UCZCIWY BIZNES
- Naleję ci. - To miłe.
Co za kolor.
Moi rodzice w USA często to piją.
Też czasem lubię. Dla aromatu.
No tak, jesteś ze Stanów.
Owszem.
Dzięki tobie pijemy wino.
Czemu tam stoisz, Jeong-suk?
Dołącz do nas.
No dobrze.
Jest tyle jedzenia.
- W razie czego dołożę mięsa. - Super.
- Siadaj. - Dzięki.
- Też chcesz wina? - Poproszę.
Szklanka Jeong-suk zawsze jest pełna.
Po brzeg.
To miłość, nie wino.
Cieszę się.
Gołąbeczki.
Panie Choi, może jakiś toast?
Gdzie tam, wstydzę się.
To pańska impreza. Śmiało.
Brawa.
Dalej.
Ojejku.
A niech mnie.
Pragnę podziękować
szanownym gościom. Choć mają tyle pracy,
przyszli tu, by uczcić mój powrót do domu.
Bardzo dziękuję.
- No dobrze. - Rety.
Jest pewne
stare powiedzenie.
„Tracąc pieniądze, tracisz niewiele.
Tracąc honor, tracisz połowę.
Tracąc zdrowie, tracisz wszystko”.
Dlatego zawsze
zdrowie jest najważniejsze.
Pamiętajcie o tym, moi drodzy.
Na zdrowie.
- Drugą ważną rzeczą… - Już, już.
Na zdrowie.
- Zdrówko. - Na zdrowie, Jeong-suk.
Czemu mi przerwałaś?
Rozkręcałem się.
Jedzenie stygnie.
Wszyscy zrozumieli cenny przekaz.
Cenny?
- Cenny. - Prawda?
Wspaniale. Jedzcie.
- Spróbuj. - Chętnie.
Yeong-bok, znasz się na rzeczy.
Przepiękna zastawa.
Naprawdę?
Jak wszystkie tutaj.
O rety.
Tak jest ładnie.
Jest milszy, niż myślałam.
- Proszę? - Detektyw.
Myślałam, że to mruk.
Ale chłopak ma dobre serce.
Polubiłaś go.
Może to dlatego, że to chłopak Jeong-suk? Aż się serce raduje.
Chce się z nim rozmawiać.
Zaniosę to dzieciom.
Dobrze.
Cześć.
- Nie musiałeś sprzątać. - Już kończę.
- Coś się stało? - Nie.
Musisz uważać.
Zaczekaj.
Nic mi nie jest.
Pewnie bolało.
Głębokie rozcięcie.
Mówiłam, żebyś to zostawił.
Przepraszam.
Wyglądasz jak matka ganiąca syna.
Bo się wystraszyłam.
To z troski i współczucia.
Aleś się skaleczył.
Przyjdzie pan do nas?
Następnym razem. Już późno.
O nie.
To pogramy w trójkę następnym razem.
Dobrze.
A co będziemy robić?
Niech będzie.
Na pewno?
Na pewno.
Leć, bo zimno.
Zadzwonię. Pa.
Pa.
Cześć!
Do widzenia.
Pa!
Tak?
To ja.
Pani Oh.
Potrzebujesz aparatu do zdjęć produktów.
Znalazłam aparat, problem z głowy.
Dziękuję.
Do jutra.
Pani Oh.
Tak?
Nie wie pani przypadkiem…
Nieważne. Do jutra.
O co chodzi?
Do jutra.
Dobrze, że ją złapaliśmy,
ale pewnie jesteś rozczarowany.
Poszukiwania biologicznych rodziców
wróciły do punktu wyjścia.
Zacznę od nowa.
Dziękuję za pomoc.
Żaden kłopot.
Jak coś, mów.
Dobrze.
Co robicie?
Nie widać? Sączymy kawkę.
Ale tak wcześnie rano?
- Chodźmy do środka. - Tak jest.
Kapitanie!
Kiedyś piłeś poranną kawę ze mną! Rany, gorąca.
Co robisz?
Zepsuł się?
Nic nie widzę.
Zdejmij osłonę obiektywu.
- Już widzisz? - Teraz tak.
