(piszczy)
♪ Jej twarz jest mapą świat Jest mapą świata ♪
♪ Widać, że jest piękną dziewczyną To piękna dziewczyna ♪
♪ I wszystko wokół niej to srebrna kałuża światła ♪
♪ Ludzie, którzy ją otaczają poczuj z tego korzyść ♪
♪ To cię uspokaja ♪
♪ Ona Cię zniewoli w jej dłoni ♪
♪ Nagle widzę ♪
♪ Oto kim chcę być ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Nagle widzę ♪
♪ Dlaczego, do cholery, to dla mnie tak wiele znaczy ♪
♪ I mam ochotę chodzić po świecie Jakbym chodził po świecie ♪
♪ I słychać, że jest piękną dziewczyną To piękna dziewczyna ♪
♪ Wypełnia każdy kąt tak jak ona urodzony w czerni i bieli ♪
♪ Sprawia, że czujesz się cieplej, kiedy próbujesz sobie przypomnieć ♪
♪ Co słyszałeś ♪
♪ Lubi cię zostawiać trzymam się słowa ♪
Powodzenia.
♪ Nagle widzę właśnie tym chcę być ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -(dzieci chichoczą)
♪ Dlaczego, do cholery, to dla mnie tak wiele znaczy ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Właśnie tym chcę być ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Nagle widzę ♪
♪ Dlaczego, do cholery, to dla mnie tak wiele znaczy ♪
♪ I jest wyższa niż większość ♪
♪ A ona patrzy na mnie ♪
♪ Widzę, jak jej oczy patrzą ze strony w czasopiśmie ♪
♪ Nagle widzę ♪
♪ Ona ma moc być mocą dawania
♪ Moc widzenia, tak, tak ♪
♪ Ona ma moc bycia moc dawania ♪
-♪ Moc widzenia, tak, tak, tak ♪ -(trąbi klaksonem)
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Ona ma moc bycia ♪
♪ Moc dawania moc widzenia, tak, tak ♪
♪ Nagle widzę ♪
♪ Ona ma moc bycia moc dawania ♪
♪ Moc widzenia, tak, tak Nagle widzę ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Właśnie tym chcę być ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Nagle widzę ♪
♪ Dlaczego, do cholery, to dla mnie tak wiele znaczy ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Właśnie tym chcę być ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Nagle widzę ♪
♪ Dlaczego do cholery to dla mnie wiele znaczy ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Och, och, tak, tak ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Nagle widzę ♪
♪ Dlaczego to do cholery oznacza tak bardzo dla mnie, tak, tak ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Tak, tak ♪
-♪ Nagle widzę ♪ -♪ Nagle widzę ♪
♪ Dlaczego, do cholery, to dla mnie tak wiele znaczy ♪
(dzwoni dzwonek)
Cześć. Uhm, jestem umówiony z Emily Charlton?
-Andrea Sachs? -Tak.
Świetnie. Zasoby ludzkie z pewnością ma dziwne poczucie humoru.
Podążaj za mną.
OK, więc należałam do Mirandy drugi asystent,
ale jej pierwszy asystent niedawno dostał awansowałem i tak teraz jestem pierwszy.
-Och, i zastępujesz siebie. -No cóż, próbuję.
Miranda zwolniła dwie ostatnie dziewczyny już po kilku tygodniach.
Musimy znaleźć kogoś, kto może przetrwać tutaj. Czy Pan rozumie?
Tak. Oczywiście. Kim jest Miranda?
O mój Boże. będę udawać nie tylko mnie o to pytałeś.
Jest redaktorką naczelną Runway, nie mówiąc już o legendzie.
Pracujesz dla niej rok i możesz znajdź pracę w dowolnym czasopiśmie.
Milion dziewcząt zabiłoby dla tej pracy.
Brzmi jak świetna okazja. Chciałbym, żeby mnie uwzględniono.
(chichocze)
Andrea, Runway to magazyn o modzie,
dlatego zainteresowanie modą jest kluczowe.
Co sprawia, że myślisz Nie interesuje mnie moda?
-(dzwoni telefon komórkowy) -O mój Boże.
NIE! NIE! NIE!
Co jest nie tak?
Ona jest w drodze. Powiedz wszystkim!
Nie powinna tu być przed 21:00.
Jej kierowca właśnie wysłał SMS-a, i jej kosmetyczka uszkodziła dysk.
-Boże, ci ludzie! -(gwiżdże, szepcze) Kto to jest?
O czym nawet nie mogę rozmawiać.
W porządku, wszyscy! Przepasz biodra!
-(podekscytowana rozmowa) -Czy ktoś jadł bajgiel cebulowy?
(wydycha, wącha)
(dzwoni dzwonek)
Przepraszam, Mirando.
(dzwoni dzwonek)
Rusz się! Och!
Nie rozumiem, dlaczego to takie trudne aby potwierdzić wizytę.
Ja wiem. Bardzo mi przykro, Mirando. Właściwie to potwierdziłem wczoraj wieczorem.
Szczegóły Twojej niekompetencji nie interesują mnie.
Powiedz Simone, że nie idę zaakceptować tę dziewczynę
że mnie wysłała dla układu brazylijskiego.
Poprosiłem o czystość, wysportowanie, uśmiech. Wysłała mnie brudnego, zmęczonego i obolałego.
I odpowiedź tak na imprezę Michaela Korsa.
Chcę, żeby kierowca podrzucił mnie o 9:30 i odbierz mnie punktualnie o 9:45.
- (szepcze) Punktualnie 9:45. -Zadzwoń do Natalie w Glorious Foods,
powiedz jej nie po raz czterdziesty. Nie, nie chcę dacquoise.
Chcę nadziewane torty z ciepłym kompotem rabarbarowym.
To zadzwoń do mojego byłego męża i przypomnij mu
konferencja rodziców z nauczycielami jest dziś wieczorem w Dalton.
Potem zadzwoń do mojego męża, poproś go, żeby spotkał się ze mną na kolacji
w tym miejscu, do którego poszedłem z Massimo.
Powiedz też Richardowi, że widziałem zdjęcia, które wysłał
dla tej funkcji o kobietach-spadochroniarzach,
i wszystkie są tak głęboko nieatrakcyjne.
Czy nie można znaleźć uroczej, szczupła spadochroniarka?
-NIE. -Czy sięgam tutaj do gwiazd?
Nie bardzo. Poza tym muszę zobaczyć wszystko
którą Nigel pociągnął za drugą próbę okładki Gwyneth.
Zastanawiam się, czy coś straciła jeszcze tej wagi. Kto to jest?
Nikt. Um, uch-- Dział kadr wysłał ją na górę
o nowej pracy asystenta, i przeprowadzałem z nią wywiad.
Ale ona jest beznadziejna i jest to całkowicie błędne.
To oczywiste, że będę musiał to zrobić siebie, bo ostatnie dwa mi przysłałeś
były całkowicie niewystarczające. Więc wyślij ją.
To wszystko.
Prawidłowy.
-Chce cię zobaczyć. -Oh! Ona tak?
Przenosić!
-To jest obrzydliwe. Nie pozwól jej tego zobaczyć. Iść! -To--
(wzdycha)
Kim jesteś?
Uh, nazywam się Andy Sachs.
Niedawno ukończyłem studia z Uniwersytetu Północno-Zachodniego.
A co ty tu robisz? (odchrząkuje)
Cóż, myślę, że mógłbym wykonać dobrą robotę jako twój asystent.
I, hm--
Tak, przyjechałem do Nowego Jorku, żeby zostać dziennikarzem i rozsyłał wszędzie listy
i w końcu zadzwonił od Eliasa-Clarke’a
i spotkałem się z Sherry w dziale kadr.
Zasadniczo jest to to lub Auto Universe.
-Więc nie czytasz Runwaya? -Uh, nie.
A przed dzisiejszym dniem nigdy o mnie nie słyszałeś.
Nie.
I nie masz stylu lub wyczucie mody.
No cóż, myślę, że zależy czym jesteś--
Nie, nie. To nie było pytanie.
Hm, byłem redaktorem naczelnym dziennika Northwestern.
Ja też, hm, wygrałem ogólnopolski konkurs dla dziennikarzy akademickich
z moim cyklem o Związku Woźnych,
-który ujawnił wykorzystywanie-- -To wszystko.
(szydzi)
Tak. Wiesz, OK.
Masz rację. Nie pasuję tutaj.
Nie jestem chuda ani efektowna,
i nie wiem aż tak bardzo o modzie.
Ale jestem mądry.
Szybko się uczę i będę bardzo ciężko pracować.
Dostałem wyłączność na Cavalli dla Gwyneth,
ale problem w tym, że jest ogromny pierzasty nakrycie głowy, które ma na sobie,
wygląda, jakby pracowała na głównej scenie Golden Nugget.
Dziękuję za poświęcony czas.
Kim jest ten smutny, mały człowieczek?
Czy robimy fragment „przed i po”. nie wiem o?
Brown i Law, proszę? Dziękuję.
-Andrea. -Hmm?
Czekać. Masz pracę w magazynie o modzie?
-Mhm. -Co to było, rozmowa telefoniczna?
-KOBIETA: Wow. -Och! Nie bądź palantem.
Miranda Priestly jest sławna za bycie nieprzewidywalnym.
OK, Doug. Jak to jest? że wiesz kim ona jest, a ja nie?
-Właściwie jestem dziewczyną. -Oh!
-To by wiele wyjaśniało. DOUG: Słuchaj, poważnie.
Miranda Priestly to wielka sprawa.
Założę się, że milion dziewcząt zabiłby za tę pracę.
Tak, świetnie. Rzecz w tym, że nie jestem jednym z nich.
KOBIETA: Słuchaj, musisz zacznij od czegoś, prawda?
To znaczy, spójrz na ten wysypisko Nate pracuje w.
To znaczy, daj spokój. Serwetki papierowe? Cześć.
Tak. A Lily, ona pracuje w tej galerii robiąc, uh, wiesz--
Przepraszam. Czym właściwie się w ogóle zajmujesz?
Cóż, na szczęście dla mnie, Mam już wymarzoną pracę.
(z Lily) Jesteś korporacją analityk badawczy!
-Och, masz rację. Moja praca jest do bani. -NIE!
-To do bani. Ja nie... To nudne. -Wszystko w porządku. Oddychać.
-Próbuję. -Tutaj. Weź drinka.
-Napiję się. -Ach, tak.
Chciałbym wznieść toast. Do pracy, która płaci czynsz.
-Do pracy, która płaci czynsz. -Praca, za którą opłaca się czynsz.
Och, kochanie. Powinieneś zobaczyć sposób, w jaki ubierają się te dziewczyny z Runway.
Nie mam się w co ubrać do pracy.
Pospiesz się. Będziesz odbieranie telefonów i picie kawy.
Potrzebujesz do tego sukni balowej?
Myślę, że mógłbym.
Cóż, zdarza mi się myśleć zawsze wyglądasz świetnie.
Och! Myślę, że masz tego pełno.
(chichocze)
-Hej. Pospiesz się. Chodźmy do domu. -Tak.
Przychodzi mi do głowy coś, co możemy zrobić który nie wymaga żadnego ubrania.
-Naprawdę? -Mmm.
(odtwarzanie muzyki w szybkim tempie)
-(dzwoni telefon) -♪ Nie mam dużo czasu do stracenia ♪
-♪ Czas wyruszyć w drogę ♪ -Witam?
Andrea, Miranda postanowiła zabić historia kurtek jesiennych na wrzesień,
i ona się podciąga sesja w Sedonie z października.
Musisz przyjechać do biura w tej chwili
i po drodze odbierz zamówienie na kawę.
-Teraz? -Teraz weź długopis i zapisz to.
Chcę jedną odtłuszczoną latte bez pianki z dodatkowym strzałem
i trzy kawy kroplowe z miejscem na mleko.
