Historia, którą poznasz, może być niebezpieczna,
nielegalna, nieetyczna, a już na pewno głupia.
Ale wydarzyła się naprawdę.
Tak jakby.
KASYNO NA WODZIE
KANAŁ CROSS FLORIDA
Myśleli, że kradzież mojego psa ujdzie im na sucho.
Wara od psa.
Ale ja się zemszczę.
Chciałem ich załatwić i się zmyć.
Plan był taki: wbić na pokład, ustawić autopilota,
odpłynąć na zachód
i ukraść całe kasyno.
Akcja reakcja.
Zadzierasz z moim psem? Spodziewaj się reakcji.
Więc się doigrali.
CZŁOWIEKU, TO JEST FLORYDA.
Jestem Kenneth „Torpeda” Raulerson.
TORPEDA
Mieszkam w Crackertown na Florydzie.
ZŁY PIES
Przyszedłem na świat w Halloween.
W 30 sekund.
Lekarz gonił mnie po korytarzu, żeby dać mi klapsa.
Byłem szybki jak rakieta. Dziesięć Machów.
Włosy się paliły.
I tak całe życie.
Moim jedynym uzależnieniem jest adrenalina.
Popełniłem każde możliwe przestępstwo.
Napad na bank, wymuszenie, atak z użyciem broni
i z wykorzystaniem ładunku wybuchowego.
Wysadziłem bar.
Zostały po nim tylko maszyny do lodu.
Uprowadziłem brata jakiegoś typka i wymusiłem okup.
Rzekomo.
Reszty nie mam w aktach.
Jazda!
No ładnie.
Kilka razy wpadłem w bagno.
Cholera!
Robiłem głupie rzeczy.
Tym razem to nie ja.
Ale w czasie moich eskapad nie padł ani jeden strzał.
Nikt poważnie nie ucierpiał.
Poza bólem głowy.
Wiele razy słyszałam, że Torpeda uciekł z więzienia.
Myślałam sobie: „Chryste, ten koleś jest fascynujący”.
A jednocześnie się go bałam.
Nazywam się Jessica Kite i dorastałam w sąsiedztwie Torpedy.
PODCASTERKA
Jako dziecko go nie znałam. Ale słyszałam
legendy o Torpedzie.
Już dwa razy się ukrywałem.
Od osiemdziesiątego piątego do osiemdziesiątego dziewiątego
i od dziewięćdziesiątego siódmego do dwa tysiące szóstego.
Słuchaj no.
Druga ucieczka była dla mnie dużo trudniejsza.
Musiałem porzucić mojego psiaka, Shay.
Jesteś zajebistym psem.
Łapiesz? Ale muszę spadać.
To właśnie przez Shay
opowiadam wam teraz tę historię.
Mój ziomek Walt był jedynym, któremu mogłem powierzyć Shay.
Możesz mi ją powierzyć.
A co z twoim dzieciakiem?
Miał syna, Jareda.
Miał jakieś 18, może 19 lat.
Mam 36 lat.
Wiedzieli, ile Shay dla mnie znaczy, więc ją przygarnęli.
Zaopiekuję się nią.
Kocham cię, Shay.
Jeden z gliniarzy miał bzika na moim punkcie.
Mam bzika na punkcie Torpedy.
Dziwnie to zabrzmiało.
Nazywał się Bill. Był agentem specjalnym.
ODDZIAŁ POLICJI NA FLORYDZIE
Przyszedł i wziął Shay na zakładnika.
Policja powiedziała Torpedzie,
że jak się do nich nie zgłosi, to uśpią jego psa.
To mnie rozjuszyło.
Jestem rozjuszony.
Nie wolno uprowadzać psów i mordować ich z zimną krwią.
Jestem bardzo rozjuszony.
Musieli za to zapłacić.
Zabrałem żonę na rejs.
Chciał zgarnąć nagrodę główną.
Zacząłem opracowywać plan kradzieży kasyna.
Zapisz się na rejs kasynem na wodzie.
Uznał, że tak wyrówna rachunki.
Chciałem się zemścić.
Dla mnie to bez sensu, ale dla Torpedy to było logiczne.
Jak ktoś kradnie mi psa, zabijam mu kota.
Ich kot musiał zginąć.
Pierdolcie się!
Opracowałem plan idealny. Wiedziałem, jak okraść kasyno.
Dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Musiałem to zrobić z rozmachem.
Wiedziałem, że na statku jest co najmniej 250 tysięcy.
Chciałem zgarnąć wszystko.
Mój ziomek Walt obiecał, że mi pomoże.
Możesz na mnie liczyć.
Serio, Walt. Zero chlania.