Nie do wiary.
Nie umiesz obsługiwać aparatu, a chcesz robić zdjęcia produktów?
Pomóc ci?
W życiu.
Na twoich zdjęciach zawsze wychodzę jak jakiś gnom.
Nie ma faceta, którego zdjęcia zadowolą jego żonę.
No nie.
Przecież Dae-geun umie robić zdjęcia.
Studiował to.
Naprawdę?
Nie ukończył studiów,
ale czegoś się nauczył.
Na pewno robi to lepiej niż my.
- O rety. - Ekstra.
Idź do siebie, muszę zahaczyć o mieszkanie.
Dobrze.
Co tam szepczecie?
Też jestem ciekawa.
Chciałam tylko podziękować mu za zdjęcia.
- Tak. - Na pewno?
Napracowałeś się.
Dziękujemy.
Tak, dziękujemy.
To żaden kłopot.
Proszę.
- Klisze z wcześniej. - Super.
Mam plany na wieczór,
tak że muszę iść.
- Zjedz jeszcze. - Nie.
Dziękuję.
- Na razie. - Cześć.
Ja też lecę. Salon czeka.
- Na mnie też już pora. - Cześć.
- Dobra robota, Ju-ri. - Tak.
Zdjęcia trzeba wywołać i dostarczyć do drukarni?
Tak. Zaniosę klisze po drodze do domu
i odbiorę je jutro.
Może jutro pójdziemy razem?
Dzisiaj miałam posprawdzać opisy.
Razem zaniesiemy zdjęcia do drukarni.
Niech będzie.
Wspaniale.
Co ty dziś taka płaczliwa?
- Chora jesteś? - Daj mi ją.
Nie masz nawet jak zjeść.
Cześć, Eun-ji.
Pobawimy się?
Chodź do mnie, a mamusia sobie zje.
Słodziaczek.
- Coś mi przyszło do głowy. - Klaszczemy stópkami.
Umiesz się zajmować dziećmi.
- Naprawdę? - Tak.
Poważnie.
- Lubisz mnie? - Naprawdę.
- Chodź tu. - Zwykle nie lubi obcych.
Zajmę się tobą.
A mamusia niech sobie zje.
Kim jesteś?
To ja, Dae-geun.
Ju-ri.
Nie poznałem cię. Wyglądasz inaczej.
Właśnie po to, żeby mnie nie rozpoznano.
Wystarczy, że wyprostuję włosy i założę zwykłe ciuchy.
Naprawdę ładnie wyglądasz.
Zostaw trochę komplementów na później.
Dobrze.
- Chodźmy. - Wejdź.
O rety.
Jejku.
Wiedziałam, że pani Heo jest bogata,
ale to inna bajka.
Co to jest?
Zauważyłem, że wino ci smakowało.
Zabrałem whisky z barku mamy.
Napijmy się,
a potem pokażę ci mój pokój.
Czyli najpierw atmosfera.
No dobra.
Usiądź.
Naprawdę jestem sexy?
Tak.
Skupieni mężczyźni są seksowni.
Uwielbiasz fotografować.
Kiedyś uwielbiałem.
Dlatego to studiowałem.
Dlaczego rzuciłeś studia?
Przez rodziców.
Mówili, że to wstyd i na tym się nie zarabia.
To był byle jaki uniwerek.
Nazywał się „byle jaki”?
Nie. To Uniwersytet Geumshin.
Wcale nie byle jaki.
No cóż.
Wszyscy moi krewni pokończyli prestiżowe uczelnie.
Przywykłem do poniżania
i wyśmiewania uczelni.
Dlaczego mieliby cię poniżać?
To imponujące.
Imponujące?
Tak!
Może dlatego, że ja uniwerku nawet nie widziałam.
To niesamowite, że studiowałeś.
Ekstra, że umiesz robić zdjęcia.
Cudownie.
Co jest?
Płaczesz?
Nie.
Nikt mi tak nigdy nie powiedział.
Zawsze się zastanawiałem, czemu jestem taki żałosny.
A jednak
mogę być dla kogoś fajny.
Dziękuję.
Choć jest mi też przykro.