-Piekielnie gorąco. I mam na myśli gorąco. -(kliknięcia linii)
-♪ Czy jesteś gotowy do skoku ♪ -(dzwoni telefon komórkowy)
-♪ Przygotuj się do skoku ♪ -Witam?
-EMILY: Gdzie jesteś? -Och, już prawie jestem. Tak.
-♪ Jestem gotowy do skoku ♪ -Strzelaj! Oh!
Czy jest jakiś powód że nie ma tu mojej kawy?
Umarła czy co?
Nie. (szepcze) Boże.
Oh. Krwawy czas.
Mam nadzieję, że wiesz, że to to bardzo trudne zadanie...
-Mhm. -...co do którego całkowicie się mylisz.
A jeśli coś zepsujesz, moja głowa jest na kamieniu do krojenia.
Teraz, odłóż to. Nie rzucaj go gdziekolwiek.
Dobra. Przede wszystkim ty i ja odbieramy telefony.
Telefon musi zostać odebrany za każdym razem, gdy dzwoni.
Połączenia kierowane są na pocztę głosową, i bardzo się denerwuje.
Jeśli mnie tu nie będzie... Andrea, Andrea...
jesteś przykuty do tego biurka.
-No cóż, a jeśli będę musiał... -Co? Nie.
Któregoś razu asystent odszedł od biurka
ponieważ rozcięła sobie rękę z otwieraczem do listów,
a Miranda tęskniła za Lagerfeldem...
tuż przed wejściem na pokład 17-godzinny lot do Australii.
Obecnie pracuje w TV Guide.
-Zajmij się biurkiem przez cały czas. Rozumiem. -(dzwoni telefon)
-Uch-- - Biuro Mirandy Priestly.
Nie, nie jest dostępna.
-Kto to jest? - (wypowiadając słowa)
Tak, powiem jej zadzwoniłeś... jeszcze raz.
(dzwoni dzwonek)
Jasne, pamiętaj, ty i ja mamy zupełnie inną pracę.
To znaczy, dostaniesz kawę... (szydzi) i załatwiasz sprawy.
A jednak to ja odpowiadam za jej harmonogram, jej spotkania i wydatki.
I, co najważniejsze, um,
Muszę pojechać z nią do Paryża na jesienny Tydzień Mody.
Muszę nosić couture. Chodzę na wszystkie występy i imprezy.
Spotykam wszystkich projektantów. To jest boskie.
Dobra. Teraz zostań tutaj.
Idę na wydział plastyczny aby dać im Księgę.
-The-- -To jest Księga.
Teraz jest to makieta wszystkiego
-w bieżącym numerze. -Mhm.
I dostarczamy to do Mirandy mieszkanie na każdą noc,
a ona odpowiedziała... Nie dotykaj tego. Ona nam to zwraca
rano z jej notatkami.
Teraz drugi asystent ma to zrobić,
ale Miranda jest bardzo prywatna i to prawda nie jak obcy w jej domu.
Więc dopóki ona nie zdecyduje że nie jesteś totalnym psycholem,
Dostaję to cudowne zadanie czekania na Księgę.
-(dzwoni telefon) -Och, Emilko? Co mam zrobić--
-Pogódź się z tym. -(pierścionki)
(wzdycha)
(pierścionki)
Witam. Biuro pani Priestly.
Hmm. To właśnie miałem na myśli. Biuro Mirandy Priestly.
(jęki)
No wiesz, ona jest na spotkaniu. Czy mogę przyjąć wiadomość?
Aha.
Dobra. Czy możesz? przeliterować Gabbanę?
-(kliknięcia linii) -Witam?
Chyba nie.
Zgadłem, że osiem i pół.
Um, uch, to bardzo miło z twojej strony, ale nie sądzę, że ich potrzebuję.
Miranda mnie zatrudniła. Ona wie, jak wyglądam.
-Czy ty? -(chichocze)
Emilia.
Emilia?
Ona ma na myśli ciebie.
-MĘŻCZYZNA: Po prostu ograniczyliśmy stronniczość. -MIRANDA: Nie o to cię pytałam.
Nie mogłem wyrazić się jaśniej. Tu jesteś, Emily.
Ile razy mam krzyczeć twoje imię?
Właściwie to Andy.
Nazywam się Andy. Andrea, ale wszyscy mówią na mnie Andy.
(chichocze) Potrzebuję 10 lub 15 spódnic od Calvina Kleina.
Jakie spódnice robisz...
Proszę, zanudź kogoś innego z twoimi pytaniami.
I upewnijcie się, że mamy Pier 59 jutro o 8:00.
Przypomnij Jocelyn, że muszę żeby zobaczyć kilka z tych toreb
co Marc robi w kucyku.
A potem powiedz Simone, że zabiorę Jackie jeśli Maggie nie jest dostępna.
-Czy Demarchelier potwierdził? -D-Czy D-Demarchel--
Demarcheliera. Czy on... Daj go do telefonu.
Uh, o-- OK.
-A Emilko? -Tak?
To wszystko.
To po prostu bezczelne lekceważenie o jasne wskazówki--
(rozmowa trwa)
Masz Demarcheliera?
Oj, Demarchelier.
-(jęczy) Zostaw to. -Czy masz--
Dzwoni Miranda Priestly.
Mam Patryka!
Nie, ona mnie tam wezwała i wtedy zapytała mnie o Pier 59.
I było coś o Simone, Frankie i kimś innym.
I, um, potrzebuje spódnic od Calvina Kleina.
I było coś o kucyku.
-Czy powiedziała jakie spódnice? -NIE. Nie.
Powiedziała jakiego rodzaju? Kolor, kształt, materiał?
-Próbowałem ją zapytać. -Możesz nigdy o nic nie pytać Mirandy.
Prawidłowy. Zajmę się tym wszystkim, i pojedziesz do Calvina Kleina.
Ech... Ja?
Przepraszam. Czy masz jakieś wcześniejsze zobowiązania?
Jakaś okropna konwencja spódnic musisz iść do?
Uh--
-(dzwoni telefon komórkowy) -Mirando?
-Czy jesteś tam? -Mam zamiar wejść.
-Zadzwonię do ciebie jak tylko-- -(kliknięcia linii)
-(dzwoni telefon komórkowy) -(trąbi klaksonem)
-Cześć? Cześć. -EMILY: Kiedy cię nie ma,
Miranda chce, żebyś pojechał do Hermès odebrać 25 zamówionych dla niej szalików.
-Dobra. -Cassidy zapomniała o zadaniu domowym w Dalton.
Podnieś to. Och, tak, a Miranda wyszła na spotkanie z Meiselem,
i będzie chciała więcej Starbucks, kiedy wróci.
-Gorący Starbucks. -Możesz najpierw to powtórzyć--
- (brzęczy sygnał wybierania) -Witam?
O mój Boże.
Co zajęło ci tyle czasu? Muszę siku!
Co? Nie sikałeś odkąd wyszedłem?
Nie, nie mam. Zajmowałem się biurkiem, prawda? pękam.
O, cześć.
-(pstryka palcami) -Ty płaszcz. Zrób płaszcz!
Dobra.
Bądź przygotowany. Przejście zaplanowano na godzinę 12:30.
A ludzie wpadają w panikę, więc telefon będzie dzwonił bez przerwy.
Ru-- Przebieg. Prawidłowy.
Tak. Redaktorzy wprowadzają opcje na sesję, a Miranda wybiera.
Wybiera każdą rzecz w każdym numerze.
Przebiegi to wielka sprawa.
Nie wiem dlaczego tego nie robisz wiedz o tym, Andrea.
-KOBIETA: OK. Czy jesteś gotowy? -EMILY: Och, cześć, cześć.
Prawidłowy. Cóż, po toalecie, Serena i ja idziemy na lunch.
-To ona... nowa ja. -Cześć.
-Mówiłem ci. -Myślałem, że żartujesz.
Nie, całkiem poważnie, tak.
Mam 20 minut na lunch, i dostajesz 15.
-Kiedy wrócę, możesz iść. -Dobra.
SERENA: Co ona dokładnie ma na sobie?
EMILY (chichocząc): Spódnica jej babci.
Hmm. Chowder z kukurydzą.
To ciekawy wybór.
Wiesz, że cellulit jest jednym z nich główne składniki zupy kukurydzianej.
Więc żadna z dziewczyn tutaj nic nie je?
Nie, odkąd dwójka stała się nową czwórką i zero stało się nową dwójką.
-No cóż, mam szóstkę. -Która jest nowa 14.
Och.
-Oh. Strzelać. -Och, nieważne.
Jestem pewien, że masz o wiele więcej poliblend, skąd to się wzięło.
-(klikanie kasy) -OK. Uważasz, że moje ubrania są okropne.
Rozumiem. Ale wiesz, Nie będę wiecznie modna,
więc nie widzę sensu zmienić wszystko w sobie
tylko dlatego, że mam tę pracę.
Tak, to prawda. To jest naprawdę to
wielomiliardowy przemysł w każdym razie o to chodzi, prawda?
-Wewnętrzne piękno. -(dzwoni telefon komórkowy)
Witam.
Prawidłowy. Pospiesz się.
Miranda nacisnęła przebieżka przez pół godziny.
Mmm!
-Zawsze jest 15 minut wcześniej. -Co oznacza?
-Jesteś już spóźniony. Przychodzić. -Strzelać!
Przepraszam.
(dzwonienie windy)
-Pan. Ravitz. -Nigel.
-Sprawa idzie dobrze? -Och, tak. Nasz najlepszy wrzesień w historii.
Świetnie. Słyszałem, że Miranda zabiła jesień kurtki i uruchomiłem sesję Sedona.
-Co mnie to kosztuje? -Około 300 000.
To musiały być jakieś kiepskie kurtki.
-Irva Ravitza. -Och, przepraszam.
To jest Andy Sachs, Nowa asystentka Mirandy.
Gratulacje, młoda damo.
Milion dziewcząt zabiłoby dla tej pracy.
Do widzenia.
-Hmm? -Przewodniczący Elias-Clarke, Irv Ravitz.
Wiesz, co mówią? Mały człowieczek, wielkie ego.
Nie. I widziałem to wszystko wcześniej.
Theyskens próbuje wymyślić coś nowego obniżona talia, więc właściwie to--
-Gdzie są wszystkie inne sukienki? - Mamy tu trochę.
-Stań, patrz i słuchaj. -I myślę, że to może być bardzo interesujące--
Nie. Nie, ja tylko... Jest to dla mnie po prostu zaskakujące.
Dlaczego tak nie da się tego połączyć przyzwoity przeskok?
Wy, ludzie, mieliście wiele godzin przygotować. To jest dla mnie takie mylące.
Gdzie są reklamodawcy?
-Mamy kilka sztuk z Banana Republic. -Potrzebujemy więcej, prawda?
Oh. To jest... To może być... Co myślisz o--
Tak. Znasz mnie.
Daj mi pełną spódnicę baletnicy i nuta saloonu i jestem na pokładzie.
-Ale czy nie uważasz, że to zbyt... -Jak Lacroix z lipca?
Tak myślałem, ale nie, nie z odpowiednimi akcesoriami.
-Powinno zadziałać. -Gdzie są paski do tego dresu--
Dlaczego nikt nie jest gotowy?
Tutaj. To trudne wezwanie.
-Są tak różni. -MIRANDA: Hmm.
(parska, chichocze)
Coś zabawnego?
Nie. Nie, nie. Nic nie jest--
Wiadomo, chodzi o to, że oba te pasy u mnie wyglądają dokładnie tak samo.
Wiesz, wciąż się uczę o tych rzeczach i, uh--
„To… rzeczy”?
Oh. Dobra. Widzę.
Myślisz, że to nie ma nic wspólnego z tobą.
