Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
UNHA PRODUCIÓN DE
COA COLABORACIÓN DE
COA PARTICIPACIÓN DE
COA FINANCIACIÓN DE
COA COLABORACIÓN DE
Sebastián, son Alberto, a luz outra vez.
Non, o diferencial está subido, baixeino e subino, pero nada.
Non, non, non teño nada enchufado.
Bueno, sí, o frigorífico sí, pero iso non creo que consuma moito.
Espera, a ver, que volveu a luz.
Non, non, non toquei nada.
Pois non o sei,
pero necesito que veñas arranxalo canto antes.
Non, é que o luns entra a vivir o inquilino,
vai ter que ser na finde. O domingo ás 9?
OK.
Perfecto, grazas, Sebastián. Ata logo.
-Boas. -Hola, Alberto, que tal?
-Que tal? -Sómolos primeiros?
Sí, collede un par de cadeiras do comedor, por favor,
que teño que ordenar un pouquiño.
Ah.
Un pouquiño ou un moitísimo, eh?
Chamemos ás cousas polo seu nome, sen eufemismos.
Este piso non o aluga na súa vida.
Nai do amor... fermoso!
Se a súa nai o vise, seguro que se levantaba da tumba.
Ah, dona Carmen, que en paz descanse.
Este Alberto é un rata.
Eu teño un amigo que ten unha empresa de mudanzas
e fíxolle un orzamento cojonudo,
pois nada, a este... pareceulle demasiado caro.
O tema non é a mudanza, Fernando,
o tema é que Alberto
ten que facer unha reforma xeral da casa, cae a cachos.
-Hola, meu ben! -Señora presidenta.
-Que tal, Alberto? -Ben, xa están Fernando e Ricardo.
Que pasa, tío?
-Como vai iso, Lucas? -Boh.
O squash, Fernando, o mellor para adelgazar, faime caso.
A min o exercicio engórdame.
Canto máis exercicio fago, máis como.
A única forma de adelgazar é pechar a boquiña.
Eu creo que é o culpable
do lixo que aparece no portal tódolos domingos.
A porta queda entreaberta
e hai lixo por todas partes.
Pero, Lola, por favor, que Tono xa non vive aquí.
Ti cres que vai vir tódolos domingos tirar o lixo
-só pra fastidiarte? -Sabe que son a presidenta.
Tomouna comigo.
Que non, Lola, eses son os clientes da discoteca.
Que se coan no portal.
Cousa que non pasaría
se todos vos asegurásedes de pechar ben a porta.
Ten que facer "clac".
Despois mover un pouco o pomo ata que volva facer "clac".
Se non, queda entreaberta e pode entrar todo o mundo, calquera.
O que temos que facer é poñer cámaras de seguridade.
Non podo estar máis de acordo contigo, pero...
Alberto non quere.
Sabedes canto custa
instalar un sistema de videovixilancia?
Saí máis barato contratar a alguén.
Por que non cambiamos a pechadura?
Cambiar esa pechadura custa máis ca a porta.
-É do século pasado. -Logo cambiamos a porta.
Cambiar esa porta custa máis có ascensor, Lola.
Pois algo haberá que facer
porque isto é unha auténtica porcallada.
Eu poría unhas cámaras de seguridade falsas,
desas que parecen de verdade, pero son de plástico,
e logo poría un cartel dos que din:
"Informámolo de que está sendo gravado".
Se queredes, encárgome eu de deseñar os carteis, dáseme xenial.
-Que parvada é esa, rapaz? -Que pasa?
O pai dun colega téñeo na súa xoiería.
Por 20 euros mercamos dúas cámaras desas.
A xoiería do teu colega ten cámaras de plástico?
Quen vai ser o listo
que pense que unha xoiería ten cámaras falsas?
Entón, para que imos gastar cartos niso
se por 20 euros temos o mesmo servizo
e por 10 máis, instalánnolo eles mesmos?
Isto é coma os radares,
só con ver o cartel xa frenas por se acaso.
Oes, Lucas, onde dis que está a xoiería do teu amigo?
Iso vóucho dicir eu.
Ui!
Carallo!
Pagaches o recibo, Alberto?
Xa, non sei que pode ser, xa chamei para que o arranxen.
-Mira o diferencial. -Que non, non é iso.
Ten que ser o frigorífico, é o único que está enchufado.
Non, os frigoríficos non che provocan un corte eléctrico.
Os de agora non, pero o de Alberto debe ter... 50 anos.
Queredes que vaiamos á miña casa?
-Ben. -Ai!
-Carallo! -Ai!
Imos comezar a reunión antes de que nos quedemos sen piso.
Falta Nuria.
Falta Nuria,
pero isto xa o faláramos na reunión anterior.
Síntoo, é que hoxe teño un pouquiño de présa.
E eu tamén, pero as cousas hai que facelas
segundo marcan os estatutos.
Vou chamala.
Este non solta o móbil nin que o maten.
-Nada. -Nada?
Non dá sinal.
Pois nese caso e habendo aviso de chamada,
señora presidenta,
pode ir facendo a lectura da orde do día.
Ben,
como vos comuniquei por correo electrónico o mes pasado,
este é o orzamento que máis nos convén
para as nosas necesidades e ademais é o máis económico.
Aínda así, entrégovos copia impresa para que conste en acta.
Ben, e agora procedamos á votación
para o cambio do ascensor segundo orzamento.
Outra vez, non!
Eu creo que sería mellor continuar esta reunión na casa da Lola.
Agora volve, Fernando, non sexas impaciente.
-Xa vai. -Ves?
Xa, pero isto vai ser sempre así, todo o tempo?
Vou eu.
-Hola, Alberto. -Hola, Nuria.
Que tal?
Perdón, perdón!
Perdón, é que había unha cola... terrible na farmacia, síntoo.
-Bicos pra todos. -Bonita.
Chegas xusto a tempo, Nuria.
-Sí? -Sí.
-Non votastes aínda? -Non, non.
Dálle un papel do orzamento.
Non, non fai falla, acórdome do correo.
-Vale. -Ben, agora sí,
votos a favor pra cambiar o ascensor.
Queda aprobada a obra pra o cambio do ascensor.
Un momento, un momento, por favor, aínda non rematamos.
Que falta agora, Ricardo?
Iso digo eu, que falta?
Haberá que proceder segundo a orde do día.
Pero se a reunión era polo ascensor.
Sí, pero é obrigado consultar aos asistentes
se queren engadir algún punto á orde do día.
Ou facemos as cousas ben ou non as facemos.
A ver.
Alguén quere engadir algún punto á orde do día?
-Non. -Que conste en acta.
-Agora sí. -Ea.
Pois moitas grazas a todos por vir.
-Adeus a todos. -Ata logo.
-Que ledicia. -Xa temos ascensor.
-Xa cambiamos o ascensor. -Sí.
-Chao, ata logo. -Ata logo, Fernando.
Alberto, oe, que o colega este
que estaba interesado en alugarche o piso
ao final non se ten que ir do seu.
Ah, non te preocupes, xa teño inquilino.
-Ah, sí? -Sí.
Pois mira ti, que ben, noraboa.
-Oe! -Que pasa?
Que Alberto alugou o piso por fin.
Non fodas!
-Carai, que ben. -En serio?
Sí.
Nunha hora vén asinar o contrato
e o luns entra a vivir así que teño que recoller.
A quen llo alugaches?
A un compañeiro novo do traballo que teño e que se chama Joaquín.
Non será por casualidade da miña idade?
Non.
-É un pouco máis novo. -O amor non ten idade.
Iso é verdade, Lola, nunca se sabe.
E esa empresa na que traballas está contratando xente
coa que está caendo?
Sí, bueno, entrou a traballar
a través dun programa de reinserción social
e díxome que andaba buscando piso, ofrecinlle o meu, veu, gustoulle.
Feito.
Reinserción social.
Acaba de saír do cárcere?
Eh? Non!
Bueno, que eu saiba non, vamos.
Non, é que entraron a traballar
sete persoas que teñen problemas de saúde mental
a través dun programa de reinserción laboral
e a verdade é que están moi ben eses programas, non os coñecía.
Como que problemas de saúde mental?
Refíreste a que está tolo?
Tolo? Non, non, non.
Se acabas de dicir que ten unha enfermidade mental.
Está en tratamento por un problema de saúde mental, sí,
pero fai unha vida completamente normal,
xa vos digo que traballa comigo e moi ben.
Que tipo de enfermidade mental ten?
Sexamos claros, Alberto.
Pois non o sei, Ricardo, non llo preguntei.
Que pasa?
A ver, Alberto, é que este é un tema...
Que a min parécenme fenomenal
todos estes programas de reinserción social e demais,
pero unha cousa é facer fotocopias
e outra é convivir cun tipo que ten problemas mentais.
A ver, Fernando,
non está na empresa para facer fotocopias,
é informático e ademais ti que pensas
que unha persoa con problemas de saúde mental
é alguén que che vai estar esperando
cun coitelo ao saír do ascensor ou algo así?
A ver...
A ver, eu entendo que...
que se nunca tivestes
a oportunidade de coñecer alguén así,
tendes unha idea equivocada, a min pasoume exactamente o mesmo,
pero como vos digo, trato con el a diario
e non só con Joaquín, senón con seis persoas máis
que entraron a traballar
que teñen problemas de saúde mental
e non hai absolutamente ningún problema con eles.
