Downloaded from YTS.MX
Chicago!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jak się macie?
Wspaniale was widzieć!
Od razu przejdę do rzeczy.
SETH MEYERS TATA PRZED EGZEKUCJĄ
Mam kryzys pewności siebie.
Mam kryzys, ponieważ tekst
mojego sześcioletniego syna
przebił wszystkie moje tegoroczne żarty.
Kiedy chce siku, mówi: „Muszę siku”.
A gdy chce kupę, to szepcze mi do ucha:
„Mam dla ciebie brązowy sekret”.
I wszystko jasne.
Bo co innego miałoby to znaczyć?
- Mam brązowy sekret. - Chcesz kupę?
Nie, mama ma romans z kurierem z UPS-u.
Takie rzeczy śmieszą każdego rodzica.
A jeszcze lepiej, jak jest się komikiem,
bo od razu można to wykorzystać na scenie.
Oczywiście pragnę,
żeby moje dzieci były szczęśliwe,
ale by czasem coś mi dawały.
W sensie:
by były zadowolone,
ale też by zadowalały mnie.
Mam program zatytułowany „Dziecko z korytarza”. Dzięki!
Mój drugi syn urodził się w wejściu do naszej kamienicy.
Niesamowita historia.
Wiecie, jak to brzmi:
„dziecko komika urodzone w wejściu do kamienicy”?
Zarąbiście.
I z tego co wiem,
to już zapracował tym sobie na studia.
Nad „brązowym sekretem” jeszcze pracuję.
Na cztery lata studiów nie starczy,
ale na dwa semestry na Collegium Humanum już tak.
Chcę pogadać z wami o posiadaniu dzieci.
I fajnie, że nie każdy z was je ma.
Oto wasza nagroda pocieszenia:
to nie wy musicie
dzisiaj wrócić do domu pełnego bachorów.
Brzmi bosko.
Może maraton seriali, cokolwiek to znaczy...
Z żoną jesteśmy tak zmęczeni,
że nie mamy na to czasu.
Wolimy przyjmować małe dawki.
Nam wystarcza dziesięć minut.
Żona zasypia po pięciu,
ale nie pozwala mi wyłączyć,
bo nagłe ściszenie ją budzi.
Więc robię to powoli,
patrząc, jak postacie cichną.
Tak musi czuć się człowiek w momencie, gdy dostaje udaru.
Następnego wieczoru musimy do tego wrócić.
Więc na jeden odcinek
potrzebujemy około trzech i pół miesiąca.
Przejdźmy do tematu moich dzieci.
Poznajcie ich imiona:
Ash, Axel i Addie.
Osobno brzmią świetnie.
Razem to katastrofa.
Wyobraźcie sobie przedstawić taką trójkę dziadkom.
Oto wasze wnuki...
Starsi ludzie muszą
słyszeć różnicę w wymowie.
Dlatego Gripex nie rymuje się z arszenikiem.
To daje im poczucie bezpieczeństwa.
Nie zdradzę, kto chciał dać wszystkim dzieciom imiona na „A”.
Powiem tylko, że nazywam się Seth, a żona Alexi.
Wiele osób pyta mnie,
czy mylę imiona żony i dzieci.
Odpowiadam, że nie.
Najgorsze jest to,
że zwracając się do żony,
Alexa myśli, że mówię do niej.
A co gorsza,
używam jej imienia tylko wtedy, jak się kłócimy
i jestem uszczypliwy,
na co Alexa reaguje słowami:
Nie rozumiem stwierdzenia: „nie wszyscy są tak doskonali jak ty”.
Wychowuję dzieci w Nowym Jorku.
I bardzo to lubię.
Jak to w każdym dużym mieście
trzeba pamiętać o bezpieczeństwie dzieci.
Codziennie odprowadzam chłopców do szkoły.
Gdy przechodzimy przez ulicę, mamy taką zasadę.
Najpierw patrzymy, jakie jest światło:
gdy jest czerwone,
całą trójką mówimy:
„czerwony panek” i stajemy.
A jak jest zielone, mówimy:
„zielony panek” i przechodzimy.
Mieliśmy z tego niezły ubaw.
Nawet przechodnie patrzyli zaciekawieni.
Wszystko super.
Aż pewnego razu idzie z nami moja żona,
patrzy na światła i mówi:
„To bardziej biały niż zielony”.
Tak...
To raczej średni pomysł,
żebyśmy z chłopcami krzyczeli „biały panek”.
Na przejściu dla pieszych.
Co gorsza,
chłopcy zaczęli tak krzyczeć:
„Biały panek!
Przejście dla białego!
Kierowcy i rowerzyści, uwaga...
na białego przechodnia!
To jego przywilej!”.
Bycie rodzicem
polega na ciągłym tłumieniu prawdziwego siebie.
Oto przykład.
Będąc rodzicem,
musisz uważać na to, co mówisz.
I staram się to robić przy dzieciach.
Jednakowoż,
czuję, że nie mogę w pełni
wyrazić tego, co tak naprawdę myślę.
Scena z kuchni:
dzieci bawią się nieopodal, a ja przypadkiem kładę rękę na kuchence,
więc krzyczę: „Cholera jasna!”.
Spojrzenie żony mówi: „Mogłeś się bardziej postarać”.
To prawda.
Ale w tamtym momencie miałem ochotę powiedzieć:
„Wiecie, że tatuś chciał użyć słowa »kurwa mać«”?
Kurwę trudno zastąpić
zwykłym „o rany”.
Nie da się tak.
Bo jeszcze by mi dysk wypadł...
Jak zobaczycie kiedyś tatę w kołnierzu,
to znaczy, że zamiast „ty, sukinsynie”
powiedział „motyla noga”.
