A VIRTUOUS BUSINESS
- Tatagayan kita. - Napakabait mo naman.
Napakatingkad ng kulay.
Palagi 'tong iniinom ng mga magulang ko sa US.
May mabangong aroma ito, kaya umiinom din ako.
Tama. Galing ka sa US.
Oo.
Salamat sa 'yo, nakainom kami ng wine.
Jeong-suk, ano'ng ginagawa mo riyan?
Halika at saluhan kami.
Sige.
Maraming pagkain kaysa inaasahan ko.
- Mag-iihaw ako ng karne kapag maubos. - Sige.
- Umupo ka rito. - Salamat.
- Gusto mo rin ba ng wine? - Sige.
Hay, di tulad ng mga baso natin, puno ang baso ni Jeong-suk.
Muntik na itong umapaw.
Pag-ibig 'yan, hindi wine.
Masaya ako para sa kanila.
Nag-iibigan.
Mr. Choi, magbigay ka kaya muna ng mensahe bago tayo mag-toast?
Nahihiya ako. Wag na.
Ikaw ang bida ngayon. Magsalita kahit kaunti lang.
Palakpakan natin siya.
Sige na.
Hay.
Hay naku.
Gusto kong pasalamatan
ang maraming kagalang-galang na bisita na pumunta sa bahay
kahit na busy ang iskedyul nila para ipagdiwang ang paglabas ko sa ospital.
Maraming salamat.
- Sige. - Hay.
Mayroong
lumang kasabihan…
"Kung mawalan ka ng pera, kaunti ang mawawala sa 'yo."
"Kung mawalan ka ng dangal, kalahati ang mawawala sa 'yo."
"Pero kung mawalan ka ng kalusugan, mawawala ang lahat sa 'yo."
Kaya, sa lahat ng oras,
una ang kalusugan.
Magpapasalamat ako kung maalala n'yo 'yan.
Cheers.
- Ang susunod na mahalagang bagay… - Sige.
Cheers.
- Cheers. - Cheers, Jeong-suk.
Bakit mo ako pinigilan?
Nagsisimula pa lang ako.
Lalamig na ang pagkain.
Naintindihan ng lahat ang mahalagang mensahe mo.
"Mahalaga?"
- "Mahalaga." - Di ba?
Masarap 'to. Sige kumain na kayo.
- Kumain ka nito. - Sige.
Yeong-bok, magaling ka talaga sa gawaing-bahay.
Ms. Oh, napakaganda ng mga plato.
Talaga?
Napakaganda ng lahat ng plato mo.
Naku naman.
Talaga lang. Maganda kapag ganito.
Mabait siya kaysa inasahan ko.
- Ano? - Tinutukoy ko si Detective Kim Do-hyeon.
Akala ko tahimik lang siya.
Pero sa nakita ko ngayong araw, mukhang mabait at malambing siya.
Mukhang gustong-gusto mo siya.
Dahil ba sa nobyo siya ni Jeong-suk? Lumalambot ang puso ko.
Parang gusto kong palagi siyang kausapin.
Ibibigay ko 'to sa mga bata.
- Sige. - Sige.
Hi.
- Di mo kailangang gawin 'yan. - Tapos na 'kong maglinis.
- Nasugatan ka ba? - Naku.
Naku naman. Dapat nag-ingat ka.
Saglit lang.
Okay lang ako.
Masakit siguro.
Mas malalim ang sugat kung titingnan.
Bakit di ka nakinig no'ng sinabi kong iwan mo na lang do'n?
Pasensya na.
Baka isipin ng mga tao na isa kang ina na pinapagalitan ang anak niya.
Pasensya na. Nabigla lang ako.
Di kita pinapagalitan. Naaawa lang ako sa 'yo.
Ang sugat na 'to…
Mister, puwede ka bang tumambay sa bahay ko?
Min-ho, gabi na. Sa susunod na lang.
Hindi.
Maglaro tayong tatlo sa susunod ha.
Sige, mabuti 'yan.
Ano'ng gagawin natin?
Sige. Gawin natin 'yan.
Pangako?
Pinapangako ko.
Pumasok ka na, malamig.
Tatawagan kita. Paalam.
Paalam.
Paalam!
Paalam, mister.
Paalam.
Hello?
Jeong-suk, ako 'to.
O, Ms. Oh.
Sabi mo kailangan ng camera para kunan ng litrato ang mga produkto.
Nakita ko na ito. Kaya wag mag-alala.
Salamat, Ms. Oh.
Sige. Kita tayo bukas.
Ms. Oh.
O? Ano 'yon?
Ah, baka sakali lang…
O, wala 'to. Kita tayo bukas.
Ano 'yon?