Ningún problema.
Ou sexa que resulta que van ser os únicos
que non teñen problemas no traballo.
Iso non se sostén, Alberto, non pode ser así.
Non, a ver, o que digo é que son coma calquera outro compañeiro.
Ou sexa, uns traballan a tope, outros escáqueanse,
uns son simpáticos, outros son máis tímidos
e con uns conecto e con outros non
e con Joaquín conectei, a verdade.
-Non te enfades, Alberto. -Non, se non me enfado.
O único que queremos saber é se ese Joaquín é perigoso ou non.
Pois claro que non, Joaquín é un tipo normal.
Bueno, moi normal non é
cando che quere alugar o piso por ese prezo.
E sen reformar.
Non, o piso está perfecto.
Por iso levas meses sen alugarlo.
Ao mellor é que esta persoa valora máis o espazo
que non as parvadas desas que hai agora.
Si ou ao mellor é que está tolo.
A ver, Joaquín ten un problema de saúde mental,
punto.
E posiblemente coidése máis
ca nós cando nos poñemos enfermos.
E agora téñovos que pedir, por favor, que marchedes.
Alberto, perdóame, tes que entender
que non nos sintamos cómodos con esta situación.
Neste edificio viven anciáns, nenos, eu mesma,
teño unha filla adolescente, María,
está todo o día pra arriba e pra abaixo.
Ti imaxina que a Joaquín se lle esquece tomar a medicación
e dálle un brote, atopaa pola escaleira e fáille algo.
Maite, estás falando dunha persoa que coñezo
e Joaquín non é agresivo.
De verdade,
pensades que metería na miña casa a unha persoa problemática?
Ti con tal de alugalo piso, calquera cousa.
Como?
E se lle dá por poñer a televisión a todo volume?
Díselle algo, coma a todo o mundo.
Ou se lle dá por queimar as cortinas, que esa xente fuma moito.
Ou dálle por invitar os amigos, que imaxinade como poden ser.
Pero, bueno, non vos decatades do xenófobos que sodes?
"Tolefóbicos".
-O que? -Medo aos tolos.
Que non lle chames tolo!
Por que non o votamos?
-O que? -O que?
Que se nos parece ben que lle alugues o piso a alguén así.
Sí, home, o que me faltaba.
E por que non?
-Isto aféctanos a todos. -A ver,
que non é o noso piso, non podemos votar algo así.
Moi graciosa, ti vives no segundo,
-pero eu téñoo en fronte. -E eu, arriba.
É a miña casa e alúgolla a quen me dá a gana.
Sí, é a túa casa, pero ti non vives aquí, Alberto,
e é moi doado soltarnos o problema
mentres ti estás vivindo noutro lugar.
Estamos falando de algo
que pode supoñer un perigo para todos.
Temos que votalo.
-Nuria. -Moi ben.
Eh... A ver...
A ver, imos ver, imos ver se nos centramos, eh?
O piso voullo alugar a Joaquín, guste ou non.
Primeiro, porque é a miña casa
e alúgolla a quen me dá a gana,
segundo, porque ten dereito a unha vivenda coma todos,
terceiro, porque paréceme un tipo encantador
e cuarto, porque necesito os cartos do aluguer.
Moi ben, Alberto, o piso é teu
e podes alugalo a quen che dea a gana,
pero dime unha cousa, desde que o tes en alugueiro,
cantas persoas se interesaron por el?
Vinte, sete, tres? Cero, cero patatero.
E resulta que agora o único que se interesa por este piso vello
é unha persoa que ten problemas de saúde mental.
Non digo que sexa determinante,
pero un pouco sospeitoso sí que é.
Segundo, por suposto que ten dereito a unha vivenda digna,
pero nós temos dereito a vivir tranquilos.
Que teña dereito a unha vivenda digna
non significa que teña dereito a esta vivenda en concreto,
hai milleiros de casas que pode alugar.
Terceiro, non dubido que sexa encantador, seguro, pero ese non é o tema
e cuarto, moi ben, necesitas os cartos do alugueiro,
perfecto, de acordo, vale,
pero e se che fan unha oferta mellor?
Non sei, estaba eu pensando que entre todos
podemos axudarlle a buscar un inquilino que lle pague máis.
Se non queremos tolos, temos que atopar un cego
porque este piso así non se aluga.
Síntoo, asino o contrato en menos dunha hora.
A non ser que llo aluguemos nós.
Carallo, por un pouco máis,
podíamos pagarlle máis do que lle ofrece ese Joaquín.
E canto máis?
Xa, home.
A ver, que eu bastante teño coa miña hipoteca
como para aínda por riba pagar o alugueiro de Alberto.
Eu non podería.
Nin de coña vamos, conmigo non contedes.
E se non cambiamos o ascensor?
E se destinamos os cartos do ascensor
a alugarlle o piso a Alberto?
Iso non nos custaría máis.
Pero entón quedamos sen ascensor.
O que algo quere, algo lle custa.
Que prefires, ascensor novo ou vivir tranquila?
Pero se acabamos de votar todos a favor de cambiar o ascensor.
Sí, pero non tiñamos toda esta información.
Señora presidenta,
podemos anular a votación anterior e reformular a pregunta?
Pois supoño que se estamos todos...
É conforme aos estatutos a revogación dun acordo
e a adopción doutro sempre que se respecten as garantías
que os estatutos establecen para ese acordo.
Moi ben, pois votemos
porque nesta comunidade sempre se votou todo o importante
e isto éo.
Pois iso, o ascensor está feito cachiños.
Alberto, se hai que subir escaleiras, súbense,
pero eu non estou disposto a convivir cunha persoa así, síntoo.
Eu tampouco, ten mil pisos onde irse,
as cousas como son.
Eh... Parécenme lamentables os vosos prexuízos, que o saibades,
pero eu non son a nai Teresa así que aló vós.
Se me pagades máis, por polo menos dous anos
e estades de acordo,
alúgovos o piso.
E canto máis?
Non, é que fostes vós.
Deume por dar unha idea.
Eu non penso pagar nada.
Fostes vós, non foi idea miña.
-Non foi cousa miña. -Perdón.
Perdón.
Eh...
Non sei...
se as coñecedes.
Eh...
Eu...
Eu tomo unha cada mañá.
E... o motivo de... de tomalas...
é porque...
hai... 11 anos...
Hai...
Hai 11 anos...
diagnosticáronme...
esquizofrenia paranoide,
pero...
pero que non pasa nada.
Vaia, todos... todos me coñecedes,
levo máis de sete anos vivindo aquí, no segundo B.
Agora diante de ti, Lucas,
e nunca tivemos ningún problema, non sí?
De feito, témonos moito cariño.
Moito.
Así que,
Fernando,
non creo que che pase nada
porque Joaquín vaia vivir diante túa
e é verdade que ás veces sei que poño a música un pouco alta,
pero é que... bo, o flamenco é a miña paixón,
pero... aproveito e pídovos perdón
se algunha vez puiden molestar a alguén.
Ah! Maite, é verdade, son... son fumadora, sí.
Pero eu por exemplo sempre fumo no balcón
porque non me gusta que a miña casa cheire a fume
cando veñen os meus amigos verme
porque sí que teño amigos normais, eh, Lola?
Que por certo, o rapaz, o que che axudou co fregadeiro
o outro día cando tiveches o problema,
que che pareceu tan riquiño,
pois é amigo meu, Ramón.
Eu non sei se Joaquín é o mellor veciño que podemos ter,
a verdade, non o coñezo, non podo opinar,
pero vós tampouco o coñecedes
e estades intentando evitar que veña vivir aquí
simplemente porque ten un problema de saúde mental.
E como dixo Alberto,
as persoas que temos unha enfermidade mental
tratamos de levar unha vida normal, normal.
Como vós.
Síntoo moitísimo, Nuria, é que... non sabía nada, síntoo.
E desde cando dis que che pasa iso?
11 anos.
Cando chegaches, xa estabas diagnosticada, entendo.
Esquizofrenia é sen hache, non?
Este segue bébedo da festiña de onte.
E como te decataches dese problemiña teu?
Eh...
Ese... problemiña...
chámase esquizofrenia paranoide.
Eh...
Pero, foi unha época de moito estrés e...
foi un momento de moito agobio
e un día pois estalei.
A esquizofrenia é iso da dobre personalidade,
iso de crer que es outra persoa?
Non, non, non, iso é trastorno de personalidade disociativa.
Ah.
E que sentías? Tes síntomas?
Eh... Sí, ou sexa...
Bueno, é un... é un conxunto de cousas.
A min, por exemplo,
pois tremíanme... tremíanme as mans...
Eh...
Angustiábame de repente así, sen razón.
Eh...
Logo comecei a... a esquecer cousas
e custábame moito concentrarme en...
E entón durmía mal entón estaba cansa, tiña mareos...
E foi así, de repente?
Lola, por Deus, déixaa un pouco tranquila, non?
Nuria, sinto moitísimo que tiveras que contalo.
Hai cousas que os veciños temos dereito a saber.
Perdoa?
Sí, para saber a que aterse.
É así, é un dereito.
-Para saber a que aterse? -Sí.
Á hora de tratar con Nuria.
Terás que tratala como a calquera outra persoa.
Como a calquera outra persoa que teña un problema.
Puntualicemos.
Que pasa? Ti non tes problemas?
