Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
INSPIROWANE PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
JEDNAK WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
CO WIĘC JEST PRAWDĄ?
„Czasami prawda leży po dalszej stronie Księżyca.
Co nie znaczy, że to, co leży po bliższej, jest fikcją”.
Truman Shady.
No co? Nie znałeś tego?
Oczywiście, że znałem!
Nieważne, co się wyrabia za kulisami, ludzie wierzą w to, co widzą.
I to staje się prawdą, jak w wiadomościach.
Może Księżyc sprawia, że gadasz bzdury.
Na którąkolwiek stronę patrzysz, to wciąż Księżyc.
To pan wyszczekuje bzdury, nie ja!
Nazywasz mnie psem?
Przyjechała.
Dziękuję za przybycie o tak późnej porze.
- Na żywo jest pani jeszcze piękniejsza. - Są dwie wiadomości.
Pierwsza jest taka:
66 dni temu samolot odbywający lot krajowy porwali szpiedzy armii marionetkowej
i uprowadzili do Korei Północnej 51 naszych obywateli.
A dziś, 66 dni później,
39 pasażerów w końcu odzyskało wolność.
Pozostałych 12 nadal pozostaje zakładnikami w Korei Północnej
i nie są w stanie wrócić.
Zamknęli nas po kolei,
a potem brutalnie torturowali elektrycznością.
Jeden człowiek postradał zmysły...
Jest też druga wiadomość.
15 MARCA 1970 ROKU TOKIO, JAPONIA
Dziś w Komagome w Tokio, lider ekstremistycznej grupy,
Frakcji Czerwonej Armii (RAF), Tadashi Yamamoto, został aresztowany.
RAF to brutalna antyrządowa grupa komunistyczna.
W przeszłości brała udział w protestach na Uniwersytecie Tokijskim.
Zaopatrzyła się w broń oraz bomby domowej roboty
i przekształciła w organizację terrorystyczną.
Rewolucja!
Te dwie wiadomości pochodziły z różnych krajów
- i nie miały ze sobą wiele wspólnego. - Do niedawna.
Korelacje można łatwo nakreślić i równie łatwo wymazać.
Wystarczy być pomysłowym.
I mieć gotowość do porzucenia niewiary.
DOBRE WIEŚCI
Znaleźliśmy to wśród pańskich rzeczy.
Co to znaczy?
Nie znam tak dobrze angielskiego.
Co tam jest napisane?
Trzecia wiadomość rozpoczyna się tutaj.
31 MARCA 1970 ROKU LOTNISKO HANEDA, JAPONIA
Spokojnie.
Jesteśmy Ashita no Joe.
Wtedy nie było wykrywaczy metalu ani prześwietlarek bagażu.
Od tamtego dnia wszystko stało się obowiązkowe.
Tych dziewięciu szaleńców
przyczyniło się do poprawy japońskich systemów bezpieczeństwa.
Proszę.
Szanowni państwo, witamy na pokładzie lotu 351 do Itazuke.
Wkrótce startujemy,
prosimy więc o zapięcie pasów.
Najpierw otwórz, a potem pociągnij.
Latać z panem to zaszczyt, kapitanie.
Co się stało?
- Dziś powinien się pan cieszyć. - Dlaczego?
Przekroczy pan próg 10 tysięcy godzin za sterami.
Jakie to uczucie?
Bolesne.
Słucham?
10 tysięcy godzin na tym foteliku zaostrzyło mój problem z hemoroidami.
Jest aż tak źle?
Tragicznie.
Gdyby to był rak, to w fazie terminalnej.
Szkoda, że to zbyt intymna rzecz, żeby mi się pan nimi pochwalił.
Dlaczego miałbym się nimi chwalić?
Są niczym medal na zasługi.
Założę się, że pańskie hemoroidy chcą krzyczeć:
„Jesteśmy wynikiem 10 tysięcy godzin lotu!”.
Lista kontrolna.
Proszę pani.
Czy przechować pani torbę, aby miała pani więcej przestrzeni?
Słuchaj.
Masz jakieś dodatki do pensji
za ten udawany uśmiech?
Przepraszam.
Teraz pamiętam.
„HJ” oznacza...
Porwanie!
ROZDZIAŁ 1: PORWANIE
Głowy w dół!
Zamknąć się!
Szanowni państwo, na pokładzie wystąpiło drobne zakłócenie.
Przepraszamy za wszelkie niedogodności.
Proszę pozwolić się nam przedstawić.
Jesteśmy związkiem komunistycznym o nazwie Frakcja Czerwonej Armii.
Dzień dobry. Shinichi Ishida, wiceminister transportu.
Dziś Japonia skończyła
z tym, co Marks nazwał „kapitalizmem dojrzałym”.
Wystawa Expo ’70 ukazuje,
jak szybko rozwija się gospodarka Japonii...
Oświadczamy!
By zmiażdżyć burżuazyjną władzę kapitalistyczną,
uznaliśmy, że nie ma innego wyjścia niż rozpocząć rewolucję zbrojną.
Ta decyzja musiała być trudna do podjęcia.
Będzie pan na ceremonii otwarcia?
Oczywiście. I...
- Panie Ishida? - Tak, będę obecny.
Ministerstwo Transportu ma wiele...
No cóż, przynajmniej widać, że nadajemy na żywo.
- Przepraszamy za... - Kurwa!
Cholerne dranie!
Drodzy widzowie!
Dokąd lecą?
Pjongjang?
Powiedziałeś „Pjongjang”?
A wyglądamy, jakbyśmy wybierali się na hawajskie wakacje?
Nie robimy tego, żeby tańczyć hula!
Zbudujemy bazę wojskową.
Wiecie, jaka jest Korea Północna?
Oczywiście.
A jednak wciąż bierzecie tych wszystkich ludzi ze sobą?
Nie wiecie, co się z nimi stanie?
Niestety.
Rewolucja wymaga pewnych poświęceń.
Każdy z nas jest gotowy na śmierć.
A jeśli ktoś stanie nam na drodze...
to go zabijemy.
Jeśli dotrzemy do Pjongjangu...
zrobimy to,
co będzie trzeba.
Trochę w lewo.
Nie wiem, jak się dostać do Pjongjangu.
Żaden japoński samolot pasażerski
nie wszedł w północnokoreańską przestrzeń powietrzną.
Chwila.
Maeda.
Ty tam byłeś, prawda?
Słucham?
Od ponad 10 lat mam japońskie obywatelstwo.
A moi rodzice są z Korei Południowej, nie Północnej.
Nie mamy innego wyboru.
Nie możesz podążać za radarem?
Kontrola naziemna wydaje nam polecenia co do kierunków.
Znacie częstotliwość kontroli lotów w Pjongjangu?
Wy jej nie znacie?
Niby skąd? Nie mamy z nimi stosunków dyplomatycznych.
Do następnego porwania samolotu
przygotujcie się trochę lepiej.
Przestań! Już!
Wystarczy! Weź się w garść.
Jak dolecisz do Pjongjangu z pobitym pilotem?
Przepraszam.
Bądźmy dla siebie uprzejmi do czasu dotarcia do celu.
To lot krajowy.
Nie mamy dość paliwa.
Musimy wylądować w Itazuke i zatankować.
Co za kit nam wciskasz, dziadku?
Właściwie...
Jeden pilot wystarczy.
Ale paliwa nie wystarczy.
Później zobaczyłem w wiadomościach, że mieli dość paliwa, ale...
Co mogli zrobić?
Porywacze nie mieli pojęcia, gdzie był wskaźnik poziomu paliwa.
Dzielni piloci to wykorzystali.
WSKAŹNIK PALIWA
WCIĄŻ PEŁNY
Tu lot Japanese Ride 351.
Proszę o zgodę na lądowanie w Itazuke po paliwo.
Wylądują za 20 minut! Policja jest w drodze?
Porywacze żądają, co następuje:
Siły Samoobrony i policja nie mogą zbliżać się do tankującego samolotu.
Po zatankowaniu polecimy prosto do Pjongjangu.
Żądamy mapy i kompasu.
Porywacze mają ze sobą materiały wybuchowe.
Niespełnienie żądań
grozi detonacją.
Cholera! Wiedziałam, że to zrobią!
Policja jest wszędzie! Będzie strzelanina!
Weź zakładników!
Nie ruszać się!
Nie zabijajcie nas!
Cisza!
Jeszcze krok i zabijemy ich wszystkich!
Jeśli otworzą ogień, odpowiemy!
Nie ustąpimy kapitalistycznym świniom!
Nasz plan jest następujący:
Drużyna A przebije opony.
Później otworzy tylne wejście.
Zaraz, a nie przednie?
Tu jest przód?
A tak, racja!
Wygląda jak parówka ze skrzydełkami!
Kto to narysował?
- Wystąp! - Wystarczy.
Szacunkowa liczba ofiar?
Powiedziałbym, że od pięciu
do stu. Mniej więcej.
Szerokie widełki.
Wszyscy.
Dlaczego na pasie startowym są zbrojne oddziały policji?
Żadne życie nie zostanie stracone w moim samolocie.
Panie prezesie.
Podziwiam szlachetność pańskiego ducha dbającego o życie ludzi,
ale pewne poświęcenia są nieuniknione, by zniszczyć te antypaństwowe siły.
„Pewne poświęcenia”?
- Ty. - Tak.
Jakie jest motto naszych linii?
„Bezpieczne jak dom w chmurach”.
Czasami
ludzie umierają w domu...
Ty mały draniu!
Gdy tak się dzieje, cena domu spada, prawda?
Jeśli nasze dochody spadną, armia weźmie za to odpowiedzialność?
A może to rząd za to odpowie?
Niech wszyscy natychmiast się wycofają. Zatankować samolot.
Inaczej wysadzimy wszystkich w powietrze!
To lotnisko podlega Siłom Zbrojnym USA,
więc tankowanie trochę potrwa.
Najpierw wypuście pasażerów, a porozmawiamy z armią amerykańską.
Daję wam godzinę.
My, frakcja Czerwonej Armii, nie boimy się poświęceń w imię udanej rewolucji!
Ashita no Joe.
Ashita no Joe?
Co to ma być?
Czy to nie taka manga?
