiej, jak facet mi pomaga.
- Co? - To twój mąż?
Tak.
Jesteś.
Cześć.
Wybacz.
Siedziałyśmy w poczekalni, bo zasnąłeś.
Nie szkodzi.
Pomógł mi pójść do łazienki,
nawet ręce mi umył.
Skąd u faceta wysypka od środków czyszczących?
Pewnie było ciężko.
Gdzie tam. Pójdę już.
Tak szybko?
Pan Choi pewnie się nudzi. Pogadajcie.
Co?
Nie może się ruszać.
Nawet nie poczyta.
Tragedia.
Nie wiem, kto za tym stoi, ale należy go przykładnie ukarać!
- Rety. - Już dobrze.
Przyniosę ci soku.
Nie trzeba. Pójdę już.
- Ale… - Nawet nie podziękowaliśmy.
Pewnie się spieszy po Eun-ji.
Kochanie.
Ty płaczesz?
Yeong-bok.
Co się stało?
Już wcześniej byłeś zmartwiony.
Coś się stało?
No nie wytrzymam. Mów, co się stało!
Dobijasz mnie.
Porozmawiamy w domu. Muszę iść.
To ja.
Co?
Ten sprawca, którego należy ukarać.
To ja.
Co ty…
Co?
Rety. To niemożliwe.
To nie tak, jak myślę, prawda?
Aż jestem na siebie zła, że tak pomyślałam.
Powiedz, że nie.
Powiedz, że to nieprawda.
O nie.
Jak to możliwe?
Co teraz?
Powinienem się zgłosić na policję.
Tak myślisz?
A co z naszymi dziećmi?
Kiedyś były małe i nieświadome.
Teraz to co innego.
Wszyscy by o tobie gadali.
Rozumiesz?
A ja co? Mam zrobić aborcję?
No mam?
Co ci dziecko zawiniło?
Masz rację, ale…
Przysięgałeś. Wtedy, w więzieniu.
Pamiętasz?
Nie musiałaś przychodzić. Na pewno ci ciężko.
Przestań.
Mama popilnuje Eom-ji.
A co u Eom-ji?
Nie tęskni?
Tęskni.
Tata był ciągle obok niej i nagle zniknął.
Powiedziałam, że wyjechałeś do Arabii Saudyjskiej za chlebem.
Właśnie.
Nauczyła się już pisać.
- Już? - Tak.
Napisała do ciebie list. Przeczytaj go.
Dobrze.
Tatusiu, zarób dużo pieniędzy i wracaj.
Tęsknię za tobą.
W porównaniu z tamtymi czasami
będzie milion razy ciężej.
Wiem, ale…
Ale co?
Wiesz.
Ale czy żałujesz?
Nie udawaj, bo to żałosne.
Zrobię wszystko
dla swoich dzieci. Wszystko.
Rozumiesz?
A jedyne, co możesz zrobić ty,
to nie dać się złapać.
Czy to jasne?
Nie płacz.
Już nigdy nie odwiedzę cię w więzieniu
z dzieckiem w brzuchu.
Nigdy.
- Skarbie. - Precz.
Nie wytrzymam.
ZAKAZ WSTĘPU
- Dzień dobry. - Dobry.
Mamy pytanko.
Przechodził pan tędy między 20.00 a 20.30 wczoraj albo przedwczoraj?
Nie.
Przywiózł ktoś może auto do naprawy po dziesiątym lipca?
Uszkodzona szyba i zderzak.
Nie pamiętam wszystkich aut.
KASZTANY
- Jedenaście. Dorzuciłam dwa. - Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Chodźmy.
Po co ci kasztany?
Znajomy zachorował, a lubi yakbap.
Przyrządzę mu.
Mamo, kup mi corn doga.
Też lubisz, prawda?
Tak.
Może zjemy razem?
Dzień dobry.
O, dzień dobry.
Cześć, Min-ho. Jak leci?
Dobrze.
Podszkoliłem się w gonggi.
Może nas pan odwiedzi?
No…
Jest zajęty.
Poproszę dwa corn dogi.
Przykro mi.
To dwa ostatnie,
a pan już je zamówił.
Rozumiem.
Może zamiast tego zjemy pączki?
Odstąpię im.
Nie trzeba, byłeś pierwszy.
Nie zależy mi akurat na tym.
Mogę zjeść cokolwiek innego.