Eu estou de acordo con Ricardo.
Agora que sabemos o que ten,
se algún día ten un brote, poderemos axudala mellor.
Como o día do ascensor que se puxo a berrar como unha...
A ver, é que quedei pechada dentro e teño claustrofobia.
Iso igual é consecuencia do outro.
Non, non ten nada que ver.
Ai! Que eu tamén son claustrofóbica.
Antes dixeches que tiñas problemas de angustia.
Sí, pero non é o mesmo.
Celos, sentimento de misión especial na vida,
manía persecutoria...
A ver, iso... iso é en casos extremos.
Ai, mi madriña!
Houbo unha época que dicías
que che tocaban ao telefonillo tódalas tardes.
É que me chamaban tódalas tardes ao telefonillo.
Sí, eran os rapaces do colexio,
-facíanllo a todo o barrio. -Sí, lémbrome.
Fernando chamou á Policía para denuncialo.
Alguén tiña que parar eses gamberros.
Creen que poden ler a mente ou mover obxectos con ela.
Alucinacións auditivas, delirios...
Alucinacións auditivas?
Que escoitan voces.
Ti escoitas voces, Nuria?
A ver, eh...
pois... ás veces sí.
Que dixo?
Que escoita voces.
Me ca!
Non, é que perdoade,
se, se ti de súpeto rompes unha perna
ou tes unha infección, pois vas ao médico
e non che dá vergoña, verdade?
Pero cando o problema é mental, entón xa parece...
que ti fixeches algo mal.
Estreñemento, aumento de peso, suoración excesiva.
Ai, meu Deus, teño tódolos síntomas!
Que non, Lola, que iso son os efectos secundarios.
Bueno, xa está ben, non?
Un pouco de respecto por Nuria.
Grazas, Alberto.
A ver,
o resumo é que non tedes que preocuparvos por nada, vale?
Eu...
teño días malos, pero como todo o mundo.
Pero xa está, coa medicación e co tratamento axeitado,
conséguese levar unha vida normal.
Vedes? Normal, igual ca Joaquín e agora, por favor,
podedes deixarme que teño que rematar de recoller isto?
Bueno, pero antes temos que votar.
-Digo eu, non? -Mmm.
Que pasa? Non escoitaches a Nuria ou que?
Sí que a escoitei, Alberto, alto e claro.
É unha esquizofrénica paranoide.
Non.
Non son unha esquizofrénica.
Padezo unha esquizofrenia paranoide que non é o mesmo.
-Pois iso. -Non, pois iso non!
A miña enfermidade non me define como persoa.
Como queiras.
En calquera caso e segundo contas,
a túa enfermidade está controlada do cal me alegro profundamente,
pero os dous sabemos que hai enfermidades mentais
que en estados graves fanche a vida imposible.
Pero que pasa, agora es psiquiatra, Ricardo, ou como é?
Vivín moitos anos coa miña nai
que padecía unha enfermidade mental grave.
Sei do que falo.
Pois, Ricardo, mellor mo pos,
se a túa nai sufría unha enfermidade mental,
poderás entender a Joaquín e poderás entender a Nuria.
Alberto,
sei perfectamente do que falo.
Perdoa, Ricardo,
pero ti por que pensas que Joaquín
ten unha enfermidade mental grave?
Alberto, Joaquín padece unha enfermidade mental grave?
Pois non o sei, Ricardo, non llo preguntei.
E por que non?
Pois por delicadeza, Fernando. Déixao, ti non o vas entender.
Vale, Alberto, pero por exemplo,
Joaquín faltou algunha vez ao traballo?
Que eu saiba, non.
Vale, ou chegou tarde ou marchou antes
ou tivo momentos de ausencia.
Traballa de 9 a 2, eu cando chego, el xa está
e que eu saiba nunca marchou antes.
Vale. Vedes?
Ou sexa, se o que vos preocupa
é que Joaquín teña unha enfermidade mental grave,
pois non é o caso porque se o fose,
de verdade, habería días nos que non podería nin erguerse da cama
por moita medicación que tomase.
Que Alberto non o vise non quere dicir que non lle pasase,
temos que votar.
Como imos votar algo así sen coñecelo?
Iso pode ser a solución.
O que?
Pois coñecer a Joaquín.
Como?
Vén asinar o contrato ás 8, non?
Pois nada, quedamos aquí acompañándote e así coñecémolo
e poder tomar a decisión.
Por favor, non podemos facerlle iso.
Pero por que non?
Se é só saudalo.
Ben, saudalo e coñecelo un pouco.
Non me vou xogar o alugueiro que xa teño pactado,
Joaquín padece unha enfermidade mental,
pero non é parvo
e se se decata, non vai querer alugarme o piso
e seguro que vós me deixades tirado
así que non me arrisco.
Non ten por que decatarse.
En canto veña,
facemos como que estamos rematando unha xunta de veciños,
aproveitas para presentárnolo e unha vez que o vexamos,
tomamos a decisión.
Ah, moi ben!
E como me transmitides a decisión? Por sinais?
Veña, home, polo amor de Deus!
-Bueno, non sei, poderiamos... -Eu podo tocar o pelo.
Se é que sí, o pelo. E se é que non?
A cara?
A cara, a cara...
Algo máis claro.
Os collóns.
Que? Como?
A ver, imos ver se me enterei ben.
Ou sexa, queredes que quedemos todos aquí
esperando a Joaquín, que vos o presente
e acto seguido, se comezades a tocarvos o pelo ou a entreperna,
dígolle que non lle alugo o piso, é iso?
Eu non me creo o que estou escoitando, de verdade.
É que de verdade que estades fatal.
Non podemos tomar unha decisión así, sen saber nada de Joaquín.
-Sabemos que é informático. -A ver, a ver...
Flípoo con que sexa informático.
Non, non, perdón, é que si que o sabemos.
Claro que o sabemos, sabemos que conseguiu un traballo
a través dun programa de integración sociolaboral, non?
Vale. Sabemos que vai alugar un piso non tutelado.
Iso quere dicir que é unha persoa perfectamente funcional.
E ademais é boa xente.
Boa xente á que non che importou
deixalo tirado á primeira de cambio.
Pero iso non ten nada que ver, son motivos persoais.
Independentemente do que eu faga,
estóuvos dicindo que Joaquín é boa xente.
Que sí, Alberto, que sí, que ti poderías casar con Joaquín,
pero quen vai convivir con el somos nós
e temos todo o dereito a saber
que tipo de persoas van vivir neste edificio.
-Iso é así. -Pero que convivir, Ricardo?
Dilo como se foseades vivir no mesmo piso.
Como moito ídesvos cruzar no ascensor
e polo que vexo, non vos importaría subir andando
así que non hai ningún problema.
Se é tan normal como dis,
debería entender a nosa preocupación.
Perdón, preocupación de que?
De que, de que vos mate a todos pouco a pouco?
Ninguén dixo iso, non manipulemos, por favor.
Non vos decatades
do discriminatorio que é o que estades propoñendo?
Se non queredes que Joaquín veña vivir aquí,
o piso alquiládesmo vós, non hai máis que falar.
Asegúroche, Alberto,
que non hai nada peor para un propietario
que ter un inquilino
que non está a gusto cos seus veciños.
Iso é unha ameaza?
Non é unha ameaza.
É unha realidade.
O peor que lle pode pasar a un propietario
é ter un inquilino que non lle paga o alugueiro
e de Joaquín teño tódalas garantías.
-Alberto, reláxate un pouquiño. -Estou moi relaxado, eh?
Dis que Joaquín traballa contigo?
-Sí, dende hai mes e pico. -Moi ben.
Fixéronlle unha entrevista antes de entrar a traballar
-para coñecelo un pouco mellor? -Sí, supoño que sí.
Pois isto é o mesmo e con máis motivo,
non o tomes persoal porque non o é.
Pero que non me vou quedar aquí con vós esperando a Joaquín
para que despois o enchedes a preguntas.
Alberto ten razón, non podemos traer aquí a Joaquín
e interrogaro como se fose un delincuente.
Non.
Pero, Alberto, ti tes que entendernos.
Non o coñecemos.
Teríamos que saber algo máis del
para tomar unha decisión.
Eu xa vos dixen todo o que sei del.
Algo máis poderás dicirnos.
Non sei,
por exemplo, ten moza?
-Como? -Que se ten moza.
Ou mozo.
-Xa estamos. -Que pasa? Non pode ter mozo?
Por min pode ter a parella que queira,
como se casa cun can, non teño ningún problema.
Non, nesta comunidade, os animais están prohibidos,
dinno os estatutos.
Non ten can!
E cal é o problema se ten parella ou vive só?
Home, non é o mesmo.
Ter parella implica unha certa estabilidade.
-Certa madurez. -Compromiso.
Capacidade de asumir responsabilidades.
Pois eu non teño parella.
Porque non me dá a gana, non por falta de pretendentes.
-Por suposto. -Ninguén dixo nada.
Non tes que dar explicacións.
Pero tranquila, seguro que atopas a alguén
-e ti es moi nova. -Lola, non quero parella!
Aínda que pensándoo ben,
igual é mellor que non teña parella.
Imaxina como pode estar da cabeza esa pobre rapaza.
Ou rapaz.
Qué pesadiño estás co tema, rapaz.
Ti tamén queres facer algún anuncio?
Ao mellor sí. Pois nada, escoitámoste.