Kita tayo bukas.
Masaya ako na nahuli na ang salarin,
pero nanlulumo ka siguro.
Balik na naman sa simula
ang paghahanap mo sa totoo mong mga magulang.
Magsisimula ulit ako.
Salamat sa pagtulong sa akin.
Hay naku.
Sabihin sa 'kin kung may kailangan ka.
Sige.
Ano'ng ginagawa n'yo?
Di mo ba nakikita? Nagkakape kami.
Bakit maaga pa lang magkasama na kayo?
- Pasok na tayo sa loob. - Sige, sir.
Captain!
Dati masaya ka pag nagkakape tayo sa umaga! Hay, napakainit!
Ano'ng ginagawa mo?
Sira ba ito?
Wala akong makita.
Tanggalin mo ang lens cap.
Gano'n ba.
- Nakikita mo na ba? - Oo, nakikita ko na nang maayos.
Hay naku.
Wala ka ngang alam sa camera, pero ikaw ang magpi-picture sa mga produkto?
Gusto mo bang tulungan kita?
Wag na.
Palagi akong pandak at pangit sa mga litratong kuha mo.
Hindi talaga masisiyahan ang babae sa mga litratong kuha ng sinumang lalaki.
Hay.
Tama. Magaling si Dae-geun sa pagkuha ng mga litrato.
Nag-aral siya ng photography sa paaralan.
Talaga ba?
Oo. Kahit na nag-dropout siya,
nag-aral siya ng photography.
Mas magaling siguro siya kaysa sa atin.
- Hay naku. - Astig.
Umuwi ka na. Dadaan muna ako sa bahay.
Sige.
Ano'ng binubulong-bulong n'yo?
Gusto ko ring malaman.
Ah, pinasalamatan ko lang siya
sa pagkuha ng mga litrato.
Ah.
- Oo. - Gano'n ba?
Dae-geun, magaling ang ginawa mo.
Salamat.
Salamat, Dae-geun.
Wala 'yon.
Heto na.
- Ito ang mga film na ginamit kanina. - Sige.
May gagawin pa ako mamayang gabi.
Aalis na ako.
- Kumain ka pa. - Okay lang.
Salamat.
- Paalam. - Kita tayo sa susunod.
Aalis na rin ako. Kailangan kong bumalik sa salon.
- Sige. Paalam. Aalis na rin ako. - Paalam.
- Ju-ri, salamat sa pagpunta mo. - Sige.
Kailangan nating i-develop ang mga litrato at dalhin sila sa print shop?
Oo. Dadalhin ko ang mga film sa photo studio habang pauwi ako
at kukunin ko bukas.
Sabay ba tayong pumunta bukas?
Tatapusin ko ang pag-proofread sa mga paglalarawan ngayong araw.
Dalhin natin 'yon at mga litrato sa print shop.
Sige. Mabuti 'yan.
Sige.
Naku, bakit iritable ka ngayon?
- May sakit ka ba? - Pakarga ako ng baby.
Di ka nga makakain dahil sa baby.
Uy, Eun-ji.
Sige. Maglaro tayo.
Makipaglaro sa 'kin para makapagmeryenda ang mama mo.
Malambing na baby.
- Naku, naisip ko ito matagal na. - Ipalakpak ang paa mo.
Magaling kang magbantay ng bata.
- Talaga? Ako? - Oo.
Ikaw talaga.
- Gusto mo ba ako? - Oo naman.
- Heto na. - Kadalasan ayaw niya sa ibang tao.
Okay lang. Babantayan kita.
Magme-meryenda muna ang mama mo.
Sino ka?
Ako 'to, Dae-geun.
Ju-ri.
Wow, di kita nakilala kasi mukhang kakaiba ka.
Binago ko ang istilo ko para di ako makilala ng mga tao.
Pag tuwid ang buhok ko at simpleng damit ang isuot,
di nila ako makikilala.
Napakaganda mo sa damit na 'to.
Ah, pakisuyo purihin mo pa ako sa loob ng bahay.
Sige.
- Tara na. - Sige. Pasok sa loob.
Hay naku.
Alam ko na mayaman si Ms. Heo,
pero kakaiba ito.
Ano 'to?
Napansin ko na gusto mo ang wine no'ng isang araw.
Kinuha ko ang whisky na tinago ni mama.
Uminom muna tayo,
pagkatapos ipapakita ko ang kwarto ko.
Ah gusto mo munang i-set ang mood.
Okay.
Umupo ka.
Tingin mo sexy ako? Talaga?
Oo.
Nagmumukhang sexy ang mga lalaki kapag nagpopokus sila sa isang bagay.
Gusto mo siguro ang photography.
