UCZCIWY BIZNES
To Jong-seon mi kazał.
Wykonywałem tylko polecenia.
Du-seok.
- To wspólnik? - Tak.
Pan Kim Du-seok wszystko zaplanował i prowadził wóz.
Park Jong-seon stał na czatach,
a w chwili potrącenia był pasażerem.
Wybaczyłabym ci ten wypadek.
Ale…
Jak mogłeś zostawić na ulicy rannego?
Tego ci nie wybaczę.
Ale…
Przepraszam.
Nie będę wnioskować o łaskę.
Powinni dostać karę, na jaką zasłużyli.
Oczywiście.
Już o to pytałam.
Proszę dać mi znać, jeśli się pan dowie,
kto wezwał karetkę.
No właśnie.
Już pan wie?
Karetkę wezwał
pan Park, mąż pani Seo Yeong-bok.
Co takiego?
Widziano, jak wysiada z samochodu i dzwoni.
Mamy też nagranie zgłoszenia.
Słychać tam głos pana Parka.
Nie powiedział pani, bo czuł się winny.
Yeong-bok, to ja.
Po co przyszłaś?
Idź lepiej do pani Oh.
Chodźmy tam razem.
Mówiła…
że nie chce mnie już widzieć.
Będzie się czuła niezręcznie.
To prawda.
Pewnie nawet się zezłości.
Ale jeśli nic nie zrobisz,
wasze drogi się rozejdą.
Chcesz tego?
Oczywiście, że nie.
Bardzo ją cenię.
Gdybym mogła,
błagałabym ją o przebaczenie na kolanach.
Przepraszałabym ją z całego serca.
Ale…
Chcę jej powiedzieć, że byłam w trudnej sytuacji.
Błagać, by mnie wysłuchała choć raz.
Powiedz jej to.
Po tym wszystkim? To byłby szczyt bezczelności.
Nie mogę.
Nie ma takiej opcji.
Wyszłabym na żałosną desperatkę.
Co w tym złego?
Powód nie ma znaczenia.
Zraniłaś ją.
Nie ma co się załamywać.
Postaraj się to naprawić,
nawet jeśli miałabyś wyjść na desperatkę.
Nie unikaj tego.
SZPITAL W GEUMJE
Nie dostał pan dziś nowej koszuli.
Nowej koszuli?
Tak.
Jego siostra co wieczór przynosiła mu świeżą.
Żeby mógł spać w czystej.
To nie jego siostra. Nawet nie rodzina.
A wydawali się sobie bliscy.
Ciśnienie w normie.
W razie bólu głowy proszę wołać.
- Dobrze. - Dziękuję.
Dobrze, że w normie.
Wszystko gra?
To znaczy?
Zerwałaś relację z koleżankami.
Ponoć prowadził ktoś inny.
A on wezwał karetkę.
Jak możesz tak mówić?
Niemal zginąłeś!
Nic nie straciłam. To margines.
Wiem.
Nie jestem święty,
też się wściekłem.
Ale…
Odniosłem wrażenie, że są dla ciebie ważne.
Nie jesteś osobą,
która łatwo się otwiera przed innymi.
Ale przed nimi się otworzyłaś.
Zbliżyłaś się do nich.
Na pewno miałaś powód.
Bzdury gadasz.
Nie mów już o nich.
Pójdę po nową koszulę.
Proszę.
Dziękuję.
Mamo, mogę sobie kupić loda?
Możesz.
Tak!
Dokąd tata wyjechał do pracy?
Mówiłam, za granicę.
No tak.
Mam nadzieję, że przywiezie prezenty. Ciuchy albo torebkę.
Jak dużo zarobi, to na pewno przywiezie.
Mamo.
Tak?
Tata nie wyjechał, prawda?
Słyszałaś plotki?
Gdy nie było go przez kilka lat,
miałam przeczucie,
że nie chodzi o pracę.
Teraz mam podobne.
- Eom-ji. - Nie martw się.
Wiem, że nas kocha.
Tylko…
Wiedz jedno.
Wtedy nie miałam o niczym pojęcia.
Na pewno było ci ciężko, bo nie mogłaś nikomu powiedzieć.