Nie płacz.
Dziękuję ci.
Ale z ciebie beksa.
To już się staje nawykiem.
No cóż…
Płaczesz, a potem mnie całujesz, gdy cię pocieszam.
Jak ostatnio.
Nie. Tym razem jest inaczej.
Dziś przejmę inicjatywę.
Nie ruszaj się. Idę.
O rety.
Oszalałeś.
Co wy robicie?
Przecież widać.
Co tu robisz? Miałaś lecieć do Chin.
Teraz Chiny są najmniej ważne.
Bachory jedne.
Nie ruszaj się, Dae-geun!
Gówniarzu.
Stój w miejscu!
Nie ruszaj mi się!
O nie.
Posłuchaj mnie!
- Stój! - Uwaga!
Dorwę cię.
Wy gówniarze!
Wkurzyłaś się na mnie. Co tu robi Ju-ri?
Przejdę do rzeczy.
Macie zerwać.
Mamo.
Czy to…
UMOWA NAJMU
To umowa najmu.
Owszem.
Zrywacie albo się wynosisz.
Żartuje pani.
Ja miałabym żartować?
Uwiodłaś mojego syna.
I ty śmiesz mówić, że żartuję?
Może się pani złościć,
ale ja się z tego utrzymuję.
Jak śmiesz pyskować?
Seriali się naoglądałaś.
- Milcz! - Nie.
Mówiłaś, że mnie wydziedziczysz. Nie udawaj kochającej mamusi.
Ty gnojku…
Przesadziliście.
Tyle kobiet na świecie…
Dość!
Mną możesz pomiatać, ale nie będziesz tak mówić do Ju-ri.
Czy ty podniosłeś na mnie głos?
Aż tak ci ta dzieciata baba zawróciła w głowie?
Nie mów tak o niej.
Nigdy mnie nie akceptowałaś.
Dla niej jestem fajny i wystarczający.
Lubi mnie takiego, jaki jestem.
Z nią mogę osiągnąć wszystko.
Chcę być lepszym człowiekiem, bo ona we mnie wierzy!
Dlatego…
Ju-ri.
Nie zostawiaj mnie.
Kocham cię.
Ja też.
Też cię kocham.
Nie płacz.
Dlaczego znowu płaczesz?
Moja bekso.
- Głuptas. - Patrzeć nie można.
O rety.
Wyszły lepiej, niż sądziłam.
Dobry jest.
Trochę się bałam, co z tego wyjdzie, bo zrobił z tego taką hecę.
Ja też.
Zgłodniałam.
Zjemy coś przed drukarnią?
Dobrze.
Detektywie.
Jesteś w pracy?
Właśnie skończyłem.
Może zjesz z nami lunch?
Właśnie idziemy coś zjeść.
Chętnie.
Chodźmy.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Smacznego.
Sporo pieprzu.
Lubię pieprz.
Ty chyba też.
O tak.
Noszę ze sobą swój, bo nie chcę tyle podbierać.
Robię tak samo.
Wszyscy mi mówią, że nie poczuję smaku zupy,
jak nasypię tyle pieprzu.
- Przecież tak jest smaczniej. - Właśnie.
Ciebie też dziwi taka ilość pieprzu?
Nie.
Cieszę się, że jesz ze smakiem.
Jadłeś śniadanie?
Zwykle nie jadam śniadań.
Twoi rodzice mieszkają w Stanach.
Pewnie ci ciężko gotować samemu.
Mieszkasz niedaleko mnie.
Jeśli będziesz głodny, wpadaj śmiało.
Tak jest zdrowiej niż w restauracjach.
Dziękuję.
Nie ma za co. Jedzcie.
Wiesz…
Mówiłeś, że wykluczyłeś panią Oh.
Dlaczego?
Co?
Gdy tak patrzę, jak spędzacie razem czas,
zaczynam się zastanawiać.
Daty się nie zgrywają.
Pani Oh wyszła za mąż i przyjechała tu z mężem
jakieś 20 lat temu.
Wcześniej nie miała nic wspólnego z Geumje.
Poza tym wiem,
że wiele lat leczyła bezpłodność.