Dati gusto ko 'yon.
Kaya nga nag-aral ako sa unibersidad.
Kaya bakit ka huminto?
Ayaw ng mga magulang ko.
Sabi nila na nakakahiya 'yon at di ako kikita ng pera do'n.
Pipitsuging unibersidad lang 'yon.
"Pipitsugin" ba ang pangalan ng unibersidad?
Hindi. Geumshin University.
Kaya bakit mo tinatawag na pipitsugin?
Ah…
lahat ng mga kapatid ko at mga kamag-anak ay nag-aral sa prestihiyosong unibersidad.
Nasanay na akong minamaliit ng mga tao at tinatawag na
pipitsugin ang school ko.
Bakit ka nila minamaliit?
Nakakamangha ka nga.
Nakakamangha?
Oo!
Baka dahil sa di ako nakapag-aral sa unibersidad.
Pero ang katotohanang nakapasok ka sa unibersidad ay nakakamangha.
Astig nga na isa kang magaling na photographer.
Magaling ka.
Ano?
Umiiyak ka ba?
Hindi.
Wala pang nagsabi niyan sa 'kin.
Palagi kong naiisip na, "Bakit nakakaawa ako?"
Sa isang tao,
puwede akong maging astig na tao.
Talagang nagpapasalamat ako dahil diyan.
Pero malungkot din ako.
Wag kang umiyak.
Maraming salamat.
Wag ka nang umiyak. Iyakin ka talaga.
Ito ang palagi mong ginagawa, gago ka.
Ibig kong sabihin…
Palagi kang umiiyak at hinahalikan ako kapag inaaliw kita.
Gaya no'ng dati.
Hindi, iba 'yon noon.
Ngayon, di ko hahayaang pangunahan mo ako.
Umupo ka lang. Lalapitan kita.
Hay naku.
Baliw ka na.
Ano'ng ginagawa n'yo?
Dapat pa bang itanong? Halata naman.
Bakit ka nandito? Akala ko ba bumiyahe ka sa China?
China? Di 'yon ang mahalaga ngayon.
Mga walanghiya!
Eom Dae-geun! Tumigil ka!
Gago ka!
Tumigil ka, gago ka!
Gago. Tumigil ka!
Naku.
Ma, magpapaliwanag ako!
- Tigil! - Kumapit ka!
Gago ka! Lagot ka sa 'kin!
Walanghiya kayo!
Ako ang dapat mong kausapin. Bakit nandito si Ju-ri?
Di na ako magpapaligoy-ligoy.
Maghiwalay kayo.
Ma.
Ito ba ay…
COMMERCIAL LEASE AGREEMENT
Isa itong kasunduan sa pagpapaupa.
Oo.
Kung di kayo maghihiwalay, umalis ka kaagad.
Di ka makatarungan.
Di makatarungan? Paano?
Inakit mo ang anak ko.
Pa'no mo nasabing di makatarungan?
Magalit ka na sa akin,
pero kabuhayan ko ito.
Bakit mo ako iniirapan at sumasagot ka pa sa 'kin?
Wag ng manood ng mga drama.
- Gago ka, tumahimik ka! - Di ako tatahimik!
Palagi mo akong tinatakot na itatakwil mo ako.
Wag kang umarte na anak mo 'ko.
Walanghiya…
Sumusobra ka na!
Sa lahat ng babae sa mundo, bakit…
Talaga naman!
Puwede mo akong insultuhin hangga't gusto mo, pero wag lang si Ju-ri!
Anak ko, sinisigawan mo ba ako?
Nababaliw ka na ba dahil sa masagwang babaeng 'to na may anak?
Hindi siya masagwa.
Sa buong buhay ko, di mo pa ako pinuri.
Sabi niya sa 'kin na walang kulang sa akin at astig ako.
Tinanggap niya ako kung sino ako.
Pakiramdam ko na kaya kong gawin lahat kasama si Ju-ri.
Gusto kong maging mabuting tao kasi naniniwala siya sa akin!
Kaya…
Ju-ri.
Wag mo akong iwan.
Mahal kita.
Ako rin.
Mahal din kita.
Wag kang umiyak.
Talaga naman. Bakit umiiyak ka na naman?
Baliw na iyakin.
- Baliw ka talaga. - Hay naku, masakit sa mata.
Hay naku.
Hay, mas maganda ang kinalabasan nila.
Expert talaga siya.
Sa totoo lang, medyo kinabahan ako kasi nagpumilit siyang kumuha ng mga litrato.
Sa katunayan, ako rin.
Nagugutom ako.
Kumain muna tayo bago pumunta sa print shop?
Sige.
Detective.
Naka-duty ka ba?
