Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
INSPIRADA EN FEITOS REAIS,
AÍNDA QUE TÓDOLOS PERSONAXES E SUCESOS SON FICTICIOS
DAQUELA, CAL É A VERDADE?
"Que a verdade se agoche na cara oculta da Lúa
non fai que a cara visible sexa falsa."
Truman Shady.
Que? Esa non a sabías, eh!
E non ía sabela!
Nas sombras pode pasar de todo, pero a xente só cre o que ve.
É o que se volve a verdade, coma nas noticias.
A ti faiche mal a Lúa, moito ladras.
Digo que dá igual que lado vexas, a Lúa é a Lúa.
Aquí o único que ladra é vostede, non eu!
Acabas de chamarme can?
Xa chegou.
Grazas por vir a estas horas.
É máis guapa aínda en persoa.
Velaquí van dúas novas.
A primeira é...
Hai 66 días,
espías do exército fantoche secuestraron un voo nacional
e levaron 51 compatriotas nosos ata Corea do Norte.
Hoxe, 66 días despois,
39 pasaxeiros volveron ser libres á fin.
Os outros 12 pasaxeiros seguen cativos en Corea do Norte
sen poder regresar á casa.
Encerráronnos un por un
e torturáronnos electrocutándonos.
Un dos homes volveuse tolo...
E esta é a segunda nova.
15 DE MARZO DE 1970 TOKIO, O XAPÓN
Hoxe en Komagone, Toshima, Tokio,
o líder da FEV, un violento grupo antigubernamental,
Tadashi Yamamoto, foi arrestado.
A Facción do Exército Vermello é o grupo comunista máis violento
e xa participara nas revoltas da Universidade de Tokio.
Agora, cun arsenal de armas e bombas caseiras,
evolucionaron cara a unha organización terrorista.
Revolución!
Dúas novas de países distintos.
Non tiñan moito en común.
Ata agora.
É igual de doado crear correlacións que borralas.
Só é cuestión de creatividade
e de estar dispostos a ignorar o escepticismo.
Atopámolo entre as súas pertenzas.
Que significa?
É que non lle sei inglés.
Que pon aí?
E aquí comeza a terceira nova.
31 DE MARZO DE 1970 AEROPORTO DE HANEDA, O XAPÓN
Tranquilo.
Somos Ashita no Joe.
Daquela, non había detectores de metais nin rexistros.
A partir daquel día, volvéronse obrigatorios.
Diríase que aqueles nove tolos
melloraron a seguridade da aviación xaponesa.
Adiante.
Señoras e señores,
benvidos ó voo 351 de Aeroliñas O Xapón con destino a Itazuke.
Engalaremos axiña. Rogámoslles que abrochen os cintos.
Proba a abrilo por arriba e logo tira del.
É unha honra voar con vostede, capitán.
Que foi?
Non debería estar a sorrir?
E logo?
Hoxe vai superar as 10 000 horas de voo.
Que sente?
Dor.
Que?
Pasar 10 000 horas neste asento diminuto
empeoroume as almorrás.
Tan malas son?
Horribles.
Se fosen cancro, sería terminal.
Que mágoa.
Se non fose unha parte tan íntima, podería ensinarmas.
Para que ía ensinarllas?
Son coma unha medalla de honra.
Fixo que esas almorrás devecen por berrar ós catro ventos:
"Somos o resultado de 10 000 horas de voo!"
Comprobacións prevoo.
Señora.
Gustaríalle que lle garde a bolsa para estar máis cómoda?
Mire unha cousa.
Páganlle máis
por finxir ese sorriso tan falso?
Desculpe.
Xa me lembrei.
HJ significa...
Hijack!
CAPÍTULO 1 SECUESTRO
Baixade a cabeza!
Calade!
Señoras e señores,
o voo veuse levemente interrompido.
Desculpen as molestias que lles poida causar.
Permítannos presentarnos formalmente.
Somos unha Liga Comunista denominada a Facción do Exército Vermello.
Saúdos. Son Shinichi Ishida, viceministro de Transportes.
Hoxe, no Xapón...
rematará a fase que Marx chamou capitalismo avanzado.
A próxima Expo 70 é unha mostra
do rápido progreso da economía xaponesa...
Velaquí a nosa proclama!
Para esmagar o poder capitalista burgués
concluímos que non queda máis opción
que a revolución armada.
Debeu ser complicado tomar esa decisión.
Asistirá á cerimonia de apertura?
Por suposto. E...
- Don Ishida? - Asistirei, si.
O Ministerio de Transportes ten moita...
Así lles é a televisión en directo, señoras e señores.
- Desculpen... - Merda!
Cabróns do carallo!
Queridos espectadores!
A onde van?
A Pyongyang?
Acaba de dicir Pyongyang?
E logo témoslle pinta de querer ir de vacacións a Hawai?
Non viñemos bailar o hula!
Imos crear unha base militar.
Acaso saben como é Corea do Norte?
Abofé.
E aínda así queren levar todas estas persoas?
Non saben o que lles farán?
Lamentablemente,
os sacrificios son inevitables nunha revolución.
Todos estamos preparados para morrer.
E se alguén se interpón no noso camiño...
estamos preparados para matalo.
Con tal de chegar a Pyongyang...
faremos
o que sexa necesario.
Máis á esquerda.
Non sei chegar a Pyongyang.
Ningún voo comercial xaponés entrou antes no espazo aéreo norcoreano.
Un momento.
Maeda.
Ti si que estiveches, non?
Que?
Hai máis de dez anos que son cidadán xaponés.
E meus pais son de Corea do Sur, non de Corea do Norte.
Daquela non temos máis opcións.
Non poden seguir o radar?
Só recibimos indicacións dende a torre de control.
Saben a radiofrecuencia do control de Pyongyang?
Non a sabedes vós?
Como raios imos sabela? Nin temos lazos diplomáticos.
Se volven secuestrar un avión,
fagan antes os deberes.
Para! Quieta!
Abonda! Cálmate.
Como queren chegar a Pyongyang mallando no piloto?
Desculpen.
Tratémonos con respecto
ata chegar ó destino.
Isto é un voo nacional.
Non temos tanto combustible.
Deberiamos abastecer en Itazuke segundo o plan...
Que esbardallas agora, vello do carallo?
Saben que?
Creo que cun piloto chega e sobra.
O que non sobra é combustible.
Máis tarde vin nas novas
que si que tiñan combustible dabondo, pero...
Que podían facer?
Os secuestradores non sabían cal era o indicador.
E os valentes pilotos aproveitáronse.
INDICADOR DE COMBUSTIBLE
AÍNDA CHEO
Aquí Aeroliñas O Xapón 351.
Solicitamos abastecemento en Itazuke segundo o previsto.
Chegan en 20 minutos! Onde van os antidisturbios?
Os secuestradores esixen o seguinte:
as Forzas de Autodefensa e a policía
non se achegarán á aeronave durante o abastecemento.
Unha vez realizado, poñeremos rumbo a Pyongyang.
Solicitamos mapa e compás.
Os secuestradores contan con explosivos líquidos.
De non obedecerlles,
ameazan con detonalos.
Merda! Sabíao!
Está ateigado de antidisturbios! Vai haber tiros!
Traede os reféns!
Todos quietos!
Non nos matedes!
Caladiños!
Se vos achegades, matámolos a todos!
Se abren fogo, respondemos!
Nin un paso atrás ante os porcos capitalistas!
Velaquí o noso plan.
Primeiro, o Equipo A picará as rodas.
Logo baixarán as escaleiras traseiras...
Esa non é a parte de diante?
A de diante?
Ai, si!
Semella un chourizo con ás!
Quen carallo o debuxou?
- Que fale! - Abonda.
Estimación de baixas?
Eu diría que de cinco
a cen, máis ou menos.
Moito rango vexo aí.
Atendan todos.
Por que hai unidades armadas de antidisturbios na pista de aterraxe?
Non se perderá nin unha soa vida na miña aeronave.
Señor director.
Admiro a súa nobreza por dar prioridade á vida da xente,
pero certos sacrificios son inevitables para aniquilar
as forzas comunistas antiestatais.
"Certos sacrificios"?
- Ti. - Si, señor?
Cal é o slogan da nosa aeroliña?
"Seguros coma un fogar no ceo", señor.
Ás veces,
a xente morre no seu fogar...
Serás cabrón!
E se o fan, baixan os prezos das casas, non?
Se caen os beneficios, responsabilizarase a Autodefensa?
Ou responsabilizarase o Goberno?
Retiren as forzas decontado e abastezan o avión
ou detonamos a bomba e rebentámolos a todos!
Estamos baixo xurisdición do exército dos EUA,
a carga de combustible levará tempo.
Primeiro solten os pasaxeiros
e logo falaremos cos EUA.
Doulles unha hora.
A nós, á FEV,
non nos asusta realizar sacrificios a prol da revolución! Somos...
Ashita no Joe.
Ashita no Joe?
Que demo di?
Iso non é un manga?
Si, señor. Publicado no 1968
e escrito por Asao Takamori e Tetsuya Chiba.
O personaxe principal é un boxeador, Joe Yabuki.