Tak jest. Wydano ją w 1968 roku.
Autorzy to Asao Takamori i Tetsuya Chiba.
Główny bohaterem jest bokser, Joe Yabuki.
Cytat z tej serii to:
„Choćby tylko na chwilę, zapłonę jasną, oślepiającą czerwienią.
W końcu wszystko, co zostanie, to kupa białego popiołu”.
Ile lat mają ci cholerni Czerwoni?
Po pierwsze chciałbym państwa przeprosić.
Jeśli ta bomba wybuchnie,
to nie z naszego powodu.
Sprawcą masakry będzie kapitalistyczna Japonia.
Przykro mi.
Zaraz.
Zbliża się do nas?
Co oni robią?
Rząd na pewno...
wie, co robi.
Co to jest?
Dlaczego tam podjeżdża myśliwiec?
Natychmiast się z nimi połączcie!
Kto to zatwierdził?
To nie byłem ja.
Ja wydałem rozkaz!
Co?
Jako członek Sił Samoobrony nie mogę się temu bezczynnie przyglądać.
A co zrobicie, jeśli będą ofiary?
Nie dojdzie do tego, proszę pana.
Co jest?
Co on chce zrobić?
Wygląda na to, że wysiada z samolotu.
Czy on właśnie...
zaparkował tam samolot i uciekł?
Wiecie, jakie to irytujące,
gdy ktoś zastawia was na parkingu, a wy się spieszycie?
Zabierzcie ten myśliwiec albo co 10 minut będę strzelać komuś w łeb!
Nie patrzcie na nich z takim politowaniem.
Nie byliśmy wtedy lepsi.
KOREAŃSKI WYWIAD
Chyba że pan prezydent rozkaże inaczej,
SZEF SZTABU LOTNICTWA
lotnictwo postąpi zgodnie z protokołem.
Szefie sztabu Choi!
Co on nagle taki niewspółpracujący?
Lotnictwo jest chyba po stronie szefa sztabu prezydenta.
Na to wygląda.
A cóż to za sprawa wagi państwowej zgromadziła tu wszystkich panów?
Kto to?
Jestem nikim, więc mówcie do mnie Nikt.
Witamy, panie Nikt.
- Jak się pan miewa? - Świetnie, dziękuję.
Otrzymał pan raport ogólny, prawda?
Co pan o tym sądzi?
Japońce porywają Japońców do Korei Północnej? „Sayonara”.
„Japońce?” Proszę się liczyć ze słowami!
Przepraszam.
W czasie rządów kolonialnych mój dziadek
mieszkał dwa domy dalej od działacza niepodległościowego.
Czy pański dziadek nie wydał go czasem japońskiej policji?
To akurat bolesna część historii mojej rodziny.
Nieważne. Japonia, Korea Północna... To nie nasze problemy.
Jeśli w grę wchodzi ludzkie życie, nie ma granic.
Chodzi o prawa człowieka.
Od kiedy koreański wywiad tak dba o prawa człowieka?
Zaraz, to przyszło z góry?
Pan prezydent ma ważne obowiązki do wypełnienia.
Złożę mu później raport, który będzie jak prezent niespodzianka.
Otrzymałem pewne informacje z CIA.
Sytuacja nie wygląda tu dobrze.
Jeśli Japonia to spieprzy,
możliwe, że samolot przeleci przez Koreę Południową.
Proszę o powiadomienie zwierzchnictwa.
Rozumiem punkt widzenia USA.
Jeśli chcą trzymać Sowietów w ryzach, będą się przyjaźnić z Japonią.
Ale co teraz robi Japonia?
Myśliwiec, który zablokował pas startowy jest odholowywany.
Myśliwce nie mogą się cofać,
więc odholowują go ciężarówką.
A więc sprzątamy ten bałagan, żeby pokazać Japońcom,
a Jankesom wejść w tyłek?
Kim jest ten człowiek?
Tak, o co chodzi?
Ile razy mam powtarzać? To muszą być Czerwoni!
Co? Dowody?
Potrzebuję dwóch tygodni.
Dobrze.
Rany.
Sprawa wygląda tak:
Gdy wylądują z pasażerami w Korei Północnej,
wykorzystają ich do negocjacji z Japonią.
Ale!
Pomyślcie, co będzie, jeśli poproszą o pomoc gospodarczą.
A potem PKB Czerwonych z Północy urośnie i przewyższy nasze.
Cukier mi spada, gdy tego słucham.
A co jeśli...
weźmiemy sprawy w swoje ręce i posprzątamy im ten bałagan?
Jeśli to zrobimy,
Japonia będzie nam winna przysługę!
I z dumą pomachamy naszą flagą na arenie międzynarodowej.
Prezydent na pewno się ucieszy,
a sztab Błękitnego Domu zzielenieje z zazdrości.
Dobrze. Podsumujmy to.
Jeśli Japonia sobie nie poradzi,
uzbrojeni w materiały wybuchowe szaleńcy
dolecą do Korei Północnej z 130 zakładnikami.
Musimy ich uspokoić i nie pozwolić im na tę podniebną eskapadę.
Jak to zrobimy?
Pogadamy z nimi?
Dziękuję za ten cenny wkład.
Rzecz w tym, że tego nie da się zrobić.
Panowie, dajcie nam chwilę.
Daj spokój.
Naprawdę się nie da?
Jeśli powiem, że chcę chodzić po wodzie, twoim zadaniem jest ją zamrozić.
To znaczy...
Nie jestem magikiem.
Ale jeśli coś wyczarujesz,
zrobię to, czego nie zrobił mój tata i spełnię twoje marzenie.
No, dalej,
wyciągnij mi gołębia z kapelusza.
Pomyślałem, że się zezłościsz, gdy to usłyszysz...
Co? Nie ma mowy.
Nie noszę w sobie gniewu.
Mów śmiało.
Ty idioto!
Chcesz mnie zabić?
To nieakceptowalne.
Jak mogłeś...
Zamknij się!
Proszę w nas nie celować!
Straszy pani dziecko!
- Wszystko dobrze? - Zamknij się!
- Co jest? - Stewardesso!
- Chodź tu! Szybko! - O co chodzi?
Ja...
mam chore serce.
Trzeba było o tym wspomnieć, zanim cię porwano!
Przepraszam?
Proszę go rozwiązać!
Czy na pokładzie jest lekarz?
- Jacyś lekarze? - Czy jest...
Ja jestem...
lekarzem!
Mamy na pokładzie nagły przypadek. Proszę, zacznijcie tankować.
Wciąż rozmawiamy z Siłami Zbrojnymi USA.
Poczekajcie kilka minut.
- Proszę się pospieszyć. - Jeśli pasażer umrze,
będzie to wina rządu!
Halo.
- Kurwa. - Halo?
Halo?!
Powiedzcie im, że uwolnicie chorych i starszych w zamian za paliwo.
Na pewno też nie chcecie niczyjej śmierci.
Żadnych układów z kapitalistycznymi świniami.
Jeśli któremuś z pasażerów coś się stanie, dacie tym kapitalistycznym świniom
dobry pretekst, żeby tutaj wparować.
Jestem za.
Mamy dość zakładników nawet bez chorych i starszych.
Jest pięć do trzech.
Pozwólmy im...
Jestem przeciwna. Za jednym kompromisem pójdą kolejne.
Cztery do czterech.
Właściwie to zmieniłem zdanie.
Co?
Musimy być twardzi, aż dotrzemy do Pjongjangu!
- Pięć do trzech. Nikt nie wysiada! - Nie.
Komunizm wymaga jednomyślnej decyzji.
Nie kierujemy się zasadą większości.
To dlaczego chciałeś głosować, przywódco?
Zamknij się!
Decyduje przywódca.
Prawda?
Oczywiście.
W komunizmie dyktatura jest nieunikniona.
Lot 351 linii Japanese Ride
po 4 godzinach w końcu rozpoczął tankowanie.
Przy uporczywych namowach władz rządowych
wypuszczono 23 pasażerów,
w tym pacjenta z chorobą serca,
osoby starsze, kobiety i dzieci.
Mój syn wciąż tam jest!
Japońskie Siły Samoobrony postawiły na pierwszym miejscu
życie i zdrowie pasażerów.
Pracowaliśmy bez wytchnienia, by uratować pasażerów
zgodnie z protokołem.
Szybciej, zamykaj!
Wygląda na to, że pozostałych 106 pasażerów
niedługo odleci z lotniska Itazuke.
Żartujecie sobie? Mam z tym lecieć do Pjongjangu?
Jakiś problem?
Mapy lotnicze muszą zawierać trasy lotów i informacje o lotnisku.
Tę najwyraźniej wyrwali z podręcznika do geografii.
Życzę panom powodzenia.
Zaraz. Chwileczkę.
Zatrzymajcie się!
Halo!
Wciąż uważasz, że ten rząd ma jakiś plan?
Ale dlaczego oni...
Nie mogą nas wysłać do Korei Północnej, ale zatrzymać też nie potrafią.
Zostawiają nas, żebyśmy radzili sobie sami.
Mimo wszystko
zrobiliśmy, co w naszej mocy.
„Co w naszej mocy”?
Czy zrobiliśmy cokolwiek?
Zaparkowaliśmy tam i ich wkurzyliśmy!
A wy gapiliście się na to jak idioci.
- Dlaczego nikogo to nie denerwuje? - Proszę nam wybaczyć.
ROZDZIAŁ 2: PODWÓJNE PORWANIE
Od rozejmu nad Koreą Północną straciliśmy cztery amerykańskie myśliwce,
a śmierć poniosły dziesiątki ofiar.
Ale w zeszłym roku jeden zespół bezpiecznie wrócił,
przeżywszy atak MiG-ów.
Pilot, który ukończył misję, dostał odznaczenie.
Jednak...
dlaczego tylko pilot otrzymał medal?
Spytajcie o to tego, kto je rozdaje.
Proszę, proszę!
Masz tupet, co?
W tamtej misji byłeś jednym Koreańczykiem, prawda?
Jako zastępca kontrolera.
Zgodnie z zasadą głównym kontrolerem powinien być ktoś z armii USA.
Rozumiem. Przy okazji,
słyszałem, że osoby, które zdały test kontrolera RAPCON w Korei,
można zliczyć na palcach jednej ręki.