Idziesz do swojej szafy...
i wybierasz-- nie wiem-- na przykład ten nierówny, niebieski sweterek,
ponieważ próbujesz powiedzieć to światu że traktujesz siebie zbyt poważnie
przejmować się czym zakładasz na plecy.
Ale to, czego nie wiesz, to to ten sweter jest nie tylko niebieski.
To nie jest turkus. To nie jest lapis.
To właściwie cerulean.
A ty też jesteś beztroski nieświadomy tego faktu
że w 2002 roku Oscar de la Renta stworzył kolekcję ceruleańskich sukni.
A potem myślę, że to był Yves Saint Laurent... czy to nie było...
kto pokazał cerulejskie kurtki wojskowe?
-Myślę, że potrzebujemy tutaj kurtki. -Mmm.
A potem szybko pojawił się cerulean
w zbiorach ośmiu różnych projektantów.
A potem to, uh, przefiltrowało się poprzez domy towarowe
a następnie spłynął w dół w jakiś tragiczny, przypadkowy kąt,
gdzie bez wątpienia ty wyłowiłem go z jakiegoś pojemnika na wyprzedaże.
Jednak ten niebieski reprezentuje miliony dolarów i niezliczone miejsca pracy,
i to jest trochę komiczne, jak myślisz że dokonałeś wyboru
to cię zwalnia z branży modowej,
kiedy tak naprawdę masz na sobie sweter
który został dla Ciebie wybrany przez ludzi w tym pokoju,
ze stosu rzeczy.
ANDY: Więc powiedziałem: „Nie, nie widziałem różnicy
pomiędzy nimi dwoma absolutnie identyczne pasy”
i powinieneś był widzieć spojrzenie, które mi posłała!
Myślałam, że to mięso stopi się z jej twarzy.
-(chichocze) -To nie jest śmieszne.
Nie jest szczęśliwa, chyba że wszyscy wokół wpada w panikę, ma mdłości lub myśli samobójcze.
A Klakierzy po prostu ją uwielbiają.
-WHO? -Nazywają ich Klakierami.
Dźwięk ich szpilek zrobić w marmurowym holu.
To jest jak „Klak, klak, klak. Klak, klak”.
(jęczy) I wszyscy tak się zachowują leczą raka czy coś.
(chichocze) Ilość czasu i energii
które ci ludzie wydają na tych nieistotnych,
najdrobniejsze szczegóły i po co?
Aby jutro mogli spędzić kolejne 300 000 dolarów za ponowne nakręcenie czegoś
to prawdopodobnie było w porządku na początek sprzedawać ludziom rzeczy, których nie potrzebują!
Bóg!
-Nawet nie jestem już głodny. -Co?
-To dlatego te dziewczyny są takie chude. -Oh. Nie, nie, nie.
Daj mi to. Jest, jak, tam osiem dolarów Jarlsberga.
(wzdycha) Wiesz co?
Muszę to wytrzymać przez rok. Jeden rok.
A wtedy będę mógł zrobić to, co zrobię przyjechał do Nowego Jorku, żeby to zrobić.
Ale nie mogę pozwolić, żeby Miranda mnie dopadła.
-Nie zrobię tego. - Spokojnie, tygrysie.
-Och, dzień dobry, Mirando. -Daj mi Izaaka.
Nie widzę tu mojego śniadania. Czy są tu moje jajka? Gdzie są moje jajka?
Przepraszam!
Weź Polaroidy z sesji bielizny.
Sprawdź hamulce w moim samochodzie.
- (trąbienie klaksonu ciężarówki) -(wzdycha)
Gdzie jest ta kartka papieru Miałem w ręku wczoraj rano?
Dziewczyny potrzebują nowych desek surfingowych lub Boogie deski lub coś na przerwę wiosenną.
-Cześć. - Bliźniacy też potrzebują klapek.
-Och! -O mój Boże!
Odbierz moje buty od Blahnika, a potem idź po Patricię.
-Kto to jest? -Porządna dziewczyna! Porządna dziewczyna! Porządna dziewczyna!
Daj mi ten mały stolik, który mi się podobał w tym sklepie na Madison.
Załatw nam rezerwację na dzisiejszą kolację w tym miejscu, które otrzymało dobrą opinię.
-Daj mi Izaaka. - Podziękowania dostarczone dzisiaj.
-Gdzie są wszyscy? -Dlaczego nikt nie pracuje?
(głosy Mirandy nakładają się)
Daj mi Demarcheliera.
Miranda Priestly dzwoni do... OK.
Mam Patricka.
(wzdycha) Dzięki Bogu jest piątek, prawda?
Przynajmniej Miranda będzie w Miami, więc my nie musisz być pod telefonem w ten weekend.
Wiesz, mojego taty przyjeżdża z Ohio.
Tak, pójdziemy na kolację, może zobacz Chicago.
Robisz coś fajnego w ten weekend?
Tak.
(gra muzyka na fortepianie)
ANDY: Tak, Nate powiedział, że było wspaniale.
Właściwie... Złożył podanie tutaj, ale oni potrzebował kogoś z większym doświadczeniem.
-Tutaj. -Hę? Co to jest?
Nie chcę, żebyś został z tyłu na twój czynsz.
-Tato, jak ty... -To--
Zabiję mamę. (chichocze)
Tato, dziękuję.
Mhm.
-Naprawdę miło cię widzieć. -Ty też kochanie.
Więc chcesz już zacząć mnie grillować, czy powinniśmy poczekać do kolacji?
Pomyślałem, że pozwolę ci przynajmniej się zabawić najpierw koszyk z chlebem.
Nie, nie, nie. Jest w porządku. Idź prosto.
Po prostu trochę się martwimy, kochanie.
Dostajemy e-maile od Ciebie w biurze o 2:00 w nocy
Twoja płaca jest okropna. Nie masz prawa nic pisać.
Hej, to niesprawiedliwe.
Napisałem te e-maile.
Próbuję tylko zrozumieć, dlaczego ktoś który został przyjęty na prawo Stanforda
odrzuca zawód dziennikarza, a teraz nawet tego nie robisz.
Tato, musisz mi zaufać.
Bycie asystentką Mirandy otwiera wiele drzwi.
Emily jedzie do Paryża z Mirandą za kilka miesięcy,
i spotka się z redaktorami i pisarzami z każdego ważnego magazynu.
A za rok to mogę być ja.
-W porządku? -Mhm.
Tato, przysięgam, to moja przerwa.
-To moja... moja szansa. -(dzwoni telefon komórkowy)
To jest... mój szef.
-Przykro mi, tato. Muszę to wziąć. -Weź to. Weź to.
-Cześć. Miranda? -Mój lot został odwołany.
To jakiś absurdalny problem z pogodą.
Muszę dziś wieczorem wrócić do domu. Bliźniacy jutro rano mam recital w szkole.
-Co? -W szkole!
-Absolutnie. Pozwól mi zobaczyć, co mogę zrobić. -Och, dobrze.
Cześć. Wiem to jest całkowicie na ostatnią chwilę,
ale miałem nadzieję, że może ty potrafisz znajdź lot dla mojego szefa
z Miami do Nowego Jorku dziś wieczorem?
Uh--
ANDY: Tak, dowolnym odrzutowcem.
-Z Miami do Nowego Jorku. -Dziękuję.
-Tak, potrzebuję tego dziś wieczorem. Potrzebuję tego-- -Och!
-Myślałem, że wychodzisz drugą-- -Kochanie! Nie.
-To tutaj, kochanie. -Dziś wieczorem.
Cześć. Próbuję dostać lot dziś wieczorem--na dziś--
z Miami do Nowego Jorku.
Tak, wiem, że jest huragan.
Nic nie wylatuje? Co masz na myśli mówiąc, że nic nie wylatuje?
To dla Mirandy Priestly i wiem o tym
ona jest twoją klientką, latała już z tobą.
Tak. Tak, cześć. Potrzebuję odrzutowca dziś wieczorem z Miami do Nowego Jorku.
-Tak. Przepraszam. Trzymać się. -Cześć? Mirando, cześć.
Próbuję załatwić ci lot, ale nie ma nikogo wylatuje ze względu na pogodę.
Proszę. To po prostu-- Nie wiem... mży.
-(grzmot) -Ktoś musi wychodzić.
Zadzwoń do Donatelli. Zdobądź jej odrzutowiec.
Zadzwoń do wszystkich innych, których znamy który ma odrzutowiec. Irv?
Zadzwoń do każdego... To jest twój obowiązek-- To jest twoja praca.
Zabierz mnie do domu.
O mój Boże!
-Ona mnie zamorduje. -Co ona chce, żebyś zrobił,
zadzwoń do Gwardii Narodowej i przewieźć ją stamtąd samolotem?
Oczywiście, że nie. Czy mógłbym to zrobić?
Pospiesz się. Pospiesz się.
Recital dziewcząt było absolutnie cudowne.
Grali Rachmaninowa. Wszystkim się to podobało.
Wszyscy oprócz mnie,
bo niestety mnie tam nie było.
Mirando, bardzo mi przykro.
Czy wiesz, dlaczego cię zatrudniłem?
Zawsze zatrudniam tę samą dziewczynę...
stylowy, smukły oczywiście,
uwielbia czasopismo.
Ale często okazuje się, że są...
nie wiem-- rozczarowujące i, hm...
...głupie.
Więc ty z tym imponujące CV
i wielkie przemówienie na temat twoja tak zwana etyka pracy...
Ja, um... Myślałem, że ty byłoby inaczej.
Powiedziałem sobie, śmiało.
Zaryzykować.
Zatrudnij mądrą, grubą dziewczynę.
(odchrząkuje) Miałem nadzieję.
Mój Boże. Żyję tym.
Tak czy inaczej, skończyłeś rozczarowując mnie bardziej niż, um--
więcej niż jakikolwiek innych głupich dziewcząt.
Um, naprawdę zrobiłem wszystko mogłem pomyśleć.
-Uch-- -To wszystko.
Przepraszam! Jak myślisz, dokąd idziesz?
Ona mnie nienawidzi, Nigel.
I to jest mój problem, ponieważ...
Och, czekaj. Nie, to nie mój problem.
Nie wiem co jeszcze mogę zrobić
bo jeśli zrobię coś dobrze, to niepotwierdzone.
Ona nawet nie dziękuje.
Ale jeśli zrobię coś złego, ona jest złośliwa.
-Więc odpuść. -Co?
-Zrezygnować. -Zrezygnować?
Mogę wziąć inną dziewczynę twoja praca za pięć minut--
ten, kto naprawdę tego chce.
Nie, nie chcę rezygnować. To niesprawiedliwe.
Ale wiesz, ja tylko to mówię Chciałbym tylko trochę kredytu
za to, że jestem zabijam się próbując.
Andy, bądź poważny.
Nie próbujesz.
-Marudzisz. -Ja...
Czego chcesz ode mnie? powiedzieć ci, co?
Czy chcesz, żebym powiedział, „Biedny ty.
Miranda czepia się ciebie. Biedny ty. Biedny Andy”?
Hmm? Obudź się, szósta.
Ona po prostu wykonuje swoją pracę.
Czy nie wiesz, że ty pracują na miejscu
który opublikował niektóre z największych artystów stulecia?
Halstona, Lagerfelda i de la Renta.
I co zrobili, co stworzyli,
był większy niż sztuka bo w nim żyjesz.
Cóż, oczywiście, że nie ty, ale niektórzy ludzie.
Myślisz, że to tylko magazyn, co?
To nie jest tylko magazyn.
To jest błyszczenie światełko nadziei dla...
och, nie wiem--
powiedzmy, że dorastający młody chłopak na Rhode Island z sześcioma braćmi,
udając, że idziesz na trening piłki nożnej, kiedy naprawdę chodził na zajęcia z szycia
i czytając Runway pod kołdrą w nocy z latarką.
Nie masz pojęcia, ile legend chodziłem po tych korytarzach.
