(ทีมขายท้าขนบ)
- ผมจะรินให้นะครับ - ขอบคุณค่ะ
สีใสจังเลยนะคะ
พ่อแม่ของผมที่อยู่ที่อเมริกาดื่มบ่อยๆ ครับ
กลิ่นก็หอมด้วย ผมเลยดื่มเป็นบางครั้งน่ะครับ
จริงสิ คุณบอกว่ามาจากอเมริกาสินะคะ
ครับ
เพราะคุณแท้ๆ เราถึงได้ดื่มไวน์กัน
คุณจองซุก ทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ
รีบมาเร็ว
ค่ะ
มีของกินเยอะกว่าที่คิด
- ถ้าหมดแล้ว เดี๋ยวฉันค่อยย่างเนื้อให้ - ได้ค่ะ
- นั่งสิ - ขอบคุณค่ะ
- คุณจองซุกดื่มด้วยไหม - ค่ะ
อุ๊ยตาย แก้วของพี่จองซุกเต็มเชียวนะคะ ต่างจากพวกเราเลย
จะล้นแล้วเนี่ย
นี่ไม่ใช่เหล้าหรอก แต่เป็นความรักต่างหาก
ดีจังเลยนะ
หวานแหววกันจัง
ก่อนชนแก้วกัน คุณเภสัชกรกล่าวอวยพรหน่อยได้ไหมครับ
ฉันเขินน่ะ ช่างมันเถอะ
วันนี้คุณเป็นเจ้าของงานนะครับ พูดอะไรหน่อยเถอะครับ
เอาละ ปรบมือ
เอาเลยครับ
โธ่เอ๊ย
แหม
ผมอยากขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านจากใจจริง
ถึงแม้จะยุ่งมากขนาดไหนก็ตาม
แต่หลายๆ ท่านก็ยังมา ณ ที่นี้ เพื่อฉลองการออกจากโรงพยาบาลของผม
ขอบคุณมากครับ
- เอาละ - แหม
สมัยก่อน
มีคำกล่าวแบบนี้อยู่ครับ
"ถ้าคุณเสียเงิน คุณสูญเสียแค่นิดเดียว"
"ถ้าเสียเกียรติ คุณสูญเสียครึ่งนึง"
"แต่ถ้าเสียสุขภาพ คุณจะสูญเสียทุกอย่าง"
อย่าลืมเชียวนะครับ
ว่าสุขภาพต้องมาก่อน
ถ้าคุณจำใส่ใจไว้ ผมจะขอบคุณมากครับ
เอาละ
- สิ่งสำคัญอย่างที่สองคือ… - เอาเถอะ
ชนแก้ว
- ชนแก้ว - คุณจองซุกคะ ชนแก้ว
ทำไมขัดจังหวะซะงั้นล่ะ
ผมกำลังเครื่องติดเลย
อาหารเย็นหมดแล้วนะคะ
คำพูดหรูหราหมาเห่าของคุณ ทุกคนเข้าใจหมดแล้วค่ะ
"หรูหราหมาเห่า" เหรอ
- "หรูหราหมาเห่า" - ใช่ไหมล่ะ
รสชาติดีมาก ทานกันต่อเถอะ
- คุณสายสืบคะ - อ้อ ครับ
คุณยองบกเป็นแม่ศรีเรือนจริงๆ เก่งมากเลย
จานของคุณนายสวยมากเลยค่ะ
จริงเหรอ
จานของคุณนายสวยหมดเลย
แหม
สวยมากเลยนะเนี่ย
ดูเหมือนจะเป็นคนดีมากกว่าที่คิดนะ
- คะ - ฉันหมายถึงสายสืบคิมโดฮยอนน่ะ
ฉันนึกว่าเขาเงียบขรึมอย่างเดียวซะอีก
แต่เท่าที่เห็นวันนี้ เขาดูอ่อนโยนและมีน้ำใจมากเลย
ดูเหมือนคุณนายจะโดนเขาตกหนักมากเลยนะคะ
เพราะเขาเป็นแฟนคุณจองซุกนั่นแหละ ฉันเลยรู้สึกเอ็นดูเป็นพิเศษน่ะ
แถมอยากคุยกับเขาให้มากขึ้นด้วย
เดี๋ยวฉันเอาไปให้เด็กๆ ก่อนนะคะ
- ได้ - จ้ะ
ค่ะ
- บอกให้ปล่อยไว้ไงคะ - ผมเก็บเกือบเสร็จหมดแล้วครับ
- โดนบาดเหรอคะ - อุ๊ยตาย
ตายจริง ระวังหน่อยสิ
รอเดี๋ยวนะคะ
ผมไม่เป็นไรครับ
คงเจ็บแย่เลย
บาดลึกกว่าที่คิดนะเนี่ย
บอกให้ปล่อยไว้ไง ทำไมไม่เชื่อกันบ้างนะ
ขอโทษครับ
ใครเห็นเข้าคงคิดว่าเป็นแม่ดุลูกนะคะเนี่ย
ขอโทษนะคะ ฉันตกใจมากไปหน่อยน่ะ
ฉันไม่ได้ดุคุณนะ ฉันสงสารคุณต่างหาก
แผลมัน…
คุณลุงครับ เล่นที่บ้านเราก่อนไม่ได้เหรอ
มินโฮจ๊ะ ตอนนี้ดึกแล้ว ไว้คราวหน้านะ
ไม่เอา
งั้นคราวหน้าเรามาเล่นกันสามคนนะครับ
ได้สิ ตกลง
เราจะเล่นอะไรเมื่อไหร่ดีล่ะ
โอเค ตามนั้นเลย
สัญญานะ
สัญญา
เข้าบ้านเถอะครับ
ไว้ผมโทรหานะ เข้าบ้านเถอะครับ
ไปเถอะค่ะ
ไปแล้วนะ
บ๊ายบายครับ คุณลุง
บ๊ายบาย
ฮัลโหลค่ะ
คุณจองซุก ฉันเองนะ
ค่ะ คุณนาย
คุณบอกว่าอยากได้กล้อง สำหรับถ่ายรูปสินค้าวันพรุ่งนี้นี่นา
ฉันหาได้แล้วเมื่อกี้ ไม่ต้องห่วงนะ
ค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณนาย
ไม่เป็นไร เจอกันพรุ่งนี้นะ
คุณนายคะ
จ้ะ ทำไมเหรอ
คือ ไม่ทราบว่า…
ไม่มีอะไรค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ
อะไรเนี่ย แปลกจัง
เจอกันพรุ่งนี้นะ
ดีจังนะที่จับคนร้ายได้แล้ว
แต่นายคงผิดหวังแย่เลยนะ
เรื่องที่สายสืบคิมตามหาพ่อแม่
ต้องกลับไปจุดเริ่มต้นใหม่นี่นา
ก็ต้องเริ่มใหม่หมดแหละครับ
ขอบคุณที่ช่วยผมหลายๆ อย่างนะครับ
โธ่เอ๊ย