Przysięgam na grób mamusi. Nie zawiodę cię.
No dobra.
Zaczęliśmy od strażnika.
Musieliśmy zwędzić kartę.
Gdzie ten cholerny gnat?
Był trochę przy kości.
Łatwizna.
Dobra, dalej.
Plan był taki: dostać się do sejfu...
Do dzieła.
...zabrać forsę...
ustawić autopilota...
i popłynąć na zachód.
Chciałeś ukraść statek?
Cały statek.
Bez dwóch zdań.
Chciałem ukraść cały statek.
W idealnym świecie mój plan by wypalił. Ale tak się nie stało.
Prawo Murphy’ego. Jak coś może się schrzanić, to się schrzani.
I zgodnie z tym prawem, wszystko poszło się chrzanić.
DZIEŃ NAPADU
Oto, co wydarzyło się naprawdę.
Walt!
Gotowy?
W dzień napadu, poszedłem do Walta.
Wcale nie zachlałem.
Był nawalony jak Messerschmitt.
Cholera.
Napady na bank, o których słyszy się
w wiadomościach,
nie mają nic wspólnego z tymi, które widzimy w filmach.
EMERYTOWANY POLICJANT
Nazywam się Blaine Coral. Przez 35 lat byłem policjantem.
Zostałem prywatnym detektywem.
Już biorę spluwę.
Większość tych kolesi nie grzeszy rozumem.
Inaczej nie robiliby takich głupich rzeczy.
Uznałem: „Dzisiaj albo nigdy!”.
Dzisiaj albo nigdy! Mówiłeś, że mogę na ciebie liczyć.
Bo możesz.
Nigdy cię nie wystawiłem.
Powiedziałem: „Walt, w tym stanie nie pojedziesz.
Jesteś nawalony”.
Jestem nawalony?
Daj kluczyki. Pożycz mi auto.
Nie odpali.
Cholera!
Czekaj. Mam pomysł.
Powiedział: „Weź Jareda”.
Weź Jareda.
Tylko Jared mógł mi pomóc, więc uznałem: „Walić to”.
Nie miałem wyboru.
Zgodziłem się.
To był błąd.
Nie spotyka się złodziei rodem z Mission Impossible
albo Ocean’s Eleven.
Większość ma może ze dwie szare komórki.
Podeszliśmy do przyczepy od tyłu.
Jared był tuż za mną.
Szepnąłem do niego: „Trzymaj się blisko mnie”.
Trzymaj się blisko mnie.
Wziąłem głęboki wdech.
Trzy, dwa, jeden. Wchodzimy.
Ręce do góry. Rzuć pączka i kawę, śmieciu.
Powiedziałem mu, że to napad.
- To napad. - Sukinsyn!
Wtedy do środka wpadł nabuzowany Jared.
Jared, zabieraj tę spluwę!
Co?
Nie celuj we mnie! Dawaj taśmę.
No tak, taśma.
Trzeba było tylko owinąć typa taśmą.
- Szybciej. - Próbuję!
Ale w międzyczasie
strażnik zaczął szukać
czegoś po kieszeniach.
Rzuciłem się na niego.
Musi gdzieś tu być.
Dawaj tę cholerną taśmę!
Gdzieś tu ją wkładałem.
Jared!
Rzuć mi ją!
Musiałem mu lekko przyłożyć.
Znalazłem!
Powtórzę. Nie mają wiele szarych komórek.
Jak owinąłem strażnika taśmą...
Gówno widzę.
- Ja też. - Jebać to.
- Co jest? - Wchodzimy.
Przestań się opierdalać.
Wcześniej gwizdnąłem palnik.
Mam go.
- Ruszaj się. - Jest ciężki.
Palnik acetylenowy.
Przytargaliśmy go pod sejf
i odpaliliśmy,
żeby wypalić w sejfie dziurę.
Musieliśmy tam wejść.
Ale nic to nie dało.
Cholera!
Nie przewidziałem, że sejf może być tak solidny.
Musi być stalowy.
Co teraz?
Morda! Próbuję myśleć.
Układam plan.
Na statku były bankomaty.
Wiedziałem, co robić.
Mam plan „B”.
Planem „B” były bankomaty.
Kopniakiem zwaliłem je
ze schodów.
Wywieźliśmy bankomaty na taczkach.
Strażnik się na nas gapił spod maski.
Krzyknął: „A wy dokąd?”.
A wy dokąd?!
„Nie wywieziecie ich stąd”.
Nie wywieziecie ich stąd.
Spytałem: „Czyj to Cadillac?”.
Czyj to Cadillac?
Zamarł.
Nie! Nie zbliżajcie się do Cadillaca! To mój skarb!