Lepiej nie przeklinać, bo jeszcze dziecko to powtórzy,
za co żona będzie cię obwiniać
do końca życia.
Na szczęście łatwo rozpoznać,
gdzie dzieciak nauczył się przekleństwa.
Na przykład,
kiedy podłapał to w szkole.
Ostatnio jeden z naszych synów
zaczął tańczyć w salonie i nucić:
„Kurwa, kurwa, kurwa...”.
Żona patrzy na mnie, więc mówię:
„To nie ode mnie!
Nie zdarzyło mi się uderzyć w palec,
a potem tańczyć breakdance”.
Wiadomo też, gdy podłapali coś od ciebie.
Raz mój syn układał Lego
i nagle wszystko się zawaliło.
Jego reakcja:
„Pieprzyć to”.
I myślę sobie: „To ode mnie”.
Cały tatuś!
Jakbym widział własne odbicie.
Nie tylko wulgaryzmy źle brzmią
w dziecięcych ustach.
Są też inne wyrazy, których zakazujemy dzieciom mówić.
Na przykład „ohyda”.
Albo „głupi”.
I najgorsze: „nienawidzę”.
Ciągle to powtarzają...
Mówimy im wtedy:
Zamiast tego powiedz „nie przepadam”.
Staramy się wbić im to do głowy.
Ostatnio mój syn wparował do naszej sypialni i mówi:
„Tato, wiesz, kogo nienawidzę?”.
Więc ja na to: „Synku, nie mówimy tak.
Można kogoś nie lubić lub za kimś nie przepadać...”.
Ale widzę, że posmutniał, więc pytam kogo.
On na to: „Pana, który zabił Martina Luthera Kinga”.
Na co od razu zareagowałem:
„Jego możesz nienawidzić!”.
Nie chcę, by mój syn krzyczał na mieście:
„Wiecie za kim nie przepadam?
Za Jamesem Earlem Rayem. Nie mój typ.
Wybaczcie, ale światło się zmieniło.
Biały panek!”.
Nie mógłbym znienawidzić moich dzieci.
Nie mógłbym...
Jednakowoż, dobrze mieć
listę trzech znienawidzonych rzeczy,
które dzieci robią.
Na przykład jak rzucają kostkami.
Nie ma szans, że którejś nie zgubią.
I tylko widzisz, jak się zamachują.
Synku, nie tak mocno...
- Jak się gra w Monopoly? - Wygrywasz,
jak obie kostki zostaną na stole.
Jesteśmy w kuchni,
nie w kasynie w Las Vegas.
Tak wyglądam podczas gry z dziećmi.
Jak już znajdę kostkę, to odczekuję chwilę...
Póki jeszcze nie wiedzą, że ją mam.
Pod sofą panuje taki spokój...
Czasami poruszam nogami,
żeby wiedziały, że żyję.
I odpoczywam.
Łapię kontakt wzrokowy z pająkiem.
„Siema, stary.
Też masz dzieci?”
Nienawidzę, jak rzucają kostkami.
I gdy budzą się w nocy.
Są teraz na etapie, że miewają koszmary nocne.
Więc gdy się obudzą, przychodzą do naszej sypialni.
A wtedy jedno z nas
musi przez godzinę je uspokajać.
Nabawiłem się przez to traumy.
Teraz gdy słyszę, jak ktoś się dobija,
to myślę: „Może to tylko złodziej...
który zabierze po cichu wszystkie kosztowności.
Za to nie będę musiał przez godzinę drapać go po pleckach”.
Zeszłego lata popełniłem błąd.
Mój syn miał koszmar i nie mógł zasnąć,
więc zaproponowałem mu drapanie po plecach.
Tak mu się spodobało,
że potrafi teraz zmyślać.
Przychodzi do nas
i wcale nie wygląda na przestraszonego.
Po czym oznajmia: „Zła wiadomość.
Pan kościotrup wrócił.
Dobra jest taka, że już podciągnąłem piżamkę”.
Mam dobry sposób na dziecko,
które domaga się drapania.
Wystarczy wziąć szarą taśmę
i zakleić mu usta.
Nienawidzę rzucania kostkami.
Budzenia w nocy.
Przy trzecim uklęknę.
Nienawidzę rozmów o lawie.
Ciągle o tym gadają.
To wina szkoły.
Wiem, że po to są lekcje przyrody.
Opowiadacie im o wulkanach i lawie.
Ale to nas później wypytują o lawę,
a ja nie mam o tym pojęcia.
Wiem tylko, że jak znajdą się w jej pobliżu,
to jestem słabym ojcem.
Nieraz było tak,
że próbuję zaparkować auto,
odwracam głowę i widzę wpatrujące się oczka:
„Jak dotknę lawy, to umrę?”.
Nie mógłbym znienawidzić dzieci. Ani ich skrzywdzić.
Nie mógłbym...
Wiecie o tym.
Ale czasami używam
siły w trakcie ich rozbierania.
Gdy pod koniec dnia nie chcą
ze mną współpracować,
potrafię energicznie zerwać
z nich ubranie.
Wstyd się przyznać,
ale sprawia mi to radość.
Kiedy wyglądają w ten sposób...
Daję im czas, żeby przemyślały swoje zachowanie.
Oczywiście to przechodzi.
I powieka opada.
Posiadanie dzieci zmienia perspektywę.
Mam ich trójkę: osiem, sześć i dwa lata.
Tym, co zawsze nas stresuje,
są zaproszenia na wesele.
Para młoda ma dwie opcje.