Choć byłoby fajnie.
Co?
Jeśli kiedykolwiek znajdę matkę,
chciałbym, żeby była taka ciepła i wesoła.
Wiesz…
Muszę ci coś powiedzieć.
- Wróciłeś. - Tak.
Co ty taki przybity?
Nawet nie pytaj.
Dae-geunowi coś wypadło.
Cały dzień harowałem.
Naprawdę? Ciekawe, co się stało.
Rozchmurz się.
Zaraz dostarczą twojego ulubionego smażonego kurczaka.
Smażonego kurczaka?
Dziś ostatni odcinek Jealousy. Zjemy i obejrzymy.
Faktycznie, dzisiaj.
O której? Już za chwilę.
Choi Soo-jong i Choi Jin-sil.
Będą parą jak my, co nie?
Rozstaną się.
- Niemożliwe. - Zobaczymy.
Jedzonko. Idę.
Jest nasz kurczaczek
Pyszny smażony kurczaczek
Skarbie.
Mamy problem.
Coś nie tak z kurczakiem?
Nie chodzi o kurczaka.
Geum-hui.
Co? Ju-ri, co ty…
Dzień dobry.
Przepraszamy.
Cóż…
Czyli jesteście parą.
A pani Heo przyłapała was na amorach.
Rozumiem jej złość,
ale nie powinna była was wyrzucać.
Myślałem, że chce nas przestraszyć.
Ale nie żartowała.
U Jeong-suk często jest babcia Min-ha.
Mogłabym tymczasem tu pomieszkać?
No pewnie…
Nie wiem.
Pani Heo sprzeciwia się waszemu związkowi.
Jeśli się dowie, że tu mieszkacie, będę miał kłopoty.
Nie ma pan serca?
Niech to.
Może to przeze mnie?
Przestań. Tyle razem przeszliśmy.
Ale posłucham pani Heo.
To tylko kilka dni. Prosimy.
Spróbuję przekonać mamę.
Skarbie.
A niech to.
Sama zrobiłam. To nic takiego.
Myszka? Śliczna.
Królik.
To taki mój podpis.
Często mylą go z myszką.
Zjedz sardele.
Mamo, pan policjant dziś przyjdzie?
Raczej tak.
Ale jeszcze się upewnię,
czy wszystko u niego gra.
A coś się stało?
Nie.
Spakowałeś glinę do szkoły?
Tak.
Ulepię kotka.
Co chciał zrobić Dong-u?
Nie wytrzymam.
Długo jeszcze?
Minęło 20 minut. Kiedy wyjdziesz?
Przepraszam, rano zawsze tyle siedzę.
Zaraz narobię w spodnie.
Nie mogę.
Masz łazienkę na piętrze.
Wiem, że mam.
Ale zawsze korzystam z tej.
Mój tyłek już przywykł.
Przesadzasz.
- Nie wytrzymam. - Co?
Już wolne.
Czytałeś sobie gazetę na kibelku?
Tak. Zawsze rano korzystam z toalety i sprawdzam, co tam na świecie.
Tak wygląda poranek ośmiolatka?
Pachnie, jakby nie miał pan czasu.
Proszę.
Chyba krecik się wydostał.
Przynieś mi świeżą bieliznę.
- Dong-u, chodź na śniadanie. - Dobrze.
Zjedz.
Nie wypada. W końcu jestem niepłacącym lokatorem.
Proszę jeść.
Skąd ty znasz takie słownictwo?
Jak możesz to jeść?
Zjadł pięć z siedmiu pulpetów!
Nie mogę zjeść dwóch?
Przepraszam. Mąż nie ma ręki do dzieci.
Dong-u już się najadł.
- Zjadłeś? To się pakuj. - Dobrze.
- Dziękuję. - Proszę.
Ja też wychodzę.
Pulpeciki…
Muszę już iść.
Poszukam nowego lokalu.
Na pewno jest ci ciężko.
Zostaw. Idź już.
Dziękuję.
Ale brudno.
Nieźle. Skąd ta myśl?
Kim, zjesz kukurydzę?
Co robisz?
Jak możesz ignorować kapitana?
Przepraszam.