Ten unha frase famosa:
"Aínda que só sexa un intre, arderei intensamente a vermello vivo.
Ó final,
só quedará unha morea de cinzas."
Pero cantos anos teñen os vermellos estes?
En primeiro lugar, quero desculparme.
De detonarmos a bomba,
non será unha acción de noso,
senón un masacre ó que nos forzou o Xapón capitalista.
Síntoo.
Un segundo.
Veñen cara a nós?
Que fan?
Seguro que o goberno
sabe o que fai.
Que é iso?
Por que se lles achega ese caza?
Poñédemos agora mesmo por radio!
Quen raios o autorizou?
Eu non fun, señor.
Dei eu a orde, señor!
Que?
Como membro das Forzas de Autodefensa, non podo quedar aí sen facer nada!
E que vai facer se provoca baixas?
Non as provocaremos, señor.
Que pasa aí?
Que vai facer?
Creo que só está a baixar do avión.
Acaba de...
deixar mal aparcado o avión e marchar?
Sabedes canto amola
que che aparquen diante e marchen cando vas con présa?
Apartade o caza ese de aí ou rebento unha cabeza cada dez minutos!
Que non vos parezan patéticos.
Nós non eramos moi distintos daquela.
AXENCIA DE INTELIXENCIA DE COREA
Non. A non ser que a súa excelencia dea unha orde directa,
o Exército do Aire seguirá o protocolo.
Xefe do Estado Maior Choi!
Por que lle deu agora por non cooperar?
Oíra que o Exército do Aire está con Kim, o director do Gabinete.
Vese que é certo.
Vaia! Que imperiosa urxencia nacional reuniu a todos estes cabaleiros?
E este quen é?
Son un ninguén, así que poden chamarme Ninguén.
Ola, Ninguén.
- Como lle vai? - Moi ben, grazas.
Xa lle deron os pormenores, non si?
Que opina?
Uns xapos secuestrando outros xapos para ir a Corea do Norte? Sayonara.
Como que "xapos"? Onde cre que está?
Desculpe o vocabulario.
Verá, durante o mandato colonial,
meu avó vivía a dúas casas dun activista pola independencia.
Non me contara que seu avó o delatara á policía xaponesa?
Veña, ho. É unha parte dolorosa da historia familiar.
En fin, O Xapón, Corea do Norte... Problema deses países, non noso.
Non hai fronteiras se hai vidas en xogo.
Falamos de dereitos humanos.
Dereitos humanos na CIA coreana? Esa é nova.
Un momento, isto vén de arriba?
A súa excelencia ten deberes importantes que atender hoxe.
Pasareille a información despois coma un agasallo sorpresa.
De tódolos xeitos, teño información da CIA dos EUA.
A situación non pinta ben, señor.
Se O Xapón a caga,
é posible que a aeronave atravese o espazo aéreo surcoreano.
Notifíquello decontado ó alto mando, señor.
Xa vexo por onde van os EUA.
Para manter os soviéticos á raia,
queren que sexamos amiguiños do Xapón.
Pero que anda a facer O Xapón agora mesmo?
Están a retirar o caza que bloqueou o Haru na pista de aterraxe.
Os cazas non poden ir marcha atrás,
así que o están a remolcar cunha camioneta.
Daquela imos arranxar esta lea para refregárllelo ós xapos pola cara
e lamberlles o cu ós ianquis?
Pero quen hostias é este?
Diga? Que foi?
Cantas veces teño que repetircho? Eses tipos son vermellos si ou si!
Como que probas?
Dáme dúas semanas.
Moi ben.
Ceo santo!
O tema vai así.
En canto leven o avión cos pasaxeiros a Corea do Norte,
usarano para negociar co Xapón.
Porén,
pensen que pasaría se piden axuda económica.
O PIB deses vermellos do norte
medraría e superaría o noso.
Báixame o azucre só de oílo.
Pero que pasaría...
se collemos o asunto polos cornos e lles arranxamos nós o problema?
De ser así,
o Xapón deberíanos un favor dos gordos!
Ondeariamos con orgullo a nosa bandeira no escenario internacional.
A súa excelencia quedaría encantado.
E o director do Gabinete, verde de envexa!
Moi ben, por resumir...
Se O Xapón fracasa, como prevemos,
eses lunáticos, armados con explosivos, irán cara a Corea do Norte con 130 reféns.
A nosa misión sería apazugar os tolos eses,
mentres van voando polo aire.
E como pensa facelo?
Falando con eles?
Grazas por tan valiosa achega.
O tema, señor, e que é imposible.
Déannos un momento, se me fan o favor.
A ver, moi señor meu.
Que é iso de imposible?
Se lle digo que quero camiñar pola auga, o seu traballo é conxelala.
Quero dicir
que tampouco podo facer maxia.
Pero se fai maxia,
eu cumpriríalle o seu desexo, cousa que meu pai non conseguiu.
Veña,
sáqueme unha pombiña da gorra.
Creo que se vai cabrear se lle digo o que penso.
Que? Para nada.
Eu nunca perdo os estribos.
Adiante, fale sen medo.
Vostede é parvo!
Quere que me maten?
Inaceptable! Nin de broma! Como se lle ocorre...
Cala!
Non nos apunte!
Asusta o bebé!
- Señor! Está ben? - Cala!
- Que pasa aí? - Auxiliar!
- Veña aquí! Bula! - Que pasa, eh?
Eu...
Teño un problema cardíaco.
Mencionáralo antes de secuestrármoste!
Como?
Desáteno agora mesmo!
Hai algún doutor a bordo?
- Hai algún doutor? - Hai...
Eu!
Eu son doutor!
Temos unha emerxencia médica a bordo.
Comecen a abastecer o avión.
Seguimos en plena conversa co exército dos EUA.
Agarden uns minutos máis.
Rápido, por favor...
Se o pasaxeiro morre, toda a culpa será do goberno!
Ei!
- Hostia. - Ola?
Ei!
Dígalles que liberará enfermos e anciáns a cambio de combustible.
Seguro que non quere que morra ninguén.
Non negociaremos cos porcos capitalistas.
Se lle pasa algo a algún pasaxeiro a bordo,
daralles unha escusa
a eses porcos capitalistas para entrar aquí e atacalos.
Eu digo que si.
Temos reféns dabondo mesmo sen enfermos nin anciáns.
Somos cinco contra tres.
Bulamos e liberemos...
Eu digo que non.
Se cedemos, será o comezo da fin.
Catro contra catro.
A verdade é que cambiei de idea.
Que?
Non cederemos ata chegar a Pyongyang!
Cinco contra tres. Non marcha ninguén!
Non.
O comunismo esixe unha decisión de grupo unánime.
Non seguimos decisións por maioría nin cousas desas.
Entón, líder, para que votamos?
Ti cala! O líder ten a última palabra.
Va que si?
Xa o sabía eu.
A ditadura é inevitable no comunismo.
O voo 351 de Aeroliñas O Xapón
comezou a recibir combustible tras catro horas.
Grazas ó esforzo e persuasión do goberno,
liberaron 23 pasaxeiros,
incluído un paciente con problemas cardíacos,
anciáns, mulleres e nenos.
O meu fillo segue a bordo!
A Autodefensa do Xapón
deulles prioridade ás vidas e á seguridade dos pasaxeiros.
Traballamos sen descanso para rescatalos
segundo o protocolo.
Bule. Pecha a porta!
Non obstante, semella que os 106 pasaxeiros restantes
sairán axiña do aeroporto de Itazuke.
Está de broma? Teño que chegar a Pyongyang con isto?
Algún problema?
As cartas aeronáuticas deben ter rutas de voos e información aeroportuaria.
Isto arrincárono dun libro de texto de secundaria.
Deséxolles moi boa sorte.
Quieto. Agarde un segundo.
Ei! Quieto aí!
Oia!
Segue a pensar que este goberno ten un plan?
Pero por que ían...
Non poden enviarnos a Corea do Norte, pero tampouco impedir que vaiamos.
Déixano nas nosas mans.
Así a todo,
fixémolo o mellor que puidemos.
"O mellor"?
E logo que fixemos?
Aparcarlles diante e cabrealos!
Quedastes todos aí mirando coma parvos!
- Como non dades couces contra as paredes? - Descúlpenos!
CAPÍTULO 2 DOBRE SECUESTRO
Dende o armisticio,
perdemos catro cazas dos EUA no espazo aéreo norcoreano
e sufrimos ducias de baixas.
Pero o ano pasado, un equipo regresou san e salvo
tras un ataque dos MiG norcoreanos.
O piloto que completou a misión recibiu unha medalla.
Porén...
como é que só condecoraron o piloto?
Pregúntalle a quen manda, non a min.
Mira para o rapaz este!
Saíchesnos espelido, eh?
Eras o único coreano da misión, non?
Como controlador "auxiliar".
Por norma, o controlador líder do RAPCON
debe ser do exército dos EUA.
Xa vexo. Por certo,
disque os coreanos que pasaron a avaliación do RAPCON
se contan cos dedos dunha man.
É así?
E seguramente eu sexa o primeiro dedo desa man.