A co gorsza, jest ci to obojętne.
Ponieważ to miejsce, gdzie tak wielu ludzi oddałoby życie, aby pracować,
raczysz tylko pracować.
I chcesz wiedzieć dlaczego ona nie całuje cię w czoło
i dam ci złotą gwiazdę na koniec dnia w pracy domowej.
Obudź się, kochanie.
(wzdycha)
-OK. Więc to schrzanię. -Mmm.
Nie chcę.
Chciałbym tylko wiedzieć co mógłbym zrobić, żeby--
-(wzdycha) Nigel? -Hmm?
Nigel, Nigel.
Nie.
Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz.
W tej całej szafie nie ma nic będzie pasować na rozmiar 6.
Mogę ci to zagwarantować.
To są wszystkie rozmiary próbek... dwa i cztery.
W porządku. Robimy to dla ciebie.
-I-- -Ponczo?
Weźmiesz, co ci dam i spodoba ci się to.
-Robimy to dla ciebie Dolce. -Hmm!
I buty.
-U Jimmy'ego Choo. -Hmm.
-Manolo Blahnika. -Wow.
Nancy Gonzalez. Uwielbiam to.
OK, Narciso Rodriguezie. To kochamy.
-Uh, mogłoby pasować. Może. -Co?
Dobra. Teraz Chanel. jesteś desperacko potrzebująca Chanel.
Kochanie, możemy?
Musimy dostać się do dział urody,
i Bóg wie jak długo to zajmie.
(jęki)
To znaczy, nie mam pojęcia dlaczego Miranda ją zatrudniła.
Ja też nie.
Któregoś dnia byliśmy w dziale urody.
Uniosła rzęsę Shu Uemury lokówkę i zapytał: „Co to jest?”
(śmiech)
Po prostu wiedziałem od w chwili, gdy ją zobaczyłem,
miała być całkowita i całkowita disa--
-(dzwoni telefon) - Biuro Mirandy Priestly.
Nie, właściwie nie jest dostępna, ale zostawię wiadomość.
OK, dzięki. Do widzenia.
(odchrząkuje)
Jak to... (szydzi)
-Czy nosisz... -Buty Chanel?
Tak, jestem.
Wyglądasz dobrze.
-Boże. -Co?
-Ona tak. -Och, zamknij się, Sereno.
-Do zobaczenia jutro. -Dobranoc, stary. Nie przejmuj się.
Zajmij się tym palcem, dobrze?
Jak myślisz?
Myślę, że my jesteśmy lepsi wynoś się stąd
zanim moja dziewczyna mnie zobaczy.
♪ Rozejrzyj się Gdziekolwiek się zwrócisz, ból serca ♪
♪ Jest wszędzie, dokąd pójdziesz ♪
♪ Rozejrzyj się ♪
♪ Próbujesz wszystkiego, żeby uciec ♪
-♪ Ból życia, który znasz ♪ -(trąbi klaksonem)
-♪ Życie, które znasz ♪ -♪ Jeśli wszystko inne zawiedzie, a pragniesz być ♪
♪ Coś lepszego niż ty dzisiaj ♪
♪ Znam miejsce, gdzie możesz uciec ♪
♪ To się nazywa parkiet taneczny ♪
-♪ I do tego właśnie służy ♪ -(dzwoni telefon komórkowy)
♪ No dalej, moda ♪
♪ Pozwól swojemu ciału poruszać się w rytm muzyki ♪
-♪ Ruszaj się w rytm muzyki ♪ -♪ Hej, hej, hej ♪
♪ No dalej, moda ♪
-♪ Vogue ♪ -♪ Vogue ♪
-♪ Piękno jest tam, gdzie je znajdziesz ♪ -Suknie są fantastyczne.
Mhm. Będziemy użyj burgunda.
♪ Moda ♪
♪ Och, musisz po prostu ♪
-Muszę znaleźć-- -♪ Pozwól swojemu ciału płynąć z prądem ♪♪
Tak spędziliśmy cały semestr na samych ziemniakach.
Bierzesz narybek i wyciskasz go.
-Widzisz, jakie to twarde? -Hej. Och, bardzo przepraszam za spóźnienie.
Był kryzys w dziale akcesoriów.
-Musiałem znaleźć opaskę z Pythonem. -Python jest teraz na topie.
Mam dla was wszystkich ekscytujące prezenty.
Czy jesteś gotowy?
-Co to jest? -To telefon Bang & Olufsen.
Przysłał to Charlie Rose dla Mirandy na urodziny.
Sprawdziłem to w internecie. To 1100 dolarów.
-Co? -Wow!
I mam trochę produktów. Szczotki do włosów Masona Pearsona.
-Mała Clinique. -Och!
-O cholera. Kocham twoją pracę. -Oh! Jeszcze jedno.
-Mała rzecz. -(wzdycha)
-Chcesz tego? Chcesz... Och. -Daj mi! Daj mi, daj mi, daj mi!
-Myślę, że ona to lubi. -O mój Boże! Oto nowy Marc Jacobs!
To jest wyprzedane wszędzie. Skąd to wziąłeś?
Miranda tego nie chciała, więc...
Nie, nie, nie, nie, nie. Ta torba kosztuje jakieś 1900 dolarów.
-Nie mogę ci tego odebrać. (chichocze) -Tak, możesz.
-Po co kobietom tyle toreb? -Zamknąć się.
Masz jeden. Wrzucasz do niego wszystkie swoje śmieci, i tyle. Skończyłeś.
W modzie nie liczy się użyteczność.
Dodatek jest jedynie fragment ikonografii
używany do wyrażania indywidualnej tożsamości.
-Oh! I to jest ładne. -To też.
Tak. Rzecz w tym, że okazuje się
Runway to coś więcej niż tylko fantazyjne torebki.
Spójrz, oto esej Jaya McInerneya, utwór Joan Didion.
Nawet wywiad z Christiane Amanpour.
Wygląda na czyjś piłem Kool-Aid.
-Co ty-- -(dzwoni telefon komórkowy)
Zrozumiałem. To--
-Tak, Smocza Pani. -Och, Mirando?
-Pozwól mi z nią porozmawiać. -Potrzebuję tego.
Powiem jej, żeby poszła jej własną jajecznicę.
Lily, nie, nie, nie! Połóż to! Miałem zamiar odpowiedzieć!
To sprawi... Daj mi... telefon.
(sygnał dźwiękowy)
-(śmiech) -Cześć, Mirando.
Ooch. Cii. Absolutnie.
-Ćśś! -Aha. Wychodzę właśnie teraz.
Wiecie, chłopaki nie musieli być takimi dupkami.
(pierścionki)
(odtwarzanie muzyki elektronicznej)
Przepraszam.
Szukam Jamesa Holta.
To on właśnie tam.
-Oh. Dzięki. -Bez problemu.
-Położyłem tam swoje rzeczy, -Naprawdę?
i modlę się, żeby się poprawiły.
-Przepraszam. -Cześć.
Jestem Andy. Odbieram dla Mirandy Priestly.
Och, tak. Musisz być nową Emily.
-(chichocze) -Miło cię poznać.
Och, pokaż mi tę torbę.
-Ach. -Bardzo, bardzo miło.
Skóra postarzana, nabijana ćwiekami, kawałkowana ręcznie wykończone metaliczną frędzlą.
(klika językiem) Rzeczywiście bardzo ładne. Kto stworzył tę fantastyczną rzecz?
Ty.
Hmm. Hm.
Tędy.
No to zaczynamy.
To szkic sukni Mirandy dla korzyści.
Również element centralny z mojej wiosennej kolekcji.
(szepcze) Ściśle tajne rzeczy.
-Będę go strzegł całym życiem. -Proszę.
Pospiesz się. pracujesz teraz dla Mirandy Priestly.
Musisz być w rozpaczliwej potrzebie mocnego alkoholu.
Wybaczcie nam, dziewczyny.
Będzie miała cios.
(odchrząkuje)
To zabójcze. Miłej zabawy.
(odtwarzanie muzyki w szybkim tempie)
♪ I że nigdy na to nie wyglądasz brakować ♪
-On ma rację, wiesz. -Hmm?
Poncz. Wypiłem to na ostatniej imprezie Jamesa.
Obudziłem się w Hoboken, nie mając na sobie nic ale poncho i kowbojski kapelusz.
-♪ Wiesz, że pragnąłem cię tak długo ♪ -Ach. Dobrze.
-Mądry. -(chichocze)
-Uh, cześć. -Christiana Thompsona.
Christiana Thompsona? Żartujesz.
Nie, ty... Piszesz dla, na przykład, każdy magazyn, który kocham.
Właściwie... Przeglądałem twoją kolekcję esejów do gazetki studenckiej.
Wspomniałeś o moim dobrym wyglądzie? i mój zabójczy urok?
-Nie, ale-- -Co robisz?
Oh. No cóż, chcę pracować gdzieś
jak „The New Yorker”. lub Targowisko próżności.
-Ja też jestem pisarzem. -Czy to prawda?
-Mhm. -Powinienem przeczytać twoje rzeczy.
-Dlaczego tego nie wyślesz? -Tak?
To byłoby... Dziękuję. To byłoby wspaniałe. (chichocze)
Ale właściwie teraz pracuję jako asystentka Mirandy Priestly.
Och, żartujesz. Cóż, to niedobrze.
To jest... Whoa. Nigdy nie przeżyjesz Mirandy.
-Przepraszam? -No cóż, wydajesz się miły, mądry.
Nie możesz wykonywać tej pracy.
Muszę iść.
Dobra.
Cóż, było bardzo, bardzo miło poznać cię, Mirando.
Emilia?
Zadzwoń do biura Jamesa Holta.
Powiedz im, że chcę przenieść podgląd do dziś o 12:30.
Powiedz wszystkim innym. Bądź gotowy do wyjścia za pół godziny.
Ale spodziewamy się tego dopiero we wtorek. Czy powiedziała dlaczego?
Tak. Tak, wyjaśniła każdy szczegół podejmowania przez nią decyzji.
A potem czesaliśmy sobie nawzajem włosy i gadali o American Idol.
Rozumiem twój punkt widzenia.
-ANDY: Co to w ogóle jest podgląd? -Dzień dobry, Mirando.
NIGEL: Miranda nalega, żeby to zobaczyć
wszystkie kolekcje projektantów zanim je pokażą.
-Wspaniale cię widzieć. -Witaj, James.
-ANDY: I mówi im, co myśli? -NIGEL: Na swój sposób.
Uch, dla mnie ten sezon naprawdę się zaczął z medytacją
na skrzyżowaniu Wschodu i Zachodu.
NIGEL: Jest skala. Jedno skinienie głowy jest dobre. Dwa skinienia głową to bardzo dobrze.
Istniał tylko jeden uśmiech na płycie,
i to był Tom Ford w 2001 roku.
Pasek obi.
NIGEL: Nie podoba jej się to, kręci głową.
To jest sukienka, którą zaprojektowaliśmy specjalnie i wyłącznie dla Ciebie.
NIGEL: Zatem, oczywiście, jest zaciśnięcie warg.
ANDY: To znaczy?
NIGEL: Katastrofa.
(szepcze) Po prostu, uh... Po prostu idź.
-Po prostu nie rozumiem. Jestem przerażony. -To absurdalne. Przerażony.
-Zajmij się tym. -Porozmawiam z nim.
Więc ponieważ zacisnęła usta, zmieni całą swoją kolekcję?
Nadal tego nie rozumiesz, prawda?
Tylko jej zdanie się liczy.
-Zadzwoń do mojego męża i potwierdź kolację. -W Pastisie? Zrobione.
I będę potrzebować ubrania na zmianę.
Cóż, już wysłałem wiadomość swój strój na sesję.
Cienki. I, Andrea, chciałbym ciebie aby dziś wieczorem dostarczyć Księgę do mojego domu.