Dziękuję, że mimo wszystko nas chroniłaś.
Podziwiam cię.
Bzdura.
Mamo.
Tak?
Dopóki tata nie odbędzie kary i nie wróci,
przetrwamy to wspólnie.
Tym razem masz mnie. Bądź silna.
Jesteś już duża.
Taka duża.
Moja dorosła córeczka.
Tak?
Tak, Yeong-bok.
Gdzie ściereczka?
Yeong-bok codziennie ją prała,
składała i wkładała do szuflady.
Pani Oh.
Muszę ci coś powiedzieć.
Słyszałaś, co mówiłam?
Precz.
Proszę.
Poświęć mi tylko minutę.
Muszę się zająć mężem.
Nie trzeba.
I tak chciałem się zdrzemnąć. Idź.
Pani Oh.
Tak martwiłam się o dzieci,
że nie myślałam trzeźwo.
Nie wiedziałam od razu…
Przestań.
Powiedz, po co przyszłaś.
Chcesz ugody?
Nie o to chodzi.
A o co?
Mówiłam, że nie chcę cię widzieć.
Po co przylazłaś?
Masz gdzieś, co mówię?
Skądże.
Tylko…
No bo…
Chciałabym…
Nie chcę,
żebyś tak cierpiała.
Nie śmiem cię prosić o wybaczenie.
Ale jeśli choć spróbujesz mnie zrozumieć,
może ból złagodnieje.
Dlatego przyszłam.
Sama nie wiem.
Tej przyjaźni już nie ma, więc nie cierpię.
Daruj sobie te głupoty i pilnuj swojego nosa.
Proszę cię.
Dlaczego nie mówisz mi wszystkiego?
Tamtego wieczoru
karetkę dla mojego męża
wezwał twój mąż.
To nie umniejsza jego winie.
Nie sądziłam, że to istotne.
A gdybym o tym wspomniała,
pomyślałabyś, że zależy mi na ugodzie.
Tak że…
Całe szczęście, że masz sumienie.
Pani Oh.
Yeong-bok.
Yeong-bok!
Co się dzieje?
Mój brzuch.
Zabierz mnie do ginekologa.
Do ginekologa?
Czy ty jesteś w ciąży?
Tak.
To za mało. Wezwę karetkę.
- O nie. - Jeong-suk.
O nie.
Oddychaj głęboko.
O tak. Oddychaj.
Co teraz? Usiądźmy.
Wytrzymaj.
Wstawaj!
- Co? - Nic ci nie jest.
Wczoraj bawiliście się w berka.
Ruchy, no!
Dobrze już
Yeong-bok.
Chodź tutaj. Dasz radę.
Trzymaj się mocno.
Z drogi!
Z drogi, to nagły wypadek!
Przejście!
Z drogi!
Już! No dobrze.
Ból w okolicach miednicy.
To się zdarza, gdy kości i ścięgna przemieszczają się
przez płód.
Nasilenie bólu zależy od ogólnego stanu matki.
Z dzieckiem wszystko w porządku?
Tak, USG niczego nie wykazało.
Może pani odpocząć i wracać do domu.
Dobrze.
Dziękuję.
Całe szczęście.
Posłuchaj.
Mogłaś od razu mówić, że jesteś w ciąży.
Teraz rozumiem.
Żałuję swoich słów.
Dlaczego znowu płaczesz?
Nic nie powiedziałam.
No bo…
Bo wiem najlepiej,
jakie masz dobre serce.
Nie daj się zwieść.
Nie współczuję ci.
Współczuję dziecku.
Ono nie zawiniło.
Przepraszam cię.
Będę pokutować do końca życia.
Nie płacz już.
Jeszcze ci nie wybaczyłam.
Dobrze.
Ale ulga, co?
SZPITAL W GEUMJE
Naprawdę.
Będę pokutował do końca życia.
Ogromnie przepraszam.
Przepraszam.
Słowa to za mało.
Pozwolę wam to odpokutować.
Bądźcie gotowi.
Oczywiście.
Zrobię wszystko.
Wszystko, co każesz.
Wszyściutko.
Przekażę ugodę wraz z dokumentacją sprawy.
Na pewno nie było łatwo. Szybko podjęła pani decyzję.