É o teu momento.
Como che gustaría que saíra do armario, eh, Fernandiño?
Se me volves chamar Fernandiño, douche coa cadeira na cachola.
Podedes deixar de discutir, parecedes dous cativos.
Non é ningunha parvada o que dixo Fernando, eh?
Imaxinade que a súa parella está un pouco...
Un pouco que, Ricardo?
E insisto, cal sería o problema?
Pois o perigo multiplicaríase por dous.
Pero ti es parvo ou fasche o parvo, Fernando?
E se ten fillos, imaxinade.
De verdade, dígovos, como sigades dicindo barbaridades,
non respondo dos meus actos.
Claro que se non ten parella, tamén é sospeitoso.
Sospeitoso de que?
Home, a esa idade...
Pero se non sabemos a idade.
Non a dixo?
Ah, parecéume que sí.
Bueno, e que idade ten?
Nin idea.
Fillo, como Maite, como Lucas, non sei...
Eh...
A idade de Nuria máis ou menos.
45?
Como que 45? A cona que te pariu!
Aínda levas un sopapo, Fernando!
Perdoa, filla, non quería ofenderte, pero veste tan madura...
Que teño 35! 35! Ensínoche o DNI se queres.
-Eu ensínoche o meu! -35?
Esta hoxe non tomou a pastilla.
Aínda es moi nova para atopar a alguén.
Lola!
Que non quero parella, deixádeme en paz!
Vale, vale, deixemos a idade.
Como viste?
Por exemplo.
Como... como...?
E iso que máis dá?
En absoluto.
Vendo como viste unha persoa podes saber como pensa.
Se é relixiosa, se ten parella, se a engana,
-a que partido vota... -Ah, sí?
E eu, por exemplo, a que partido voto?
Ti a ningún, para iso hai que erguerse da cama.
Ah, sí, moi interesante a túa teoría, Ricardo.
Así formas os teus xuízos sobre a xente?
Que non é un xuízo, Alberto, que é unha primeira impresión.
Así non teriamos que decidir a cegas.
En traxe! Como calquera traballador da empresa,
con chaqueta e gravata.
E está gordo?
E iso que ten que ver?
Pero bueno, isto é incrible, es gordófobo tamén?
O peso dunha persoa di moito do seu estilo de vida.
-Ahí non estou de acordo. -Sí, ten panziña, coma min.
Hai algún problema?
De comer ou de beber cervexa coma ti?
-De beber cervexa non creo. -Por que?
Non, porque se se medica, probablemente non tome alcol.
Leva tatuaxes?
Non o sei, Fernando, así a primeira vista non se ven,
pero se queredes investigar máis
por se tivera unha esvástica no sobaco,
agora cando veña, pedímoslle que levante o brazo.
Se puidésemos velo, axudaría moito, a verdade.
Así poderiamos ter unha primeira impresión.
Non terás unha fotografía de Joaquín?
Eh... Non.
Mira no seu WhatsApp, a foto de perfil.
Carallo! Isto é incrible.
-Non, non ten foto de WhatsApp. -Nin sequera a dun gato?
O bonequiño ese que che sae por defecto.
Non me digades que non é un tipo raro.
Como se chama?
Cona, este segue colgado.
Media hora falando de Joaquín e agora pregunta como se chama.
Refírome aos apelidos.
Entón pregunta como se apellida, non como se chama, carallo.
Vou buscaro en Internet.
Home, a primeira cousa sensata que che oio dende que te coñezo.
Que ti non me coñeces!
Nin falta que fai.
Joaquín García.
Joaquín... García.
Sáenme máis de 5000 perfís con ese nome.
Cal é o seu segundo apelido?
E eu que sei! Non son súa nai.
Mírao no... no contrato, aí virá.
Ao final, Nuria, con todo o que ten,
vai ser a máis sensata do grupo e senón, tempo ao tempo.
Trujillo.
Joaquín García Trujillo.
Trujillo.
Nada. Sáenme máis de 800 perfís.
Así tardariamos máis de dúas horas en saber quen é.
Por que non o chamas?
Ah, que boa idea, Maite, que boa idea.
Que o chame para que?
Para sacarlle información e saír de dúbidas.
Para preguntarlle todo o que nos preocupa.
Por teléfono é menos agresivo que se vén aquí.
Eh... Vale, vale, está ben.
Está ben.
Supoñamos que o chamo.
Que lle pregunto?
Estaría ben saber que tipo de enfermidade mental padece,
pra comezar.
Pero como lle vai preguntar iso.
Alberto, pois dille a verdade,
que nos comentaches como o coñeciches,
que foi a través do programa de reinserción laboral da empresa
e que estamos desfeitos.
Desfeitos, Maite?
Preocupados, perdoa.
Que non, que non lle vou preguntar iso.
E que...? En serio, que importa a enfermidade que teña?
O importante é... é que sexa un bo veciño, non?
E que é ser un bo veciño?
Bueno, iso dá igual.
De acordo,
non lle preguntes que enfermidade ten,
tes razón, pode ser moi violento,
pero e se lle preguntas que medicación toma?
Así podemos saber se a súa enfermidade é grave ou non.
Preguntarlle iso e a enfermidade é o mesmo.
Non, non é o mesmo.
Son cousas moi distintas.
Ah, ola, Joaquín, escoita, unha cousiña antes de que veñas,
poderías dicirme cal é a medicación que tomas?
-Veña, home, por favor! -Así non, Alberto, así non,
-pero se xorde de forma natural... -Como que de forma natural?
De forma natural, Alberto,
só precisamos saber que medicación toma
para poder tomar unha decisión, tampouco é tan difícil!
Conduce?
Non, dígoo porque ás veces a medicación dá sono
e se é moi forte, o médico pode prohibirlle conducir.
Sí, sí.
Sí, conduce, ten coche.
Non dixen nada.
Xa o teño.
Para saber se bebe ou non bebe alcol.
Verás,
ti chamas e lle dis: "Ola, Joaquín, estou no súper,
pensei en mercar algo
para celebrar a sinatura do contrato".
"Ti que prefires, viño ou cervexa?"
Se che di que non bebe alcol,
entón dun xeito inocente e improvisado dislle:
"Oe, e por que non bebes alcol?".
Eh?
Ah, claro!
E entón vai dicirme exactamente
cal é o nome das pastillas, non?
Aí entra a túa man esquerda, carallo, tampouco é tan difícil.
Faino polos teus veciños.
E se de súpeto di que bebe alcol?
Iso sería bo ou malo?
Pois entón é que ou toma moi pouca medicación
ou que a medicación que toma é compatible co alcol
logo a súa enfermidade sería leve.
Ou pode que non, pode que non lle faga caso ao psiquiatra
e non tome a medicación
ou a mesture con alcol, que está prohibido.
Hai xente que xa todo lle dá igual, sei do que falo.
Agora xa non sei se é peor que beba ou que non beba.
Bueno, mira, xa está ben, acabou.
Chámoo, pero despois da chamada,
rematouse o debate, "okey"?
En serio?
Carallo!
Que fas?
Quédame un 3 % de batería, necesito o cargador.
O 3 %?
Nada, se non trouxen o cargador.
Agarda, douche o meu que o teño no bolso.
Carallo!
Toma.
Non, non, este non me serve.
Ai, cona!
É un iPhone, non?
Sí, teño un 2 %, vaise apagar.
Vou á casa buscar o meu.
Lucas, corre, corre, corre!
Adeus a falar con Joaquín.
Dáme o número e chamámolo dende o meu.
Nin borracho che dou o teléfono de Joaquín.
E para que carallo quero eu o teléfono dun esquizofrénico?
-Logo bóroo, carallo. -Que non, nin de coña.
Bueno, pois a Nuria, dállo a Nuria, que o chame ela.
Bueno, sí, de Nuria sí que me fío, sí.
-Nuria, por favor. -Mmm...
-Nuria, por favor. -Sintoo.
-Non, non, porque... -É só unha chamada.
-Unha chamadiña. -Que che custa facer unha chamada?
Que non, que me deixei o teléfono na casa.
Ti non tes teléfono?
-Non, non, non. -Eu teño.
Non vos vou dar o teléfono.
Lucas tiña que estar aquí xa.
-Imos, home! -Carallo, xa era hora.
O neno...
Sí, este sí me serve.
A presa, a presa.
-Non carga. -Non?
A cona que te pariu, trouxeches un que non funciona.
-O meu cargador funciona perfectamente. -Debe ser o enchufe, non vai.
Alí!
Alí.
Carallo, pero que merda de casa tes!
Carallo, as lámpadas.
Ao final vaime dar pena que veña Joaquín vivir aquí.
Vale.
Que ninguén toque as lámpadas,
detrás do piano hai un enchufe libre.
Veña. Alí!
-Sí, aí detrás. -Empurra!
-Veña, tira. -Empurra, máis.
-Empurra! -Canto pesa.
-Empurra! -A min vaime dar un infarto.
-Ah! -Vale!
-Vale, aí está. -Aí!
Dáche presa, por favor.
Sí, este sí funciona.
Querédesme deixar respirar?
Eh?
Grazas.
Shhh, shhh! O altofalante.
-Como que o altofalante? -Claro.
Necesitamos oílo.
Para que facemos isto senón?
-Ui, que emoción! -Ui, sí, esta noite non durmo.
Como tódala noites,
se nos deixases durmir aos demais...
