UCZCIWY BIZNES
Od czego zacząć?
Cóż.
Pokochałam syna służącego. Dorastał razem ze mną.
Ta ciąża wstrząsnęła moją rodziną,
a on w końcu uciekł.
Wyjechałam, by cię chronić.
Poznałam smak ubóstwa,
ale też pierwszy raz posmakowałam szczęścia.
Co?
Węgiel się skończył?
Mamusia dokupi.
Kochanie!
Trzeba go operować.
Pomóżcie mi zapłacić za operację.
Ojcze.
Oddaj go.
I żeby nikt cię nie widział.
Oczywiście.
Obiecali, że zapłacą za leczenie
i oddadzą cię przyjaciołom rodziny.
Ale ostatecznie
decyzja była moja.
Przeraziła mnie rzeczywistość
za tymi drzwiami.
Pójdę do Min-ha.
Dobrze.
W porządku?
Czy…
Co tu robisz?
Chcę ci coś powiedzieć.
Nie miałam okazji…
powiedzieć ci tego, co chcę.
Przepraszam.
Przepraszam cię.
To moja wina.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Jeong-suk.
Byłam u ciebie, ale cię nie było.
Rozmowa poszła dobrze?
- Gazeta już jest? - Tak.
- Skosztuj. - Dobrze.
Rety, przepyszne.
Naprawdę?
W sprawie Do-hyeona…
Niech przychodzi częściej.
Niech wie, jak gotuje jego mama.
Dobrze.
Powiem mu.
Dzień dobry.
- Cześć. - Witaj, Ju-ri.
Coś ty taka wesoła?
Stało się coś?
Tak.
Odnalazłam syna.
To detektyw Kim.
Do-hyeon to twój syn?
A niech mnie.
Ale…
To nie historia z serialu,
tylko twoja, tak?
Przestań.
Sama ją pytałam z sześć razy.
Nie do wiary.
Tyle lat musiałaś milczeć.
Na pewno było ci ciężko.
Cieszę się, że odnalazłaś syna.
Dziękuję.
Bałam się, że będziecie mnie oceniać.
Niby czemu?
Sama wychowuję dziecko bez ojca.
A mój mąż siedział.
Ja się rozwiodłam, bo mąż mnie zdradzał.
Jeden wielki dramat.
Właśnie. Jak by to ująć?
Dzielimy się tym, co nas boli.
To tylko nas do siebie zbliży.
Jak się z tym czujesz?
Ciężko mi w to uwierzyć.
Nie wątpię.
W końcu to do ciebie dotrze.
- Tak myślisz? - Tak.
To wspaniale.
- Detektywie. - Cześć.
Twój syn.
Pewnie chce cię odprowadzić.
Witaj.
Dzień dobry.
Kto tak się kłania matce?
Trochę uczucia.
Właśnie. Może tak:
„Cześć, syneczku!”.
A on na to: „Mamusiu”.
No już, śmiało.
Cześć, syneczku!
Ma…
Mam…
Idziemy?
Późno już. Chodźmy.
- Pora na nas. - Cześć.
Masz na coś ochotę?
Może zjemy kolację we trójkę?
Kolację?
Zjem dziś w domu.
Nie lepiej razem?
Mój mąż zaraz wróci do domu.
Miłej randki.
Do jutra.
Co robisz tak wcześnie w domu?
Miałaś zjeść kolację z Do-hyeonem.
Poznajcie się lepiej.
Nie chcę się spieszyć.
Jeszcze będzie okazja.
Jasne. Wejdźmy.
Ale słodko.
Dlaczego?
- Zdjęcia są cudne. - Tak?
Oprawię wszystkie.
Bo modelka jest śliczna.
Bo fotograf ma talent.
SALON FRYZJERSKI UROK
DO WYNAJĘCIA
Nie sądziłem, że od razu kogoś poszuka.
Pewnie jesteś zła.
Nie.
Znalazłam lokal w Oksan.
Wykorzystam okazję, żeby podbić to miasto.
Będziesz mnie codziennie odprowadzał,
ale dziś już idź.
Nie, odprowadzę cię.
Późno już.
Rano nie wstaniesz.
Spóźnisz się do pracy.