Dziękuję.
Proszę dopilnować, żeby to się nie wydało.
W przeciwnym razie
ucierpią dzieci Yeong-bok.
Już o to prosiłem kolegów, ale się przypomnę.
Dziękuję.
A właśnie.
Pożyczył mi pan chusteczkę.
- Oddaję ją. - Dziękuję.
A to prezent.
Nie trzeba.
Sama zrobiłam. To nic takiego.
Dziękuję.
Myszka? Śliczna.
Królik.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
To taki mój podpis.
Często mylą go z myszką.
Dziękuję.
Królik.
WIELKI BIZNES
Raz, dwa… O nie.
Co?
- Z hotelem. - Madryt.
Jak z hotelem, to płaci pani 1,2 miliona wonów.
Aż tyle? Brakuje mi 30 000.
No trudno. Bankrutuje pani.
No dobrze. Grajcie.
Ja idę spakować Min-ha. Jutro jedzie do wujka.
- Dobrze. - No dobra.
Poćwicz, jak będę u wujka.
Powinnam?
To gra strategiczna.
Jak pani poćwiczy, szanse będą wyrównane.
No dobrze, spróbuję.
- A to co? Grajcie. - Dobra.
Moja kolej.
Halo?
Cześć, detektywie.
Rozumiem.
Też byłam ciekawa.
Czy ugoda wpłynie na wymiar kary?
Tak.
W takich przypadkach ugoda jest kluczowa.
Spędzi kilka dni w areszcie,
ale po procesie wyjdzie warunkowo.
Bardzo się cieszę.
Ja też.
Niedługo zamkniemy tę sprawę.
Zjemy jutro razem kolację?
Ostatnio miałem mnóstwo pracy.
Dobrze.
Min-ho akurat jedzie z moją mamą do mojego brata.
Gdzie się spotkamy?
Zapraszam do mnie. Przyrządzę coś.
W porządku.
Super.
POMYSŁY NA RANDKĘ WROTKI – KINO – SALON GIER
Ju-ri.
- Przyszłaś. - Tak.
Miałeś wymyślić jakąś randkę. I co?
Nic.
Widzisz,
to nie takie proste.
Gdzie możemy się dobrze bawić,
ale nikt nas nie zobaczy?
Jeśli nie masz pomysłu,
to może w motelu?
Co? To trochę…
Poniżające?
Ale niezręcznie.
Mówiłam, że chcę luźnego związku.
To nie tak.
Okoliczne motele należą do mojej mamy.
Jeździłem tam po czynsz.
Nie chciałaś tego rozgłaszać,
a tak od razu by się wydało.
Luźno czy nie, nie ma mowy o randce.
Bo w domu się nie spotkamy.
Coś wymyślę.
Może tymczasem
szybka randka na zapleczu,
jak ostatnio?
Nie mogę, muszę iść do biura.
Zadzwoń, jak się namyślisz.
Zaczekaj.
Wszystko przygotowałem.
Opisy produktów?
Tak. Pora się wziąć za broszurę,
o której mówiłam.
Mamy sporo pracy.
Trzeba wcześniej przygotować opisy.
Zabierzmy produkty do domu i sporządźmy opisy.
Weźmy grupy podobnych produktów.
Wybierajcie, ja wezmę, to, co zostanie.
Kierowniczka górą!
Wezmę produkty dla mężczyzn.
Dla mężczyzn?
Ja wezmę żel i olejek.
Miałam z nimi najlepsze wyniki.
To ja biorę koszule nocne.
Jeong-suk i ja się na tym znamy.
Przedstawię to tak.
- Rozumiem. - Profesjonalnie.
To też dla mężczyzn?
ZAGINIONE DZIECI Z GEUMJE
Kim jakoś wcześnie dziś wyszedł.
Skoczymy na drinka?
Nie.
Mam coś do zrobienia. Idź sam.
Jak chcesz.
Zauważyłem,
że dużo czasu spędzasz tu sam.
Zostaje mi sporo roboty.
Chowasz coś w szufladzie.
O to chodzi?
- Co? - Nie chcesz, żeby Kim się dowiedział.
Tak?
Skąd wiedziałeś?
Też sobie je czasem czytam.