To prawda?
Pewnie jestem pierwszym palcem tej ręki.
Imponujące.
- Czym właściwie jest RAPCON? - To Radarowa Kontrola Podejścia.
Najnowocześniejszy system radarowy w posiadaniu USA od 1968 roku.
Należy do 5. batalionu Sił Powietrznych USA i na wysokości 10 km może...
Wystarczy.
To nudne.
Poza tym jesteś tylko zastępcą.
A pan kim właściwie jest?
Jestem nikim, zupełnie nikim.
Mów mi Nikt.
Czy dobrze rozumiem?
Ta tak zwana Frakcja Czerwonej Armii przejęła samolot,
więc my przejmiemy ich komunikację.
Czy to nie genialne?
Też tak sądzę.
Nie ma pan pojęcia, jak działa ten system, prawda?
Kontrolerzy nie mogą zainicjować komunikacji z pilotami.
Ale my zrobimy tak, żeby się dało. Skoro tak dobrze znasz system.
Powiedzmy, że nawiążemy z nimi kontakt.
Jak ich przekonamy?
Pogadamy z nimi?
Co za geniusz.
Odpuść mi trochę.
Nie miałem czasu się przygotować.
„Porażka w przygotowaniach
oznacza przygotowanie na porażkę”.
Benjamin Franklin.
Kolejny drań z obsesją na punkcie złotych myśli.
W słowach tych, których zapamiętała historia, tkwi wartość.
MIĘDZYNARODOWE LOTNISKO KIMPO
Ty też mówisz po japońsku?
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, spełnię twoje życzenie.
Czyta mi pan myślach?
Czego sobie życzę?
Sukcesu.
Myśli pan, że jestem taki płytki?
Twoje imię znaczy: „ten, który zyskuje sławę”?
Masz to nawet w pieprzonym imieniu.
Mój ojciec mi takie dał.
Twój ojciec...
nie był weteranem wojennym?
20 LAT WCZEŚNIEJ
Granat wybuchł na Wzgórzu Białego Konia.
Widziałeś latające kończyny żołnierzy armii marionetkowej?
Ja, oniemiały oglądałem ten spektakl...
gdy zdałem sobie sprawę, że moje nogi też odpadły.
Człowiek...
który rzucił granat, mój podpułkownik,
otrzymał Order Zasługi Wojskowej Taegeuk.
Tymczasem...
zamiast dwóch nóg...
twój tata dostał od prezydenta ten zegarek.
Popatrz. Ładny, prawda?
Jeśli się uda,
to czy rząd da mi medal?
Oczywiście! Będziesz żyć zgodnie ze swoim imieniem.
Poruczniku Seo, co to za ludzie?
Chwileczkę.
Zapoznam ich z procedurami.
RAPCON podlega USA, więc nawet ministrowie potrzebują zgody.
Proszę przekazać mi swój dowód osobisty.
Powiedz im, że muszę do łazienki.
To nie jest lokalna kawiarnia.
Przetłumacz im to.
Ten facet musi pilnie skorzystać z toalety.
Jak to, kurwa?
Taki jest protokół?
Rozumiem, że pracuje pan dla rządu,
- ale czym pan się właściwie zajmuje? - Mówiłem, jestem nikim.
To nie ma sensu.
Coś takiego mogłoby pójść do telewizji.
Moja praca pojawia się w wiadomościach, ale ja nigdy.
Nie musisz nic o mnie wiedzieć. Nie mamy czasu do stracenia.
Sir!
Dobrze, wszystko gotowe,
więc zaczynajmy!
To chyba żart?
Ja mam być kontrolerem?
- Możemy tylko... - Już...
Jakie to uczucie mieć kontrolę nad koreańską przestrzenią powietrzną?
Czyli mówi pan, że amerykańskie wojsko daje nam kontrolę operacyjną?
Gdzie tutaj sens?
To oni cię polecili.
To niewiarygodny przywilej.
A więc medal i awans nie były blefem.
To okazja, by odcisnąć swoje piętno na tym świecie.
Ale dlaczego?
Dlaczego ja?
Cicho!
Słyszę zgrzytanie tych trybików. Siadaj.
Wszyscy się bardzo spieszą.
Opuścili Itazuke i kierują się na północ, nad Morze Wschodnie.
Przelecą prosto nad Koreą Południową?
Odważni są!
Muszą tylko przekroczyć linię demarkacyjną.
Wtedy boeing 727 trafi już prosto w nasze ręce.
A do celów negocjacyjnych będziemy mieć ponad setkę ludzi!
Nasi radzieccy towarzysze obdarzą nas dużym uznaniem.
Dajcie naszego najlepszego kontrolera lotów!
- To on zrealizuje plan. - Rozumiem.
RAPCON ma zasięg o promieniu 65 kilometrów.
Muszą dać znać przez radio w Kyonggi, żebyśmy ich namierzyli.
Trudno przechwycić sygnały do Pjongjangu.
Ej!
65 kilometrów, naprawdę?
- Kontrola, tu Range. - Mów, Range.
Proszę o pozwolenie na zmianę zasięgu kontroli. Numer licencji to...
Mojej licencji?
Pojebało cię.
Przekroczenie 65 km to pogwałcenie prawa lotniczego.
Chcecie ze mnie zrobić międzynarodowego przestępcę?
Dalej, Range. Podaj numer licencji.
Kurwa mać.
Dlatego tu siedzę?
Majorze Hall.
My, Stany Zjednoczone Ameryki,
jako obrońcy demokracji liberalnej na całym świecie,
oświadczamy, że nie pozwolimy
na wysiedlenie niewinnych cywilów do dyktatury komunistycznej.
Zgadzam się.
Dowodzimy tą operacją?
Majorze Hall.
My, Stany Zjednoczone Ameryki,
jako strażnicy praworządności
oświadczamy, że nie możemy naruszyć
międzynarodowego prawa lotniczego.
Co, do kur...
Nie mogę. Nie zrobię tego.
Usiądź.
Numer licencji.
8-2-9-0-7...
1-4.
Przyjąłem. Zwiększymy zasięg kontroli do maksymalnych 320 km.
Patrz! Jest tego więcej. Ale jak ich znaleźć?
Co wy wyprawiacie?
Wszyscy to widzieliście?
Ja tego nie powiedziałem. To on.
Poruczniku Go-myung.
- Nie chcesz medalu? - Nie chcę nawet pomnika. Odwołajcie to!
Ponad 100 osób trafi niedługo do Korei Północnej.
Jako żołnierz i kontroler lotów nie chcesz uratować tych biedaków?
Niech to.
- Na miejsce. - Strzelaj!
Jestem żołnierzem Republiki Korei. Nie dostałem oficjalnych rozkazów.
Przecież wy też jesteście żołnierzami? Drań celuje do koreańskiego żołnierza.
Jadłeś coś?
Nie, byłem zbyt zajęty. Tak, umieram z głodu.
Usadziłem go przed panelem kontroli,
ale on gada coś o prawie lotniczym.
To skomplikowane. Głowa mnie rozbolała.
Tak. Jasne.
Weź.
- Kto to? - Halo.
Tu Park Sang-hyeon, dyrektor wywiadu.
Z kim mam przyjemność?
Tak jest.
COMSEC. Porucznik Seo Go-myung z pułku dziewiątego.
Proszę kontynuować.
Koreański wywiad.
Gdy to usłyszałem, do głowy przyszły mi dwie rzeczy.
Gdy odmówię...
Komunistyczny szczur!
...zostanę kaleką z łatką komucha.
Smarkacze!
Albo zginę w wypadku na poligonie.
Nie znam się na prawie lotniczym i takich rzeczach.
Zrób, co konieczne,
żebyśmy mieli ładne, miękkie lądowanie.
Powiedział pan: „Zrób, co konieczne”?
Tak.
Rób, co trzeba.
Ale...
Ale czy...
mogę to powiedzieć w Korei Północnej?
Ty draniu!
Nazywasz się żołnierzem Sił Zbrojnych Republiki Korei, dupku?
Wiesz, że możesz zostać natychmiast ukarany za to, co powiedziałeś?
Daj Nikogo do telefonu.
Widzisz? Mówiłem ci, że to jedyny sposób.
Tak, dobrze.
Jasne.
Tak, tak, tak.
Jasne. Tak, tak.
O tak, tak.
Czyli wywiad na to zezwala?
Czemu tak stoisz jak z kijem w dupie? Nie będziesz pracował?
Czy pan...
jest pewny, że to dobry pomysł?
A kogo to obchodzi?
Jeśli wszystko pójdzie źle, będziemy musieli to odszczekać.
Na co czekacie, żołnierze?
Za mą.
- Dalej! Kończy nam się czas! - Tak jest!
Kurwa.
Gdzie wy jesteście?
Dziękujemy za waszą cierpliwość i posłuszeństwo.
Zbliżamy się do Pjongjangu, prosimy o wyrozumiałość.
Gdy tylko tam dotrzemy,
poprosimy, by Korea Północna bezpiecznie odesłała was do domu.
Jeśli chcecie skorzystać z toalety, zróbcie to teraz.
Po posiłku zbierzemy od wszystkich papierosy.
Rozdzielimy je między nas po równo.
Chwileczkę.
Miałem trzy paczki marlboro, a on ledwie ma jedną.
Czy to jest sprawiedliwe?
To przez ludzi takich jak pan chcemy wywołać rewolucję.
Mówicie o rewolucji.
Mogę spytać, jaki jest jej cel?
LENIN ŻYJE
„Kapitalizm, który tylko goni za sukcesem, doprowadza do dyskryminacji i uległości
oraz napędza klasizm”.
Planujemy obalić tak ustalony porządek
i przynieść światu pokój.
Słyszałem, że nazywają cię przywódcą.
To się nie liczy jako klasizm.
Co?
Nieważne.
Porwałeś samolot, a teraz organizujesz armię w imię pokoju?
Pokój nie zawsze osiąga się pokojowymi środkami.
Wow.
Porażająca logika.
Prawie mnie to przekonało.
Przyjaciel 5-1-1, 0-9-5.
Mam!