Dzień dobry.
Jedzonko gotowe?
Odwołałem zamówienie. Zjemy co innego.
Co?
Mówiłeś, że tu karmią najlepiej.
Tak się cieszyłeś, że jeszcze były. Skąd ta decyzja?
Zjem pączka i już.
Mówiłeś, że nie lubisz, jak się kleją do zębów.
Na razie, Min-ho.
Trzymaj się.
No dobrze.
Chodźmy.
Do widzenia.
Pa.
Pa, pa.
- Mamo. - Tak?
Pan detektyw specjalnie oddał nam corn dogi, prawda?
Tak.
Nie jest łatwo oddać coś, na co się ma ochotę.
Trzeba kogoś lubić.
Co takiego? To nie tak.
Nie?
Myślałem, że mnie lubi.
No tak.
Lubi.
Bardzo cię lubi.
Smaczne? Też spróbuję.
Pycha, co?
Chrupiące i słodziutkie.
O tak.
Dzień dobry.
Co podać?
Potrzebuję jakiejś maści na aftę.
Maść do ust?
Proszę bardzo.
Ile płacę?
Kosztuje 2550 wonów.
Przepraszam.
Tak?
Za tamten wieczór.
Powinienem był wyznać miłość i zapytać.
Nie chciałem pani urazić.
- Za co tu przepraszać? - Co?
Gdybyś mnie uraził, kazałabym ci spływać.
A poza tym…
podobało mi się.
Naprawdę?
Podobało się pani?
Nie okazała pani tego.
Nie zdążyłam.
Od razu uciekłeś.
Tak się cieszę, że pani nie uraziłem.
Od teraz będę traktował panią poważniej.
Przestań. Nie lubię powagi.
Jeśli chcesz się ze mną spotykać, to na luzie.
Czyli jak?
Odpowiada ci luźny związek?
I to jak.
Mam do tego talent.
Właśnie. Jadę do szpitala.
- Co? - Do później.
Ju-ri!
SZPITAL W GEUMJE
Czołem.
Yakbap.
Pycha.
Zjadł z apetytem.
Dzięki, Jeong-suk.
Przez pracę nie mogę przychodzić częściej.
Wy dwie tyle robicie.
To prawda.
Przez to inaczej patrzę na Yeong-bok.
Jesteś lojalną przyjaciółką.
To mocne słowa.
Jak tam nowa praca?
Właśnie. Ponoć będziesz szkolić nowe.
Owszem.
Uznałam,
że pomoże mi w tym broszura.
Z opisem przedmiotów. Przyda się na szkoleniach
i na prezentacjach.
Racja. Inne firmy też mają takie broszury.
Zajmiemy się tym, jak wypuszczą mojego męża.
Podczas przyjęcia.
Organizujesz przyjęcie?
Zaproszę wszystkich, którym chcę podziękować.
To spadło na nas tak nagle.
Mimo wieku poczułam się zagubiona.
Ale wy zajęłyście się nami
jak najbliższymi krewnymi.
Poznanie was to najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
Też tak uważam.
I ja.
Cztery siostry akwizytorki,
razem aż po grób.
Ważne, żebyśmy się nie kłóciły
i żeby żadna z nas nie zachorowała.
Co ona gada?
Liczy się zdrowie.
Czekajcie, kasztan.
Kupiłam na targu.
Otwieraj szeroko.
- Pycha. - Tak?
Teraz ty, Jeong-suk.
Jeong-suk.
Nie było kiedy się pochwalić.
Mam chłopaka.
Tak nagle?
Znam go już jakiś czas.
Jakoś tak wyszło, że się całowaliśmy.
Rozumiem.
Ale nie mogłam zdecydować, czy chcę związku.
Jasne.
Też masz dziecko.
Przestań, to nic nie zmienia.
Dotąd mi to nie przeszkadzało.
Nie przejęłaś się tym, że zaczęło się od pocałunku?
To też nic nie zmienia.
Czułam motylki w brzuchu.
No to czemu…
To nie mój typ.
Szybko mnie nudzą mniej inteligentni.
Jasne.
No cóż, wszystko się okaże.
Skoro dobrze się z nim bawię,
to chyba też go lubię.
Postanowione. Umówię się z nim.
Pewnie.
Spotkajmy się przy budce telefonicznej.
Dobrze, dziękuję.