ถ้าต้องการความช่วยเหลือบอกได้เสมอนะ
ครับ
ทำอะไรน่ะครับ
จะทำอะไรล่ะ ก็ดื่มกาแฟน่ะสิ
มาทำอะไรกันสองคนแต่เช้าเลยล่ะครับ
- เข้าไปข้างในกันเถอะ - อ้อ ครับ
หัวหน้าครับ
หัวหน้าเคยดื่มกาแฟตอนเช้ากับผมแท้ๆ ร้อนเว้ย
ทำอะไรอยู่น่ะ
พังแล้วหรือเปล่าคะเนี่ย
มองอะไรไม่เห็นเลย
เปิดฝาครอบเลนส์ก่อนสิ
อ๋อ
- เห็นหรือยัง - ค่ะ เห็นชัดเลย
น่าหงุดหงิดจริงๆ
คุณเนี่ยนะจะถ่ายรูปสินค้าวันนี้ โธ่เอ๊ย
ให้ผมช่วยไหม
ไม่ต้องเลยค่ะ
คุณชอบถ่ายฉันออกมาดูเตี้ยทุกทีเลย ช่วยเช่ยอะไรล่ะ
มีผู้ชายที่ทำให้ผู้หญิงพอใจรูปที่ถ่ายได้ อยู่ในโลกนี้ด้วยเหรอ
เชอะ
จริงสิ แดกึนถ่ายรูปเก่งนะ
เขาเคยเรียนสาขาการถ่ายภาพนี่
อุ๊ยตาย จริงเหรอคะ
ใช่ เขาลาออกกลางคัน
แต่ถึงยังไงก็เคยเรียนถ่ายภาพเป็นวิชาเอกนะ
น่าจะถ่ายรูปดีกว่าเราอยู่แล้วแหละ
- โอ้โฮ - เท่จัง
คุณกลับไปก่อนนะ ฉันจะแวะบ้านก่อนค่อยตามไป
ครับ
กระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ
ฉันก็อยากรู้นะ
คือว่า ฉันแค่
ขอบคุณเขาที่วันนี้ทำงานหนักน่ะค่ะ
อ๋อ
- ครับ - งั้นเหรอ
ก็จริงนะ วันนี้คุณแดกึนทำงานหนักทั้งวันเลย
ขอบคุณมากนะคะ
ขอบคุณนะ คุณแดกึน
ขอบคุณอะไรกันครับ
นี่ครับ
- ฟิล์มที่ถ่ายเมื่อกี้ครับ - ค่ะ
ยังไงก็ตามผมมีแผนตอนเย็น
ไปก่อนนะครับ
- ทานอีกหน่อยสิ - ไม่เป็นไรครับ
ขอบคุณนะคะ
- กลับดีๆ นะคะ - ทำได้ดีมากเลยค่ะ
ฉันก็ต้องไปดูร้านเสริมสวย ไปก่อนนะคะ
- ได้สิ กลับดีๆ นะ ฉันก็ต้องไปเหมือนกัน - ค่ะ
- คุณจูริ ขอบคุณที่ทำงานหนักนะ - ค่ะ
งั้นเราต้องล้างรูปแล้วเอาไปอัดที่ร้านใช่ไหม
ค่ะ ขากลับฉันจะแวะเอาฟิล์มไปไว้ที่ร้านถ่ายรูป
แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปรับค่ะ
งั้นพรุ่งนี้ไปกับฉันไหม
ฉันว่าจะตรวจทานคำอธิบายให้เสร็จวันนี้อยู่แล้ว
เอาไปพิมพ์พร้อมกับรูปเลยก็ได้
ค่ะ เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ
ตกลงนะ
แหม ทำไมวันนี้งอแงจัง
- ไม่สบายตรงไหนเหรอ - ส่งเด็กให้ฉันหน่อย
มัวแต่ดูแลลูก คุณเลยไม่ได้กินเลยนี่
อึนจีหลานป้า
เอาละ มาเล่นกับป้านะ
มาเล่นกับป้า แม่หนูจะได้กินขนมไง
เก่งมากเลย
- แหม ฉันรู้สึกมาตั้งแต่แรกแล้วแหละ - ตบเท้าหน่อย
คุณนายเลี้ยงเด็กเก่งมากเลยนะคะ
- จริงเหรอ ฉันน่ะนะ - ค่ะ
จริงๆ นะ คุณนาย
- ชอบป้าไหมจ๊ะ - จริงๆ นะ
- อย่างนั้นแหละ - ปกติแกไม่ให้คนอื่นอุ้มนะคะ
โอ๋ๆ เดี๋ยวป้าดูแลหนูเองนะ
ให้แม่หนูกินขนมก่อน
คุณเป็นใครครับ
ฉันเอง คุณแดกึน
คุณจูริ
โอ้โฮ คุณดูไม่เหมือนเดิมเลย ผมจำไม่ได้เลยครับ
ฉันเลยเปลี่ยนแนวไงคะ คนจะได้จำไม่ได้
ถ้าฉันทำผมตรงและแต่งตัวเรียบร้อย
คนก็จำฉันไม่ค่อยได้หรอกค่ะ
ถึงใส่ชุดแบบนี้ คุณก็สวยมากเลยครับ
ก็นะ ให้ฉันเข้าไปแล้วค่อยชมต่อเถอะค่ะ
ครับ
- เข้าไปเลยนะคะ - ครับ เชิญเข้ามาเลย
โอ้โฮ
อุ๊ยตาย
ฉันรู้ว่าคุณนายฮอรวย
แต่นี่มันเวอร์วังมากเลยค่ะ
นี่อะไรเหรอคะ
คราวก่อนผมเห็นคุณชอบดื่มไวน์
ผมเลยเอาวิสกี้ที่แม่ซ่อนไว้ออกมาน่ะ
มาดื่มกันตรงนี้สักหน่อยก่อน
แล้วผมจะพาคุณไปดูห้องนะ
ต้องสร้างบรรยากาศก่อนแล้วค่อยเข้าไปสินะ
ดีค่ะ
นั่งเลยครับ
ผมเซ็กซี่เหรอครับ จริงเหรอ
ค่ะ
ผู้ชายที่กำลังจดจ่อกับอะไรสักอย่างเซ็กซี่ดีค่ะ
ท่าทางคุณจะชอบถ่ายรูปมากเลยนะ
ผมเคยชอบครับ
ผมถึงได้เรียนที่มหาวิทยาลัยไง
ว่าแต่ทำไมลาออกล่ะคะ
พ่อแม่ผมคัดค้านน่ะครับ
พวกท่านบอกว่ามันทำเงินไม่ได้ แล้วก็อายคนรอบข้างด้วย
ยังไงก็ได้ชื่อว่ามหาวิทยาลัยหางแถวอยู่แล้ว
มหาวิทยาลัยชื่อว่า "หางแถว" เหรอคะ
เปล่าครับ ชื่อมหาวิทยาลัยกึมชินน่ะ
ชื่อก็ปกติดีนี่คะ ทำไมเรียกมหาวิทยาลัยหางแถวล่ะ
อ๋อ…
ทั้งพี่สาวและญาติๆ ของผม เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังทั้งนั้นเลยครับ