Oo, katatapos lang.
Tanghalian na. Samahan mo kaya kaming mananghalian?
Papunta na kami para kumain.
Sige ba?
Tara.
- Heto na. - Salamat.
Heto na.
- Salamat. - Mag-enjoy sa pagkain.
Napakaraming paminta 'yan.
Ah, gusto ko ng paminta.
Detective, gusto mo rin ng paminta.
Oo.
Nagdadala ako ng paminta kasi nahihiya ako sa mga restaurant.
Hay naku. Gano'n din ako.
Sabi ng mga tao na di ko matitikman ang lasa ng sabaw
kung marami akong ilagay na paminta.
- Mas napapasarap ang lasa di ba? - Gano'n na nga!
Ano 'yon? Tingin mo kakaibang sobra akong maglagay ng paminta?
Hindi.
Magandang makita kang maganang kumain.
Kumain ka ba ng agahan?
Hindi ako palaging kumakain ng agahan.
Nasa ibang bansa ang mga magulang mo.
Siguro naaabala kang magluto para sa sarili mo.
Mukhang malapit lang ang bahay mo sa amin.
Pumunta ka sa bahay kung di ka makapagluto.
Magkakasakit ka kung palagi kang kumakain sa labas.
Sige, gagawin ko 'yan.
Ayos lang. Kumain ka na.
Siyanga pala…
sabi mo sa 'kin na di mo sinama si Ms. Oh sa listahan.
Puwede ko bang matanong kung bakit?
Ano?
Kasi habang nakikita ko kayong magkasama ni Ms. Oh
nacu-curious ako.
Di nagtutugma ang timeline.
Ikinasal si Ms. Oh Geum-hui at sumunod sa asawa niya sa Geumje
mga 20 taon ang nakalipas.
Bago niyan, wala siyang koneksyon sa Geumje.
Gano'n ba.
Isa pa, tumatanggap siya ng mga paggamot
para sa infertility sa loob ng maraming taon sa Geumje OB-GYN Clinic.
Magiging maganda siguro.
Ano?
Kung makita ko ang nanay ko,
sana maging mabait at masayahin siya gaya ni Ms. Oh.
Alam mo…
May sasabihin ako sa 'yo.
- Nakauwi ka na. - Oo.
Bakit mukhang pagod ka?
Wag mo akong tanungin.
Bigla na lang umabsent si Dae-geun kasi may emergency raw.
Pagod ako sa pagtatrabaho sa buong araw.
Talaga? Ano kayang nangyari.
Gayunpaman, wag kang malungkot.
Ide-deliver na ang paborito mong fried chicken.
Fried chicken?
Ipapalabas na ang huling episode ng Jealousy, manood tayo habang kumakain.
Tama. Ngayon 'yon.
Ano'ng oras na ba? Magsisimula na 'yon.
Si Choi Soo-jong at Choi Jin-sil.
Magiging couple kaya sila?
Maghihiwalay sila.
- Ano? Di puwede 'yon. - Tingnan natin.
Nandito na ang fried chicken. Kukunin ko.
Nandito na ang fried chicken
Nandito na ang masarap na fried chicken…
Honey.
Tingin ko may problema.
Ano? May problema ba sa fried chicken?
Hindi tungkol sa fried chicken.
Geum-hui.
Ano? Ju-ri, ano'ng ginagawa mo…
Hello.
Nandito po ako.
Ah…
Kaya, nagdi-date kayong dalawa,
at nahuli kayo ni Ms. Heo na naglalambingan.
Naiintindihan ko bakit galit siya,
pero dapat di niya kayo pinalayas agad.
Akala ko na tinatakot niya lang kami.
Pero kumilos kaagad siya.
Mukhang palaging nando'n ang lola ni Min-ho sa bahay ni Jeong-suk.
Puwedeng dito muna ako hangga't makahanap ako'ng bagong tirahan?
Siyempre…
Di ako sigurado riyan.
Ano?
Talagang kontra si Ms. Heo sa relasyon n'yo.
Kung malaman niya na dito ka tumutuloy, malalagay ako sa alanganin.
Mr. Choi, ang sama mo naman.
Hay naku.
Ang mama ko o ako?
Di ako makapaniwala sa 'yo. Marami na tayong pinagdaanang magkasama.
Pero, pipiliin ko si Ms. Heo.
Talaga naman, pakisuyo tulungan kami sa ilang araw lang.
Susubukan kong mapapayag si Mama, okay?
Honey.
Hay.
Ginawa ko ito. Maliit na bagay lang 'to.
Daga ba ito? Napaka-cute.
Kuneho 'yan.
Signature ko 'yan.