Nalegaj dalej, to sama cię odprowadzę.
No dobra.
Uważaj na siebie.
- Ty też. - Pewnie.
Pa.
- Ty pierwsza. - Ty idź.
Ty.
- No weź. - Idź już.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Jeden hotteok dla Dae-geuna.
APTEKA WONBONG
Co?
Ciąży ci to, prawda?
Co?
Jesteś zamyślony.
Owszem.
Chciałem z nią zjeść tę kolację.
Ale nie chcę naciskać.
Uważasz, że wyszło niezręcznie?
Tak.
Ale…
Ale to nic złego.
Nie widzieliście się 30 lat.
Cierpliwości.
Tak myślisz?
Tak.
Jeszcze zdążycie się lepiej poznać.
Nie masz czasu.
Został ci tydzień.
Przenoszą cię do wydziału spraw nierozwiązanych.
Tak nagle?
Chodzi o zaginięcie dziecka.
Prosili konkretnie o ciebie.
Pewnie przez tę sprawę porwań.
Szkoda,
że odnalazłeś matkę i już musisz jechać do Seulu,
ale z drugiej strony
to przez tę poprzednią sprawę zainteresowałeś się zaginionymi dziećmi.
Fakt, ale…
Zastanów się.
Tu też chodzi o sprzedaż dzieci za granicę.
Przyda im się ktoś z angielskim.
Przepraszam, rano rozbolał mnie brzuch.
Trochę to trwało.
Pewnie strasznie cuchnie.
Nie szkodzi.
Chcę o coś spytać.
Tak?
Minęło już kilka dni.
Może i Dae-geun nie wygląda na bogacza,
ale dorastał w majętnej rodzinie. Na pewno nie jest mu łatwo.
Pani Heo kazała mi go zwolnić,
a ja to przeciągam.
O rany.
Jejku.
Wygląda pysznie.
Wolałabym cię nie oglądać.
Ucieszy panią to, co chcę powiedzieć.
Co takiego?
Zrywasz z nim?
Tak.
Zakończę ten związek.
Naprawdę?
To mi się podoba.
Słuszna decyzja.
Pod jednym warunkiem.
Co takiego? Chcesz czegoś poza swoim salonem?
Tak.
Ju-ri.
Chciałem ci to dać jutro.
Ale dam jeszcze dziś.
To prezent.
Ze statywu wyszłyby lepsze.
- Następnym razem… - Nie.
Nie będzie następnego razu.
Zrywam z tobą.
Co?
Musimy się rozstać.
O czym ty mówisz?
Nie żartuj.
Niby dlaczego?
Przez twój salon?
Wiem, że nie jest łatwo, ale jeśli wytrzymamy…
To co?
A jak pani Heo się nie ugnie?
Co wtedy?
Na pewno mnie rozumiesz.
Ju-ri.
Wiem, że wiele mi brakuje.
Proszę cię jak egoista, żebyś nie odchodziła.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Nie rób mi tego, Ju-ri.
Ju-ri.
Mamy 21 wibratorów. A stringi?
Mamy 15 sztuk różowych i 16 czarnych,
do tego siedem z perełkami.
Siedem paczek prezerwatyw.
Co się stało Ju-ri?
Mówiła, że wypadło jej coś ważnego i powie nam później.
Zaczekajcie.
Fantasy Lingerie, słucham.
Do-hyeon.
Rozumiem.
Dobrze.
Randka?
No to kończymy, szykuj się.
Do-hyeon chce nam coś powiedzieć.
Zaprasza nas na kolację.
- Mnie też? - Tak.
To ty powinnaś dziś skończyć wcześniej.
Gdybym wiedziała…
Jak wyglądam?
Pięknie.
- Wspaniale jak zawsze. - O nie.
Serce mi wali.
Pewnie się cieszysz.
Gdy się zdecydujesz,
wyjedziesz za miesiąc?
Tak.
Chcę to z wami omówić.
Nie będzie mnie dwa lata,
może dłużej.
Co ty na to?
Proszę?
Nie musisz pytać mnie o zdanie.
Zrobisz, jak uważasz.
A ty jak myślisz?
Ja?
Że to nie w porządku.
Proszę?