ผมชินกับการที่โดนดูถูก
ว่าเรียนมหาวิทยาลัยหางแถวแล้วแหละ
ทำไมดูถูกล่ะคะ
ปังออกจะตาย
ปังเหรอครับ
ค่ะ
อาจเป็นเพราะฉันไม่เคยก้าวเข้าไปเหยียบ มหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ
การที่คุณเข้ามหาวิทยาลัยได้มันปังมากนะ
ถ่ายรูปก็เก่ง เท่ไปหมดเลยค่ะ
เลิศมากด้วย
หือ
นี่ร้องไห้เหรอคะ
เปล่าครับ
ผมเพิ่งเคยได้ยินคนพูดแบบนั้นเป็นครั้งแรก
ผมคิดว่า "ทำไมฉันมันไม่เอาถ่านแบบนี้" มาตลอดเลย
ผมเองก็
เป็นคนเท่สำหรับใครบางคนได้เหมือนกันนะ
ผมรู้สึกขอบคุณเรื่องนั้นจริงๆ
แต่ก็เศร้าด้วยครับ
อย่าร้องไห้สิคะ
ขอบคุณมากนะครับ
เลิกร้องเถอะค่ะ ทำตัวเป็นเด็กทุกทีเลย
ติดนิสัยไม่ดีเข้าแล้วสินะ อีตานี่
คือว่า…
ร้องไห้ทุกทีเลย พอฉันปลอบดันมาจุ๊บฉันซะงั้น
เหมือนตอนนั้นเลย
ไม่ครับ ไม่เหมือนตอนนั้นหรอกครับ
วันนี้ผมไม่ให้คุณจูริเป็นฝ่ายรุกแล้ว
นั่งเฉยๆ นะครับ ผมจะไปหาคุณ
ตายแล้ว
บ้าจริง
ทำอะไรน่ะ
จะทำอะไรล่ะครับ ก็รู้ๆ กันอยู่
แม่มาอยู่นี่ได้ไงน่ะ ไหนว่าไปเที่ยวจีนไงล่ะ
จีนเจินอะไรไม่ใช่ปัญหาตอนนี้หรอก
เจ้าพวกตัวแสบเอ๊ย
ออมแดกึน แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
ไอ้ลูกเวร
หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ตัวแสบ
ไอ้ลูกบ้า หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
ไม่นะ
แม่ครับ ฟังผมก่อน
- หยุดนะ - จับแน่นๆ ครับ
ไอ้ลูกเวรนี่ ฉันจับแกได้แน่
ไอ้ลูกตัวแสบเอ๊ย
ไหนบอกจะคุยกับผมไง ทำไมเรียกคุณจูริมาด้วยล่ะ
ฉันจะไม่อ้อมค้อมละนะ
เลิกกันซะ
แม่ครับ
อย่าบอกนะว่านี่คือ…
(สัญญาเช่าอสังหาฯ)
นี่สัญญาเช่าอสังหาฯ นี่คะ
ใช่แล้วค่ะ
ถ้าไม่เลิกกัน ก็ย้ายร้านไปซะ
เดี๋ยวนะ ทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว
ทำเกินไปเหรอ ทำเกินไปยังไงคะ
กล้ามาอ่อยลูกชายของฮอยองจา
ยังมาบอกว่าฉันทำเกินไปอีกเหรอ
คุณโมโหใส่ฉันได้
แต่มาเล่นเรื่องทำมาหากินของฉันมันเกินไปนะ
กล้าจ้องหน้าแล้วเถียงฉันฉอดๆ ได้ยังไง
เลิกดูละครเถอะครับ
- แกเงียบไปเลย - ผมไม่เงียบหรอก
ปกติบอกจะตัดผมออกจากครอบครัว
จู่ๆ มาทำเหมือนผม เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
ไอ้ลูกคนนี้นี่
แต่ถึงยังไงก็ต้องรู้จักขีดจำกัดสิ
ถึงโลกนี้จะไม่มีผู้หญิงคนอื่น แต่ผู้หญิงพรรค์นี้…
ให้ตายสิ
จะทำยังไงกับผมก็ได้ แต่ถ้ารังแกคุณจูริ ผมจะไม่ทนแล้วนะ
ลูกแม่ นี่แกกล้าตะคอกใส่แม่เหรอ
เพราะแกหลงผู้หญิงลูกติดพรรค์นี้เนี่ยนะ
ไม่ใช่ผู้หญิงพรรค์นี้นะครับ
ไม่ว่าตอนไหน แม่ก็ไม่เคยยอมรับผมเลย
แต่เธอบอกว่าผมดีพอและบอกว่าผมเท่
เธอยอมรับผม
ผมรู้สึกว่าผมทำได้ทุกอย่าง ถ้ามีคุณจูริอยู่ข้างๆ
ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น ให้สมกับที่เธอเชื่อมั่นในตัวผม
เพราะงั้น…
คุณจูริ
อย่าทิ้งผมไปนะ
ผมรักคุณ
ฉันก็เหมือนกันค่ะ
ฉันรักคุณค่ะ
อย่าร้องไห้นะคะ
ให้ตายสิ ทำไมร้องไห้อีกแล้วล่ะ
เป็นแบบนี้ทุกทีเลย คนโง่
- โง่จริงๆ เลย - ให้ตายสิ รำคาญลูกกะตาจริงๆ
คุณพระ
โอ้โฮ ออกมาดีกว่าที่คิดไว้นะคะเนี่ย
เขาเป็นมืออาชีพจริงๆ ฝีมือไม่ธรรมดาเลย
ความจริงฉันกังวลนิดหน่อย เพราะตอนถ่ายเขาเล่นใหญ่มากน่ะ
ที่จริงฉันก็ด้วยค่ะ
ฉันหิวจัง
เรากินข้าวก่อนไปร้านพิมพ์เอกสารดีไหม
ค่ะ
คุณสายสืบ
ทำงานอยู่เหรอคะ
ครับ เพิ่งเสร็จพอดี
ถึงเวลาทานข้าวเที่ยงแล้ว ถ้าไม่รังเกียจไปทานด้วยกันสิคะ
เราสองคนกำลังจะไปกินข้าวพอดี
เอางั้นเหรอครับ
ไปกันเถอะครับ
- เอาละ - ขอบคุณค่ะ
นี่ค่ะ
- ขอบคุณครับ - ทานให้อร่อยนะคะ
ใส่เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ
อ๋อ ฉันชอบพริกไทยน่ะ
ดูเหมือนคุณสายสืบ จะชอบพริกไทยเหมือนกันนะคะ