Czasem w zaproszeniu jest napisane:
„Wesele bez dzieci”,
wtedy musimy znaleźć dla nich opiekunkę
na wieczór, a czasami nawet cały weekend.
Ale gorzej, gdy napiszą: „Zapraszamy was całą rodziną
na ten wyjątkowy dzień”.
Tylko głupia, niezamężna i bezdzietna parka
uznałaby to za dobry pomysł.
Nie widzieliby w tym nic złego,
ponieważ nie wiedzą jeszcze,
że dzieci potrafią zepsuć wszystko.
Mając ich trójkę,
tylko czekasz na moment,
żeby wejść na parkiet
i przerwać taniec ojca z córką
słowami: „Przepraszam.
Gratulacje. Piękna panna młoda”.
Ale nasze dzieci zjadły cały tort.
Nie wiem, co powiedzieć.
Wiem, że był drogi.
Ale mogliście nas nie zapraszać.
I to mnie spotka kara,
bo dzieciaki zeżarły cały tort
i pewnie nie będą mogły zasnąć,
a rano zrobią ogromną kupę.
I dzięki, że kazaliście im założyć te smokingi.
Nie ma nic lepszego
niż wizyta w wypożyczalni smokingów z dziećmi,
gdzie facet ze szpilkami każe im się nie ruszać.
Wielkie dzięki.
Jesteśmy wam za to bardzo wdzięczni.
Pewnie taniej byłoby je kupić
niż wypożyczać.
Żona kazała mi się pożegnać.
Chyba się obraziła,
bo przed pójściem do łazienki powiedziała:
»Nie dawaj im zjeść tortu«, a tak się stało.
Możliwe, że to nasz koniec,
ale oby wasze małżeństwo przetrwało.
A jeśli zechcecie się rozwieść,
to załatwię się na waszym trawniku.
Dobranoc. Pięknie wyglądacie”.
Prawda, że pokazywanie karty szczepień
w czasie pandemii nie przypominało
życia w nazistowskich Niemczech?
Zgodzicie się?
I za każdym razem
obsługa restauracji na wejściu
mówiła przepraszającym głosem:
„Proszę nam wybaczyć,
ale musimy zobaczyć pana kartę szczepień.
Może być też zdjęcie w telefonie.
Albo niech pan zrobi zdjęcie mojej karty
i mi pokaże.
Wystarczy udowodnić, że pana telefon ma aparat
i z chęcią wpuścimy pana do środka”.
Widziałem sporo filmów o nazistowskich Niemczech.
Nie przypominam sobie, żeby Gestapo tak robiło.
Nie kojarzę,
żeby wyważali drzwi z tekstem:
„Dokumenty!
Proszę nam wybaczyć.
Mamy takie procedury...
Nas też to irytuje.
To najgorsza część pracy...
w Gestapo.
Ale nasz szef to taki...
nazista”.
To bardzo obraźliwy akcent.
Okropny niemiecki akcent.
Trafiłem ostatnio na widza z Niemiec.
Po występie podszedł i zapytał mnie:
„Często robi pan taki akcent na scenie?”.
Przytaknąłem.
„A jakby się pan czuł, gdyby niemiecki komik
parodiował amerykański akcent?”
Na co ja: „Niemiecki komik, nie sądzę”.
Co musiałoby pójść nie tak,
żebym poszedł do klubu i usłyszał:
„Brawa dla Klausa!”.
Chętnie bym to zobaczył.
I nagle tamten wyskoczyłby z tekstem:
„I Amerykanie na to: Poproszę dwadzieścia nuggetsów”.
Na co ja: „My tak nie mówimy!”.
Niemiec nie dał za wygraną i pyta,
czy zrobiłbym afrykański akcent.
Odpowiadam mu: „Za żadne skarby”.
„Więc gdzie leży granica?”
„Granica dla akcentów,
które może parodiować biały komik w 2024 roku?
W Europie”.
Od Finlandii po Włochy, od Portugalii po Ukrainę.
Z Turcją bym nie zadzierał.
I kariera komika gwarantowana.
Pokażę na przykładzie.
Oto parodia Szweda w chińskiej restauracji:
„Dzień dobry, czy jest kurczak chow mein?”.
„Nie, skończył się”.
Celowo wybrałem szwedzki,
bo nie da się zrobić obraźliwego szwedzkiego akcentu.
Mój argument opieram na fakcie,
że nigdy nie zdjęto Muppetów.
Jakim cudem to przeszło?
Śpiewający szwedzki kucharz?
To było moje pierwsze
zetknięcie ze Szwedami jako dziecko.
Myślałem, że wszyscy Szwedzi
to idioci, którzy nie potrafią używać noża i widelca.
Wyobraźcie sobie, jakby to było,
gdyby dali pakistańskiego kucharza?
Nic z tego...
Teraz wiem, jak to jest,
gdy półtora tysięcy tyłków zamknie się jednocześnie.
Moje dzieci są szczęściarzami.
Mają czwórkę dziadków,
z którymi ciągle się widują
na żywo lub online.
Codziennie ze sobą rozmawiają.
Ja nie miałem takiej relacji z dziadkami.
Mój tata raz do roku pozwalał mi pogadać z babcią
niczym porywacz, który daje zakładnikowi...
porozmawiać z policją.
„Przywitaj się z babcią”.
I zaraz zabierał telefon.
„Widzisz, że żyje!
A teraz włóż pięć dolców do koperty i zostaw pod wiaduktem”.
Kocham, gdy moi rodzice opiekują się wnukami.
To dla mnie wyjątkowy widok.
Uwielbiam to.
Przeszkadza mi jedynie to,
że rodzice używają innych metod wychowawczych
z dawnych czasów
niż my teraz.