- Jaki był poprzedni kurs? - Przyjaciel 510 był na 105.
- 174 km... - Dobra!
Skoro namierzyliśmy ich tu i tu, tak szybko porusza się tylko myśliwiec.
To znaczy, że Nieznany 472 przed nimi
to samolot, którego szukamy!
Och! Rozumiem... Co?
- Co? - Co?
Niezidentyfikowany samolot wkroczył w naszą przestrzeń,
więc zgodnie z procedurą poderwaliśmy nasze myśliwce.
Ale zgodnie z procedurą nie powinniśmy byli ich podrywać.
Czy Siły Powietrzne nie wiedzą o tej operacji?
Panie Kim.
Chyba że pan prezydent rozkaże inaczej...
Zgodnie z protokołem poderwano dwa myśliwce.
Powinni już ich dogonić!
Świetnie.
Wspaniała robota!
SIEDZIBA SZEFA SZTABU PREZYDENTA
Mieć po swojej stronie dowódcę koreańskich Sił Powietrznych —
to bardzo pokrzepiające.
Jeśli mogę jakoś pomóc, zrobię wszystko, co...
Cięcie.
Oż, kurwa!
Co się stało? Czy popełniłem błąd?
W żadnym razie.
I spraw, żeby ich jaja tak się skurczyły,
żeby wylądowali na najbliższym lotnisku.
A jeśli się nam nie podporządkują?
To co wtedy zrobimy?
„Nacieraj i miażdż”!
„Nacieraj i miażdż”...
Mamy ich zestrzelić?
Co to?
Co to jest?
- Południowokoreański myśliwiec. - Co?
Musieliśmy zboczyć z kursu. Wejdź na częstotliwość awaryjną.
Tu Koreańskie Siły Powietrzne. Wtargnęliście do naszej przestrzeni.
Hasło wywoławcze i miejsce docelowe.
Japanese Ride 351.
Jesteśmy nieuzbrojonym samolotem cywilnym.
To nie jest nasz cel.
Kierujemy się na lotnisko w Pjongjangu.
Przechwyciło was koreańskie lotnictwo. Zejdźcie na 3000 i utrzymajcie pułap.
Co oni mówią?
Podążaj za mną.
Powtarzam,
przechwyciło was koreańskie lotnictwo.
Nie pozwolimy wam lecieć do Pjongjangu.
Powtarzam, nie pozwolimy wam lecieć do Pjongjangu.
Podążaj...
Co robisz?
A jeśli nas zestrzelą?
Jeśli nie dolecimy do Pjongjangu, śmierć w chmurach nie będzie taka zła.
Wycofali się!
Ale zaraz... Są w pozycji ataku.
Dzwoń do bazy w Osan!
- Nie, nie, Gapciu. - Sir?
Wracaj tam.
- Ja... - Co ty wyprawiasz?
To tajna operacja wywiadu.
Srajna operacja.
A jeśli będą ofiary?
Czy to nie misja ratunkowa?
Wszycy na miejsca i zapnijcie pasy!
- Przygotować się na plan B. - Cholera!
No.
Co tam robisz?
Co się właśnie wydarzyło?
To chyba klucz gęsi.
Poruczniku Go-myung.
Nie reagujmy pochopnie.
Atak na japoński samolot to wypowiedzenie wojny.
Kto by coś takiego zrobił?
Co?
Nie odpowiedzieli?
Czerwoni są tacy niegrzeczni bez względu na narodowość.
Jeśli nie chcą lądować przed linią demarkacyjną,
zawróćcie.
Krzyż!
Tak!
Zawrócili!
Chwila.
Jeśli koreańskie myśliwce zawróciły...
Przekroczyli linię demarkacyjną i są u nas.
Dobrze, towarzysze!
Nasi wojownicy międzynarodowej rewolucji lecą prosto w ramiona Republiki!
Częstotliwość awaryjna.
Co teraz?
Mówiłeś, że nie możemy zainicjować komunikacji.
Dlatego porucznik Seo wszedł na częstotliwość awaryjną.
Gdy znów spróbują nadawać, przechwycimy ich transmisję.
A jeśli...
A jeśli już rozmawiają z Północą? Mówiłeś, że lecą prosto do nich.
Raczej nie znają częstotliwości Pjongjangu.
A skąd wiesz?
Gdyby byli pod ich kontrolą,
nie odważyliby się lecieć przez Koreę Południową.
W końcu użyją częstotliwości awaryjnej.
Problem w tym, że na całym świecie jest taka sama,
więc każdy będzie ich słyszał.
W tym Pjongjang.
Więc sygnał nie trafi bezpośrednio do nas, tylko na częstotliwość awaryjną?
Południowi Koreańczycy też będą nas słyszeć?
Zapomniałeś języka w gębie? Odpowiadaj!
Głowa mi zaraz pęknie od tego hałasu.
Uciszcie się wszyscy.
Ty dupku...
Bez kontaktu z wieżą możemy zboczyć z kursu i się rozbić.
Mówiłeś, że to ogólnodostępna częstotliwość.
A jeśli ktoś nas podsłucha?
Wolisz bez końca włóczyć się po niebie?
Starcie elitarnych kontrolerów lotu z Korei Północnej i Południowej
- jest prostsze, niż się wydaje. - Nie.
Nie jest proste.
Ten pojedynek wymaga skupienia i szybkości.
Wśród mnóstwa przekazów musimy wychwyć sygnał Haru
i wcisnąć ten czerwony przycisk choćby o 0,0000000001 sekundy szybciej.
W ten sposób wygra się tę samotną i szargającą nerwy bitwę.
Gwoli podsumowania:
wygrywa osoba z najszybszą ręką.
Gdybym miał dokonać porównania...
to jak Clint Eastwood w Dobrym, złym i brzydkim.
Połączyłeś się?
Słucham. Mówcie.
Pożar ugaszony!
Wracamy do bazy.
Helikoptery strażackie,
nie używajcie teraz tej częstotliwości.
Daj spokój!
Zawsze jej używaliśmy. Niech tak zostanie.
Ona służy tylko wyjątkowym sytuacjom!
Helikoptery strażackie mają gasić pożary! To żaden nagły wypadek, draniu!
Co za głupiec.
Ten głupi kontroler z Korei Południowej
kłóci się teraz z pilotem helikoptera strażackiego.
A czego innego się spodziewać po imperialistycznym pionku?
Nie powinni się już odezwać?
Do dowolnej stacji. Tu Japanese Ride 351.
Japanese Ride 351.
Prosimy o kontrolę naziemną w Pjongjangu.
Japanese Ride 351.
Tu kontrola w Pjongjangu...
Południe może nas podsłuchiwać.
Wasz sygnał jest bardzo słaby.
Przejdźcie na...
...134,1.
129,7.
I słuchajcie poleceń.
Tu Japanese Ride 351.
Częstotliwość...
134,1.
Częstotliwość 134,1.
Odbiór.
Tu Japanese Ride 351.
Na waszej częstotliwości 134,1.
Japanese Ride 351.
Kontakt z wieżą.
Leć na 290 i utrzymaj pułap 3000 metrów.
Wystrzelić pociski ziemia-powietrze i ściągnąć ich z powrotem.
To ma być tylko ostrzeżenie! Zrozumiano?
Pal!
Co...
się tam dzieje?
Widzimy wybuchy i błyski na naszym kursie.
To dla was, towarzysze.
Witamy w Demokratycznej Koreańskiej Republice Ludowej.
Rozumiem...
Czyli to salwa honorowa?
Przywódco.
Nawet ich powitanie jest rewolucyjne, prawda?
Tak.
Gratulacje, kapitanie.
Przekroczył pan 10 tysięcy godzin lotu.
Moje hemoroidy chyba się zaostrzyły.
Porucznik Seo! Największy porywacz świata!
Podwójne porwanie samolotu na odległość?
- To jest coś, prawda? - Tak!
- Uratowałeś wiele istnień. - Tak. Dziękuję, panu.
A za cenę ich życia może pan sobie nakupować cheeseburgerów.
Kapitanie, proszę być w gotowości.
Możesz zwlekać tak długo, jak się da, aż dotrą do Kimpo?
Misja się powiodła. Mógłby mnie pan chociaż pochwalić.
„Sukces nie jest ostateczny”. Nie znasz tego?
Winston Churchill.
Zgadza się.
Pracuj dalej.
Dokąd pan idzie?
Jakie to ma dla ciebie znaczenie? Jeśli mnie nie ma, to znaczy, że pracuję.
ROZDZIAŁ 3: ZAMEK Z PIASKU
A co z samolotem USA na pasie?
Zmusić ich do odlotu to koszmar.
Staramy się je jakoś poukrywać.
Ukrycie ich może nie wystarczyć.
Spójrz na to. Chcecie się tak dalej guzdrać?
To nie przeparkowywanie aut, proszę pana!
Proszę pana!
Tak nie można! Flaga się poplącze!
Czy flaga Północy naprawdę jest w drodze? Skąd ją w ogóle weźmiecie?
Cięcie! Cięcie!
Tak według was wygląda aktorstwo?
Zero realizmu!
- Nie strzelajcie... - Proszę pana!
Ktoś chce pana widzieć.
Kto śmie wydawać polecenia reżyserowi?
Pokaż się!
Proszę!
To się nazywa realizm! Widzicie?
Ale czy tego nie mieliśmy kręcić jutro?
Czuć realizm, bo to prawdziwi żołnierze.
- Dziękuję, że pan przyjechał. - Pan organizator?
- Tak. - Wie pan, jako artysta
jestem zaszczycony tą szansą przysłużenia się ojczyźnie!
Podrzucają kogoś!
Niech żyje Park Sang-hyeon!
Niech żyje Republika Korei!
Niech żyje Park Sang-hyeon!
Niech żyje Republika Korei!
- Rany, moje plecy. - Patrzcie, kto to!
Zjawiły się pokonane oddziały.
- Udało ci się, Park. - Tak.
Pan prezydent się ucieszy.
Ale czy naprawdę możemy udawać Koreę Północną?
Czy ratowanie życia nie jest ważniejsze od ideologii, bracie?
Seo Go-myung.
Człowieku, co za nazwisko!
Dawno nie spotkałem młodego człowieka tak godnego zaufania.