Mogę dziś wyjść wcześniej? Muszę coś sprawdzić.
Pewnie, śmiało.
Może być czarna herbata?
Tak.
O co chciałeś spytać?
Chodzi o Jeong-suk?
Nie.
Lepiej pani pokażę.
Co takiego?
To…
Skąd to…
Miałem to na sobie, gdy mnie adoptowano.
Był na tym
taki sam haft jak na chusteczce.
Chciałem o to spytać.
No cóż.
Nie wiem.
- Co? - Nie wiem.
Detektywie…
No cóż.
Nie wiem, kogo szukasz, ale nie mogę ci pomóc.
Do widzenia.
Proszę zaczekać.
Już jestem!
Wcześnie wróciłeś.
Owszem.
Byłem w mięsnym.
To na pulpety.
Tym razem narób więcej.
Żeby mi znowu dzieciak nie wyjadł.
Dobrze.
To nie wszystko.
Proszę.
Co to?
Otwórz.
Z okazji rocznicy.
Kupiłem ci szal, a dostałaś tylko zmartwienia.
Dlatego kupiłem nowy.
Miałaś taki na sobie, gdy cię poznałem.
Byłaś taka elegancka i piękna.
Wiedziałem, że chcę cię poślubić i już zawsze uszczęśliwiać.
Co to za mina? Nie podoba ci się?
Oczywiście, że się podoba.
I co ty na to?
Pięknie wyglądasz.
Nic się nie zmieniłaś.
Przestań.
Umyj się, a ja zrobię obiad.
Dobrze.
Mały pewnie nabałaganił,
a dom i tak lśni.
Skąd wiesz, że łatwiej o ślimaki nocą?
Babcia mi mówiła.
Tak! Mam dwa.
A pan?
Jeszcze żadnego.
Pierwszy raz je pan łapie?
Tak.
Nie łapał pan ślimaków z rodzicami?
Nie.
Detektyw dorastał w USA.
Możesz go nauczyć.
Dobra.
Niech pan patrzy.
Proszę szukać śliskich kamieni.
- Tam się czają. - No dobrze.
Dlatego, że nikt ich nie dotyka.
- Takie? - Tak.
Zaczekaj.
Znalazłem.
Proszę tu włożyć.
Czyli tak to się robi.
Ale fajnie.
Kto uzbiera więcej?
Sprawdźmy.
Ale nie dam panu forów.
Dobra. Gotowi, start.
Tutaj.
Mam.
Widzisz? Jeden, dwa, trzy.
- Co? - No nie?
Łap.
Min-ho, chodź już.
Jeszcze pięć.
Rozmawiałem z nią dziś.
Z panią Oh?
Wystraszyła się na widok ubranek.
Twierdzi, że nic nie wie.
Ale chyba nie chciała się przyznać.
Powinieneś był wypoczywać.
Setki razy wyobrażałem sobie, jak spotkam mamę.
Nie zawsze myślałem, że się ucieszy.
Może dlatego czuję się
lepiej, niż się spodziewałem.
Wygrałem.
Niemożliwe.
- Jesteś pewien? - Jasne.
Pokaż.
- Co? - Proszę.
Ile ślimaków!
Ile ich masz? Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
Mamo.
Zrobisz jutro sujebi z tych ślimaków?
Dobrze.
Śpij słodko, synku.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc.
Halo?
Cześć, Ju-ri.
Tak, broszury będą gotowe koło 11.
Spotkajmy się w drukarni.
Super. Powiem Geum-hui.
Dobra.
Jeong-suk mówi, że mamy być w drukarni o 11.
Muszę tam być?
A nie? Zrobiłaś najwięcej.
Właśnie. Mówiłaś, że to będzie najtrudniejszy dzień.
Źle się czujesz?
- Otwórz usta. - Nie.
Tylko pytam.
To ważne, żeby dobrze jeść.
A wy ciągle tylko harujecie jak woły bez wytchnienia.
Skąd ty znasz takie słownictwo?
Z wrześniowego Jubu Life.
Częstuj się.
Ty też ciężko pracujesz. Czytasz.
- Smaczne? - Jedz.