Minęło już trochę czasu, odkąd mój tata wychowywał dzieci.
Był typem krzykacza.
Bez przerwy wrzeszczał na mnie i mojego brata.
Nie stosował półśrodków,
tylko od razu wybuchał.
Z żoną mamy bardziej nowoczesne podejście.
Nigdy nie krzyczymy na dzieci. Używamy języka w stylu:
„Widzę, że jesteś zdenerwowany
i nie umniejszam twoich emocji.
Zachęcam cię, żebyś przepracował je
we własnym tempie.
I pamiętaj o tym,
że zawsze możesz czuć się tu bezpiecznie”.
Czasami mój tata wraca do starych nawyków.
Kiedy dzieci nie chcą go słuchać,
zaczyna na nie krzyczeć.
Wtedy ja biegnę, żeby mu przerwać.
„Tato, my tak nie robimy!
Nie chcę umniejszać twoim metodom
ani nie krytykuję...”
Chociaż muszę przyznać, że kiedy tak na nie krzyczy,
a ja każę mu przestać,
w mojej głowie pojawia się cichy głos:
„Daj im popalić!
Pokaż im, gdzie ich miejsce!”.
Bo nie jestem pewien,
czy te nowoczesne metody działają.
Szczerze, nie widzę efektów.
Niedawno mój ośmioletni syn ugryzł brata.
Nawet się nie bili.
Po prostu zobaczył go
i wpadł na taki pomysł.
Niczym robot: „Procedura gryzienia aktywowana”.
Podszedł i ugryzł go, po czym się tego wyparł.
„To przecież ślady twoich zębów.
Ortodonta mógłby dopasować
aparat na ich podstawie”.
Byłem wkurzony, co rzadko się zdarza.
Kazałem mu iść do pokoju
i zatrzasnąłem drzwi.
Miał spędzić tam pięć minut
i zastanowić się nad swoim zachowaniem.
Tylko pięć minut...
Ale jestem mięczakiem
i wytrzymałem tylko dwie minuty, bo naszły mnie myśli:
„Przeze mnie będzie musiał chodzić na terapię
i nabawi się traumy.
Dlatego muszę powiedzieć mu, że jest dzielny
i kocham go ponad wszystko”.
Myślałem, że ujrzę go leżącego w kałuży łez
na środku pokoju.
Ten za to jedynie siedział i gapił się przez okno,
jak gdyby nigdy nic.
Niczym w filmie francuskiej Nowej Fali.
Brakowało tylko beretu i papierosa.
„Czy go ugryzłem?
Możliwe.
W życiu albo to ty gryziesz,
albo jesteś gryziony”.
Mam taką teorię,
że moje dzieci
będą krzyczeć na swoje własne.
Taki przeskok pokoleniowy.
Pewnie już teraz gadają o tym, jak leżą wieczorem w łóżku:
„Jak dorosnę, nie będę taki delikatny jak tata.
Będę groźny jak dziadek”.
A drugi na to: „Tak. Nie zamierzam być takim mięczakiem”.
„Umniejszać emocjom?” Stary, dorośnij...
Żona uważa, że powinniśmy uczyć się od innych.
Na Instagramie podsyła mi filmiki, na których mamusie
dzielą się swoimi radami.
Podejrzane jest to,
jak wyglądają zbyt dobrze.
Jeśli mają idealnie zrobioną fryzurę,
to od razu wyłączam.
Innym razem dają dziwne porady.
Na jednym filmiku kobieta mówiła spokojnym głosem:
„Pozytywne komentarze są bardzo ważne dla dziecka.
Jeśli rano powiesz mu, że lubisz jego charakter pisma,
to możliwe, że wieczorem nie uderzy braciszka”.
Nie wiem, czy to prawda,
bo zawsze reaguję za późno.
Przykład: chłopcy wydzierają się na siebie,
a ja biegnę z tekstem: „Lubię wasz charakter pisma!”.
Podoba mi się jedno konto.
To ten typ mamy, która ledwo ogarnia
i nagrywa filmiki na telefonie
niczym w horrorze,
ukrywając się przed dziećmi w szafie.
„Nie mam za wiele czasu.
Ale wiem, jak usunąć flamaster...
O nie, znalazły mnie!”.
Oboje z żoną mamy dobre relacje z rodzicami.
To nas do siebie zbliżyło.
Myśleliśmy, że tak samo będzie,
gdy będziemy mieć własne dzieci.
Jednak nasze rodziny się różnią.
W moim domu panowała
przy stole taka zasada: „Nigdy nie mów niepytany.
Skoro już mówisz, to niech to będzie na temat.
I najważniejsze,
nie przerywaj innym”.
Z kolei u żony było tak:
„Jak tylko o czymś pomyślisz, powiedz to na głos.
Najlepiej zacznij mówić, zanim skończysz to przetwarzać.
Daj najpierw wybrzmieć...
swojej myśli...”.
Mają też inną tradycję.
Gdy zamawiają jedzenie na wynos,
dopiero w trakcie rozmowy przez telefon
pytają, co kto chce.
Co więcej, potrafią w tle krytykować restaurację.
Ktoś pyta: „Może pierożki?”.
I słyszy odpowiedź: „Ich pierożki są rozmokłe!”.
„Nie chcemy pierożków”.
Żona pochodzi z żydowskiej rodziny, czego jeszcze nie mówiłem,
ale niejako zdradziłem.
Jeśli Żydzi są w czymś zgodni,
to chętnie się tego dowiem.
Zapewniam, że moje dowcipy są filosemickie.
Kocham moją żydowską żonę
i dzieci.
Mam wspaniałych teściów.