Musisz jechać, bo to bardzo ważne.
Ale wy nie możecie już się rozstawać.
Za tydzień zrobimy projekt.
Projekt?
Tak. Projekt „Szybka więź”.
CHRONIMY MIESZKAŃCÓW GEUMJE
Zaczekaj.
Cześć.
Zrobiłam ci lunch.
Dziękuję.
Tylko jedz powoli.
Rozdział pierwszy. Szkoła.
Mama robi synowi lunch.
Proszę.
Parasol.
Skąd ta nagła ulewa?
Pada.
Rozdział drugi.
Mama odbiera syna w deszczu.
Rozdział trzeci.
Drink z mamą.
Naleję ci.
- Na zdrowie. - Tak.
Ty się nie napijesz?
Ja dziś tylko wam nalewam.
Przyniosę więcej.
Ja pójdę.
Nie zjem tego.
- Czemu? - Co się stało?
Nie chcę.
Nie chce zjeść marchewki z potrawy.
Tłumaczę mu, że jest zdrowa.
Zachowuje się jak dziecko.
Sama wyjęłaś złocień z zupy rybnej.
Bo to tylko ozdoba.
Marchewka to dla mnie też ozdoba.
Głupoty gadasz.
Ja to jem dla marchewek.
A ja tę zupę dla złocienia.
Zawsze musi mieć ostatnie słowo.
Mogę dziś spać poza domem, ale to dziwne uczucie.
O tak.
Gdy zaczęłam u was pracować,
nie sądziłam, że tak się zbliżymy.
To prawda.
Życie jest pełne niespodzianek.
Nie było łatwo, gdy mnie poznałaś, prawda?
Prawda. Ciężko się z tobą dogadać.
Co takiego?
Ty też się zmieniłaś.
Na początku byłaś taka wycofana.
Taka wstydliwa.
A teraz umiesz pożartować.
Bo dobrze się przy was czuję.
Tak.
Co dalej w projekcie?
Nic.
- Co? - Pokłóciliście się.
Czyli jesteście już dość blisko.
Nie musicie niczego wymuszać.
Tak sądzisz?
Tak.
Od jutra skupiam się na pracy.
Dobrze.
Yeong-bok mówiła, że jutro się spóźni.
No tak.
To już jutro.
W ogóle dzisiaj nie marudzisz, Eun-ji.
Wiesz, że tatuś dziś wraca?
Wiesz?
Yeong-bok.
Boli?
Kopnij też tutaj.
Zaczekaj.
Dość. Musisz jakoś dojść do domu.
Zjedz.
I nie chcę słyszeć o żadnych wygłupach.
Odwdzięczysz się teraz pani Oh i jej mężowi za życzliwość.
Oczywiście.
Następnie
będziesz mi we wszystkim pomagał.
Wróżka mi przepowiedziała, że naprawię więzi rodzinne.
Dobrze.
Zrobię wszystko, żebyś nie miała na głowie
ani domu, ani dzieci.
Daj mi Eun-ji i idź.
- Proszę. - Przestań.
Dopiero wyszedłeś. Nie jesteś zmęczony?
Nie mam prawa.
Chodź do tatusia.
No chodź.
- No dobrze. - Chodź.
Powoli. Śpi?
- Moje słonko. - Dobrze.
Powolutku.
Najpierw to zdejmij.
- Bo się udusi. - I już.
Mało co zostało.
Musimy domówić prezerwatywy i koszule nocne.
Pomówię z dyrektorką.
W tym tempie będziemy bogate.
Na pewno wszystko gra, Ju-ri?
Dopiero rozstałaś się z chłopakiem.
Nie byliśmy długo parą.
Nie mam czasu się martwić.
To najlepszy aparat dla studentów.
Ćwicz robienie zdjęć. Od przyszłego semestru wrócisz na studia.
Dobrze?
Dae-geun.
Słuchasz mnie?
Pozwoliłam ci wybrać kierunek studiów.
Czemu spuszczasz nos na kwintę?
Nie cieszysz się?
Cieszę się.
Dziękuję, mamo.
Myślałam, że po kilku dniach mu przejdzie.
Długo będzie się smucił?