Co?
Masz zagraniczne? Pokaż.
NEOGUNE 10 SEXY POZYCJI
Wynocha.
Naprawdę niezłe.
- Do domu, ale już. - Polecam.
- Won! - Naprawdę.
Nie wytrzymam.
ZAGINIONE DZIECI Z GEUMJE
Wziąć coś jeszcze, Yeong-bok?
Ona ma kierownicze sprawy na głowie. Ja wezmę.
Wolę mieć zajęcie.
Ty w końcu masz chłopaka.
Co takiego? Chłopaka?
Skąd wiesz?
Domyśliłam się. Wzięłaś produkty dla mężczyzn.
Miłego testowania.
Muszę znaleźć jakąś miejscówkę.
Najlepiej w domu, ale akurat nie ma jak.
Dlaczego najlepiej?
Randki w domu są proste i najłatwiej przejść do rzeczy.
Udajemy, że chodzi o posiłek,
ale kiedy zostajemy sami
w pustym domu…
I wtedy się przechodzi do rzeczy.
No koniecznie.
Przecież można skończyć na miłym posiłku.
A ty skąd się urwałaś?
Nie zgrywaj niewiniątka.
Wiesz, jak to jest.
Aleś ty staromodna.
W domu można robić wszystko.
Zapraszam do mnie. Przyrządzę coś.
Niepokalana jedna.
Bóg ci zesłał to dziecko?
Ja im dam przejście do rzeczy.
Kolacja i tyle.
WIELKI BIZNES
I może gra planszowa.
Takie rzeczy.
Detektywie.
Halo?
Co?
Po co bierze prysznic?
Dlaczego?
Czemu brałeś prysznic?
Musiałem się odświeżyć.
Śmiało, Jeong-suk. Też wskakuj.
Jesteś już.
Było otwarte.
Celowo nie zamykałem.
Zachlapałem sobie włosy sosem.
Tak myślałem, że akurat przyjdziesz.
No tak.
Głodna?
Podam włoski makaron, co ty na to?
Włoski?
Coś jak spaghetti.
No tak, znam z telewizji.
Ja to zrobię.
To tylko kilka talerzy.
Posprzątajmy, będzie wygodniej.
Przyniosłam coś dla rozrywki.
Dla rozrywki?
Tak, mam w torbie.
Wyjmij i rozłóż.
No dobrze.
Znalazłeś?
Tak.
Chcesz powiedzieć,
że to dla mnie?
Nie znasz zasad?
Nauczę cię wszystkiego krok po kroku.
O rety.
Po co…
Rany.
W torbie było tylko to.
Nie w tej torbie.
W tej.
- Wielki Biznes. - Tak.
Rozłożę.
- O rany. - No.
Mogłam sama to wyjąć. Ale wstyd.
Za drogie.
Jeong-suk.
Dość dziwacznych myśli.
Na pewno nie miał złych intencji.
Jeong-suk.
Musisz dojść.
Co?
O czym ty mówisz?
Wyrzuciłaś siedem.
Musisz dokończyć ruch. Dojść do celu.
W tym sensie.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Hongkong.
Co pomyślałaś?
Przepraszam.
Dopiero co widziałam się z dziewczynami.
Mówiły, że jak randka jest w domu,
to musi do czegoś dojść.
Nie pomyślałam, że taki miałeś cel.
Głupia myśl. No ale…
Wcale nie taka głupia.
Co?
To, do czego miałoby dojść na randce w domu…
Też tego chcę.
RESTAURACJA OKSAN
Dziękuję bardzo.
Tylko te cukierki są tu zjadliwe.
Talerze prawie wylizałaś.
Przestań.
Mamo.
Czy mógłbym się wyprowadzić?
Co tak nagle?
Pracuję daleko od domu, to męczy.
Dziesięć minut pieszo.
I taki dystans potrafi zmęczyć.
Nic tak nie męczy jak życie z takim synem.
Przestań gadać głupoty.
Zjedz cuksa.
Mamo, nie lecisz niedługo z tatą za granicę?
Tak, za tydzień. Do Chin z członkami Royal Clubu.
Ja wtedy będę w Seulu.
Czyli Dae-geun ma wolną chatę.