Jestem taki dumny i szczęśliwy!
Słyszałam, że twój ojciec walczył w wojnie koreańskiej.
Tak było!
Stracił obie nogi w ataku Czerwonych, prawda?
Nie. To był nasz własny granat.
Oto tragizm wojny. Poświęcenia są nieuniknione.
- Jednak zawsze był dumny! - Prawda?
Teraz jego duma będzie większa. Jego syn dostanie medal i tak dalej.
- Wracaj do obowiązków. - Tak jest!
Panie ministrze.
Może postawimy go na przedzie?
To będą świetne zdjęcia!
Dwa pokolenia bohaterów narodowych.
Macie pół minuty, żeby się przebrać i ustawić na zewnątrz!
Te panie są zbyt dystyngowane.
Dzięki temu to realistyczne.
Jak to mówią: „Przystojniacy z Południa, piękne damy z Północy”.
- Nie kojarzę. - Co?
Ma pan na sobie mundur armii marionetkowej?
Byłem aktorem!
Nawet jeśli nie uwiecznią tego na filmie, chcę chociaż wziąć w tym udział!
To będzie realistyczne tylko wtedy, jeśli w to uwierzą.
Uwierzą, że jest pan żołnierzem?
Tak pan mówi,
bo jestem gruby?
- Asystencie. - Tak.
Czy to nie dyskryminacja i uprzedzenie?
Oczywiście! W tych czasach już nie można tak mówić.
Nic nie mówię! Skoro jest pan żołnierzem...
Nieważne. Proszę.
Masz rację. Co ze mnie za żołnierz. Przez brzuch nie widzę własnego wacka.
Kiedy ja coś takiego powiedziałem?
To moja postać.
Jestem dobrze odżywionym oficerem z bogatej rodziny.
Nawet Kim Ir Sen z Północy to wieprz!
- Tak? - Łapię.
Nakręciłem osiem filmów antykomunistycznych!
- Osiem! Pańska przestarzała... - Dobrze!
Walić to.
Jakie to ma znaczenie?
Japanese Ride 351.
Wasza pozycja: 209 km na zachód od lotniska.
Zejdźcie na 1200. Utrzymujcie obecny kurs.
Tu Japanese Ride 351. Utrzymujemy 1200 i się zbliżamy.
Japanese Ride 351, przyjąłem.
Kontynuujcie zniżanie do 800.
Zgoda na lądowanie na pasie 14.
Wieża kontaktowa 129,1.
Zbliżają się do pasa 14. Wieża kontrolna, gotowość.
Brawo!
Zajmiesz się wszystkim, dopóki zakładnicy nie wysiądą?
Słucham?
RAPCON podlega dowództwu USA,
a lądowaniem kieruje nasza wieża kontrolna.
Kontroler jest w gotowości. Nie wiem, czy powinienem...
O czym ty mówisz?
Póki zakładnicy nie staną na ziemi Kimpo, powinieneś mieć nad tym kontrolę,
by twoja heroiczna opowieść była kompletna.
Gdy wysiądą, zrobimy tu sobie zdjęcie grupowe
i przeprowadzimy kilka wywiadów. A ty dostaniesz medal.
Co za wspaniała okazja.
Bohater Korei, porucznik Seo Go-myung,
wjeżdża do Seulu witany przez miliony obywateli.
Jest pan bohaterem, który ocalił życie 106 japońskich pasażerów.
Jakie to uczucie?
Nie zasługuję na miano bohatera.
Jako członek Sił Powietrznych Korei,
jako kontroler lotów,
po prostu spełniłem swój obowiązek.
Brzuch mnie boli.
Porucznik Seo Go-myung, bohater Korei!
Dlaczego srasz po umyciu rąk?
Pan Park chce z panem rozmawiać.
Mój drogi panie Park. Jesteśmy gotowi.
Świetnie. Dobra robota.
Przywitaj naszych gości.
Ja?
Od kiedy producent wykonawczy pojawia się na planie?
Kto zna się na Korei Północnej lepiej od pana?
Kurwa, ta plotka była prawdziwa?
Jaka plotka?
Nie można wyciągnąć jego PESEL-u, tak?
Mówi się, że należał do armii Północy.
Ojciec pana Parka był wtedy generałem.
Wśród żołnierzy marionetkowych pojmanych w bitwie
był jeden, który się wyróżniał. Geniusz.
To był Nikt?
Tak! Wyczyścili mu teczkę i trzymają go jako gościa od zadań specjalnych.
Od dwóch pokoleń.
To niedorzeczne.
Czyli Czerwony pomaga nam w polowaniu na Czerwonych?
Czy pan Park nie mógł nadać mu nowej tożsamości?
Wtedy nie utrzymaliby go na smyczy.
Spójrz.
Ciągają go wszędzie i zamęczają najbrudniejszą robotą.
Zdecydował się pan dołączyć i zostać świadkiem tworzącej się historii.
Jestem tak podekscytowany, że aż się trzęsę.
Będzie dobrze, prawda?
Udało nam się coś sklecić na szybko. Oby się to nie rozpadło.
Dziś rano nie miałem pojęcia, że wyląduję w Pjongjangu.
Niedługo wszyscy wrócicie do Japonii.
Na szczęście nie musieliśmy uciekać się do planu B.
Planu B?
Samolot już nadlatuje!
Zespół powitalny, pompony! Pokażcie, co potraficie!
Niech kamery rozpoczną rejestrację!
Żołnierze! Trzymać szyk!
Dobrze, gotowość!
Akcja!
Japanese Ride 351.
Witamy w Pjongjangu. Możecie otworzyć drzwi.
Nie wychodzą?
Cisza!
Towarzysze Rewolucji! Witajcie!
Przygotowaliśmy się do konferencji prasowej na lotnisku...
Japanese Ride 351, czy macie jakiś problem?
Czy to naprawdę Pjongjang?
A cóżby innego?
Towarzyszka zauważyła na pasie startowym amerykański samolot.
Wyraźnie widziałam napis „Northwest” na ogonie.
Co robi w kraju rewolucji kapitalistyczny samolot?
To samolot wabiący.
Wyślemy żołnierzy rewolucji, takich jak wy, do Stanów Zjednoczonych.
Chcecie uderzyć bezpośrednio w Stany Zjednoczone?
Korea Północna to rzeczywiście inny świat.
Tak.
Przywódco.
Spójrz na to!
Co?
Czarny?
Patrzy na nas
i je sobie burgera.
Tamten idiota.
To armia radziecka w Pjongjangu.
Czy w Związku Radzieckim są czarni?
Nigdy nie słyszałam, żeby mieszkali tam czarni.
Nie słyszałem też, żeby nie mieszkali.
Mogą jacyś być.
To ogromny kraj.
Myślisz?
Wyjrzyjcie na zewnątrz. To przecież Pjongjang.
Hej.
Dam ci taką radę:
nie można wszystkiemu wierzyć.
Ja myślałam, że moi rodzice się kochali!
Znajdź pasażera z radiem.
Aleksander Puszkin też był czarny.
Kto to?
Ojciec literatury rosyjskiej.
Dla zwolennika Sowietów to wiedza powszechna.
Wiedza powszechna...
Panie i panowie.
Chciałbym zadać wam pytanie z zakresu wiedzy powszechnej.
O ile mi wiadomo,
realizujecie obecnie pięcioletni narodowy plan gospodarczy.
Który to jego rok?
Pan się chyba myli.
5-letni plan gospodarczy, który przeleciał szybko jak skrzydlata bestia,
zakończył się dekadę temu.
Dobrze.
Kiedy są urodziny Najwyższego Przywódcy?
Nasz ukochany towarzysz Kim Ir Sen...
Nie!
Nie ty.
Ty tam.
Ty! Gruby.
Mówię do ciebie, grubasie! Co się tak rozglądasz?
Odpowiedz mi! Kiedy są urodziny Najwyższego Przywódcy?
Ja...
nie mówię...
po japońsku.
To jest...
To Pjongjang?
Tak czy nie?
Tak.
To Pjongjang? Tak czy nie?
Przywódco! Znalazłam radio...
Tak czy nie?
To Pjongjang? Tak czy nie?
Tak czy nie?
- Tak! - Tak czy nie?
Louis Armstrong.
To amerykańska, kapitalistyczna muzyka!
Tak czy nie?
Co on gada?
Papier, kamień, nożyce?
Tak czy nie?
Nie.
ROZDZIAŁ 4: ZŁE WIEŚCI
Porwany Japoński samolot lecący do Korei Północnej
awaryjnie wylądował w Kimpo.
I tak jest już ciężko z Północą.
A teraz mamy tu nawet japońskich komuchów?
- Wyślijcie ich do Czerwonej Krainy! - Zakładnikami nie są Koreańczycy.
Boję się, że życie naszych żołnierzy może zostać złożone w ofierze.
Wiedziałem, że tak będzie.
Nie musiałeś tak mieszać.
Pan prezydent był zajęty ważnymi sprawami,
ale został poinformowany.
Jest w pełni świadomy powagi sytuacji.
Zaznaczył, że ani jedno życie nie zostanie stracone
na koreańskiej ziemi. Bez względu na wszystko.
Rozumiecie, czego chce prezydent? Nie są naszymi obywatelami.
Ewidentnie życzy sobie, żeby samolot trafił na Północ!
Daj spokój, bracie!
Czemu robisz z Jego Ekscelencji tak bezduszną, nieludzką jednostkę?
Chce negocjować i zabrać ich z samolotu!
Czuję, że przegrywamy.
To kto ma rację?
Chce, żeby sami sobie z tym poradzili bez wciągania go.
A więc zadecydujmy demokratycznie, jakie są intencje pana prezydenta.
Zasada większości.
Będą głosować? To jest w porządku?
Japonia wysyła ministra transportu Sugimoto i wiceministra Ishidę do Korei
celem nawiązania ścisłej współpracy.
Pierwszy raz w Korei?
Zaledwie 25 lat temu wszystko tu było nasze, łącznie z lotniskiem.
Wszyscy tutejsi urzędnicy mówili po japońsku.
Nie trzeba tłumacza.
Ciekawe, jak ten samolot tu trafił?
„To nie tak, że plan się nie powiódł.