Calade!
Espera, que lle tiña que preguntar?
-Que se bebía cervexa ou viño. -Non, xa, iso sí.
Refírome cando me conteste. Como lle pregunto o das pastillas?
-Improvisa, xa se che ocorrerá algo. -Non podo improvisar algo así.
-Fágoo pasar por ti. -Non, non, non.
-Que sí! -Non, nin de coña!
Ao final ídelo estragar o móbil.
Vale, improviso, pero fóra de aquí!
-Hostias! -Pero non vai servir de nada.
Ola, son Joaquín.
Neste momento, non che podo atender,
deixa a túa mensaxe.
Piii!
Mala sorte, que lle imos facer.
Dixo: "Pi".
Non, non dixo "pi".
Dixo "piii".
Coidado.
Este tipo ten unha enfermidade mental moi grave.
Pero que non, Fernando,
que Joaquín é así, ten un humor moi particular.
Alberto, aí non hai ninguén ao volante.
Que non, Ricardo, que Joaquín é un tipo moi simpático,
encántalle facer bromas.
Ti vichesnos rir?
E ti, Fernando, ti ríchesche algunha vez na túa vida?
A min fixome graza.
A min tamén.
Pero vós escoitáchedelo? Parécevos normal?
Xa estamos co que é normal e o que non é normal.
A min paréceme orixinal.
Alberto, isto é serio, eh?
Que persoa en pleno xuízo grava un "pi" no contestador?
-Dime. -Non, non dixo "pi".
Dixo: "Piii!"
Que sí, que sí, igual é un pouco raro,
pero de aí a pensar que ten unha doenza mental grave
simplemente por dicir "pi", a min paréceme que sodes vós
os que tendes que ir mirarvos algo.
Alberto, insisto, non dixo "pi", dixo: "Piii!"
e iso cambia todo, perdoa.
Esta persoa non está ben.
Síntoo, pero temos que votar.
E dalle!
En serio ides rexeitar a Joaquín
simplemente por dicir "piii"?
Non é só o "pi", Alberto, é a voz.
Que lle pasa á súa voz?
Non oíches como dixo "ola, son Joaquín",
como dixo "deixa a túa mensaxe"?
Vese que é a voz dun home atormentado.
Podemos votar e rematar con isto dunha vez, por favor?
É que non mo creo, de verdade.
Entón como formulamos a proposta?
Se aceptamos a un tolo como veciño ou non.
Ai, Lucas, non sexas bruto, fai o favor!
Non, non, non! Non, non! Perdón, moi ben dito, Lucas, é que...
É que iso é exactamente o que queredes facer
e iso non se pode votar! Non o vedes?
Home, a min moi legal non me soa, a verdade.
-Grazas! -E por que non?
Pois porque non é moi democrático.
Máis democrático que votar...
Votar é a esencia da democracia.
É que non estamos votando iso,
estamos votando se lle alugamos o piso a Alberto.
Estabamos votando se cambiabamos o ascensor, non?
Se cambiamos o ascensor ou se aceptamos que veña Joaquín.
Non, se cambiamos o ascensor, eu alúgolle o piso a Joaquín.
Sí, iso, iso, que me lío.
Estamos votando
se destinamos os cartos que temos a cambiar o ascensor
ou os destinamos a alugar o piso de Alberto.
Bueno, vou apuntalo e así votamos como Deus manda.
Imos seguir coas normas porque se non...
As normas hai que coñecelas.
Mira, Ricardo, se cambiáramos o ascensor
cando ti durante 10 anos fuches o presidente da comunidade,
non estaríamos agora discutindo.
É que o ascensor comezou a fallar
desde que ti fuches elixida como todo o demais.
Teñamos a festa en paz.
Bueno, imos ver, opción un,
cambiamos o ascensor
e non lle alugamos o piso a Alberto
e opción dúas, non cambiamos o ascensor
e alugámoslle o piso a Alberto.
-Eu voto que non. -Eu tamén.
Que non que?
Que non queren que veña Joaquín!
Que non!
Que non cambiamos o ascensor e lle alugamos o piso a Alberto.
Isto é incrible, de verdade!
Por certo, para que carallo queremos o piso?
E iso agora que máis dá?
Home, se imos alugar o piso,
estaría ben saber que uso lle imos dar.
Sería o mínimo.
Dá igual, xa lle buscaremos utilidade.
O importante agora é quitarnos o problema de enriba.
Xoaquín non é un problema, é unha persoa!
Sí e ademais está a piques de chegar, por Deus.
Bueno, imos ver, levantamos a man
os que non queiran cambiar o ascensor
e alugarlle o piso a Alberto porque así...
Que o temos, non te líes, Lola, está claro.
A min gustaríame facer en segredo a votación.
Como que en segredo?
Está no seu dereito.
E eu estou no meu dereito de saber o que opina.
O voto dun non debería condicionar o resto.
Ao mellor Lola levanta a man
porque Fernando xa levantou a súa antes
e iso inflúe na súa decisión.
Se é un segredo, ninguén condiciona a ninguén.
Eu non vou votar o mesmo ca Fernando.
Levantemos a man todos á vez.
Como sempre, á de tres.
Á de tres que?
Á de tres levantamos a man.
Ou non.
Como que non?
Pois que se votas que non, non levantas a man.
-É verdade. -Bo, imos facer un ensaio.
-Veña. -Veña.
Unha,
-dúas... -Un segundo, un segundo.
Á de tres e xa ou no tres levantamos a man?
-Que non me quedou claro. -Á de tres!
Imos.
Unha, dúas...
Agarda, agarda.
É que estou pensando que se facemos un ensaio,
xa saberemos o que imos votar e seguiríamos condicionándonos.
-Non ten sentido. -Ben, xa abonda!
Este rapaz non se toma nada en serio,
non se pode contar con el.
O seu voto é nulo e punto, votemos os demais.
Fernando, Lucas é maior de idade e pode votar.
Isto? Isto nunca será maior de idade.
Teño 21 anos!
Por iso, que vai saber un rapaz de 21 anos
o que necesita esta comunidade?
Pois igual non, pero son igual de propietario ca ti
así que mellor cala, falabarato.
Ti es propietario
porque o teu papá che mercou o pisiño.
Eh... Estamos desviándonos un pouco.
Eu á túa idade xa traballaba no taxi
e ós 25 comprei a licenza.
Eu, á miña idade, xa decidín que nunca vou conducir un taxi
e ós 25 penso retirarme.
Retirarte ti? De que?
De vender maría?
Que pasa?
Queres un pouco?
Esta semana teño unha oferta que che vai vir de carallo.
Che guste ou non, o voto de Lucas vale tanto coma o teu ou o meu.
Que non, carallo!
Que o meu voto non vale o mesmo ca o dun rapaz irresponsable!
Se isto é democracia, a vosa, pois comigo non contedes.
Ah, ou sexa, para o que che convén, viva a democracia,
pero cando algo non che gusta, que lle dean á democracia.
É o que ten ser un facha.
-Lucas! -Que?
Pode que eu sexa un facha,
pero mira quen falou, aquí,
o neno de papá
que non ten nin puta idea do que vale a vida,
que llo deron todo ben masticado
e agora cre que pode vir aquí
-a tocar os collóns ao persoal. -Estásme poñendo nervioso, avoíño.
A ti non che deron unha boa labazada a tempo.
Vasma dar ti agora?
Ben, imos calmarnos, eh?
Por que non votamos se o facha de merda segue na comunidade?
Que deixes de chamarlle facha!
Tranquila, se a min non me importa que este rapaz me chame facha.
De verdade, Fernando?
Pois claro porque se para este porreteiro
ser facha é sinónimo de sacrificio, disciplina,
respecto polas tradicións e amor á patria,
entón si, son o ser máis facha do planeta e ben orgulloso!
Esquéceche o de homófobo, carca, ultraconservador, racista, machista.
Non se me pode esquecer se estou rodeado de homosexuais,
pacifistas, veganos que están todo o día coa matraca.
Vale, Fernando, xa chega.
Non podemos falarnos así nunha reunión da comunidade.
Como che fode que non sexa un amargado coma ti.
A min o que me fode é que despois de 40 anos esnafrándome,
currando 16 horas ao día sen apenas vacacións,
veña aquí un neno pijo que non fai nada de nada
e me quite o piso que tiña apalabrado para o meu fillo
e todo porque ó forrado do teu papá non lle importou pagar moito máis
con tal de desfacerse de ti!
Que carallo vas saber ti do meu pai, parvo!
Estaste a pasar, deixa o rapaz.
Ten 21 anos, vai...
A ver, que me podo defender eu soliño.
Imos tranquilizarnos todos un pouco, non sí?
Se eu estou ben tranquilo, Alberto,
só argumento por que o voto dunha persoa adulta e responsable
non pode valer o mesmo ca o dun rapaciño
que pasa o día rascándose os collóns e fumando marihuana.
Pero non vedes que se está a rir de nós na nosa propia cara?
Ai, se tiveras tido un pai como Deus manda...
Eu non estou fumando marihuana todo o día!
Estudo unha carreira universitaria!
Es ti quen está con odio todo o día!
Queres falar do meu pai?
E que pasa co teu fillo?
Por que non falamos dese fillo teu que non che quere nin ver?
Que carallo dis? Ti que vas saber!
Seino eu e sábeo toda a comunidade!