DRUKARNIA
- Dziewczyny! - Cześć.
Dzień dobry.
- Jesteście. - Tak.
Świetna ta broszura.
Piękna.
Mam nadzieję, że nikt jej nie wyrzuci.
Przypominajmy o kuponie na ostatniej stronie.
Możemy je rozdawać w parach.
My jako jedna,
a pani Oh i Jeong-suk jako druga.
Osobno będzie szybciej.
Fakt.
To jak, kierowniczko?
Rozdawajmy je osobno, a potem spotkamy się w biurze.
- Dobra. - Powodzenia.
- Wezmę to. Chodźmy. - Rety.
- Na razie! - Cześć.
REZERWACJE WIBRATOR 1 - ŻEL 1 - PREZERWATYWY 1
Broszura zdziałała cuda.
Prawda?
Co? No tak.
Wiem.
Na prezentacjach byśmy tyle nie sprzedały.
- Brawo. - O tak.
Trzeba się spotkać.
Ale oglądam dziś lokal.
Ja muszę się zająć dziećmi.
Dziewczyny siedzą z Eun-ji.
To może obejrzę ten lokal i skoczymy na drinka?
Z Dae-geunem i detektywem.
Ostatnio było przemiło.
To jak?
Dobrze.
Może być?
No pewnie.
Przecież polubiła detektywa.
Prawda?
Prawda.
No to chodźmy już.
- Lecę. - Cześć.
Na razie.
Sprawdź alibi podejrzanych.
Oczywiście.
Chwileczkę.
Mam pytanie.
Ostatnie.
Dlaczego…
Dlaczego mnie porzuciłaś?
Jak to zwykle bywa.
Nie zabezpieczyłam się i zaszłam w ciążę.
Bałam się, co powiedzą inni.
Nie chciałam obowiązków.
Spodziewałeś się wzruszającej historii?
Tak że…
Nie myśl o tym zbyt wiele.
Żyj swoim życiem.
Ja też będę.
Jak dotąd, w spokoju.
Dobrze.
Rozumiem.
Wróciłam.
Geum-hui.
Cześć.
Nad czym tak rozmyślasz?
Nad niczym.
Dong-u zasnął, oglądając film z moim mężem.
Zaniosłam go do łóżka.
Dziękuję.
Późno wróciłaś.
Nie mogę znaleźć lokalu.
Pani Heo opowiedziała o mnie agentom.
Nie chcą mi nawet nic pokazać.
Może wyjadę do Oksan?
Ciężka sprawa.
Oksan?
Tak.
Nie chcę zaczynać od nowa w innym mieście.
Trudno było mi zacząć tutaj.
Naprawdę?
Klienci chwalili sobie moje umiejętności
i przestawali przychodzić, dowiedziawszy się, że mam syna.
Wszyscy wytykali mnie palcami.
Na pewno było ciężko.
Tak samej wychować dziecko.
Nie było łatwo.
Gdy zaszłam w ciążę,
jego ojciec mnie porzucił.
Rodzice chcieli, żebym usunęła ciążę.
Dlatego tu przyjechałam.
Było naprawdę ciężko.
Dużo płakałam.
A ludzie patrzyli na mnie z góry.
Dlatego zaczęłam się śmiać.
Uznałam, że będę mówić, co myślę.
Żałowałaś kiedyś…
tej decyzji?
Nigdy.
Najpierw tylko udawałam śmiech.
Ale życie z Dong-u
dało mi tyle powodów do radości.
Mamusiu.
- Nie śpisz? - Nie.
- Miałeś koszmar? - Tak.
No to będziesz spać ze mną.
Oglądałeś dziś film z panem Choiem?
Jaki?
Dlaczego…
Dlaczego mnie porzuciłaś?
Dobrze.
Rozumiem.
Do-hyeon.
Co się stało?
Jesteś rozpalony.
Chwileczkę.
Dlaczego nie dzwoniłeś?
Złościsz się na chorego?
Nie.
Jest ciężko, co?
Będzie lepiej. Nie martw się.
Nie zamierzam.
Gdy poznałam twoją historię,
współczułam ci.
Rodzice, jedyni, którzy nigdy cię nie opuszczą.