Weźmiecie na siebie odpowiedzialność,
jeśli skończymy z trupami?”.
Pewnie tak myśli teraz pan prezydent.
Tak. Będzie miał zastrzeżenia do całej operacji.
Japończycy wkrótce tu będą.
Wyobraźcie sobie, dowiedzą się, że zrobiliśmy z Korei Czerwony Kraj.
A nie byłoby mu wstyd patrzeć na naszą flagę?
Cóż. Nasz własny poruczniku Seo Go-myung.
Co?
Jak mogłeś zmienić nasze dumne państwo w Czerwoną Krainę?
Wcześniej kazał mi pan...
Robienie wymówek
to zły nawyk tych, którzy ponoszą porażkę.
Wiesz?
Słuchajcie.
Czy możemy zwalić wszystko na kamień, bo się o niego potknęliśmy?
Co?
Opuście już dłonie. Jesteście dziećmi?
Podniesienie rąk?
Tak, rządy większości są świetne.
Ale czy w demokracji nie chodzi też o poszanowanie mniejszości?
Jego Ekscelencja powiedział kiedyś,
że Stany są starszym bratem, a Korea i Japonia to siostry.
Ale te dranie wciąż traktują nas jak młodszych, prawda?
A jeśli weźmiemy sprawy w swoje ręce i rozwiążemy ten problem?
Będą się nam kłaniać i mówić:
„Arigato, arigato”.
Tak staniemy się na światowej arenie starszą siostrą.
Ruszcie głowami!
To prawda!
- Ma pan rację! - Pełna zgoda.
Czy coś takiego nie napawa waszych serc dumą?
Nigdy, przenigdy nie zapomnimy o naszej historii!
Na wspomnienie o niej
krew gotuje mi się w tętnicach, a zęby zaciskają!
Pomyślcie o wojnie Imjin!
O tym, gdy najechali nas w czasie rządów kolonialnych...
A jestem pewny, że mieli swoje własne pretensje.
- Och, panie Kim. - Panie ministrze.
- Minęło tyle czasu. - To prawda.
Niech pan spocznie.
Nasz rząd nie miał żadnych informacji o lądowaniu tu samolotu cywilnego.
Czy to była oficjalna operacja?
Gdyby była, chyba powiadomilibyśmy was wcześniej?
Co? Jeśli to nieoficjalne...
Niestety, zdaje się...
że ktoś działał tu na własną rękę
i okłamał ich, mówiąc, że wylądowali w Pjongjangu.
Działał sam?
Kto to był?
To ja...
to zrobiłem.
Dziękuję.
To odważna i niezwykła operacja.
Poruczniku Go-myung?
Oczywiście.
Po prostu wykonywałem rozkazy pana dyrektora Parka.
Rozumiem.
W imieniu rządu Japonii wyrażamy naszą głęboką wdzięczność.
Pomiędzy rodzeństwem takie słowa są niepotrzebne!
- Poruczniku Seo, jesteś najlepszy. - Jak teraz wygląda sytuacja?
Samolot stracił moc, więc powinni się wkrótce odezwać.
Plan B?
Mówiłeś, że jesteś lekarzem?
Jak pan myśli, co zamierzają?
Nie wiem.
Posłuchaj.
Poproś ich o odpalenie silnika w zamian za kilku zakładników.
Chcę mówić z osobą, która nas tu sprowadziła.
Tak, słucham.
Masz inny głos.
To ja tu rządzę.
A więc to ty nas oszukałeś?
Zgodnie z planem uratowania niewinnych ludzi.
Po pierwsze,
wypuście pasażerów, a potem omówimy warunki...
Spotkajmy się osobiście.
Skoro ty nas tu sprowadziłeś,
zjaw się tu osobiście.
W samolocie?
Przyjdź sam i nieuzbrojony.
Jeśli nie przyjdziesz w ciągu 30 minut, co 10 minut
będziemy wyrzucać z samolotu jedną głowę.
Odbiór.
Poradzi pan sobie sam?
Niestety, ale...
oni chcą rozmawiać z człowiekiem,
który ich tutaj sprowadził.
To naprawdę spostrzegawcza ekipa.
Nie spodziewałem się, że zapamiętają jego głos.
Rozkaz powinien przyjść jutro z Błękitnego Domu.
Kup nam trochę czasu.
Dlaczego to ja mam odwalać całą brudną robotę?
Miałem sprowadzić ich bezpiecznie do Kimpo. Moja misja się powiodła!
Dobrze, ale to ja zawiodłem. Lepiej?
Proszę mnie nie dotykać.
Porażki są zaraźliwe.
To nie było konieczne!
Zraniłeś moje uczucia.
Ostrożnie! To wciąż świeża farba, więc jest ślisko!
Wejdź.
Ty jesteś chłopcem, który gadał o Pjongjangu.
Mógłbyś na mnie nie świecić?
Silnik zgasł, bo nas tu sprowadziłeś.
Pracują nad wznowieniem zasilania.
Wiedziałem, że przyślą kogoś takiego jak ty.
Typowe dla biurokratów z obsesją na punkcie rang.
Wiedziałeś, że ktoś taki jak ja nie będzie mieć żadnej władzy.
Dlaczego mnie tu wezwałeś?
Chciałem...
pokazać ci ich twarze.
Patrz uważnie, chłopcze, co gadał o Pjongjangu.
To ludzie, którzy umrą z powodu twoich kłamstw.
Jeśli nie chcesz zostać mordercą,
wyślij wszystkich z tego samolotu do Pjongjangu.
Pogoda jest zła i jest teraz za ciemno...
Ty głupcze!
Już raz nas oszukałeś!
Zapytaj się pilota!
Poza tym,
jeśli przekroczycie linię demarkacyjną,
jak poradzicie sobie z obroną przeciwlotniczą Północy?
Jeśli was zestrzelą,
nikt nie odnajdzie nawet waszych ciał.
Zrobiliśmy, co mogliśmy. Czas się wycofać
i robić to, co kazał pan Kim.
Odeślij ich do Korei Północnej.
Sprawa ma się tak:
Nigdy się nie cofam, nawet samochodem. Dlaczego?
Bo wtedy czuję, że pojechałem w złym kierunku,
a to mnie wkurza!
Jeśli jadę w tę stronę, to znaczy, że to dobry kierunek.
I należy kontynuować jazdę.
A to jest właśnie twoja praca, bracie.
Martwiłem się tylko, że jeśli bomba wybuchnie,
być może będziesz musiał wziąć to na siebie.
Jedno moje słowo, a on wciśnie guzik.
Ale będziesz milczał.
Bo czymś takim niczego nie zyskacie.
To nasz plan B.
Spłoniemy na biały popiół
i pokażemy całemu światu naszą determinację rewolucyjną.
W ten sposób
nie minie chwila,
a pojawi się trzeci Ashita no Joe.
Ashita no Joe?
Ta manga?
Znasz Ashita no Joe?
Oczywiście.
To arcydzieło.
To prawda.
Zwłaszcza zakończenie.
- Właśnie! - Prawda?
Myślę, że na końcu
Joe wcale nie umarł.
- Co? - Nie.
On umarł.
Myślisz, że zrezygnowanie z własnego życia jest takie łatwe?
Nigdy nie odpalą tego ładunku.
A nawet jeśli — to nie byłaby moja wina.
To ja modlę się desperacko, żeby ta bomba nie wybuchła!
Moje życie...
to twój deadline.
Jeśli nie dotrzemy do Pjongjangu,
to i tak umrę.
Co z nim?
Ominęłaś ważne organy, tak jak cię uczyłem.
Jeśli zatrzymamy krwawienie, przeżyje jeszcze jeden dzień.
Słyszałeś, przywódco?
Spisałam się!
Ci szaleńcy...
Masz czas do jutra.
Jeśli przekroczysz termin o sekundę,
samolot wyleci w powietrze.
Tak samo, jeśli przywódca umrze najpierw.
Proszę.
Wyślij nas do Pjongjangu.
W ten sposób przynajmniej wszyscy pozostaniemy przy życiu!
Wy kapitaliści
widzicie tylko metki z cenami, a nie prawdziwą wartość człowieka.
Teraz jestem ciekaw.
Jaką cenę ustalicie za życie pasażerów?
Mówiłem panu, że tu jest ślisko!
Jebać to!
Trzeba było posypać piaskiem, sukinsynu!
Dobra robota, poruczniku Seo.
Do jutra mamy mnóstwo czasu.
Powiedzieli, że nie będą z nami negocjować.
- I... - Co mówiłem?
- Musimy ich odesłać! - Proszę.
Korea Północna wydała oświadczenie. Przyjmą ich z radością.
To tuńczyk?
Korea Północna wydała jakieś oświadczenie?
Średnio tłusty. To ten jest bardzo tłusty.
- Ten? - Smaczny.
Jak było w samolocie?
Jacy są ci porywacze?
Wydają się zdolni do zamachu samobójczego?
Nie.
To tylko lekkomyślne dzieciaki.
Hej!
Odpowiesz za to, jeśli coś pójdzie nie tak?
Przecież widział ich na własne oczy.
Jeśli w imieniu pana prezydenta obiecamy im,
że wyślemy ich na Północ,
a oni wypuszczą wszystkich pasażerów, to rozwiążemy problem w mgnieniu oka.
Nie skontaktujemy się z prezydentem?
W tej chwili...
powinien być w łóżku.
- Przepraszam? - Ale za to...
wstaje wczesnym rankiem.
Słucham?
- Mamy czekać? - To zdrowy nawyk.
- Tutaj? - Zapalmy.
- Ale... - W porządku.
Jeśli coś pójdzie źle,
obwinimy tych idiotów Koreańców.
- Nie kopmy gniazda szerszeni. - Ale jeśli pójdzie dobrze,
Korea poradzi sobie ze wszystkim, z czym my nie mogliśmy.
Pewnie zażądają od nas jakiejś większej przysługi.
Mówiłem. Jeśli mnie nie ma, to znaczy, że pracuję.
Chwila. Na pokładzie jest Koreańczyk?
Naprawdę?
To dla mnie nowość.
To przypuszczenie oparte na nazwisku. To tylko założenie.