O co chodzi?
Zgłoszenie z budki w pobliżu miejsca potrącenia.
Jakiś mężczyzna dzwonił z budki
mniej więcej o tej porze.
Co się tak na niego uwziąłeś?
Dziwne, że na budce była krew.
Poszkodowany twierdzi, że sprawca dotknął jego twarzy.
Mógł się ubrudzić krwią.
Twierdzisz,
że rabuś-kierowca zgłosił potrącenie?
Mógł przez to wpaść.
Pewności nie mam. Przesłucham świadków telefonu
i porównam to z informacjami na temat rabunku.
No dobrze.
Jeśli to ta sama osoba, szybciej znajdziemy sprawcę.
Spotkam się ze świadkami
i postaram się uzyskać nagranie zgłoszenia.
Dobrze.
Lubię cię.
Bardzo.
No cóż, wszystko się okaże.
Skoro dobrze się z nim bawię,
to chyba też go lubię.
Postanowione. Umówię się z nim.
Jakiś człowiek…
Nie żyje.
Jakiś człowiek…
Nie żyje.
Halo?
To ja, Jeong-suk.
Masz jutro czas?
Co?
Szeroko.
Dobrze.
Miałaś to zostawić.
Idź już do domu.
Nie trzeba.
Widziałaś, że daję radę przełożyć go na wózek.
Zaraz pomyślę, że masz mnie za bezradną.
Dziękuję.
Odwdzięczę się, gdy mnie wypuszczą.
- No. - Pójdę już.
- Dobrze. - Pa.
Trzymaj się.
Wróciłaś.
Nie muszę już tam chodzić.
Przepraszam.
Jesteś taka dobra.
Na pewno jest ci strasznie trudno.
To tylko puste słowa.
Nie możesz być słaby.
Dobrze.
Pójdę odetchnąć.
Nie mam dzieci.
Nie wiedziałam, co się spodoba twoim córkom.
Jak myślisz?
Spodoba im się?
PARK JONG-SEON
I już.
I jak wyglądam, ładnie?
Prześlicznie.
Miłego dnia.
- Do widzenia. - Pa.
- Pa, pa. - Pa.
Nie mogę się odstawić, bo ją onieśmielę.
Ubiorę się skromnie.
Jak zawsze.
Tak się ubieram na co dzień?
Dzieńdoberek.
Co?
Coś się stało?
Nie.
Zmiana stylu oznacza jedną z dwóch rzeczy.
Albo wygrałeś na loterii,
albo masz dziewczynę.
To nie tak.
Ponoć masz jakiś trop. Z budką.
Dlatego tak się cieszysz?
A może się cieszysz, bo ubiegłeś starszego stopniem?
Nie bądź zazdrosny.
Detektywie Na, udostępnij nagranie zgłoszenia.
Może ktoś z mieszkańców rozpozna głos.
Detektywie Kim.
Zbiorę wszystkie wskazówki i sporządzę raport.
Znasz się na rzeczy.
Jest sobota, miejmy to z głowy.
FANTASY LINGERIE W IMIĘ KOBIECEGO PIĘKNA
Witajcie.
Jestem Han Jeong-suk, kierowniczka. Przedstawię wam produkty.
Najpierw odzież.
To tak zwane kostiumy.
Przedstawiają określone osoby, postacie z epoki
albo zawody.
Pozwalają odgrywać role.
FARMA YONGIN – KAWIARNIA POBLISKA RESTAURACJA
Doskonale.
Do dzieła.
Co?
KOMISARIAT W GEUMJE
Jeong-suk.
Wybacz spóźnienie.
Auto mi się zepsuło.
O nie.
Długo czekasz?
Nie.
Dokąd pójdziemy?
Miałem pewien plan, ale pieszo to za daleko.
Daj mi chwilę pomyśleć.
A jaki miałeś pomysł?
Myślałem o Farmlandzie.
Mają tam diabelski młyn…
Można też zobaczyć lwy i tygrysy.
Do tego jest restauracja z kuchnią europejską,
można pospacerować…
Dobry pomysł.
Co?
Park rozrywki i pyszna kolacja.
Chciałem ci postawić porządną kolację.
Zjem potem watę cukrową i będzie niczym deser.
Farmland pewnie jest lepszy,
ale w Oksan Land też jest miło.
Byłam tu parę razy z Min-hem.