- Niech Emily da ci klucz. -Mhm.
- Strzeż tego całym życiem. -Oczywiście.
Wiesz, jeśli uda mi się dostarczyć Księgę,
to znaczy, że muszę zrobiłem coś dobrze.
Nie jestem psycholem.
No i wiesz, Nazwała mnie Andreą?
To znaczy, nie mówiła do mnie Emily, co jest... Czy to nie wspaniałe?
Tak, whoope. Prawidłowy.
To bardzo ważne, żebyś to zrobił dokładnie to, co ci powiem.
Oh. Dobra.
EMILY: Księga jest złożona do 10:00, 10:30,
i musisz poczekać za to do tego czasu.
Będziesz dostarczał Czyszczenie chemiczne Mirandy z Księgą.
Teraz samochód cię zabierze prosto do kamienicy Mirandy.
Wpuściłeś siebie.
Andrea. Z nikim nie rozmawiasz.
Nie patrz na nikogo.
To ma ogromne znaczenie. Musisz być niewidzialny.
-Czy Pan rozumie? -Aha.
Otwierasz drzwi i przechodzisz przez hol.
Wieszasz pranie chemiczne w szafie naprzeciwko schodów.
Uh--
I opuścisz Księgę na stole z kwiatami.
(dysząc)
-Cholera! -DZIEWCZYNA: To te drzwi po lewej stronie.
Dobra.
(szepcze) Dziękuję.
-Możesz dać nam Księgę. -Ćśś. Który-- Który stół?
-Jest w porządku. Chodź na górę. -Nie, nie mogę. Nie mogę.
-Co? Jest w porządku. -Pospiesz się.
-Tak, chodź. Jest w porządku. -Proszę przestań mówić.
Możesz też zanieść Księgę na górę. Emily robi to cały czas.
Ona tak? Prawidłowy. Robi to cały czas.
Tak? Dobra.
(chichocze)
MIRANDA: Czego ode mnie oczekiwałeś? wyjść w środku sesji na okładkę?
MĘŻCZYZNA: Wybiegłem posiedzenie komitetu inwestycyjnego,
i siedziałem tam czekając dla ciebie przez prawie godzinę.
Mówiłem, że telefony komórkowe nie działają.
Nikt nie mógł uzyskać sygnału.
MĘŻCZYZNA: Wiedziałem, w czym wszyscy się biorą ta restauracja myślała--
tam jest i znowu na nią czeka.
-OK, OK! OK, OK. -O nie. Cii!
To naprawdę nie była taka wielka sprawa. Obiecuję.
Bliźniacy przywitali się, więc się przywitałem.
Potem wszedłem po schodach dać jej Księgę i...
Poszedłeś na górę? Poszłaś na górę.
O mój Boże. Dlaczego po prostu tego nie zrobiłeś
idź z nią do łóżka i zapytaj na bajkę na dobranoc?
OK, popełniłem błąd. Ja wiem.
Andrzej, nie rozumiesz.
Jeśli zostaniesz zwolniony, to mogłoby zagrozić dla mnie Paryżowi.
Jeśli tak się stanie, będę szukać każdego Blimpiego
na terenie trójstanu dopóki cię nie wyśledzę.
Ona mnie zwolni?
Nie wiem. Ona nie jest szczęśliwa.
MIRANDA: Andrea?
(pstryka palcami)
Miranda, jeśli chodzi o ostatnią noc, ja...
Potrzebuję nowego Książka o Harrym Potterze dla bliźniaków.
Dobra. Dobra. zejdę na dół teraz do Barnes and Noble.
Upadłeś i uderzyłeś twoja mała główka na chodniku?
Nie żebym sobie przypominał.
Mamy wszystkie opublikowane Książki o Harrym Potterze.
Bliźniacy chcą wiedzieć, co będzie dalej.
Chcesz niepublikowany rękopis?
Znamy wszystkich w wydawnictwach. Nie powinno to stanowić problemu, prawda?
A ty możesz zrobić wszystko, prawda?
(dzwoni telefon komórkowy)
Tak, Bobby. Wiem, kochanie.
Mama bardzo ciężko pracuje żeby to dla ciebie zdobyć.
Ona tego nie rozumie.
Wiesz, mógłbym zadzwonić do cholery J.K. samej Rowling.
Nie dostanę egzemplarza tej książki.
Moje dziewczyny odjeżdżają pociągiem dla babci o 4:00,
więc lepiej, żeby książka tu była nie później niż o godzinie 15:00.
Oczywiście!
A ja chciałbym mój stek tutaj za 15 minut.
Bez problemu! (dysząc)
OK. Mam cztery godziny zdobyć niemożliwy rękopis.
Smitha i Wollensky’ego nie otwiera się do 11:30.
Jak dostanę stek?
Dobra. Wrócę za 15 minut.
-Życz mi szczęścia! -NIE. Nie wolno.
Tak, tak, tak, tak. Byłem wstrzymany. Cóż, to dla Mirandy Priestly.
To bardzo ważne.
Tak, wiem nie da się tego dostać,
ale cóż, zastanawiałem się, czy mógłbyś uczynić niemożliwe możliwym,
jeśli to w ogóle możliwe. (śmiech)
Tak, dzwonię w sprawie rękopis Harry'ego Pottera.
Nie. Niepublikowane.
Nie ma szans?
Powiedz jej, że to dla Mirandy Priestly.
Bo myślę, że to robi różnicę.
Pozwól, że oddzwonię.
Cześć, pewnie mnie nie pamiętasz. Poznaliśmy się na imprezie Jamesa Holta.
Jestem asystentką Mirandy Priestly.
Manuskrypt Harry'ego Pottera? Och, żartujesz.
Przepraszam, że pytam, ale jestem zdesperowany.
Po prostu powiedz jej, że tak się nie da. Będziesz musiał wymyślić plan „B”.
Cóż, to jest Miranda Priestly o czym mówimy.
Nie ma planu „B”. Jest tylko plan „A”.
Czy ona wróciła? Czy jestem zwolniony?
Rzadko to mówię ludziom, którzy nie są mną,
ale musisz się uspokoić.
Do cholery!
Płaszcz, torba.
Co to jest? Och, nie chcę tego.
Jem lunch z Irvem. Wrócę o 15:00.
Chcę, żeby mój Starbucks czekał.
Aha, a jeśli nie masz do tego czasu ta książka o Harrym Potterze,
nawet nie waż się wracać.
(dzwoni telefon)
Witam.
Zrezygnować? Czy jesteś pewien?
Poniosłem porażkę. Ona i tak mnie zwolni.
-Równie dobrze mógłbym ją uderzyć. -Wow.
Andy, dobrze dla ciebie. Gratulacje. Jesteś wolny.
-Tak. Cóż, słuchaj, zadzwonię do ciebie później. -Dobra.
-(kliknięcia linii, dzwonki telefonu) -Witam.
Jestem genialny. Nie, naprawdę.
Na moją cześć powinny zostać wzniesione pomniki.
-Nie zrobiłeś tego. -Och, tak.
Przyjaciel znajomego robi okładkę,
i ona się dzieje mieć rękopis.
O nie, bo to by oznaczało że rzeczywiście zrobiłem coś dobrze.
(chichocze) To po prostu... Uch!
Rzecz w tym, Christianie, że ja tylko...
Słuchaj, chcesz tej rzeczy, lepiej się pospiesz.
Spotkamy się w St. Regis.
-Przepraszam. -(trąbi klaksonem)
Witamy w St. Regis.
-Mogę ci w czymś pomóc? -Oh. Tak.
Uh, spotykam się z kimś w barze King Cole.
Tędy.
Cześć.
-Masz godzinę. -Dziękuję.
Jeden egzemplarz.
Jakie są moje bliźniaki zrobisz z tym? Udział?
O nie, zrobiłem dwie kopie... i zakrył je,
zresetować i związać tak, aby były nie wyglądałyby jak rękopisy.
Jest to dodatkowa kopia, którą należy mieć w aktach. Wiesz, na wszelki wypadek.
Gdzie są te wspaniałe kopie? Nie widzę ich nigdzie.
(gwizdek)
ANDY: Są z bliźniakami, w pociągu w drodze do babci.
Czy jest coś jeszcze? mogę dla ciebie zrobić?
Mm-mm. To wszystko.
Dobra.
(drzwi otwierają się)
-Hej. -Hej. Poszedłem do Deana i Deluki.
Człowieku, oni ładują, jak, tam pięć dolarów za truskawkę.
Ale sądzę, że odkąd rzuciłeś pracę,
powinniśmy świętować.
-Słuchaj, Nate. -Poczekaj chwilę.
Rzuciłeś pracę, ale nadal nią jesteś pracujesz nad projektem naukowym bliźniaków?
To wielkie z twojej strony.
OK, po rozmowie zdałem sobie sprawę to nie ma sensu
wyrzucić to wszystko miesiące ciężkiej pracy.
Po prostu miałam chwilę słabości, to wszystko.
Tak, cóż, albo to, albo twoja praca jest do niczego a twój szef to wariat.
W porządku.
Cokolwiek. To twoja praca.
Nate'a.
Pospiesz się.
Nadal jestem tą samą osobą, którą byłem.
Wciąż chcę tego samego.
-Dobra? -Mhm.
Obiecuję. Ten sam Andy, lepsze ubrania.
-(chichocze) -Lubię stare ubrania.
Naprawdę?
A co z tymi naszyjnikami? Czy je lubisz?
NIE? I ta sukienka, to nowe.
Ech.
Cóż, jest jeden inna rzecz, która jest nowa
które, jak myślałem, mogą ci się spodobać.
Ale, uch... A co z tym?
(odtwarzanie muzyki w szybkim tempie)
Nie podoba ci się to. Powinienem lepiej zrobić...
Nie, nie, nie, nie.
♪ Ale nigdy nie przetrwamy ♪
♪ Chyba że trochę zaszalejemy ♪
♪ Nie, nigdy nie przetrwamy ♪
♪ Chyba, że jesteśmy trochę szaleni ♪
Czy to jest wygląd numer dwa? To jest numer dwa?
-Cześć. -Cześć. W porządku.
Odwróć się dla mnie, kochanie.
Och, rozumiem. Rozumiem. Rozumiem. Utwór nazywa się „Urban Jungle”, prawda?
Tak, współczesna kobieta wyzwala zwierzę w sobie, aby stawić czoła wielkiemu miastu.
(warczy) Dobrze. Iść.
(wzdycha) Czasami nie mogę uwierzyć Cały dzień mówię o tych bzdurach.
-Bobby, chodź tutaj. Pozwól mi zobaczyć. -Och, dziękuję.
Upewnij się, że Miranda je dostanie tak szybko, jak to możliwe.
I powiedz jej, że się zmieniłem w Diorze dla Rocha.
-Och, świetnie. Nie mogę się doczekać. -Przepraszam.
-Czy możemy zmienić nastawienie? -Przepraszam.
Nie każ mi cię karmić do jednego z modeli.
Przepraszam. To pracowity dzień.
Moje życie osobiste wisi na włosku przez nić, to wszystko.
Dołącz do klubu. Tak się dzieje, gdy zaczynasz dobrze sobie radzić w pracy, kochanie.
Daj mi znać, kiedy całe życie idzie z dymem.
Oznacza to, że nadszedł czas na awans.
Nie. W porządku, luty, tył sprawy.
Czy ktoś mówił z ludźmi Salmy?
Tak, ale wolałaby zrobić letnią okładkę ponieważ wychodzi film.
Nie. Wyciągam też kawałek Toobina w sprawie kobiet Sądu Najwyższego--
(wdycha) kobietę.
I muszę zobaczyć nowy szkic tego fragmentu
o zakupach dla chirurga plastycznego-- To nudne.
I ten układ do dystrybucji Zimowej Krainy Czarów.
Jeszcze nie cudownie.