Maraming tao ang napagkakamalang daga 'yan.
Kumain ka rin ng bagoong.
Ma, makikipagkita ba tayo kay mamang pulis mamayang gabi?
Oo.
Pero, tatanungin ko muna siya.
Di ko alam kung okay lang siya.
Bakit? May nangyari ba sa kanya?
Wala.
Min-ho, nagdala ka ba ng clay sa klase mo ngayon?
Oo.
Gagawa ako ng pusa ngayon.
Ano'ng sabi ni Dong-u na gagawin niya?
Nakakainis.
Hoy, tapos ka na ba?
Mahigit 20 minuto na. Kailan ka lalabas?
Pasensya na. Natatagalan ako sa umaga.
Matataehan ko na ang pantalon ko. Naku.
Nakakaloka 'to.
Honey, gamitin mo ang banyo sa second floor.
Alam ko na may banyo sa second floor, okay?
Pero sanay na ako sa banyong 'yan.
Magagalit ang puwet ko.
Napakaarte mo.
- Di ko na talaga kaya. - Ano?
Puwede ka ng pumasok.
Ano? Nagbabasa ka ba ng magazine habang nagba-banyo?
Oo. Nakagawian ko ng magbasa ng mga balita sa mundo sa umaga
habang gumagamit ng banyo.
Pa'no nagkaroon ng gano'ng rutina ang isang walong taong gulang?
Sinasabi ng amoy na wala ka ng oras para magsalita.
Pumasok ka na.
Tingin ko lumabas na.
Honey, pakisuyo dalhan ako ng bagong underwear.
- Dong-u, tara na at kumain ng agahan. - Sige.
Dapat mong kainin 'yan.
Hindi, sir. Di dapat walanghiya ang nakikitira ng walang bayad.
Sige na, kainin mo 'yan.
Saan mo natutunan ang salitang "nakikitira ng walang bayad?"
Bakit mo kinain 'yan?
Kinain niya ang lima sa pitong meatballs!
Di ba ako puwedeng kumain ng dalawa?
Pasensya na. Wala siyang konsiderasyon sa mga bata.
Okay lang. Marami ng nakain si Dong-u.
- Dong-u, kunin mo na ang bag mo. - Sige.
- Salamat sa pagkain. - Walang anuman.
Aalis na rin ako!
Meatballs…
Aalis na ako.
Kailangan kong maghanap ng bagong pwesto para sa hair salon.
Napakahirap siguro.
Hayaan mo na 'yan, Ju-ri. Okay lang, umalis ka na.
Salamat.
Napakadumi.
Mabuti. Pa'no mo nalaman 'yan?
Detective Kim, gusto mo ba ng mais?
Ano'ng ginagawa mo?
Bakit mo binabalewala si Captain? Ano'ng iniisip mo?
Captain, pasensya na.
Puwede ba akong umuwi nang maaga? May titingnan lang ako.
Oo. Sige.
Okay lang ba ang black tea?
Oo.
Ano ang gusto mong itanong sa 'kin?
Tungkol ba kay Jeong-suk?
Hindi.
Tingin ko mas mabuting ipakita ko sa 'yo.
Ano 'to?
Ito ay…
Bakit nandito 'to…
Ito ang suot ko no'ng inampon ako ng pamilya ko sa America.
Nakita ko riyan,
ang parehong embroidery sa panyong binigay mo sa 'kin.
Kaya gusto kong hingin ang paliwanag mo.
Ah…
Di ko alam.
- Ano? - Di ko alam.
Detective, ako…
Gayunpaman…
Di ko alam ang hinahanap mo, pero di kita matutulungan.
Paalam.
Sandali lang.
Honey, nandito na ako!
Nakauwi ka nang maaga ngayon ah.
Oo.
Bumili ako ng karne mula sa butcher shop.
Para sa meatballs 'yan, okay?
Gumawa ka ng marami.
Di ko gustong makipagkompetensya ulit sa batang 'yon.
Sige.
Meron pa.
Heto.
Ano 'to?
Buksan mo.
Para sa wedding anniversary natin,
binilhan kita ng scarf pero nasaktan lang kita.
Kaya bumili ako nang bago.
No'ng nakilala kita sa unang pagkakataon, may suot kang scarf.
Napaka-elegante at maganda kang tingnan.
Sabi ko, "Papakasalan ko'ng babaeng 'to
at pasasayahin siya sa buong buhay niya."
Bakit malungkot ka? Di mo ba nagustuhan?
Hindi sa gano'n. Gusto ko ito.
Ano sa tingin mo? Maganda ba?
Naku, maganda kang tingnan.
Di ka pa rin nagbabago.
Kalokohan.