ครับ
ผมเลยพกพริกไทยมาเอง เพราะรู้สึกผิดกับร้านอาหารน่ะ
อุ๊ยต๊ายตาย ฉันก็ด้วยค่ะ
แต่คนบอกว่าถ้าใส่พริกไทยเยอะขนาดนั้น
จะไม่ค่อยได้รสชาติของน้ำซุปน่ะ
- มันช่วยให้อร่อยขึ้นไม่ใช่เหรอครับ - ฉันก็ว่างั้นแหละ
ทำไมเหรอ กินพริกไทยเยอะๆ แปลกหรือไง
เปล่าค่ะ
ดีจังนะคะที่เห็นคุณกินได้เยอะ
กินข้าวเช้าแล้วหรือยังคะ
ไม่ครับ ผมไม่ค่อยกินข้าวเช้าน่ะ
พ่อแม่คุณอยู่ต่างประเทศ
ทำกินเองคงวุ่นวายน่าดูเลยนะคะ
ดูเหมือนคุณจะพักอยู่ใกล้ๆ บ้านฉัน
ตอนขี้เกียจทำกินเองก็มาเที่ยวบ้านฉันได้นะคะ
กินนอกบ้านตลอด จะเสียสุขภาพเอานะ
ครับ ผมจะทำแบบนั้นครับ
ไม่เป็นไรครับ ทานเถอะครับ
เอ่อ ว่าแต่…
ดูเหมือนคุณเคยบอกว่าตัดคุณนายออกไปตอนแรก
ขอถามเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ
อะไรนะครับ
ฉันเห็นช่วงนี้คุณโดฮยอนอยู่กับคุณนายเยอะขึ้น
เลยอยากรู้เฉยๆ น่ะค่ะ
ไทม์ไลน์ไม่ตรงน่ะครับ
คุณโอกึมฮีแต่งงานแล้วย้ายตามสามีมากึมเจ
เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว
ก่อนหน้านี้เธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้อง กับกึมเจเลยด้วย
อ๋อ
แล้วอีกอย่างผมตรวจประวัติพบว่า
เธอเข้ารับการรักษาการมีลูกยาก ที่คลินิกสูตินรีเวชกึมเจมานานแล้วด้วย
แต่ก็ดีเหมือนกันนะครับ
คะ
ถ้าเกิดวันนึงผมหาแม่เจอ
ผมหวังว่าท่านจะอบอุ่นและสดใสเหมือนเธอนะ
คือว่า…
ฉันมีเรื่องจะบอกน่ะค่ะ
- กลับมาแล้วเหรอคะ - อือ
ทำไมหน้าตาเหนื่อยแบบนั้นล่ะคะ
อย่าได้ถามเลย
จู่ๆ แดกึนก็บอกว่ามีธุระกะทันหัน และขอลาหยุดงาน
ผมเลยเหนื่อยสายตัวแทบขาดเนี่ย
งั้นเหรอคะ เกิดอะไรขึ้นนะ
ยังไงก็เถอะ ร่าเริงไว้เถอะค่ะ
เดี๋ยวไก่ทอดของโปรดคุณจะมาส่งแล้ว
ไก่ทอดเหรอ
วันนี้ละครเรื่อง "ริษยา" ตอนจบ มาดูไปกินไก่ทอดไปกันเถอะค่ะ
จริงด้วย วันนี้สินะ
กี่โมงแล้วเนี่ย ใกล้จะฉายแล้วนี่
ชเวซูจงกับชเวจินชิล
จะได้คู่กันเหมือนพวกเราใช่ไหม
น่าจะเลิกกันนะ
- อะไรนะ ไม่ได้หรอก - มารอดูกัน
ไก่ทอดมาแล้วนี่ เดี๋ยวผมไปเอาเอง
ไก่ทอดมาแล้วจ้า
ไก่ทอดอร่อยๆ มาแล้วจ้า…
ที่รัก
เหมือนจะมีปัญหานิดหน่อยนะ
ทำไมคะ ไก่ทอดมีปัญหาอะไรเหรอ
เปล่า ไก่ทอดไม่มีปัญหาหรอก
พี่คะ
เดี๋ยวนะ คุณจูริ ทำไม…
สวัสดีครับ
ขอรบกวนหน่อยนะครับ
แบบว่า…
งั้นทั้งสองคนก็คบกันอยู่
แต่คุณนายจับได้ตอนกำลังจู๋จี๋กันพอดีใช่ไหม
ยังไงก็เถอะ
เฉดหัวออกมาทันทีแบบนี้เกินไปหน่อยนะ
ผมนึกว่าแม่แค่ขู่
แต่แม่เอาจริงซะงั้น
ดูเหมือนคุณยายของมินโฮ จะมาที่บ้านของพี่จองซุกบางครั้ง
ขอรบกวนจนกว่าจะหาคูหาใหม่ได้ได้ไหมคะ
แน่นอน…
ฉันไม่สะดวกเท่าไรนะ
อะไรนะ
คุณนายคัดค้านหัวชนฝาขนาดนี้
ถ้าเธอรู้ว่านายอยู่ที่นี่ ฉันก็แย่น่ะสิ
คุณเภสัชกร เย็นชาจังเลยนะครับ
โธ่เอ๊ย
เลือกแม่หรือผมครับ
ไอ้เจ้านี่ เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะนะ
แต่ถึงยังไงฉันก็เลือกคุณนายอยู่ดี
ให้ตายสิ ช่วยเราสักสองสามวันเถอะครับ
ระหว่างนั้นผมจะลองเกลี้ยกล่อมแม่ดู นะครับ
ที่รักคะ
จริงๆ เลยนะ
ฉันทำเองค่ะ ช่วยรับไว้เถอะนะคะ
หนูเหรอครับ น่ารักมากเลย
กระต่ายค่ะ
มันเป็นสัญลักษณ์ของฉันเองค่ะ
หลายคนเข้าใจผิดว่าเป็นหนู
กินปลาแอนโชวีด้วยนะ
แม่ครับ ตอนเย็นเรานัดเจอกับคุณลุงตำรวจใช่ไหม
จ้ะ
แต่ต้องลองเช็กดูอีกทีนะ
แม่ไม่รู้ว่าคุณลุงเขาโอเคหรือเปล่า
ทำไมเหรอครับ เกิดอะไรขึ้นกับคุณลุงเหรอ
ไม่มีอะไรจ้ะ
มินโฮ เตรียมของเรียบร้อยหรือยัง ดินเหนียวน่ะ
ครับ
วันนี้ผมจะปั้นแมว
ดงอูบอกว่าจะทำอะไรนะ
ข้าศึกบุกแล้ว
นี่ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
เข้าไปตั้ง 20 นาทีแล้วนะ จะออกมาเมื่อไหร่เนี่ย
ขอโทษครับ ตอนเช้าผมค่อนข้างใช้เวลาหน่อยน่ะ