Impresionante.
E que é o RAPCON exactamente?
RAPCON ou Radar Approach Control.
Control por radar de tecnoloxía punta operado polos EUA dende 1968,
dirixido polo seu 5o batallón aéreo, detecta ata 10 km de altura...
Abonda.
Xa me aburrín.
En fin, que só eras un auxiliar.
E vostede quen vén sendo exactamente?
Un ninguén. Un ninguén que non importa un carallo.
Ti chámame Ninguén e punto.
BASE AÉREA DE KIMPO
A ver se o entendo ben.
A Facción do Exército Vermello esta secuestrou o avión,
así que nós imos secuestrar a radio do avión.
É a hostia de xenial, non si?
É, eu tamén o creo.
Non ten nin idea de como funciona o sistema, non?
Os controladores non poden iniciar comunicacións cos pilotos.
Pero ti si que vas poder.
Como coñeces tan ben o sistema...
E se nos poñemos en contacto con eles,
como os convencemos?
Falando con eles?
Vaia xenio.
Dáme algo de cancha, ho.
Eu tampouco tiven tempo de prepararme.
"Se fracasas ó prepararte,
prepáraste para fracasar."
Benjamin Franklin.
Outro pailán obsesionado coas citas.
As palabras dos lembrados pola historia gardan un gran valor.
AEROPORTO INTERNACIONAL DE KIMPO
Tamén falas xaponés, non si?
Se todo sae ben, cumprirei o teu desexo.
Tamén sabe ler a mente?
Cal cre que é o meu desexo?
Ter éxito.
Tómame por alguén tan superficial?
O teu nome significa "chegar alto"?
Lévalo ata no puto nome.
Perdoe, púxomo meu pai.
Teu pai...
Non participara na guerra de Corea?
A granada explotou no outeiro do Cabalo Branco.
Viches voar algunha vez as extremidades dos inimigos?
Quedei abraiado mirando o espectáculo...
cando notei que as miñas pernas tamén voaran.
A persoa...
que lanzou a granada, o meu tenente coronel,
recibiu a Orde Taegeuk ó Mérito Militar.
Mentres tanto...
en lugar de dúas pernas...
o presidente deulle a teu pai este reloxo.
Mira. Bastante chulo, a que si?
Se o conseguimos,
o goberno darame unha medalla ou algo?
Claro que si, ho! Cumprirás as expectativas do teu nome.
Tenente Seo, quen o acompaña?
Un segundo.
Comunícolles o procedemento.
O RAPCON está baixo mando dos EUA. Ata os ministros precisan autorización.
Déame o seu carné para comezar o proceso.
Dille que me estou mexando.
Non está na cafetería do seu barrio.
Ti interpreta aí e cala.
Este tipo méxase e quere usar o noso baño.
Que carallo foi iso?
O código era ese?
Entendo que traballa para o goberno,
pero que fai exactamente?
- Xa cho dixen, son un ninguén. - Non ten sentido.
Isto aínda ha saír nas noticias.
O meu traballo sae nas noticias. Eu, nunca.
Non tes que saber nada de min.
Veña, non hai tempo que perder.
- Señor! - Señor!
Veña, xa está todo listo,
así que arreando!
Non fala en serio, non?
Quere que sexa eu o controlador local?
- Agora só podemos... - Veña...
Que sente o señor ó ter o control de todo o espazo aéreo surcoreano?
Estame dicindo
que o exército dos EUA nos dá control operativo?
Non ten sentido.
Recomendáronte eles.
Dende logo, é un privilexio incrible.
O da medalla e o ascenso ía en serio.
É unha grande oportunidade para deixar a miña pegada no mundo.
Pero por que?
De todos, por que eu?
Cala!
Óiote darlle voltas á cabeza. Senta e punto.
Todos están a traballar arreo.
Saíron de Itazuke hai 35 minutos e veñen cara ó norte polo mar do Leste.
Veñen directos sobrevoando Corea do Sur?
Bótanlle un par!
Só deben cruzar a Liña de Demarcación Militar.
Logo farémonos cun Boeing 727 sen deitar unha pinga de suor.
Ademais, teremos unhas 100 vidas coas que negociar!
Os camaradas soviéticos hannos ter en grande estima.
Pon mans á obra o noso mellor controlador aéreo!
- El executará o plan. - Xa vexo.
O RAPCON cobre un radio máximo de 65 quilómetros.
Deben contactarnos por radio en Kyonggi para podérmolos seguir.
É difícil interceptar transmisións a Pyongyang.
Escoita!
Como que 65 km?
- Control, aquí Rango. - Adiante, Rango.
Permiso para cambiar o rango de control.
O número de licenza do controlador é...
A miña licenza?
Fóiseche a puta cabeza.
Superar os 65 km vulnera as leis aéreas internacionais.
Quere converterme nun criminal internacional?
Adiante, Rango. Indíquenos a licenza do controlador.
Manda carallo.
Por iso sento eu aquí?
Comandante Hall.
Nós, os Estados Unidos de América,
como defensores da democracia liberal en todo o mundo,
declaramos firmemente que non permitiremos
o desprazamento de civís inocentes a unha ditadura comunista.
Concordo, señor.
Entón lideramos a operación?
Comandante Hall.
Nós, os Estados Unidos de América,
como gardiáns do estado de dereito,
declaramos firmemente que non vulneraremos nunca
as leis de aviación internacionais.
Que car...
Non podo. Non vou facelo.
Senta.
Número de licenza.
8-2-9-0-7...
1-4.
Recibido. Aumentamos o rango a un máximo de 320 quilómetros.
Mira! Xa saen máis cousiñas!
Pero como o atopamos?
Que cre que está a facer?
Todos o vistes, non?
Eu non dixen nada. Foi este tipo!
Tenente Go-myung.
E a medalla?
Nin medallas nin estatuas. Cancéleo decontado!
Están levando máis de 100 persoas contra a súa vontade a Corea do Norte.
Como soldado e controlador, non quere salvar esa pobre xente?
Merda.
- Volve sentar! - Dispare!
Son un soldado da República de Corea e aínda non recibín ordes oficiais.
Non sodes todos soldados coma min?
Este cabrón apúntalle a un soldado coreano.
Xa comeu?
Non, eu estiven moi ocupado para comer. Morro coa fame. Si.
Xa, téñoo aí en fronte do panel,
pero non sei que di da lei de aviación.
Non sei, é complicado. Faime doer a cabeza.
Claro. Seguro.
Ponte.
- E agora quen é? - Boas.
Aquí Park Sang-hyeon, director da CIA de Corea.
Con quen teño o pracer de falar?
Si, señor.
COMSEC. Tenente Seo Go-myung do 9o Grupo de Comunicacións.
Adiante, señor.
A CIA de Corea.
Viñéronme dúas cousas á cabeza ó oír ese nome.
Se me negaba...
Comunista, rata vermella!
...tacharíanme de vermello e deixaríanme eivado.
Mocosos do demo!
Ou sairía nas novas coma un accidente militar.
Eu non lle sei de leis de aviación nin nada diso.
Faga o que sexa necesario
para que ese avión aterre como é debido.
Que "faga o que sexa necesario", señor?
Exacto.
O que sexa necesario.
Daquela...
Podo dicir que isto é Corea do Norte?
Serás cabrón!
E faste chamar soldado do exército coreano, pailaroco?
Sabes que te podo castigar de inmediato polo que dixeches, non?
Póñame de volta con Ninguén.
Non ve? Xa lle dicía eu que é o único xeito.
Si, moi ben.
Si, si, si.
Entón temos autorización da CIA coreana?
Que fas aí pasmado coma cun pau no cu?
Non pensas choiar?
Está...
Está seguro de que é boa idea?
A quen lle importa?
Se todo sae mal, tragaremos as nosas palabras.
A que agardan, soldados?
Síganme.
Andando! Non hai tempo!
Si, señor!
Hostia.
Onde demo estades?
Grazas pola súa paciencia e obediencia.
Estamos preto de Pyongyang, concédannos uns intres máis.
En canto cheguemos,
solicitarémoslle a Corea do Norte que os devolvan sans e salvos ó seu fogar.
Se precisan ir ó servizo, este é o momento.
Cando rematen de comer, requisaremos todo o tabaco.
Repartiremos os cigarros ós poucos e por igual entre todos nós.
Un momento.
Eu tiña tres paquetes de Marlboro e el non tiña nin un enteiro.
Non é inxusto repartilos?
A xente coma vostede é o motivo polo que queremos a revolución.
Falan moito de revolución.
Podo preguntarlle cal é o obxectivo da mesma?
VIVA O LENINISMO
"O capitalismo que só procura o éxito
conducirá inevitablemente á discriminación e á submisión
e xerará clasismo."
Queremos derrubar esa orde establecida
e traer a paz ó mundo.
Oín que lle chaman líder.
Iso non é clasista ou que?
Como?
De tódolos xeitos,
secuestrou un avión e quere organizar un exército pola paz?
A paz non esixe medios pacíficos necesariamente.
Vaia.
Unha lóxica impresionante.
A min con esa case me convence.
Amigo 5-1-1 a 1-5-2.