Wielka miłość się znalazła.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Pozwoli pani Dae-geunowi
studiować fotografię.
Co takiego?
To jest twój warunek
zerwania z nim?
Widziała pani jego zdjęcia?
Ten jego błysk w oku.
Odniesie wielki sukces.
No i umarłem.
Umarłeś?
Dzień dobry pani.
Mama będzie zła, że tak grasz.
Mama pozwala mi robić, co chcę.
Jak miło z jej strony.
Ja nie pozwalam dzieciom robić tego, co niesłuszne.
Jestem nieugięta.
Żaden rodzic nie wygra z dzieckiem.
Ten, kto kocha bardziej, zawsze ulegnie.
Wielkie nieba.
APTEKA WONBONG
Ju-ri!
To herbata z yulmu.
Tyle zjadłem, że chyba nie zmieszczę.
Cieszę się, że ci smakowało.
Jutro wyjeżdżasz, więc chciałam cię porządnie nakarmić.
Jestem trochę rozczarowany.
Co takiego?
Wyjeżdżam,
a ciebie to nie rusza.
Mnie smuci każdy mijający dzień.
Nigdy nie byłem tak szczęśliwy i tak pewny przyszłości.
Ja też.
Chcę myśleć pozytywnie.
Dzięki temu skupię się na pracy,
więc to nic złego.
Nieprawda.
Co?
Mama wczoraj płakała.
Pan detektyw naprawdę wyjeżdża?
Tak.
Jutro się z nim pożegnamy.
Tylko nie płacz.
Dlaczego?
Wyjeżdża w bardzo ważnej sprawie.
Nie chcę,
żeby cierpiał.
Dlatego nawet jeśli ci przykro,
powstrzymaj łzy.
Płaczesz, mamusiu?
Nie.
Wcale nie płakałam.
Coś mi wpadło do oka.
Proszę.
Co to?
Prezent pożegnalny.
Prezent?
Gonggi i ddakji.
To twoje ulubione zabawki.
W Seulu nie będzie ani mnie, ani mamy.
Będzie pan się nudził.
No tak.
Dziękuję.
Mogę cię uściskać?
Zawsze może pan dzwonić.
Dobrze.
Mnie też uściskaj.
My mamy dużo czasu.
Dzisiaj jest pana dzień.
Dziękuję ci.
Po rozpoczęciu śledztwa będę zajęty.
Mogę nie odbierać.
Nie szkodzi.
Dzięki broszurom mamy więcej zamówień.
Też będę zajęta.
Uważajmy na siebie
i spotkajmy się jako lepsi ludzie.
Dobrze.
Muszę jechać.
Dobrze.
Jedź ostrożnie.
I pamiętaj, żeby dobrze jeść.
Dobrze.
Dziękuję.
Do zobaczenia…
mamo.
Dobrze.
Będę czekać.
Wypłaty!
Skąd złodziej wiedział,
że dziś wypłata?
Ostatnio w sąsiednim mieście grasował włamywacz.
Może to ta sama osoba?
- To nie włamywacz. - A kto?
Drzwi były całe.
Zamek też. Włamywacz by go uszkodził.
Czy ktoś znał szyfr?
Tylko my i dyrektor Shin.
- Dyrektor Shin. - Miała dziś przyjechać.
Miała po południu wyjechać ze wsi.
Trzeba zadzwonić do prezeski w Seulu.
Powinna się dowiedzieć.
- Ja zadzwonię. - Dobrze.
Co się stało?
Numer jest nieaktywny.
- Nie. - Co to oznacza?
Co to oznacza? Co teraz?
Co mamy robić?
Przecież umrzemy z głodu!
Spokojnie.
W Seulu był sklep,
ale go zamknięto?
Tak.
Rok temu.
Zbankrutował w kilka miesięcy.
To zawodowi przekręciarze.
Prezeska brała w tym udział.
Nie rozumiem.
Po co jechała z tym na wieś?
Nie lepiej było w dużym mieście?
Prawda?
Cały czas płacili regularnie.
Okradli nas dopiero teraz?
Łącznie to była kupa forsy.
Problem w tym,
że nie mamy co sprzedawać.
Jeong-suk.
Przepraszam.
Mogę iść do domu?