จะราดอยู่แล้ว โธ่เอ๊ย
จะบ้าตายจริงๆ
ที่รัก ไปใช้ห้องน้ำชั้นสองก็ได้นี่คะ
คิดว่าผมไม่รู้เหรอว่ามีห้องน้ำชั้นสอง
แต่ผมใช้ห้องน้ำนี้มาตลอดชีวิต
ผมจะไม่สบายก้นน่ะสิ
โธ่เอ๊ย เรื่องมากจริงๆ
- แม่เจ้า จะอั้นไม่ไหวแล้ว - อะไรนะ
เข้าไปได้แล้วครับ
อะไรเนี่ย หนูอ่านนิตยสารสบายใจเฉิบ ตอนเข้าห้องน้ำเนี่ยนะ
ครับ ติดตามเรื่องราวความเป็นไปของโลก ตอนเข้าห้องน้ำ
เป็นกิจวัตรยามเช้าของผมครับ
เด็กอายุแปดขวบมีกิจวัตรยามเช้าแบบนี้ได้ไง
กลิ่นบอกว่าคุณลุงไม่มีเวลาจะคุยแล้วนะครับ
รีบเข้าไปเถอะครับ
ลุงว่ามันออกมาแล้วแหละ
ที่รัก เอากางเกงในตัวใหม่มาให้ผมหน่อย
- ดงอู รีบไปกินข้าวเถอะ - ครับ
หนูกินเถอะ
ไม่ครับ ผู้ขออาศัยควรมีความละอายใจสิ
คุณลุงทานเถอะครับ
ไปเรียนคำว่า "ผู้ขออาศัย" มาจากไหนน่ะ
เดี๋ยวนะ กินจริงๆ เหรอคะเนี่ย
แกกินต็อกคัลบีไปตั้งห้าชิ้นจากเจ็ดชิ้นเชียวนะ
ผมกินสักสองชิ้นไม่ได้หรือไง
ขอโทษนะ เขาไม่รู้จักเอื้อเฟื้อให้เด็กน่ะ
ไม่เป็นไรค่ะ ดงอูกินไปเยอะจริงๆ แหละ
- ดงอู ถ้ากินหมดแล้ว ไปเตรียมกระเป๋าซะนะ - ครับ
- ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ - จ้ะ
ผมก็จะไปแล้วเหมือนกัน
ต็อกคัลบี…
ฉันก็ต้องเตรียมตัวไปแล้วค่ะ
ต่อไปนี้ฉันต้องออกไปหาทำเลร้านเสริมสวยใหม่ สักสองสามวันค่ะ
ลำบากแย่เลยนะ
ไม่ต้อง ทิ้งไว้เถอะ จูริ ไปเถอะ ไม่เป็นไร
ขอบคุณนะคะ
สกปรกไปหมดเลย ให้ตายสิ
มีน้ำใจจัง รู้ได้ยังไงเนี่ย
สายสืบคิม อยากกินข้าวโพดหน่อยไหม
นี่ ทำอะไรอยู่น่ะ
ทำไมไม่สนใจคำพูด ที่เหมือนเสียงสวรรค์ของหัวหน้าเลยล่ะ
หัวหน้า ขอโทษนะครับ
วันนี้ผมขอเลิกงานเร็วได้ไหมครับ มีเรื่องต้องเช็กน่ะครับ
ได้สิ กลับไปเถอะ
ชาดำได้ใช่ไหมคะ
ครับ
อยากถามเรื่องอะไรเหรอคะ
เกี่ยวกับคุณจองซุกเหรอ
ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับ
ผมให้คุณดูก่อนน่าจะดีกว่านะครับ
นี่อะไรเหรอคะ
(เค.บี.เอช)
นี่มัน…
ทำไมมันถึง…
มันเป็นเสื้อที่ผมใส่ ตอนที่ผมถูกรับไปเลี้ยงที่อเมริกาน่ะครับ
บนเสื้อตัวนี้
ผมเห็นลายปักเดียวกับผ้าเช็ดหน้า ที่คุณให้ผมคราวก่อน
ผมเลยอยากถามว่ามันมาได้ยังไงน่ะครับ
คือว่า…
ฉันไม่รู้ค่ะ
- อะไรนะ - บอกว่าไม่รู้ไงคะ
คุณสายสืบ ฉัน…
ยังไงก็เถอะ…
ฉันไม่รู้ว่าคุณตามหาใครอยู่ แต่ฉันไม่รู้เรื่องค่ะ
ขอตัว
เดี๋ยวสิ รอเดี๋ยวครับ
ที่รัก ผมกลับมาแล้ว
กลับมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ
ใช่
ผมไปซื้อเนื้อที่ร้านขายเนื้อมา
เนื้อสำหรับทำต็อกคัลบีน่ะ
คราวนี้ทำเยอะๆ เลยนะ
ผมไม่อยากแย่งกับเจ้าหนูนั่นแล้ว
ได้ค่ะ
แล้วก็มีอีกอย่างนึง
นี่ไง
นี่อะไรคะ
ลองเปิดดูสิ
วันครบรอบแต่งงาน ผมซื้อผ้าพันคอมา
แต่ดันทำคุณปวดใจซะงั้น
ผมก็เลยซื้อมาใหม่
ตอนผมเจอคุณครั้งแรก คุณใส่ผ้าพันคอ
คุณดูใสซื่อและสวยมากเลย
ผมตั้งปณิธานว่า "ฉันจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้
และทำให้เธอมีความสุขไปตลอดชีวิต"
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่ถูกใจเหรอ
เปล่าค่ะ ฉันชอบมากเลย
เป็นไงคะ สวยไหม
ให้ตายสิ สวยมากเลย สวยจริงๆ
ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ คุณน่ะ
อะไรกันคะ
รีบไปอาบน้ำเถอะ ฉันจะเตรียมข้าวเย็นให้
ได้เลย
ถึงเด็กอาจจะทำรก
แต่ดีจังที่บ้านยังสะอาดเอี่ยมอยู่นะ
รู้ได้ยังไงว่าต้องจับหอยขมตอนค่ำ ถึงจะจับได้เยอะน่ะ
คุณยายของผมบอกครับ
ไชโย จับได้สองตัวแล้ว
แล้วคุณลุงล่ะครับ
ลุงยังจับไม่ได้เลย
คุณลุง เพิ่งเคยจับครั้งแรกเหรอครับ
อือ ครั้งแรกของลุงเลย
ตอนเด็กๆ คุณลุงไม่เคยจับกับพ่อแม่เหรอครับ
ใช่
มินโฮจ๊ะ คุณลุงโตที่อเมริกา
มินโฮช่วยสอนคุณลุงได้ใช่ไหม
ครับ
คุณลุง ดูนะครับ