Atopeino!
Onde estaba antes?
- Amigo 510 estaba a uns 168 ou 173 km. - Ben!
Se os rastrexamos aquí e aquí,
esa velocidade só pode ser dun caza.
É dicir, o Descoñecido 472 que levan diante
é o avión que buscamos!
Ah! Xa entendo... Que?
- Que? - Que?
Unha aeronave descoñecida invadiu ilegalmente o noso espazo aéreo,
así que segundo o protocolo, despregamos os cazas.
Só que, segundo o protocolo, non deberiamos despregalos.
O Exército do Aire non ten coñecemento desta operación?
Si, director Kim.
A non ser que a súa excelencia dea unha orde directa...
Por protocolo, fixemos engalar dous cazas F18.
Neste momento xa o deberon alcanzar!
Ben feito.
Un traballo excelente. Fantástico.
DIRECTOR DO GABINETE
Ter do meu lado o xefe do exército coreano do aire
é moi reconfortante, así llo digo.
Se podo serlle de axuda, farei todo o posible...
"Dividir."
Ai, merda!
Que sucede, señor? Fixen algo mal?
Non, para nada.
En fin, vostede acollóeos un pouco
e obrígueos a aterrar na pista máis próxima.
E se rexeitan seguir as nosas ordes?
Daquela que facemos?
"Atacar e esmagar"!
"Atacar e esmagar"...
Di que deberiamos derrubalos?
Que foi iso?
- É un caza surcoreano. - Surcoreano?
Desviariámonos da ruta. Conéctate á frecuencia de emerxencia.
Fálalles o Exército do Aire de Corea. Entraron no noso espazo aéreo.
Identificación e destino.
Voo 351 de Aeroliñas O Xapón.
Non imos armados. Somos un avión civil xaponés.
Este non é o noso destino.
Dirixímonos ó aeroporto de Pyongyang.
Foron interceptados polo exército coreano.
Descendan e mantéñanse a 2,7 km.
Que din?
Síganme.
Repito,
foron interceptados polo exército coreano.
Non lles permitimos ir a Pyongyang.
Repito de novo, non lles permitimos ir a Pyongyang.
Sigan...
Que fai?
E se nos derruban?
Se non podemos chegar a Pyongyang,
morrer no ceo non está tan mal.
Retiráronse!
Un momento...
Van atacar.
- Chame á base! - Si, señor!
- Non. Estás parvo? - Señor?
Senta aí.
- Eu... - Que cre que fai?
Operación encuberta da CIA coreana.
Encuberta o carallo.
E se provocan baixas?
Non é unha misión de rescate?
Sentade todos e poñede os cintos!
- Preparádevos para o plan B. - Merda!
Veña, ho.
Que facedes aí?
Que acaba de pasar?
Creo que foron uns gansos.
Tenente Go-myung,
cálmate, home.
Atacar un voo comercial xaponés é unha declaración de guerra.
Que tolo ía facer algo así?
Que?
Que non contestaron?
Eses vermellos sonche ben maleducados, tanto dá de que país veñan.
Se se negan a aterrar antes da Liña de Demarcación,
dade a volta.
"Cruzar"!
Si!
Deron a volta!
Un segundo.
Se os cazas coreanos deron a volta é que...
Cruzou a LDM e entrou no noso espazo aéreo.
Moi ben, camaradas!
Os nosos revolucionarios internacionais voan dereitiños ós brazos da República!
Frecuencia de emerxencia.
E agora que?
Disque non podiamos iniciar comunicacións dende aquí.
Por iso o tenente Seo abriu a frecuencia de emerxencia.
Cando volvan comunicarse por radio, interceptaremos a transmisión.
E logo que pasa se...
E se xa están a falar con Pyongyang?
Van dereitiños alí.
Non han saber a frecuencia de Pyongyang.
E ti que carallo sabes?
De estar baixo control de Pyongyang,
non se atreverían a atravesar Corea do Sur dese xeito.
Acabarán utilizando a frecuencia de emerxencia.
O problema é que os 121,5 MHz úsanse en todo o mundo,
calquera pode escoitalo.
Pyongyang incluído.
Daquela a chamada non nos chega a nós senón a un contacto de emerxencia. É así?
Os surcoreanos tamén están a escoitar?
Comeuche a lingua o gato? Contesta!
Vaime rebentar a cabeza con tanto barullo.
Rógolles que calen a boca.
Serás...
Sen torre de control, podemos ir á deriva ou chocar cunha montaña.
Dis que a frecuencia é aberta.
E se nos escoitan outros?
Quere seguir a voar polo ceo sen rumbo para sempre?
O cara a cara de controladores de elite entre Corea do Norte e do Sur
é máis sinxelo do que semella.
Non.
Non é nada sinxelo.
Este duelo esixe concentración e velocidade extremas.
Entre infinitas transmisións, debemos localizar a do Haru
e premer o botón vermello mesmo 0,0000000001 segundos antes.
Así é como se gaña esta tensa e solitaria batalla.
En resumo,
a man máis rápida gaña.
Por dar un exemplo...
Coma Clint Eastwood en O bo, o feo e o malo.
Conectouse?
Recibímolos. Adiante.
Incendio forestal extinguido!
Regresamos á base.
Rogámoslles ós helicópteros de extinción
que non volvan usar esta frecuencia.
Veña, ho!
Sempre a usamos. É mellor que sigamos así.
Esta frecuencia é só para emerxencias!
Vós estades para apagar incendios!
Non é unha emerxencia, imbécil!
Vaia paspán.
O parvo do controlador surcoreano
está a discutir cun helicóptero dos bombeiros.
Non esperabamos menos dun peón imperialista dos EUA.
Non contactarían aínda?
Calquera emisora. Aquí Aeroliñas o Xapón 351.
Aquí voo 351 de Aeroliñas O Xapón.
Solicitamos control de aproximación a Pyongyang.
Aeroliñas O Xapón 351.
Aquí control de Pyongyang.
Corea do Sur pode estar á escoita.
O seu sinal distórcese nesta frecuencia.
Cambien a...
...134,1.
...129,7.
E sigan as miñas instrucións.
Aquí Aeroliñas o Xapón 351.
Frecuencia...
134,1.
Frecuencia 134,1.
Cambio.
Aquí voo 351 de Aeroliñas O Xapón.
Estamos na súa frecuencia, 134,1.
Voo 351 de Aeroliñas O Xapón.
En contacto radar.
Voe cara ós 290 graos e mantéñase a unha altura de 2,7 km.
Disparen mísiles terra-aire decontado para afastalos!
Non os derruben! Envíen só un sinal. Entendido?
Disparen!
Que...
está a pasar?
Detectamos sons e luces de explosións no noso rumbo.
É na súa honra, camaradas.
Benvidos á República Popular Democrática de Corea do Norte.
Xa vexo...
Así son as salvas de canonazos?
Líder.
Ata as benvidas son revolucionarias en Corea do Norte, non si?
Son.
Parabéns, capitán.
Acadou as 10 000 horas de voo.
Creo que as almorrás van a peor.
Tenente Seo! O mellor secuestrador do mundo!
Secuestrar un avión secuestrado a distancia?
- É a hostia ou non? - É!
- Salvaches moitas vidas, meu. - Salvei. Grazas, señor.
E vexo que para ti só valeron unhas putas hamburguesas.
- Xa. Capitán, quede atento. - Si, señor.
Podes entretelos todo o que poidas ata chegaren a Kimpo?
A misión foi todo un éxito. Non merezo unha gabanza?
Non coñeces a cita: "O éxito non é definitivo"?
Winston Churchill.
Exacto. Bo traballo, sigue así.
- A onde vai? Sempre desaparece. - A ti que che importa?
Se non me ves, é que ando a choiar.
CAPÍTULO 3 CASTELO DE AREA
E as aeronaves dos EUA na pista?
Facer que engalen todas é un pesadelo,
así que intentaremos agochalas.
Non creo que abonde con agochalas.
Mirade iso. Ides malgastar o tempo movéndoas?
Non é coma aparcar coches, señor!
Oia, vostede!
A bandeira non se arría así! Está a enredala!
Cando chega a de Corea do Norte? Non sei nin de onde van sacar o trapo ese.
Corten! Corten!
Chamádeslle actuar a iso?
Onde quedou o realismo?
- Non podedes rodar... - Señor!
Alguén quere velo.
Quen raios se atreve a darlle ordes ó director no estudio?
Que veña aquí!
Así si!
Iso si que é realismo! Non vedes?
Pero a escena do exército surcoreano era mañá, non?
E tanto que é realista. Son soldados de verdade.
- Grazas por vir, director. - Organizouno todo vostede, non?
- Organicei. - Como artista,
esta oportunidade de servir o meu país é unha grande honra!
AEROPORTO DE PYONGYANG
Vaia! Están manteando a alguén!
Viva Park Sang-hyeon!
Viva a República de Corea!
Viva Park Sang-hyeon!
Viva a República de Corea!
- Ai, os cadrís! - Miren quen ven aí!
Vaia entradiña está a facer a tropa derrotada.