Maligo ka na. Maghahanda ako ng hapunan.
Sige.
Marami sigurong kalat ang batang 'yon,
pero napakalinis pa rin ng bahay.
Pa'no mo nalaman na mas madaling makahuli ng mga suso sa gabi?
Sabi ni lola sa 'kin.
Yes! Nakakuha ako ng dalawa.
Eh ikaw, mister?
Wala pa akong nakukuha.
Mister, first time mo pa lang ba?
Oo, first time ko pa lang.
Di ka ba nanghuli nito kasama ang mga magulang mo no'ng bata ka pa?
Hindi.
Min-ho, lumaki siya sa US.
Puwede mo ba siyang turuan?
Oo.
Mister, manood ka.
May mga madudulas na bahagi gaya nito.
- Marami kang makikita riyan. - Sige.
Dahil di pa nagagalaw ang mga bahaging 'to.
- Bahaging gaya nito? - Oo.
Teka lang.
Nakuha ko sila, di ba?
Ilagay dito.
Ganito lang pala 'yon.
Min-ho, masaya 'to.
Paramihan kaya tayo ng mahuhuli?
Sige maganda 'yan.
Di kita pagbibigyan kasi first time mo pa lang ha.
Sige. Ready, set, go.
Heto.
Sige, nakuha ko sila.
Kita mo gaano karami nakuha ko? Isa, dalawa, tatlo.
- Ano? - Di ba?
Kunin sila.
Min-ho, halika na rito.
Sige. Kukuha pa ako ng lima.
Nakipagkita ako sa kanya.
Kay Ms. Oh?
Nagulat siya no'ng pinakita ko ang mga damit ng sanggol?
Sabi niya wala siyang alam.
Parang di niya gustong aminin 'yon.
Dapat nagpahinga ka lang sa bahay mo ngayon.
Naisip ko na ng maraming beses kung makita ko ang ina ko.
Sa imahinasyon ko, di niya ako tanggap.
Siguro dahil do'n,
mas bumuti ang pakiramdam ko.
Mister, nanalo ako.
Di nga.
- Sigurado ka ba? - Oo naman.
Tingnan natin.
- Ano? - Tingnan mo.
Hay, marami kang nakuha.
Gaano ba karami ang nakuha mo? Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim…
Ma.
Magluto ka ng sujebi bukas gamit ang mga suso na nakuha namin.
Sige.
Matulog ka nang mahimbing, anak ko.
Sige. Good night, Ma.
Sige.
Hello?
Uy, Ju-ri.
Oo. Makukuha na ang brochure bukas bandang 11 a.m.
Magkita-kita tayo sa print shop.
Gano'n ba. Babalitaan ko si Geum-hui.
Sige.
Sabi ni Jeong-suk na magkita tayo sa print shop bukas ng 11 a.m.
Dapat ba akong pumunta?
Bakit? Talagang nagsikap ka para do'n.
Tama. Di ba sabi mo magiging pinakaabalang araw 'yon?
Masama ba ang pakiramdam mo?
- Ibuka ang bibig mo. - Hindi sa gano'n.
Nagtatanong lang ako.
Isang trabaho ang pagpapakain sa sarili.
Lahat kayo ay nagtatrabaho ng walang pahinga.
Hay naku, saan mo natutunan ang kasabihan na 'yan?
September issue ng Jubu Life.
Kumain ka pa.
Nagsisikap ka rin ng husto sa pagbabasa ng mga magazine.
- Masarap ba? - Kumain ka pa.
SEONGGWANG PRINT SHOP
- Girls! - Hello.
Welcome.
- Nandito ka na. - Oo.
Mukhang maganda ang brochure.
Mukhang nakakamangha.
Magagalit ako kung itapon lang nila 'to sa kalye.
Dapat nating ipaalam na may coupon sa huling pahina.
Bakit di natin ipamahagi 'to bilang dalawang grupo?
Puwede tayong maging team.
At isang team si Ms. Oh at Jeong-suk.
Mas mabilis siguro kung gawin natin nang hiwalay?
Tama.
Gawin ba natin 'yon, Ms. Branch Manager?
Sige. Gawin ng magkahiwalay at magkita sa opisina para sagutin ang mga tawag.
- Sige. - Sige. Good luck!
- Kukunin ko 'to. Tara na. - Hay.
- Kita tayo mamaya! - Paalam.
LISTAHAN NG RESERBASYON VIBRATOR 1, LOVE GEL 1, CONDOM 1
Magaling talaga ang brochure.
Di ba, Geum-hui?
Ano? Oo.
Oo nga, di ba?
Isipin mo na napakahirap na maibenta lahat ng 'yan ng personal.
- Magaling kayong lahat. - Oo.