Nie miałeś ich.
Ale teraz
już ci nie współczuję.
Mogę być kimś takim.
I będę. Dla ciebie.
Leki się skończyły. Skoczę do apteki.
Zdrzemnij się.
Oto zamówienie.
Dzięki. Wybacz, że cię fatygowałem.
- Nie szkodzi. - Spieszę się.
Dzień dobry.
Potrzebujesz czegoś?
Tak.
Potrzebuję czegoś na gorączkę, taką z przemęczenia.
Nie wyglądasz na chorą.
Kto zachorował, Min-ho?
Nie.
Detektyw?
Tak.
Taki młody i choruje?
Chwileczkę.
Zaczekaj.
Tak?
Cóż…
Bardzo zachorował?
Ma gorączkę.
Wiesz, prawda?
Wiem,
że pewnie mnie nienawidzisz za brak serca.
Nie znam cię na tyle, żeby tak myśleć.
Więc nie myślę.
Byłam skołowana.
Minęło tyle czasu.
Chciałam spytać, jakie miał życie.
Ale po co?
Uznałam, że lepiej będzie żyć osobno.
Wyrósł na porządnego, szanowanego człowieka.
Pamiętasz, co się stało z właścicielką wypożyczalni?
Ścigał ją,
bo myślał, że jego też porwano.
Wierzył, że go uprowadzono,
a rodzice go szukają.
Tyle lat myślał, że go porzucono.
Ale uwierzył, że może być inaczej.
Miał nadzieję.
Do-hyeon
wyrósł na porządnego i szanowanego człowieka.
Ale latami pragnął poznać matkę.
Nie wiem, co robić.
Mąż o niczym nie wie.
Nigdy nie wiedział.
Jeśli się dowie,
że przed ślubem miałam dziecko, to…
Co pan tu robi, panie Choi?
Czyli masz
syna.
Jest nim ten detektyw.
Tak.
Dopiero się dowiedziałam.
Przepraszam.
Powinnam była ci powiedzieć.
Dlatego nie chciałaś dziecka?
Przez całe życie
gdy czułam, jak bardzo mnie kochasz,
serce mi pękało.
Myślałam o tym,
że poczujesz się zdradzony.
Bałam się, że odejdziesz.
Miałem pewne przeczucie.
Jak to?
Gdzie te szczypce?
Przy domu jest tyle pracy.
Może pora się przeprowadzić? Tu są?
A to co?
Pudełko ze słodyczami?
Domyśliłem się po ślubie.
Wśród twoich rzeczy
znalazłem ubranka i pluszaka.
Uznałem, że to nic.
Nie chciałaś dziecka, bo jesteś nowoczesną kobietą.
Ale na widok dziecka
cała się rozklejałaś.
Pomyślałem,
że coś ukrywasz.
W takim razie…
dlaczego…
Czemu nic nie mówiłem?
Jeszcze pytasz?
Nie chciałaś o tym mówić.
I tyle.
Dlatego
jeśli wahasz się przeze mnie,
to niepotrzebnie.
Kochanie.
Wiesz,
dzięki tobie moje życie jest kompletne.
Naprawdę.
Na pewno było ci ciężko.
Nie płacz.
Już dobrze.
Masz prawie 60 lat, a płaczesz jak dziecko.
Już dobrze.
W porządku?
Czy…
Co tu robisz?
Chcę ci coś powiedzieć.
Nie miałam okazji…
powiedzieć ci tego, co chcę.
Przepraszam.
Przepraszam cię.
To moja wina.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
UCZCIWY BIZNES
W sprawie Do-hyeona… Niech przychodzi częściej.
Niech wie, jak gotuje jego mama.
Nie masz czasu.
Został ci tydzień.
Przenoszą cię do wydziału spraw nierozwiązanych.
Tak nagle?
Minęło już kilka dni.
Pani Heo kazała mi go zwolnić,
a ja to przeciągam.
Zakończę ten związek.
Pod jednym warunkiem.
Co to oznacza?
Co teraz?
Nie wiem,
kiedy znów będziemy sprzedawać.
Napisy: Konrad Szabowicz