Zaznaczyłem je tutaj.
Yuuno Baku?
To japońskie imię!
Ale zapisane po angielsku, z nazwiskiem na drugim miejscu.
Baku Yuuno. Baku Yuno.
Park Yun-ho.
Nie bądź śmieszny! To jakiś nonsens.
Dawaj to!
Wielkie nieba. Wyjdź!
Co to za bzdury? Wiadomości to dla ciebie kabaret?
W obecnych czasach śmiesz robić sobie żarty z mediów?
Jestem dziennikarzem!
- Dyrektorze! - Co? Co takiego?
Wiesz, w czym jestem najlepszy?
- Tępieniu Czerwonych. - Nie.
Robieniu Czerwonych ze zwykłych ludzi.
Nie musisz mnie tak straszyć.
Dobrze wiem, że media nie powinny kłamać.
Więc mówię, że to tylko przypuszczenie.
Nazwisko Park Yun-ho, rzekomo koreańsko-japońskie,
znajduje się na liście pasażerów japońskiego samolotu w Kimpo.
I dorzućcie ten mały nagłówek sprzed trzech miesięcy.
Incydent przywodzi na myśl podobne porwanie YS-11,
które wydarzyło się trzy miesiące temu za sprawą armii marionetkowej.
Zamknęli nas po kolei, a potem brutalnie torturowali elektrycznością.
Co o tym sądzisz?
Chwyta za serce?
A więc...
koreański pasażer to bujda?
Jakie to ma znaczenie?
Księżyc jest dzisiaj piękny.
Może druga strona Księżyca nie jest taka piękna.
Wiedziałeś, że nigdy nie ujrzymy jego drugiej strony?
Ponieważ jego orbita odpowiada jego rotacji.
To było pytanie filozoficzne, a nie naukowe.
„Czasem prawda leży po dalszej stronie Księżyca.
Co nie znaczy, że to, co po bliższej, to fikcja”. Truman Shady.
- Nie znałeś tego? - Znałem!
Nieważne, co się wyrabia za kulisami,
ludzie wierzą w to, co widzą.
I to staje się prawdą, jak w wiadomościach.
Przez Księżyc gadasz bzdury. To wciąż on, strona jest nieważna.
To pan wyszczekuje bzdury, nie ja!
Nazywasz mnie psem?
Przyjechała.
Dziękuję za przybycie o tak późnej porze.
Na żywo jest pani jeszcze piękniejsza.
Co miałabym zrobić?
Proszę powiedzieć prawdę, to wszystko.
- A reszta? - Są w drodze.
Koniecznie potrzebujemy porażonego prądem.
Wciąż próbujemy ratować ludzi, prawda?
- Proszę iść. Spotkamy się na miejscu. - Tędy.
Wszystko się rozwiąże, gdy tylko prezydent da słowo.
A jeśli nie da?
Co wtedy?
Jak mówiłeś, to banda dzieciaków.
Powiedziałeś to, żeby ich nie odesłali?
MIĘDZYNARODOWE LOTNISKO KIMPO
66 dni, które spędziłam w Korei Północnej,
sprawiły, że przestałam czuć się człowiekiem.
Czasami nawet prawda kłamie.
Czułam, że...
byłoby lepiej, gdybym umarła.
A kłamstwa też mówią prawdę.
Nasza stacja rozmawiała z ambasadą Korei w Japonii
i udało nam się ustalić,
że w Japonii mieszka 13 osób nazywających się Park Yun-ho.
Byłem torturowany i rażony prądem
przez armię marionetkową.
Jestem w trakcie leczenia w szpitalu psychiatrycznym.
Bardzo możliwe, że pana Parka Yun-ho
spotka ten sam smutny los, co mnie.
Prawdziwe wydarzenia,
odrobina kreatywności, i gotowość do porzucenia niewiary.
Jeśli te trzy składniki się połączą...
Te pieprzone dranie z Północy!
- Tak! - Zniszczcie ich!
Demonstracja antykomunistyczna przed lotniskiem Kimpo.
Ludzie krzyczą w imię pokoju i wolności.
Domagają się uwolnienia pana Parka Yun-ho i innych pasażerów.
Co za wspaniały widok.
Koreańczycy są tak przepełnieni miłością, emocjami i energią!
Ludzie z Błękitnego Domu są w drodze.
Na pewno martwi się przyszłorocznymi wyborami.
Nie powiecie,
że na tym polega wielkość demokracji?
Zjawi się osobiście?
Nie.
Jego Ekscelencja nie zdążył z jakiegoś nieznanego powodu,
ale przyjedzie za to Pierwsza Dama.
Możecie zrobić zdjęcia z lewej strony?
To mój lepszy profil.
Jego Ekscelencja źle się czuje.
Jak to? Jest chory?
Nie martwcie się zbytnio.
Jak może pani tak mówić?
W zależności od jego stanu to może być katastrofa narodowa.
On...
ma potężnego kaca.
Wypił o wiele za dużo.
Natychmiast wyślijcie kogoś po naturalne środki na kaca z gór Taebaek.
Jego Ekscelencja...
jest bardziej zaniepokojony tym kryzysem niż swoim kacem.
Toleruje alkohol lepiej od większości dorosłych mężczyzn.
Pan musi być kontrolerem.
Republika Korei nigdy nie zapomni pańskiej służby.
Dziękuję pani.
Nieszczęsne biedaki.
Nie wyobrażam sobie strachu, jaki przeżywają w tym samolocie.
Ale słyszałam, że jacyś ludzie...
zamierzali odesłać ich na Północ?
Pan prezydent nie chciał żadnych ofiar na...
Na Północ!
Wie pan, jakie okropności się tam dzieją?
Wskazała na wschód, nie na północ,
ale nikt nic nie powiedział.
Jeśli chcieliście odesłać ich do Korei Północnej, wyjdźcie stąd.
Nie zasługujecie, by tu być.
Chodziło nam o to, że...
Natychmiast!
Ta pojebana wariatka!
Wiecie co? Niech wylecą w powietrze!
Proszę bardzo!
Proszę pani.
Korea Północna zagwarantowała już bezpieczeństwo naszych obywateli.
Wiceministrze, naprawdę pan w to wierzy?
A reszta?
Nie, proszę pani!
20 lat temu...
To był spokojny niedzielny poranek 25 czerwca 1950 roku.
Komunistyczna armia marionetkowa uderzyła z Północy.
Zalali tę ziemię krwią i zabrali niezliczone życia.
Nigdy o tym nie zapomnę.
Nie możemy i nie będziemy
już nigdy wierzyć tym złym komunistom.
Nasz bohater,
Lee Seung-bok, był mały,
ale jego ostatnie słowa przed śmiercią z rąk północnokoreańskich szpiegów...
„Nienawidzę komunizmu!”.
Wydaję rozkaz w imieniu Prezydenta Republiki Korei.
Gdy tylko wypuszczą pasażerów, niech zabierają się stąd na Północ.
To wszystko.
Hurra!
- W końcu koła... - Znów zaczęły się obracać.
Dobre wieści!
Niniejszy dokument
pozwoli wam wlecieć do Korei Północnej,
jeśli tylko puścicie wszystkich wolno.
To oficjalne zapewnienie rządu Republiki Korei!
Ty głupcze! Żartujesz sobie?
Mamy zawierzyć temu kawałkowi papieru?
Zaatakujecie samolot, gdy tylko ich wypuścimy!
Tym razem to na serio.
Wypuście pasażerów, a odlecicie, dokąd chcecie!
Przeoczyliśmy jedną rzecz.
Nikt nie wierzył chłopcu, który gadał o Pjongjangu.
Uwolnimy ich po tym, jak postawimy stopę w Korei Północnej.
Inaczej w południe wysadzimy samolot.
Kurwa.
Nie, przywódco!
Jeśli umrzesz przede mną, zabiję cię!
Skłamałem.
Ci dranie są szaleni.
Jeśli bomba wybuchnie...
oni umrą przeze mnie.
Masz o sobie zbyt wysokie mniemanie.
My tylko wykonywaliśmy rozkazy.
Gdy tak pan to usprawiedliwia, łatwiej panu spać w nocy?
Usprawiedliwianie to instynkt przetrwania.
Bez niego trudno byłoby żyć.
Zważywszy na sytuację,
nie powinniśmy czegoś spróbować?
Właśnie
się modliłem.
Modlił się pan?
Zwołuję spotkanie!
Jakie spotkanie?
Nie możemy zanegować woli Jego Ekscelencji!
Więc postanowiłeś się pomodlić?
Pomodlić?
Czy to rozwiąże problem?
Czy poprawi sytuację? Zadowoli pana prezydenta?
Co chcesz zrobić?
Chociaż im powiem, żeby odesłali ich na Północ.
Weź się w garść. Jesteś tylko kontrolerem.
Przynajmniej nie jestem nikim.
Jeśli nie mogę powiedzieć, co myślę, to nie dyktatura?
Dyktatura?
My przynajmniej nie koronujemy i nie czcimy królów.
- Nie tłumacz. - Przynajmniej nie koronujemy!
Panie Park! Wie pan, że to zniewaga na poziomie dyplomatycznym?
Co to było?
Uderzył mnie pan?
Rany. Widziałeś to?
Widziałeś?
Od niechcenia wymierza ciosy.
Nikt tego nie zauważył?
Poważnie? Nikt?
Ja!
Widziałem to na własne oczy.
- Tak? - Tak!
Nie chodzi już o obrażanie czyichś uczuć. To wojskowa prowokacja!
Od teraz mówimy tylko po koreańsku.
Jesteśmy w Republice Korei!
- Panie Park! - Poruczniku Seo.
Nie rozumiesz? To gra w tchórza.
Nigdy jej nie zdetonują, więc nie próbuj z nimi gadać.
Odpowiedz.
Ty gnojku, odpowiedz mi!
Pomodlić się?
Modlitwa niczego nie zmieni!
Kompletni idioci!
Głupcy! Pomyślcie trochę!
Nie macie mózgów?
Czy bomba wybuchnie, czy nie, rezultat i tak jest już przesądzony.
Lepiej stąd wyjedź.
Naprawdę myślisz, że go wysadzą?
Nie, prawda?
Jasne, że nie.