มีหินที่ค่อนข้างลื่นอยู่ตรงนี้
- พวกมันน่าจะเกาะอยู่เยอะเลยครับ - อือ
เพราะคนไม่ไปโดนมันน่ะ
- อันนี้เหรอ นี่น่ะนะ - ครับ
เดี๋ยวนะ
จับได้แล้ว อันนี้ใช่ไหม
โอ้โฮ ใส่ลงในนี้เลยครับ
อ๋อ ทำแบบนี้เอง
นี่ มินโฮ สนุกดีนะ
มาแข่งกันไหมว่าใครจับได้เยอะกว่ากัน
ดีเลยครับ
ถึงจะเป็นครั้งแรกของคุณลุง ผมก็ไม่ออมมือให้หรอกนะ
โอเค เข้าใจแล้ว เอาละ พร้อมนะ เริ่มได้
เอาละ
โอเค จับได้แล้ว
เห็นไหมว่าลุงจับได้กี่ตัว เห็นไหมล่ะ หนึ่ง สอง สาม
- หือ - เห็นใช่ไหม
จับสิ
มินโฮ ลูกก็ออกมาได้แล้ว
รู้แล้วครับ ขอจับอีกห้าตัวครับ
ที่จริงวันนี้ผมไปเจอเธอมาแล้วครับ
คุณนายน่ะเหรอคะ
เธอตกใจมากตอนที่เห็นเสื้อผ้าเด็ก
เธอบอกว่าไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ดูเหมือนเธอไม่อยากยอมรับมันน่ะครับ
งั้นวันนี้คุณก็ควรพักอยู่ที่บ้านสิคะ ออกมาทำไมน่ะ
ผมจินตนาการตอนที่ได้เจอกับแม่เป็นร้อยๆ ครั้ง
ในจินตนาการ แม่ก็ไม่ได้ต้อนรับผม
อาจเป็นเพราะแบบนั้น
ผมก็เลยโอเคมากกว่าที่คิดครับ
คุณลุงครับ ผมชนะแล้ว
ไม่มีทางน่า
- แน่ใจนะ - แน่ใจสิครับ
ไหนดูซิ
- อะไรน่ะ - ดูสิครับ
โอ้โฮ จับได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ
จับได้กี่ตัวน่ะ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก…
แม่ครับ
พรุ่งนี้ทำซูเจบีด้วยหอยขม ที่ผมจับกับคุณลุงให้หน่อยได้ไหมครับ
ได้สิ
ฝันดีนะลูก
ครับ แม่ก็ฝันดีนะ
จ้ะ
ฮัลโหลค่ะ
อ้อ คุณจูริ
ค่ะ โบรชัวร์จะได้พรุ่งนี้ตอน 11 โมงค่ะ
เจอกันที่หน้าร้านพิมพ์เอกสารก็ได้นะคะ
ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะบอกพี่กึมฮีให้นะคะ
ค่ะ
พี่จองซุกบอกว่าเจอกันพรุ่งนี้ตอน 11 โมง ที่หน้าร้านพิมพ์เอกสารค่ะ
ฉันต้องไปด้วยเหรอ
พี่ทุ่มเทหนักมากเลยนะ ทำไมล่ะคะ
นั่นสิ คุณบอกเองว่าจะเป็นวันที่ยุ่งที่สุดเลยนี่
ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า
- อ้าปากซิ - ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
ฉันแค่ถามเฉยๆ น่ะค่ะ
หลอดอาหารเป็นเหมือนท่อน้ำเลี้ยง
ทุกคนทำงานหนักไม่ได้พักเลยนะครับ
ให้ตายสิ ไปได้ยินสำนวนแบบนั้นมาจากไหนน่ะ
นิตยสาร "ชีวิตแม่บ้าน" ฉบับกันยายนครับ
กินเถอะ
ดงอูก็อ่านนิตยสารอย่างหนักเลยนะเนี่ย
- อร่อยไหม - กินสิ
(ร้านพิมพ์เอกสารซองกวัง)
- พี่ๆ คะ - มาแล้วเหรอ
มากันแล้วเหรอ
- มาแล้วเหรอคะ - ค่ะ
โบรชัวร์ออกมาดูดีมากเลยแหละ
ออกมาปังมากเลยค่ะ
ถ้าเห็นคนทิ้งไว้บนถนน ฉันต้องนอยด์มากแน่
เพราะงั้นเราต้องย้ำว่า มีคูปองส่วนลดอยู่ที่หน้าสุดท้ายนะคะ
เราแยกกันไปแจกทีมละสองคนดีไหมคะ
เธอกับฉันไปแจกด้วยกัน
ส่วนคุณนายกับคุณจองซุกก็ไปแจกด้วยกัน
ต่างคนต่างแจกจะเร็วกว่าไหม
นั่นสิ
เอางั้นไหมคะ ผู้จัดการสาขา
ค่ะ งั้นต่างคนต่างแจกแล้วไปเจอกันที่ออฟฟิศ เพื่อตอบคำถามทางโทรศัพท์กันเถอะ
- ได้ - ค่ะ สู้ๆ
- ฉันจะเอานี่ไปนะ ไปกันเถอะ - อุ๊ย
- ไปละนะคะ - ค่ะ
(รายการสั่งจอง ไวเบรเตอร์หนึ่ง เลิฟเจลหนึ่ง ถุงยางหนึ่ง)
โบรชัวร์ใช้ได้ผลนะคะเนี่ย
เนอะคะ พี่
อะไรนะ ใช่
นั่นน่ะสิ
ถ้าไปขายเองละก็ ขายยากมากเลยนะเนี่ย
- ทุกคนทำได้ดีมากเลยค่ะ - ค่ะ
นานๆ ทีมีกินเลี้ยงทีมคงเยี่ยมเลย
แต่ฉันต้องไปดูทำเลร้านน่ะ
ฉันเองก็ต้องกลับไปดูลูกเหมือนกัน
ตอนนี้เด็กๆ กำลังเลี้ยงอึนจีอยู่น่ะ
ถ้าฉันหาร้านใหม่ได้ ไว้ไปดื่มกันนะคะ
ชวนคุณแดกึนของฉันกับคุณสายสืบไปด้วย
ตอนนั้นบรรยากาศดีมากเลยเนอะคะ
ว่าไงคะ
ค่ะ ก็ได้
พี่กึมฮีไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ
แหม ก็ต้องไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว
จากที่ฉันเห็นคราวที่แล้ว คุณนายโดนคุณสายสืบตกหนักมากเลยแหละ