Perfect ang isang get-together.
Pero maghahanap pa ako ng unit para sa salon ko.
Kailangan ko nang umalis at alagaan ang mga bata.
Mga bata ang nagbabantay kay Eun-ji.
Pag makahanap na ako ng puwesto, uminom tayo.
Si Dae-geun at ang detective din.
Masaya no'ng isang araw.
Ano sa tingin mo?
Sige.
Sang-ayon ka rin, di ba?
Siyempre naman.
Mukhang gustong-gusto ni Ms. Oh ang detective.
Di ba?
Tama.
Abala ang lahat, di ba? Umalis na tayo.
- Sige. Aalis na ako. - Paalam.
- Sige.
Suriin ang alibi ng dalawang suspek.
Opo, sir.
Teka lang.
May itatanong lang ako…
sa huling pagkakataon.
Bakit…
Bakit mo ako iniwan?
Walang espesyal na kwento.
Maaga akong nakipag-date at nabuntis ng wala sa plano.
Natakot ako kung ano'ng sasabihin ng iba
at di ko gustong maging responsable.
Umasa ka siguro ng nakakaiyak na kwento, pero 'yon lang 'yon.
Kaya…
wag mo ng balikan 'yon
at magpatuloy ka lang sa buhay mo.
Gaya ng ginagawa ko,
gusto kong mamuhay nang tahimik.
Sige.
Lubos kong naiintindihan.
Nakabalik na ako.
Geum-hui.
Uy.
Ano bang iniisip mo?
Wala lang.
Siyanga pala, nakatulog si Dong-u habang nanonood ng pelikula kasama ang asawa ko,
pinatulog ko na siya.
Salamat.
Medyo gabi ka nang nakauwi.
Wala akong mahanap na magandang unit.
Parang sinabihan ni Ms. Heo ang mga estate agent tungkol sa 'kin.
Di nila pinapakita ang mga puwesto.
Baka lumipat na lang ako sa Oksan.
Mahirap siguro.
Oksan?
Oo.
Di ko talaga gustong magsimula ulit sa ibang bayan.
No'ng una, mahirap ang paglipat dito.
Talaga?
Pupurihin ako ng mga customer sa hairdressing skills ko
at titigil sa pagpunta pagkatapos malaman na single mom ako.
Nakakapagod kasi sinisisi nila ako.
Nahirapan ka siguro.
Hindi siguro madali ang magpalaki ng bata nang mag-isa.
Hindi naging madali.
No'ng buntis ako kay Dong-u,
binalewala ako ng tatay ng bata.
Kontra sa kanya ang mga magulang ko.
Kaya lumipat ako at nanirahan dito.
Walang madali sa buhay.
Umiyak ako ng husto.
Pero kapag umiiyak ako, minamaliit ako ng mga tao.
Kaya sinimulan kong mas tumawa.
Naisip ko, "Tatawa nalang ako at sabihin ang nasa isip ko."
Nagsisisi ka ba…
sa desisyon mo?
Hindi.
No'ng simula, tumatawa ako para magmukhang malakas.
Pero habang pinapalaki si Dong-u
binigyan ako nito ng maraming bagay na dapat ikatuwa.
Ma.
- Dong-u ko, nagising ka. - Oo.
- Nanaginip ka ba? - Oo.
Okay lang 'yan. Sabay na tayong matulog.
Narinig ko na nanood kayo ng nakakatawang pelikula ni Mr. Choi kanina.
Ano'ng pinanood n'yo?
Bakit…
Bakit mo ako iniwan?
Sige.
Lubos kong naiintindihan.
Do-hyeon.
Do-hyeon!
Ano'ng problema?
Mainit ka.
Sandali lang.
Bakit di mo pinaalam sa 'kin na may sakit ka pala?
Nagagalit ka ba sa taong may sakit?
Hindi.
Mahirap siguro, ano?
Gagaling din ako. Wag kang mag-alala.
Di ako mag-aalala.
No'ng nalaman ko ang kuwento mo,
nasaktan ako, at naawa ako sa 'yo.
Ang isang tao at tanging kakampi na di magbabago.
Napagtanto ko na wala ka no'n.
Gayunpaman,
di na ako naaawa sa 'yo ngayon.
Puwedeng ako ang taong 'yon.
Ako ang masasandalan mo.
Wala ka ng gamot. Pupunta lang ako sa botika.
Matulog ka muna.
Heto na ang order form.
Salamat. Pasensya na pinapunta pa kita rito.
- Okay lang. - Hay, dapat magmadali ako.
Hello.
May kailangan ka ba?
Oo.
Baka dahil sa pagod ang sakit. Bigyan mo nga ako ng gamot para do'n at sa lagnat?