Oh okej. Przyjrzę się temu.
A co z Testino? Gdzie w tym jesteśmy?
Sprawa Zaca Posena kilka bardzo rzeźbionych garniturów.
Więc zasugerowałem, uh, strzelanie do Testino ich w ogrodzie Noguchi.
Doskonały.
Dzięki Bogu, że ktoś przyszedł dzisiaj do pracy.
A co z dodatkami na kwiecień?
Jedna myśl, jaką miałem, dotyczyła emalii. Hmm, bransoletki, wisiorki, kolczyki.
Nie. Zrobiliśmy to dwa lata temu. Co jeszcze?
Um, cóż, pokazują dużo kwiatów teraz, więc pomyślałem...
Kwiaty? Na wiosnę? Przełomowy.
Ale pomyśleliśmy, żeby ich zastrzelić w przestrzeni industrialnej.
Pomyśleliśmy o kontraście pomiędzy kobiecością kwiatów
i bardziej surowe, szorstko ciosane tło
stworzyłby to wspaniałe napięcie pomiędzy--
-Nie. -Który?
-(Emily kaszle) -Nie.
(kaszel trwa)
Czy ktoś jeszcze coś ma ewentualnie mogę skorzystać?
Może chusteczki antybakteryjne?
(jęki)
(pisanie na klawiaturze)
-Jak tam zimno? - Właściwie jakby śmierć się rozgrzała.
(pociąga nosem) O Boże. To korzyść dzisiejszego wieczoru.
Nie mogłem się tego doczekać przez miesiące.
Nie zgadzam się na chorobę.
Mam na sobie Valentino, za głośny płacz.
Prawidłowy. Cóż, wszyscy niedługo wyjdę, żeby się przygotować,
więc sugeruję, żebyś poszedł i podrzucił Mirandę Fendi rozebrał torbę w salonie,
i wtedy, jak sądzę możesz po prostu wrócić do domu.
Tak? Och, cóż, to wspaniale. Właściwie idealnie.
Muszę się dostać do piekarni Magnolia zanim się zamknie.
Dzisiaj są urodziny Nate'a.
Więc jesteśmy, uh, organizując dla niego małe przyjęcie.
Tak, słyszę to, i chcę to usłyszeć.
Do widzenia.
Kocham swoją pracę. Kocham swoją pracę. Kocham swoją pracę.
(gadatliwie)
(dzwoni telefon komórkowy)
Witam?
Przed dzisiejszym benefisem, Muszę się upewnić
że oboje jesteście w pełni przygotowani na liście gości.
Ale tylko tak myślałem pierwszy asystent poszedł na benefis.
Tylko wtedy, gdy pierwszy asystent nie zdecydował się zostać
inkub dżumy wirusowej.
Przyjdziesz i pomożesz Emily.
To wszystko.
Prawidłowy. To wszyscy goście. Miranda zaprasza wszystkich.
Musimy się upewnić, że wszyscy myślą ona dokładnie wie, kim oni są.
A ja uczę się od tygodni.
Muszę się tego wszystkiego nauczyć do wieczora?
Nie, nie bądź głupi, Andrea. Te też.
Słuchaj, lepiej po prostu zacznij beze mnie, dobrze?
-Dotrę tam najszybciej jak się da. -Andy, daj spokój, to jego narodziny--
OK, ale pospiesz się.
Och, proszę, uwierz mi, zrobię to. To ostatnia rzecz, której chcę...
Och, uwielbiam to.
Uh, zadzwonię do ciebie drugi Wychodzę, ok?
-Czy to będzie mi pasować? -Och, tak.
Trochę Crisco i trochę żyłki, i jesteśmy w biznesie.
(sarkastyczny śmiech)
(odtwarzanie elektronicznej muzyki tanecznej)
No cóż, właściwie nic. To znaczy, to jest...
Mam na myśli, naprawdę, to towarzyskie wydarzenie sezonu.
♪ Jestem zbyt blisko, żeby to wyjaśnić ♪
♪ Emocjonalne samobójstwo ♪
♪ Czy to jest miłość, o której myślę ♪
-Och, o mój Boże. Andy, wyglądasz bardzo elegancko. -♪ Wiem o tym ♪
Och, dzięki, Em. Wyglądasz tak chudo.
-Czy ja? -Tak.
Och, to dla Paryża. Jestem na tej nowej diecie.
To bardzo skuteczne. Cóż, nic nie jem.
A potem, kiedy czuję, że już mam to za sobą żeby zemdleć, zjadam kostkę sera.
-No cóż, na pewno działa. -Ja wiem.
Jestem tylko grypą żołądkową daleko od mojej docelowej wagi.
-(odtwarzanie elektronicznej muzyki tanecznej) -♪ Spójrz na nas, jesteśmy piękni ♪
♪ Wszyscy ludzie pchają i ciągną, ale ♪
♪ Po prostu wyjdźmy i pojeździjmy ♪
♪ Porozmawiajcie o rzeczach, których próbujemy ♪
To John Folger, nowy artysta dyrektor Chelsea Rep.
-John, dziękuję, że przyszedłeś. -Hej, tam.
JOHN: Och, dziękuję. Zawsze miło cię widzieć.
-Przestań się wiercić. -Przepraszam. Jestem bardzo spóźniony.
Po prostu sobie z tym poradź. Musisz tu być.
Emily, chodź tutaj.
Czy to nie Jacqueline Follet? z francuskiego pasa startowego?
O mój Boże, a Miranda jej nienawidzi.
Miała przyjechać po odejściu Mirandy.
-Ja nie-- Och. -Tak.
-Mirando, jak zwykle wspaniałe wydarzenie. -Przyprowadziłeś Jacqueline.
-Niespodzianka. -Quelle niespodzianka.
Och, cudownie.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że mogłeś przyjść na nasze małe spotkanie.
Oczywiście. Planuję cały rok wokół tego.
Cóż, jesteśmy bardzo wdzięczni, że to robisz.
-Ciao. -Dostałeś moją notatkę?
Tak, zrobiłem to. Porozmawiamy o tym w środę.
-Tak, zgadzam się. Dziś wieczorem nie ma żadnego biznesu. -Nie dzisiaj.
-Cieszyć się. -(pociąga nosem)
Em.
Och, dzięki. Dzięki.
Och, um... O mój Boże.
Tylko nie pamiętam jak ma na imię.
Właśnie zobaczyłem jego imię dziś rano na liście.
To... Och, wiem to. To ma coś wspólnego z...
Czekaj, on był... był częścią... O Boże, wiem to. Hmm--
To Ambasador Franklin,
i to jest ta kobieta zostawił żonę dla Rebeki.
-Rebeka. Ambasador. -Mirando.
-Wyglądasz fantastycznie. -Och, bardzo miły.
-Dziękuję. -(rozmowa trwa)
-Spójrz na siebie. -Cześć.
Jesteś... Jesteś wizją.
-Oh. (szydzi) -Dzięki Bogu, że uratowałem twoją pracę.
(jąka się, chichocze)
Wiesz, domyśliłem się też kilka rzeczy sam.
Okazuje się, że nie jestem taki miły tak jak myślałeś.
Mam nadzieję, że nie.
Cóż, gdyby tak nie było dla głupiego chłopaka,
Musiałbym cię zabrać tu i teraz.
Czy ty naprawdę mówisz różne rzeczy tak ludziom?
-Widocznie. -(chichocze) Cóż, muszę iść.
Czy jesteś pewien? Bo mój redaktor dla New York Magazine jest w środku,
i wiesz, Mógłbym wam przedstawić.
Przesłałeś swoje rzeczy żebym na to spojrzał? Pamiętać?
Tak.
W porządku, muszę przyznać, Czytałem tylko parę.
-To była bardzo duża paczka, którą wysłałeś. -(śmiech)
-Tak. - Ale to, co przeczytałem, nie było ani w połowie złe.
I wiesz, myślę... Myślę, że masz talent, Andy.
Powinien się z tobą spotkać.
Dlaczego nie wejdziesz? Tylko na jednego drinka.
Hm, ok, tak. Chyba mógłbym raz...
Nie, nie mogę. Przykro mi, ale muszę iść.
W porządku. Daj z siebie wszystko chłopakowi.
Roy, przepraszam. Czy możesz jechać szybciej?
Jestem pewien, że Nate zrozumie.
Tak.
(telewizja, niewyraźne)
Hej.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Nate, bardzo mi przykro.
Ciągle próbowałam odejść, ale dużo się działo.
I wiesz, Nie miałem wyboru.
Nie martw się o to.
(mruczy) Idę do łóżka.
Czy możemy chociaż o tym porozmawiać?
Wyglądasz naprawdę ładnie.
MIRANDA: Andrea?
-Masz Księgę? -Oh. Uh--
Mhm.
Najważniejszym tygodniem jest Paryż całego mojego roku.
Potrzebuję tego, co najlepsze możliwy zespół ze mną.
To już nie dotyczy Emily.
Czekać. Chcesz, żebym...
(jąka się) Nie, Mirando.
(wydech) Emily umarłaby.
Całe jej życie kręci się wokół Paryża.
Nie jadła od tygodni. Nie mogę... tego zrobić.
Mirando, nie mogę.
Jeśli nie pójdziesz, Zakładam, że nie mówisz poważnie
o swojej przyszłości w Runway lub...
jakąkolwiek inną publikację.
Decyzja należy do Ciebie.
To wszystko.
(odtwarzanie muzyki w wolniejszym tempie)
♪ Wypełnij te przestrzenie dniami ♪
♪ W moim pokoju ♪
♪ Możesz iść, możesz zostać ♪
(śmiech)
♪ Nie mogę spać ♪
♪ Nie mogę z tobą rozmawiać ♪
♪ Nie mogę spać ♪
♪ Teraz te lata są zamknięte w mojej szufladzie ♪
♪ Otworzę, żeby zobaczyć ♪
-♪ Dla pewności ♪ -Hej, Andy.
-Hej. -Idziesz wkrótce do łóżka?
Tak. Pięć minut, dobrze?
♪ Nie mogę z tobą rozmawiać ♪
♪ Nie mogę spać ♪
(wzdycha)
(drukowanie faksu)
(odchrząkuje)
Andrea, nie zapomnij powiedzieć Emily.
Zrób to teraz.
-(dzwonienie linii) -Nie odbieraj.
Nie odbieraj.
-Nie odbieraj. Nie wybieraj-- -Cześć.
-Emilia. -Cześć, cześć. Przepraszam, że się spóźniłem.
Po prostu Miranda była pożądana kilka szalików od Hermès.
I wczoraj mi powiedziała, ale zapomniałem jak idiota.
I tak się przestraszyłam, oczywiście.
Emilka, Emilka, Ja-muszę z tobą porozmawiać.
Zadzwoniłem do Martine do domu i ona otworzył sklep wcześniej. och! Przepraszam.
Otworzyła dla mnie sklep wcześniej, więc je mam, co jest świetne.
Dobra. Hm, Emily, kiedy wejdziesz,
jest coś Muszę z tobą o tym porozmawiać.
Mam nadzieję, że tak nie jest kolejny problem Mirandy.
Nie dokładnie.
No to dobrze, bo mam co robić sobie poradzić, zanim odejdę. Przysięgam na Boga--
-(wzdycha) -(trąbi klaksonem)
-(ludzie krzyczą) -KOBIETA: O mój Boże!
Emilia?
(kobieta na PA, niewyraźna)
(dzwoni dzwonek windy)
Nie obchodzi mnie, czy zamierzała cię zwolnić lub pokonaj Cię rozżarzonym do czerwoności pokerem!
Powinieneś był powiedzieć nie.
Emily, nie miałem wyboru.
-Oh. Proszę. -Wiesz jaka ona jest.
-To żałosna wymówka. -(drzwi otwierają się)
Dzięki.