I najlepsze jest to, że zawsze łatwo ich znaleźć,
bo dziwnym trafem
akurat wpieprzają się w moje życie.
Wystarczy zapukać.
Czeka nas poważna rozmowa z dziećmi,
gdyż dziadkowie od strony żony są ocalałymi z Holokaustu.
Więc będziemy musieli im to wyjaśnić.
Problem polega na tym, że dzieci zadają pytania,
na które nie jesteś gotowy,
a mimo to musisz odpowiedzieć.
Pewnego razu
żona mówi do syna:
„Masz szczęście, że znasz wszystkich dziadków.
Twoja babcia nie poznała żadnego”.
Zapytał dlaczego. Żona wyjaśniła, że zmarli podczas wojny.
On na to: „Byli żołnierzami?”.
„Nie każdy, kto zginął w wojnie, był żołnierzem”.
Po chwili namysłu syn mówi:
„Czyli byli doboszami?”.
Oglądał ostatnio książkę o rewolucji amerykańskiej
i trafnie wydedukował,
że dobosze idący z przodu są narażeni na śmierć
tak samo jak żołnierze.
Cóż za fatalny czas dla doboszów...
Być może najgorszy w historii.
A tak się cieszyłeś, kiedy usłyszałeś,
że rekrutują doboszów.
Myślałeś, że pozwolą wam zostać i ćwiczyć do czasu,
kiedy wrócą ocalali i zagracie dla nich koncert.
Więc zgłosiłeś się, po czym słyszysz:
„Zakładaj bęben i stawaj na przodzie”.
„Na przodzie?”
„Staniesz z drugim doboszem i flecistą”.
Flecista, słysząc to, mówi:
- Ale to piszczałka. - Nie teraz, flecisto.
Żona twierdzi, że powinienem przejść na judaizm,
bo i tak wszyscy biorą mnie za Żyda.
Tak naprawdę jestem ćwierć Żydem.
Ale i tak wszyscy mówią: „Jesteś Żydem, nie?”.
Jestem też ćwierć Szwedem. Ale żaden nie zagadał mnie...
Naprawdę tak brzmią.
Nie zamierzam za nic przepraszać.
Czemu muppety miałyby kłamać?
A chemicy brzmią tak...
Ostatnio dowiedziałem się kilku rzeczy o moich przodkach.
Brałem udział w programie „Odkryj swoje korzenie”
prowadzonym przez profesora Gatesa.
Świetny program.
Dowiedziałem się kilku faktów,
o których nie miałem pojęcia.
Na przykład o tym, że pochodzę od litewskich Żydów
znanych z powiedzenia:
„Musimy spieprzać z Litwy”.
Ale byłem słabym materiałem,
ponieważ trudno mnie czymkolwiek zszokować.
A założeniem programu jest to, by zaskoczyć uczestnika
jakimś faktem o jego przodkach.
Więc z tego powodu
odcinek średnio się udał.
Dla przykładu, w pewnym momencie profesor zwraca się do mnie:
„Namierzyliśmy jednego z twoich przodków.
Jego nazwisko było zapisane w księdze miejskiej
z 1650 roku.
Co czujesz w tej sytuacji,
wiedząc, że odnaleźliśmy twojego dalekiego przodka
z 1650 roku”.
A ja na to: „Wiedziałem, że pochodzę od człowieka”.
Co innego, jakby oznajmił, że moja prababcia
była syreną.
Tylko raz mnie zaskoczył. I to przez przypadek.
Wygląda to tak, że siedzicie naprzeciwko siebie,
pomiędzy wami stół, a na nim książka.
Profesor zaczyna opowiadać
i prosi was o przewrócenie strony.
W pewnym momencie zapytał mnie,
czy jestem artystą. Przytaknąłem.
„A czy macie w rodzinie innych artystów?”
„Nic mi o tym nie wiadomo”.
„Więc przewróć stronę
i sam się przekonaj”.
Przewracam i widzę tam nekrolog
mojego pradziadka, który popełnił samobójstwo.
Profesor Gates pyta, czego się dowiedziałem.
„Tego, że mój pradziadek był samobójcą”.
Reakcja profesora:
„Mój błąd. Wybacz.
Wytniemy to”.
„Sprawdź kolejną stronę”.
A tam wzmianka, że pradziadek grał w szkolnym przedstawieniu.
„Fajnie, co?”
Mam zapomnieć o tym, że pokazałeś mi nekrolog samobójcy?
To tak, jakby magik zapytał: „To twoja karta?”.
„Nie, to chyba zdjęcie twojego wacka”.
„Cholera.
Czy to ona?
Dziewiątka pik, zgadza się?
Wciąż myślisz o zdjęciu fiuta?”.
No raczej!
W tym momencie wielu komików
przeszłoby do żartów o transwestytach.
Zapewniam, że takich nie mam.
Całym sercem wspieram społeczność transpłciową.
Za to irytują mnie ludzie,
którzy narzekają na to,
że muszą nauczyć się czyjegoś
nowego imienia, zaimka czy też zmienić adres e-mail
w swoich kontaktach.
Powiedzcie mi szczerze,
co byłoby dla was trudniejsze do przełknięcia:
to, że ktoś bliski zmienił płeć
czy to, że od jutra
zostanie weganinem?
Co bardziej uprzykrzy wam życie?
Pięć lat temu mój brat przeszedł na weganizm.
Spędzamy razem Święta Dziękczynienia
i szczerze wam powiem, że wolałbym usłyszeć,
że mój tata został kobietą
niż odpowiadać na pytania brata:
„Czy w tym jest masło?”.
„Wszędzie jest masło...”
Na tym polega Święto Dziękczynienia.