จริงไหมคะ
อ้อ ใช่แล้ว
ได้ข่าวว่าทุกคนกำลังยุ่ง งั้นไปกันเถอะ
- ได้เลย ไปก่อนนะ - ไปก่อนนะคะ พี่ๆ
- กลับดีๆ นะคะ - ค่ะ
เช็กหลักฐานยืนยันที่อยู่ ของผู้ต้องสงสัยสองคนนี้ด้วยนะครับ
ครับ ได้ครับ
รอเดี๋ยวครับ
ผมอยากถามแค่อย่างเดียวครับ
เป็นครั้งสุดท้าย
ทำไม…
ทำไมถึงทิ้งผมไปครับ
ไม่มีอะไรมากหรอก
ฉันมีแฟนตอนยังไม่ประสีประสาแล้วพลาดท้อง
ฉันกลัวสายตาชาวบ้าน
แล้วก็ไม่อยากรับผิดชอบด้วย
คุณคงคาดหวังเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา แต่เรื่องมันก็แค่นี้แหละค่ะ
เพราะงั้น…
ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์กับมัน
แล้วใช้ชีวิตก้าวไปข้างหน้าเถอะค่ะ
ฉันเองก็อยากใช้ชีวิตสงบๆ
เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
ครับ
ผมเข้าใจความหมายที่คุณพูดดีครับ
กลับมาแล้วค่ะ
พี่คะ
อ้าว ว่าไง
คิดอะไรหนักขนาดนั้นคะ
ไม่มีอะไรหรอก
จริงสิ เมื่อกี้ดงอูดูหนังกับสามีฉันแล้วหลับไป
ฉันเลยพาไปนอนที่ห้องแล้ว
ขอบคุณนะคะ
คุณกลับมาช้ากว่าที่ฉันคิดนะ
ฉันหาทำเลดีๆ ไม่ได้เลยค่ะ
ดูเหมือนคุณนายฮอ จะขอร้องพวกนายหน้าเรื่องฉันไว้
พวกเขาเลยไม่ให้ฉันดูคูหาเลยค่ะ
บางทีฉันอาจต้องย้ายไปอ๊กซัน
ลำบากแย่เลยนะ
อ๊กซันเหรอ
ค่ะ
ฉันไม่อยากเริ่มต้นใหม่ที่หมู่บ้านอื่นเลยจริงๆ นะ
ตอนแรกที่หมู่บ้านนี้ก็ลำบากมากเหมือนกัน
งั้นเหรอ
ลูกค้าชมกันใหญ่ว่าฉันทำผมเก่ง
แต่พอรู้ว่าฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ก็เลิกเข้ามาที่ร้านไปเลย
ฉันเหนื่อยมากจริงๆ ที่ใครๆ ต่างชี้นิ้วว่าฉันน่ะ
คุณคงลำบากมากเลยนะ
เลี้ยงลูกคนเดียวคงไม่ใช่งานง่ายๆ
ใช่แล้วค่ะ
ตอนฉันท้องดงอู
คนเป็นพ่อของแกเมินฉัน
พ่อแม่ของฉันก็คัดค้านหัวชนฝา
เพราะงั้นฉันเลยออกจากบ้านมาตั้งตัวที่นี่
แต่ทุกอย่างไม่ง่ายเลยค่ะ
ฉันร้องไห้บ่อยมาก
แต่พอฉันร้องไห้ คนก็ดูถูกฉันอีก
ฉันเลยเริ่มหัวเราะมากกว่าค่ะ
ฉันคิดว่า "หัวเราะแล้วพูดอย่างที่ใจคิดดีกว่า"
คุณจูริไม่เคยเสียใจ…
กับการตัดสินใจเลือกของตัวเองเลยเหรอคะ
ไม่เคยเลยค่ะ
ตอนแรกฉันหัวเราะเพื่อจะได้ดูเข้มแข็ง
แต่การเลี้ยงดงอู
มีเรื่องที่ทำให้ฉันหัวเราะจริงๆ เยอะเลยค่ะ
แม่ครับ
- ดงอูลูกแม่ ตื่นซะแล้วเหรอ - ครับ
- ฝันร้ายเลยตื่นเหรอ - ครับ
ไม่เป็นไรนะ นอนกับแม่ก็ได้
ได้ข่าวว่าดูหนังสนุกๆ กับคุณเภสัชกรนี่
ดูเรื่องอะไรเหรอ
ทำไม…
ทำไมถึงทิ้งผมไปครับ
ครับ
ผมเข้าใจความหมายที่คุณพูดดีครับ
คุณโดฮยอน
คุณโดฮยอนคะ
คุณโดฮยอน
ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ
หน้าผากร้อนจี๋เลย
รอเดี๋ยวนะคะ
โธ่เอ๊ย คุณป่วยแบบนี้ ทำไมไม่โทรบอกฉันล่ะคะ
คุณโมโหใส่คนป่วยเหรอครับ
ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
คงทุกข์ใจมากสินะคะ
เดี๋ยวผมก็ดีขึ้น ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
ฉันไม่ห่วงหรอก
ตอนที่ฉันรู้เรื่องของคุณครั้งแรก
ฉันรู้สึกเศร้าใจและเห็นใจคุณมาก
คนที่มั่นใจได้ว่าจะอยู่เคียงข้าง โดยไม่มีวันเปลี่ยนแปลงบนโลกใบนี้
ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณไม่มีคนคนนั้นอยู่
แต่ว่า
ตอนนี้ฉันไม่สงสารคุณแล้วค่ะ
ฉันเป็นคนคนนั้นให้คุณเองก็ได้
ฉันจะเป็นคนคนนั้นให้คุณค่ะ
ยาหมดแล้ว ฉันจะไปร้านขายยานะคะ
คุณหลับไปก่อนนะ
นี่ค่ะ ใบสั่งซื้อยา
ขอบใจมากนะ คุณยุ่งอยู่แท้ๆ แต่ผมทำให้คุณต้องมา
- ไม่เป็นไรค่ะ - โธ่เอ๊ย ผมต้องรีบแล้ว
สวัสดีครับ
ต้องการอะไรเหรอครับ
ค่ะ
ดูเหมือนจะจับไข้น่ะ ขอยาลดไข้กับยาที่จำเป็นค่ะ
หือ เหมือนจะไม่ใช่คุณจองซุกนะ
ใครป่วยเหรอ มินโฮเหรอ
เปล่าค่ะ
คุณสายสืบป่วยเหรอครับ
ค่ะ
โธ่เอ๊ย ยังหนุ่มยังแน่นป่วยได้ยังไงเนี่ย
สักครู่นะครับ
รอเดี๋ยว