Którą kolejkę polecasz?
Żadną nie jeździłam.
Min-ho był mały, byłam zajęta.
Rozumiem.
Każda wygląda fajnie.
To może wypróbujemy każdą?
O rety.
Trzeba było mówić, że się boisz.
Co ty. Dobrze się bawię.
To co, jeszcze po razie?
Nie trzeba.
Kiedyś mocowałam oczka tym pluszakom. Tak dorabiałam.
Ten to chyba moja robota.
Na pewno masz ich w domu całą masę.
Tylko przy nich pracowałam.
Żadnego nie kupiłam.
Wygrać ci go?
Co?
PLUSZAK DOOLY – 10 BALONÓW
Nie przebijesz dziesięciu balonów.
Zresztą to kosztuje 1000 wonów.
W szkole policyjnej
zawsze strzelałem w sam środek.
Chodź.
Chciałbym spróbować.
Oczywiście.
To chyba nie to samo.
To samo.
Widzisz, jak nieruchomo trzymam?
Widzę.
Trzeba się skupić na celu.
Jak z pistoletem.
- Ręka mi się omsknęła. - Jasne.
Muszę złapać rytm.
No pewnie.
Dobrze.
Chyba lepiej zdejmę marynarkę.
Mogę się pochylić?
No dawaj, Do-hyeon.
Nie schrzań tego.
Tak!
- A niech to. - Tak.
Udało się.
Tak!
- Sukces! - Gratulacje.
- Udało się. - O tak.
SZPITAL W GEUMJE
Yeong-bok.
Co tu robisz o tej porze?
Mówiłam, że nie musisz pomagać.
Cóż.
Muszę ci coś powiedzieć.
Skoro dobrze się z nim bawię,
to chyba też go lubię.
Postanowione. Umówię się z nim.
Przepraszam.
Co?
Wiem, że nie było ci łatwo zdecydować się na tę randkę.
Chciałem się wykazać.
A potem ten samochód i pluszak…
Nic zgodnie z planem.
To zupełnie jak u mnie.
No tak.
Spotkałam się z tobą…
licząc na kiepską zabawę.
Co?
Bo dobra zabawa by znaczyła,
że zechcę to powtórzyć.
Bałam się tego.
Ale…
Bawiłam się wspaniale.
Dawno się tyle nie śmiałam.
A to…
bardzo mi się podoba.
Nie przejmuj się.
Co z tego, że coś nie wyszło?
Pewnie.
Miało padać, ale było ładnie. Cieszę się.
Inaczej brak samochodu by nam doskwierał.
- Zaczekaj. - Dobrze.
Co?
A teraz biegiem na przystanek.
Dobra.
A więc to jest pager.
Możemy być w stałym kontakcie.
Dam ci swój numer.
Dobrze.
Nie mam na czym zapisać.
Mogę…
Co?
To z komisariatu.
- Zadzwonię szybciutko. - Dobrze.
Mówi Kim Do-hyeon.
Co takiego?
Już pędzę.
No cóż…
Coś się stało?
Chodzi o potrącenie pana Choia.
Sprawca się zgłosił.
Kto to taki?
To…
KOMISARIAT W GEUMJE
Pozwól, że pójdę pierwszy.
Dobrze.
Pani Oh.
Zaczekaj.
Powinnam była posłuchać męża.
Ostrzegał, że jesteście inne.
Mówił, żebym żyła jak zawsze.
Możemy porozmawiać?
Żałuję…
że wzięłam was za dobrych ludzi.
Nie.
Żałuję, że was poznałam.
Wszystkiego.
Nie chcę was widzieć.
Już nigdy.
UCZCIWY BIZNES
Nie będę wnioskować o łaskę.
Powinni dostać karę, na jaką zasłużyli.
Chodźmy tam razem.
Nie ma co się załamywać.
Postaraj się to naprawić.
Mówiłam, że nie chcę cię widzieć.
Po co przylazłaś?
Pani Oh.
- Yeong-bok! - Mój brzuch.
Z drogi!
Dzieci nie miały akt przyjęcia.
Jedynie dokumenty adopcyjne.
Wiadomo, kto je tam przyprowadził?
Przestań.
Odpuść. To bez sensu.
Nienawidziłem swoich rodziców.
Nie wiedziałem, że to pani sprawka.
Napisy: Konrad Szabowicz