- Como ma xogaches, Park. - Xoguei, si.
A súa excelencia quedará encantado.
Pero de verdade é apropiado finxir que estamos en Corea do Norte?
Salvar vidas non é máis importante cá ideoloxía, compañeiro?
Seo Go-myung.
Mi ma, vaia nome!
Levaba moito tempo sen ver un rapaz tan de fiar.
Que orgullo! Que felicidade!
Seica seu pai combateu na guerra de Corea.
Si, señor!
Perdeu as pernas por culpa dunha granada dos vermellos, non?
Non, señor. Por unha granada dos nosos.
A traxedia da guerra élles así. Esixe sacrificio.
- Pero sempre estivo orgulloso, señor! - Si?
E máis que o vai estar.
Vanlle condecorar o fillo cunha medalla e todo.
- Siga a traballar. - Si, señor!
Ministro.
Por que non o poñemos en primeira liña?
Dá unha imaxe perfecta!
Dúas xeracións de heroes nacionais.
Veña, tedes 30 segundos para cambiarvos e xuntarvos aí fóra!
Vexo moi refinadas a estas mulleres.
Así facémolo realista.
Xa sabe o que din:
"Homes apostos no sur, mulleres guapas no norte."
- Esquecérame esa. - Que?
E por que leva o uniforme do exército fantoche?
Eu antes era actor.
Xa que non podo rodar este momento,
polo menos formarei parte del.
Só é realista se á xente llo parece.
Como van tomalo por soldado?
Por que o di?
Porque estou gordo?
- Axudante de dirección. - Si?
Non amosa discriminación e prexuízos?
Abofé! En que mundo vive? Agora non se din esas cousas.
Só quería dicir que como é soldado...
Tanto ten. Como queira.
Xa vexo, vaia soldado estou feito! Con este bandullo nin vexo a pirola, non?
Cando dixen eu tal? Faga o que queira!
É o personaxe, estamos?
É un oficial ben mantido dunha familia rica.
Ata o Kim Il Sung do norte está coma un bocoi!
- Si? - Xa o pillei.
Rodei oito filmes anticomunistas!
- Oito! Anticuado do... - Que como queira!
Ó carallo con todo.
Acaso importa?
Aeroliñas O Xapón 351.
Atópase a 128 km ó oeste do aeroporto.
Descenda e mantéñase a 1200 metros co rumbo actual.
Aquí Aeroliñas O Xapón 351. Mantémonos a 1200 e achegámonos.
Recibido, Aeroliñas O Xapón 351.
Continúen o descenso ata os 760 metros.
Autorizado a aproximación ILS, pista 14. Contacte coa torre na 129,1.
Aproxímanse á pista 14. Torre de control en espera.
Bravo!
Que tal se te deixo ó mando ata que baixen os reféns do avión?
Desculpe?
Director, os EUA controlan o RAPCON
e a nosa torre de control a aterraxe.
O controlador xa está esperando. Non se se debería...
Pero que me está contando?
Ata que os reféns pisen o solo de Kimpo,
o tenente Seo debe estar ó mando e finalizar a tarefa
para completar así a súa heroica travesía.
En canto baixen do avión, sacaremos aquí unha foto de grupo,
faremos unhas entrevistiñas e vostede levará esa medalla.
Tremenda oportunidade!
O heroe de Corea, o tenente Seo Go-myung,
é recibido por millóns de cidadáns na súa chegada a Seúl.
Vostede é o heroe que salvou 106 pasaxeiros xaponeses.
Como se sente?
Non merezo que me chamen heroe.
Como membro do Exército do Aire de Corea
e como controlador aéreo,
só cumprín o meu deber.
Ai, dóeme a barriga.
Tenente Seo Go-myung, o heroe de Corea!
Por que vas cagar despois de lavar as mans?
É o director Park.
Meu benquerido director Park. Estamos preparados.
Ben. Excelente traballo.
Agora vaia recibir os convidados.
Eu?
Dende cando saen a escena os organizadores?
Quen coñece Corea do Norte mellor ca vostede?
Hostia, ese rumor de tolos era certo?
Que rumor?
Non se coñece o seu carné de identidade.
Corren rumores de que formaba parte do exército fantoche do norte.
Sabías que o pai do director Park era xeneral daquela?
Entres os soldados fantoches que capturaron na batalla,
había un que destacaba sobre o resto. Un xenio.
Quen? Ninguén?
Exacto! Borraron tódolos seus datos.
Leva dúas xeracións resolvendo problemas.
Vaia trola!
Dis que estamos a cazar vermellos cun vermello?
E non lle era mellor a Park darlle unha identidade nova?
Daquela non o terían tan atado.
Mira para el.
Lévao sempre consigo e obrígao a facer o traballo sucio.
Así que decidiu acompañarnos e presenciar como facemos historia.
Estou que tremo coa emoción!
Sairá todo ben, non?
Puidemos montar algo de mala maneira. Esperemos que sexa crible.
Vir a Pyongyang non entraba hoxe nos meus plans.
Non tardaredes en estar de volta no Xapón.
Grazas a Deus, non tivemos que recorrer ó plan B.
O plan B?
Veña, que aí chega o avión!
Equipo de benvida, axiten eses pompóns! Veña, hai que dalo todo!
Cámaras das noticias! Comecen a gravar!
Soldados fantoches! Formen!
Iso é, todo listo!
Acción!
Aeroliñas O Xapón 351.
Benvidos a Pyongyang. Poden abrir as portas e baixar.
Por que non saen?
Calade!
Camaradas da revolución! Benvidos!
Temos preparada
unha conferencia de prensa no aeroporto...
Aeroliñas o Xapón 351, hai algún problema?
Isto é Pyongyang de verdade?
Que ía ser se non?
Unha camarada viu un avión estadounidense na pista.
Vin claramente que poñía "Northwest" na cola do avión.
Por que hai un avión capitalista na terra da revolución?
Esa aeronave é un cebo.
Imos enviar soldados revolucionarios coma vostedes ós EUA.
Tedes pensado atacar directamente os EUA?
En Corea do Norte están feitos doutra pasta.
Están.
Líder.
Mire iso!
Que?
Un negro?
Mira para nós
mentres come unha hamburguesa.
Este é parvo.
É do exército soviético apostado en Pyongyang.
Na Unión Soviética hai negros?
Nunca souben de ningún negro que viva alí.
Pero tampouco oín que non os houbese.
Eu creo que podería habelos.
É un país enorme, saben?
Vostede cre?
Miren fóra.
Está claro que é Pyongyang.
Escoita.
Vouche dar un conselliño.
Non creas todo o que vexas.
Eu estaba convencida de que meus pais se querían!
Vai buscar un pasaxeiro que teña unha radio.
Alexander Pushkin tamén era negro.
E ese quen é?
O pai da literatura rusa moderna.
A ver, iso sábeo calquera filosoviético.
Sábeo calquera...
Señoras e señores.
Quero preguntarlles algo que saberá calquera...
Polo que sei,
neste momento están a executar un plan económico quinquenal.
Por que ano van?
Creo que se equivoca.
O plan económico quinquenal,
que outrora voou coa forza dunha besta alada,
rematou hai dez anos.
Pois entón,
cando é o aniversario do Líder Supremo?
O noso adorado camarada Kim Il Sung...
Non!
Vostede non.
Ese de aí.
Vostede! O gordecho.
Falo con vostede, barrigudo! Non mire ós lados!
Contésteme!
Cando é o aniversario do Líder Supremo?
Eu...
non falo...
xaponés.
Estamos...
Estamos en Pyongyang?
Si ou non?
Si.
Estamos en Pyongyang? Si ou non?
Líder! Atopei unha radio...
Si ou non?
Estamos en Pyongyang? Si ou non?
- "Si ou non"? - Si ou non?
- Si! - Si ou non?
Louis Armstrong.
É música capitalista estadounidense!
Si ou non?
Que raios di?
Pedra, papel, tesoiras?
Si ou non?
Non.
CAPÍTULO 4 MALAS NOVAS
Un avión xaponés, secuestrado por vermellos rumbo a Corea do Norte,
aterrou de emerxencia en Kimpo.
Xa está mal a cousa só cos do norte,
e agora tamén temos que aguantar cabr... vermellos xaponeses?
Mandádeos á súa terra vermella!
Non teñen reféns coreanos,
pero dáme medo que sacrifiquen soldados nosos.
Sabía que ía pasar.
Non tiñas que remover tanto o avespeiro.
O presidente estaba ocupado con asuntos importantes,
pero xa foi informado.
É totalmente consciente da gravidade da situación.
Quixo salientar que non se perderá nin unha soa vida
en territorio coreano baixo ningunha circunstancia.
Non entende que quere a súa excelencia? Nin son cidadáns nosos.
Está claro que quere que o avión engale cara ó norte!
Veña, compañeiro!
Por que toma á súa excelencia por unha persoa inhumana sen corazón?
Obviamente quere negociar e sacalos do avión!
Dáme que imos perdendo.
Quen ten razón?
O que quere é que o resolvan sen metelo a el en danza.
Decidamos entón as intencións da súa excelencia de xeito democrático!