Co? Serio?
Coś taki zaskoczony?
Boisz się, że umrzesz z głodu?
Nagotuję ci rosołu, bez obaw.
Dziękuję, mamusiu.
A ty co? Przecież nie lubisz rosołu.
Nieprawda. Lubię. Uwielbiam.
Naprawdę? Aż tak?
JAK UŻYWAĆ PEJCZA
W torbie było tylko to.
O rety.
Wystraszyłam się.
„Delikatnie”.
HONGKONG – 80 000 WONÓW
Halo?
Tak, kapitanie.
Teraz?
Niedawno rozmawiałem z matką Yeong-ho.
Ma sklep z hanbokami w Yeongeup.
Ponoć jakiś detektyw wypytywał ją o sprawę zaginięć,
bo sam szuka rodziców.
Spokojnie, tylko ja o tym wiem.
Wciąż o tym myślałem,
więc skontaktowałem się z policjantem, który badał ze mną tę sprawę.
Powiedział coś dziwnego.
W Yeongeup jest sierociniec.
Niedawno go zamknięto po śmierci dyrektora.
Odtajniono wtedy również pewne dokumenty.
Znajomy mówi, że są powiązane ze sprawą zaginięć.
Oto one.
Te materiały.
Dlaczego tak uważa?
Sierociniec w Yeongeup przekazał około 20 dzieci do adopcji za granicę.
Jedenaścioro nie było z sierocińca.
Nie miały akt przyjęcia.
Jedynie dokumenty adopcyjne.
Czy w dokumentach były ich zdjęcia?
Kilka.
Dzieci są podobne, bo to noworodki.
Ciężko je rozróżnić. Zdjęcia są czarno-białe.
Na szczęście fotografie tej trzylatki są dość wyraźne.
Przyjrzyj się.
To ta sama dziewczynka.
Istnieje możliwość, że pozostałe dzieci też uprowadzono.
Wiadomo, kto je tam przyprowadził?
Nie, ale… Rety.
Na dokumentach jednego dziecka widniała cena.
Dziesięć tysięcy wonów za dziecko.
10 000 WONÓW
W latach 60. to całkiem sporo.
Dzieci żyły na odludziu,
nie było świadków.
Ofiar nic nie łączyło?
Może urodziły się w jednym szpitalu?
Porody szpitalne były wtedy rzadkością.
Ale miały wspólną akuszerkę.
Tylko że babka miała alibi.
Wiesz, gdzie mieszka?
Przepraszam.
Dzień dobry.
Detektyw Kim Do-hyeon, policja.
Mogę pani zadać kilka pytań?
Chodzi panu może
o ten wypadek?
Spodziewałam się kogoś.
Trzydzieści lat temu w Geumje i Oksan porywano dzieci.
Pani asystowała przy ich porodach.
Wie pani coś o tym?
Kim pan jest?
Mamo.
Chodzi pani może
o ten wypadek?
Spodziewałam się kogoś.
A ty znowu swoje.
Musisz to codziennie powtarzać?
Mama ma alzheimera.
A pan to kto?
Asystowała pani akuszerce?
Tak. Minęło już z 20 lat.
Dwadzieścia?
A wcześniej?
Wcześniej miała inną asystentkę.
Jak się nazywa?
Matka Ok-yeopa.
Rety, pamiętasz ją?
Czasem miewa przebłyski.
Matka Ok-yeopa?
Tak. Ok-yeopa.
Ponoć założyła firmę w centrum.
Zapraszała mnie.
Pamięta pani, co to za firma?
Kim pan jest?
Kobieta, lat około 50 lub 60, matka niejakiego Ok-yeopa.
Prowadzi firmę w centrum Geumje.
To nasze wskazówki.
Tak.
Nic pewnego, bo ma alzheimera, ale warto to sprawdzić.
Ok-yeop to rzadkie imię.
Porównam to z listą osób, które sprawdzałem.
Ja też popytam i ci pomogę.
Dobrze.
- A niech mnie. - Jedzcie.
- Śmiało. - Pycha.
Cześć.
- Czołem. - Siadaj.
Przyszłaś handlować?
Dziękuję.
Nie, popytać.