Łapy precz!
- Pchaj, Jared! - Pcham!
Jeden miał wejść
na tylne siedzenie, drugi do bagażnika.
- Przyciąłem palce. - Gotowy?
Pchaj, do cholery!
Do kurwy nędzy!
Pakowałem go na tylne siedzenie.
Przestań!
Brakowało centymetra,
żeby się zmieścił.
Wejdzie!
Ale się nie udało.
Niech to szlag! Nie wejdzie!
Nie dało się go wsadzić na tylne siedzenie.
Musiałem się zadowolić jednym.
Nie uciekniecie!
Cieć krzyknął: „Nie przejedziecie przez bramę!”.
Nie przejedziecie przez bramę!
Spojrzałem na Jareda i powiedziałem: „Trzymaj się”.
Wrzuciłem niski bieg.
Rozpędziłem się do osiemdziesiątki
i staranowałem bramę.
I nawiałem.
Sukinsyn.
Skubany ani drgnie!
Sukinsyn.
Liczyłem na piątaki i dyszki. A on był pełen dwudziestek.
Łącznie 32 tysiaki.
No i to by było na tyle.
Nie gwizdnąłem tyle, ile chciałem,
ale w moim przekonaniu spłacili dług za mojego psa.
Po tym, jak dokonał rzekomego rabunku na statku,
wiedział, że będą go ścigać, więc uciekł do Massachusetts.
Przybrał tożsamość „Bruce Clayter”.
Mam sporo tożsamości.
Edward Morris, Jeff Robertson, Jack Cook, Ellisteen Barnes.
Wtedy zostałem Brucem Clayterem.
Siedząc w barze i gawędząc z dziewczyną,
usłyszałem w telewizji moje nazwisko.
Policja poszukuje
Kennetha Scotta Raulersona w związku z napadem
na kasyno na wodzie.
Nazywam się John Walsh i nadaję pilny komunikat
z Wydziału Przestępstw.
Dołączcie do poszukiwań.
Pokazali moje zdjęcie.
Oto zdjęcie Raulersona.
Dziewczyna spojrzała na zdjęcie i powiedziała:
„Bruce, on wygląda jak ty”.
- Bruce, on wygląda jak ty. - Co ty nie powiesz.
Chwilę później dodali:
„Podaje się za Bruce’a Claytera”.
Podaje się za Bruce’a Claytera.
Ona na to: „Nazywa się tak, jak ty”.
Nazywa się tak, jak ty.
Co ty nie powiesz.
Wszyscy zaczęli się na niego gapić.
Powiedziałem: „Gówno prawda.
Jeśli ktoś myśli, że jestem tym kolesiem,
tam jest telefon”.
Tam jest telefon.
Ale mój ziomek powiedział:
„Nikt nie dotknie telefonu”.
Nikt nie dotknie telefonu.
Barmanka dodała: „Idź się pakować.
Zamówię ci taksówkę”.
Zamówię ci taksówkę.
Dzięki.
Czekaj. Kocham cię, Bruce.
Co ty nie powiesz.
Pobiegłem spakować manatki.
Pięć minut później odjechałem.
Zwykle, gdy ktoś obrabuje bank albo kasyno,
to nie łapią go podczas ucieczki,
tylko po czasie,
gdy zrobi coś głupiego,
popełni błąd
albo niezbyt dobrze zatrze ślady.
W prawo.
W końcu mnie przymknęli.
Ale nie będę się zagłębiać w tę historię.
Złapaliście mnie, bo tego chciałem.
Nie będę się w to zagłębiać.
Moja ucieczka przed policją dobiegła końca.
Rok później ktoś mnie odwiedził w więzieniu.
Nie uśpili Shay.
Ale to już przeszłość.
Dziś próbuję uprzątnąć rzekę, nad którą dorastałem.
Withlacoochee.
W tym miejscu rzeka się tamuje.
Nie powinni byli jej przecinać na pół.
Kąpałem się w tej rzece, odkąd skończyłem pięć lat.
Po latach wróciłem i zastałem taki widok.
Jest zanieczyszczona. Kto by pozwolił dziecku się w niej kąpać?
Wszystko, co robiłem w życiu,
doprowadziło mnie do przygody z tą rzeką.
Tylko drań potrafi od razu rozpoznać drania.
Wierzcie mi na słowo. Tę rzekę niszczą dranie.
Wkurza mnie to.
To nasz Torpeda. Kochamy go.
Był, jest i będzie Torpedą.
Jak komuś się to nie podoba, to ma pecha.
Mamo, możesz być dumna.
Napisy: Anna Maria Podhorodecka