Por maioría.
Van decidir erguendo a man? Poden facer iso?
O Xapón enviou o ministro de Transportes Sugimoto
e o viceministro de Transportes Ishida a Corea para traballar cóbado con cóbado.
Estivera antes en Corea?
Hai só 25 anos, todo isto era noso, aeroporto incluído.
Pode asumir que tódolos oficiais falan xaponés.
Non precisa intérprete.
Pregúntome como acabou aquí ese avión.
"O plan non tivo moito éxito.
Declararanse responsables
se acabamos sufrindo mortes?"
Seguramente así é como se sentirá a súa excelencia agora mesmo.
Ten razón. Tamén lle preocupará o proceso.
Os xaponeses chegarán axiña.
Se descobren que fixemos pasar a Corea por un estado vermello,
non sentirá vergoña da nosa bandeira?
Vaia, vaia. O mesmísimo tenente Seo Go-myung.
Que?
Como puido facer pasar un país orgulloso coma o noso nun Estado comunista?
A ver, é que antes díxome que...
Poñer escusas
é un mal costume dos fracasados.
Sabíao?
Atendan todos.
Podemos botarlle a culpa de todo á pedra só porque tropezamos e caemos?
Poden?
Veña, baixen xa as mans. Son cativiños ou que?
Votar por maioría?
Está moi ben, si.
Pero un país democrático non debe respectar tamén as minorías?
A súa excelencia dixo unha vez
que os EUA son o irmán maior de Corea e do Xapón.
Así a todo, eses cabróns trátannos coma se fósemos nós o irmán pequeno, non?
E se agarramos o asunto polos cornos e o resolvemos nós mesmos?
Daquela faríannos reverencias e dirían: "Arigato, arigato."
Así é como nos converteremos no segundo irmán maior do mundo.
Usen a cabeciña!
Ten razón!
- Toda a razón! - Totalmente.
Non notan o corazón cheo de orgullo?
Non debemos esquecer nunca xamais a nosa historia!
Só de pensalo,
férveme o sangue e rincho os dentes!
Pensen na guerra Imjin!
Lembren cando eses malnacidos colonizaron...
E seguro que eles tamén terán queixas.
- Vaia, señor Kim. - Ministro.
- Canto tempo. - Demasiado.
Sente, ministro.
Ó noso goberno non lle notificaron a aterraxe dun avión noso con civís.
Foi unha operación oficial coreana?
Se fose oficial, como non iamos avisalos?
Como? Daquela, se non é oficial...
Lamentablemente, semella que...
alguén actuou por libre
e mentiulles dicindo que isto era Pyongyang.
Actuou por libre?
Quen foi?
Fun eu.
Fíxeno eu.
Grazas.
Un auténtico acto de valentía.
Tenente Go-myung?
Claro.
Só seguía as ordes do director Park, aquí presente.
Xa vexo.
En nome do goberno do Xapón, a nosa máis sincera gratitude.
Sobran tales palabras entre compañeiros!
Tenente Seo. É o mellor.
Cal e á situación actual?
Como o avión quedou sen electricidade, deberían pórse en contacto connosco.
Plan B?
Dixeches que eras doutor?
Que cres que traman?
Non sei.
Escoite.
E se lles pide que arranquen o motor a cambio de reféns?
Quero falar en persoa con quen nos fixo aterrar.
Escóitoo.
A súa voz é diferente.
Estou eu ó mando.
Daquela foi vostede quen nos enganou?
Foi un plan para salvar vidas inocentes.
Antes de nada,
liberen os pasaxeiros e logo falamos de condicións.
Falemos en persoa.
Se nos fixo aterrar vostede,
debería estar aquí en persoa.
Dentro do avión?
Acuda só e desarmado.
Se non chega en 30 minutos,
decapitaremos un refén cada dez minutos e tiraremos as cabezas.
Cambio.
Estará ben se vai só?
Lamentablemente,
queren falar coa persoa
que os fixo aterrar aquí.
Estes tipos sonlles moi perspicaces.
Non esperaba que lembrasen a voz.
Mañá recibiremos ordes do presidente, da Casa Azul.
Ata entón, gaña tempo.
Por que cona recibo patadas e fago o traballo sucio?
O meu traballo era que o avión aterrase en Kimpo.
Cumprín a miña misión!
Moi ben, pois o fracaso é meu. Mellor así?
Non me toque.
O fracaso é contaxioso.
Ai! Facía falla dicilo así?
Doeume na alma.
Vai con ollo! A pintura está fresca e esvara!
Pase.
O pastoriño que mentiu con Pyongyang.
Pode baixar a lanterna?
O motor apagouse porque nos fixo aterrar aquí.
Están a conectalo agora. A luz non ha tardar en volver.
Sabía que enviarían a alguén coma vostede.
Típico dos burócratas obsesionados cos rangos.
Sabía que alguén coma min non ten poder ningún.
Por que me fixo vir entón?
Quería...
amosarlle as súas caras en persoa.
Mire atentamente, pastoriño mentireiro.
Mire as persoas que morrerán por mor das súas mentiras.
Se non quere pasar a ser un asasino,
envíe tódolos pasaxeiros a Pyongyang.
O tempo non é bo e está moi escuro...
Imbécil!
Xa nos enganaches unha vez!
Pois pregúntelle ó piloto!
Ademais,
se cruzan a Liña de Demarcación,
que farán ante os canóns antiaéreos que teñen preparados os norcoreanos?
Se os derruban,
non se recuperará ningún corpo.
Fixemos todo o posible. Toca dar un paso atrás
e obedecer o señor Kim.
Envíeos a Corea do Norte.
O tema é o seguinte.
Eu non dou marcha atrás nin conducindo. Sabe por que?
Porque sinto que tomei a estrada equivocada,
e cabréame de carallo!
Se digo que tomo un camiño, é que é o correcto.
E así debe seguir sendo.
E aí entra o seu traballo, amigo meu.
Preocúpame que se fan estoupar a bomba,
lle fagan cargar a vostede coa culpa.
Só teño que dicir unha palabra e premerá o botón.
Pero non a vai dicir.
Porque non gañaría nada.
Este é o noso plan B.
Arderemos ata ser cinzas
e amosarémoslle ó mundo a nosa vontade revolucionaria.
Dese xeito,
un segundo
e un terceiro Joe seguirán os nosos pasos.
Joe de Ashita no Joe?
O do manga?
Coñece Ashita no Joe?
Home, claro.
É unha obra mestra.
Totalmente.
Sobre todo o final.
- Si, xusto! - A que si?
Ó final,
eu creo que Joe non morre.
- Que? - Non.
Claro que morre.
Parécelle doado renunciar á propia vida?
Non serán quen de detonala.
E falando clariño, se estoupa tampouco é que sexa culpa miña.
Rezo desesperadamente para que non estoupe!
A miña vida...
é o seu prazo.
Se non chegamos a Pyongyang,
morrerei igualmente.
Que tal está?
Ó apuñalalo evitou os órganos vitais, como lle ensinei.
Se detemos a hemorraxia, podería durar outro día máis.
Escoitou, líder?
Craveino!
Están tolos...
Ten ata mañá a mediodía.
Nin un segundo máis.
Se non, o avión estoupará.
E se morre antes, mantéñense as condicións.
Por favor.
Envíenos a Pyongyang.
Polo menos dese xeito
aínda podemos sobrevivir os demais!
Vós, os capitalistas,
só vedes o prezo da xente, non o seu auténtico valor.
Agora teño curiosidade.
Que prezo lle porán á vida dos pasaxeiros?
Xa lle dixen que esvara, señor!
Ó carallo con todo xa!
Pois botáraslle terra enriba, pailán de merda!
Bo traballo, tenente Seo.
Temos moito tempo ata mañá ó mediodía.
Dixeron que se negan a negociar ata entón.
- E... - Que dixen eu?
- Hai que mandalos xa para alá! - Por favor.
Os de Corea do Norte din que os recibirán. Pois mandémosllelos!
É ventrecha?
Corea do Norte emitiu un comunicado?
Esta tenlle menos graxa e esa máis.
- Cal? Esta? - Está bo.
Como estaba todo no avión?
Como son os secuestradores?
Son tan perigosos como para inmolarse?
Non.
Só son uns rapaces atoleirados.
Oe!
E vaste responsabilizar ti se sae todo mal?
A ver, ho, viuno cos seus propios ollos.
Se lles prometemos en nome da súa excelencia
que os enviaremos a Corea do Norte
en canto liberen tódolos pasaxeiros,
arranxámolo nun amén.
Pois falemos xa co presidente.
Agora mesmo...
xa ha estar metido na cama.
- Perdoe? - Pero...
el é de madrugar moito!
Perdoe?
- Di que agardemos? - Un bo costume.
- Aquí? - Vamos fumar.
- Pero... - Tranquilo.
Se a cousa sae mal,
botámoslles a culpa ós coreanos estes, que son parvos.
- Non axite o avespeiro. - Pero se a cousa sae ben,
parecerá que Corea resolveu os nosos erros.
E logo seguro que nos piden un favor dos gordos.
Xa llelo dixen. Se non me ven, é que ando a choiar.