Czy wiesz co tak naprawdę... rozumiem tę całą sprawę,
to jest to, wiesz, że to ty powiedziałeś tak naprawdę nie interesują cię te rzeczy.
I tak naprawdę nie interesujesz się modą. Chcesz po prostu zostać dziennikarzem.
Co za kupa bzdur!
Emily, wiem, że jesteś zła. Nie winię cię.
Spójrz prawdzie w oczy, Andy, sprzedałeś swoją duszę
w dniu, w którym założyłeś pierwszą parę z Jimmy Choo.
Widziałem to. I wiesz co naprawdę po prostu dobija mnie ta cała sprawa,
to ubrania, które dostaniesz.
To znaczy, nie zasługujesz na nie.
Jesz węglowodany, na litość boską.
Boże, to takie niesprawiedliwe!
-Emilia. -Po prostu idź.
-Emily, ja-- -Powiedziałem idź!
(wzdycha)
DOUG: Jedziesz do Paryża na pokazy mody?
ANDY: Mhm.
To najfajniejsze wydarzenie modowe roku.
Mhm.
-Z kim się spotkasz, Galliano? -Tak.
-I Lagerfelda i Nicholasa Ghesquiere. -Tak.
-Tak. OK, teraz mnie przerażasz. -(chichocze)
-Hej. -Hej.
To przedstawienie jest niesamowite.
-Jestem z ciebie taki dumny. -LILY: Dziękuję.
OK, zacznij od zdjęć z tyłu i wypracuj sobie drogę do przodu.
Tak to zaprojektowałem. To jest genialne. Pokochasz to.
-Oczywiście. -A ty,
Mam kogoś Chcę, żebyście się spotkali, dobrze?
-Och, sztuka i seks. -Prowadź.
-Do zobaczenia później. -Dobra.
(odtwarzanie muzyki w wolniejszym tempie)
♪ Nie żałuję ♪
♪ Każda praca, którą znajduję ♪
♪ Nie wstrzymuj oddechu ♪
-♪ Poczekaj na kolejny znak ♪ -Hej. Hej, Mirando.
-Cześć. -Właśnie myślałem o tobie.
Och, daj spokój.
-To prawda. -NIE.
Profiluję Gaultiera na potrzeby wywiadu i, uh, snuję plany dotyczące Paryża.
Zacząłem się zastanawiać gdybyś, uh, miałbyś tam być.
Właściwie, hm, idę.
Świetnie. Zatrzymuję się w fantastycznym mały hotel w Siódmej,
po drugiej stronie ulicy od falafela restauracja, która odmieni Twoje życie.
(chichocze) Przepraszam. Będę zbyt zajęty pracą.
Będziesz musiał znaleźć zmienić życie kogoś innego.
Cóż, to wszystko.
Zaczynam się zastanawiać, czy mogę.
Lilia.
Lily, to po prostu facet, którego znam z pracy.
-Tak, to wyglądało na pracę. - Słuchaj, robisz wielką sprawę z...
Wiesz, ten Andy, którego znam jest szaleńczo zakochany w Nate'u,
zawsze jest pięć minut wcześniej...
i myśli, nie wiem, Club Monaco to moda.
Przez ostatnie 16 lat, Wiedziałem o tym Andym wszystko.
Ale ta osoba?
Ten "glamazon", który się czai w rogach...
z jakimś przypadkowym modnym facetem?
Nie rozumiem jej.
-Lilia. -Miłej zabawy w Paryżu.
Jedziesz do Paryża?
Tak. To się po prostu wydarzyło.
Myślałam, że Paryż to wielka sprawa dla Emily lub...
Świetnie. Teraz to zrobisz mi też sprawiasz trudność?
Hej, Andy. Andy!
-Andy, co do cholery jest z tobą nie tak? -N-nie miałem wyboru, ok?
– Miranda mnie zapytała, a ja nie mogłam odmówić. -Ja wiem.
To twoja odpowiedź na wszystko ostatnio, – Nie miałem wyboru.
-Jakby ta praca została ci narzucona. -Nate, rozumiem, ok?
Jakbyś nie zrobił te decyzje sam.
Jesteś zły, bo cały czas pracuję do późna czas i przegapiłem twoje przyjęcie urodzinowe.
-I przepraszam. -Och, daj spokój. Kim jestem, cztery?
Nienawidzisz Runwaya i Mirandę.
A ty myślisz, że moda jest głupia. Dałeś to jasno do zrozumienia.
Andy, robię wino porto zniżki przez cały dzień.
Nie jestem dokładnie w Korpusie Pokoju.
Wiesz, nie obchodziłoby mnie to, gdybyś był całą noc tańczę na rurze,
o ile to zrobiłeś z odrobiną rzetelności.
Mówiłeś, że to tylko praca.
Naśmiewałeś się z dziewczyn z Runway.
Co się stało? Teraz stałeś się jednym z nich.
-To absurdalne. -To w porządku.
W porządku. Po prostu przyznaj się do tego.
A wtedy będziemy mogli przestać udawać, jak my nie mają już nic wspólnego.
-Nie masz tego na myśli, prawda? -Nie, mam.
No, może ta podróż przychodzi w dobrym momencie.
Może powinniśmy zrobić sobie przerwę.
Nate'a?
(dzwoni telefon komórkowy)
Przepraszam. Tylko... sekunda?
Wiesz, gdybyś się zastanawiał,
osoba, od której zawsze odbierasz telefony, to jest związek, w którym jesteś.
Mam nadzieję, że jesteście razem bardzo szczęśliwi.
(telefon komórkowy nadal dzwoni)
Witaj, Mirando.
(odtwarzanie muzyki w szybkim tempie)
♪ W mieście ♪
♪ Oślepiających świateł ♪
♪ Przygotowuję się ♪
♪ Opuścić ziemię ♪
♪ Och, wyglądasz tak pięknie ♪
♪ Dziś wieczorem ♪
♪ W mieście ♪
♪ Oślepiających świateł ♪
♪ Im więcej wiesz, tym mniej czujesz ♪
♪ Niektórzy się modlą, inni kradną ♪
♪ Nie tylko błogosławieństwa dla tych, którzy klęczą ♪
♪ Na szczęście ♪
(gadatliwie)
Przepraszam. Miranda.
-(mówi po włosku) -Mistrz. Mhm.
Jak się masz? Bardzo się cieszę, że cię widzę. Dziękuję za przybycie.
-Podoba Ci się kolekcja? -Absolutnie.
-Myślę, że to najlepszy wynik od lat. -To jest dla mnie bardzo ważne.
-Bardzo, bardzo ważne. -Jestem bardzo szczęśliwy z twojego powodu.
-To jest moja nowa Emily. -Cześć. Jak się masz?
-Jestem dobry. Przyjemność. -Miło mi cię poznać.
Kochasz ten program?
-Mirando. Tędy! -(wrzeszczy)
Miranda. Nigel. Wielcy strażnicy mody.
Miranda, jakie jest stanowisko Runwaya? Moda francuska kontra moda amerykańska?
-Myślałem-- -Och.
-Nadal jesteś mi winien Harry'ego Pottera. -Och, prawda?
Oczywiście, że tak. Pracujesz dziś wieczorem?
Oh! Nie, właściwie Miranda ma obiad.
Świetnie, jesteś wolny. Och, ale tam jest problemem mojego chłopaka.
Czekaj, nie mów mi. Chłopak bez plusa?
Je suis tres, très désolé.
Och, jesteś tego pełen. Wcale nie jesteś zdezorientowany.
Nie, nawet trochę. O której godzinie mam cię odebrać?
-Uh-- Tak. -Zadzwonię do ciebie.
Oh.
O, tu jesteś. (odchrząkuje)
Musimy omówić siedzenia, uh, plan na lunch.
Dobra. Tak, jasne.
Mam to tutaj.
Zdecydowanie poruszaj się w lodowatym tempie. Wiesz, jak mnie to podnieca.
Dobra.
Więc...
przede wszystkim musimy przesuń Snoop Dogga na mój stół.
Ale twój stół jest pełny.
Stephen nie przyjdzie.
Och, Stephen jest...
Więc nie muszę odprowadzać Stephena jutro z lotniska?
Cóż, jeśli z nim porozmawiasz i on postanawia ponownie przemyśleć rozwód,
w takim razie tak, odejdź.
Jesteś bardzo pociągający, więc idź aportuj.
A kiedy wrócimy do Nowego Jorku, musimy się skontaktować, um...
...Leslie, żeby zobaczyć, co da się zrobić zminimalizować prasę...
...na to wszystko.
Kolejny rozwód...
...rozprzestrzenił się na Stronie Szóstej.
Mogę sobie tylko wyobrazić co będą o mnie pisać.
„Smocza Pani”, „z obsesją na punkcie kariery”.
„Królowa Śniegu odjeżdża kolejny pan Priestly.”
Rupert Murdoch powinien wypłacić mi czek za wszystkie gazety, które dla niego sprzedaję.
Tak czy inaczej, ja nie--
Nie obchodzi mnie to co ktoś o mnie pisze.
Ale moje... moje dziewczyny, ja po prostu...
To po prostu niesprawiedliwe wobec dziewcząt.
To po prostu...
...kolejne rozczarowanie,
kolejne rozczarowanie, kolejny ojciec... postać...
(chichocze) ...nie ma.
Tak czy inaczej, chodzi o to... (odchrząkuje)
Chodzi o to... (wzdycha)
Rzecz w tym, że naprawdę musimy się dowiedzieć gdzie umieścić Donatellę,
bo prawie z nikim nie rozmawia.
Bardzo mi przykro, Mirando.
Jeśli chcesz, żebym to odwołał twój wieczór, mogę.
Nie bądź śmieszny. Dlaczego mielibyśmy to zrobić?
Um, jest--
Czy jest coś jeszcze, co mogę zrobić?
Twoja praca.
To wszystko.
(pukanie)
Cześć. Potrzebuję planu podróży Mirandy na jutro.
-Dobra. Wejdź. -W porządku? Dzięki.
- Kto ci to ułożył? -Ten?
Och, to po prostu... to po prostu coś, na co rzuciłem.
Odwracać się. Pozwól mi zobaczyć. Zakręt.
-Mhm. Nie do pokonania. -Tak?
To naprawdę po prostu... Nie, to jest...
-Nie, cudowny. -Tak? OK, dobrze.
Naprawdę. Myślę, że moja praca tutaj jest skończona.
Oh.
Będziemy świętować. Idę po szampana.
Dobra. Co wznosimy toasty?
Wznosimy toast, kochanie, do wymarzonej pracy.
Ten, którego pragnęło milion dziewcząt.
Które dostałem kilka miesięcy temu.
Nie mówię o tobie.
Mhm.
-James Holt-- -Tak.
Massimo Corteleoniego...
...inwestuje w firmę Jamesa i przyjęcie tego na skalę globalną.
-Mhm. -Torby, buty, perfumy - prace.
A James potrzebuje partnera.
A tym partnerem byłbym ja.
-Czy Miranda-- -Nie, nie, Miranda wie, ponieważ--
-Och. -Och, ona mnie do tego namówiła!
-Boże, nie. Czy potrafisz sobie wyobrazić? -Ale-- Ale-- Ale ty odchodzisz.
-Mhm. -Nie wyobrażam sobie Runway bez ciebie.
wiem, wiem, ale mimo to jestem bardzo podekscytowany.
To pierwszy taki przypadek od 18 lat Będę mógł
decydować o losach mojego własnego życia.
O mój Boże!
Będę mógł przyjechać do Paryża i rzeczywiście zobaczyć Paryż.
Cóż, gratulacje.
-Hę? Oh. -Nigel, zasługujesz na to.
Stawiasz na tyłek rozmiaru 6. (chichocze)
-Cztery. -Naprawdę?
- (brzęk okularów) -Pozdrawiam.