Znacie może jakiegoś Ok-yeopa?
Jest jakoś po 30.
Oh-gyeopa? Czy jak?
Rany.
Nie, Ok-yeopa.
Ok-yeop.
- Pierwsze słyszę. - Ja też.
A to nietypowe imię, skojarzyłabym.
Pojęcia nie mam.
- Ani ja. - Ja też nie.
Dlaczego go szukasz?
No cóż.
Widzicie,
znajoma wspominała o jego mamie.
A ja w ogóle go nie kojarzę.
O jego mamie?
Sun-ae mieszka tu najdłużej, a nikogo takiego nie zna.
Na pewno nie jest stąd.
Przestań tak gadać.
Pomyślą, że jestem w twoim wieku.
Jeszcze czego.
Nie wygłupiaj się.
Nie wygłupiam się.
Która wygląda na młodszą?
- Nie wiem. - Policzmy zmarszczki.
Która ma więcej?
Która?
- Jedna, dwie, trzy, cztery, pięć… - Nie mam wielu.
- Pójdę już. - Jasne.
- Dziękuję. - Na razie.
- Pa. - Pa, pa.
- Długo tu mieszkasz. - Dzień dobry.
Też już pójdę.
Mogę o coś spytać?
Znacie Ok-yeopa?
- Ok-yeopa? - Około 30 lat…
Jego matka…
W aktach niczego nie ma.
Może źle usłyszałeś?
Nie sądzę.
Jutro to sprawdzę.
O co chodzi?
Co tak nagle zamilkliście? Ukrywacie coś?
Niczego nie ukrywamy.
Omawiamy sprawę.
Jaką sprawę?
- Młyn… - Warsztat…
Coś ukrywacie.
Jesteśmy ekipą, mówcie.
Nieważne.
To poufny projekt.
Z nim?
Jestem od niego wyższy stopniem.
Bo…
Bo kłapiesz jęzorem.
- Pogadamy później. - Jasne.
Detektywie Na.
Czego?
Chodzi o spór o spadek rodziny od sklepu z tapetami.
Co z nim?
Doszło dziecko drugiej żony.
Co za bałagan!
Musimy to sprawdzić w rejestrze mieszkańców.
Sprawdź w aktach urzędu cywilnego.
Znajdziesz tam dane i tego dziecka, i nieżyjących.
RATUSZ W GEUMJE
KANG OK-YEOP UR. 24.11.1960 – ZM. 28.02.1961
Nie żyje od 30 lat.
OJCIEC: KANG DEOK-PAL MATKA: CHO SUN-AE
Cho Sun-ae?
Jak na konkursie pisania.
Ciężko mi było samej. Nie mogłam złapać rytmu.
Yeong-bok, dużo napisałaś.
- Rety. - A niech mnie.
Może nie wyglądam,
ale w szkole uwielbiałam pisać.
Daj przeczytać.
- Chcesz? - Pewnie.
Trzymaj.
„Ta koszula nocna urzeka czerwienią maku.
Idejalnie podkreśla seksapil”.
- Czemu się śmiejesz? - Co?
Co znaczy „idejalnie”? Bez sensu.
- A nie tak? - Śmieszne.
Poprawię.
IDEALNIE
Mówiłam, że nie jestem wykształcona.
Ju-ri, też masz błąd.
Jaki? Gdzie?
Gdzie?
„Produkt w kształcie obrączki, który przywróci ci pewność siebie.
Stań pewnie i włóż go prawidłowo”.
Tutaj.
Nie „włóż”,
tylko „załóż”.
„Załóż”.
Ale wstyd.
Wcale nie jesteś lepsza.
Ale czemu nie „włóż”?
Po to się to stosuje, żeby…
Załóż i już.
Stajesz i zakładasz.
Co?
- No dobra. - „Załóż”.
Jak się zastanowić,
to nie chodzi o kreatywność.
Mamy problem z pisownią.
Pani Oh nam wszystko sprawdzi.
Właśnie. Nie przejmujcie się pisownią.
- Cudnie. - Wszystko poprawię.
Dobrze.
Prawie skończyłam, skoczę po coś do picia.
- Mnie weź skoll. - Skoll.
- Mnie sok Tabom. - Tabom?