Como? Hai un pasaxeiro coreano a bordo?
En serio?
Non sabía eu iso.
Supóñoo, polo nome. Só é unha hipótese.
Indiqueino aí.
Yuuno Baku?
Pero se é un nome xaponés!
Está en inglés, por iso vai o apelido de segundo.
Baku Yuuno. Baku Yuno.
Park Yun-ho.
Non invente! Que caralladas di?
Traia iso para aquí.
Ceo santo. Lisque!
Moita merda solta pola boca! As noticias parécenlle un chiste?
Como se atreve a menosprezalas na época en que vivimos!
Son un membro da prensa, estamos?
- Director! - E agora que?
Sabe que é o que mellor se me dá, non?
- Acabar cos vermellos. - Non.
Identificalos entre a xente corrente.
Tampouco hai que poñerse tan ameazante.
Ben lle sei que a prensa non debería mentir.
Por iso lle digo que só é unha hipótese.
Hoxe descubriuse a Park Yun-ho, un suposto coreoxaponés,
entre os pasaxeiros da nave xaponesa no aeroporto de Kimpo.
Ah! E metédelle aí o titulariño este de hai tres meses.
O incidente garda similitudes co secuestro do YS-11,
levado a cabo hai tres meses polo exército fantoche de Corea do Norte.
Encerráronnos un por un
e torturáronnos electrocutándonos.
Que che parece?
Non che toca a fibra?
Daquela...
o do pasaxeiro coreano é mentira?
Acaso importa?
Ai, que bonitiña che está hoxe a Lúa.
Pode que a cara oculta da Lúa non sexa tan fermosa.
Sabías que nunca xamais a veremos?
Claro, a súa órbita coincide coa rotación.
Era unha pregunta filosófica, non científica.
"Que a verdade se agoche na cara oculta da Lúa
non fai que a cara visible sexa falsa."
Truman Shady.
- Esa non a sabías, eh! - E non ía sabela!
Nas sombras pode pasar de todo,
pero a xente só cre o que ve.
É o que se volve a verdade, coma nas noticias.
Moito ladras ti. Digo que dá igual a cara, a Lúa é a Lúa.
Aquí o único que ladra é vostede, non eu!
Acabas de chamarme can?
Xa chegou.
Grazas por vir a estas horas.
É máis guapa aínda en persoa.
Que quere que faga?
Tan só queremos que conte a verdade.
- E o resto? - Veñen de camiño.
É imprescindible que veña o electrocutado.
Seguimos traballando para salvalos, non?
Vaian indo. Véxoos alí.
Por aquí, por favor.
Todo se resolverá en canto fale o presidente.
E se non di nada?
Que pasa daquela?
Segundo ti, só son uns rapaces atoleirados.
Non o dixeches para que non os manden alá?
AEROPORTO INTERNACIONAL DE KIMPO
Nos 66 días que pasei en Corea do Norte
sentín que perdía a miña humanidade.
Ás veces, ata a verdade mente.
Sentín...
que estaría mellor morta.
E as mentiras tamén agochan verdades.
A nosa canle falou coa Embaixada de Corea no Xapón
e puidemos confirmar
que neste momento residen no Xapón 13 persoas chamadas Park Yun-ho.
Torturáronme e electrocutáronme
os do exército fantoche.
Estou a recibir tratamento nun hospital psiquiátrico.
O máis probable é que o señor Park Yun-ho
sufra o mesmo destino ca min.
Feitos reais,
un chisco de creatividade e ignorar o escepticismo.
Se unimos eses tres compoñentes...
Malditos sexan eses cabróns fantoches do norte!
- Iso! - Hai que ir a por eles!
Manifestación anticomunista no aeroporto de Kimpo.
O pobo esixe paz e liberdade.
Reclaman a liberación do señor Park Yun-ho e dos demais pasaxeiros.
Unha vista espléndida.
O pobo coreano está cheo de amor, emoción e enerxía.
Dixéronnos que xa veñen de camiño da Casa Azul.
Seguro que está preocupado polas eleccións do ano que vén.
Non dirían
que esta é a grandeza da democracia?
Virá el en persoa?
Non.
A súa excelencia non puido acudir por motivos descoñecidos,
pero substituirao a primeira dama.
Poden sacar as fotos dende a esquerda?
É o meu lado bo.
A súa excelencia séntese indisposto.
Como? De que enfermou?
Non se preocupen.
Como pode dicir tal cousa?
O estado da súa saúde podería implicar un desastre nacional.
Ten...
unha resaca terrible.
Tomou unha copiña de máis.
Envíen a alguén decontado
cun remedio natural dos montes Taebaek.
Á súa excelencia...
preocúpalle máis esta crise que a súa resaca.
Metaboliza o alcohol mellor cá maioría, como ben saben.
Vostede debe ser o controlador.
A República de Corea nunca esquecerá o seu servizo.
Grazas, señora.
Pobriños.
Non podo chegar a imaxinar o medo que estarán a pasar nese avión.
Pero dixéronme que aquí...
hai xente que os quere enviar ó norte.
A súa excelencia insistiu en non termos baixas no noso...
Ó norte!
Saben os horrores que alí acontecen?
Apuntou ó leste, non ó norte,
pero ninguén abriu a boca.
Se estaba de acordo con envialos a Corea do Norte, pode marchar.
Non é digno de estar aquí.
Señora, queriamos dicir que...
Dixen que fóra!
Esa pendanga do carallo está tola!
Saben que? Por min que estoupe todo!
Que o rebenten!
Señora,
Corea do Norte xa garantiu a seguridade dos nosos cidadáns.
Viceministro, vai crer os comunistas?
E o resto?
- Non, señora! - Non, señora!
Hai vinte anos...
Era unha tranquila mañá de domingo. 25 de xuño do 1950.
O exército comunista entrou dende o norte.
Bañaron esta terra de sangue e levaron innumerables vidas.
Nunca o esquecerei.
Non podemos crer de novo
a eses malvados comunistas e non o faremos.
O noso heroe anticomunista,
Lee Seung-bok, só era un neno.
As súas últimas palabras antes de morrer a mans dos espías do norte foron...
- "Odio o comunismo!" - "Odio o comunismo!"
Dou esta orde en nome do presidente da República de Corea.
En canto liberen os pasaxeiros, díganlles que se perdan e marchen ó norte!
Iso é todo.
Hurra!
- Hurra! - Hurra!
- Por fin, as rodas... - Volveron xirar de novo.
Boas novas!
O documento que recibiron
asegúralles que poderán entrar en Corea do Norte
sempre que os liberen a todos.
Confirmouno a República de Corea!
Imbécil! Estás de broma?
Queres que creamos un anaco de papel?
O exército entrará no avión se soltamos os reféns!
Desta volta é certo.
Liberen os pasaxeiros
e marchen a onde queiran!
Pasamos unha cousa por alto.
Ninguén cría xa o pastoriño mentireiro.
Só os liberaremos tras pisar solo norcoreano.
Se non, o avión estoupará ó mediodía. Cambio.
Merda.
Non, líder!
Se morre antes do mediodía, mátoo!
Mentín.
Eses cabróns están todos tolos.
Se detonan a bomba...
as súas mortes serán culpa miña.
Creo que te tes en moi alta estima.
Non fixemos máis ca seguir ordes.
Xustificalo dese xeito axúdalle a durmir pola noite?
A xustificación é un instinto de supervivencia.
Sen ela, a vida seríache moi dura.
Tendo en conta a situación,
non é hora de que fagamos algo?
Xusto agora,
estaba a rezar.
A rezar?
Celebremos unha reunión.
Unha reunión!
Que reunión?
Non podemos rexeitar os desexos da súa excelencia!
Daquela vai rezar e punto?
Rezar?
Rezar soluciona o problema?
Mellorará a situación? Compracerá a súa excelencia?
A onde vas?
Polo menos debería dicirlles que os manden ó norte.
Sitúate. Só es un controlador.
Polo menos non son un ninguén.
Non podo dicir o que penso. Que é isto? Unha ditadura?
Ditadura?
Polo menos non coroamos nin veneramos emperadores coma vostedes.
- Non interpretes isto. - Non coroamos emperadores!
Director Park! Sabe que cometeu unha ofensa diplomática, non?
Que foi iso?
Acaba de zurrarme?
Mi ma. Viu iso?
Viuno, non si?
Acaba de poñerme as mans enriba.
Ninguén o viu?
En serio que ninguén o viu?
Vino eu!
Con estes dous olliños meus.
- Viuno? - Vin!
Xa non falamos de ofender sentimentos. Falamos de provocación militar!
E dende agora, todo en coreano.
Estamos na República de Corea!
- Director Park! - Tenente Seo.
Enténdeo, non si? Xogan ó máis cagainas.
Nunca o farán estoupar, así que non os chame.
Contésteme.
Oia, truán! Que me conteste!
Rezar?
Rezar non cambia nada!
Imbéciles do carallo!
Idiotas de merda! Usade a cabeza, pailáns!
Quedastes sen neuronas? Non tedes cerebro?
Dá igual que a bomba estoupe ou non, o resultado xa está decidido.