O único traxecto que fas co taxi
é de prostíbulo en prostíbulo
deixando a túa muller na casa coma unha pobre cornuda
pensando que ninguén o sabe cando o sabemos todos!
Vós non sabedes unha merda!
Veña, Fernando, por iso teu fillo non che quere nin ver,
porque non pode aguantar mirar á cara ao putañeiro do seu pai.
Lucas...
Como volvas nomear ao meu fillo, revéntoche a cabeza!
Fernando, por favor.
Non se pode falar do teu fillo, pero do meu pai sí, non?
A ver,
por que non falamos deses netos a quen non che deixan achegarte?
-A cona que te pariu! -Eh, eh, eh!
Quita, déixame!
Vou rebentarte! Estás tolo ou que?
-Rapaciño! -Eh?
-Que che pasa? -Non te entendo!
Es un home feito e dereito!
Vale que Lucas perda os nervios, é un cativo, pero ti...
Hai liñas vermellas que non se poden cruzar!
-Vale, xa está, tranquilízate. -E ti si as podes cruzar.
Que culpa ten el de ter un pai así?
Non sabedes unha merda do meu pai!
Xa chega, Lucas, xa chega!
Non podes falar así, home!
E ti, Fernando, por favor, non podes ser así,
que só ten 21 anos!
Como se che ocorre empregar a violencia?
A onde vas, insultándoo e con esa violencia? Mi madriña!
A ningún sitio! Perdes as formas!
Non podes ir chamándoo drogadicto e porreiro por aí!
Non pensaches algunha vez
que isto simplemente é unha chamada de atención cara ao seu pai?
-E outra vez co meu pai! -É o típico nunha relación rota:
os fillos non te retan,
reclámanche cariño e hai que dárllelo
porque senón, pérdense aínda que che saquen de quicio.
Mellor deixa ese tema, vale?
Que teu pai non che queira e te bote da súa vida é algo terrible.
Non todo o mundo sabe ser pai.
Claro que sí, Maite, pero paréceme que ti non es a máis indicada
para dar consellos sobre este tema.
Ah, non? E por que non? Teño unha filla adolescente.
-Algo disto saberei. -Claro.
Como a relación que tes coa túa filla é tan estupenda...
Mellor ca túa e a do teu fillo e a de Lucas e o seu pai.
Sí, claro, os berros que vos botades son todo apoio e comprensión.
-Non che fode! -Discutimos, sí,
pero o normal cando tes unha filla adolescente.
Eu tamén lle berraría coas pintas que leva.
Perdoa, Lola, quen che preguntou?
Eu estou da túa parte, pero non é normal as saias que me leva.
De que falas? Miña filla leva a saia perfectamente por aquí.
Será na túa casa, neniña.
Ti non ves as fotos que sobe ao Instagram?
O normal nunha rapaza da súa idade.
Maite, por favor.
Sei perfectamente o que sobe á súa conta, eh?
É que ao mellor ten dúas contas.
E por que ía ter dúas contas?
Ti que cres?
Podedes dicirme, por favor, que queredes facer co piso?
Sí, por favor, votemos dunha vez, votemos.
Pois igual, Maite,
a relación que tes coa túa filla non é tan ideal como ti pensas.
Mira, Fernando, o que teño claro
é que non vou machacala polos seus erros,
sentarémonos e falarémolo,
respecto moito a súa liberdade, que xa é maiorciña.
Pensarías distinto se vises os vídeos que sobe.
Que vídeos?
Pois os da segunda conta.
Que non te enganen,
o que fai a túa filla é superartístico e moderno.
Ten unha sensibilidade incrible e un talento brutal.
O que fai é moi especial.
Vaia!
Moitas grazas, Lucas, iso foi moi bonito.
Escoitáchelo, Fernando?
A xente nova ten moito que ensinarnos.
Deberías aprender un pouquiño máis de Lucas
no canto de criticalo tanto.
Claro, claro, Maite,
seguro que Lucas ten moitas cousas que ensinarlle á túa filla.
Que insinuas, Fernando?
Lola.
Eh...
Bueno, que son novos, que se ven, que saen...
Quen sae con quen?
Estás saíndo coa miña filla?
Saíndo?
Non.
Seguro?
Eh...
A ver, démosnos un par de bicos, xa está.
Bicácheste coa miña filla, parvo de merda,
que ti es maior de idade e a miña filla só ten 17?
Pero fai os 18 agora.
Pero que ten 17 e é menor de idade, que vou denunciarte!
-Maite, tranquila. -Tranquila e unha merda!
Como volvas tocar á miña filla, chamo á Policía, pederasta!
Por favor, tranquilízate, que pareces ti a esquizofrénica.
-Se se queren, non pasa nada. -Pero que estás dicindo?
Que eu non a quero.
Non dis que respectas a súa liberdade e que xa é maiorciña?
Xa está, poderá estar con quen queira.
Eu non estou con ela!
Ti non tes nada do que avergoñarte,
-eres un rapaz estupendo. -Que di a tola? Cala xa!
-Perdoa? -Maite, non te pases.
Mira, estarei tola, sí, pero ti es unha falsa de merda!
-Falsa a túa nai, carallo xa! -Maite, por favor!
Pero se está defendendo ao violador este!
Non a toquei, non me fodas, só foron bicos!
Que bicos nin que bicos?
Bicos, Maite, bicos de amor e paixón e con lingua e todo!
Pero ti estás parva ou estate dando un brote?
Maite, xa! Eh?
Coidadiño con como lle falas ao teu futuro xenro
que igual te fai avoa pronto!
Toma as putas pastillas, zumbada de merda,
e ti, como volvas achegarte á miña filla, arráncoche o carallo!
Quedouche claro?
-Dime que quedouche claro! -Como se non existise.
Pero ti quen te cres, Maite, para prohibir a súa relación?
Son a súa nai e fago o que me sae do carallo, que quede claro!
-Vale xa, non? -Maite ten todo o dereito
de afastar á súa filla dese porreiro.
Ah...
Dícheslle porros á miña filla?
-Me cago...! -Eh, eh, eh!
Por favor, vale!
Por favor!
-Oe, por favor, vale xa! -Cabrón!
-Maite, vale xa! -Por Deus!
Que lle deu porros!
Pero que vos pasa?
Estades volvéndovos todos tolos ou que?
Por favor, Alberto, fala con propiedade, tolos non,
enfermos mentais.
-Xa está o parvo da clase! -Vixía o estrés, Nuria.
Dísese que padece unha enfermidade.
Para de faltar ao respecto!
Que te cres, superior aos demais ou que?
-Non te entendo. -Estasme entendendo!
Non se di que padece unha enfermidade mental?
Se non hai cerebro, non se pode pedir máis!
Deixa de facerte a parva. Non puxen ningún ton.
-Non? -Ben, Nuria.
-Mirade, a min deixádeme! -A que se está pasando é Lola,
que parece que non ten vida, sempre metendo merda!
Iso é o que ti lle estás quitando á túa filla, a súa vida!
Sabes como che chaman? A invisible!
Chámanche a invisible porque non tes vida,
por iso estás todo o día
metendo o fuciño nas casas dos demais!
-Xa chega! -Unha muller invisible!
Iso é o que es, invisible!
Así é, Maite,
son invisible.
Dixéchelo perfectamente.
E son invisible non só para vós,
que só vos interesades por min
cando necesitades algo da comunidade,
son invisible
porque non lle importo a ninguén.
Meu marido morreu,
meus fillos marcharon, normal,
é a vida.
Non lles boto a culpa.
Sí, dixéchelo ben.
Non teño vida.
Estou soa.
E estar soa á miña idade, Maite, créeme,
non é doado.
Non recibir unha chamada, unha mensaxe, un... “como estás, Lola?”
E para non tirarme pola ventá cada mañá
interésome pola vida dos demais,
pero non escupas para arriba, querida.
Ao mellor, dentro duns anos,
pásache o mesmo.
-Joaquín, como estás? -Altofalante!
-Sí, chameite hai un anaquiño. -Viño ou cervexa?
Que medicación toma?
-Pregúntalle. -Para preguntarche...
Se ten moza!
Perdoa, para preguntarche...
que se ias vir en coche para baixar a abrirche o garaxe.
Ah, que vés andando, moi ben.
E, oe, queda moito?
Cinco minutos.
Moi ben.
Sí, sí, aquí estarei.
Ata agora.
Rematou a función.
Todo o mundo para a casa.
Por que non o puxeches en altofalante?
Por que non preguntaches o que falamos?
Que saiades da miña casa, cona!
Aínda non tomamos ningunha decisión, Alberto.
As cousas fanse ben ata o final ou non se fan.
Moi ben,
imos rematar con isto dunha maldita vez.
Non queredes que veña Joaquín, non? Perfecto.
Alúgovos o piso a vós,
pero por 500 euros máis ca Joaquín.
Non queredes a Joaquín, non?
Moi ben, pagádeme 1800 euros ao mes durante dous anos e listo.
E por que cóbranos 500 euros máis?
É a lei da oferta e a demanda, Fernando.
Non queredes a Joaquín? Moi ben, perfecto.
Pois pagádeme máis.
A lei da oferta e a demanda?
Non che dá vergoña? 500 euros?
E dádevos présa, que xa me fixestes perder moito tempo.
-E dixéchelo así tan tranquilo. -Como imos pagar iso?