Śmiało.
Idź.
Za tobą ciężki okres.
Jeong-suk jest załamana.
Nic dziwnego.
Jej najbardziej zależało na firmie.
Nie widziałam jej w takim stanie.
Ja też nie.
Nie do wiary.
KIEROWNICZKA ODDZIAŁU – HAN JEONG-SUK
Słucham.
Dildo?
Niestety, skończyły się.
A kiedy będą?
Cóż…
No cóż…
Nie wiem,
kiedy znów będziemy sprzedawać.
Przepraszam.
Za co?
Dlaczego mi to robisz?
Co ja takiego zrobiłam?
Jak mogłaś mnie zdradzić?
Dzień dobry.
To ja. Będziesz w pracy?
- Co? - Czekamy.
Pospiesz się.
Cześć.
Jeong-suk.
- O rety. - Cześć.
Trzeba było tu ogarnąć.
Teraz można obmyślić plan.
Zapłaciłam miesięczny czynsz.
Pani Oh.
Wczoraj trochę popłakałam detektywowi.
To go zmotywuje.
A ja narysowałam prezeskę i dyrektorkę.
Zrobię kopie i je rozdam.
Yeong-bok świetnie rysuje.
To prawda.
Zobaczmy.
Proszę.
To dyrektorka.
A to prezeska.
I jak?
Szybko je złapiemy.
No nie wiem.
Z czego się śmiejecie?
Jak prawdziwe.
Przepraszam.
Tak się staracie,
a ja zachowałam się jak dziecko.
Nie mów tak.
Pomagałaś nam wstać, gdy upadałyśmy.
Sama upadłaś, bo szarżowałaś jak szalona.
Teraz my ci pomożemy.
Właśnie. Nie płacz.
- Chwileczkę. - Jasne.
Tak?
Mówi detektyw Na.
Proszę mówić.
Wkrótce złapiemy Kim Mi-ran, prezeskę.
Naprawdę?
Dzwoniłem na komisariat w Incheon.
Widziano ją w tamtejszym motelu.
Mają się odezwać, gdy ją zatrzymają.
Cierpliwości.
Ta sprawa to mój priorytet.
Dziękuję.
Złapią je?
Tak sądzę.
Muszę jechać.
Tam jest mnóstwo moteli.
Co chcesz zrobić?
Nie mogę bezczynnie siedzieć.
Muszę wiedzieć, co się stało.
Ja sama…
muszę to zakończyć.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Dziękuję.
Dawno się nie widziałyśmy, pani Kim.
ZŁOTY MOTEL
Proszę się odezwać.
Ile było w tym prawdy?
Choć cokolwiek?
Pewnie myślisz, że to od początku było oszustwo.
To nieprawda.
Byłam pewna, że się uda.
Dlatego wszystko zainwestowałam
i otworzyłam sklep.
Klienci przychodzili z ciekawości, szło mi nieźle.
Ale w pewnym momencie
pojawiły się skargi na nieprzyzwoitość.
Ludzie protestowali, żądali zamknięcia.
Straciłam klientów.
Wytrzymałam, ile mogłam,
ale po pół roku musiałam zamknąć sklep.
Chciałam umrzeć.
Ale nie mogłam tego tak zakończyć.
Udałam się gdzieś, gdzie nikt mnie nie znał.
Za ciężkie.
- Zaczekaj! - Co?
Na pewno nic nam nie grozi?
Na pewno. Nikt tu nie wie, co zaszło w Seulu.
To idealne miejsce.
Pospieszmy się.
Pchaj.
Dalej.
Trafiła pani do Geumje?
Tak.
Pani Shin zajęła się organizacją, szkoleniem pracowników.
Ja sprzedałam samochód,
a za te środki kupiłam towar.
Poszło wam lepiej, niż myślałam.
Pomyślałam…
Myślałam, że staniemy na nogi.
I co dalej?
Zatrzymano importera produktów.
Ktoś doniósł.
Uciekam, bo chcą mnie przesłuchać.
Co mamy robić?
Ja też nic nie wiem!
Niech to!
Świat powinien odpowiedzieć na to pytanie.
Co?
Nie należy się wstydzić pożądania.