Ano? Mukhang ayos ka naman.
Sino'ng may sakit? Si Min-ho?
Hindi.
May sakit ba ang detective?
Oo.
Pa'no nagkasakit ang binatang 'yon?
Sandali lang.
Teka lang.
Ms. Oh.
Ah…
Malubha ba ang sakit niya?
Nagkalagnat siya.
Alam mo, di ba?
Alam ko
na siguro nagagalit ka sa 'kin at tingin mo wala akong puso.
Di pa kita kilala nang husto para isipin 'yan.
Di gano'n ang iniisip ko.
Nabigla lang ako.
Matagal-tagal na.
Gusto kong tanungin siya kung ano'ng naging buhay niya.
Pero para sa'n pa?
Tingin ko mas mabuting mabuhay kami nang magkahiwalay gaya ng ginagawa namin.
Gayunpaman, lumaki siyang mabait at kagalang-galang na tao.
Naalala mo ba ang nangyari do'n sa may-ari ng video rental shop?
Hinanap ni Detective Kim
ang salarin kasi akala niya biktima siya ng kasong 'yon.
Naniwala siya na nakidnap siya bilang sanggol
at baka hinahanap siya ng mga magulang niya.
Sa loob ng maraming taon, akala niya na iniwan siya.
Pero naisip niya na baka hindi gano'n
at umasa.
Lumaki nga si Do-hyeon
na mabait at kagalang-galang na tao.
Pero talagang naghintay siya ng maraming taon para makita ang ina niya.
Di ko alam ang gagawin.
Walang alam ang asawa ko.
Nabuhay siyang di 'to alam buong buhay niya,
pero kung
malaman niya na nagkaanak ako bago ko siya pakasalan, siya…
Mr. Choi, ano'ng ginagawa mo riyan?
May anak
ka pala.
At ang detective 'yon.
Oo.
Bago ko lang nalaman.
Pasensya na.
Sana sinabi ko sa 'yo.
Kaya ba ayaw mong magkakaanak?
Sa buong buhay ko,
kapag nararamdaman ko ang totoong pagmamahal mo sa akin,
nalulungkot ako.
Iniisip ko
kung ano ang mararamdaman mo kung malaman mo ang totoo.
Iniisip ko na iiwan mo talaga ako.
May kutob din ako.
Ano?
Nasaan ang pliers?
Maraming aayusin sa bahay na 'to.
Siguro lumipat na lang kami. Nandito ba?
Ano 'to?
Ano 'to? Tradisyunal na kahon ng cookie ba 'to?
Siguro pagkatapos ng kasal natin.
Sa mga gamit mo,
nakakita ako ng damit ng sanggol at isang plushie.
Akala ko wala lang 'yon.
Di mo gustong magka-baby kasi gusto mong mabuhay bilang makabagong babae.
Pero kapag nakakakita ka ng baby,
naiiyak ka.
Naisip ko
baka may kuwento ka.
Pero…
Pero bakit…
Bakit wala akong sinabi?
Dapat pa bang itanong?
Kasi parang gusto mong kalimutan 'yon.
Wala ng ibang dahilan.
Kaya…
kung nag-aalangan ka dahil sa 'kin,
wag mo akong isipin.
Honey.
Alam mo,
kumpleto na ang buhay ko kasi kasama kita.
Seryoso ako.
Nahirapan ka siguro sa loob ng maraming taon.
Wag kang umiyak.
Wag nang umiyak.
Mag-eedad 60 ka na, pero iyakin ka pa rin na parang bata.
Okay lang.
Okay ka lang ba?
Ito ba…
Ano'ng ginagawa mo rito?
May sasabihin ako sa 'yo.
Pakiramdam ko…
Di ko pa nasabi ang gusto kong sabihin sa 'yo.
Pasensya na.
Kasalanan 'to ng Mommy.
Pasensya na talaga.
Pasensya na.
A VIRTUOUS BUSINESS
Tungkol kay Do-hyeon… Sabihan siyang pumunta dito lagi.
Dapat makakain na siya palagi ng masasarap na putahe ng ina niya.
Wala ka nang masyadong oras.
Susunod na linggo na 'yon.
Ililipat ka sa Cold Cases Team.
Biglaan naman.
Ilang araw na.
Sabi ni Ms. Heo na paalisin rin siya sa botika.
pero pinapalampas ko lang muna.
Tatapusin ko na ang relasyon namin.
Pero may kondisyon.
Ano'ng ibig sabihin nito?
Ano'ng gagawin natin?
Di ko alam
kung kailan ulit kami makakapagbenta!
Nagsalin ng subtitle: Jessa Ann