-Non che dá vergoña? -Eu non estou de acordo.
Por que vou pagar
por un puto piso que nin sequera necesito?
Que dixeras 500 euros máis...
-Está ben! -Incrible.
Está ben!
1800 euros ao mes durante dous anos.
Que non, home, que non, que iso é un roubo á man armada!
Iso non se pode pagar, non.
Claro que podemos.
Ti poderás, eu non.
Por que cres que dixo 1800 euros?
Porque non nolo quere alugar.
Claro que quere, se non quixese, poñería un prezo máis alto.
Paréceche pouco 1800 euros?
Alberto, como bo contable que é,
fixo perfectamente as contas para que poidamos pagar.
Que casualidade,
que o orzamento para o novo ascensor
ascende a 43200 euros
que dividido entre 24 meses, ou sexa, dous anos,
sáenos a 1800 euros ao mes, xusto o prezo que nos pide.
Claro que nos quere alugar o piso, ou non?
É un abuso.
Se a proposta saíu de ti.
E se non cambiamos o ascensor
e destinamos os cartos a alugarlle o piso?
Pero non destinar todo o diñeiro
a este piso que está caendo a cachos.
Xa sabedes as miñas condicións, decidide vós.
Quédanvos tres minutos.
Es un ladrón sen alma.
Quen? Eu?
Non.
Sodes vós os ladróns.
Sodes vós os que lle queredes quitar este piso a Joaquín
polos vosos prexuízos de merda.
Nós os ladróns?
Mira, querido, custoume moito mercar a miña casa
e se o fixen neste bloque, entre outras moitas cousas,
foi pola seguridade que me daba o barrio para a miña filla.
O único que estamos facendo é velar pola nosa seguridade.
Perfecto, Maite, queres seguridade?
Pois xa sabes, paga o que pido
e queda coa túa noxenta seguridade.
Todo ten un prezo, non sí?
Aquí tedes a Alberto.
O heroe das causas perdidas.
O nobre e xusto cabaleiro
disposto a defender os máis febles,
iso si, en canto os cartos se meten polo medio,
xa non hai febles nin causas que defender.
Cartos, cartos, cartos.
É o único que che importa, os cartos!
Sí, Ricardo,
necesito os malditos cartos porque non chego a fin de mes!
É tan difícil de entender?
Eu non lle quero alugar o piso a Joaquín polo meu nobre corazón
nin a vós por capricho,
senón porque preciso os cartos!
Co que gaño non me chega!
Antes entraban na miña casa dous soldos,
pero agora só entra un.
Sí.
A miña muller deixoume e foise con outro.
E ademais o xuíz decidiu
que lle teño que pagar unha pensión imposible
para que poida vivir como unha raíña
nun piso onde vai vivir con el e cos meus fillos.
E non podo máis, estou... afogado e...
e por iso tiven que alugarme
un piso de merda de 30 metros cadrados
ás aforas de Madrid porque non me queda outra!
Non quero quedar aquí tempo discutindo polo alugueiro.
Pero preciso os cartos.
Alugar este piso é a única opción que teño para saír adiante.
E por que non quedas vivindo aquí?
Queríades coñecer a Joaquín, non?
Pois moi ben, vedelo un segundo e marchades, estamos?
Joaquín, sí, ábroche.
Xa?
Non?
Xa?
Aínda non?
Agora?
Non? Ah, agarda, creo que tes que mover un pouco o pomo.
Sí, ata que faga “clac”.
Fixo “clac”?
Sí, vale, perfecto.
En serio?
Naturalidade, por favor.
Veña!
Escoitádeme ben,
ides coñecer a Joaquín, védelo cinco minutiños,
preguntádelle o que queirades con respecto
e marchades tomar unha decisión, dáme igual onde,
á casa de Lola, de Fernando, ao portal ou ao bar, dáme igual,
pero mandádeme unha mensaxe ao móbil coa decisión tomada.
Está claro? Votade coas mans, cos pés, en segredo,
dáme exactamente igual.
Se queredes alugarme o piso coas condicións que eu dixen,
ti, Lola, como presidenta, mándasme unha mensaxe
-coa decisión tomada. -Moi ben.
-Está claro? -Ahá.
Veña, sentádevos, imos, coma se fósemos normais.
-Joaquín. -Ola, Alberto.
-Que tal? -Bo...
Oes, véñoche ben agora?
Sí, nada, estabamos rematando unha xuntanza da comunidade.
-Ven. -Se queres, agardo abaixo.
Non, non te preocupes, así preséntoche aos veciños.
-Ven, pasa. -Alberto, agarda...
Veciños, mirade, el é Joaquín.
-Ola, Joaquín. -Ola. Que tal? Como estás?
Ola. Que tal? Como están?
Pero pasa, pasa, Joaquín, non quedes aí.
Non, só viña falar un momento con Alberto,
-non quero molestar. -Non é ningunha molestia.
Por favor, senta, ponte cómodo.
Estabamos rematando un pequeno debate, vaia, nada que ocultar,
só queda votar.
Por favor, senta, senta.
Eh... Sí.
En fin, nunca tiven
a oportunidade de estar nunha xuntanza de comunidade.
E que votabades se pode saberse?
Eh...
Estabamos tratando un tema do ascensor.
Ah.
Do ascensor e algunhas cousas máis.
Sí, todo cousas moi aburridas que non paga a pena...
Verdade?
Quizais Joaquín nos poida botar unha man, non?
Eh... Non, Lola, non imos aburrir a Joaquín coa nosa xuntanza.
Non é ningunha molestia, de verdade,
xa que estamos, se podo axudar...
Estabamos decidindo se cambiamos o ascensor
-ou se... -Ou se non o cambiabamos.
Porque decataríaste,
Joaquín, que o ascensor está moi vello
e que é absolutamente necesario ter unho novo.
A verdade é que subín poloas escaleiras, non o vin.
Por que non subiches polo ascensor?
Porque vou cada día ao ximnasio
a subir un chanzo 500 veces,
non me vou poñer preguiceiro por subir ata aquí 136 chanzos.
Contáchelos?
Es deses que van contando os chanzos?
Sí, é doado, cuarto andar, dúas escaleiras por andar,
17 chanzos por escaleira, 136.
Claro.
Pero, creo eu que a decisión de cambialo ou non
dependerá do que custe o novo ascensor, non?
Eh...
Imaxina que os cartos non fosen un problema.
Ah! Que tedes os cartos?
Entón adiante, cal é o problema?
Vedes?
Joaquín é partidario de cambiar o ascensor.
Claro, se tedes os cartos, por que non facelo?
Claro.
Por certo, Alberto, trouxe uns doces para merendar.
Ah.
O que pasa é que non sabía que eramos tantos.
Se traes uns pratiños pra repartir...
Sí, sí, sí, claro.
Alberto, non lle ofreces nada de beber a Joaquín?
Non, eu estou ben, de verdade.
Algo para acompañar os doces.
Un viñiño, quizais?
Non, non, non quero molestar, só veño falar con Alberto.
Non quero ser unha molestia.
Ademais un viño con doce séntame fatal.
-Unha cervexa, quizais? -Non, peor, peor.
Se tomo unha cervexa, quédome durmido.
Non me sentan ben nin o viño nin a cervexa.
-Non tomas alcol, Joaquín? -Sí, sí, sí.
Tomo un licorciño de oruxo tódolos días despois de xantar.
Oes, Joaquín,
perdoa a pregunta, pero...
Ti tes fillos?
Non, na realidade non... non teño fillos, pero é que tampouco...
Que pasa?
Non o escoitaron? Pareceume escoitar algo.
-Algo como... unha voz? -Ricardo, por favor.
Non, o telefonillo, non o escoitastes?
Non, non, eu non escoitei nada. Vós escoitastes algo?
-Non. -Non.
E ti, Nuria?
Carallo, como está o patio.
Sería outra cousa, en fin, xa volverá chamar.
Dicíavos que iso, que non teño familia,
non teño fillos.
Oes, Joaquín, e perdoa, unha casa tan grande para ti só,
entendo que vés vivir coa túa parella.
Xa me gustaría, pero non, non teño parella.
Polo de agora, estou en busca.
Coñecédesvos?
Quen?
Ti e Nuria.
-Non. -Non.
-Non nos coñecemos. -Non.
Ao mellor coincidistes nun concerto de flamenco
e non vos acordades.
Non, non, non, non.
Non, non.
Achégate un pouco, Nuria, para que te vexa Joaquín.
Lola, que non nos coñecemos de nada.
Non, non, se a vira, seguro que me lembraba.
Teño moi boa memoria para as caras.
Ademais a min non me gusta o flamenco.
Ah, non?
-E que música che gusta? -O rock.
-O rock? -Si.
E a que volume?
Bueno, aquí están os pratiños.
Alberto, non había un coitelo máis grande?
Eh... É o único que tiña limpo.
-Déixame, non te molestes. -Non, non me importa.
-Non, déixame. -Vale.
Eh...
Querédes todos, non sí?
-E ti tamén. -Sí.
Que pasou?
-Pero que lles pasa? -Deixa ese coitelo agora mesmo.
Pero tranquilos, tranquilos, que só ía cortar.
Non pensaríades que vos ía atacar!
Que é unha broma.
Nunca se sabe.
Hai moito insensato por aí fóra.
Ten vostede razón, sí.
Hai moito insensato solto por aí.
Contácheslles algo sobre min?