Ale jeśli do czegoś dojdzie,
wszystko spadnie na dowódcę.
Zgadza się! Na dowódcę polowego. Jak ten bezwstydnik śmie...
Chwileczkę.
To ja, prawda?
Oczywiście, że nie.
Ty go wyznaczasz.
Jest wiele innych palących problemów, tak długo je zaniedbywaliśmy!
Wracajcie na swoje posterunki!
- Służcie ojczyźnie całym sercem! - Chodźmy!
Ci bezmózdzy idioci!
Po co się modlić?
Religia...
to biznes, który nigdy nie splajtuje, nie uważa pan?
Zdesperowani ludzie zwracają się do Boga...
Nie masz prawa ze mnie drwić!
Nawet nie macie żadnego planu!
Czy w pańskim kraju
byłoby inaczej?
Jestem taki wściekły.
Nic nie mogę zrobić...
poza przyglądaniem się temu.
To poczucie bezradności...
Ma pan coś do powiedzenia ofiarom tego incydentu?
Poruczniku Seo Go-myung, prosimy o komentarz.
Oskarżony przyczynił się do zabicia 106 niewinnych osób
i zostaje skazany na śmierć.
Po co, do cholery, niszczysz rzeczy?
- Nie porozmawiasz z nimi? - Czy nie słyszał...
pan dyrektora Parka? Kazał się z nimi nie kontaktować!
Dyrektora Parka tu nie ma.
Jak to?
Jebany skurwiel!
Co niby mam zrobić? Zrzucił to wszystko na mnie?
Co ja mam zrobić?
Nagle mianował mnie dowódcą!
To ty, prawda? Ty draniu! Zrzuciłeś na mnie ten cyrk!
Panie ministrze!
To rzeczywiście cyrk.
Ale pytanie brzmi: kto za nim stoi? Dowódca polowy musi brać na siebie winę?
Ten, który zignorował rozkazy i wywołał cały ten cyrk,
stoi tam.
- Co pan robi? - Ty draniu!
Jak chcesz to naprawić?
Japanese Ride 351.
Tu wieża kontrolna Kimpo.
Wojsko się wycofuje.
To wasza odpowiedź?
Nie będę was już okłamywał.
Warunek nadal obowiązuje.
Jak mówiłem wcześniej, jeśli wypuścicie zakładników, każdy będzie mógł żyć.
Nie próbujcie tego przedłużać.
Nawet przywódcy...
nie zostało już wiele czasu.
Tak łatwo się poddacie?
Ashita no Joe walczył do końca.
Masz rację, chłopcze, który gadał o Piongjangu.
Ashita no Joe
płonął jasnym płomieniem, aż został już tylko popiół.
Po tej śmierci nie było już nic.
Żadnych niedopałków.
Tylko czysty, biały popiół.
Mimo że na końcu nie wygrał,
to wszystko było warte zachodu i miało sens.
Ashita no Joe nie umarł!
Rysownik go nie pokolorował!
Więc wygląda, jakby zniknął w bieli śmierci!
Proszę!
Spotkajmy się i porozmawiajmy.
Wrócę do was!
Kurwa!
Zrobiliśmy już wszystko, co się dało.
Pewne rzeczy mogą skończyć się tylko poświęceniem.
CZTERY MINUTY DO DETONACJI
Nie wiem, czy chciałem ich ocalić,
czy może tylko nie chciałem ich zabić.
Przywleczono mnie tu znienacka, wmieszano w absurdalny plan...
Mam mówić, że to Korea Północna?
Przechwyciłem sygnał radiowy
i zamieniłem Kimpo w Pjongjang.
Może nie będę bohaterem,
ale nie chciałem zostawać mordercą.
Nie, proszę!
Nie!
CZTERY MINUTY WCZEŚNIEJ
Pewne rzeczy
mogą skończyć się tylko poświęceniem.
Poświęceniem?
Innymi słowy...
nazwałby to pan odpowiedzialnością.
Tak jak chłopak, który przed chwilą stąd wybiegł.
On się nie modlił.
Podjął działanie.
Słyszycie mnie?
Tu Shinichi Ishida, wiceminister transportu.
Proszę o wymianę zakładników.
Polecę z wami do Pjongjangu.
Jako wiceminister transportu Japonii będę waszą przepustką.
Nie.
Nie, proszę!
Nie!
To musiało boleć.
Tak ciężko pracowałeś, chłopcze, który gadał o Pjongjangu.
Komuniści, którzy przysięgali zniszczyć klasizm i kapitalizm,
skończyli, ustalając cenę
za ponad 100 cywilów w postaci jednego japońskiego wiceministra.
Po wielu wysiłkach naszego rządu ponad 50 japońskich zakładników
uwolniono szczęśliwie z rąk bezwzględnej i brutalnej Frakcji Czerwonej Armii.
Potraktuj to jak małą wycieczkę.
Do Korei Północnej?
Małą wycieczkę?
Jednak w zamian
wiceminister Ishida został zakładnikiem północnokoreańskiej armii marionetkowej.
Gdy wiceminister wszedł na pokład,
reszta pasażerów mogła wrócić do swoich rodzin.
Wasza Ekscelencjo! Jak pański kac?
ROZDZIAŁ 5: DOBRE WIEŚCI
Przechwyciliśmy ich sygnał.
Oni porwali fizyczny obiekt, samolot,
a my przejęliśmy niewidzialne fale radiowe.
Kiedy mówi pan „my”, kogo jeszcze ma pan myśli, poruczniku?
Za każdą tak poważną robotą...
zawsze stoi rzesza anonimowych ludzi i ich niestrudzona praca.
Na tym skończę.
A więc samolot nie wylądował tu przez pomyłkę,
ale dzięki celowym wysiłkom naszego rządu.
Czy przez to Korea Północna nas nie sprowokuje?
Republika Korei
utrzymuje dalej silny sojusz z USA
i nie ugnie się przed żadną groźbą.
Został pan bohaterem, który ocalił 106 istnień. Co dalej?
Przede wszystkim muszę dokończyć dzisiejszą zmianę.
Potem wrócę do bazy
i obejrzę się w wiadomościach o 21.00.
Rany.
Naprawdę miałem parcie.
Swobodnie się tu pan poczuł.
Zaczekaj na mnie!
Wykorzystał mnie pan, żeby wypchnąć japońskiego ministra?
Nie byłem pewny, czy to zadziała.
Ale wy dwaj wyglądaliście na ludzi o najszczerszych intencjach.
Nie ma mowy, żeby chodziło tylko o pójście do łazienki.
Dobre wieści, złe wieści.
- Które chcesz najpierw? - Proszę mnie tak nie straszyć.
Najpierw przyjmę cios.
W takim razie zacznę od złych wieści.
Wczoraj wylądowali w Pjongjangu.
Bezpiecznie zwrócą wiceministra i pilotów.
To świetnie. Dlaczego to mają być złe wieści?
Dostaliśmy informację od naszych szpiegów.
Cała broń i bomby, które ze sobą mieli...
to atrapy.
Co?
To nie ma sensu.
Nigdy nie zamierzaliśmy
zabijać pasażerów.
Jeśli nie dotarlibyśmy do Pjongjangu, zakończylibyśmy nasze życia jak samuraje.
To był nasz plan B.
A więc to im uratowaliśmy życie.
A dobre wieści?
Chodzi o wczorajszego kaca prezydenta. Wygląda na to, że pił z ambasadorem USA.
Okazuje się, że Stany Zjednoczone rozpoczną rozmowy z Sowietami.
To oczywiście dobrze.
W takim tempie zaraz zjednoczymy się z Koreą Północną.
Czy to nie dobre wieści?
Chce pan powiedzieć, że nasz konflikt z Północą zaniepokoiłby USA?
O to chodzi?
Szybko łapiesz.
Oficjalnie nasz rząd był poza tym incydentem.
Niech pan nie będzie śmieszny.
Że niby po tym zamieszaniu Północ to kupi.
Będą musieli rżnąć głupa, bo tego chcą Sowieci.
W takim razie...
co z moim awansem?
I moimi odznaczeniami?
One też zniknęły?
I wywiad, którego udzieliłeś...
Oż kurwa. Kurwa.
To mają być dobre wieści?
Wszystko się dobrze skończyło i nikt nie zginął.
Ty też żyjesz.
Grozi mi pan, żebym siedział cicho?
A jeśli nie będę?
Wiesz, co się wydarzy.
Zawsze tak pan to widział?
Mówiłem ci.
To wciąż Księżyc.
Nie potrzebuje nazwy, by istnieć.
Nie musi być rozpoznawalny, żeby mieć swoje znaczenie.
To, co zrobiłeś,
samo w sobie
ma wartość.
Bohaterowie, którzy uratowali ponad 100 pasażerów, powrócili.
Shinichi Ishida, wiceminister transportu,
wymienił się za zakładników w koreańskim Kimpo
i ocalił tym samym 106 istnień.
Kapitan Takahiro Kubo i drugi pilot Seigo Maeda
awaryjnie wylądowali w Itazuke
i uratowali dzięki temu 23 osoby.
Nie zasługuję na miano bohatera.
Jako wiceminister spełniłem tylko swój obowiązek.
Po wylataniu 10 tysięcy godzin
dorobiłem się hemoroidów.
Twardziel!
Ale teraz
jestem z nich dumny.
To był zaszczyt służyć u boku pańskich hemoroidów!
„Czasami prawda leży po dalszej stronie Księżyca.
Co nie znaczy, że to, co leży po bliższej, jest fikcją”.
Truman Shady.
Tak...
- To wciąż Księżyc. - Chciałabym coś wyznać.
Nie znałem cytatu z Trumana Shady’ego.
- Jasne, że nie. - To wciąż Księżyc.
Nigdy czegoś takiego nie powiedział.
Ta-dam!
Przy okazji,
dlaczego wybrałeś sobie takie nazwisko?
KARTA POBYTU
Bo tak.
Chcesz wiedzieć, kim jest Truman Shady?
Jakie to ma znaczenie?
To po prostu...
Nikt.
JAKIEKOLWIEK PODOBIEŃSTWA DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ SĄ PRZYPADKOWE
Napisy: Błażej Bierzgalski