Od czasu, gdy rdzenni mieszkańcy
przynieśli kukurydzę,
a pielgrzymi dodali do niej masło.
Reakcja rdzennych: „Pycha! Jak możemy wam się odwdzięczyć?”.
Na co pielgrzymi odpowiadają:
„Mamy pewien pomysł, ale jeszcze go nie zdradzimy”.
Biały panek.
Mój brat nie je nawet miodu.
W końcu pszczoły to też zwierzęta.
Odkryłem to,
kiedy pewnego razu był u mnie
i rzuciłem mu batonik granola,
bo wyglądał na głodnego.
Ten go podniósł i zaczął czytać skład.
Powinno istnieć logo dla wegan
z wizerunkiem gościa, który czyta etykiety.
„Mamy problem”.
Też chciałbym być weganinem,
bo każdy ich argument ma sens.
To lepsze dla środowiska i bardziej humanitarne.
A co najważniejsze,
mój brat wygląda dużo lepiej niż ja.
Jeśli kiedyś zobaczycie nas razem,
od razu zrezygnujecie z mięsa.
On promienieje jak słońce,
a ja przypominam faceta na statku z latarnią w ręce.
„Duża mgła, ale damy radę!”
Opowiadałem wam o moich teściach.
Teraz poświęcę chwilę mojej teściowej.
To najwspanialsza teściowa na świecie.
A co najlepsze,
zgadza się ze mną co do tego,
że moja żona jest trudna.
Czasami podczas kłótni z żoną,
teściowa rzuca mi spojrzenie w stylu:
„Wybacz”.
Ale musi to zrobić niewerbalnie.
Tylko wtedy ma to znaczenie, gdy w sposób niewerbalny
przyzna mi rację.
Jeśli użyje słów w mojej obronie,
to koniec.
W końcu narzekanie na teściów
to najlepsza rzecz w małżeństwie.
Nie zliczę, ile razy leżąc już w łóżku,
żona powiedziała do mnie:
„Moja matka mówi, że mam być dla ciebie milsza...”.
Więc ja na to: „Ale jędza”.
Po co się wtrąca?
Moja żona jest wredna...
Ale tylko dla mnie. Dla dzieci jest miła.
I lepiej, że tak jest.
Gdyby sytuacja była odwrotna,
miałbym przechlapane.
Dzieciaki błagałyby mnie:
„Musisz coś zrobić. W końcu jesteś naszym tatą”.
Na co ja: „Cicho. Bo jeszcze nas zobaczy”.
To żaden przytyk w stronę mojej żony.
Wręcz przeciwnie.
Moja żona ciężko pracuje. Ma troje dzieci
i pracę na pełen etat.
Jest prawniczką.
Zdała egzamin adwokacki w Nowym Jorku.
Jeden z najtrudniejszych.
Giuliani też go zdał.
Jest zmęczona, a mimo to cierpliwa dla dzieci.
Więc czasami musi odreagować na mnie i ma ku temu powody,
bo potrafię być wkurzający.
Oto przykład.
Mamy troje dzieci i wciąż nie umiem złożyć wózka.
Patrzę na niego, tak jak pies patrzy na origami.
Nie mam pojęcia, jak to zrobić.
Próbuję nim potrząsać, kręcić i nic.
Szybkie pytanie do kobiet:
Zdarzyło wam się obserwować męża, jak składa wózek,
i jednocześnie zastanawiać,
jakim cudem mógł zaspokajać was seksualnie?
Facet mówi: „Chyba wiem!”.
Wy do niego: „Ale tam jest przycisk...”.
„Już prawie.
Jeszcze tylko chwilę”.
Chcecie usłyszeć smutną historię?
Gdy moja żona usłyszała to po raz pierwszy,
parsknęła śmiechem.
Na cały regulator.
Zawołała z widowni: „Amen!
Chcemy więcej!”.
To nie znaczy, że jest idealna.
Są rzeczy, które chciałbym w niej zmienić.
Jeśli mógłbym coś zmienić,
byłyby to jej zdolności komunikacyjne.
Często mówi mi o czymś ważnym,
gdy stoi odwrócona plecami albo wychodzi z pokoju,
nie zmieniając poziomu głośności.
„Przyjechała ekipa gazowa,
podobno jest jakiś wyciek...”
Ciągle się o to kłócimy.
„Za godzinę jedziemy do Harrisów na kolację”.
„Kiedy mi o tym mówiłaś?”
„W poniedziałek, szepcząc do skrzynki pocztowej”.
Kolejna rzecz to jej ulubiony napój z kofeiną,
czyli matcha latte.
Z pewnością nie znajdziecie
tego w waszej ulubionej kawiarni.
Co za brak szacunku, żeby o to poprosić,
kiedy ktoś zaprasza na kawę. To tak, jakby ktoś zapytał:
„Zamawiamy pizzę. Co dla ciebie?”.
„Poproszę quiche”.
- Nie mają. - Możesz zapytać.
Ale nie chcę wyjść na wariata.
Myślę, że to sprawia mojej żonie przyjemność.
Dlaczego?
Bo jej językiem miłości są przysługi.
Słyszeliście kiedyś o tym?
Jeśli nie, to już wyjaśniam.
Istnieje pięć języków miłości:
przysługi, dotyk, wspólny czas, prezenty
i afirmacje.
Nie wiem, kto to wymyślił,
ale jestem pewien, że jego językiem są przysługi.
Kto normalny umieściłby je na liście
pośród czterech innych sensownie brzmiących rzeczy?
Wyobraź sobie, że twoim językiem jest dotyk, a żony przysługi.
Wracasz do domu i chcesz się przytulić.