Wstydem jest to, że musimy się z nim pokrętnie ukrywać.
Dlatego chcę, żeby można było o nim mówić.
Ale ludzie mi nie pozwalają.
Tego nie obejmują przepisy,
więc ścigają mnie na podstawie ustaw o lekach i cle.
Pani Kim, policja.
Niech to.
Ale…
Jesteśmy z policji.
Jeśli uważasz, że postępuję słusznie,
nie poddawaj się. Znajdź sposób.
Ja zrobię to samo.
Za dziesięć sekund wyważymy drzwi.
Wytrwaj. Jeszcze się spotkamy.
Naprawdę chce pani…
Dokąd zwiała tym razem?
Biegnie w stronę skrzyżowania.
- Leć za nią. - Tak jest.
A pani to kto?
No…
Jeśli uważasz, że postępuję słusznie,
nie poddawaj się. Znajdź sposób.
Jak było?
Trafiłaś do krainy rozkoszy?
Tak.
Wymagamy od klientek szczerości,
a same nic sobie nie mówimy.
Czego pożądacie?
Już wiem, że ten biznes wypali.
ZAKŁADY ELEKTRONICZNE
Kandydat na pierwsze miejsce.
I Know zespołu Seo Taiji and Boys.
To i tak będzie hit.
Ci, co zniosą ból, który mógłby ich zniszczyć,
często odnoszą wielki sukces.
Taki mi się wydaje.
Piosenka I Know drugi tydzień z rzędu na szczycie.
Gratulujemy!
Panie Seo, nagroda.
To szczęśliwe zakończenie.
Gratulujemy.
Jakie to uczucie?
Nie do opisania.
Wiele osób wychodzi poza schemat.
Liczą się dla nich
siła, odwaga i nadzieja.
Życzymy tygodnia pełnego zrealizowanych celów.
W tym tygodniu zakończymy program
utworem I Know zespołu Seo Taiji and Boys.
- Dziękuję. - Dzięki!
4 LATA PÓŹNIEJ
Jakie piękne balony!
- Balony? - Tak. Kup mi.
Nie wygłupiaj się.
U JEONG-SUK
Dzień dobry.
Gratuluję.
- To zasługa prezes Han. - Gdzie tam.
Po co ci balony?
Chciałem przynieść kwiaty,
ale to lepszy symbol.
Mam nadzieję, że firma urośnie jak balon
i wzbije się ku niebu.
Jak romantycznie.
To nie dla ciebie.
Nie widzisz? To my wyjdziemy.
Zostawimy was. Przygotujemy się na zewnątrz.
Dobrze.
WIELKIE OTWARCIE – U JEONG-SUK
Dziękuję.
Udało ci się.
Mówiłam, że będziemy lepsi.
Dotrzymałam słowa.
Potrzebujesz pomocy?
No tak.
Możesz być naszym pierwszym klientem.
Dostaniesz zniżkę z okazji otwarcia.
Jasne.
Żartuję.
Za chwilę zaczynamy.
Dołączysz do nas?
Podczas otwarcia?
Gotowa, Jeong-suk?
Stresuję się. To prawdziwy początek.
Będzie dobrze.
No pewnie. Minęły cztery lata.
Ludzie mają teraz inne podejście.
Prawda?
Gotowi?
Weźcie nożyczki.
Raz, dwa,
trzy.
- Tak jest. - Gratulacje.
Gratuluję.
Wszystkiego dobrego.
Wskaźnik urodzeń teraz poszybuje.
Dalej.
Precz!
Niemoralny sklep, zakała społeczeństwa! Precz!
Precz!
- Nic się nie zmieniło. - Won!
Precz z niszczeniem rodzin!
Won!
Przed nami dużo pracy.
Wejdźmy do środka.
- Nie. - Precz!
Precz!
Nie przeszłam tyle po to, żeby się poddać.
Precz z niszczeniem rodzin!
Precz!
Zboczeńcy!
Jeśli staną nam na drodze,
wzniesiemy się w przestworza.
Nawet jeśli to potrwa.
Tak.
Święte słowa.
O tak.
UCZCIWY BIZNES
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA: RA MI-RAN
Napisy: Konrad Szabowicz