Dla mnie bb col.
- Skoll, tabom i bb col. - Tak.
Dzięki.
- A pieniądze? - Mam.
Właśnie.
BUDKA TELEFONICZNA
Pani przewodnicząca, mówi Jeong-suk.
Miałam zadzwonić.
Tak.
Czy w okolicy
mieszka 30-latek o imieniu Ok-yeop?
Jego matka ma 50, może 60 lat.
Oczywiście.
Przestań.
Dzień dobry.
Szukasz matki Ok-yeopa.
Odpuść. To bez sensu.
To znaczy?
On nie żyje.
- Kto? - Ok-yeop.
Zmarł 30 lat temu. Zachorował.
Nie wiem, o co chodzi, ale przestań.
Po co dręczysz kobietę, która stara się jakoś żyć
po stracie dziecka?
Zna pani jego matkę?
Nic nie wiem.
Proszę mi powiedzieć.
Muszę coś sprawdzić.
No cóż.
WYPOŻYCZALNIA WIDEO
To ja.
Ok-yeop był moim synem.
Proszę się napić.
Oczywiście.
Od roku 1961 do 1965
pracowała pani jako asystentka akuszerki?
Tak.
Po śmierci Ok-yeopa
czułam okropną pustkę.
Dlatego zgłosiłam się do pomocy przy porodach.
Musiałam się czymś zająć.
Wie pan,
na co zmarł mój syn?
Przeziębił się.
Przeziębienie i gorączka.
Każdy szpital by mu pomógł,
ale nas nie było na to stać.
Całą noc starałam się zbić gorączkę,
przecierając go mokrym ręcznikiem.
„Skarbie, nie umieraj. Przepraszam.
Nie umieraj”.
Wtedy
jego ciało zwiotczało.
Był taki maleńki. Miał ledwo 100 dni.
Pochowałam go i wróciłam do domu.
Przepraszam. Gdy to wspominam…
Nie szkodzi.
Rzecz w tym,
że otworzyła pani działalność dwa lata po śmierci syna.
Skąd miała pani na to pieniądze, skoro nie było pani stać na szpital?
Zdobyła je pani w dwa lata.
Mąż ciężko pracował.
Był rolnikiem.
Nawet z pensją akuszerki nie zdołalibyście uzbierać tej kwoty.
Mogę to wytłumaczyć.
Wszystko panu powiem.
Nie wiem, od czego zacząć.
Tak.
Panie detektywie…
Porwałam te dzieci.
Modlę się, aby każde z tych dzieci
żyło w zdrowiu i szczęściu.
Miej ich w opiece. Niechaj odniosą sukces.
I tak codziennie.
Modlę się o ich dobrobyt.
To według pani ma sens?
Porywała pani dzieci,
żeby je sprzedawać.
Nie robiłam tego dla pieniędzy.
Każde
z tych dzieci
pochodziło z ubogich rodzin.
CORAZ WIĘCEJ ADOPCJI ZA GRANICĘ
Jak mój Ok-yeop.
Tych ludzi też nie było stać na szpital.
Jak te dzieci miałyby być szczęśliwe?
Uważam,
że je ocaliłam.
Co takiego?
Nienawidziłem swoich rodziców.
„Dlaczego mnie porzucili?
Po co w ogóle się urodziłem?”
Nie wiedziałem, że to pani sprawka.
I pani mnie ocaliła?
Mylisz się.
Gdy oddawałam te aniołki,
tatuowałam im na czole maleńki krzyżyk.
Po to, żeby w przyszłości je rozpoznać.
Ty takiego nie masz.
Mam bliznę po oparzeniu na ręce.
Odkąd trafiłem do sierocińca.
Zatem nie jesteś jednym z nich.
Ja kochałam swoje dzieciaczki.
Wygląda na to,
że też jesteś adoptowany.
Wyrosłeś na wspaniałego człowieka.
Skąd w tobie tyle goryczy?
- Nie… - Cichutko.
Teraz będę się modlić.
Może i muszę wszystko zostawić,
ale zdjęcia dzieci zabiorę.
Pani Cho!
Proszę na chwilę wyjść!
Jest tam pani?
Pani Cho!
Co?