-Pozdrowienia dla ciebie. -Do nas.
-Pozwól mi to zobaczyć. -(chichocze)
(kobieta śpiewa po francusku)
OK, chcę tylko powiedzieć, że tak,
są rzeczy, które robi Miranda z czym się nie zgadzam, ale...
Chodź. Nienawidzisz jej.
-Po prostu mi to przyznaj. -NIE.
Ona jest... Jest notoryczną sadystką,
i nie-- nie w dobry sposób.
OK, jest twarda, ale gdyby Miranda była mężczyzną,
nikt by o niej nie zauważył, poza tym, jak świetna jest w swojej pracy.
(chichocze) Przepraszam. Nie mogę-- Nie mogę w to uwierzyć.
-Bronisz jej? -Tak.
Handlująca dziewczyna z szeroko otwartymi oczami jej szczere artykuły z gazet?
Ty, mój przyjacielu, przechodzą na ciemną stronę.
Nie podoba mi się to.
-Nie powinieneś. To jest seksowne. -Seksowny?
-Naprawdę? -Naprawdę.
Ty też... wiesz dokąd idziemy?
-Bo się zgubiłem. -Tak.
Tak, nie martw się. Znam to miasto jak tył mojej dłoni.
To moje ulubione miejsce na całym świecie.
Wiesz, Gertrude Stein powiedziała kiedyś:
„Ameryka to mój kraj, a Paryż to moje rodzinne miasto.”
-(śmiech) -To prawda.
Co robisz? Czy po prostu piszesz takie rzeczy
a potem odłożyć to do szuflady i wykorzystać na nas, dziewczynach?
-Jestem Christian Thompson. To mój sposób. -To twój sposób. Prawidłowy.
Pracuję jako freelancer. Mam dużo wolnego czasu na rękach.
Wiesz, nigdy nie rozumiałem dlaczego wszyscy tak szaleli za Paryżem,
ale...
to jest takie piękne. (chichocze)
Mhm. Nie mogę. Przepraszam. Nie mogę.
Wiesz, Nate i ja właśnie się rozstaliśmy kilka dni temu i nie mogę.
Ooch. Wypiłem za dużo wina.
A mój słuch... wzrok... wyrok jest zaburzony.
Nie, ledwo cię znam. Jestem w obcym mieście.
Skończyły mi się wymówki.
Dzięki Bogu.
(jęki)
(wzdycha)
Tak.
Och, strzelaj.
(drzwi otwierają się)
Bonjour, madame.
Co to do cholery jest?
Jak to wygląda? To makieta.
Tak. Z?
Z jakiego amerykańskiego pasa startowego będzie wyglądać
kiedy Jacqueline Follet jest nowym redaktorem naczelnym.
C-- Zastępują Mirandę?
Tak. I ona mnie wprowadza do prowadzenia całej treści redakcyjnej.
Naprawdę jesteś zaskoczony?
Jacqueline jest dużo młodsza od Mirandy. Ma świeższe podejście do spraw.
Nie mówiąc już o American Runway
jedna z najdroższych książek w biznesie.
Jacqueline robi to samo za dużo mniejsze pieniądze.
I Irv-- Wiesz, Irv jest biznesmenem.
Miranda będzie zdruzgotana.
Całe jej życie kręci się wokół Runwaya. Nie może jej tego zrobić.
To gotowe. Irv powie Mirandzie po imprezie dla Jamesa.
A ona nie ma pojęcia?
To duża dziewczynka. Nic jej nie będzie.
Shi-- Muszę iść.
Andy.
Andy, gotowe.
Kochanie, gotowe.
Nie jestem twoim dzieckiem.
-(dzwoni telefon) -Allo.
Oh! Oh! Dziękuję Bogu, że tam jesteś.
-(wzdycha) Przepraszam? -Muszę z tobą natychmiast porozmawiać.
Chodzi o Jacqueline Follet.
Gówno! O cholera! Kurwa, cholera, cholera!
-Tak. -Och, witam, um, panie Ravitz, bardzo mi przykro
- żeby ci przeszkadzać. Zastanawiałem się-- -Czy całkiem postradałeś zmysły?
-Muszę z tobą porozmawiać. -Nie przeszkadzaj mi więcej.
Ale, hm, to tylko dla jednego... Mirando!
(trąbienie klaksonu)
Miranda. Miranda. Poczekaj, muszę z tobą porozmawiać.
Irv kręci Jacqueline Follet redaktor naczelny „Runway”.
Christian Thompson mi powiedział będzie dla niej pracować.
Irv powie ci dzisiaj, więc pomyślałem, że może gdybym ci powiedział,
-że mógłbyś to naprawić. -Czy czuję frezję?
Co? Nie. Ja-ja specjalnie im powiedziałem--
Jeśli gdzieś zobaczę frezje,
Będę bardzo rozczarowany.
Od 72 lat, Runway to coś więcej niż magazyn.
To była latarnia morska elegancji i wdzięku.
Miranda Priestly jest najlepsza z możliwych strażnik tej latarni,
ustanawiając standardy, które inspirują ludzi na całym świecie.
Panie i panowie, Daję ci Mirandę Priestly.
Dziękuję, mój drogi przyjacielu.
Bonjour. (chichocze)
Dziękuję bardzo za przybycie dzisiaj
pomóc świętować nasz drogi przyjaciel, James Holt.
Ale zanim porozmawiam z tobą o Jamesie
i jego liczne osiągnięcia,
Chciałbym pierwszy podzielić się z wami kilkoma nowinami.
Hm, jak wielu z was wie,
uh, ostatnio Massimo Corteleoni
zgodził się sfinansować rozbudowę wytwórni James Holt,
przekształcając dzieło tego wizjonerskiego artysty
w globalną markę, co jest naprawdę ekscytującym przedsięwzięciem.
Runway i Jamesa Holta mają wiele wspólnego,
najważniejszy z nich, zobowiązanie do doskonałości.
Nie powinno więc to być zaskoczeniem
że kiedy nadejdzie czas do wyboru Jamesa
nowy prezydent Jamesa Holta International,
wybrał spośród rodziny Runway.
I to jest dzisiaj moje wielkie szczęście
oznajmić wam wszystkim, że ta osoba...
...jest moim przyjacielem i długoletni i ceniony Kolega...
...Jacqueline Follet.
Dziękuję. Merci.
A teraz do głównego wydarzenia,
nasze świętowanie Jamesa Holta.
My w Runway jesteśmy bardzo dumni być--
Kiedy nadejdzie odpowiedni czas, ona mi się odwdzięczy.
Jesteś tego pewien?
Nie.
Ale mam nadzieję na najlepsze.
Muszę.
(ludzie krzyczą)
Myślałeś, że nie wiem.
Wiedziałem, co się dzieje przez jakiś czas.
Po prostu zajęło mi to trochę czasu
znaleźć odpowiednią alternatywę dla Jacqueline.
I ta praca Jamesa Holta został tak absurdalnie przepłacony
to oczywiście ona skoczył na to. (chichocze)
Musiałem więc po prostu powiedzieć Irvowi to Jacqueline był niedostępny.
Prawda jest taka, że nie ma nikogo które mogą robić to samo, co ja,
łącznie z nią.
Któryś z pozostałych wyborów uznałaby tę pracę za niemożliwą,
i czasopismo by ucierpiało.
(wzdycha) Zwłaszcza ze względu na listę.
Lista projektantów, fotografowie,
redaktorzy, pisarze, modele, wszyscy zostały znalezione przeze mnie i pielęgnowane przeze mnie
i obiecałeś mi pójdą za mną
kiedykolwiek i jeśli kiedykolwiek Decyduję się opuścić Runway.
(chichocze)
Więc ponownie się zastanowił.
Ale byłem pod wielkim wrażeniem po tym, jak usilnie próbowałeś mnie ostrzec.
Nigdy nie myślałem Powiedziałbym tak, Andrea,
ale ja naprawdę--
Widzę w Tobie dużo siebie.
Możesz spojrzeć poza to, czego ludzie chcą i czego potrzebują,
i możesz wybrać dla siebie.
Nie sądzę, że jestem taki.
I--
Nie mógłbym zrobić tego, co zrobiłeś Nigelowi, Miranda.
Nie mógłbym zrobić czegoś takiego.
Mhm. Już to zrobiłeś.
Do Emily.
Nie o to mi...
Nie, to było... to było coś innego. Nie miałem wyboru.
O nie, wybrałeś. Zdecydowałeś się iść do przodu.
Chcesz tego życia, te wybory są konieczne.
Ale co jeśli... to nie jest to czego chcę?
To znaczy, co jeśli tego nie zrobię chcesz żyć tak jak żyjesz?
Nie bądź śmieszny, Andreo. Każdy tego chce.
Każdy chce być nami.
(reporterzy wrzeszczą)
(odtwarzanie muzyki w średnim tempie)
(dzwoni telefon komórkowy)
Za 20 minut muszę być w pracy.
Co słychać?
Cóż, ja tylko...
Chciałem to powiedzieć miałeś rację we wszystkim.
To...
...Odwróciłem się od moich przyjaciół i moja rodzina
i wszystko w co wierzyłem, i-- i po co?
Do butów i koszul oraz kurtki i paski.
Nate'a.
Przepraszam.
Ja-- (odchrząkuje)
Poleciałem do Bostonu kiedy cię nie było.
Odbyłem rozmowę kwalifikacyjną w Oak Room.
I?
I szukasz u ich nowego zastępcy szefa kuchni.
-Przeprowadzam się tam za kilka tygodni. -To świetnie. Gratulacje.
Nie wiem, bez czego sobie poradzę te grillowane sery do późna w nocy, ale...
Jestem pewien mają chleb w Bostonie.
Może nawet mieć Jarlsberga.
Może nam się uda żeby coś wymyślić.
Myślisz?
Tak.
A co z tobą? To znaczy, co teraz zrobisz?
Właściwie, ja... mam dzisiaj rozmowa kwalifikacyjna.
-Och, tak? -Mhm.
To właśnie masz na sobie?
Zamknąć się. Podoba mi się to.
-Andy, Greg Hill. -Cześć.
Pospiesz się. Te klipy są świetne.
Ta sprawa dotycząca Związku Woźnych, właśnie to tutaj robimy.
Moje jedyne pytanie brzmi: Runway?
Byłeś tam niecały rok.
Co to do cholery za blip?
Wiele się nauczyłem.
W końcu jednak W pewnym sensie... schrzaniłem sprawę.
Zadzwoniłem tam po referencje, zostawił wiadomość z jakąś nadętą dziewczyną.
Następną rzeczą, którą wiesz, Dostałem faks od samej Mirandy Priestly,
mówiąc to o wszystkich asystentach kiedykolwiek miała,
jak dotąd byłeś jej największe rozczarowanie.
A jeśli cię nie zatrudnię,
Jestem idiotą.
Musiałeś zrobić coś dobrze.
-(pipie) -(dzwoni telefon)
Biuro Mirandy Priestly.
Hej, Emily, tu Andy.
Nie rozłączaj się. Mam do ciebie prośbę.
Masz do mnie prośbę?
Tak. Rzecz w tym, że mam wszystkie te ubrania z Paryża,
i nie mam gdzie je nosić,
więc się zastanawiałem gdybyś mógł zdjąć je z moich rąk.
Cóż, nie wiem. To ogromne narzucenie.
I będę musiał ich przyjąć. To znaczy, utopią mnie.
Ale myślę, że mógłbym ci pomóc.
Poproszę Roya, żeby je odebrał tego popołudnia.
Dziękuję, Em. Doceniam to. Powodzenia.
Masz ich bardzo duże buty do wypełnienia.
Mam nadzieję, że o tym wiesz.
nie rozumiem dlaczego to takie trudne...
odebrać samochód, kiedy o niego poproszę.
(chichocze)
Idź.
Z napisami: Axium Digital, Inc.