A żona do ciebie: „Naprawisz bojler?”.
Jeśli wspólny czas - proponujesz spacer.
Żona na to: „Jak przeczyścisz rynny...”.
Jak w ofercie programów lojalnościowych linii lotniczej: „Mamy złoty, srebrny,
ale to pan sprząta samolot”.
Chciałem wam w ten sposób pokazać,
jak trudno jest być żoną komika.
Bo wszyscy słuchają
o perypetiach twojego małżeństwa.
Więc to prawda,
że bycie żoną komika nie jest łatwe.
Ale jeszcze trudniej być żonatym komikiem.
Chodzi mi o to,
że podczas kłótni z żoną
trzeba umieć rozładować napięcie.
Mimo że jesteś komikiem,
to wcale nie takie proste.
W takich sytuacjach myślisz sobie:
„To byłoby zabawne, ale tylko pogorszy sytuację”.
Oto przykład: synowie kochają superbohaterów
i ciągle zadają mi pytania typu:
Kto wygra walkę, Batman czy Spider-Man?
Kto jest silniejszy, Hulk czy Thor?
Ostatnio zapytali mnie: „Kto jest szybszy - Superman czy Flash?”.
To odwieczny dylemat świata komiksów,
więc byłem dumny, że na to wpadli.
„Sprawdźmy na YouTube”.
Znalazłem trzyminutowy filmik o tym,
jak Superman ściga się z Flashem,
i stwierdziłem, że im to pokażę.
Co ważne, nasze dzieci
nie mogą długo siedzieć przed ekranem.
To nie tak, że jesteśmy lepszymi rodzicami.
Ale nasze dzieci zajdą dalej niż wasze.
Więc posadziłem chłopaków na kolanach
i zaczęliśmy oglądać.
Nagle wchodzi żona i pyta, co robimy.
„Oglądamy wyścig Supermana i Flasha”.
„Kreskówkę?”
Nie mogłem się powstrzymać i mówię: „Nie, prawdziwych facetów.
Niesamowite, co?
Wpadliśmy na nich przypadkiem.
Oglądaliśmy film przyrodniczy o pustyni
i nagle zjawili się oni”.
Ale żona wyszła z pokoju,
rzucając:
„Nie wierzę, że matka kazała mi być miła...”.
Inna sytuacja:
lecimy na wakacje.
W trakcie kontroli bezpieczeństwa
znaleziono w bagażu żony tubkę hummusu.
Więc mówią: „Nie można tego wnosić”.
Ona na to: „Już wcześniej tak robiłam”.
Niestety nie brzmiała zbyt przekonująco.
Więc tamci dalej swoje: „Nie można tego wnosić”.
Żona w zaparte: „Ale to nie ciecz”.
„Ciało stałe też nie”.
Jednak kontroler ma w takich chwilach przewagę.
Oczywiście byłem po stronie żony.
Chyba każdy wnosi hummus na pokład.
Czemu nie tym razem?
Przecież tyle tego w samolocie...
Wszyscy jedzą hummus na pokładzie samolotu.
Ale żonie go odebrali.
Idziemy dalej i nagle zwraca się do mnie:
„Uwierzyłbyś?”.
Więc odpowiadam, że nie. Ale nie powiedziałem, w co dokładnie.
Byłem szczery, ale nie prawdomówny.
Czekał nas jeszcze powrót do Nowego Jorku.
W drodze na lotnisko żona zatrzymała się w sklepie
i znów kupiła tubkę hummusu.
Ten sam rozmiar, może troszkę większy.
I znów go znaleźli.
Tym razem w torebce ze sklepu,
więc niejako sama się prosiła.
Wyjmują tubkę
i mówią do żony: „Nie można tego wnosić na pokład”.
„Ale już tak robiłam”.
Pomijając ostatni raz.
I znowu go zabrali.
Idąc dalej, zerknąłem na żonę.
Widziałem, że była zdenerwowana.
I wiem, że trzeba było trzymać buzię na kłódkę,
ale nie mogłem się powstrzymać
i mówię uśmiechnięty do żony: „Następnym razem się uda”.
Jest tu dzisiaj z nami.
Żartuję...
Oszaleliście?
Miałbym opowiadać przy niej historię,
która jest u nas tematem tabu?
Znam swoją żonę.
To kobieta z charakterem
i niezwykłą determinacją.
Następnym razem przemyci ten hummus.
Wierzę w nią
i to, że to zrobi.
Pojedzie na lotnisko, otworzy swój bagaż
i wyjmie z niego woreczek ciecierzycy razem z tłuczkiem.
Spojrzy na strażnika i powie mu:
„Wszystko zgodnie z przepisami”.
A ten skinie głową w obliczu porażki.
W geście uznania cała obsługa lotniska
ustawi się w rzędzie i utworzy bramę
ze swoich magnetycznych lasek niczym z szabli,
a ona dumnie przejdzie pod nimi.
Pasażerowie będą wiwatować na jej cześć
i rzucać chipsy pod nogi niczym płatki róż.
Potem wsiądziemy na pokład,
a żona zakończy swoją misję pytaniem:
„Dla kogo hummus?”.
A dzieci na to: „Nienawidzimy hummusu”.
A ja je poprawię „Nie przepadamy”.
Ostatnio zabrałem dzieci na występ
z okazji dziesięciolecia mojego programu,
na którym gościem był sam Joe Biden.
Dziękuję!
Joe Biden był moim gościem, więc pomyślałem,
że to może być jedyna okazja dla dzieci,
by zobaczyć prezydenta.
Zanim wróci tamten.
Więc zabrałem je ze sobą.