ZAMKNIĘTE
Co cię sprowadza?
Widzisz, że mam zamknięte.
Mam pilną sprawę.
Właśnie miałam wychodzić.
Porozmawiajmy po drodze.
Chwileczkę.
To detektywa.
Był u pani?
Gdzie on jest?
Proszę mi powiedzieć!
Detektywie!
O nie.
Detektywie.
Jeong-suk.
Już dobrze.
Chodźmy stąd.
Ostrożnie.
- Puszczajcie! - Rety.
Co wy wyprawiacie?
Puśćcie mnie!
Nigdzie nie pójdziesz!
- Puszczajcie! - No nie.
To koniec, pani Cho.
Jest pani zatrzymana za uprowadzenie dzieci
w Geumje i Oksan
celem sprzedania ich za granicę.
- Uprowadzenia? - To nie ja!
- To prawda? - Puszczaj!
- Trzymaj ją! - Puszczajcie!
SZPITAL W GEUMJE
Policja w Geumje zatrzymała
kobietę odpowiedzialną za porwania dzieci w Geumje i Oksan,
które sprzedawała za granicę.
Podejrzana Cho Sun-ae
porywała dzieci z ubogich rodzin,
a następnie wraz z dyrekcją sierocińca w Yeongeup fałszowała dokumenty.
- Dzieci sprzedawano. - Przejście.
Choć sprawa się przedawniła…
KPT. SEO HYEON-SIK
…podejrzana otruła policjanta,
uwięziła go i podpaliła budynek.
Zostanie oskarżona o uwięzienie go i naruszenie nietykalności cielesnej.
W porządku?
Dobrze, że poniesie karę, ale jedno mnie trapi.
Myślałem, że ich odnajdę.
Masz moje rzeczy?
Mam pocztę.
Dostałeś paczkę z zagranicy.
To od rodziców zastępczych.
Sprzątali garaż
i znaleźli ubranka, w których zostałem adoptowany.
A to co? Jakiś haft.
Może to twoje prawdziwe inicjały?
Wiem tylko, że mam nowy trop.
Pani Oh. Yeong-bok. Ju-ri.
- Dzień dobry. - Cześć.
Jak się czujesz?
Dobrze. Za dwa dni wychodzę.
Muszę wam podziękować.
Pomogłyście ująć sprawczynię.
Żaden kłopot.
Zrobiłyśmy, co kazała Jeong-suk.
Gdzie tam.
Czy pan Choi już wyszedł?
Oczywiście.
Zapraszam cię na przyjęcie w weekend w moim domu.
Uczcimy wypis mojego męża.
Tak.
Przyjdźcie jako para. Oficjalnie.
Ju-ri, to nie tak.
Przyjdziemy.
„Jako para”.
Jak uroczo.
Po co narobiłaś tyle jedzenia?
To już jutro?
Tak.
Mama, tata i siostra wyjeżdżają.
Wolna chata.
Przyniosę produkty.
Szykuj się.
Nie biegajcie, bo nakurzycie.
Przewrócicie się!
- Uspokójcie się. - Cześć.
- O rety. - Cześć.
- Gratuluję wyjścia. - Dzięki.
Nie trzeba było.
Pomogę. Co najpierw?
- Proszę. - Yeong-bok.
Brakuje nam piecyków.
Jeden to za mało.
Piecyk.
Już wiem.
Schowałam go, już po niego lecę.
- Siadaj. - Dobrze.
O rany.
Jejku.
Co?
A co to tu robi?
Znaleźli ubranka, w których zostałem adoptowany.
UCZCIWY BIZNES
Poszukiwania biologicznych rodziców
wróciły do punktu wyjścia.
Zacznę od nowa.
Ekstra, że umiesz robić zdjęcia.
Cudownie.
Nikt mi tak nigdy nie powiedział.
Co wy robicie?
Co tu robisz?
Mówiłeś, że wykluczyłeś panią Oh.
Dlaczego?
Umiesz się zajmować dziećmi.
- Naprawdę? - Tak.
Setki razy wyobrażałem sobie,
jak spotkam mamę.
Może dlatego czuję się lepiej, niż się spodziewałem.
Napisy: Konrad Szabowicz