Debería marchar antes.
De verdade cre que o van facer estoupar?
Non, verdade?
Claro que non.
E no caso de que pasase algo,
recaería sobre o comandante de campo.
Claro! O comandante de campo. Como se atreve ese desvergoñado...
Un segundo.
Son eu, non si?
Claro que non.
Vostede nomea o comandante de campo.
Estamos deixando de lado moitos outros temas urxentes!
Volvan ós seus postos e fagan o seu traballo!
- Sirvan o país con toda a alma! - Vamos!
Pailáns descerebrados!
De que serve rezar?
A relixión...
É un negocio que nunca fracasará, non cre?
A xente desesperada recorre a Deus...
Non ten dereito a rir de min!
Nin sequera teñen un plan!
Acaso sería diferente
no seu país, señor?
Estou cabreadísimo.
Non podo facer nada...
agás quedar aquí e mirar.
Esta sensación de impotencia...
Ten algo que comunicarlles ás vítimas do incidente?
Tenente Seo Go-myung, diga algo.
O acusado Seo Go-myung colaborou na morte de 106 inocentes,
polo que decidimos condenalo a morte.
Que demo fas ti aí esnaquizándoo todo?
- Non vas falar con eles? - Pero vostede non...
Non oíu o director Park?
Dixo que non os chame!
O director Park non está.
Como?
Será fillo de puta!
E que fago eu? Déixame agora a cargo de todo?
Que carallo se supón que debo facer?
Nomeoume de súpeto comandante de campo!
Foi cousa túa, cabrón! Botáchesme a merda esta enriba!
Ministro!
Concordo en que isto é unha merda.
Pero a pregunta é quen fixo de todo isto unha merda.
Por que ha levar a culpa o comandante de campo?
O que ignorou as ordes e provocou toda esta merda
está xusto aí.
- Que fai? - Ti, cabrón!
Como pensas arranxalo?
Aeroliñas O Xapón 351.
Aquí a torre de control de Kimpo.
Os militares retíranse.
Esa é a túa resposta?
Non volverei mentir.
A condición segue en pé.
Como lle dixen antes, se deixa marchar os reféns,
poden vivir todos.
Non intentes gañar tempo.
Nin sequera ó líder...
lle queda moito.
Pensa renderse tan facilmente?
En Ashita no Joe loitaron ata o final.
Ten razón, pastoriño mentireiro.
O protagonista de Ashita no Joe
ardeu ó vermello vivo ata que só quedaron cinzas.
Despois desa morte, non quedou nada.
Non quedou nada a medio queimar.
Só cinzas brancas.
E aínda que ó final non gañou,
só por iso pagou a pena e todo tivo sentido.
Que Joe non morreu!
O ilustrador non o coloreou!
Por iso quedou branco e semella que morreu!
Por favor!
Reunámonos e falemos.
Podo volver!
Merda!
Agora si que fixemos todo o que puidemos.
Ó final,
hai cousas que só rematan cun sacrificio.
CATRO MINUTOS ANTES DA DETONACIÓN
Non sei se quería salvalos
ou simplemente non quería ser eu quen os matase.
Arrastráronme aquí sen vir a conto, creei un plan absurdo...
Digo que isto é Corea do Norte?
Secuestrei as ondas de radio
e convertín Kimpo en Pyongyang.
Talvez non sexa un heroe,
pero tampouco quero ser un asasino.
Non, por favor!
Non!
CATRO MINUTOS ANTES
Ó final,
hai cousas que só rematan cun sacrificio.
Sacrificio?
Noutras palabras,
chamaríanlle "responsabilidade".
Coma a do rapaz que acaba de saír correndo.
El non rezou.
Pasou á acción.
Poden oírme?
Son Shinichi Ishida, viceministro de Transportes.
Solicito un intercambio de reféns.
Irei a Pyongyang con vostedes.
Como viceministro de Transportes do Xapón, serei o seu billete a Pyongyang.
Non.
Non, por favor!
Non!
Esa tivo que doer.
Esforzácheste moito,
pastoriño mentireiro.
Os comunistas, que xuraron derribar o clasismo e o capitalismo,
acabaron poñendo un prezo de 100 civís
mais o viceministro xaponés.
Tras un inxente esforzo do noso goberno, liberáronse máis de 50 reféns xaponeses
de mans da violenta e temeraria FEV,
que saíron, máis ou menos, en bo estado.
Tómeo coma unha excursionciña.
A Corea do Norte?
Como que excursionciña?
Porén, no intercambio,
o viceministro Ishida foi feito refén do exército fantoche norcoreano.
Nada máis embarcar el,
o resto de pasaxeiros puideron regresar coas súas familias.
A súa excelencia! Como vai esa resaca?
CAPÍTULO 5 BOAS NOVAS
Secuestramos a súa transmisión.
Eles secuestraron un avión físico,
pero nós secuestramos as ondas invisibles de radio.
Cando di "nós", a quen máis se refire, tenente?
En tódalas grandes operacións...
sempre hai xente que traballa sen descanso de forma anónima.
Non direi máis.
Daquela a aeronave non aterrou aquí por equivocación,
senón por un esforzo deliberado do noso goberno.
Non temen represalias de Corea do Norte?
A República de Corea
segue a ser un grande aliado dos EUA
e non se dobregará ante as provocacións norcoreanas.
É un heroe que salvou 106 vidas. Que lle depara agora o futuro?
Antes de nada, teño que rematar a miña xornada.
Logo volverei á base
e espero chegar para verme nas noticias das nove.
Mi madriña.
Esa tiña que soltala.
Xa está coma na súa casa.
Ei, espérame!
Sempre fun un peón para que o viceministro actuase, non?
Non sabía eu se ía funcionar.
Pero vós os dous parecéstesme os máis honestos.
Dáme a min que non está aquí só polo baño.
Teño unha nova boa e outra mala.
Por cal comezo?
Non me asuste.
Pero mellor levar antes o pau.
Pois comezamos coa mala nova logo.
Onte aterraron en Pyongyang.
Devolverán o ministro e os pilotos sans e salvos.
Xenial. E por que é a mala nova?
Á noite os nosos espías pasáronnos información.
Tódalas armas e bombas que tiñan...
eran falsas.
Que?
Non ten sentido.
Nunca foi a nosa intención
matar os pasaxeiros.
De non chegar a Pyongyang,
a nosa opción era o haraquiri.
Ese era o noso plan B.
Pois acabamos salvándolles a vida.
E cal é a boa nova?
É sobre a resaca do presidente.
Seica tomou unhas co embaixador dos EUA.
Resulta que os estadounidenses van iniciar conversas cos soviéticos.
Boa cousa, abofé.
De seguir ese camiño, aínda nos reunificamos con Corea do Norte.
Non é unha boa nova?
Di que se nos enfrontamos ós norcoreanos, os EUA cabrearíanse?
É iso?
Píllalo rápido.
Oficialmente, o noso goberno non estivo implicado.
Non sexa ridículo.
O norte non o crerá despois de tanto barullo.
Farán coma quen non oe porque é o que queren os soviéticos.
Daquela...
O meu ascenso?
E as medallas?
Esfumáronse?
E a entrevista de hoxe tamén...
Merda, hostia.
Como carallo é esta a boa nova?
Todo rematou ben, non morreu ninguén.
Nin sequera ti.
Ameázame para que cale a boca, non?
E se non quero?
Xa sabes o que pasaría.
Sempre se sentiu así?
Xa cho dixen.
A Lúa é a Lúa.
Non precisa nome para existir.
Tampouco precisa que a recoñezan para ter significado.
O que fixeches,
en si mesmo,
pagou a pena.
Regresaron os heroes que salvaron máis de 100 pasaxeiros.
Shinichi Ishida, viceministro de Transportes,
intercambiouse polos reféns en Kimpo, Corea,
e salvou 106 vidas.
Os nosos heroes, o capitán Takahiro Kubo e o copiloto Seigo Maeda,
aterraron de emerxencia en Itazuke
e salvaron 23 vidas.
Non merezo que me chamen heroe.
Como viceministro de Transportes, só cumprín o meu deber.
A recompensa a máis de 10 000 horas de voo
son unhas almorrás.
Que tío!
Pero neste momento,
énchenme de orgullo.
Foi unha honra servir xunto ás súas almorrás, capitán!
"Que a verdade se agoche na cara oculta da Lúa
non fai que a cara visible sexa falsa."
Truman Shady.
Xa...
- A Lúa é a Lúa. - Teño que admitilo.
Non coñecía esa cita de Truman Shady.
- Claro que non. - A Lúa é a Lúa.
Porque nunca dixo tal cousa.
Tachán!
Por certo,
podendo elixir calquera nome, por que ese?
CARNÉ DE IDENTIDADE CHOI GO-MYUNG
Por nada.
Queres saber quen é Truman Shady?
Acaso importa?
Só é...
un ninguén.
FICCIÓN INSPIRADA EN FEITOS REAIS
AS SEMELLANZAS CON PERSOAS, FEITOS OU LUGARES SON COINCIDENCIA
Subtítulos: Abraham Díaz López