Co było najlepsze w tym spotkaniu,
to nie postać samego prezydenta, ale reakcje moich dzieci,
które tak bardzo się różniły.
Najpierw najstarszy syn,
który jest po prostu rozbrajający
i bardzo się stara, jak to najstarsze dziecko.
Zawsze chce dobrze wypaść.
Sam się uszykował,
założył najlepsze ubrania.
Po czym wchodzi dumnie do pokoju i mówi:
„Panie prezydencie. Miło pana poznać”.
Moje serce pękało z dumy.
Następny był mój średni syn,
który urodził się na korytarzu,
co widać na pierwszy rzut oka.
Trudno to wyjaśnić,
ale zapewniam, że od razu
byście go rozpoznali.
Też sam wybrał sobie strój.
Założył marynarkę w stylu maszynisty i okulary przeciwsłoneczne.
Wszedł do pokoju tanecznym krokiem.
Mój najstarszy tak się zdenerwował, że aż zacisnął pięść,
ale przypomniał sobie, że rano pochwaliłem
jego charakter pisma, więc się opanował.
Nagle średni zaczyna śpiewać...
„Joe Biden! Joe Biden!”
Po czym podchodzi do prezydenta i krzyczy mu w twarz:
„Mój ulubiony prezydent!”.
Biden był w szoku,
bo chyba sam by na siebie nie głosował.
I rzucił mi spojrzenie: „Nie mówiłeś mu o Obamie?
Skoro mnie polubił, to Obamę pokocha”.
Ale najlepsza była moja dwuletnia córka, Addie.
Prezydent był dla niej niezwykle kochany.
To było coś pięknego.
Usiadł na kanapie, żeby być na jej poziomie.
Kiedy Addie podeszła, sięgnął do torby
i wyciągnął z niej maskotkę
pieska z Białego Domu.
Nie wiedział, że w styczniu byłem w Białym Domu
i wróciłem z takimi samymi maskotkami,
które dałem dzieciom.
Więc podaje go Addie i coś do niej szepcze...
„To dla ciebie”.
Spojrzała na pluszaka i mówi:
„Mam już takiego”.
- Naprawdę? - Tak, w domu.
- To może chcesz drugiego? - Nie.
A tak się martwiłem przez cały dzień,
bo córka jest zwolenniczką Trumpa.
Zwłaszcza w kwestii podatków.
Uważa, że kraje NATO powinny płacić więcej,
więc lepiej nie wchodźcie z nią w dyskusje.
Wychowywałem się na przedmieściach
i zawsze chciałem mieszkać w Nowym Jorku.
Moje dzieci mają na odwrót.
Ich marzeniem jest mieszkać poza miastem.
Za każdym razem, gdy wyjeżdżamy od moich rodziców,
którzy dalej mieszkają na przedmieściach,
dzieciaki pytają mnie:
„Kiedy będzie cię stać na taki dom?”.
Nowy Jork jest dla dzieci zbyt nudny.
To miasto nie robi na nich wrażenia.
Owszem, babcia i dziadek mają ogródek,
za to my możemy pójść do teatru.
Mamy zwyczajne mieszkanie.
Nowojorczyk uznałby je za świetne lokum.
Ktoś z zewnątrz powiedziałby, że raczej przeciętne.
Oto kilka faktów
o naszym drogim nowojorskim mieszkaniu.
Nigdy nie jest w nim
całkiem ciemno ani cicho.
Mieszkamy koło uniwersytetu,
więc co drugą noc
słychać czyjeś krzyki, typu:
„Krista spotka się tam z nami!”.
Odbiorca oczywiście źle usłyszał
za pierwszym razem, więc odkrzykuje:
„Kristy nie ma z nami!”.
Na co ten pierwszy:
„Nie, Krista spotka się tam z nami!”.
Muszę się nieźle powstrzymać, żeby nie wrzasnąć do nich:
„Krista nie żyje!
Bardzo mi przykro!”.
Jak jest z ogrzewaniem?
Mamy odsłonięte kaloryfery,
które są tak gorące, że ich dotyk zabija.
Coś jak lawa.
Chyba.
Podobno to cecha domów budowanych przed wojną,
pytanie tylko którą.
To nie jedyna taka cecha naszej kamienicy.
Mamy też sąsiadkę, która z łatwością
wskazałaby Prusy na mapie.
I tak jak Prusy po drugiej wojnie, ona też nie ma granic.
Pewnego razu odprowadzałem syna do szkoły.
Wyciągnąłem go na korytarz,
ale miał jeden z tych dni...
Zaczął się wyrywać
i uciekł do mieszkania.
Więc pobiegłem za nim z jego butem w jednej dłoni,
zostawiając otwarte drzwi.
W końcu go posadziłem
i próbuję założyć mu buty. Byłem zły, ten płacze.
Po czym nagle słyszymy...
Odwracamy się,
a tam w wejściu do mieszkania
stoi nasza sąsiadka w koszuli nocnej
niczym wiktoriańska zjawa.
Duch dziewczyny, która utonęła w pobliskiej studni.
To całkiem urocze, że usłyszała płacz dziecka
i stwierdziła, że uspokoi je
upiorną kołysanką rodem z horrorów.
Jednak ta historia ma szczęśliwe zakończenie,
z którym chcę was zostawić.
W momencie, gdy przyszła nasza sąsiadka,
popatrzeliśmy na siebie z synem
i zrozumiałem wtedy, że myślimy tak samo.
Syn spojrzał na nią,
potem na mnie, po czym rzucił: „Pieprzyć to”.
I właśnie zarobiłeś na studia!
Dzięki! Dobranoc, Chicago!
Napisy: Barbara Kosowska