คุณนาย
คือ…
เขาป่วยมากเลยเหรอ
เขาเป็นไข้นิดหน่อยน่ะค่ะ
คุณจองซุกก็รู้ใช่ไหม
ฉันรู้
ว่าคุณคงคิดว่าฉันเลือดเย็นและโกรธเคืองฉัน
ฉันไม่รู้เรื่องคุณนายดีพอที่จะคิดแบบนั้นหรอก
เปล่าเลยค่ะ
ฉันทำอะไรไม่ถูกน่ะ
มันเป็นเรื่องที่นานจนลืมไปแล้ว
ฉันอยากถามเขาว่า ที่ผ่านมาเขามีความเป็นอยู่ยังไง
แต่ถามแล้วจะได้อะไรขึ้นมาล่ะ
ฉันคิดว่าต่างคนต่างอยู่ตามแบบที่เคยเป็นจะดีกว่า
ยังไงเขาก็เติบโตมาอย่างดีนี่นา กลายเป็นคนสง่าผ่าเผยและน่านับถือน่ะ
จำคดีเจ้าของร้านวิดีโอได้ใช่ไหมคะ
คุณสายสืบ
ไล่ตามหาคนร้าย เพราะเขาคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อในคดีนั้นน่ะค่ะ
เขาคิดว่าโดนลักพาตัวตอนเด็ก
และคิดว่าพ่อแม่ของเขา ต้องตามหาเขาด้วยความร้อนใจแน่
เขาคิดว่าเขาถูกทิ้งมาตั้งนาน
แต่ก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้
เขามีความหวังขึ้นมาน่ะค่ะ
คุณโดฮยอน
เติบโตมาเป็นคนสง่าผ่าเผยและน่านับถือก็จริง
แต่เขารอคอยอย่างแน่วแน่ ที่จะได้พบพ่อแม่มานานมากจริงๆ ค่ะ
ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไง
สามีของฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เขาอยู่แบบนั้นมาตลอดชีวิต
ถ้าเกิดว่า
เขารู้ความจริงว่าฉันมีลูกก่อนแต่งงาน เขาอาจ…
คุณเภสัชกร ทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับ
คุณเคยมี
ลูกมาก่อนสินะ
และเด็กคนนั้นคือคุณสายสืบ
ค่ะ
ฉันก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ
ขอโทษนะคะ
ฉันควรจะบอกคุณ
คุณเลยไม่อยากมีลูกงั้นเหรอ
ที่ผ่านมา
ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกถึงความจริงใจของคุณที่มีต่อฉัน
ฉันจะทุกข์ใจมากค่ะ
ถ้าคุณรู้เรื่องขึ้นมา
คุณจะรู้สึกว่าถูกทรยศมากขนาดไหนนะ
คุณอาจจะทิ้งฉันไปตลอดกาลก็ได้
ผมมีลางสังหรณ์อยู่แล้วแหละ
อะไรนะ
คีมอยู่ไหนนะ
อยู่บ้านมีงานให้ทำบานเลย
น่าจะย้ายไปที่อื่นนะเนี่ย อยู่ในนี้หรือเปล่านะ
นี่อะไรน่ะ
อะไรเนี่ย กล่องขนมฮันกวาเหรอ
มันเป็นตอนหลังจากเราฮันนีมูนใช่ไหมนะ
ในบรรดาข้าวของของคุณ
ผมเจอเสื้อผ้าเด็กกับตุ๊กตา
ผมคิดว่ามันไม่ใช่ของทั่วไปแน่
คุณบอกว่าไม่อยากมีลูก เพราะต้องการใช้ชีวิตแบบผู้หญิงสมัยใหม่
แต่ทุกครั้งที่คุณเห็นเด็ก
คุณจะน้ำตารื้นขึ้นมา
ผมเลยคิดว่าต้องมีเรื่องราวเบื้องหลัง
อะไรสักอย่างแน่นอน
แล้ว…
แล้วทำไม…
ทำไมผมไม่พูดอะไรน่ะเหรอ
ยังจะถามอีก
เพราะว่าคุณเหมือนอยากจะฝังมันเอาไว้ไง
ไม่มีเหตุผลอื่นหรอก
อีกอย่าง…
ถ้าเกิดคุณลังเลเพราะผมละก็
มันไม่จำเป็นเลยนะ
ที่รักคะ
ที่รัก ผมน่ะ
ไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตผมขาดอะไรเลย เพราะมีคุณอยู่
ผมพูดจริงๆ นะ
ที่ผ่านมาคุณคงทุกข์ใจอยู่คนเดียวสินะ
อย่าร้องไห้เลย
อย่าร้องนะ
คุณจะอายุ 60 อยู่แล้ว ยังร้องไห้เป็นสาวๆ อีก
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
นี่มัน…
คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ
ฉันมีเรื่องอยากจะบอกน่ะค่ะ
ที่จริง…
เหมือนฉันจะพูดเรื่องที่อยากพูดจริงๆ ไม่ออกเลย
ขอโทษนะคะ
ขอโทษ
แม่ขอโทษ
สำหรับทุกอย่างจริงๆ
ขอโทษนะ
(ทีมขายท้าขนบ)
โดฮยอนน่ะ บอกให้เขามาบ้านเราบ่อยๆ สิ
ต่อไปนี้เขาควรได้กินอาหารอร่อยๆ ฝีมือแม่นะ
ไม่มีเวลาแล้วละ
อาทิตย์หน้าเลย
สายสืบคิมต้องย้ายไปอยู่ทีมทำคดีที่ยังปิดไม่ได้
มันกะทันหันเกินไปนะ
ผ่านมาสองสามวันแล้วแหละ
คุณนายฮอบอกให้ผมไล่เขาออกจากร้านขายยา
แต่ผมประวิงเวลาไว้
ฉันจะสะสางเรื่องนี้เองค่ะ
แต่มีข้อแม้นะคะ
นี่มันอะไรกันน่ะ ทำยังไงดีคะ
คุณสายสืบ เราจะทำยังไงดีล่ะคะ
ฉันเองก็ไม่รู้ค่ะ
ว่าจะกลับมาขายได้เมื่อไหร่
คำบรรยายโดย แก้วตา สมานจิตต์