Eh... Sí, claro, díxenlles que somos compañeiros de traballo.
Xa, pero...
Contácheslles algo? Ti enténdesme.
Eh... Verás, Xoaquín,
díxenlles que alugara o piso,
preguntaron por ti e...
Díxenlles...
Díxolles que padeces un problema de saúde mental.
-Nuria. -Non, nin Nuria nin Nurio!
Está ben, Alberto, non pasa nada, non teño nada que agochar.
Joaquín ten dereito a saber o que está a pasar aquí
-que xa abonda con este circo! -Que teño dereito a saber o qué?
Pois a verdade, Joaquín, a verdade.
Nuria, por favor.
Non, Nuria ten toda a razón!
Non, non ten razón, Joaquín non ten ningún dereito,
non é propietario.
Os estatutos son ben claros nese sentido.
Bueno, xa abonda, deberíades marcharvos.
Non, non, non.
Perdoa, Alberto, aínda non rematamos.
-Aínda falta votar, non sí? -Nuria, por favor.
Home! Non queriades votar, votar e votar?
-Que é o que queriades facer! -Nuria, deixeino ben claro.
Pois imos votar,
pero imos votar con Joaquín diante!
Nuria, estoucho pedindo por favor.
Para xa!
Erguede as vosas repugnantes mans mirándoo á cara!
Nuria, paréceme que te estás alterando un pouco.
Sí, estaste pasando.
Estoume alterando porque vós me alterades!
Ollo, Nuria, vixía o estrés que podes descompensarte.
Descompénsame o que dis ti!
Nuria, filla, senta un anaquiño.
Que votemos!
Que?
Que vos pasa?
Xa non queredes votar, non sí?
Con Xoaquín diante xa non queredes votar.
Que valentes sodes, eh?
Eu non vos quero molestar,
só viñen falar un intre con Alberto e márchome...
Que non, que non, Joaquín.
Sabes por que non queren votar diante túa?
-Eu explícocho. -Os estatutos non o permiten.
Métete os estatutos polo cu, Ricardo!
Non queren votar diante túa...
porque a votación é para quitarche o piso de Alberto.
Así é.
Non queren que vivas aquí.
Sabes por que?
Pois porque estás trastornado,
porque es un tarado, un demente, un tolo.
Bueno, que digo un tolo? Peor! Es un potencial asasino,
es un abusador de menores,
es un perturbador do silencio nocturno,
un pirómano, un problema!
Iso é o que es para esta xente: un problema!
Iso é o que es ti e iso é o que son eu!
Ou non?
Porque eu son coma ti.
Eu tamén padezo unha enfermidade mental.
E levo unha hora intentando que me entendan,
pero non me queren escoitar,
só queren alugarlle o piso a Alberto
cos cartos que temos para cambiar o ascensor,
só para evitar que ti veñas vivir aquí!
E iso é o que ían votar
esta señora,
este personaxe, o señor profesor e máila presidenta!
-Eu? -Sí, ti!
A invisible, como che chama a túa amiga a falsa!
Eu en ningún momento quixen alugarlle o piso a Alberto,
eu sempre quixen que viñese Joaquín.
-Perdoa? -Por favor, Lola...
Se levas toda a tarde dicindo cousas de Joaquín.
-Ninguén dixo esas cousas. -Díxéstelas e pensástelas!
Ti vas saber coa única neurona que che queda sa
-o que penso ou deixo de pensar. -Sodes uns falsos!
-Por que non falades agora? -Non me sinales co dedo.
E que pasa se o dixemos? Estamos nun país libre!
-Eu non dixen iso! -Sí!
-Non! -Dixéchelo!
-Que non o dixen! -Dixéchelo!
Non o dixen!
Déixao, Lucas, as mulleres son así.
-E que teñen que ver? -Calaivos!
-É unha forma de falar. -Unha merda! Explícao.
Que tes en contra das mulleres?
Non teño nada en contra das mulleres,
pero dicides unha cousa e aos dous minutos, a contraria.
Se facemos iso é porque pensamos as cousas
e non nos dá medo recoñecer unha opinión mellor,
non coma os homes, que parece que se rectificades,
-encóllensenvos os collóns. -Queredes parar!
Os homes non facemos nada ben, todo o que facemos paréceche mal.
-Queredes parar! -Ti tes un problema.
Non, non teño ningún problema cos homes.
Claro que tes problemas.
A todos, incluído o pai da túa filla,
bótalos da túa vida, ti non queres aos homes, non os aguantas.
Machacas a tódolos homes, estás emocionalmente bloqueada.
Queredes calar dunha vez!
-Es unha fóbica emocional! -Fóbica emocional?
Esperaba un insulto un pouco máis á altura
de alguén tan intelixente e culto coma ti, ilustrísimo Ricardo,
pero xa vexo que non podes e sabes por que?
Porque es un intelectual de merda
que se cre alguén porque unha vez editou un libro!
Por favor, todo o día falando dese xeito tan altivo,
que falas como escribes, deixa xa de falar así, ridículo,
que es un simple mestre de escola,
que o único posto importante que tiveches...
Calaivos!
...foi ser o presidente desta comunidade,
por iso agora che fode que Lola, unha muller sen estudos,
-o faga mellor ca ti! -Nunca o fará mellor.
Es ti o que ten problemas coas mulleres!
E sabes por que? Cres que todas somos coma a tola da túa nai!
Non fales da miña nai, non sabes nada!
Non te metas coa súa nai!
El pode meterse con Joaquín e nós non coa súa nai.
-Non fales de mamá! -Téslle medo á tolemia!
-Non lle teño medo! -Sí.
Todos tédelle medo a Joaquín!
Non lle teño medo nin a Joaquín nin a ninguén!
Estiveches dicindo que era un perigo!
-Eu non dixen iso! -Claro que sí!
Que non me fales!
Falo con quen me sae do cú!
Xa está ben, ide da miña casa!
Que marchedes da miña puta casa, carallo!
Queredes parar dunha puta vez!
Joaquín, ven. Ven un segundiño.
Joaquín, mira, de verdade, síntoo moitísimo todo isto,
de verdade, pero foi culpa miña, non sei que me pasou.
É que me ofreceron máis cartos
e xa sabes cal é a situación persoal coa miña exmuller.
Pero ti non te preocupes que eu alúgoche o piso a ti
se me das cinco minutos
para botar a estes impresentables.
Espérasme abaixo e agora chámoche, non tes que aguantar esta merda.
Verás, Alberto, mira,
que a verdade, que eu só quería dicirche
e vin para dicirche que...
Non quería dicircho por teléfono,
quería dicirche que... que ao final non che vou alugalo piso.
E xúroche que non é por todo isto que acabo de escoitar
que podería ser, pero non é.
A realidade é que me ofreceron outro piso máis barato
e máis preto dos meus pais e venme mellor,
por iso vin, quería dicircho en persoa e desculparme
e por iso trouxen os doces.
E bueno, o sinal que che dei tampouco fai falta que mo devolvas.
Bueno, se mo devolves, mellor.
Eh... Sí, sí, sí, claro, non te preocupes, non pasa nada.
Enténdoo.
Bueno, xa falamos na oficina.
Sí.
Maite, imos ver, e se o fixese, que pasa?
Ese dedo gárdalo!
Sí! É unha pistoliña agora? Pim, pam, pum!
Non me sae das ganas!
E Joaquín?
Fóise?
Díxenlle que espere abaixo,
non penso tolerar que se vote diante del.
Queríades coñecer a Joaquín, moi ben, xa o coñecestes.
Este piso vaise alugar hoxe! A quen o faga é cousa vosa.
É inhumano o que estades facendo.
É a democracia, Nuria!
E agora, por favor, procedamos á votación.
Votemos.
Sí, por favor.
Non mo podo crer!
Acabemos con isto dunha vez.
Primeiro teriamos que revogar o acordo anterior.
Sí, abondaría con formular a pregunta
de tal xeito que se incluíse de forma explícita
a revogación do anterior acordo.
Está ben, entón...
procedemos á revogación do acordo anterior
e igualmente, procedemos á votación
para alugar ou non
o piso de Alberto por parte da comunidade de veciños
por unha duración de dous anos
e un alugueiro de 1800 euros ao mes.
Votos a favor.
Lola, por favor.
Por favor, por favor.
Cona!
Sabíao, sabíao.
A maioría falou.
Queda aprobado o alugueiro do piso de Alberto.
Alguén quere engadir algo máis á orde do día?
É incrible!
Vaya panda de fillos de puta!
Pensades que non tedes unha patoloxía
porque non levades un cartel na fronte
coma Joaquín e máis eu que estamos diagnosticados!
Moi ben, pois sí que a tedes!
A psiquiatría aínda non lle puxo nome ao voso,
pero o día que o faga, xúrovos que vos van encerrar a todos!
Preparade os vosos oídos,
esta noite vou montar unha festa que se vai cagar a cadela
e a túa filla vai vir!
E eu tamén.
Ben, noraboa a todos, temos piso.
Non está mal isto da democracia.
Un piso moi caro, pero en fin, mellor así.
Síntoo moito polo da túa exmuller, pero este prezo é un roubo.
A seguridade nunca foi barata, Maite.
A min dálleme mágoa Joaquín, parece un bo rapaz.
Sí, sobre todo, co coitelo na man.
136 chanzos.
Da que nos libramos.